راجع به بیماری های کبدی چه می دانید؟ علائم بیماری های کبدی و نحوه تشخیص آن ها چیست؟ عوارض بیماری های کبدی برای کودکان چیست؟ کبد یک عضو حیاتی است، که وظیفه کمک به بدن را در هضم غذا و خلاص شدن از شر مواد سمی بر عهده دارد. کبد به شدت آسیب دیده می تواند منجر به بیماری حاد یا مزمن کبدی یا نارسایی کبدی شود که هر دو شرایط تهدید کننده زندگی هستند. در این مقاله از بخش سلامت کودک موزیک دان به بررسی بیماری های کبدی کودکان می پردازیم.

علائم بیماری های کبدی کودکان

بیماری های کبدی در ایالات متحده بسیار شایع است و حداقل ۳۰ میلیون نفر به نوعی این بیماری را تجربه می کنند. در حقیقت، بیش از ۱۰۰ نوع بیماری های کبدی کودکان شناخته شده وجود دارد که هم کودکان و هم بزرگسالان را تحت تأثیر قرار می دهد. از آنجا که بیماری های کبدی طیف گسترده ای از علائم را نشان می دهد، تشخیص آن اغلب دشوار است.

در صورت بروز هر یک از علائم و نشانه های زیر در مورد بیماری های کبدی کودکان ، فوراً با پزشک کودک خود صحبت کنید:

  • زردی: رنگ زرد پوست و سفیدی چشم ها
  • درد شکم
  • آسیت: تورم شکمی
  • تغییر الگوهای خواب
  • مدفوع رنگی خاکستری یا کم رنگ
  • از دست دادن اشتها
  • حالت تهوع
  • وجود خون در مدفوع و ادرار
  • افزایش وزن ضعیف
  • فشار خون بالا و واریس پورتال
  • خارش (خارش)
  • خستگی یا از بین رفتن استقامت
  • استفراغ
  • استفراغ خونی
  • ادرار نارنجی

به طور غیر منتظره ای برای کودک می تواند مشکلات کبدی ایجاد شود. این مشکل می تواند به عنوان مثال، بعد از مسمومیت با مواد شیمیایی خاص، گیاهان و یا حتی برخی داروها اتفاق بیفتد. مشکلات کبدی همچنین می تواند در نتیجه بیماری یا نقص طولانی مدت مانند هپاتیت یا آترزی صفراوی ایجاد شود.

اگر فرزند شما هر یک از موارد زیر را تجربه کرده است، آن را مستقیماً به اورژانس ببرید:

  • تغییر در وضعیت روانی مانند سردرگمی، هذیان، اغما و خواب آلودگی شدید. این علائم ممکن است ناشی از ایجاد سمومی باشد که به طور معمول توسط کبد پردازش می شوند.
  • استفراغ خونی: نشانه خونریزی در قسمت فوقانی دستگاه گوارش (GI) است.
  • مدفوع خونین: نشانه خونریزی در دستگاه گوارش است.

تشخیص بیماری های کبدی کودکان

متخصصان بیماری های کبدی تجربه گسترده ای در تشخیص بیماری های کبدی دارند. پزشکان پس از ارزیابی تاریخچه پزشکی فرزند و انجام معاینه جسمی، می توانند آزمایش های دیگری را انجام دهند، از جمله:

  • بیوپسی کبد: برای جمع آوری نمونه از بافت، سوزن کوچکی به کبد وارد می شود
  • آزمایش عملکرد کبد: آنزیمی را که کبد در پاسخ به آسیب یا بیماری آزاد می کند، اندازه گیری می کند
  • سونوگرافی: از امواج صوتی برای ایجاد تصاویر از اندام ها و ساختارها در داخل بدن استفاده می کند
  • اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT): از اشعه ایکس برای تهیه تصاویر دقیق از بدن استفاده می کند
  • اسکن تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی (MRI): از میدان مغناطیسی و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویر دقیق از اندام ها و بافت ها استفاده می کند.

بیشتر بدانید: بیوپسی کبد چگونه انجام می شود؟


بیماری های کبدی کودکان

شرایط کبد از جمله:

  • هپاتیت حاد و مزمن
  • نارسایی حاد کبد
  • سندرم آلاژیل
  • کمبود آلفا-۱-آنتی تریپسین
  • هپاتیت خود ایمنی
  • اختلالات صفراوی و مثانه
  • کیست كولدوكال
  • هپاتیت مزمن B
  • هپاتیت مزمن C
  • سیروز
  • فیبروز مادرزادی کبدی
  • بیماری های کبدی کودکان فیبروز کیستیک
  • بیماری های کبدی کودکان مرحله نهایی
  • بیماری های ذخیره سازی گلیکوژن کبد
  • هموکروماتوز
  • تومورها و توده های کبدی (بدخیم و غیر بدخیم)
  • اختلالات میتوکندری کبد
  • فشار خون بالا و واریس مری
  • کولانژیت اسکلروزان اولیه
  • کلستاز داخل رحمی خانوادگی پیشرونده (سندرم بیلر و دیگران)
  • بیماری های کبدی کودکان چرب غیر الکلی
  • فشار خون بالا پورتال
  • بیماری ویلسون

بیماری های کبدی کودکان

نارسایی کبد در بیماری های کبدی کودکان چیست؟

نارسایی کبد کاهش شدید عملکرد کبد است. این یک بیماری غیر معمول اما جدی است که هنگام اختلال در کبد رخ می دهد و دیگر نمی تواند کارهای مهمی مانند پاکسازی سموم از خون یا تولید صفرا (ماده ای که به هضم غذا کمک می کند) را انجام دهد. نارسایی کبد می تواند بر نوزادان، کودکان نوپا، کودکان بزرگتر و نوجوانان تأثیر بگذارد.

دو نوع نارسایی کبدی وجود دارد: نارسایی حاد کبد و نارسایی مزمن کبد.

نارسایی حاد کبدی، که به آن نارسایی کبدی کامل نیز گفته می شود، از بین رفتن سریع عملکرد کبد در طی روزها یا هفته ها در کودکی است که سابقه قبلی در مورد بیماری های کبدی را ندارند. نارسایی حاد کبد یک مورد اورژانسی پزشکی است که نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد.

شایع ترین علت نارسایی حاد کبد در کودکان، سموم یا ویروس است که به کبد آسیب می رساند. نارسایی مزمن کبد، که به عنوان بیماری های کبدی کودکانی مرحله آخر نیز شناخته می شود، در طی یک ماه یا یک سال به عنوان نتیجه آسیب ناشی از بیماری طولانی مدت کبدی مانند آترزی صفراوی، بیماری های کبدی کودکانی متابولیک، هپاتیت B یا هپاتیت C یا سیروز بروز می کند.

بدون مراقبت پزشکی، کودک مبتلا به نارسایی کبدی دچار سردرگمی می شود، شرایطی که به آنسفالوپاتی معروف است. بیشتر کودکانی که نارسایی حاد یا مزمن کبدی دارند به پیوند کبد نیاز دارند. در تعداد کمی از موارد نارسایی کبدی، ۱۵ تا ۲۰ درصد، کبد خود به خود خود را ترمیم می کند.

کبد چیست و چه کاری انجام می دهد؟

کبد دومین عضو بزرگ بدن است. کبد که در حفره شکم قرار دارد و از بسیاری جهات به بدن کمک می کند.

کبد:

  • پروتئین هایی را تولید می کند که اجازه می دهد خون به طور عادی لخته شده، اکسیژن را انتقال داده و از سیستم ایمنی بدن پشتیبانی می کند.
  • صفرا را تولید می کند (ماده ای که به هضم غذا کمک می کند)
  • مواد مغذی اضافی را ذخیره می کند
  • به تمیز کردن جریان خون از مواد مضر کمک می کند
  • به کنترل قند خون و کلسترول خون کمک می کند

نارسایی حاد کبدی در بیماری های کبدی کودکان

این سندرم هشدار دهنده معمولاً در یک نوزاد، کودک یا نوجوان که قبلاً چاه بوده، ایجاد می شود و می تواند در اثر علل عفونی یا متابولیکی و واکنش های دارویی ایجاد شود. زردی به سرعت اتفاق می افتد (غالباً همزمان با علائم گوارشی مانند استفراغ و تب).

چه عاملی باعث ایجاد ALF در بیماری های کبدی کودکان می شود؟

برخی از دلایل احتمالی عبارتند از:

  • عفونت
  • بیماری های متابولیک
  • بیماری های کبدی کودکان خود ایمنی
  • اختلالات خون
  • داروها (از جمله داروهای جایگزین)
  • مصرف بیش از حد پاراستامول (اغلب تصادفی)
  • داروهای تفریحی مخصوصاً اکستازی
  • مواد سمی
  • عوارض ناشی از بیماری های دیگر

بیماری های کبدی کودکان

چرا فرزند من باید به بیمارستان تخصصی برود؟

فرزند شما از بیمارستان محلی به متخصص منتقل می شود، در این مرکز باید تیمی که تعداد بیشتری از آنها را مراقبت می کند از فرزند شما مراقبت کند. مراقب فرزندان مبتلا به ALF باشید. هرچه زودتر عوارض را تشخیص داده و درمان کنید. به دنبال علت ALF باشید و در صورت یافتن علت بیماری، درمان را شروع کنید.

درمان مناسب

از عملکردهای حیاتی فرزندتان پشتیبانی کنید. ممکن است نیاز باشد فرزند شما در بخش مراقبت های ویژه مراقبت شود. در صورت بروز این اتفاق، فرزند خود را برای پیوند کبد آماده کنید.ممکن است سرنخ هایی درباره علت این بیماری در فرزند شما وجود داشته باشد. به احتمال زیاد توسط تعدادی از افراد مختلف سؤالاتی از شما می شود.

برخی از سوالات ممکن است عجیب به نظر برسند اما مهم هستند.ممکن است از شما در مورد تغییرات رفتاری و اخلاقی در فرزندتان سؤال شود. این می تواند پیشرفت آنسفالوپاتی را نشان دهد که می تواند در صورت عدم کارکرد مناسب کبد ایجاد شود.

چه آزمایشاتی ممکن است لازم باشد انجام شود؟

آزمایشات برای هر کودک متفاوت خواهد بود و تیم بالینی در مورد آنها با شما بحث خواهد کرد

 آزمایشات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • آزمایش خون از جمله تست عملکرد کبد (LFTs) و آزمایشاتی که لخته شدن خون را اندازه می گیرد.
  • آزمایش ادرار
  • اشعه ایکس / اسکن
  • بیوپسی کبد

این یک نوع بیوپسی تخصصی است که به نام ترانس مورب شناخته می شود بیوپسی که در صورت لخته شدن خون برای کودکان امن تر است. در این روش یک قطعه کبد از طریق ورید در داخل بدن برداشته می شود. در بعضی موارد بیوپسی های پوستی و عضلانی نیز لازم است. برخی نتایج تست ها در همان روز آماده می شوند.

هدف تست ها عبارتند از:

  • برای شناخت علت ALF
  • ارزیابی نارسایی کبد که تا چه اندازه شدید است
  • برای تشخیص زودرس هرگونه عارضه احتمالی
  • عوارض ALF چیست؟

عوارض ممکن است شامل موارد زیر باشد:

خونریزی غیر طبیعی

کبد نقش مهمی در تولید پروتئین هایی که در لخته شدن خون نقش دارند، دارد. اگر کبد به درستی کار نکند، ممکن است این پروتئیین ها تولید نشده و منجر به خونریزی در هر قسمت از بدن شود. اندازه گیری میزان لخته شدن خون یک روش مفید برای ارزیابی این است که آیا این احتمالاً مشکلی پیش خواهد آورد یا خیر. البته کلیه عوامل لخته شدن خون در این مورد باید مد نظر قرار گیرند.

عفونت

کبد نقش مهمی در مبارزه با عفونت دارد. در ALF این احتمال وجود دارد که کودک به یک نوع عفونت مبتلا شود. در این صورت به فرزند شما ممکن است آنتی بیوتیک های داخل وریدی (از طریق ورید) و ضد قارچ و داروهایی برای جلوگیری از عفونت داده شود. هر گونه عفونت خاصی که مشخص شود درمان خواهد شد.


بیشتر بدانید: استاتین ها احتمال عفونت را کاهش می دهند


انسفالوپاتی

در مشکلات کبدی به این دلیل که کبد قادر به پاکسازی و دفع کامل سموم از خون نمی باشد ممکن است انسفالوپاتی رخ دهد. این می تواند منجر به تحریک و تورم مغز شده و کاهش سطح هوشیاری کودک، خواب آلودگی، تحریک پذیری یا ناهنجاری های رفتاری را به همراه داشته باشد.در این صورت آنها ممکن است نیاز به بستری در بخش مراقبت های ویژه داشته باشند و همچنین نیازمند دستگاه تهویه (دستگاه تنفس) باشند.

اجازه دهید کودک به طور کامل استراحت کند تا امکان معالجه او وجود داشته باشد. ارزیابی انسفالوپاتی بسیار دشوار است زیرا واکنش ها می تواند از یک دقیقه به لحظه دیگر تغییر کند مثلاً یک دقیقه کودک ممکن است بسیار خواب آلود باشد و در دقیقه بعد ممکن است در رختخواب بنشیند و نوشیدنی اش را بنوشد.

بیماری های کبدی کودکان

عملکرد ضعیف کلیه

نقص عملکرد کبد باعث ضعیف شدن عملکرد کلیه می شود. در این حالت می بایست به کودکان از طریق قطره مایعات داده شود و دارویی برای دفع ادرا آنها نیز در نظر گرفته شود. آنها همچنین ممکن است به کاتتر برای اندازه گیری دقیق میزان ادرار خروجی، نیاز داشته باشند. بعضی از کودکان ممکن است برای مدت کوتاهی به دیالیز کلیه نیاز داشته باشد.

کمبود آنتی تریپسین آلفا -۱ چیست؟

کمبود آنتی تریپسین A1AT یک بیماری ارثی است که پروتئین موسوم به A1AT قادر به رهاسازی مقادیر کافی از کبد به داخل خون نیست. این باعث کمبود پروتئین A1AT در گردش خون می شود. A1AT یک پروتئین تخصصی است که عملکرد سایر پروتئین های مهم در التهاب (تورم) و تجزیه بافت ها در بدن را مسدود می کند. هنگامی که پروتئین A1AT در گردش خون کم باشد، به خصوص، التهاب بافت و آسیب بافتی شدیدتر می شود.

در ریه ها نقص پروتئین A1AT که در کبد باقی مانده است، ممکن است باعث التهاب کبد (هپاتیت) شود که می تواند به سیروز (زخم دائمی کبد) و نارسایی کبد منجر شود. كمبود A1AT زیاد شایع نیست و حدود ۱ نفر در ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر مبتلا هستند. والدین برای داشتن فرزند با نقص A1AT حتماً باید حامل نقایص ژنتیکی باشند.

اگرچه والدین حامل تا حدی پروتئین غیر طبیعی A1AT را تولید می کنند، اما معمولاً هیچ علائمی ندارند یا علائم بسیار کمی دارند و ممکن است تا زمانی که فرزندشان با این بیماری تشخیص داده نشود، متوجه نشوند که مبتلا هستند.

علائم

حدود ۱۰ درصد از نوزادان مبتلا به بیماری های کبدی کودکان با کمبود A1AT تشخیص داده می شوند. نوزادان ممکن است به عنوان بخشی از التهاب کبد مرتبط با کمبود A1AT، دچار زردی شوند. کودکان و نوجوانان مسن تر در صورت داشتن کبدی که مدت طولانی التهاب داشته باشد ممکن است مبتلا به زخم (سیروز) شوند.

بیماری ریه معمولاً فقط در بزرگسالی بروز می کند. بزرگسالان مبتلا به کمبود A1AT ممکن است با بیماری انسداد مزمن ریوی (COPD)، آمفیزم، برونشیت مزمن، آسم، سرفه و عفونت های مکرر ریه دچار مشکل شوند.

تشخیص

آزمایش معمولاً هنگامی انجام می شود که کودک التهاب کبدی با علت نامشخص داشته باشد یا اینکه سابقه خانوادگی نشان دهنده بیماری های کبدی کودکان A1AT باشد. آزمایش غربالگری استاندارد برای اندازه گیری میزان پروتئین A1AT در گردش خون است.در موارد کمبود A1AT، سطح A1AT سرم پایین خواهد بود. هنگامی که سطح A1AT پایین باشد، معمولاً یک آزمایش اضافی برای شناسایی انواع پروتئین های غیر طبیعی A1AT که در گردش هستند، انجام می شود.

در موارد نادر، ممکن است تجزیه و تحلیل دقیق تری از DNA در ژن لازم باشد. میزان تورم و آسیب های کبدی را می توان با سونوگرافی (سونوگرام) شکم، آزمایش خون التهاب و عملکرد کبد و بیوپسی کبد ارزیابی کرد، جایی که یک قطعه کوچک از بافت کبد به دست می آید و سپس زیر میکروسکوپ مورد بررسی قرار می گیرد تا تغییرات را نسبت به کبد طبیعی ارزیابی کنند.

درمان

هیچ درمانی برای کمبود A1AT وجود ندارد. درمان شامل کنترل علائم و تلاش برای جلوگیری از بروز عوارض است. برای محافظت از ریه ها، این نکته بسیار مهم است که فرد مبتلا و افراد اطراف آنها سیگار نکشند. واکسیناسیون هایی برای محافظت در برابر ویروس ها، مانند هپاتیت A و هپاتیت B، که می تواند آسیب بیشتری به کبد وارد کند، باید داده شود.

پیش بینی اینکه کبد به شدت تحت تأثیر قرار خواهد گرفت بسیار دشوار است. آزمایش های عملکرد کبد به مرور زمان دنبال می شوند. برخی از بیماران ممکن است در طول کل عمر خود بیماری های کبدی کودکانی داشته باشند. با این حال، تعداد کمی در نهایت نیاز به پیوند کبد دارد.

بیماری های کبدی کودکان

سیروز یا نارسایی مزمن کبد در بیماری های کبدی کودکان

سیروز یا نارسایی مزمن کبد می تواند توسط تعدادی از بیماری های کبدی و صفراوی ذکر شده در خدمات بالینی ایجاد شود و یا گاهی بدون دلایل شناخته شده ظاهر شود. رویکرد ما در مورد کودکان مبتلا به این مشکل شروع با یک تاریخچه کامل و معاینه جسمی و ارزیابی تغذیه ای است.

کیست کبد یا تومور

چندین ناهنجاری یا تومور خوش خیم و بدخیم وجود دارد که می تواند در کبد کودک ایجاد شود. اگر تشخیص یک تومور بدخیم است، با آنکولوژیست ها و جراحان کودکان همکاری لازم است تا در مورد بهترین روش تصمیم گیری شود، که ممکن است شامل شیمی درمانی، پرتودرمانی، آمبولیزاسیون، برداشتن جراحی و یا پیوند کبد باشد.

پیوند کبد برای کودکان مبتلا به ALF چه زمانی لازم است؟

برخی از کودکان بدون نیاز به پیوند کبد، بهبودی کامل پیدا می کنند. کبد با وجود آسیب دیدگی قابل توجه، می تواند به سرعت بهبود یافته و گاهی بهبودی کامل نیز ممکن است. اگر کبد کودک به خودی خود بهبود نیابد و پزشکان فکر کنند که پیوند کبد بهترین گزینه است، باید به هماهنگ کننده پیوند مراجعه کنید. آنها شرایط فرزند شما را ثبت می کنند و اطلاعات بیشتری در مورد روند پیوند در اختیار شما قرار می دهند.

مراقبت و درمان حمایتی نیز ادامه خواهد یافت. فرزند شما باید منتظر یک کبد مناسب باشد که از نظر گروه خون و اندازه همسان باشد. کودکان مبتلا به ALF در اولویت قرار دارند. بیشتر کودکانی که پیوند کبد را دریافت می کنند، بهبودی کامل پیدا می کنند و اگرچه به داروهای مادام العمر نیاز دارند، اما اکثریت قادر به زندگی عادی خواهند بود.

بیماری های کبدی کودکان خود ایمنی

بیماری های خود ایمنی در اثر حمله سیستم ایمنی بدن به خود ایجاد می شود. آنتی بادی پروتئین است، ساخته شده توسط سیستم ایمنی بدن، که باعث شناسایی و حذف باکتری ها و ویروس ها از بدن می شود. گاهی اوقات، آنتی بادی به جای باکتری یا ویروس به بافت های بدن حمله می کند.

اینها به آنتی بادی گفته می شوند. دقیقاً مشخص نیست چه عواملی باعث می شود که آنتی بادی ها از این طریق عمل کنند. تصور می شود که ممکن است دلایل زیادی وجود داشته باشد که عبارتند از:

  • مشکلی در سیستم ایمنی بدن
  • ژن های فرد
  • فاکتورهای محیطی

علائم بیماری خود ایمنی کبد چیست؟

در كودكان دو بیماری كبدی ایجاد شده است كه در اثر اختلالات خود ایمنی وجود دارد: هپاتیت خود ایمنی (AIH) و سندرم همپوشانی كولانژیت AIH / اسكلروزان كه به عنوان كلانژیت اسكلوز ساز خود ایمنی شناخته شده است (ASC) این ها بیماری های خود ایمنی كبدی است. آنها شرایط مشابهی دارند و به همین ترتیب با آنهارفتار می شوند.

هپاتیت خود ایمنی چیست؟ هپاتیت به معنی التهاب کبد است. در هپاتیت خود ایمنی التهاب ناشی از سیستم ایمنی بدن است. كلانژیت اسكلروز خود ایمنی چیست؟ تشخیص بیماری های کبدی کودکان خود ایمنی در کودکان ممکن است دشوار باشد زیرا این علائم مشابه بسیاری از اختلالات کبدی دیگر است و می توانند تا حد زیادی نیز متفاوت باشند.

برخی از کودکان و جوانان مبتلا به بیماری های کبدی کودکان خود ایمنی ممکن است به خوبی و فعال ظاهر شوند، در حالی که برخی دیگر بسیار بیمار هستند و علائم نارسایی کبدی دارند. به طور کلی بیماری های کبدی کودکان خود ایمنی در کودکان و جوانان نسبت به بزرگسالان پیش رونده تر است اما درمان می تواند بسیار موفق باشد.

بیماری های کبدی کودکان

شایع ترین علائم:

علائم دیگر:

  • حالت تهوع (احساس بیماری) یا بیمار بودن
  • درد شکم
  • زردی با مدفوع ادرار تیره و رنگ پریده (پو)
  • درد مفاصل و ماهیچه ها
  • کاهش وزن
  • خارش
  • تب
  • خونریزی بینی، خونریزی لثه ها و کبودی به راحتی
  • آمنوره (شروع تأخیر در پریود یا به یکباره شروع آن متوقف می شود)
  • اسهال (علائم روده در كلانژیت بیماری اتوایمیون شایع تر است)

علائم بعدی که می توانند با پیشرفت بیماری ظاهر شوند عبارتند از:

  • شکم متورم (آسیت)
  • تورم بخصوص در پاهای پایینی (ورم)
  • تحریک پذیری و سردرگمی

چگونه بیماری های کبدی کودکان خود ایمنی تشخیص داده می شود؟

اگر كودك یا جوانی علائم هپاتیت خود ایمنی را نشان دهد، چندین آزمایش وجود دارد كه برای تأیید تشخیص استفاده می شود:

  • آزمایش خون
  • بیوپسی کبد
  • اسکن با امواج فراصوت
  • اسکن MRI-MRCP
  • در صورت وجود علائم روده، آندوسکوپی دستگاه گوارش فوقانی و تحتانی

انواع مختلف هپاتیت خود ایمنی چیست؟

دو نوع هپاتیت خود ایمنی وجود دارد. هر نوع انواع مختلفی از اتوآنتی بادی موجود دارد:

نوع ۱ = آنتی بادی های ضد هسته ای (ANA) و / یا عضله صاف (SMA).

نوع ۱ دو مورد از سه مورد هپاتیت خود ایمنی را تشکیل می دهد. به طور معمول از دوران بلوغ شروع می شود.

نوع ۲ = آنتی بادی های میکروزومی کلیه کبد (LKM).

نوع ۲ عمدتاً در كودكان خردسال دیده می شود.

کودکانی که به هپاتیت خود ایمنی مبتلا هستند، معمولاً از نظر آنتی بادی های ANA و / یا SMA مثبت هستند. تعداد بسیار کمی از کودکان دارای آنتی بادی LKM خواهند بود.

چگونه بیماری های کبدی کودکان خود ایمنی درمان می شود؟

استروئیدها: با شروع درمان، مقدار زیادی استروئید لازم است. بسته به نتایج و علائم خون، به تدریج دوز کاهش می یابد. هدف کلی درمان این است که این اطمینان حاصل شود که این بیماری با استفاده از کمترین دارو ممکن است درمان شود.

عوارض جانبی استروئیدها شامل موارد زیر است:

  • احتمال ابتلا به عفونت بیشتر است
  • افزایش اشتها و افزایش وزن
  • آکنه
  • خطر ضعیف شدن استخوان ها
  • تغییر رفتاری
  • رشد آهسته تر
  • دیابت در برخی افراد

توجه به این نکته مهم است که اکثر کودکان و نوجوانان به خوبی به درمان پاسخ می دهند. برای جوانان عوارض جانبی درمان به ویژه تغییرات زیبایی مانند افزایش وزن می تواند نگران کننده باشد. تیم های روانشناسی در مراکز کبد نمی توانند این بیماران را کمک و پشتیبانی کنند.

بیماری های کبدی کودکان

درمان تا چه مدت ادامه دارد؟

این ممکن است به انواع مختلف بیماری بستگی داشته باشد اما معمولاً درمان باید برای مدت طولانی ادامه یابد، به طور معمول سال ها. هدف از درمان ترمیم است. این بدان معنی است که آزمایش خون اندازه گیری عملکرد کبد و التهاب در حد طبیعی باشد.

عود بیماری

عود در جایی است که بیماری پس از بهبودی دوباره فعال می شود. عودها به ویژه در دوران بلوغ ممکن است ناگهان اتفاق بیفتند. این ممکن است در آزمایش خون مشخص شود یا به دلیل ظهور مجدد علائم ممکن است قابل توجه باشد. عود بیماری نیز می تواند زمانی اتفاق بیفتد که داروها مطابق تجویز مصرف نشده اند.این بسیار مهم است که جوانان اهمیت مصرف صحیح داروها را حتی اگر احساس خوبی نداشته باشند درک کنند.

در طی عود، ممکن است لازم باشد دوزها به مقدار زیادی افزایش یابد تا بیماری تحت کنترل قرار گیرد. در نظر گرفتن متوقف کردن درمان تنها در صورتی امکان پذیر است که حداقل دو سال آزمایش خون کاملاً طبیعی باشد و اغلب در آزمایش بیوپسی کبد نشان داده شود که التهاب در کبد از بین رفته است.

اگر درمان کاهش یابد، بهبودی بسیار آهسته انجام می شود. حدود ۲۰٪ از كودكان / جوانان مبتلا به هپاتیت خود ایمنی نوع ۱ كه به خوبی به داروها پاسخ می دهند می توانند در نهایت درمان را متوقف كنند. تعداد بسیار کمی از کودکان و نوجوانان مبتلا به هپاتیت خود ایمنی نوع ۲ می توانند درمان را متوقف کنند.

چگونه بیماری های کبدی کودکان خود ایمنی کنترل می شود؟

مبتلایان به هپاتیت خود ایمنی یا کلانژیت اسکلروز خود ایمنی به آزمایش خون منظم نیاز دارند. نظارت بر شرایط واقعاً مهم است. آزمایش خون به باید طور منظم انجام شود. اندازه گیری AST (آسپارتات آمینوترانسفراز) و ALT (آلانین آمینوترانسفراز).

اینها آنزیم هایی هستند که به طور معمول در کبد وجود دارند و از اندازه گیری سطح آنها می توان برای نظارت بر سلامت کبد استفاده کرد. هنگامی که اولین بار مشکلی تشخیص داده شد، ممکن است آزمایش هفتگی انجام شود تا ببینیم چه میزان سطح استروئیدها کاهش یافته با تثبیت شرایط، آزمایش خون با دفعات کمتر مورد نیاز خواهد بود (هر ۳-۶ ماه).

اگر بیماری پیشرفت کند چه اتفاقی می افتد؟

عوارض بیماری مزمن کبد شامل موارد زیر است:

  • کاهش وزن / افزایش وزن ضعیف
  • آسیت (تورم شکم)
  • فشار خون بالا پورتال (فشار خون بالا در رگ های خونی اطراف کبد)
  • زردی

اگر عملکرد کبد تحت تأثیر این بیماری باشد، ممکن است داروهای دیگری داده شود. به عنوان مثال ممکن است ویتامین K داده شود که به لخته شدن خون کمک می کند. پیوند کبد در مواردی انجام می شود که به دارو پاسخ نمی دهند یا وقتی که کبد در اثر ترمیم آسیب دیده است و عوارض آن تهدید کننده زندگی است.

میزان پیوند کبد در موارد کلانژیت خود ایمنی بیشتر است و عود بیماری های کبدی کودکان خود ایمنی به خصوص در مواردی که دارای کلانژیت اسکلروزان کننده خود ایمنی باشد ممکن است به دنبال پیوند کبد بوجود آید. اکثر کودکان می توانند ضمن مصرف دارو، کیفیت زندگی خوبی را هدایت کنند.

سندرم آلاژیل

سندرم آلاژیل یک بیماری ژنتیکی نادر است. این بیماری می تواند در قسمت های مختلف بدن از جمله کبد، قلب، کلیه ها، چشم ها، صورت و استخوان ها تأثیر بگذارد. سندرم آلاگیل در هر ۳۰۰۰۰ تولد زنده حدود یک نفر را مبتلا می کند.

ویژگی های سندرم آلاگیل چیست؟

روش های مختلفی وجود دارد که سندرم آلاگیل می تواند روی یک فرد تأثیر بگذارد. این از نظر فردی متفاوت است و حتی دو نفر در یک خانواده با سندرم آلاژیل می توانند ویژگی ها و علائم مختلفی داشته باشند.

برخی از افراد مبتلا به این بیماری علائم بسیار ملایمی دارند و بدون اینکه بدانند سندرم آلاژیل دارند، به بزرگسالی می رسند. دیگران ممکن است در نوزادی شرایط ناخوشایندی داشته باشند و ممکن است در سنین جوانی تشخیص داده شوند.

بیماری های کبدی کودکان

ویژگی های سندرم آلاگیل شامل موارد زیر است:

ناهنجاری های کبدی: افراد مبتلا به سندرم آلاژیل ممکن است مجاری صفراوی کمتری نسبت به حالت عادی داشته باشند. این مشکل به کمبود مجرای صفراوی معروف است.

مجاری صفراوی صفرا را از کبد به مثانه و روده کوچک منتقل می کند. هنگامی که مجاری کمتر برای حمل صفرا وجود داشته باشد، صفرا می تواند در کبد گرفتار شده و باعث آسیب شود. این مشکل می تواند به زردی منجر شود که زردی در ناحیه پوست و چشم است. آسیب کبدی می تواند باعث بروز مسائلی مانند سوء جذب (عدم جذب مناسب چربی ها و مواد مغذی) شود که می تواند منجر به رشد کندتر شود. این بیماری همچنین می تواند به شکل گیری گزانتوم های بی ضرر که رسوبات چربی در زیر پوست هستند و به صورت توده ای ایجاد می شود، منجر شود.

خصوصیات ظاهری: کودکان و بزرگسالان مبتلا به سندرم آلاژیل اغلب دارای ویژگی های جسمی مشترک از جمله پیشانی برجسته، چشم های گود و چانه کوچک هستند. این ویژگی ها باعث نمی شود که کودکان غیر طبیعی به نظر برسند، بلکه در بین مبتلایان به سندرم آلاژیل مشترک است.

مشکلات قلبی یا عروقی: علاوه بر بیماری های کبدی کودکان ، مشکلات قلبی یکی از شایع ترین ویژگی های سندرم آلاژیل است. ممکن است تنگی عروق ریوی وجود داشته باشد و رگ خونی که خون را از قلب به ریه ها منتقل می کند دچار تنگی شده باشد. به این مشکل تنگی شریان ریوی گفته می شود. اگر خفیف باشد ممکن است علائمی نداشته باشد و فقط به دلیل سوفل قلب در معاینه قفسه سینه قابل شنیدن باشد.

تنگ تر شدن شریان می تواند منجر به علائمی از جمله تنگی نفس و خستگی شود. روش های درمانی وجود دارد که در صورت لزوم توسط تیم پزشکی مورد بحث قرار خواهد گرفت. کودک برای ارزیابی به یک متخصص قلب ارجاع می شود و در صورت لزوم یک برنامه درمانی انجام می شود.

ناهنجاری های چشم: یک بیماری چشمی به نام جنینوتوکسون خلفی می تواند در افراد مبتلا به سندرم آلاژیل ایجاد شود. این حالت زمانی اتفاق می افتد که بینایی چشم به شکلی متفاوت از حد معمول خود می باشد. این تاثیری در بینایی ندارد و فقط در صورت معاینه چشم با لامپی به نام لامپ شکاف قابل مشاهده است. بسیاری از افراد مبتلا به سندرم آلاژیل این بیماری را دارند اما در افراد مبتلا به سندرم آلاگیل شایع تر است.

شکل اسکلتی: ممکن است اشعه ایکس نشان دهد که استخوان های ستون فقرات به طور غیر طبیعی هستند. این ممکن است یک شکاف ساده باشد یا گاهی اوقات پروانه مانند روی اشعه ایکس ظاهر شود. این فقط در اشعه ایکس قابل مشاهده است و مشکلی ایجاد نمی کند. همچنین ویژگی های دیگر، مانند مشکلات کلیوی نیز می تواند وجود داشته باشد.

چه عواملی باعث سندرم آلاگیل می شود؟

آلاژیل یک بیماری ژنتیکی است. ژن ها از DNA ساخته شده و به عنوان یک دستورالعمل برای بدن عمل می كنند. ژن ها ویژگی های مختلفی مانند رنگ مو و رنگ چشم ما را تعیین می کنند. آنها همچنین چگونگی توسعه و عملکرد بخش های مختلف بدن ما را کنترل می کنند. بیش از نه نفر از هر ده نفر مبتلا به سندرم آلاژیل در ژنی به نام JAG1 جهش (تغییر) دارند.

تعداد بسیار کمی در ژنی به نام NOTCH2 جهش دارد. این ژن ها در بسیاری از سیستم های مختلف بدن درگیر هستند، به همین دلیل سندرم آلاژیل می تواند چنین تنوع گسترده ای داشته باشد. ما دو نسخه از هر ژن در بدن داریم، اما فقط یکی از ژنهای NOTCH2 یا JAG1 برای ایجاد سندرم آلاژیل لازم است تحت تأثیر قرار گیرد. افراد می توانند در این ژن ها جهش های مختلفی داشته باشند و بیش از ۴۳۰ شکل مختلف از این ژن ها شناسایی شده اند. اینمسئله توضیح می دهد که چرا سندرم آلاژیل می تواند در بعضی از افراد اثرات جدی داشته باشد و در دیگران اثرات خفیف تری دارد.

حدود شش نفر از ده نفر مبتلا به سندرم آلاگیل، جهش ژن در ایجاد این بیماری نقش داشته است. این بدان معنی است که ژن از والدین منتقل نشده است و به دلایلی نامعلوم این مشکل به وجود آمده است. در چهار مورد از ده مورد این بیماری، ژن ایجاد سندرم آلاژیل از والدین به فرزندشان منتقل شده است.

بیماری های کبدی کودکان

اثرات سندرم آلاگیل چیست؟

اگرچه برخی از مبتلایان به سندرم آلاژیل مشکلی در کبد خود ندارند، اما اکثریت در بعضی از مراحل زندگی دچار مشکلات کبدی می شوند. کاهش تعداد مجاری صفراوی می تواند به معنای آن باشد که صفرا به راحتی از کبد به روده نمی رود. این بدان معنی است که نقش طبیعی کبد را می تواند تحت تأثیر قرار داده که این باعث ایجاد علائم مختلف در افراد مختلف می شود. این موارد می تواند شامل موارد زیر باشد:

یرقان: میزان زردی می تواند در افراد مختلف متفاوت باشد.

رنگ پریده : صفرا به مدفوع طبیعی رنگ تیره خود را می دهد. اگر جریان صفرا کمتر باشد، این می تواند به مدفوع کم رنگ منجر شود.

جذب نامناسب مواد مغذی: صفرا حاوی موادی است که به تجزیه و هضم غذا کمک می کند. با وجود صفرای کمتر، مواد مغذی و ویتامین ها به طور مناسب از روده جذب نمی شوند. این می تواند به کندتر شدن رشد و نمو و ضعف استخوان منجر شود.

چگونه سندرم آلاگیل درمان می شود؟

هیچ درمانی برای سندرم آلاژیل وجود ندارد اما درمان هایی وجود دارد که می تواند با علائم بیماری مقابله کند. درمان های اصلی مشکلات کبدی را که به دلیل کاهش تعداد مجاری صفراوی در داخل و اطراف کبد ایجاد می شود، مدیریت می کنند. برخی از روش های متداول برای مدیریت سندرم آلاگیل در زیر شرح داده شده است. آنها شامل مصرف مکمل های ویتامین و داروها، ارزیابی تغذیه و در موارد نادر، پیوند کبد یا جراحی های دیگر هستند.

ویتامین ها: در صورت آسیب دیدن کبد، برخی از ویتامین ها (A، D، E و K) ممکن است به درستی از رژیم غذایی جذب نشوند. ویتامین A برای بینایی خوب، به خصوص برای دیدن در تاریکی و تغییر شرایط چشم ها در نورهای مختلف لازم است.

ویتامین D برای استخوان ها و دندان های قوی و سالم لازم است. ویتامین E برای یک سیستم عصبی سالم و ایجاد هماهنگی لازم است. ویتامین K برای ایجاد فاکتورهای لخته شدن که به کنترل خونریزی کمک می کند لازم است.

هنگامی که کبد آسیب دیده باشد، این ویتامین ها ممکن است به عنوان مکمل برای اطمینان از حفظ سطح سالم این ویتامین ها در بدن، تجویز شوند. معمولاً این موارد به صورت خوراکی تجویز می شوند اما بعضی اوقات ممکن است نیاز به تزریق باشد.

داروها: ممکن است تعدادی دارو برای افزایش جریان صفرا و کاهش خارش مصرف شود. ممکن است لازم باشد ترکیبی از داروهای مختلف را امتحان کنید تا ببینید چه چیزی برای فرزند شما بهتر است. بعضی اوقات این داروها فقط برای مدت کوتاهی کارایی دارند.


بیشتر بدانید: غذاهایی که وجودشان در رژیم غذایی کودک بسیار مفید است


تغذیه: یک متخصص تغذیه رژیم غذایی، کودک شما را ارزیابی می کند. جریان خوب صفرا برای تجزیه چربی موجود در شیر و مواد غذایی مورد نیاز است. نوزادان و کودکانی که دچار زردی هستند و جریان صفرای خوبی ندارند، قادر به جذب تمام چربی های غذایی خود نیستند. بنابراین، کودکان مبتلا به سندرم آلاژیل ممکن است به اندازه ای که لازم است وزنشان افزایش پیدا نکند.

نوزادان مبتلا به سندرم آلاژیل اغلب نیاز به شیر با فرمول مخصوصی دارند که حاوی نوعی چربی است که راحت تر جذب می شود. تغذیه با شیر مادر می تواند ادامه یابد اما ممکن است کودک شما به غذای مخصوصی که دارای این فرمول است نیز نیاز داشته باشد.

کودکان بزرگ تر ممکن است به کالری اضافی نیاز داشته باشند که می تواند به شکل نوشیدنی های پر کالری یا پودر مصرف شود. متخصص تغذیه در مورد هرگونه تغییر رژیم غذایی لازم مشاوره می دهد و برای کودک شما توصیه های خاصی خواهد داشت.

سندرم آلاژیل می تواند با کمبود اشتها و مشکلات تغذیه ای همراه باشد. برای این کودکان توجه ویژه از جانب متخصص تغذیه لازم خواهد بود. در بعضی موارد، تغذیه شبانه از طریق لوله ای در معده ممکن است توصیه شود.

پیوند کبد: پیوند کبد فقط باید برای یک گروه کوچک از بیماران مبتلا به سندرم آلاژیل در نظر گرفته شود. ممکن است در صورت وجود بیماری شدید کبدی، سیروز ایجاد شود یا علائمی وجود داشته باشد که به روش های دیگر قابل کنترل نیست.

پیوند کبد برای کودکان مبتلا به سندرم آلاگیل می تواند پیچیده تر از سایر پیوندهای کبدی باشد زیرا کودکان مبتلا به سندرم آلاژیل ممکن است در قلب و یا کلیه ها نیز مشکل داشته باشند. این امر مستلزم بررسی و بحث دقیق در هر مورد است.

بیماری های کبدی کودکان

پیوند کبد تنها در موارد ضروری مورد بررسی قرار می گیرد. در صورت در نظر گرفتن پیوند، حمایت های زیادی در دسترس است.

خارش: صفرا نمک صفراوی را از بدن به مدفوع منتقل می کند. اگر جریان صفرا کمتر باشد، نمک های صفراوی در بدن ایجاد می شوند که می تواند منجر به خارش شود. خارش با وجود یا بدون وجود زردی ممکن است رخ دهد.

زانتوماس: این ها مانند زگیل هستند و به طور معمول در اطراف مفاصل مانند آرنج و زانوها یافت می شوند. آنها از کلسترول اضافی ساخته شده در زیر پوست ساخته شده اند. کبد مسئول تولید و از بین بردن کلسترول بدن است، اما وقتی آسیب دیده باشد، به درستی کار نمی کند.

خونریزی بینی/ خونریزی لثه ها: کبد نقش مهمی در تولید و ذخیره مواد کنترل کننده خونریزی (به عنوان مثال ویتامین K) دارد. اگر کبد به درستی کار نکند، احتمالاً خونریزی وجود دارد.

سندرم آلاژیل می تواند یک وضعیت جدی باشد، اما بسیاری از کودکان و بزرگسالان مبتلا به سندرم آلاگیل به خوبی به درمان پاسخ می دهند و زندگی عادی و شادی دارند. جریان صفرا اغلب با رشد و پیشرفت فرزند شما بهبود می یابد. پیش بینی اینکه بیماری های کبدی کودکان با گذشت زمان بدتر شود و کبد چه کسی به درمان پاسخ می دهد دشوار است.


در سال ۲۰۱۵، آمریکایی ها به تنهايي ۱۱ ميليارد دلار را صرف بر روی دندانهایشنان کردند ، از جمله بيش از ۱٫۴ ميليارد دلار آن به  محصولات درخشندگي(سفیدکننده) دندان اختصاص دارد.

محصولات فراوانی وجود دارنند كه باعث درخشندگي دندانهایتان می شود. اما درخشندگي بيشتر محصولات، با استفاده از مواد شیمیایی شبیه به وایتکس است، که نگرانی بسیاری از مردم را برانگیتخه است است. اگر می خواهید دندان سالم  وسفید تر داشته باشید وميخواهيد مواد شیمیایی هم در آن ها نباشد,سپس اين  فهرست گزينه هاي بسياري را ارایه میدهد كه  هم طبيعي و هم سالم است.

7 راه سفیدی دندان

چه چیزی باعث می شود تا  دندان ها زرد شوند؟

 چندین عامل وجود دارد که باعث می شود دندان های درخشان و سفید شما ، به رنگ زرد دربیایند. بعضی از غذاها را می توانند لكه روی مينای دندان شما بیاندازند و بعضی آن ها را نازک و به مرور زمان از بین میبرند که باعث  میشود لایه  بیرونی دندان شما  آسیب ببیند.

بعلاوه، راه هایی برای سفیدی و جرم گیری وجود دارد. اما اگر مینای دندان مشکل داشته باشد باز هم جرم گیری دوام زیادی ندارد.

با این ۷ راه ساده شما میتوانید دندانهایتان را طبيعی سفيد کنید.

۱٫روغن نارگیل زدن به دندان ها

زدن روغن یک درمان محلی سنتی هند است که به منظور بهبود بهداشت دهان و حذف سموم از بدن است. این تمرین برای جلو گیری از اجتماع باکتری های دندان و دهان و صدمه زدن آن ها به مینای دندان است.

به طور سنتی، محلی های اکثر اقلیم ها از روغن آفتابگردان یا کنجد  یا نارگیل برایسفید کنندگی دندان  استفاده می کنند، اما هر روغنی موثر خواهد بود.

روغن نارگیل یک گزینه خوب میتواند باشد زیرا دارای طعم دلپذیر و مزایای سلامتی بی شمار است.

روغن نارگیل همچنین دارای اسید لوریک است که به خاطر توانایی آن در کاهش التهاب و کشتن باکتری ها شناخته شده است.

چند مطالعه نشان داده است که استفاده روزانه روغن به طور موثر باکتری ها در دهان همراه با پلاکرا کاهش می دهد. استرپتوکوک موتانس یکی از انواع اولیه باکتری در دهان است که باعث ایجاد پلاک  می شود. یک مطالعه نشان داد که شستشو روزانه با روغن کنجد به طور قابل توجهی باعث کاهش استرپتوکوک موتانس در بزاق به مدت یک هفته می شود.

متاسفانه، هیچ مطالعات علمی وجود ندارد که نشان دهد که مالیدن یا استفاده روغن دندان هایتان را سفید می کند. با این حال، این یک کار ایمن است و قطعا ارزش تلاش کردن دارد. بسیاری از مردم ادعا می کنند که دندان هایشان بعد از استفاده این روغن ها نتیجه خوبی گرفته اند.

برای استفاده روغن، ۱ قاشق غذاخوری روغن نارگیل را در دهان خود نگه دارید و روغن را داخل دهان حرکت دهید. روغن نارگیل در دمای اتاق کاملا جامد است، بنابراین ممکن است چند ثانیه طول بکشد تا در دهان ذوب شود. این کار را  برای ۱۵تا۲۰ دقیقه کامل ادامه دهید.

حتما بعد از اینکه روغن نارگیل را استفاده کردید داخل توالت یا سطل زباله بریزید، زیرا می تواند در لوله هایی چون سینک های دستشویی و ظرفشویی به حالت جامد بازگردد و باعث گرفتگی لوله ها شود. بر خلاف بسیاری از روش های دیگر سفید کردن دندان، کشیدن روغن نارگیل دندان هایتان را در معرض اسید یا سایر مواد تشکیل دهنده ای که مینا را تخریب می کند، قرار نمی دهد. این به این معنی است که استفاده روزانه ایمن می باشد.

7 راه سفیدی دندان

۲_استفاده از جوش شیرین

جوش شیرین دارای خواص طبیعی سفید کنندگی دندان است، به همین دلیل است که فاکتوری محبوب در خمیر دندان سازی  است.

این پودر مثل یک سمباده عمل میکند که می تواند به از بین بردن لکه های سطحی روی دندان ها کمک کند.

علاوه بر این،با قلیایی کردن فضای دهان شما از شد باکتری ها جلو گیری میکند.

این یک راه یک شبه نیست و شما باید با صبور بودن و استفاده مداوم تاثیر را ببینید.

مدرک عملی اثبات نکرده است که این کارها جوابگو از نظر علمی هستند اما افرادی که استفاده کرده اندمیگویند:که شاهد سفید شدن دندان هایشان شده اند.

یک مطالعه نشان داد که دهان با محیط قلیایی نسب به دهانی بدون قلیایی بودن مقاومت و سفیدی بیشتر در برابر زردی دندان دارند.

بررسی پنج مطالعه نشان داد که دندان های دندان حاوی سودا (همان محتوای جوش شیرین)سالم تر از دیگر دهان ها هستند.

برای استفاده از این دارو، ۱ قاشق چای خوری جوش شیرین با ۲ قاشق چای خوری آب حل کنید.و با استفاده از مسواک دندان خود را با این محلول شستسشو دهید.

7 راه سفید کننده دندان

۳_هیدروژن پراکسید 

هیدروژن پراکسید که سفید کننده طبیعی است که باکتری های دهان را نیز از بین میبرد.

در واقع مردم استفاده زیادی از این ترکیب شیمیایی داشتند و آنرا نیز برای زخم ها استفاده میکردند زیرا باکتری کش قدرتمندی بود.

متاسفانه، هیچ مطالعه ای برای نشان دادن اثرات مسواک زدن با هیدروژن پراکسید به تنهایی انجام نشده است، اما مطالعات زیادی، خمیردندانهای تجاری حاوی پراکسید را را آزمایش کرده اند. مطالعه ای وجود دارد که نشان میدهد که خمیر دندان حاوی جوش شیرین و ۱٪ هیدروژن پراکسید به طور قابل ملاحظه ای باعث سفید شدن دندان ها می شود.

تحقیقات دیگری نشان داد مسواک زدن با خمیر دندان تجاری حاوی جوش شیرین یا هیدروژن پراکسید دو بار در روز باعث  سفید تر شدن ۶۲% دندان در ۶ هفته می شود.

برای جلوگیری از عوارض جانبی هیدروژن پراکسیدسعی کنید آن را با غلظت کمتر ۳%تهیه کنید یا اگر با غلظت ۳% تهیه کردید آن را با آب مخصلوط کنید تا غلظتش پایین بیاورید.

۴_استفاده از سرکه سیب

سرکه سیب ماده ای مورد استفاده در قرون های قبل تر بوده و همیشه به عنوان یک ضد عفونی کننده و سفید کننده طبیعی یاد میشده.

در آزمایشاتی که بر روی یک گاو انجام دادن مشخص شد که سرکه سیب خاصیت سفید کنندگی دندان دارد,اما کاملا بی ضرر نیست و استفاده آن نیز میتوان مینای دندان و خود دندان را نرم کند.

برای جلوگیری از همچین صدمات ناشی از سرکه سیب آن را با سرکه سیب مخلوط کنیدو بعد در دهان چند دقیقه بچرخانید و با آب سرد بشویید.

۵_از سبزیجات و میوه جات استفاده کنید

یک رژیم اورگانیک و سالم از سبزیجات و میوه جات میتوانند در سلامت بدنی و دهانی شما کمک بسزایی کنند.هرچند که هیچ جایگزینی برای مسواک زدن نیستند.

اما تماسی که با دندان هایتان موقع جویدن برقرار میکنند میتواند تا حدودی لکه ها و پلاک های مضر را پاک کنند.

لازم به ذکر است که توت فرنگی و آناناس نسبت به بقیه میوه ها تاثیر بسیار بیشتری برای سفید کنندگی دارند.

سفیدکنندگی دندان با مخلوط توت فرنگی و جوش شیرین ترکیبی طبیعی است که اکثریت سلبریتی از آن کمک گرفته اند.طبق این روش جوش شیرین با شستن لکه ها و توت فرنگی با لکه بری زیادش میتوانند باعث ضعیف شدن مینای دندان شما هم شوند پس برای استفاده از این روش ها حساسیت به خرج ندهید و زیاد استفاده نکنید و هفته ای یکبار استفاده کنید که ریسک آن حداقل شود.

یک توت فرنگی را له کرده و آن را با جوش شیرین مخلوط و هم زده و با مسواک آن را به دندان های خود بزنید.

۶_پیشگیری از برو لکه 

همرمان که سنتون بالا تر میره,زردی دندان ها نیز بیشتر خودشون رو نشون میدن.اما میتوانید با انجام دادن یک سری از کار ها سرعت این روند را کند کنید.

قهوه,شراب قرمز,نوشیدنی گازدار و برخی از تمشک ها معروف برای لکه زدن به دندان هستند.

اما به این معنی نیست که نباید اصلا این خوراکی و نوشیدنی هارا کنار بگذارید,فقط به حد درست از آن ها استفاده کنیدو بعد از هربار استفاده حتما دندان خود را بشویید و مسواک بزنید.و تا میتوانید تنباکو و سیگار را استفاده نکنید زیرا هر دو این دخانیات به سرعت و زیاد تاثیر روی دندان و لثه دارند.

مصرف شکر خود را کنترل کنید یا اصلا آن را کنار بزارید در صورت ممکن بودن.

تا میتوانید کلسیم مصرف کنید,بعضی اوقات حتی با رعایت کردن تمامی موارد بالا کمبود کلسیم باعث دوباره مشکلات دندان میشوند.مصرف زیاد شیر,پنیر و کلم بروکلی میتواند سطح کلسیم بدنتان را بالا نگه دارد.

۷_ارزش مسواک زدن و شستشو روزانه را دست کم نگیرید

مسواک زدن مرتب میتواند تا حدودی زیادی اجتماع باکتری هارا در دهان و دندان شما را بکاهد,و همچنین پلاک های دندان را نیز کم میکند.محتوایات خمیر دندان همه چیزهایی که نگه داری و مراقبت از دندان لازم دارید را داراست.

جرم گیری مرتب (زمان بندی شده)نیز میتواند گزینه ای عالی باشد.

نوشته ۷ راه طبیعی و خانگی سفیدی دندان! اولین بار در موزیک دان. پدیدار شد.


انزال دیررس چیست؟ شرایطی است که در آن تحریک جنسی برای مردان مدت زیادی طول می کشد تا به اوج جنسی برسند و منی را از آلت تناسلی (انزال) آزاد کنند. برخی از مردان مبتلا به انزال دیررس به هیچ وجه قادر به انزال نیستند. تاخیر در انزال می تواند موقتی یا یک مشکل مادام العمر باشد. دلایل احتمالی انزال تاخیری شامل برخی از شرایط مزمن سلامتی، جراحی و داروها است. درمان انزال دیررس بستگی به علت اصلی دارد. طبیعی است که انزال در مردان گاهی به تأخیر بیفتد. تاخیر در انزال فقط در صورت ادامه دار شدن یا ایجاد فشار روانی برای مرد یا شریک زندگی اش مشکل به حساب می آید. در این مقاله از بخش جنسی موزیک دان به انزال دیررس می پردازیم.

انزال دیررس

علائم انزال دیررس

برخی از مردان مبتلا انزال دیررس حدود ۳۰ دقیقه یا بیشتر به تحریک جنسی نیاز دارند تا ارگاسم و انزال داشته باشند. ممکن است اصلا نتوانند به هیچ وجه انزال داشته باشند (تخلیه مایع). در موارد نادر، تاخیر در انزال نشانه ای از وخیم تر شدن بیماری هایی مانند بیماری قلبی یا دیابت است.

اما، زمان مشخصی وجود ندارد که نشان دهنده تشخیص تاخیر در انزال باشد. اما اگر تأخیر در انزال باعث ایجاد پریشانی یا ناامیدی شود یا اگر مجبور هستید فعالیت جنسی را به دلیل خستگی، تحریک جسمی، از دست دادن نعوظ یا درخواست شریک زندگی خود متوقف کنید، در این صورت شما مبتلا به مشکل انزال دیررس هستید.

اغلب، مردان ممکن است در طی مقاربت جنسی یا سایر فعالیت های جنسی با شریک زندگی خود در رسیدن به ارگاسم مشکل داشته باشند. برخی از مردان نیز فقط هنگام استمناء می توانند انزال کنند.

انزال تاخیری بر اساس علائم به انواع زیر تقسیم می شود:

  • انزال دیررس مادام العمر: با انزال تاخیری مادام العمر، این مشکل از زمان بلوغ جنسی وجود دارد. اما انزال تاخیری اکتسابی پس از یک دوره عملکرد جنسی طبیعی رخ می دهد.
  • انزال دیررس بر حسب موقعیت. انزال تاخیری موقعیتی فقط به شرکای جنسی خاص یا تحریک های خاص محدود می شود. انزال با تأخیر موقعیتی فقط در شرایط خاصی اتفاق می افتد.

این مقولات در تشخیص علت اصلی و تعیین بهترین درمان موثر هستند.

چه زمانی برای درمان انزال دیررس به پزشک مراجعه کنید

پزشک مراقبت های اولیه مورد خوبی برای شروع درمان این مشکل است اگر:

  • تاخیر در انزال برای شما یا شریک زندگی شما به عنوان یک مشکل است
  • شما یک مشکل بهداشتی شناخته شده دیگری دارید که ممکن است با تاخیر در انزال مرتبط باشد، یا داروهایی مصرف می کنید که می تواند برای این موضوع مشکل ایجاد کند
  • علائم دیگری همراه با انزال به تأخیر افتاده دارید که ممکن است در ظاهر مشخص باشد یا علامت ظاهری نداشته باشد

زود انزالی

علل انزال دیررس

تاخیر در انزال می تواند ناشی از داروها، شرایط سلامتی و جراحی خاص باشد. یا ممکن است ناشی از سوء مصرف مواد یا مرتبط با موارد سلامت روان مانند افسردگی، اضطراب یا استرس باشد. در بسیاری از موارد، این مشکل به دلیل ترکیبی از نگرانی های جسمی و روانی به وجود می آید.

دلایل روانشناختی تاخیر در انزال شامل موارد زیر است:

  • افسردگی، اضطراب یا سایر شرایط بهداشت روان
  • مشکلات در روابط مانند استرس، کمبود ارتباط عاطفی و یا سایر نگرانی ها
  • اضطراب در مورد عملکرد
  • تصویر بد بدن
  • تابوهای فرهنگی یا مذهبی
  • تفاوت بین واقعیت رابطه جنسی با شریک زندگی و خیالات جنسی

داروها و سایر موادی که می توانند باعث تاخیر در انزال شوند عبارتند از:

  • برخی از داروهای ضد افسردگی
  • برخی داروهای فشار خون بالا
  • داروهای خاص ادرارآور
  • برخی از داروهای ضد روان پریشی
  • برخی از داروهای ضد تشنج
  • الکل – به خصوص نوشیدن بیش از حد (استفاده بیش از حد از الکل یا الکلیسم)

بیشتر بدانید: چگونگی عملکرد داروهای افسردگی


علل جسمی تاخیر در انزال شامل موارد زیر است:

  • برخی از نقایص هنگام تولد در سیستم تولید مثل مردان
  • آسیب به اعصاب لگنی که کنترل ارگاسم را بر عهده دارند
  • برخی عفونت ها مانند عفونت ادراری
  • عمل جراحی پروستات، مانند برداشتن مجرای پروستات یا برداشتن پروستات
  • بیماری های عصبی مانند نوروپاتی دیابتی، سکته مغزی یا آسیب عصبی به نخاع
  • شرایط مرتبط با هورمون، مانند سطح پایین هورمون تیروئید (کم کاری تیروئید) یا سطح تستوسترون پایین (کمبود فشار خون)
  • انزال رتروگراد، شرایطی که منی به جای بیرون آمدن از آلت به سمت عقب و به مثانه می رود.

برای برخی از مردان، یک مشکل جسمی جزئی که باعث تاخیر در انزال می شود، ممکن است باعث ایجاد اضطراب از انزال دیررس در هنگام رابطه جنسی شود. این اضطراب ممکن است تاخیر در انزال را بدتر کند.

انزال دیررس

عوامل خطر در انزال دیررس

تعدادی از موارد می تواند خطر بروز تاخیر در انزال را افزایش دهد، از جمله:

  • سن بالاتر – با افزایش سن مردان، انزال طولانی تر است
  • شرایط روانی مانند افسردگی یا اضطراب
  • شرایط پزشکی مانند دیابت یا بیماری اسکلروز
  • برخی معالجات پزشکی مانند جراحی پروستات
  • داروها، بخصوص داروهای ضد افسردگی خاص، داروهای فشار خون بالا یا ادرارآور
  • مشکلات مربوط به روابط مانند ارتباط ضعیف با همسر
  • استفاده بیش از حد از الکل، به ویژه اگر مصرف کننده طولانی مدت الکل باشید

عوارض انزال دیررس

عوارض انزال با تأخیر می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • کاهش لذت جنسی برای شما و شریک زندگی تان
  • استرس یا نگرانی از عملکرد جنسی
  • مشکلات زناشویی به دلیل عدم داشتن یک زندگی جنسی رضایت بخش
  • عدم توانایی در بارداری شریک زندگی خود (ناباروری مردان)

انزال دیررس

چگونه مشکل انزال دیررس تشخیص داده می شود؟

معاینه فیزیکی و توضیح علائم شما برای تشخیص اولیه لازم است. اگر مشكل بهداشتي مزمن به عنوان عامل زمينه ای مشكوك باشد، ممكن است نياز به انجام آزمايش هاي بيشتري باشد. این شامل آزمایش خون و آزمایش ادرار است. این آزمایشات برای بررسی عفونت، عدم تعادل هورمونی و موارد دیگر خواهد بود. همچنین آزمایش واکنش آلت تناسلی شما به ویبراتور ممکن است نشان دهد که آیا مشکل روانی یا جسمی است.

چه درمانی برای مشکل انزال دیررس وجود دارد؟

درمان به علت اصلی بستگی دارد. اگر مشکل مادام العمر داشته اید یا هرگز انزال نکرده اید، یک متخصص اورولوژی می تواند تشخیص دهد که آیا نقص ساختاری در هنگام تولد دارید یا خیر. پزشک می تواند تشخیص دهد که آیا علت اصلی این مشکل مصرف دارو است. در این صورت، تنظیمات مربوط به رژیم درمانی انجام می شود و علائم کنترل می شود. برخی از داروها برای کمک به انزال دیررس در نظر گرفته شده اند، اما هیچ کدام به طور خاص برای آن تأیید نشده اند. این داروها شامل موارد زیر است:

  • سیپروهپتادین (پریاکتین)، که یک داروی آلرژی است
  • آمانتادین (Symmetrel)، دارویی است که برای معالجه بیماری پارکینسون استفاده می شود
  • بوسپیرون (Buspar)، که یک داروی ضد اضطراب است

در صورت استفاده، درمان مواد مخدر غیرقانونی و الكلیسم نیز می تواند به انزال دیررس كمك كند. یافتن برنامه های بهبودی با بستری یا بصورت سرپایی نیز یکی از گزینه های درمانی است. مشاوره روانشناختی می تواند به درمان افسردگی، اضطراب و ترس هایی که باعث تحریک انزال دیررس می شود، کمک کند. درمان جنسی همچنین ممکن است در رفع علت اصلی اختلال عملکرد جنسی مفید باشد. این نوع درمان ممکن است به تنهایی یا در کنار همسرتان انجام شود.

به طور کلی مشکل انزال دیررس با درمان دلایل روحی یا جسمی قابل رفع است. شناسایی و جستجوی معالجه برای مشکل انزال دیررس گاهی اوقات باعث پی بردن به یک بیماری اساسی می شود. هنگامی که آن بیماری درمان شود، انزال دیررس اغلب برطرف می شود. در مورد علت اصلی دارو نیز همین مسئله صادق است. با این حال، بدون توصیه پزشک، هیچگونه دارویی را متوقف نکنید.

در دراز مدت چه انتظاری می توان داشت؟

بسیاری از علل احتمالی بیماری انزال دیررس در دست بررسی می باشد. صرف نظر از علت، درمان در نیز در حال بررسی است. از صحبت کردن خجالت نکشید و نترسید. این بیماری بسیار شایع است.

با درخواست کمک، می توانید از حمایت روانی و جسمی مورد نیاز برای رسیدگی به این موضوع بهره مند شوید و از یک زندگی جنسی لذت بخش تر لذت ببرید.

انزال دیررس

مشکل انزال دیررس و رژیم غذایی

برای کمک به درمان انزال با تأخیر، چه رژیم های غذایی را می توانم انتخاب کنم؟

اطلاعات کمی در مورد توصیه های مربوط به انتخاب مواد غذایی وجود دارد که به تأخیر در انزال کمک می کند. با این حال، از آنجا که انزال دیررس می تواند به فشار خون کنترل نشده، بیماری های قلبی و دیابت مرتبط باشد پیروی از رژیم غذایی مناسب برای کمک به این شرایط، ممکن است به این امر کمک کند که پیشرفت این بیماری ها را کند کند.

در صورت ابتلا به فشار خون بالا یا بیماری قلبی، مصرف نمک و چربی را محدود کنید و در صورت ابتلا به دیابت قندهای ساده را نیز محدود کنید. همچنین، شما باید استفاده از الکل را محدود کنید، زیرا مصرف بیش از حد می تواند منجر به انزال دیررس شود. استفاده از داروی برچسب OFF-LABEL DRUG USEO به این معنی است که دارویی که توسط FDA برای یک منظور تأیید شده است، برای مقاصد دیگری که مورد تأیید نیست استفاده می شود. پزشک می تواند از این دارو برای آن منظور استفاده کند.

این امر به این دلیل است که FDA آزمایش و تأیید داروها را تنظیم می کند، اما اینگونه نیست که پزشکان از داروها برای معالجه بیماران خود استفاده می کنند. بنابراین، پزشک شما می تواند دارویی را تجویز کند که فکر می کند برای شما بهترین است.

انزال دیررس در زنان و مردان

حتی اگر تجربه ارگاسم با تأخیر ممکن است برای زنان و مردان مشابه باشد، ادبیات پزشکی و بالینی آنها با هم متفاوت است. یکی از دلایل این امر این است که بیشتر خانم ها به دلیل عدم تحریک، ارگاسمشان به تأخیر می افتد (یا وجود ندارد)، دلیلی که تقریباً هرگز به مردان نسبت داده نمی شود.

تفاوت دیگر در توصیف ارگاسم تاخیری بین زن و مرد مربوط به انزال است. در مردان، اصطلاح ارگاسم تأخیری و انزال دیررس اغلب به صورت متقابل مورد استفاده قرار می گیرد، حتی اگر ارگاسم و انزال در مردان اتفاقاتی جداگانه باشد و DSM تجربه انزال را با ارگاسم از انزال بدون ارگاسم متمایز می کند. از آنجا که انزال زنانه نه به طور معمول مورد توافق است و نه به خوبی در ادبیات پزشکی ثبت شده است، در زمینه ارگاسم تاخیری برای زنان ذکر نشده است.

زود انزالی -3

چگونگی غلبه بر مشکلات انزالی

آیا مشکلات انزال مسئله ای فراتر از ذهن است؟

اگر برای یک مرد و شریک زندگی او مهم نیست چه مدت طول می کشد تا انزال اتفاق افتد، پس واقعاً مهم نیست. به عنوان مثال، یان کرنر، دکترا، روان درمانگر و نویسنده کتاب برای اولین بار، به مردان توصیه می کند تا قبل از مقاربت، شرکای خود را در آستانه ارگاسم قرار دهند. در این صورت اگر مستعد انزال زودرس باشند، فرقی نمی کند و هر دوی آنها راضی شوند.

برعکس، اگر مردی بیش از حد متوسط ​​ انزالش طول بکشد، اما هر دو شریک از روابط جنسی شان لذت می برند، پس انزال تاخیری می تواند یک امتیاز واقعی باشد.

با این حال، برخی از مردان باید بدانند که چقدر طول می کشد تا انزال در آنها اتفاق بیفتد. تا در برابر شرکای خود متناسب ترین کار را انجام دهند. اما در حالی که ذهن اغلب نقش بزرگی در ایجاد مشکلات انزالی ایفا می کند، غلبه بر آن نیز مهم است. در اینجا نکاتی در مورد آنچه باید انجام شود آورده شده است.

مشکلات معمول انزال دیررس

وقتی صحبت از انزال می شود، اساساً سه چیز مختلف وجود دارد که می توانند اشتباه گرفته شوند.

  • انزال زودرس بزرگترین شکایتی است که مردان در مورد عملکرد جنسی خود دارند. دكتر ادوارد لومن، جامعه شناس، پس از مطالعه داده های جمع آوری شده، تخمین زد كه یک سوم از مردان آمریكایی از انزال زودرس شکایت دارند. آنها می خواهند در طول مقاربت طولانی تر دوام بیاورند تا لذت را هم برای خود و هم برای شرکایشان طولانی تر کنند.
  • براساس برخی تخمین ها، انزال تاخیری (یا انزال عقب مانده) بر تعداد بسیار کمی از مردان – تا حدود ۳٪ – تأثیر می گذارد. این یکی از ضعیف ترین مشکلات انزال است. تعداد کمی از مردان نمی توانند با شریک زندگیشان به ارگاسم برسند.
  • انزال رتروگراد کم عارضه ترین مشکل از مشکلات انزالی است. این مشکل باعث می شود که مایع منی در هنگام ارگاسم به جای خارج شدن از طریق آلت به مثانه برگردد و موقع ادرار، منی از آلت بیرون می آید.

انزال رتروگراد می تواند ناشی از دیابت، آسیب عصبی، داروهای مختلف و جراحی هایی باشد که عضله اسفنکتر را مختل می کند. این مشکل بی ضرر است و در احساس ارگاسم اختلال ایجاد نمی کند. (همچنین می تواند باعث تمیز کردن آسان بعد از رابطه جنسی شود.) اما از آنجا که این امر در باروری تأثیر می گذارد، در صورت تلاش برای بارداری برخی از مردان ممکن است به درمان نیاز داشته باشند.

انزال دیررس

درمان مشکلات انزال دیررس

  • مشکل انزال شما هرچه باشد، راه حل هایی برای رفع آن وجود دارد. نکته اصلی کمک گرفتن است و کمک گرفتن از پزشک الزامی است زیرا مشکلات انزال می تواند نشانه ای از مشکلات پزشکی جدی تر باشد.
  • اما شما همچنین باید با شریک زندگی خود صریح صحبت کنید – کاری که بسیاری از مردان از انجام آن بیزار هستند.
  • “تقریباً به طور جهانی، مردان [با مشکلات انزال] به دلیل شرم، خجالت یا جاهلیت نمی توانند مشکل خود را با پزشک یا شرکای خود در میان بگذارند.”
  • پس اجازه ندهید شرم یا غرور مردانه زندگی جنسی شما (و همسرتان) را خراب کند. ایجاد تنش باعث بدتر شدن اوضاع می شود. با کمی بازتر بودن، برخی بحث ها و شاید چند تکنیک جدید سرگرم کننده در اتاق خواب، می توانید بر مشکل انزال خود غلبه کنید. این بدان معناست که کمتر نگران باشید و رابطه جنسی بیشتری داشته باشید.

چگونه مردان می توانند عملکرد جنسی خود را بهبود بخشند

بسیاری از آقایان علاقمند به افزایش لذت و رضایت خود و شریک جنسی خود در هنگام رابطه جنسی هستند. با این وجود، تمرکز روی عملکرد جنسی می تواند منجر به اضطراب شود. مجموعه ای از تغییرات ساده در شیوه زندگی می تواند به شما کمک کند:

  • اضطراب را کاهش دهید
  • عملکرد نعوظ را بهبود ببخشید
  • روابط با شرکای جنسی را تقویت کنید
  • استقامت را افزایش دهید

این تغییرات می تواند رابطه جنسی را برای همه افراد لذت بخش تر کند. ذکر این نکته حائز اهمیت است که نگرانی در مورد گرفتن و حفظ نعوظ اغلب عامل اصلی اضطراب عملکرد است.


بیشتر بدانید: توصیه های روانشناسان پیرامون کنترل اضطراب


گیر دادن به همسر چه عواقبی دارند؟

سیزده راه برای بهبود عملکرد جنسی و انزال دیررس

روش های زیر می تواند به کاهش اختلال نعوظ، افزایش استقامت و بهبود کیفیت کلی جنس کمک کند:

۱- روی مقدمه و شروع کار متمرکز شوید

تغییرات ساده در شیوه زندگی می تواند به بهبود اختلال نعوظ و کاهش اضطراب کمک کند. برخی از مردان بر این باورند که نفوذ مهم ترین و حتی بخش تعیین کننده رابطه جنسی است. با این حال، بسیاری از کسانی که اختلال نعوظ را تجربه می کنند ممکن است احساس کنند که برای خشنود کردن شریک خود نیازی به نعوظ ندارند. در حقیقت، عملکرد نعوظ حتی می تواند انگیزه ای برای امتحان استراتژی های جدید باشد که برای شریک زندگی خود رضایت بیشتری به همراه دارد.

مقدمه و شروع رابطه جنسی می تواند شامل لمس کردن، بوسیدن و رابطه جنسی دهانی باشد. ایجاد یک تصور ذهنی می تواند تجربه جنسی را برای همه افراد درگیر بهبود بخشد. مقدمه ممکن است برای خانم ها از اهمیت ویژه ای برخوردار باشد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ نشان داد که تعداد بسیار کمی از خانم ها (حدود ۱۸ درصد ) تنها ارگاسم را از طریق مقاربت تجربه می کنند. براساس همان یافته ها، ۳۶٫۶ درصد از خانم ها اظهار داشتند که تحریک کلیتوری برای ارگاسم در طول مقاربت ضروری است.

۲- تکنیک شروع- توقف را امتحان کنید

مردانی که می خواهند طول مقاربتشان دوام بیشتری داشته باشد می توانند تکنیک شروع- توقف را امتحان کنند. برای استفاده از این تکنیک، هر بار که احساس انزال نزدیک است، فعالیت جنسی را متوقف کنید. عمیق نفس بکشید و دوباره آهسته شروع کنید، سپس تا زمان مطلوب، انزال را متوقف کنید. این روش می تواند بدن را برای خاموش نگه داشتن انزال راهنمایی کند و به مرد کمک کند تا حتی در حین انجام فعالیت جنسی شدید، احساس راحتی بیشتری در هنگام انزال داشته باشد.

۳- چیز جدیدی را امتحان کنید

لذت جنسی در محیطی از شور و هیجان شکوفا می شود. اگر شخصی مدت طولانی با یک شریک زندگی بوده باشد، رابطه جنسی می تواند شروع به احساس عادی شدن کند  و ممکن است احساس هیجان، متمرکز بودن یا خوشحال کردن شریک زندگی به طور فزاینده ای دشوار به نظر رسد. ممکن است امتحان کردن یک فعالیت جنسی یا موقعیت جدید یا داشتن رابطه جنسی در یک مکان دیگر به رفع این مشکل کمک کند. همچنین صحبت کردن در مورد خیالات جنسی می تواند رابطه جنسی را هیجان انگیز تر کند. علاوه بر این، می توانید با انجام کار جدیدی با شریک زندگی خارج از اتاق خواب مشکل را در اتاق حواب حل کنید، مانند:

  • آشپزی با هم
  • قایقرانی یا پیاده روی
  • رفتن به یک موزه
  • دیدن یک گروه جدید
  • تلاش برای ورزش جدید

این به افراد کمک می کند تا احساس ارتباط بیشتری داشته باشند و هیجان از فعالیت جدید می تواند وارد اتاق خواب شود.

۴- اضطراب و استرس را مدیریت کنید

اضطراب و استرس می تواند گرفتن یا حفظ نعوظ را دشوار کند. این احساسات همچنین می تواند افراد را از صمیمیت جنسی دور کند.اگر مرد نسبت به نحوه عملکرد جنسی خود احساس نگرانی کند، ممکن است نسبت به رابطه جنسی کمتر احساس هیجان کند و در طی آن کمتر درگیر شود. راهکارهای مدیریت اضطراب و استرس عبارتند از:

  • بیشتر روی احساسات جسمی تمرکز کنید تا عملکرد جنسی
  • ورزش کردن
  • خواب بیشتر
  • تلاش برای بهبود روابط
  • مراقبه
  • گذراندن زمان بیشتر برای یک سرگرمی مورد علاقه
  • رفتن به مراکز درمانی
  • مصرف داروهای روانپزشکی

گیر دادن به همسر چه عواقبی دارند؟

۵- ترک سیگار

سیگار کشیدن می تواند منجر به فشار خون بالا و سایر مشکلات مرتبط با قلب شود که باعث نعوظ می شود. استعمال دخانیات نیز به طور مستقل با اختلال نعوظ در ارتباط است. یک تجزیه و تحلیل از ۱۳ مطالعه در مورد ۲۰۱۵ درمورد سیگار کشیدن و عملکرد جنسی نشان داد که ترک سیگار اغلب عملکرد جنسی را بهبود می بخشد و اختلال نعوظ را کاهش می دهد.

۶- ارتباطات باز

صحبت آزادانه می تواند تجربیات جنسی را به میزان قابل توجهی بهبود بخشد. اگر مسائل مربوط به رابطه جنسی باعث ایجاد تنش یا نگرانی شده است، بهتر است این مسئله را در کنار همسرتان مطرح کنید. همکاری با یکدیگر بر روی یک راه حل می تواند به انسان کمک کند تا احساس بهتری کند و احساس نگرانی یا گناه نداشته باشد. شریک زندگی ممکن است ترس از اختلال عملکرد جنسی را برطرف سازد، و ممکن است پیشنهادات عملی داشته باشد.

به مسائل مربوط به روابط بپردازید

مسائل خارج از اتاق خواب می تواند منجر به اختلال عملکرد جنسی شود. به عنوان مثال، مردی که احساس می کند شریک زندگی بیش از حد از او انتقاد می کند، ممکن است در طول رابطه جنسی احساس اضطراب کند و این منجر به تجربه های رضایت بخشی کمتری شود. ارتباطاتی که بر احساسات متمرکز می شوند و سرزنش کننده نیستند، می توانند به شرکای خود در حل چالش های روابط کمک کنند. برخی افراد نیز از رابطه جنسی درمانی بهره مند می شوند.

۸- بیشتر ورزش کنید

ورزش منظم می تواند سلامت روان را بهبود بخشد و اضطراب را کاهش دهد. فعال بودن از نظر جسمی می تواند عوامل خطر در شرایط قلبی را کاهش داده و عملکرد جنسی و سلامت کلی را بهبود بخشد. شرایطی مانند فشار خون بالا، بیماری قلبی و دیابت می تواند به اعصاب آسیب برساند و میزان خون موجود در آلت را تغییر دهد. این می تواند گرفتن یا حفظ نعوظ را دشوارتر کند.

علاوه بر این، برخی از مردان متوجه می شوند که ورزش منظم باعث بهبود سلامت روان آنها می شود، اضطراب را کاهش می دهد و به آنها کمک می کند تا نسبت به بدن خود احساس بهتری داشته باشند. مردان همچنین می توانند از ورزش عضلات درگیر برانگیختگی و انزال بهره مند شوند. تمرین زیر ممکن است کمک کند:

  • هنگام ادرار، جریان ادرار را متوقف کنید. چندین بار تکرار کنید و یاد بگیرید که عضلات درگیر را شناسایی کنید.
  • هنگام ادرار نکردن، سعی کنید ۱۰ ثانیه این عضلات را منقبض کنید. به مدت ۱۰ ثانیه آنها را آرام کنید و سپس ۱۰ ثانیه دیگر آنها را منقبض کنید.
  • هر روز ۱۰ بار این چرخه انقباض و آرامش را تکرار کنید.

۹- ذهن آگاهی را تمرین کنید

ذهن آگاهی عملی برای آگاهی بیشتر در لحظه حاضر است. این یک نوع مراقبه محبوب برای مبتدیان است و ممکن است عملکرد جنسی را بهبود بخشد. تحقیقات منتشر شده در سال ۲۰۱۷ نشان می دهد که روش های مبتنی بر ذهن آگاهی می توانند نگرش های منفی در مورد رابطه جنسی را تغییر دهند، روابط جنسی را بهبود بخشند و به افراد کمک کنند تا در طول فعالیت های جنسی حضور بیشتری داشته باشند.


بیشتر بدانید: انزال زودرس یا زودانزالی؛ علل، علائم و درمان انزال زودرس


ذهن آگاهی و مراقبه همچنین می تواند به مدیریت استرس غیر مرتبط با فعالیت جنسی کمک کند. این می تواند به طور غیرمستقیم به حل مشکل نقص عملکرد جنسی بپردازد و توانایی تمرکز مرد در لحظه را بهبود بخشد.

۱۰- داروی گیاهی را امتحان کنید

برخی از داروهای گیاهی ممکن است رضایت جنسی را، به ویژه اگر اختلال نعوظ نگران کننده باشد، بهبود ببخشند. در سال ۲۰۱۸، محققان بررسی ۲۴ کارآزمایی را که شامل داروهای گیاهی به عنوان درمان اختلال نعوظ است، منتشر کردند.

جینسنگ پیشرفت چشمگیری داشت، در حالی که نوعی کاج به نام پینوس پیناستر و ریشه ماکا یا Lepidium meyenii مزایای مثبت اولیه ای را نشان داد. سایر گیاهان، یعنی زعفران و Tribulus terrestris، نتایج روشنی نشان ندادند. قبل از امتحان کردن داروهای گیاهی، با پزشک صحبت کنید. سازمان های رسمی مکمل های گیاهی را تایید نمی کنند زیرا می توانند عوارض جانبی داشته باشند و یا با داروهای دیگر در تداخل باشند. دیدن یک پزشک معالج بهداشتی که از مکمل ها آگاهی داشته و می تواند بر پیشرفت علائم نظارت داشته باشد بسیار مهم است.

انزال دیررس

مشاوره را در نظر داشته باشید

اختلال در نعوظ غالباً ناشی از عوامل روانشناختی است. این موارد می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • اضطراب و افسردگی
  • مشکلات روابط
  • ننگ اجتماعی همراه با پیری یا اندازه آلت تناسلی مرد
  • شرایط بهداشت روان درمان نشده
  • سابقه تروما

مشاوره فردی می تواند به مرد در پرداختن به نقش این و سایر عوامل در رضایت جنسی کمک کند. مشاوره در رابطه می تواند به شرکا کمک کند تا در مورد رابطه جنسی بدون شرم صحبت کنند. به عنوان مثال، هنگامی که یک مرد دارای یک مسئله اساسی بهداشتی است، مشاوره می تواند در هنگام برقراری ارتباط با  شریک زندگی، او را در مقابله با استرس اختلال نعوظ کمک کند.

۱۲- با پزشک صحبت کنید

پزشک ممکن است برای کمک به عملکرد جنسی، داروهای تجویز کند. چندین داروی می توانند به عملکرد جنسی کمک کنند، از جمله داروهای محبوب مانند ویاگرا و سیالیس. داروها می تواند سریع ترین گزینه درمانی برای برخی از مردان باشد. اگر مردی که برای اختلال در نعوظ دارویی مصرف می کند نیز باتغییر در سبک زندگی و مشارکت در درمانش، در نهایت ممکن است بتواند جلوی مصرف دارو را بگیرد. تعداد انگشت شماری از داروها می توانند بر رضایت جنسی، میل جنسی و توانایی داشتن یا حفظ نعوظ تأثیر بگذارند.

برای مثال، داروهای ضد افسردگی می توانند شیوه انزال مرد را کاهش داده و میل جنسی را کاهش دهند. مهارکننده های انتخاب مجدد سروتونین، یا SSRI ها، به ویژه ممکن است باعث اختلال عملکرد جنسی شوند. مردی که داروهای دارای عوارض جانبی جنسی مصرف می کند، باید در مورد تغییر دارو، متوقف کردن درمان یا پایین آوردن دوز با پزشک بحث کند.

انزال دیررس

۱۳- مشکلات بهداشتی مزمن را مدیریت کنید

اختلال در نعوظ می تواند یک نشانه هشدار دهنده در مورد مشکلات بهداشتی باشد. مراقبت از بدن با خوردن یک رژیم متعادل، فعال بودن از نظر جسمی و مدیریت استرس بسیار مهم است. درمان مسائل بهداشتی مزمن مانند دیابت و بیماری های قلبی نیز ضروری است. داروها را طبق توصیه پزشک مصرف كنید و تغییرات شیوه زندگی را امتحان كنید كه می تواند سلامت كلی را بهبود بخشد. اگر علائم این شرایط بدتر شد، به دنبال مراقبت های پزشکی باشید.

چشم انداز

اختلال عملکرد جنسی می تواند نگران کننده و شرم آور باشد، اما این نوع مسائل متداول و قابل درمان است. یک شخص می تواند با کار کردن با یک متخصص روانپزشک معتبر، برقراری ارتباط آزادانه با شریک جنسی، و تلاش برای ایجاد تغییر در شیوه زندگی خود در مورد روابط جنسی خود احساس خوبی داشته باشد.


تنظیم ساعت خواب

برنامه‌ی خواب یکی از مهم‌ترین ریتم‌های بدن انسان است. بدن هر کدام از ما روزانه به ۶ تا ۸ ساعت خواب احتیاج دارد تا بتواند نیرویش را بازسازی کند و برای روز آینده آماده و پرانرژی باشد.‌ متأسفانه گاهی اوقات اتفاق‌های بیرونی خارج از کنترل‌ ما، الگوهای خواب‌مان را به هم می‌ریزند و شاید لازم باشد عادت‌های خواب‌مان را برای یک مدت کوتاه یا حتی همیشه تغییر بدهیم. اگر برای شناخت عادت‌های خواب‌تان وقت بگذارید و نظم را تمرین کنید، یاد می‌گیرید که تنظیم ساعت خواب کار سختی نیست و حتما از پسش برمی‌آیید.

قسمت اول: برنامه‌ریزی برای تنظیم ساعت خواب

برنامه ریزی برای تنظیم ساعت خواب

۱. تصمیم بگیرید چه ساعتی می‌خواهید از خواب بیدار شوید

اگر کارمند یا محصل باشید مجبورید صبح زود برای رفتن به محل کار یا مدرسه بیدار شوید و احتمالا یکی دو ساعت از خواب صبح‌تان می‌زنید. پس باید یک برنامه‌ی منظم برای تنظیم ساعت خواب داشته باشید تا این مشکل را حل کنید.

  • موقع تصمیم‌گیری همه‌ی نکته‌ها را در نظر بگیرید. صبح‌ها چه حال و هوایی دارید؟ برای بلند شدن از رخت‌خواب، لباس پوشیدن و بیرون رفتن چه قدر زمان لازم دارید؟

۲. بهترین زمان خواب‌تان را حساب کنید

اغلب مردم به ۶ تا ۸ ساعت خواب شبانه احتیاج دارند، اما خب مقدار کافی خواب برای هر کس متفاوت است. حساب کنید ببینید چه ساعتی باید بخوابید تا بتوانید صبح‌ها سرِ ساعتی که می‌خواهید بیدار شوید و در تنظیم ساعت خواب خود موفق باشید.

  • یکی ازکارهایی که می‌توانید انجام بدهید ثبت ساعت‌های خواب‌تان است. برای چند هفته میزان خواب شبانه‌تان را یادداشت کنید و بعدا از میزان خواب مورد نیاز و

    ساعت بیدار شدن‌تان میانگین بگیرید. مثلا اگر به‌طور متوسط باید ۶ ساعت بخوابید و می‌خواهید ۵ صبح بیدار شوید باید ساعت ۱۱ شب بخوابید.‌

  • پزشک‌ها می‌گویند هر شب باید حداقل ۷ ساعت بخوابید.

۳. آرام آرام برای تنظیم ساعت خواب خود تلاش کنید

اگر به‌طور طبیعی صبح‌ها تا ساعت ۱۰ می‌خوابید، اما می‌خواهید از این به بعد ساعت ۵ بیدار شوید نمی‌توانید این کار را یک‌شبه انجام بدهید. متخصصان خواب می‌گویند اگر می‌خواهید چرخه‌ی خواب‌تان را تنظیم کنید، باید این کار را با تنظیم بازه‌های ۱۵ دقیقه‌ای انجام بدهید.

  • مثلا اگر هر روز ساعت ۸ بیدار می‌شوید، اما می‌خواهید از این به بعد ساعت ۵ بیدار شوید، برای این کار می‌توانید ساعت‌تان را روی ۷:۴۵ دقیقه تنظیم کنید. چند روز این کار را انجام بدهید تا به بیدار شدن در این ساعت عادت کنید. در مرحله‌ی بعد یک ربع دیگر از خواب‌تان کم کنید. این کار را ادامه بدهید تا به ساعت مورد نظرتان برسید.

  • اگر می‌خواهیدزودتر ساعت خواب‌تان تنظیم شود، می‌توانید بازه‌های ۳۰ دقیقه‌ای را امتحان بکنید.

۴. ساعت‌تان را دقیقا برای همان زمانی تنظیم کنید که می‌خواهید بیدار شوید

به هیچ وجه زنگ ساعت‌تان را برای تکرارهای چند دقیقه‌ای تنظیم نکنید. شاید زود بیدار شدن سخت باشد، اما تکرارِ زنگ ساعت هم مشکلی را حل نمی‌کند و تازه خسته‌تر هم می‌شوید، چون در این زمان کوتاه خواب عمیق و مؤثر نصیب‌تان نمی‌شود. در عوض همان موقع که ساعت‌تان زنگ زد از خواب بیدار شوید. می‌توانید ساعت یا موبایل‌تان را آن سمت اتاق بگذارید تا مجبور شوید برای خاموش کردن زنگش راه بروید و فعالیت کنید و با این کار خواب از سرتان می‌پرد.

۵. ثابت‌قدم باشید

مهم‌ترین اصل در تنظیم ساعت خواب ثبات است. به عبارت دیگر، اگر می‌خواهید برنامه‌ی خواب‌تان را برای همیشه تنظیم کنید و هر روز در یک ساعت مشخص بیدار شوید، باید روزهای تعطیل هم برنامه‌ی خواب‌تان را رعایت کنید.

  • البته می‌توانید آخر هفته‌ها کمی بیشتر استراحت کنید، اما متخصصان خواب می‌گویند اگر می‌خواهید در تنظیم ساعت خواب موفق باشید، یک یا نهایتا دو ساعت بیشتر بخوابید.‌ این کار باعث می‌شود بقیه‌ی روزهای هفته هم از مسیرتان خارج نشوید.

بخش دوم: غذاها، نوشیدنی‌ها و محرک‌هایی مصرف نکنید که برنامه‌ی خواب‌تان را به هم می‌زنند

۱. شب چیزی نخورید

تنظیم ساعت خواب - غذا خوردن

اول شب یک شام مختصر میل کنید و بعد از آن چیزی نخورید. محققان دانشگاه هاروارد کشف کرده‌اند که زمان غذا خوردن می‌تواند ساعت درونی بدن‌تان را تحت تأثیر قرار بدهد. تغییر در ساعت غذا خوردن می‌تواند در تنظیم برنامه‌ی خواب‌تان با توجه به کار، مسافرت و زندگی‌تان مؤثر باشد.

  • نباید ۱۲ ساعت قبل از بیدار شدن‌تان چیزی بخورید. به موقع بیدار شوید و یک صبحانه‌ی سالم سرشار از پروتئین میل کنید.‌ اگر شب چیزی نخورید، ساعت

    درونی بدن‌تان از موقع صبحانه دوباره فعالیتش را شروع می‌کند و این کار باعث می‌شود الگوی جدید بیدار شدن‌تان تنظیم و تثبیت شود.

  • سعی کنید سه وعده‌ی غذایی‌تان فاصله‌های منظمی داشته باشند. رژیم غذایی‌تان باید سرشار از میوه، سبزیجات و غلات باشد. اصلا غذاهای چرب نخورید، چون معده‌تان را اذیت می‌کنند.

  • بزرگ‌ترین وعده‌ی غذایی‌تان را حداقل سه ساعت قبل از خواب بخورید.

  • شب هیچ غذا و نوشیدنی‌ای نخورید، اما اگر خواستید می‌توانید آب بنوشید.

۲. عصرها از هیچ محرکی استفاده نکنید

بسته به اندازه‌ی بدن‌تان، مقدار نوشیدنی و غذایی که مصرف می‌کنید و وضعیت کلی سلامت‌تان اثر کافئین می‌تواند برای ۵ تا ۱۰ ساعت بعد از اولین مصرف در بدن‌تان باقی بماند. پس قهوه و نوشیدنی‌ها و چای‌های کافئین‌دار مصرف نکنید.

  • نیکوتین هم یک محرک است و می‌تواند شما را هیجان‌زده کند، پس سراغ سیگار هم نروید.

۳. چند ساعت قبل از خواب ورزش‌های سنگین انجام ندهید

پزشکان می‌گویند چند ساعت قبل از خواب نباید ورزش‌هایی انجام بدهید که روی ضربان قلب‌تان اثر می‌گذارند؛ چون این ورزش‌ها می‌توانند ریتم ضربان‌تان را به هم بزنند و خواب‌تان را آشفته کنند، اما نرمش‌های کششی سبک مثل قدم زدن برای داشتن یک خواب آرام و خوب مفید هستند.

  • اگر شما به این کار عادت دارید و همیشه قبل از خواب ورزش سنگین انجام می‌دهید، اما خواب راحتی دارید، لازم نیست برنامه‌ی خواب‌تان را تغییر بدهید. خودتان را درست بشناسید.

بخش سوم: یک محیط آرامش‌بخش و مناسب خواب برای خودتان آماده کنید

۱. تا وقت خواب برای رفتن به رختخواب صبر کنید

اگر یک برنامه‌ی خواب منظم داشته باشید، چرت زدن یک راه خوب برای سرحال شدن است، اما وقتی دارید برنامه‌ی خواب‌تان را عوض می‌کنید این کار خیلی خوب نیست. در طول روز اصلا نخوابید تا زمانی که برای خواب در نظر گرفته‌اید به خوبی و راحتی خواب‌تان ببرد.

  • اگر حتما باید چرت بزنید حواس‌تان باشد که بیشتر از ۲۰ دقیقه نشود.

۲. به صفحه نمایش‌ها خیره نشوید

تنظیم ساعت خواب - کار کردن با موبایل

یک ساعت قبل از خواب همه‌ی وسایل الکترونیکی‌تان را خاموش کنید و موبایل و لپ‌تاپ‌تان را هم در حالت کم‌نور قرار بدهید. پزشکان اعتقاد دارند چشم شما به نور صفحه‌ نمایش وسایل الکترونیکی‌تان حساس است. نور زیاد صفحه نمایش علاوه بر اینکه چشم‌تان را اذیت می‌کند، ذهن‌تان را هم گول می‌زند، چون مغز‌تان فکر می‌کند هنوز روز است و باید فعال بماند.

به جای زل زدن به صفحه نمایش کتاب بخوانید، بنویسید یا نقاشی بکشید. یک کار آرامش‌بخش انجام بدهید تا آرام شوید.‌ می‌توانید حین انجام این کارها نور لامپ‌ها را هم کم کنید.

۳. دمای اتاق و بدن‌تان را تنظیم کنید

چون دمای بدن انسان موقع خواب افت می‌کند می‌توانید با کم کردن دما، بدن‌تان را گول بزنید.

  • اگر بیرون سرد است یک دوش آب گرم بگیرید، وقتی بیرون می‌آیید دمای بدن‌تان کم می‌شود، اما حواستان باشد سرما نخورید.‌

  • اگر بیرون گرم است اجازه بدهید تا دمای اتاق‌تان بالا برود و بعد کولر را روشن کنید.

۴. اتاق‌تان را در شب تاریک و در روز روشن کنید

متخصصان خواب می‌گویند ریتم بیداری و خواب ما به نور و تاریکی حساس است. برخی افراد هنگام روشنی هوا خیلی سخت به خواب می‌روند.

  • شب همه‌ی پرده‌ها را بکشید و چراغ‌ها را خاموش کنید. یک پرده‌ی تیره در اتاق‌تان نصب کنید تا جلوی ورود نور را بگیرد. اگر هنوز هوای بیرون روشن است یا نور زیادی در محیط وجود دارد از یک چشم‌بند خواب استفاده کنید.

  • صبح، وقتی بیدار شدید چراغ‌ها را روشن کنید و پرده‌ها را بکشید تا بدن‌تان برای روز پیش رو آماده شود.

۵. موسیقی آرامش‌بخش گوش کنید

تاثیر موسیقی بر ذهن قابل توجه است. می‌توانید یک موسیقی آرامش‌بخش گوش کنید یا حتی پنکه روشن کنید و به صدای چرخش پره‌های آن گوش بدهید.

  • به صدای موج‌ها یا باران گوش کنید. با این کار آرام می‌شوید و خواب خوبی خواهید داشت. آهنگ‌هایی که متن‌شان را بلدید گوش نکنید، چون ذهن‌تان را درگیر می‌کنند و نمی‌توانید بخوابید.

 

نوشته چگونه ساعت خواب خود را تنظیم کنیم؟ اولین بار در موزیک دان. پدیدار شد.


در مورد غربالگری در بارداری چه می دانید؟ سه ماهه اول بارداری با یک تغییر نامرئی و در عین حال شگفت انگیز همراه است و به سرعت اتفاق می افتد. حتی قبل از اینکه آزمایش ها و آزمون فیزیکی، بارداری را تایید کنند، هورمون ها، بدن شما را به منظور شروع تغذیه کودک، تحریک می کنند. دانستن اینکه در طول سه ماهه اول باید انتظار چه تغییرات فیزیکی و عاطفی ای را داشته باشید، می تواند به شما کمک کند تا با اعتماد به نفس کامل ماه های پیش رو را پشت سر بگذارید. در این مقاله از بخش زنان و زایمان موزیک دان به بررسی غربالگری های بارداری می پردازیم.

بارداری , غربالگری

تغییرات بدن در سه ماهه اول بارداری

در حالی که اولین نشانه بارداری ممکن است اتفاق نیفتادن یکی از دوره های قاعدگی باشد، اما شما می توانید انتظار چندین تغییر فیزیکی دیگر را نیز در هفته های آتی داشته باشید، تغییراتی از جمله:

سینه های متورم و حساس

اندکی پس از لقاح، تغییرات هورمونی ممکن است سینه ها را حساس و یا دردمند کنند. به احتمال زیاد ناراحتی بعد از چند هفته کاهش پیدا می کند چون بدن تان با تغییرات هورمونی هماهنگ می شود.

حالت تهوع، با بدون استفراغ

بیماری ای که می تواند در هر زمانی از شبانه روز به بدن شما حمله کند و اغلب یک ماه پس از شروع بارداری آغاز می شود. این ممکن است به دلیل افزایش سطح هورمون ها باشد. برای کمک به تسکین حالت تهوع، از خالی نگه داشتن شکم خودداری کنید. هر یک تا دو ساعت به آرامی و در مقادیر کم بخورید. غذاهایی را انتخاب کنید که چربی پایینی دارند. از غذاها و یا بوهایی که حالت تهوع شما را بدتر می کنند، دوری کنید. مقدار زیادی مایعات بنوشید. غذاهایی که حاوی زنجبیل است ممکن است به شما کمک کند. باندهای بیماری حرکتی، طب سوزنی یا هیپنوتیزم نیز ممکن است به شما کمک کنند؛ اما برای انجام آن ها ابتدا تایید پزشک تان را بگیرید. اگر حالت تهوع و استفراغ شما شدید است، با تامین کننده مراقبت سلامتی خود تماس بگیرید.

افزایش ادرار

شاید بیشتر از همیشه ادرار کنید. مقدار خون در بدن شما در طول دوران بارداری افزایش می یابد و باعث می شود که کلیه ها بیش از حد فعالیت کنند و سبب تجمع بیشتر مایعات در مثانه تان شوند.

خستگی

در طول دوران اولیه بارداری، تعداد هورمون های پروژسترون افزایش می یابد، که این امر می تواند شما را به خواب وادارد. تا آنجا که می توانید استراحت کنید. یک رژیم غذایی سالم و ورزش می تواند به افزایش انرژی شما کمک کند.

نفرت از غذا

زمانی که باردار هستید، ممکن است نسبت به بوهای خاص حساس باشید و حس چشایی شما تغییر کند. همانند بیشتر علائم حاملگی، اولویت های غذایی را می توان به تغییرات هورمونی ربط داد.

سوزش معده

هورمون های بارداری، دریچه بین معده و مری را باز می کنند و باعث می شوند که اسید معده به مری منتقل و باعث سوزش معده شود. برای جلوگیری از سوزش معده، وعده های غذایی کم و مکرر بخورید و از خوردن غذاهای سرخ شده، مرکبات، شکلات و غذاهای تند و یا سرخ شده اجتناب کنید.

یبوست

میزان بالای هورمون پروژسترون باعث کندی حرکت غذا در طول سیستم گوارشی شما شده و باعث یبوست می شود. مکمل های آهن می توانند مشکل را بیشتر کنند. برای جلوگیری یا تسکین یبوست، در رژیم غذایی خود مقدار زیادی فیبر داشته باشید و مایعات زیادی  (به خصوص آب، آب آلو و یا آب میوه های دیگر) بنوشید. فعالیت فیزیکی منظم نیز به درمان یبوست کمک می کند.بارداری , غربالگری

 

تغییرات احساسات در سه ماهه اول بارداری

بارداری ممکن است شما را خوشحال، مضطرب، هیجان زده و خسته کند.گاهی هم همه با یکدیگر اتفاق می افتند. حتی اگر از حامله شدن هیجان زده هستید، یک نوزاد جدید استرس عاطفی را به زندگی شما اضافه می کند. طبیعی است که نگران سلامت نوزادتان، سازگاری با پدر و مادر شدن و خواسته های مالی پرورش کودک باشید.

اگر کار می کنید، ممکن است نگران این باشید که چطور خواسته های خانواده و شغل تان را متعادل کنید. همچنین ممکن است نوسانات روحی را تجربه کنید. آنچه احساس می کنید طبیعی است. مواظب خودتان باشید و انتظار درک و حمایت را از عزیزانتان داشته باشید. اگر تغییر خلق و خوی شما شدید و زیاد شد، با ارائه کننده خدمات بهداشت و درمان خود مشورت کنید.


بیشتر بدانید: تفاوت زایمان طبیعی و سزارین در چیست؟


مراقبت های پزشکی در سه ماهه اول بارداری

چه پزشک خانوادگی، متخصص زنان و زایمان، پرستار و یا دیگر متخصصان بارداری را برای همراهی خود انتخاب کنید، ارائه دهنده خدمات بهداشت و درمان تان، در طول دوران بارداری، درمان، آموزش و اطمینان بخشیدن به شما را بر عهده دارد. اولین ملاقات شما بر ارزیابی کلی سلامت، شناسایی هر کدام از عوامل خطر و تعیین سن حاملگی کودک تان متمرکز خواهد بود.

ارائه دهنده خدمات بهداشت و درمان تان سوالات کاملی در مورد تاریخچه سلامتی شما می پرسد. صادق باشید. اگر از بازگو کردن تاریخچه سلامتی خود در مقابل همسرتان راحت نیستید، یک جلسه مشاوره خصوصی را برنامه ریزی کنید. همچنین انتظار می رود که در مورد غربالگری قبل از بارداری، از جمله غربالگری دی ان ای سلول آزاد قبل از تولد، برای اختلالات کروموزومی، اطلاعاتی بیاموزید.

بعد از اولین بازدید، احتمالا از شما خواسته می شود که برای معاینه مجدد  (هر چهار هفته یکبار) برنامه ریزی کنید. در طی این ملاقات ها، درباره هر گونه نگرانی و یا ترس هایی که ممکن است در مورد حاملگی، زایمان یا زندگی با نوزاد داشته باشید، صحبت کنید. به یاد داشته باشید، هیچ پرسشی احمقانه یا بی اهمیت نیست، و پاسخ ها می توانند به شما کمک کنند تا از خود و نوزادتان مراقبت کنید.

بارداری , غربالگری

غربالگری سه ماهه اول بارداری

غربالگری سه ماهه اول بارداری یک آزمایش پیش از تولد است که اطلاعات اولیه ای را در مورد خطرات تهدید کننده و مشکلات کروموزومی مشخص کودک و به طور خاص، سندرم داون  (تریسومی۲۱) و توالی های اضافی کروموزوم  (تریسومی ۱۸) ارایه می دهد. غربالگری سه ماهه نخست بارداری، که تست ترکیبی سه ماهه اول بارداری نیز نامیده می شود، دو مرحله دارد:

  • آزمایش خون برای اندازه گیری سطح دو ماده خاص دوران بارداری در خون مادر (پروتئین پلاسما-A مرتبط با بارداری  (PAPP-A) و گنادوتروپین کوریونی انسانی مرتبط با بارداری (HCG))
  • آزمایش سونوگرافی برای اندازه گیری میزان فضای خالی موجود در بافت پشت گردن کودک (شفافیت نوچال)

به طور معمول، غربالگری سه ماهه اول بین هفته های ۱۱ تا ۱۴ام بارداری انجام می شود. با استفاده از سن و نتایج آزمایش خون و سونوگرافی، ارائه دهنده خدمات مراقبت سلامت شما می تواند خطر بارداری کودک مبتلا به سندروم داون یا تریسومی ۱۸ را اندازه گیری کند. اگر نتایج، نشان دهند که سطح خطر شما متوسط یا بالا است، ممکن است انتخاب کنید که غربالگری سه ماهه اول را با آزمون دیگری که دقیق تر است، انجام دهید یا خیر.

چرا غربالگری سه ماهه اول بارداری انجام می شود؟

غربالگری سه ماهه اول بارداری، برای ارزیابی خطر حمل کودک مبتلا به سندروم داون انجام می شود. این تست همچنین اطلاعاتی در مورد خطر ابتلا به تریسومی ۱۸ را ارائه می دهد. سندروم داون باعث اختلالات مادام العمر در رشد ذهنی و اجتماعی و نیز نگرانی های فیزیکی مختلف می شود. تریسومی ۱۸ باعث تاخیرات شدید تر می شود و اغلب از ۱ سالگی کشنده می شود. غربالگری سه ماهه اول بارداری، خطر نقص های لوله عصبی مانند اسپینا بیفیدا را ارزیابی نمی کند.

از آنجا که غربالگری سه ماهه اول بارداری می تواند زودتر از سایر آزمایش های غربالگری قبل از تولد انجام شود، شما نتایج را به سرعت می فهمید. این به شما زمان بیشتری برای تصمیم گیری درباره انجام آزمایشات تشخیصی بیشتر، دوره بارداری، درمان پزشکی و مدیریت در طول و پس از زایمان می دهد. اگر کودک شما خطر زیادی برای ابتلا به سندرم داون داشته باشد، شما زمان بیشتری برای آماده شدن برای امکان مراقبت از یک کودک که نیازهای خاص دارد، خواهید داشت.

سایر آزمایش های غربالگری را می توان در مراحل بعدتر دوران بارداری انجام داد. یک نمونه از آن ها، آزمایش غربالگری چهارگانه است که آزمایش خونی است که معمولا بین هفته های ۱۵ تا ۲۰ بارداری انجام می شود. غربالگری چهارگانه می تواند خطر بارداری کودک مبتلا به سندروم داون یا تریسومی ۱۸ و نیز نقص های لوله های عصبی مانند اسپینا بیفیدا را ارزیابی کند. برخی از متخصصان تصمیم می گیرند نتایج سه ماهه اول بارداری را با غربالگری چهارگانه ترکیب کنند.

این آزمایش، غربالگری یکپارچه نامیده می شود. این آزمون می تواند نرخ تشخیص سندرم داون را بهبود بخشد. انجام غربالگری سه ماهه اول اختیاری است. نتایج آزمون نشان می دهد که آیا شما خطر حمل کودک مبتلا به سندرم داون یا تریسومی ۱۸ را دارید، یا خیر و به این معنا نیست که کودک شما قطعا یکی از این مشکلات را خواهد داشت.

قبل از غربالگری، به این فکر کنید که نتایج به چه معناست. به این فکر کنید که آیا این آزمایش ارزش هر گونه نگرانی را دارد یا خیر، و یا اینکه شما بسته به نتایج، دوره بارداری خود را به طور متفاوت مدیریت خواهید کرد یا خیر. همچنین می توانید در نظر بگیرید که چه سطحی از خطر برای شما کافی خواهد بود تا آزمایش های تهاجمی دیگر را انجام دهید.

بارداری , غربالگری

خطرات غربالگری سه ماهه اول بارداری

غربالگری سه ماهه اول یک آزمایش غربالگری قبل از تولد است. غربالگری خطر سقط جنین یا مشکلات بارداری دیگر را به همراه ندارد.

نحوه اماده شدن برای غربالگری سه ماهه اول بارداری

برای آماده سازی جهت انجام غربالگری سه ماهه اول بارداری، نیازی به انجام کاری خاص ندارید. معمولا می توانید قبل از انجام آزمایش خون و سونوگرافی چیزی بخورید و بنوشید.

چیزی که شما می توانید انتظار داشته باشید

غربالگری سه ماهه اول بارداری شامل آزمایش خون و سونوگرافی است. در طی آزمایش خون، یکی از اعضای تیم مراقبت سلامت شما با قرار دادن سوزنی در رگ بازوی شما یک نمونه خون را می گیرد. نمونه خون برای تجزیه و تحلیل به آزمایشگاه ارسال می شود. پس از انجام آن شما می توانید سریعا به فعالیت های معمول خود بازگردید. برای انجام سونوگرافی، پشت میز آزمایش قرار می گیرید.

یک متخصص مراقبت سلامت و یا یک تکنسین سونوگرافی، یک مبدل (یک دستگاه پلاستیکی کوچک که امواج صوتی را می فرستد)، را بر روی شکم شما قرار می دهد. امواج صوتی منعکس شده به صورت دیجیتالی به تصاویر روی مانیتور تبدیل خواهند شد. ارائه کننده خدمات بهداشت و درمان یا تکنسین، از این تصاویر برای اندازه گیری اندازه فضای روشن موجود در بافت پشت گردن نوزادتان استفاده خواهد کرد. سونوگرافی ضرری ندارد و شما می توانید سریعا پس از آن به فعالیت های معمول خود بازگردید.

آزمایش های غربالگری قبل از تولد چه زمانی انجام می شوند؟

تست های غربالگری سه ماهه اول می تواند از هفته دهم به بعد انجام شود. این آزمایش ها معمولا شامل آزمایش های خون و سونوگرافی هستند. آن ها رشد کلی کودک را مورد آزمایش قرار می دهند و بررسی می کنند که آیا نوزادتان در معرض خطر بیماری های ژنتیکی ای مانند سندروم داون است یا نه.

آن ها همچنین نقص های قلبی، فیبروز کیستی و دیگر مشکلات توسعه ای را در نوزادتان بررسی می کنند. آزمایش های غربالگری سه ماهه دوم بین هفته ۱۴ تا ۱۸ انجام می شود. آن ها می توانند شامل آزمایش خون و سونوگرافی باشند، که مشخص می کنند که آیا یک مادر در معرض خطر داشتن فرزند مبتلا به سندرم داون یا نقص های لوله عصبی است یا خیر.

بارداری , غربالگری

آزمایش های غربالگری سه ماهه اول

سونوگرافی

سونوگرافی از امواج صوتی برای ایجاد تصویری از کودک درون رحم استفاده می کند. از این آزمایش برای مشخص کردن اندازه و موقعیت نوزادتان، تایید مدت زمان بارداری و هر گونه اختلالات بالقوه در ساختار استخوان ها و اندام های رشد نوزادتان استفاده می شود. سونوگرافی ویژه ای به نام سونوگرافی شفاف نوچال بین هفته ۱۱ تا ۱۴ بارداری انجام می شود.

این سونوگرافی تجمع مایع در پشت گردن نوزادتان را بررسی می کند. وقتی نسبت به حالت عادی، مایع بیشتری وجود دارد، این به این معنی است که خطر بالاتر ابتلا به سندرم داون وجود دارد. در طول سه ماهه دوم، یک سونوگرافی با جزئیات بیشتر، که اغلب بررسی آناتومی جنینی نامیده می شود، برای ارزیابی دقیق کودک برای هرگونه نقص تولد انجام می شود. با این حال، همه نقص های مادرزادی با سونوگرافی قابل روئت نیستند.

آزمایش های خون اولیه

در طول سه ماهه اول، دو نوع آزمایش خون تحت عنوان تست غربالگری یکپارچه متوالی و غربالگری یکپارچه سرم انجام می شود. آن ها برای اندازه گیری میزان مواد خاصی در خون شما یعنی پروتئین پلاسما-A مرتبط با بارداری  (PAPP-A)و هورمونی به نام گنادوتروپین کوریونی انسانی مرتبط با بارداری انجام می شوند. میزان غیر طبیعی هر دو مورد به این معنی است که خطر بالاتر وجود ناهنجاری های کروموزومی وجود دارد.

در اولین جلسه قبل از تولد، خون شما نیز ممکن است آزمایش شود تا ببینند آیا شما در برابر فلج اطفال ایمن هستید یا خیر و سیفیلیس، هپاتیت بی، و اچ آی وی نیز بررسی می شود. آزمایش خون نیز برای مشخص کردن نوع خون و عامل Rh، که سازگاری Rh شما با جنین در حال رشدتان را مشخص می کند، مورد استفاده قرار خواهد گرفت. شما می توانید Rh مثبت یا Rh منفی باشید. اکثر مردم کاملا مثبت هستند، اما اگر یک مادر به طور کلی Rh  منفی بود، بدن او آنتی بادی تولید خواهد کرد که بر بارداری های بعدی تاثیر خواهد گذاشت.

هنگامی که ناسازگاری Rh وجود داشته باشد، به اکثر خانم ها در هفته ۲۸ام و مجددا چند روز پس از زایمان، یک واکسن گلبولین ایمنی بدن تزریق می شود. اگر زن Rh منفی باشد و نوزادش Rh مثبت باشد، ناسازگاری اتفاق می افتد. اگر زن Rh منفی باشد و نوزادش مثبت باشد، زن نیاز به تزریق دارد. اگر کودک او نیز Rh منفی باشد، نیازی به این کار نیست.

نمونه برداری از پرزهای جفتی

نمونه برداری از پرزهای جفتی یک آزمایش غربالگری تهاجمی است که شامل نمونه گیری یک تکه از بافت جفت می شود. این کار معمولا بین هفته های دهم و دوازدهم انجام می شود و برای بررسی ناهنجاری های ژنتیکی، مانند سندرم داون و نقص های مادرزادی مورد استفاده قرار می گیرد. دو نوع نمونه برداری وجود دارد.

یک نوع از آزمایش از طریق شکم انجام می شود که تست ترانس ابدومینال نامیده می شود و یک نوع تست از درون دهانه رحم انجام می گیرد که تست ترانس سرویکال نامیده می شود. این تست عوارض جانبی ای مثل گرفتگی عضلات یا ایجاد لکه دارد. خطر کمی در ارتباط با سقط جنین هم وجود دارد.

بارداری , غربالگری

سونوگرافی غربالگری در سه ماهه اول  (NT , NB)

سونوگرافی یکی از پر اهمیت ترین کار ها برای مادران باردار است تا از جنسیت و سلامت جنین خود کاملاً با خبر شوند. در این مقاله به بررسی سونوگرافی NT و NB و سونوگرافی آنومالی خواهیم پرداخت.

سونو گرافی NT چیست؟

در این مدل سونوگرافی مهم ترین نکته ای که برررسی خواهد شد، مشاهده ی مایع شفاف زیرپوستی جنین در قسمت پشت گردن او است. توجه داشته باشید که همه ی جنین ها دارای این مایع در قسمتی که ذکر شد می باشند. اما نکته ای که باید بررسی شود میزان وجود این مایع است. جنین های مبتلا به سندرم داون مقدار بیشتری از مایع شفاف زیرپوستی را در قسمت پشت گردن خود دارند. آزمایش سونوگرافی NT در هفته های ۱۱ و ۱۲ و ۱۳ انجام می شود. دلیل انتخاب چنین زمانی این است که در صورت ابهام در ارتباط با سلامت جنین فرصت برای تست های دیگر فراهم باشد.

چگونگی انجام سونوگرافی NT

در اکثر مواقع سونوگرافی NT  توسط افراد آموزش دیده و حرفه ای انجام خواهد شد. البته در برخی موارد لازم است که یک پزشک و زنان و زایمان که آموزش های مربوط را دیده شخصاً سونوگرافی NT را انجام دهد. برای انجام این آزمایش نیازی نخواهد بود که لباس های خود را کاملا در بیاورید، می توانید تنها لباس های خود را بالا بزنید.

نکته ی دیگر در این آزمایش این است که باید با مثانه ی پر انجام شود. احتمالا پیش از انجام سونوگرافی NT به شما گفته خواهد شد تا مقدار زیادی آب بنوشید. البته نباید در مصرف آب زیاده روی کنید چرا که با پر شدن زیاد مثانه شما احساس درد و ناراحتی خواهید کرد. در صورت بروز چنین مشکلی باید به متخصص سونوگرافی اطلاع دهید.
هنگامی که آزمایش انجام می شود:

  • باید به کمر یا به پهلو دراز بکشید.
  • به قسمت شکمی شما ژل مخصوص مالیده خواهد شد.
  • متخصص دستگاه مربوط را بر روی محل تکان خواهد داد و تصویر رادیویی جنین شما در مانیتور مشاهده خواهد شد.

آزمایش سونوگرافی NT حدود پانزده تا بیست دقیقه زمان خواهد برد. پس از انجام آزمایش می توانید برای تخلیه مثانه اقدام کنید.

جواب سونوگرافی NT

همانطور که بالاتر ذکر شد در مقادیر بالاتر از مایع NT احتمال ابتلای جنین به سندروم داون و ناهنجاری های کروموزومی دیگر افزایش خواهد یافت. مقدار طبیعی برای این مایع در جنین کمتر از ۲٫۵ میلی متر است. برای مثال اگر جنینی دارای میزان NT بالاتر از ۶ میلی متر باشد، این احتمال وجود خواهد داشت که دارای اختلالات کروموزمی نظیر سندروم داون و مشکلات قلبی باشد. البته باید این نکته را در نظر بگیرید که در اکثر مواقع میزان این مایع به صورت نرمال خواهد بود و هیچ جای نگرانی وجود ندارد.

احتمال سندروم داون

احتمالا می دانید که احتمال بروز اختلال هایی نظیر سندروم داون همیشه وجود دارد و این احتمال با بالا تر بودن سن مادر بیشتر نیز خواهد بود. پزشک شما در صورت هر گونه نا هنجاری در جواب آزمایش NT اقدام به انجام آزمایش های دیگری برای اطمینان و یا رد این موضوع خواهد کرد.

درصد اطمینان آزمایش سونوگرافی NT

با پژوهش هایی که پزشکان بر ۱۰۰ هزار مادر باردار انجام داده اند. ۷۵ درصد مواقع سلامت نوزاد و یا ابتلا به سندروم داون به درستی تشخیص داده شده است. که اگر در آزمایش خون نیز گرفته شود تا ۹۰ درصد می توان تشخیص درستی در این رابطه داد. انجام آزمایش NT به صورت دقیق و صحیح بسیار به نتیجه ی تست سلامت نوزاد کمک خواهد کرد و باید جدی گرفته شود.

بارداری , غربالگری

عوامل مؤثر در نتیجه سونوگرافی NT

نکته ای که بسیاری از مادران از آن غافل می شوند خطا و مشکلات در جواب آزمایش NT است. مواقعی وجود دارد که جنین کاملا سالم می باشد اما نتایج حاکی از موارد دیگری است که به این حالت نتیجه ی مثبت کاذب گفته می شود. همین موضوع باعث نگرانی مادران باردار می شود. البته نقطه ی مقابل این موضوع نیز وجود دارد، ممکن است جنین دارای مشکل باشد اما سونوگرافی NT نتیجه ی منفی کاذب نشان دارد. برخی عوامل در بروز نتایج کاذب موثر اند که در پایین به آنها اشاره می شود:

  • ابتلای مادر به اضافه وزن و چاقی مفرط
  • وجود مدفوع در روده های مادر به هنگام انجام آزمایش NT
  • مایع آمنیوتیک به شکلی غیر معمول در سطح پایینی قرار داشته باشد.
  • ناتوان بودن مادر به دلیل مشکلات فیزیکی برای دراز کشیدن به مدت ۲۰ دقیقه
  • قرار داشتن جنین در حالت های غیر معمول در حین انجام سونوگرافی
  • فعالیت و جنب و جوش جنین در هنگام انجام آزمایش NT

اگر در سونوگرافی NT احتمال ابتلا به سندروم داون در فرزندم زیاد باشد چه کار کنم؟

دیدن نتایج غیر معمول بیشتر مادران باردار را نگران می کند. اما شانس بسیار بالایی خواهید داشت که فرزندتان را بدون مشکل به دنیا بیاورید. احساس نگرانی مادرانه کاملا طبیعی است. بهتر است مادر به پزشک مراجعه کرده و در ارتباط با تست های سلامت سنجی دیگر با پزشک مشورت کند تا از وضعیت فرزند خود اطلاع کامل کسب کند. شما با انجام تست های تشخیصی تهاجمی می توانید از ناهنجاری های فرزندتان اطلاع پیدا کنید.

از نمونه ی این تست ها می توان به نمونه گیری از پرز های جفتی، اشاره کرد. این تست ها به علت تهاجمی بودن ممکن است باعث آسیب به جنین شوند و تصمیم گیری در ارتباط با آن ها باید به شکل دقیق انجام شود. حتما از تصمیم گیری های احساسی و عجولانه پرهیز کنید. زمان انجام این تست ها در سه ماهه ی اول بارداری است و شما فرصت کافی خواهید داشت تا آزمایش های تکمیلی را انجام داده و در ارتباط با ادامه دادن یا ندادن بارداری تصمیم بگیرید.

برای نمونه برداری پرز های جفتی می توانید تا هفته ۱۵ بارداری صبر کنید و سپس به انجام تست بپردازید. تست NIPT نیز یکی از آزمایش هایی است که ممکن است به ان ها ارجاع داده شوید. اگر در آزمایش NIPT مشکلات کروموزومی را تایید کنند شما برای ازمایش های تهاجمی فرستاده خواهید شد. شما هرگز نباید بر نتایج آزمایش NT تکیه کرده و حتما برای دیگر تست ها اقدام کنید. شما می توانید در مشاوره ها شرکت کنید تا از نظر روانی امادگی لازم را کسب کنید. حفظ آرامش و تصمیم گیری عاقلانه مهم ترین نکته در بروز چنین مواقعی است.

ارزیابی NB در سه ماهه اول بارداری

NB یکی دیگری از مواردی است که در این آزمایش باید مشاهده شود. NB همان استخوان بینی جنین است. این مورد بسیار ضرروری می باشد. در تصویری از این استخوان مشاهده می شود باید سه خط وجود داشته باشد. وجود نداشتن این استخوان می تواند نشانگر سندروم داون و یا مشکلات کروموزومی دیگری از جمله تریزومی ۱۸ و تریزومی ۱۳، باشد. بنابراین مشخص نشدن استخوان بینی در سونوگرافی NT نشانه بسیار مهمی می ونیاز به بررسی کروموزومی جنین وجود دارد.

آیا با انجام سونوگرافی NT میزان احتمال ابتلای جنین به دیگر ناهنجاری‌ها نیز به من گفته می‌شود؟

دیگر مشکلات کروموزومی همچون احتمال ابتلای جنین به سندروم ادوارد و سندروم پاتو توسط مسئول انجام سونوگرافی NT برای شما محاسبه شده و در صورت بروز هرگونه مشکل به شما اطلاع داده خواهد شد. باید توجه داشته باشید که چنین مشکلاتی بسیار نادر می باشند و بیشتر مواقع سندروم داون برای جنین اتفاق می افتد. اما بارداری هایی با سندروم های ذکر شده به سقط جنین خواهند انجامید. چنین ناهنجاری هایی باعث بروز مشکلات دیگری خواهند شد که در هفته ۲۰ قابل مشاهده خواهد بود.

بارداری , غربالگری

غربالگری سه ماهه دوم بارداری

سه ماهه دوم بارداری اغلب حس تازه بودن را به ارمغان می آورد. حس حالت تهوع بالا معمولا سپری شده است و نوزادتان به اندازه کافی بزرگ نیست که شما را بیش از حد ناراحت کند. با این وجود علائم بارداری بیشتری بروز پیدا می کنند. این چیزی است که باید انتظارش را داشته باشیم.


بیشتر بدانید: چرا خانمهای باردار دچار سردرد می شوند


تغییرات بدن در سه ماهه دوم بارداری

در طول سه ماهه دوم بارداری، ممکن است تغییرات فیزیکی ای از جمله موارد زیر را تجربه کنید:

رشد شکم و سینه ها

وقتی رحم شما منبسط می شود تا فضایی برای کودک ایجاد شود، شکم شما رشد می کند. همچنین سینه ها به تدریج بزرگ می شوند. وجود یک سینه بند با تسمه های گشاد، اجباری است.

انقباظات براکتون هیک

ممکن است این انقباضات خفیف را به صورت سفتی شکم احساس کنید. بیشتر این احتمال وجود دارد که این انقباظات با انجام فعالیت هایی از جمله بعد از فعالیت فیزیکی و یا بعد از سکس، رخ دهند. اگر انقباضات دردناک و یا دائمی شد با تامین کننده مراقبت سلامتی خود تماس بگیرید. این می تواند نشانه زایمان زودهنگام باشد.

پوست تغییر می کند

تغییرات هورمونی دوران بارداری سبب تحریک افزایش سلول های رنگدانه در پوست شما می شود. در نتیجه ممکن است متوجه لکه های قهوه ای (ملاسما) بر روی صورت خود شوید. همچنین ممکن است خط تیره ای را در زیر شکم خود ببینید. این تغییرات پوستی شایع هستند و معمولا بعد از زایمان از بین می روند. با این حال قرار گرفتن در معرض نور خورشید می تواند موضوع را بدتر کند. زمانی که در خارج از منزل هستید، از ضد آفتاب استفاده کنید. همچنین ممکن است متوجه خطوط قرمزی در امتداد شکم، سینه، کفل و یا ران خود شوید. اگرچه نمی توان از ایجاد این علائم جلوگیری کرد، اما در نهایت از شدت آن ها کاسته می شود. استفاده از مرطوب کننده مورد علاقه تان ممکن است به تسکین خارش نیز کمک کند.

مشکلات بینی

در دوران بارداری، میزان هورمون بدن افزایش می یابد و بدن شما خون بیشتری تولید می کند. این باعث می شود که غشا مخاطی به راحتی متورم و خونی شود و در نتیجه منجر به خونریزی بینی شود. قطره آب نمک و یا خوردن آب نمک می تواند به رفع گرفتگی کمک کند. هم چنین مقدار زیادی مایعات مصرف کنید، از مرطوب کننده ها استفاده کنید و برای کمک به مرطوب شدن پوست ژل روغنی را در اطراف لبه های بینی خود بمالید.

مشکلات دندان

بارداری می تواند موجب حساسیت بیشتر لثه ها به نخ دندان و مسواک شود که این موضوع منجر به خونریزی خفیف می شود. شست و شو با آب شور و تهیه یک مسواک نرم می تواند باعث کاهش التهاب شود. استفراغ مداوم نیز می تواند بر مینای دندان شما تاثیر بگذارد و باعث شود که دندان آسیب پذیرتر شود. دقت کنید که در دوران بارداری از دندان های خود مراقبت کنید.

سرگیجه

بارداری باعث تغییراتی در گردش خون می شود که ممکن است شما را دچار سرگیجه کند. اگر دچار سرگیجه شدید، مقدار زیادی مایعات بنوشید، از ایستادن طولانی مدت خودداری کنید و زمانی که می ایستید و یا موقعیت خود را تغییر می دهید، به آرامی حرکت کنید. وقتی احساس سرگیجه می کنید، روی پهلوی خود دراز بکشید.

گرفتگی پا

هنگامی که دوران بارداری سپری می شود، گرفتگی پا امری رایج است و اغلب در شب اتفاق می افتد. برای جلوگیری از آن ، قبل از خواب ماهیچه های ساق پا را بکشید، فعال بمانید و مقدار زیادی مایعات بنوشید. کفش راحتی را انتخاب کنید. اگر دچار گرفتگی پا شدید، ماهیچه ساق پا را کشش دهید. دوش آب گرم، حمام گرم، ماساژ یخ و یا ماساژ ماهیچه هم ممکن است به برطرف شدن گرفتگی کمک کند.

ترشح واژینال

ممکن است متوجه ترشحات چسبنده، بی رنگ و یا سفید شوید. این طبیعی است. اگر تخلیه با بوی شدید، رنگ غیر معمول و یا درد، التهاب و خارش در ناحیه واژینال همراه بود، با پزشک خود تماس بگیرید. این می تواند بیانگر عفونت واژن باشد.

عفونت های مجاری ادراری

این عفونت در دوران بارداری رایج تر است. اگر دچار درد شدید، یا تب شدید، با تامین کننده مراقبت سلامتی خود تماس بگیرید. عدم درمان عفونت دستگاه ادراری ممکن است باعث تشدید علائم و عفونت کلیه شود.

بارداری , غربالگری

تغییرات احساسات در سه ماهه دوم بارداری

در طول سه ماهه دوم، ممکن است احساس خستگی کمتری داشته باشید و احساس خستگی بیشتری در راستای آماده شدن برای مراقبت از نوزادتان بکنید. در کلاس های آمادگی زایمان شرکت کنید. برای نوزادتان یک پزشک پیدا کنید. در مورد شیردهی از پستان مطالعه کنید. اگر بعد از تولد نوزاد قصد کار کردن دارید، با قوانین مرخصی زایمان کارفرما آشنا شوید و گزینه های مراقبت از کودک را بررسی کنید. ممکن است نگران کار، زایمان و یا مادر شدن باشید. برای تسکین اضطراب خود، تا جایی که می توانید یاد بگیرید. بر روی انتخاب سبک های زندگی سالم نیز تمرکز کنید.

مراقبت پیش از تولد در سه ماهه دوم بارداری

در طول سه ماهه دوم، قرارهای پیش از زایمان شما بر روی رشد کودک و تشخیص مشکلات سلامتی متمرکز خواهد بود. متخصص با بررسی وزن و فشار خون شروع خواهد کرد. او ممکن است اندازه رحم تان را به وسیله ارتفاع بنیادی (فاصله استخوان شرمگاهی تا بالای رحم) اندازه گیری کند. در این مرحله، ارائه دهنگان خدمات سلامتی ممکن است به ضربان قلب کودک تان گوش دهند.

در طول این سه ماهه ممکن است ارائه کننده خدمات سلامتی آزمایش سونوگرافی یا آزمایش های دیگری را انجام دهد. همچنین می توانید از جنسیت کودک تان نیز مطلع شوید. مطمئن شوید که علائم یا نشانه هایی که شما را نگران می کنند را عنوان می کنید. صحبت کردن با ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی به احتمال زیاد، ذهن شما را راحت تر می کند.


بیشتر بدانید: سونوگرافی چهار بعدی جنین + راهنمایی کامل


آزمایش های غربالگری سه ماهه دوم بارداری

آزمایشات خون

تست غربالگری نشانگر چهارگانه یک آزمایش خون است که در طول سه ماهه دوم انجام می شود. این کار برای بررسی خون شما برای یافتن نشانه هایی از نقص های مادرزادی مثل سندرم داون انجام می شود. این آزمایش چهار مورد از پروتئین های جنین را اندازه گیری می کند.

به طور معمول، “غربالگری نشانگر” هنگامی که مراقبت های پیش از تولد را دیرهنگام شروع کنید و زمان غربالگری یکپارچه سرم و یا غربالگری یکپارچه متوالی گذشته باشد، انجام می شود. این آزمون نرخ تشخیص پایین تری نسبت به تست غربالگری یکپارچه متوالی و تست غربالگری یکپارچه سرم برای تشخیص سندرم داون و نقص های مادرزادی دیگر دارد.

غربالگری گلوکز

یک آزمایش غربالگری گلوکز برای بررسی دیابت بارداری انجام می شود. این مشکلی است که معمولا می تواند در طول دوران بارداری توسعه پیدا کند. این مشکل معمولا موقتی است. دیابت دوران بارداری می تواند نیاز بالقوه شما را برای زایمان سزارین افزایش دهد چون نوزادان مادران مبتلا به دیابت حاملگی معمولا با اندامی بزرگ تر به دنیا می آیند. همچنین ممکن است کودک شما در روزهای بعد از زایمان قند خون پایینی داشته باشد.

این آزمایش معمولا در طول سه ماهه دوم انجام می شود. آزمایش معمولا شامل نوشیدن یک محلول قندی، کشیدن خون شما و سپس بررسی میزان قند خون تان است. اگر نتیجه آزمایش دیابت شما مثبت باشد، خطر ابتلا به دیابت در طی ۱۰ سال آینده وجود دارد و شما باید بعد از بارداری دوباره آزمایش دهید.

بارداری , غربالگری

آمنیوسنتز یک تست غربالگری سه ماهه دوم

در طول آمنیوسنتز، مایع آمنیوتیک برای انجام آزمایش از رحم خارج می شود. سیال آمنیوتیک، در طول دوران بارداری نوزاد را احاطه کرده است. این مایع شامل سلول های جنینی با آرایش ژنتیکی مشابه نوزاد و نیز مواد شیمیایی مختلفی است که توسط بدن کودک تولید می شوند. انواع مختلفی از آمنیوسنتز وجود دارد.

تست های ژنتیکی آمنیوسنتز برای بررسی اختلالات ژنتیکی مانند سندرم داون و اسپینا بیفیدا انجام می شود. آمنیوسنتز ژنتیکی معمولا بعد از هفته ۱۵ام بارداری انجام می شود. این آزمون ممکن است در صورتی انجام شود که:

  • آزمایش غربالگری قبل از تولد نتایج غیر عادی را نشان دهد.
  • در دوران بارداری قبلی یک ناهنجاری کوروموزومی داشتید.
  • ۳۵ سال یا بیشتر دارید.
  • تاریخچه خانوادگی یک اختلال ژنتیکی خاص را دارید.
  • شما یا همسرتان حامل شناخته شده یک اختلال ژنتیکی هستید.

آمنیوسنتز آماتور بعدتر و در طول سه ماهه سوم نیز انجام می شود تا مشخص شود که آیا ریه های کودک آماده تولد هستند یا نه. این آزمایش تشخیصی، تنها در صورتی انجام می شود که به دلایل پزشکی یک زایمان زودرس برنامه ریزی شده از طریق القای زایمان یا سزارین در نظر گرفته شود. معمولا این کار بین هفته های ۳۲ و ۳۹ بارداری انجام می شود.

آمنیوسنتز چگونه انجام می شود؟

آمنیوسنتز شامل قرار دادن یک سوزن بلند و نازک از طریق شکم در کیسه آمنیوتیک است. ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی نمونه کوچکی از مایع آمنیوتیک را بر می دارد. مایع آمنیوتیک دارای سلول هایی است که توسط جنین تولید شده است. این سلول ها دارای اطلاعات ژنتیکی هستند. جزئیات خاص هر آزمون کمی متفاوت است، اما آمنیوسنتز اغلب این مراحل را دنبال می کند:

  • متخصص، شکم شما را با یک ماده ضد عفونی کننده تمیز می کند.
  • متخصص ممکن است از یک بی حسی موضعی برای بی حس کردن پوست استفاده کند.
  • متخصص از سونوگرافی برای کمک به هدایت یک سوزن توخالی به کیسه آمنیوتیک استفاده می کند.
  • متخصص یک نمونه کوچک از مایعی را که قرار است به آزمایشگاه ارسال شود، بیرون می کشد.

پس از آزمایش، برای ۲۴ ساعت هیچ فعالیت خسته کننده ای را انجام ندهید. ممکن است در طول یا بعد از آزمایش احساس ناراحتی بکنید. اگر شما حامل دوقلو و یا چندقلو هستید، باید از هر کیسه آمنیوتیک به طور جداگانه نمونه برداری شود. نمونه مایع طوری به آزمایشگاه ژنتیک فرستاده می شود که سلول ها بتوانند رشد کنند و مورد آزمایش قرار گیرند. AFP نیز برای رد نقص های لوله عصبی، مانند اسپینا بیفیدا اندازه گیری می شود.

AFP پروتئینی است که توسط جنین ساخته شده و در مایع وجود دارد. نتایج اغلب ظرف مدت ۱۰ روز تا ۲ هفته  (بسته به آزمایشگاه) آماده هستند. خطرات این روش را با ارایه دهنده مراقبت های بهداشتی خود مورد بحث قرار دهید. گاهی اوقات نمی توان آمنیوسنتز را انجام داد. این بستگی به موقعیت نوزاد، جفت، مقدار مایع و ساختار بدن شما دارد.

نمونه برداری از پرزهای جفتی  (CVS) چیست؟

نمونه برداری از پرزهای جفتی یک آزمایش پیش از تولد است. این آزمایش شامل گرفتن یک نمونه از برخی از بافت های جفتی است. این بافت اغلب دارای همان مواد ژنتیکی است که جنین دارد. این آزمون می تواند برای بررسی مشکلات کروموزوم و برخی مشکلات ژنتیکی دیگر انجام شود.

اگر دارای سابقه خانوادگی هستید نیز این آزمایش می تواند مشکلات و اختلالات ژنتیکی دیگر را پیدا کند. برخلاف آمنیوسنتز، CVS اطلاعات مربوط به نقص های لوله عصبی مانند اسپینا بیفدا را ارائه نمی دهد. به همین دلیل، زنانی که این آزمایش را انجام داده اند، باید بین هفته ۱۶ تا ۱۸ بارداری آزمایشی را برای غربالگری لوله عصبی انجام دهند.

خنده در دوران بارداری

CVS چگونه انجام می شود؟

اگر شما در معرض خطر بالای مشکلات کروموزومی قرار دارید، ممکن است CVS پیشنهاد شود. همچنین اگر سابقه خانوادگی یک مشکل ژنتیکی را دارید که از بافت جفتی قابل آزمایش است، ممکن است انجام آن به شما پیشنهاد شود. CVS معمولا بین هفته های دهم و سیزدهم بارداری انجام می شود. روش دقیق تر CVS تفاوت هایی دارد، اما کلیت این روش شامل وارد کردن لوله کوچکی (گیرنده) از طریق مهبل و درون دهانه رحم است. این روش معمولا از این مراحل پیروی می کند:

  • متخصص از سونوگرافی برای هدایت گیرنده به نزدیکی جفت استفاده می کند.
  • متخصص با استفاده از سرنگ موجود در انتهای دیگر گیرنده، بافت را برمی دارد.
  • برای یک CVS ترانس ابدومینال، متخصص یک سوزن را از شکم شما عبور داده و وارد رحم می کند تا یک نمونه از سلول های جفتی را بردارد.
  • ممکن است در طول و بعد از انجام CVS احساس ناراحتی بکنید.

اگر شما دوقلو یا چندقلو دارید، اغلب به نمونه گیری مجزا از هر جفت نیاز خواهید داشت. اما CVS همیشه برای چندقلوها توصیه نمی شود زیرا این روش پیچیده است و ممکن است جفت ها در موقعیت خوبی برای گرفتن نمونه نباشند. نمونه های بافت به آزمایشگاه ژنتیک فرستاده می شوند تا رشد کنند و مورد آزمایش قرار گیرند. نتایج اغلب در عرض ۱۰ روز تا ۲ هفته  (بسته به آزمایشگاه) آماده هستند.

برخی از زنان ممکن است گزینه مناسبی برای انجام CVS نباشند، و به این دلیل ممکن است نتایج ۱۰۰ درصد دقیقی حاصل نشود. این افراد ممکن است نیاز به آمنیوسنتز داشته باشند. در برخی موارد، یک عفونت واژینال مانند تب خال یا سوزاک، موجب عدم انجام موفقیت آمیز این روش می شود. گاهی اوقات متخصص، نمونه ای را می گیرد که بافت کافی برای رشد در آزمایشگاه را ندارد. این ممکن است منجر به نتایج ناقص یا بی نتیجگی شود. در مورد خطرات این روش با متخصص خود صحبت کنید.

نظارت بر جنین چیست؟

در اواخر دوران بارداری و در طی وضع حمل، ممکن است متخصص شما بخواهد ضربان قلب جنین و دیگر عملکردها را بررسی کند. نظارت بر میزان ضربان قلب راهی برای بررسی میزان و ریتم ضربان قلب جنین است. میانگین ضربان قلب جنین در هر دقیقه بین ۱۱۰ تا ۱۶۰ بار است. ممکن است که جنین به مشکلات موجود در رحم واکنش نشان دهد. یک ضربان قلب غیرعادی یا یک الگوی نامنظم ممکن است به این معنی باشد که جنین به اندازه کافی اکسیژن دریافت نمی کند و یا مشکلات دیگری نیز وجود دارد. همچنین ممکن است به این معنا باشد که نیاز به زایمان زودهنگام وجود دارد.

خنده در دوران بارداری

نظارت بر جنین چگونه انجام می شود؟

پایه ای ترین نوع پایش ضربان قلب، استفاده از نوعی گوشی استتوسکوپ به نام فتوسکوپ است. نوع دیگر پایش به وسیله دستگاه داپلر است. این روش اغلب در طول دیدارهای قبل از تولد و برای شمارش ضربان قلب جنین استفاده می شود. در طول وضع حمل، اغلب از بررسی الکترونیک مداوم جنین استفاده می شود. جزییات خاص ممکن است کمی متفاوت باشند، اما نظارت و پایش الکترونیکی اغلب این مراحل را دنبال می کند:

  • متخصص، ژل را بر روی شکم می مالد تا به عملکرد بهتر مبدل فراصوت کمک کند.
  • متخصص، دستگاه فراصوت را با تسمه هایی به شکم متصل می کند و ضربان قلب جنین را به ضبط صوت می فرستد. ضربان قلب جنین روی صفحه ای، نمایش داده می شود و ممکن است بر روی کاغذ ویژه ای نیز چاپ شود.
  • در طول انقباض، دستگاه پایش (توكودينامومتر خارجي) با کمربندی در بالای رحم قرار داده می شود. این دستگاه می تواند الگوهای انقباض را ثبت کند.

برای خوانش دقیق تر ضربان قلب جنین، بعضی اوقات، مانیتورینگ داخلی جنین نیز مورد نیاز است. این نظارت می تواند در زمان های نزدیک به تولد انجام شود. کیسه ترشحی شما باید شکسته شده و دهانه رحم باید تا حدی گشاد شده باشد، تا این کار قابل انجام باشد. نظارت بر جنین داخلی عبارت است از قرار دادن یک الکترود در درون دهانه رحم. الکترود به جمجمه جنین متصل می شود.

چالش گلوکز و آزمون تحمل قند چیست؟

تست ۱ ساعت اول، تست چالش گلوکز است. اگر نتایج غیر عادی باشند، تست تحمل قند انجام می شود. تست تحمل گلوکز معمولا در هفته ۲۴ تا ۲۸ بارداری انجام می شود. این تست، میزان قند  (گلوکز) را در خون شما اندازه گیری می کند. سطح غیر طبیعی گلوکز ممکن است نشانه ای از دیابت بارداری باشد.

تست تحمل قند چگونه انجام می شود؟

تست تحمل گلوکز در صورتی انجام می شود که چالش گلوکوز ۱ ساعته انجام شده باشد.

جزئیات خاص ممکن است کمی متفاوت باشد، اما تست تحمل قند اغلب این مراحل را دنبال می کند:

  • از شما خواسته می شود که در روز انجام آزمایش فقط آب بنوشید.
  • ارایه دهنده خدمات درمانی یک نمونه ناشتا از خون را از رگ می کشد.
  • یک محلول مخصوص گلوکز نوشیدنی به شما داده خواهد شد.
  • برای اندازه گیری میزان گلوکز موجود در بدن، متخصص چندین بار خون تان را می کشد.

بارداری , غربالگری

سونوگرافی آنومالی در غربالگری دوم بارداری

سونوگرافی آنومالی یکی از مهم ترین تست هایی است که انجام می شود. این تست بین هفته های ۱۸ و ۲۰ بارداری گرفته می شود. در این تست شکل و اندازه ی صورت و دست ها را نشان می دهد و مادر می تواند شکل جنین خود را خوبی در مانیتور مشاهده کند. در این تست می توان از ناهنجاری های فیزیکی که ممکن است برای جنین پیش امده باشد مطلع شد. نقص هایی مانند بزرگی سر، عدم تشکیل مغز، شکاف های ستون فقرات و بیرون زدگی نخاع، ناهنجاری های گوارشی و کلیوی در این تست قابل تشخیص می باشند.

زمان انجام این سونوگرافی آنومالی

همانطور که گفته شد این تست در هفته های ۱۸ و ۲۰ بارداری انجام می شود به طور دقیق تر زمان انجام این تست در اواسط حامگلی است چرا که در این زمان اندام ها قابل مشاهده هستند و به خوبی می توان از سلامت جنین اطلاع حاصل کرد. همچنین توجه داشته باشید که این تست در مرکز معتبری انجام شود چرا که سلامت فرزند شما به تست های اینچنینی بستگی دارد و مراکزی که سونوگرافی آنومالی را با قیمت بسیار پایین انجام می دهند ممکن است مورد اعتماد نباشند.

 چگونه برای سونوگرافی آنومالی باید آماده شویم؟

این سونوگرفی به راحتی قابل انجام می باشد و نیاز به امادگی از قبل ندارد. در پایین چند نکته برای انجام راحت تر این تست برای شما آورده است که ممکن است برای شما کارامد باشند.

  • بهتر است قبل از انجام سونوگرافی آنومالی به میزان کافی استراحت کنید.
  • برای انجام این آزمایش بهتر است مثانه ی پر داشته باشید و سعی کنید به میزان کافی آب بنوشید اما نباید در مصرف آب زیاده روی کنید چرا که باعث دلدرد و آزار شما خواهد شد.
  • سعی کنید لباسی بپوشید که راحت کنار زده شود تا در هنگام انجام اسکن اذیت نشوید
  • از پوشیدن کفش های پاشنه بلند خودداری کنید و در صورت پوشیدن چنین کفش هایی بهتر است در هنگام انجام تست آن ها را در بیاورید.
  • از پوشیدن زیورآلات به هر شکل طلا و نقره و بدلیجات خودداری کنید.
  • آزمایش های قبلی خود و سوابق پزشکی تان را به همراه داشته باشید تا در صورت نیاز دچار دردسر نشوید.

بارداری , غربالگری

سونوگرافی آنومالی چگونه انجام می شود؟

همانطور که احتمالا می دانید سونوگرافی با استفاده از امواج صوتی، تصاویری از درون بدن شما بر روی مانیتور ایجاد می کند. در سونوگرافی آنومالی نیز همانند سونوگرافی NT از ژل مخصوص بر روی موضع استفاده شده و سپس با استفاده از دستگاه به انجام آزمایش خواهند پرداخت. در سونوگرافی آنومالی شما در معرض تابش اشعه قرار نخواهید گرفت و خیال تان از این بابت راحت باشد.

سونوگرافی آنومالی حدود ۲۰ دقیقه زمان لازم خواهد داشت. شما می توانید اعضای مختلف بدن فرزندتان را در این آزمایش مشاهده کنید و از سلامت وی مطمئن شوید. این آزمایش تقریبا دقیق است و تصویر خوبی از جنین و اندام ها به شما عرضه خواهد کرد و می توان با درصد خطای بسیار کمی در ارتباط با مشکلات جنین قضاوت کرد.

تشخیص نقص‌های جنین در اسکن آنومالی

هنگام انجام سونوگرافی آنومالی، متخصص لیستی از اختلال های معمول را کنترل خواهد کرد. برخی از این موارد ممکن است سلامت جنین را به شکل جدی تهدید کنند و برخی مشکلات نیز به راحتی پس از تولد فرزندتان قابل درمان خواهند بود. در صورتی که فرزندتان دچار مشکلی باشد پس از تولد نوزاد، به خوبی تحت درمان قرار خواهد گرفت و از او مراقبت های لازم انجام خواهد شد. باید توجه داشته باشید که اختلال هایی که در این آزمایش بررسی می شوند بسیار نادر اند و بهتر است خود را نگران نکنید.

اختلال هایی که در سونوگرافی آنومالی قابل تشخیص اند عبارتند از: مشکلات فیزیکی، مشکلات ناحیه شکم و گوارش، نقص های عصبی و نخاعی، مشکلات کلیوی، اختلالات آنانسفالی، مشکلات قلبی عروقی، فتق دیافراگم البته برخی از این مشکلات تنها در نیمی از اسکن ها قابل تشخیص اند و نمی توان از بروز آن ها به طور قطعی اطمینان حاصل کرد.

کدام اندام های جنین در سونوگرافی آنومالی قابل بررسی اند؟

شکل و اندازۀ سر جنین: مشکلات شدید مغزی را می توان در این اسکن به خوبی مشاهده کرد. اندازه ی سر جنین و شکل آن بررسی خواهد شد ودر صورت مشاهده ی هر چیز غیر طبیعی به پزشک اطلاع داده خواهد شد. بروز ناهنجاری های مغزی از موارد بسیار نادر می باشند و نباید از وجود ان ها نگرانی داشته باشید.

چهرۀ جنین برای وجود شکاف لب: دیگر ناهنجاری هایی که به کمک اسکن آنومالی می توان از وجود ان ها مطلع شد، ناهنجاری های صورت و شکاف لب می باشند. باید بدانید که شکاف کام داخل دهان جنین اغلب قابل دیدن نیست و تشخیص آن از چنین نقطه ای بسیار مشکل می باشد.

ستون فقرات کودک: ستون فقرات جنین به خوبی بررسی خواهد شد. این بررسی هم به شکل طولی و عرضی خواهد بود تا در صورت مشاهده ی هر گونه علامت غیرطبیعی به پزشک اطلاع داده شود. استخوان ها و پوست بدن به شکل جزئی قابل دیدن هستند.

دیوارۀ شکم جنین: سونوگرافیست از وجود اندام های داخلی جنین اطمینان حاصل خواهد کرد. اندام ها باید با دیواره ی داخلی شکم احاطه شده باشند. مایع آمنیوتیک، بند ناف فرزند شما نیز چک خواهد شد.

معدۀ جنین: جنین هنگامی که از مایع آمنیوتیکی می خورد، معده ی او به شکل حباب سیاه مشاهده خواهد شد. مایع آمنیوتیک می تواند گواهی بر باز بودن مسیر گوارشی جنین نیز باشد.

قلب جنین: قلب و دستگاه خون رسانی نیز می تواند در این اسکن چک شود. اندازه ی قلب و کامل بودن رگ های اطراف قلب جنین بررسی خواهند شد.

کلیۀ جنین: کلیه ها یکی دیگر از مسائل مهمی اند که باید در سونوگرافی آنومالی چک شوند. جنین در این سن هر نیم ساعت یک بار ادارار می کند. متخصص انجام سونوگرافی می تواند تشخیص دهد که آیا مسیر کلیه به مثانه نیز باز است یا خیر.

بازوها، ران‌ها، دست و پاهای جنین: سلامت دست و پا ها نیز چک خواهد شد. در برخی موارد می توان تعداد انگشت های جنین را درون این اسکن شمرد. شکل پاها و بازو ها نیز بررسی خواهد شد.


استقلال بعد از شروع نه چندان خوبی که در این فصل داشت و طی سه هفته اخیر مقابل ماشین‌سازی شکست خورد و برابر فولاد خوزستان و نفت مسجدسلیمان به تساوی رسید، امروز در دربی ۹۰ سعی در قطع روند ناکامی‌هایش و غلبه بر پرسپولیس داشت تا دوباره با هواداران آشتی کند، اما آبی‌ها با وجود اینکه در دقیقه ۲۸ فرصت عالی گلزنی داشتند ولی ضربه پنالتی را با شوت علی کریمی و مهار توپ علیرضا بیرانوند هدر دادند تا در نیمه اول به تساوی بدون گل برسند.

در نیمه دوم نیز بعد از آنکه سرخابی‌ها موقعیت‌های خطرناک زیادی به وجود نیاوردند، سرمربیان خارجی دو تیم دست به تغییر در ترکیب خود زدند که سومین تغییر گابریل کالدرون با بیرون کشیدن وحید امیری و حضور سعید عبدی گمنام نتیجه داد و این بازیکن جوان ثانیه‌هایی پس از ورود به زمین، پاس در عمق ترابی را با شوت محکم زد تا توپ بعد از برخورد به تیرک عمودی و کمر سید حسین حسینی تبدیل به گل ۳ امتیازی پرسپولیس شود و قرمزها همانند دربی برگشت فصل قبل، دوباره از فرصت‌سوزی استقلال با از دست دادن پنالتی استفاده کنند و به برتری یک بر صفر دست یابند.

هفته چهارم لیگ برتر؛ یکشنبه: ۹۸/۰۶/۳۱ ؛ ساعت ۱۶:۰۰
استادیوم: آزادی/ تماشاگر: ۵۸ هزار نفر
داور: موعود بنیادی‌فر/ کمک‌ها: محمدرضا منصوری و حسن ظهیری؛ داور چهارم: سعید علی‌نژادیان؛ کمک داوران اضافی: سید رضا مهدوی و سید علی میرغفاری/ ناظر داوری: حسین عسگری.

 

استقلال

سید حسین حسینی
سیاوش یزدانی
محمد دانشگر
عارف غلامی(۸۵- علی دشتی)
وریا غفوری
هروویه میلیچ
علی کریمی
مسعود ریگی(۸۶- محسن کریمی)
داریوش شجاعیان
آرش رضاوند(۷۰- مهدی قائدی)
مرتضی تبریزی

سرمربی: آندره‌آ استراماچونی

پرسپولیس

علیرضا بیرانوند
محمدحسین کنعانی‌زادگان
شجاع خلیل‌زاده
مهدی شیری(۶۴- بشار رسن)
محمد انصاری
احمد نوراللهی
سیامک نعمتی
مهدی ترابی
وحید امیری(۸۰- مهدی عبدی)
علی علیپور
جونیور براندائو(۷۰- فرشاد احمدزاده)

سرمربی: گابریل کالدرون

 

اخطار

علی کریمی(۳۰) و (۸۹) از استقلال

مرتضی تبریزی(۴۲) از استقلال

داریوش شجاعیان(۷۵) از استقلال

عارف غلامی(۴+۹۰) از استقلال

محمدحسین‌ کنعانی‌زادگان(۴۲) از پرسپولیس

فرشاد احمدزاده(۴+۹۰) از پرسپولیس
سیامک نعمتی(۴+۹۰) از پرسپولیس

مهدی ترابی(۶+۹۰) از پرسپولیس

اخراج

علی کریمی(۸۹) از استقلال

 

شرح گل

استقلال صفر – پرسپولیس ۱ (دقیقه ۸۱): پاس در عمق ترابی از بین دو مدافع استقلال، در محوطه جریمه این تیم به مهدی عبدی، بازیکن جوان پرسپولیس که ثانیه‌هایی قبل وارد زمین شده بود، رسید تا او با حرکت در عرض و شوت زمینی شانس خود را برای گلزنی امتحان کند و توپ هم بعد از اصابت به تیرک عمودی و کمر سید حسینی حسینی به دروازه استقلال رفت.

 

لحظات حساس

دقیقه ۷: شوت روی پای پُرقدرت ریگی از فاصله‌ای حدودا ۳۰ متری به طاق دروازه پرسپولیس را بیرانوند در دو مرحله جمع کرد.

دقیقه ۱۱: ارسال خطرناک محمد انصاری از روی ضربه آزاد میانه زمین با ضربه پشت سر نوراللهی به  تیرک دوم رفت که در ادامه با ضربه براندائو توپ راهی اوت شد.

دقیقه ۱۴: تکل انصاری روی رضاوند در پشت محوطه جریمه و اعلام خطا به سود استقلال موجب اعتراض بازیکنان پرسپولیس به بنیادی‌فر شد.
دقیقه ۱۶: سانتر وریا غفوری از روی ضربه ایستگاهی به مقابل دروازه پرسپولیس را امیری دفع کرد.
دقیقه ۱۶: در حالی که پرسپولیس با ۵ بازیکن دفاع می‌کرد، تبریزی در جناح چپ زمین صاحب توپ شد و به محوطه جریمه پرسپولیس آمد، اما یک- دو با شجاعیان و شوت‌زنی او در موقعیت آفساید به تور کنار دروازه قرمزها اصابت کرد.
دقیقه ۱۸: دفع ارسال ترابی از روی کرنر به پشت محوطه جریمه استقلال را نعمتی با ضربه سر زد که توپ با فاصله زیادی از دروازه آبی‌ها به بیرون رفت.

دقیقه ۲۴: علیپور پشت محوطه جریمه استقلال صاحب توپ شد که شوت پای چپ او از روی دروازه استقلال عبور کرد.

دقیقه ۲۶: داریوش شجاعیان با سرعت بالا از سمت چپ محوطه جریمه پرسپولیس وارد شد، اما با شارژ کردن و خطای شجاع خلیل‌زاده روی زمین افتاد تا بنیادی‌فر با قاطعیت اعلام پنالتی کند.

دقیقه ۲۸: پنالتی اعلام شده به سود استقلال را علی کریمی با شوت محکم قصد داشت تبدیل به گل کند که بیرانوند با شیرجه عالی به سمت راست دروازه آن را مهار کرد و در ریباند هم شوت روی پای چپ تبریزی به بیرون رفت.

دقیقه ۳۹: مجادله لفظی و برخورد فیزیکی تبریزی و کنعانی‌زادگان در میانه زمین موجب مصدومیت مدافع پرسپولیس و وقفه سه دقیقه‌ای در بازی شد.

 

 

دقیقه ۵+۴۵: سانتر ترابی از روی ضربه آزاد و ضربه سر علیپور از بالای دروازه استقلال به بیرون رفت.

 

 

دقیقه ۵۲: مسعود ریگی فرصت مناسبی داشت تا خروج از دروازه و دفع ناقص بیرانوند را با شوت دقیق تبدیل به گل کند، اما ضربه چیپ او از میانه زمین حاصلی به همراه نداشت و به بیرون رفت.

دقیقه ۵۸: در شلوغی قوس محوطه جریمه پرسپولیس توپ توسط مدافعان این تیم برگشت داده شد و به ریگی رسید که شوت فنی او بعد از برخورد مشکوک به هند با خلیل‌زاده به کرنر رفت.
دقیقه ۶۱: شوت پشت محوطه سیامک نعمتی با اصابت به مدافعان استقلال دراختیار دروازه‌بان این تیم قرار گرفت.

دقیقه ۶۴: سانتر غفوری از سمت راست زمین و ضربه سر تبریزی به بیرون رفت.

دقیقه ۷۸: ارسال انصاری از جناح چپ زمین را حسینی دفع کرد که در برگشت توپ به بشار رسن رسید، اما شوت او با دفع مدافعان استقلال مواجه شد.

دقیقه ۸۷: ضد حمله خطرناک استقلال و شوت روی پای علی کریمی به کمر محمد انصاری برخورد کرد و به کرنر رفت.
دقیقه ۸۸: سانتر تند و تیز میلیچ از جناح چپ زمین را بیرانوند بالاتر از مهاجمان استقلال مهار کرد.

* در دقیقه ۸۸ درگیری روی سکوها بین تماشاگران استقلال و پرسپولیس اتفاق افتاد.

دقیقه ۱+۹۰: شوت بی‌دقت فرشاد احمدزاده از پشت محوطه جریمه با فاصله زیادی از دروازه استقلال راهی اوت شد.

دقیقه ۲+۹۰: سیامک نعمتی در سمت راست میانه میدان روی زمین افتاد که در همین حین سیاوش یزدانی برخوردی با سر او داشت و بلافاصله از بازیکن پرسپولیس عذرخواهی کرد، اما فرشاد احمدزاده با سرعت به سمت مدافع استقلال رفت و موجب درگیری شدید فیزیکی بین بازیکنان دو تیم شد.
دقیقه ۵+۹۰: علیپور در محوطه جریمه استقلال نقش بر زمین شد، اما بنیادی‌فر اعتقادی به اعلام پنالتی نداشت.

دقیقه ۶+۹۰: مهدی ترابی توپ را به سمت چپ زمین برد، اما در ادامه پاس در عمق علی علیپور و شوت بشار رسن توسط حسینی دفع شد.

 

 

در حاشیه

* فرشید اسماعیلی، وینگر تکنیکی استقلال به دلیل محرومیت دربی ۹۰ را از دست داده است.
* شیخ دیاباته، مهاجم استقلال و سید جلال حسینی، کاپیتان پرسپولیس بخاطر آسیب دیدگی در فهرست دو تیم حضور ندارند.

* بازی با یک دقیقه سکوت به احترام درگذشت عماد صفی‌یاری، کودک ۶ ساله جان باخته در مجموعه ورزشی آزادی آغاز شد.

 

 

 

* مارک ویلموتس، سرمربی تیم ملی در ورزشگاه آزادی حضور یافته و دربی را از نزدیک تماشا می‌کند.

* مائورو کنچاتوری، سفیر ایتالیا در ایران ازجمله مهمانان ویژه دیدار استقلال و پرسپولیس است که در استادیوم آزادی حضور دارد.

* سید جلال حسینی در جایگاه ویژه ورزشگاه آزادی حضور دارد و دربی را از نزدیک می‌بیند.
* عدم تکمیل ظرفیت ورزشگاه آزادی و صندلی‌های خالی بیش از هر چیز دیگری به چشم می‌خورد.
* استقلالی‌ها در دقیقه ۲۲ یاد و خاطره زنده یاد منصور پورحیدری و پرسپولیسی‌ها در دقیقه ۲۴ یاد مرحوم هادی نوروزی را زنده نگه داشتند.
* استقلال همانند دربی برگشت فصل قبل صاحب پنالتی شد و باز هم نتوانست دروازه پرسپولیس را باز کند؛ این بار علی کریمی در غیاب فرشید اسماعیلی، پنالتی را هدر داد.

* در دقیقه ۳۹ ایجاد تنش داخل زمین و در ادامه پرتاب اشیاء از سوی هواداران استقلال موجب شد تا سر کنعانی‌زادگان، مدافع پرسپولیس دچار خونریزی شکستگی شود.

* در دقیقه ۴۳ برخورد عارف غلامی و سیامک نعمتی در نیمه زمین استقلال موجب مصدومیت هر دو بازیکن شد و بازی یک دقیقه به وقفه افتاد.

* پس از اصابت سنگ به سر کنعانی‌زادگان، این بازیکن با سر بانداژ شده به بازی ادامه داد.
* برای نیمه اول دربی ۹۰ سه دقیقه وقت اضافه لحاظ شد.

* در لحظات پایانی مسابقه یک جیمی‌جامپ پرسپولیسی وارد زمین شد و با سرعت به سمت بیرانوند رفت تا دروازه‌بان پرسپولیس را در آغوش بگیرد.

اتفاق ویژه

تمام اتفاقات دربی ۸۹ ، امروز هم افتاد!؛ آبی‌ها که در دیدار برگشت فصل گذشته توسط فرشید اسماعیلی پنالتی هدر دادند و با گلزنی احمد نوراللهی بازی را به پرسپولیس واگذار کردند، امروز هم در دقیقه ۲۸ توسط علی کریمی نتوانستند پنالتی را تبدیل به گل کنند تا  باز هم سرخ پوشان از این فرصت نهایت استفاده را ببرند و در دقیقه ۸۱ با شوت مهدی عبدی که به کمر حسینی اصابت کرد، گل برتری را بزنند و صاحب ۳ امتیاز مهم شهرآورد شوند.

بهترین بازیکن

در روزی که پرسپولیس بیشتر سعی در کنترل بازی و ایجاد حملات نتیجه‌بخش داشت، علیرضا بیرانوند با مهار یک پنالتی عالی و تاثیرگذار موثر ظاهر شد و همچنین مهدی ترابی در سمت چپ زمین مدام رفت و آمد داشت و با تکنیک، پاس‌ها و ارسال‌های خطرناک خوب کار کرد؛ کنعانی‌زادگان و خلیل‌زاده نیز در خط دفاعی پرسپولیس موثر ظاهر شدند و نمایش قابل قبولی ارائه دادند.

خلاصه دیدار استقلال ۰ – پرسپولیس ۱


تعویض مفصل ران که تحت عنوان توتال هیپ آرتروپلاستی نیز شناخته می شود، عملی برای تعویض مفصل ران آسیب دیده با مفصل مصنوعی است. این کار مستلزم حذف مفصل ران و استفاده از مفصل مصنوعی در محل آن است. این عمل می تواند برای تسکین درد افرادی که مفصل شان آسیب دیده است یا از درد مزمن لگن رنج می برند یا وضعیتی مانند استئوآرتریت یا دیسپلازی مفصل ران دارند؛ به کار گرفته شود. در این مقاله از بخش فیزیوتراپی و ارتوپدی موزیک دان ما به بررسی ضرورت، چگونگی و مراقبت های بعد از عمل جراحی تعویض مفصل ران می پردازیم.

تعویض مفصل ران

هدف اصلی تعویض مفصل ران

هدف اصلی تعویض مفصل ران ، بهبود کیفیت زندگی با کاهش درد و امکان فعالیت فرد است. در صورتیکه جراحی تعویض مفصل ران موفقیت آمیز باشد، مفصل ران باید خیلی بهتر از گذشته عمل کند و تحرک تان افزایش یابد. بنابراین این جراحی می تواند به شما کمک کند تا زندگی را به بهترین شکل ممکن ادامه دهید و در فعالیت هایی که از آن ها لذت می برید شرکت کنید. همچنین ممکن است متوجه شوید که بعد از جراحی به داروهای مسکن کمتری نیاز پیدا می کنید.

همه این عوامل می توانند به بهبود سایر زمینه های زندگی مانند روحیه و کیفیت خواب شما کمک کنند. البته این تصمیم گیری آسانی نیست زیرا مستلزم انجام یک جراحی بزرگ است. بنابراین، جراحی هیپ اغلب برای بیمارانی مناسب است که از کاربرد سایر روش های کنترل درد لگن همچون مسکن ها، فیزیوتراپی و تزریق استروئید تاثیری مشاهده نکرده اند. در صورت عدم موفقیت روش های فوق، تعویض مفصل هیپ ممکن است گزینه مناسبی برای کمک به مدیریت درد لگن باشد.

تکنیک تعویض مفصل ران

جراح در مورد همه گزینه های درمانی با شما صحبت خواهد کرد. این مهم؛ اغلب یک یا دو ساعت طول می کشد. این مشورت پیرامون توصیف مراحل ایجاد برش در لگن و جدا کردن مفصل ران آسیب دیده و جایگزینی آن با مفصل مصنوعی موسوم به پروتز است. این پروتز اغلب از فلز یا پلاستیک ساخته می شود.

داوطلبان تعویض مفصل ران

داوطلبان ایده آل برای تعویض مفصل ران چه کسانی هستند؟

در صورتی که درد مداوم و نگران کننده ای در لگن خود داشته باشید که به درمان پزشکی یا فیزیوتراپی پاسخ ندهد، تعویض مفصل ران ممکن است برای شما مناسب باشد.

از این رو کاندیداهای ایده آل برای تعویض مفصل ران شامل بیمارانی هستند که:

  • به دلیل وضعیتی مانند آرتروز، لگن شان آسیب دیده باشد.
  • دردهای شدید و مداومی داشته باشند.
  • به سبب مشکلاتی در مفصل ران؛ تحرک شان کاهش یافته باشد.
  • داروهای ضد درد و فیزیوتراپی فایده ای برایشان در پی نداشته باشد.
  • قادر به انجام کارهای روزمره ی خود نباشند.
  • دردشان بر سلامت روان و زندگی اجتماعی آن ها تأثیر منفی گذاشته باشد.

اگر قصد تعویض مفصل ران را دارید، باید سعی کنید سلامت باشید تا به عنوان فرد مناسبی برای جراحی تلقی شوید. از آن جا که این یک عمل بزرگ است، مهم است که قبل از تصمیم گیری برای انجام عمل، تناسب اندام و بهبودی خود را در نظر بگیرید. برای انجام این کار، باید وزنتان ثابت باشد و BMI کم تر از ۳۰ داشته باشید. حداقل ۶ هفته قبل از عمل، مصرف سیگار و استفاده از محصولات نیکوتینی را متوقف کنید. مرتبا ورزش کنید و رژیم غذایی سالمی داشته باشید. میزان مصرف الکل و  مصرف هرگونه داروی تفریحی را متوقف کنید.

تعویض مفصل ران

چه کسی مناسب انجام جراحی تعویض مفصل ران نیست؟

تعداد معدودی از بیماران داوطلب مناسبی برای تعویض مفصل ران نیستند. بیمارانی همچون مبتلایان به بیماری یا عفونت جدی، افراد مبتلا به پوکی استخوان شدید (استخوان شکننده) و افرادی که نمی توانند دستورالعمل های قبل و بعد از عمل را کاملاً درک کنند یا از آن ها پیروی کنند. بنابراین ممکن است این بیماران مایل باشند گزینه های درمانی دیگری را در نظر بگیرند. با این حال، این به معنای این نیست که اگر در یکی از این دسته ها قرار دارید، دیگر هرگز قادر به تعویض مفصل ران نخواهید بود.

به عنوان مثال، عفونت قابل درمان است و می توان پس از بهبودی کامل؛ تحت جراحی قرار گرفت. جراح پیرامون مناسب بودن شما برای جراحی و بهترین نوع درمان با شما صحبت خواهد کرد.

روند تعویض مفصل ران

تعویض مفصل ران چگونه انجام می گیرد؟

جراح شما می تواند؛ از چندین روش مختلف موجود برای تعویض مفصل ران استفاده کند. می توانید تعویض کلی یا جزئی مفصل ران داشته باشید. مقاله حاضر به طور عمده به روش انجام تعویض کلی مفصل ران پرداخته است. برای انجام مشاوره؛ قبل از عمل با جراح خود ملاقات می کنید تا با شما در مورد گزینه های درمانی مختلف و مناسب ترین تکنیک برای شما صحبت کنید. جراحی تعویض مفصل ران معمولاً ۱ تا ۲ ساعت طول می کشد. با این حال، این بازه زمانی به ماهیت مشکل لگن شما و اینکه آیا قبلا تحت این جراحی قرار گرفته اید یا خیر، بستگی دارد.

در ادامه مروری بر آنچه که در روز عمل تجربه می کنید، ارائه شده است:

۱- رضایت

قبل از عمل، برگه رضایتنامه ای در اختیارتان قرار می گیرد. این برگه تضمین می کند که شما قبل از عمل؛ زمان کافی برای به دست آوردن اطلاعات در مورد روش تعویض مفصل ران، از جمله مزایا و معایب ناشی از آن را داشته اید. قبل از امضای فرم رضایت نامه، باید تمامی سوالات لازم پیرامون جراحی را از اکیپ جراحی خود پرسیده باشید.

۲- بی هوشی

قبل از شروع عمل جراحی، شما را به اتاق بی هوشی منتقل می کنند تا با متخصص بی هوشی خود دیدار کنید. این پزشک است که وظیفه بی هوش کردن شما را دارد. جراح درمورد نوع بی هوشی در حین عمل با شما صحبت خواهد کرد. این یا یک بیهوشی عمومی خواهد بود یا یک بی حسی نخاعی/ اپیدورال. بی هوشی عمومی در طی روند جراحی شما را به خواب فرو می برد. بی حسی نخاعی یا اپیدورال پاها و لگن شما را بی حس می کند و متخصص بیهوشی نیز همزمان به شما آرام بخش می دهد. این به شما کمک می کند تا در طول عمل آرام باشید.

۳- برش

در حین عمل، جراح با تمیز و استریل کردن ناحیه درمان؛ شما را برای انجام عمل آماده می کند. سپس برش هایی در محل ایجاد می کند. برش ها با توجه به تکنیک مورد استفاده از نظر محل و اندازه متفاوت خواهند بود. به طور کلی، آن ها اطراف مفصل ران را تحت تاثیر قرار می دهند. تکنیک عمومی شامل جراحی است که در آن، جراح؛ لگن را برش می دهد، سپس مفصل آسیب دیده را برداشته و با مفصل مصنوعی جایگزین می کند.

تعویض مفصل ران

۴- تعویض مفصل ران

مفاصل مصنوعی (یا پروتزها) از چندین ماده مختلف از جمله فلز و سرامیک ساخته شده اند. روز قبل از عمل شما و جراح تان در مورد نوع دقیق مفصل جایگزینی که قصد استفاده از آن ها را دارید؛ صحبت خواهید کرد. به منظور تعویض مفصل ران ، ابتدا جراح مفصل موجود را خارج می کند. سپس، با ایجاد تغییر شکل در ناحیه و قرار دادن یک بخش فنجانی شکل در داخل مفصل؛ فضای مفصل جدید را آماده می کند. جراح این بخش را با پلاستیک یا سرامیک هم ردیف می کند.

سپس قسمت دیگر مفصل را به استخوان پای شما (فمور) متصل می کند. وی قبل از اتمام عمل؛ حرکات مفصل جدیدتان را کنترل می کند.

۵- بخیه زدن برش ها

جراح ماهیچه های بریده شده و بافت های نرم را به هم متصل می کند؛ سپس برش های ایجاد شده در پوست را معمولاً با بخیه های قابل جذب؛ بخیه می زند. پس از آن، به منظور به حداقل رساندن کبودی و تورم، پانسمانی بر روی برش ها قرار می دهد. تیم جراحی شما بعد از چند روز این پانسمان ها را حذف یا تعویض می کند.

۶- انتقال به بخش

در پایان عمل، پرستاران شما را به ریکاوری منتقل می کنند. آن جا، به تدریج بی حسی تان رفع می شود. بیماران اغلب بعد از این عمل؛ ۱ تا ۵ شب را در بیمارستان سپری می کنند و سپس مرخص می شوند تا بقیه مراحل بهبودی خود را در خانه بگذرانند.

مشاوره تعویض مفصل ران

از مشاوره تعویض مفصل ران چه انتظاراتی باید داشت؟

مشاوره تعویض مفصل ران فرصتی برای شماست تا با جراح خود ملاقات کنید و در مورد روش ها و انتظارات خود از نتایج عمل صحبت کنید. این کار بین ۱۵ دقیقه تا یک ساعت به طول می انجامد. شما در مورد نگرانی های خود با جراح تان صحبت خواهید کرد و آن ها مفصل ران و حرکات کلی آن را ارزیابی می کنند. سپس آن ها با توجه به مشکلاتی که ذکر می کنید؛ مناسب ترین روش جراحی را با شما در میان می گذارند.

به علاوه؛ جراح در مورد خطرات و عوارض احتمالی ناشی از عمل جراحی تعویض مفصل ران با شما صحبت می کند. مهم است که از این موارد آگاهی داشته باشید تا در مورد اینکه آیا مایل به پیشبرد جراحی هستید یا خیر، تصمیم آگاهانه ای بگیرید.

جراح، برای ارزیابی اینکه آیا جراحی؛ گزینه درمانی مناسبی برای شماست یا خیر، ممکن است پیرامون موارد زیر سؤالاتی از شما بپرسد:

  • شرایط پزشکی حال حاضر.
  • سوابق پزشکی.
  • جراحی های قبلی.
  • داروهایی که در حال حاضر مصرف می کنید (از جمله داروهای بدون نسخه و گیاهی).
  • مصرف الکل.
  • سابقه کشیدن سیگار.
  • تجربه آلرژی.

توصیه می کنیم که در طول مشاوره تا حد امکان در مورد انتظارات خود از نتایج عمل و هر روشی که تاکنون امتحان کرده اید؛ با جراح تان صادق باشید. جراح با دقت به شما گوش فرا می دهد تا به شما کمک کند که کیفیت زندگی و تحرک تان را بازیابید و دردهایتان تسکین یابند.

در طول مشاوره تعویض مفصل ران چه سؤالاتی باید پرسیده شوند؟

از پرسیدن هرگونه سؤالی در مورد این روش؛ در طول مشاوره ابایی نداشته باشید. ما می خواهیم شما از تصمیم خود در مورد تعویض مفصل ران اطمینان داشته باشید، بنابراین حتما تما سوالات خود را مطرح کنید. هیچ سوالی احمقانه نیست!

در زیر نمونه سؤالاتی وجود دارد که ممکن است در مورد آن ها از پزشک خود سؤال کنید:

  • آیا جراحی تعویض مفصل ران مشکلات مد نظر من را که در جلسه مشاوره مطرح کردم برطرف می کند؟
  • دوره ریکاوری من چه مدت طول می کشد؟
  • چه جای زخم هایی در من ایجاد خواهد شد؟
  • مفصل ران تعویض شده چقدر دوام دارد؟
  • چه گزینه های درمانی دیگری برای من وجود دارد؟
  • آیا بعد از عمل دردی خواهم داشت؟
  • بعد چه مدت از جراحی تعویض مفصل ران خود می توانم به سر کارم برگردم؟
  • آیا بعد از تعویض مفصل ران می توانم مجددا ورزش کنم؟
  • تعویض مفصل ران

خطرات و عوارض تعویض مفصل ران

خطرات و عوارض اصلی تعویض مفصل ران چیست؟

مانند هر عمل جراحی دیگری، تعویض مفصل ران نیز خطرات و عوارض احتمالی در پی دارد. بسیار مهم است که از این موارد آگاه باشید و قبل از تصمیم گیری برای پیشبرد درمان، بتوانید مزایا و معایب این جراحی را سبک و سنگین کنید. مقاله حاضر، خطرات و عوارض اصلی تعویض مفصل ران را ارائه کرده است. شما باید این موارد را با دقت بخوانید و در مورد اینکه آیا این روش برای شما مناسب است یا خیر؛ تصمیم گیری کنید.

کبودی و خونریزی

مشاهده برخی از کبودی ها بعد از عمل امری شایع است. این کبودی ها باید طی دو هفته اول بعد جراحی برطرف شوند. همچنین ممکن است خونریزی جزئی از محل برش داشته باشید. این اغلب بعد از عمل اتفاق می افتد اما ممکن است چند هفته بعد نیز شاهد آن باشید. با این حال، اگر متوجه کبودی، درد یا تورم چشمگیری شدید باید سریعاً به جراح خود اطلاع دهید. ممکن است شما دچار هماتوم شوید که به خون مردگی زیر پوستی اطلاق می شود. این موارد؛ معمولاً طی ۲۴ ساعت اول جراحی ایجاد می شوند و به مراقبت پزشکی نیاز دارند. مردان، افرادی که فشار خون بالایی دارند یا داروهای خاصی مصرف می کنند، ممکن است در معرض خطر بیشتری قرار داشته باشند.

عفونت

اگرچه تلاش های زیادی برای کاهش خطر عفونت انجام می شود، با این حال؛ هنوز هم ممکن است افراد دچار عفونت شوند. مفصل مصنوعی آلوده باید به سرعت درمان شود و در صورت شدیدتر شدن عفونت ممکن است نیاز به برداشتن جراحی آن باشد. بنابراین باید از علائم عفونت آگاه باشید.

در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر، سریعاً با جراح خود تماس بگیرید:

  • احساس تب شدید با دمای بیش از ۳۸ درجه سانتی گراد.
  • قرمزی در محل برش که بعد از ۴۸ ساعت اول گسترش یابد.
  • مایع چرک مانند و یا بدبویی که از محل برش ترشح شود.
  • افزایش درد یا ناراحتی که با دارودرمانی برطرف نشود.

زخم

متأسفانه، همیشه امکان جلوگیری از بروز جای زخم در محل برش وجود ندارد. اندازه و محل زخم ها با توجه به تکنیکی که جراح شما استفاده می کند کمی متفاوت خواهد بود. معمولاً یک یا دو جای زخم در اطراف مفصل ران خواهید داشت. حتما از جراح خود بخواهید که نشان دهد محل زخم های نهایی شما کجا قرار خواهند داشت. به یاد داشته باشید که زخم ها با گذشت زمان محو می شوند و این مهم؛ به توانایی بهبودی پوست شما بستگی دارد.

جراح همچنین می تواند نکاتی را در مورد چگونگی مراقبت از زخم ها و کاهش جای زخم های باقی مانده تان تذکراتی ارائه دهد.

تعویض مفصل ران

تغییر رنگ پوست

گاها بعد از عمل پوست محل جراحی شما می تواند کمی تغییر رنگ دهد. این وضعیت باید طی چند ماه و با بهبودی محل جراحی برطرف شود.

آسیب عصبی

اگر در حین عمل، اعصاب موجود در مفصل ران یا لگن شما آسیب دیده باشد، ممکن است احساس و یا حرکت پایتان را از دست بدهید. این پدیده ی نادری است و در بیشتر موارد موقتی است. با این حال گاهی، از دست دادن طولانی مدت احساس یا حرکت پاها ممکن است رخ دهد.

دررفتگی مفصل ران

این امکان وجود دارد که مفصل مصنوعی جابجا شود. اگر چه این پدیده غیر معمول است، ولی در صورت بروز؛ ممکن است بر روی نتیجه عمل جراحی تان تأثیر بگذارد. جابجایی احتمالی ایمپلنت ۶ تا ۸ هفته بعد از عمل جراحی اتفاق می افتد و این مهم؛ اغلب تنها یک بار اتفاق می افتد؛ ولی اگر بیش از یک بار اتفاق افتاد، ممکن است برای تثبیت مجدد مفصل به عمل جراحی مجددی نیاز داشته باشید.

برای کاهش خطر دررفتگی مفصل ران، از انداختن پاها روی هم و یا خم شدن کامل مفصل ران خودداری کنید. به عنوان مثال، از نشستن در حالتیکه پاهایتان به شکل ضربدری است و خم شدن به جلو در حالت نشسته خودداری کنید.

تفاوت در طول پاها

بعد از تعویض مفصل- از هر نوعی که باشد- همیشه این احتمال وجود دارد که بین مفصل طبیعی و پروتزتان ناهماهنگی اتفاق بیفتند. در مورد روش های تعویض مفصل ران ، ممکن است بعد از عمل؛ طول پاها کمی متفاوت از هم باشد. برای رضایت از نتایج نهایی، باید در طول مشاوره خود با صراحت با جراح صحبت کنید تا مطمئن شوید که آن ها انتظارات شما را درک می کنند یا خیر. جراح هنگام برنامه ریزی؛ برای به حداقل رساندن هرگونه اختلاف در طول پاها رویکردهای خاصی در نظر می گیرد. حتی اگر این مشکل حاصل آید، با کفش های مخصوص یا کفی هایی که داخل کفش های شما قرار می گیرند، این مسئله قابل حل است.

عوارض عمومی جراحی

همه جراحی ها خطرات رایجی به همراه دارند. این موارد شامل ایجاد لخته های خون، تهوع و استفراغ و درد بعد از عمل می باشد. از آنجایی که این عمل؛ مستلزم استفاده از بیهوشی است، ممکن است عوارض مربوط به خود بیهوشی نیز حاصل آید. ضروری است که از دستورالعمل های خاص مراقبت های بعد جراحی پزشک خود پیروی کنید تا خطر بروز این عوارض را کاهش دهید.

تعویض مفصل ران


بیشتر بخوانید: خوردن سبزیجات و پیشگیری از شکستگی لگن


آمادگی برای تعویض مفصل ران

چگونه می توانم خود را برای تعویض مفصل ران آماده کنم؟

کسب آمادگی برای بهبودی سریع بعد جراحی مهم است. انجام برخی از کارهای خانگی و برنامه ریزی های بعدی آن زندگی تان را بعد مرخص شدن و برگشت به خانه راحت تر می کند. در این مدت، شما باید کارهایتان را به آرامی انجام دهید تا زخم هایتان بهبود یابند. در زیر چند نکته ساده در مورد آمادگی برای تعویض مفصل ران وجود دارد که می تواند به شما در بهبودی بهتر کمک کند:

کار خانگی

کارهای خاصی مانند تمیز کردن خانه، بیرون بردن سطل زباله و یا شستن لباس ها را قبل از عمل انجام دهید. به این ترتیب، شما مجبور نخواهید شد تا بعد از مرخصی از بیمارستان و بازگشت به خانه این کارها را انجام دهید. مطمئناً برگشت به خانه ای تمیز و مرتب، باعث احساس راحتی تان به هنگام بهبودی خواهد شد. از آنجایی که بازیابی قدرت و تحرک؛ مدتی زمان خواهد برد، داشتن شخصی که بتواند این کارها را برای شما انجام دهد بسیار کارساز است.

خريد كردن

بهتر است از قبل برخی از کالاهای ضروری غذایی را که می توانید در کمد یا یخچال نگهداری کنید را تهیه کنید. شما تا چند روز بعد از مرخصی از بیمارستان نمی توانید از خانه خارج شوید، در غیر اینصورت شما مجبور می شوید به سوپر مارکت بروید. تهیه پیش تر برخی از وعده های غذایی نیز ممکن است روش مفیدی برای به حداقل رساندن استرس تان به هنگام بازگشت به خانه باشد.

می توانید وعده های غذایی از پیش آماده شده را در فریزر نگه داری کنید تا در روزهایی که نمی توانید آشپزی کنید یا به سوپرمارکت بروید؛ به راحتی از این غذاها مصرف می کنید.

بچه ها و حیوانات خانگی

غالبا مراقبت از حیوانات خانگی و کودکان خردسال بعد از عمل می تواند مشکل باشد. کاملا قابل درک است که پس از یک عمل جراحی طولانی چون تعویض مفصل ران ، خسته و فاقد انرژی معمول خود باشید. به ویژه، شما تا بهبودی کامل تان نمی توانید با سگ تان به پیاده روی بروید یا به دنبال کودک تان بدوید. از این رو، از دوستان یا خانواده خود بخواهید که به فرزندان یا حیوانات خانگی شما توجه کنند، تا دوره بهبودی شما با استرس كمتری همراه باشد.

چاره ی دیگر کار استخدام پرستار کودک است تا طی دوره ریکاوری در نگه داری از فرزندانتان کمک حالتان باشد.

رانندگی

شما حدود ۶ هفته بعد از عمل، قادر به رانندگی نخواهید بود. بنابراین، باید کسی را داشته باشید تا شما را به خانه برساند. توصیه می کنیم برای مرخصی و بازگشت به خانه به جای تاکسی، از یک دوست یا یکی از اعضای خانواده خود کمک بخواهید، زیرا در این صورت بیشتر احساس راحتی می کنید. همچنین، در مورد نقل و انتقالات مورد نیاز خود در طول ۶ هفته اول بعد جراحی فکر کنید و سعی کنید از قبل آن را ترتیب دهید.

رژیم غذایی

رژیم غذایی سالم عامل مهمی در کمک به بهبودی تان بعد از تعویض مفصل ران خواهد بود. مقدار زیادی سبزیجات سبز سالم، میوه های تازه و غذاهای غنی از پروتئین مانند مرغ، ماهی و حبوبات میل کنید. مایعات و به خصوص آب زیادی بنوشید. چای و قهوه کافئین زیادی دارند، بنابراین توصیه می کنیم مصرف آن ها را به حداقل برسانید و از مصرف الکل خودداری کنید. همچنین سعی کنید تا حد امکان از صرف غذاهایی که قند و نمک زیادی دارند پرهیز کنید.

لباس

حتماً در خانه لباس های گشاد و راحتی به تن داشته باشید. توصیه می کنیم در دوران نقاهت از لباس های گشادی چون دامن، شلوارک و شلوار راحتی استفاده کنید تا راحت باشید.

تعویض مفصل ران

خواب

بعد تعویض مفصل ران ، استراحت به حالت درازکش امری مهم است. ممکن است جراح شما پیشنهاد کند که بالشی را در بین پاهای خود قرار دهید تا مفصل ران را در وضعیت صحیحی نگه دارید. بعد از گذشت ۳ تا ۴ هفته ممکن است بتوانید به همراه بالشی در بین پاهای خود به سمت پهلویی که عمل نکرده اید، بخوابید. جراح این موضوع را به طور مفصل برای شما توضیح می دهد و همچنین پیشنهادات دیگری در مورد خواب راحت بعد از عمل؛ ارائه می دهد.

بسیار مهم است که از نکات ویژه جراح برای تعویض مفصل ران و مشاوره مراقبت های بعد از عمل پیروی کنید. برای دستیابی به بهترین نتیجه از عمل جراحی باید دستورالعمل های آن ها را رعایت کنید تا خطر بروز عوارض ناشی از عمل را کاهش دهید.

مراقبت های بعد از عمل تعویض مفصل ران

پس از تعویض مفصل ران چه انتظاراتی می توان داشت؟

دانستن اینکه چه چیزهایی را می توان بعد از تعویض مفصل ران انتظار داشت، باعث احساس راحتی و آسایش بیشتری می شود. جراح در جلسه مشاوره؛ در مورد جزئیات مراقبت های پس از عمل تعویض مفصل ران با شما صحبت خواهد کرد. آن ها اطلاعاتی در مورد نحوه مراقبت بهتر از خود در دوران ریکاوری ارائه خواهند داد.

این مشاوره پیرامون موارد زیر است:

  • چه زمانی می توانید سر کار برگردید.
  • چه مدت باید صبر کنید تا فعالیت های ورزشی خود را از سرگیرید.
  • چگونه باید زخم های خود را بشویید و از آن ها مراقبت کنید.
  • چه موقع و چگونه فیزیوتراپی را شروع کنید.

یکی از عناصر اصلی مراقبت های پس از عمل تعویض مفصل ران، پیگیری میتینگ های منظم ترتیب داده شده توسط جراح است. در طول این جلسات، آن ها زخم های شما را بررسی می کنند تا روند بهبودی شان را کنترل کنند و عملکرد مفصل ران را ارزیابی کنند و ببینند که آیا دردی دارید یا خیر؟ آن ها همچنین هرگونه عارضه را برطرف کرده و نتایج این روش را در هر مرحله از بهبودی شما ارزیابی می کنند.

بعد از عمل چه احساسی خواهم داشت؟

اگر از بی هوشی عمومی استفاده شده باشد، بعد از جراحی به تدریج و تحت نظارت دقیق هوشیار خواهید شد. شما دور مفصل ران خود پانسمان خواهید داشت و ممکن است در این ناحیه دچار درد شدید باشید. پانسمان ها به طور معمول تا یک هفته قبل از برداشتن بخیه ها در محل خود باقی می مانند. اگر از بی حسی نخاعی یا اپیدورال استفاده شده باشد، ممکن است تغییراتی در احساس لگن و پاهایتان ایجاد شود، اما این مهم به تدریج برطرف می شود.

در مفصل رانتان نیز ممکن است احساس تنش کنید و حرکت دادن آن دشوار باشد. جراح یا پرستاران در اتاق ریکاوری مسکن هایی را برای شما تجویز می کنند که در صورت نیاز می توانید از آن ها استفاده کنید.

آیا در ۲۴ ساعت اول بعد جراحی باید کاری انجام دهم؟

معمولاً بعد از عمل، چند روز در بیمارستان بستری خواهید شد. در این مدت پرستاران مرتباً فعالیت های شما را کنترل می کنند. بعد از بی هوشی عمومی احساس خستگی و لرز خواهید داشت و ممکن است این بی هوشی بر حافظه و تمرکز شما نیز تأثیر داشته باشد. این شرایط می تواند بین چند ساعت تا حداکثر ۲ روز طول بکشد. در ۲۴ ساعت اول، فقط روی بهبودی خود تمرکز کنید.

تعویض مفصل ران

فیزیوتراپیست شما را ملاقات می کند و تشویق تان می کند که در انتهای تختخواب بنشینید و به آرامی ران خود را حرکت دهید.

چه مدت باید از کارم مرخصی بگیرم؟

دوره نقاهت بعد از عمل به چندین عامل مرتبط با سلامتی شما بستگی دارد، اما به طور کلی، به حدود ۶ هفته مرخصی از کار نیاز دارید. اگر کارتان مشکل باشد یا احساس آمادگی برای بازگشت به کار را نداشته باشید، ممکن است به مرخصی طولانی تری نیاز داشته باشید. بنابراین باید به چهارچوب زمانی دقیقی که جراح تان برای شما در نظر می گیرد گوش فرا دهید. چه شغل اداری داشته باشید و چه سایر، حداقل ۸ تا ۱۰ هفته بعد عمل نباید چیز سنگینی بلند کنید.

چه موقع می توانم به فعالیت های ورزشی خود برگردم؟

حداقل تا ۸ هفته پس از تعویض مفصل ران باید از انجام هرگونه فعالیت شدید و ورزش های تماسی خودداری کنید. با این حال، پس از ۲ تا ۶ هفته بسته به اینکه بهبودی تان تا چه اندازه است، بهتر است برخی از فعالیت‌ های فیزیکی سبک را از سر گیرید. فعالیت هایتان را با ورزش هوازی سبک مانند پیاده روی روی تردمیل یا پیاده روی کوتاه در بیرون از منزل، به آرامی شروع کنید.

برای توسعه استحکام مفصل ران تان بعد از گذشت حدود یک هفته می توانید پیاده روی های کوتاه خود را شروع کرده و به آرامی این موارد را تقویت کنید. ورزش های کم تحرکی چون شنا، دوچرخه سواری و پیاده روی بهترین نوع ورزش برای هیپ جدید شما خواهند بود. شما باید حتی پس از بهبودی کامل از ورزش های پرمخاطره، خطرناک و تماسی جلوگیری کنید.

چه نکات دیگری را باید در نظر بگیرم؟

پانسمان و بخیه

ممکن است لازم باشد ابتدا زخم تان پانسمان شود. اگر جراح از استاپلس (منگنه) یا بخیه استفاده کرده باشد، باید زخم را تا زمانی که آن ها برداشته شوند پانسمان کنید. اگر بخیه های شما عمیق تر است، فقط برای چند روز اول نیاز به پانسمان دارید. شما با تایید جراح می توانید دوش سرپایی بگیرید یا حمام کنید. وی همچنین زمان برداشتن بخیه ها را به شما اطلاع می دهد. اگر متوجه ترشحاتی از محل زخم شدید، باید سریعاً به جراح خود اطلاع دهید.

فیزیوتراپی

در حین بستری شدن در بیمارستان، فیزیوتراپیست شما را ارزیابی کرده و به شما کمک می کند تا از جای خود برخیزید. پس از مرخصی از بیمارستان، ممکن است به جلسات فیزیوتراپی بیشتری نیاز داشته باشید. با این حال؛ همیشه اینگونه نیست و جراح یک برنامه شخصی و منحصر به خودتان برای شما در نظر می گیرد. شما باید تمرینات ارائه شده توسط فیزیوتراپیست خود در بیمارستان را فرا بگیرید و به انجام شان ادامه دهید.

قطعا شاهد بهبودی مفصل ران جدیدتان به مرور زمان خواهید بود. بهتر است به محض اینکه قادر به پیاده روی بودید مرتبا هر روز پیاده روی کنید.

تعویض مفصل ران

نتایج نهایی

ممکن است بلافاصله بعد از جراحی تفاوت قابل توجهی در درد مفصل ران شما ایجاد نشود، اما یادآوری این نکته مهم است که این درد موقتی و ناشی از جراحی است. شما بین ۶ تا ۱۲ ماه بعد از عمل شاهد نتایج نهایی عمل خود خواهید بود. این امر به این دلیل است که احتمالا جای گیری مفصل ران و بازیابی اعتماد به نفس، قدرت و تحرک تان مدتی زمان می برد.

تا زمانی که از مشاوره مراقبت های بعد از جراحی تعویض مفصل ران استفاده می کنید، به تدریج بیشتر مانند خود واقعی تان احساس کرده و از هیپ جدید خود تقدیر خواهید کرد. برای فایق آمدن به بهترین نتیجه ممکن و کاهش خطر عوارض ناشی از عمل؛ ضروری است که از توصیه‌ های ویژه مراقبت های بعد جراحی تعویض مفصل ران بهره مند شوید.

سوالات متداول پیرامون تعویض مفصل ران

سؤالات متداول تعویض مفصل ران چیست؟

ما  در ادامه برخی از سؤالات متداول در مورد تعویض مفصل ران را گرد هم آورده ایم. خواندن آن ها بسیار مفید است زیرا ممکن است سؤالاتی وجود داشته باشد که شما راجع به آن فکر نکرده باشید. اگر سؤال دیگری دارید، نگران نباشید! جراح شما از پاسخ به این سوالات در طول مشاوره؛ استقبال خواهد کرد.

آیا برای تعویض مفصل ران نیاز است که به یک پزشک عمومی یا جی پی مراجعه کنم؟

شما همیشه نیازی به نامه ارجاعی نخواهید داشت؛ زیرا ممکن است برخی از جراحان خصوصی موافق این باشند که مستقیما شما را ویزیت کنند. اما در صورت امکان؛ ترجیح داده می شود که ابتدا به یک پزشک عمومی یا جی پی مراجعه کنید. اگر تصمیم تان برای عمل جدی باشد جراح شما به اطلاعات بیشتری در مورد سوابق پزشکی تان نیاز خواهد داشت. در این حالت، آن ها معمولاً برای درخواست این اطلاعات با پزشک معالج شما تماس می گیرند.

بعد از جراحی تعویض مفصل ران؛ چه موقع می توان حمام کرد؟

جراح در مورد نحوه شستشو و استحمام بعد از عمل توصیه های خاصی به شما ارائه می دهد. به طور کلی، شما ممکن است به مدت ۲ هفته دوش و یا استحمام نداشته باشید تا زخم تان را خشک نگه دارید و در این صورت تا زمانی که به تحرک خود به طور کامل دست نیافته اید از زمین خوردنتان جلوگیری می شود. در این مدت پیشنهاد می کنیم به جای آن، یک ناحیه از بدن تان را در یک زمان بشویید.

بعد از این مدت، شما می توانید به طور عادی حمام کنید (با فرض اینکه دسترسی آزاد به حمام داشته باشید)، اما حدود ۸ هفته قادر نخواهید بود در حمام بنشینید. برای اطمینان از بهترین نتایج ممکن، باید از توصیه های خاص بعد از عمل جراح خود پیروی کنید.

چه موقع بعد از عمل جراحی تعویض مفصل ران؛ بهبودی حاصل می شود؟

طبیعی است که این مهم بین ۳ تا ۶ ماه زمان ببرد. بعد از این مدت، شما باید دوباره مثل خود واقعی خود احساس کنید و همچون قبل از عمل؛ قادر به شرکت در سرگرمی ها و ورزش ها باشید. بنابراین، توصیه می کنیم که برنامه ریزی لازم را داشته باشید. لطفاً قبل از جراحی در مورد هرگونه ورزش و سرگرمی خاص خود با جراح صحبت کنید. اگر یک اتفاق مهم مانند عروسی پیش رو دارید، در صورت امکان حداقل ۶ ماه قبل از مراسم در مورد عمل جراحی خود برنامه ریزی کنید.

تعویض مفصل ران

تعویض مفصل ران تا چه مدت دوام می یابد؟

عمل جراحی تعویض مفصل ران دائمی است. مفصل ران مصنوعی اغلب بین ۱۵ تا ۲۰ سال دوام دارد. این بدان معناست که بیشتر بیماران در طول زندگی خود؛ تنها یک جراحی تعویض مفصل ران را متحمل می شوند، به استثنای آن دسته از بیمارانی که از عوارض جراحی مانند پروتز آلوده رنج می برند یا کسانی که مفصل خود را در سنین جوانی تعویض می کنند.

تکرار این عمل اغلب پیچیده تر است و با موفقیت کمتری روبروست، اما در بیشتر موارد، این تکرار باز هم عملکرد هیپ را بهبود می بخشد و درد را کاهش می دهد. برای به دست آوردن نتایج بلند مدت از عمل خود، باید از توصیه های کلی سلامت که شامل حفظ وزن سالم، ورزش منظم و حفظ آب بدن است پیروی کنید.

عوارض مصرف سیگار، مواد مخدر و الكل در جراحی تعویض مفصل ران چیست؟

سیگار کشیدن و نوشیدن زیاد الکل می تواند خطر ابتلا به شماری از عوارض جراحی را افزایش دهد. به همین دلیل به شما توصیه می کنیم قبل از عمل؛ مصرف الکل خود را کم کنید و سیگار نکشید. اکثر جراحان درخواست می کنند که حداقل ۶ هفته قبل و ۶ هفته بعد از عمل خود، مصرف سیگار و نیکوتین نداشته باشید.

آیا گزینه های جایگزین دیگری برای تعویض مفصل ران وجود دارد؟

فیزیوتراپی و مسکن ها در اولویت درمان درد هیپ و مشکلات حرکتی هستند. با این حال، گاهی اوقات به درمان بیشتری نیاز است. اگر شرایطی مانند استئوآرتریت داشته باشید، پزشک برای کنترل ناراحتی شما قبل از ترجیح دادن عمل تزریق استروئیدی در هیپ را برایتان پیشنهاد می کند، اگر چه این یک راه حل دائمی نیست. جراحی جزئی مفصل ران زمانی امکان پذیر است که فقط بخشی از مفصل که پای شما را به لگن متصل می کند جایگزین شود. پزشک و جراح در مورد مناسب ترین برنامه درمانی تان شما را راهنمایی می کند. آیا می خواهید در مورد جراحی تعویض مفصل زانو هم اطلاعاتی کسب کنید؟


مقابله با از دست دادن عزیزان یا یکی از اعضاء خانواده ممکن است یکی از سخت ترین چالش هایی باشد که بسیاری از ما با آن روبرو هستیم. زمانی که همسر، خواهر یا برادر و یا مادر خود را از دست می دهیم، غم و اندوه ما می تواند به طور خاصی شدید باشد.از دست دادن به عنوان یک بخش طبیعی از زندگی قابل درک است، اما ما هنوز می توانیم بر شوک و سردرگمی که منجر به دوره های طولانی مدت ناراحتی و افسردگی می شود، غلبه کنیم. در این مقاله از بخش روانشناسی موزیک دان به بررسی چگونگی مقابله با درد از دست دادن عزیزان خود می پردازیم.

مقابله با از دست دادن عزیزان

تمام افراد، به طور متفاوتی نسبت به مرگ و از دست دادن عزیزان واکنش نشان می دهند و مکانیسم های مقابله شخصی را برای اندوه به کار می گیرند. تحقیقات نشان می دهند که در صورتی که آنها دارای حمایت اجتماعی و عادات سالمی باشند، اغلب می توانند از دست دادن را در گذر زمان، جبران کنند. این کار ممکن است ماه ها و یا یک سال طول بکشد. یک دوره عادی و طبیعی برای کسی که غصه بخورد وجود ندارد.

از دست دادن عزیزان

انتظار نداشته باشید که از مراحل اندوه عبور کنید، چرا که تحقیقات جدید نشان می دهند که بیشتر مردم مراحل پیشرفت را به عنوان گام های پیشرونده انجام نمی دهند. به طور معمول، با گذشت زمان، از شدت ناراحتی و غم، کم می شود، اما غصه، یک فرآیند مهم به منظور غلبه بر این احساسات و تداوم در آغوش گرفتن فرصت هایی است که با یکی از عزیزان خود داشته اید. اگر رابطه شما با فرد در گذشته، سخت و مشکل بود، این مساله ابعاد دیگری را به فرآیند غصه اضافه خواهد کرد.

ممکن است مدتی طول بکشد و باعث شود پیش از اینکه بتوانید به رابطه خود نگاهی بیندازید و خود را با از دست دادن فرد وفق دهید، کمی فکر کنید. انسان ها ذاتا انعطاف پذیر هستند و اکثر ما می توانیم فقدان و از دست دادن عزیزان را تحمل کنیم و سپس به زندگی خودمان ادامه دهیم. اما برخی ممکن است برای دوره های طولانی تری با غم و اندوه مبارزه کنند و نتوانند فعالیت های روزانه خود را انجام دهند. آنهایی که اندوه شدیدی دارند ممکن است غم و غصه پیچیده تری را تجربه کنند.

این افراد می توانند از کمک یک روانشناس یا یک متخصص بهداشت روان با تخصص در زمینه غم و اندوه بهره ببرند.

مراحل سوگ از دست دادن عزیزان چه هستند؟

انکار

وقتی برای اولین بار با از دست دادن عزیزان روبرو می شوید، طبیعی است که فکر کنید این موضوع نمی تواند برای شما اتفاق بیفتد. این یک روش موقتی برای مقابله با هجوم احساسات شدید است. این یک مکانیزم دفاعی است.

خشم

با شروع واقعیت، شما با درد از دست دادن عزیزان مواجه می شوید. ممکن است احساس ناامیدی و درماندگی کنید. این احساسات بعدا به عصبانیت تبدیل می شوند. ممکن است این خشم و عصبانیت را بر سر افراد دیگر یا بر سر یک قدرت بالاتر (خداوند) و یا در زندگی خود خالی کند. عصبانی شدن از عزیزی که فوت کرده و شما را تنها گذاشته، طبیعی است.

چانه زنی

در طول این مرحله، شما در مورد کاری که می توانست اید برای جلوگیری از فقدان از دست دادن عزیزان انجام دهید، فکر می کنید. افکار رایج و متداول ” اگر فقط…. ” و ” چه می شود اگر … ” شما همچنین ممکن است سعی کنید با یک قدرت برتر (خداوند) معامله کنید.

از دست دادن عزیزان

افسردگی

غم و اندوه همراه با درک این حقیقت که شخصی را از دست داده اید، آغاز می شود و این ناراحتی، تاثیر خود را بر روی زندگی شما می گذارد. علائم افسردگی شامل گریه کردن، مشکلات خواب و کاهش اشتها است. ممکن است احساس ناراحتی، تاسف و تنهایی نیز داشته باشید.

پذیرش

در مرحله نهایی اندوه، شما واقعیت از دست دادن عزیزان را قبول می کنید و پذیرفتن اینکه نمی توایند چیزی را تغییر دهید. اگر چه که هنوز احساس ناراحتی می کنید، اما می توانید با جریان زندگی، به سمت جلو حرکت کنید. هر فردی به روش خود از این مراحل عبور می کند. ممکن است ترتیب این مراحل برای شما، جابجا شود و یا یک یا چند مرحله را از قلم بیندازید. به یاد آوردن فقدان، مانند سالگرد فوت یا یک آهنگ آشنا، می تواند باعث برگشت غم و اندوه شود.

تا چه زمانی سوگواری از دست دادن عزیزان باید به طول بیانجامد؟

هیچ زمان طبیعی و معمولی برای غصه خوردن و غم و اندوه از دست دادن عزیزان وجود ندارد. روند غم و غصه به چندین مورد بستگی دارد از جمله اخلاق و خصوصیات شخصی شما، سن، عقاید و باورها و شبکه حمایتی و پشتیبانی. نوع فقدان نیز یک عامل دیگر است. به عنوان مثال احتمال این که شما مدت زمان طولانی تری را بر از دست دادن عزیزان ، سوگواری کنید ممکن است بیشتر از ناراحتی از به پایان رسیدن یک رابطه عاشقانه باشد.

با گذشت زمان، تحمل ناراحتی و غم و اندوه راحت تر می شود و شما می توانید شادی و خوشحالی را همراه با غم احساس کنید و به زندگی روزمره خود برگردید.

آیا در سوگ از دست دادن عزیزان به کمک حرفه ای نیاز دارم؟

در برخی از موارد، غم و اندوه بهتر نمی شود و شاید نتوانید این از دست دادن عزیزان را قبول کنید.پزشکان این حالت را ” اندوه پیچیده ” نامگذاری می کنند.

اگر یکی از این موارد زیر را دارید، با پزشک خود صحبت کنید:

  • مشکل در حفظ و انجام کارهای عادی و روزمره زندگی خود مانند رفتن به محل کار و تمیز کردن خانه
  • احساس افسردگی
  • افکاری از قبیل اینکه زندگی ارزش زندگی و یا آسیب رساندن به خود ندارد.
  • احساس ناتوانی و عجز در متوقف کردن سرزنش خود

از دست دادن عزیزان

یک متخصص درمان می تواند در کشف احساسات شما، به شما کمک کند. او همچنین می تواند به شما مهارت های مقابله با غم و اندوه را آموزش دهد و به شما در مدیریت اندوه کمک کند. اگر افسرده هستید، پزشک می تواند داروهایی را به منظور داشتن حسی بهتر، برای شما تجویز کند.

زمانی که دچار درد عمیق و عاطفی می شوید، ممکن است سعی کنید احساسات خود را با مصرف مواد مخدر، نوشیدن الکل، خوردن غذا و یا حتی انجام کار و فعالیت، سرکوب کنید. اما مراقب باشید زیرا انجام این گونه رفتارها، موقتی هستند و باعث نمی شوند که زودتر التیام پیدا کنید و یا در طولانی مدت احساس بهتری داشته باشید. در واقع، آنها می توانند منجر به بروز اعتیاد، افسردگی , اضطراب و یا حتی یک شکست عاطفی شوند.


بیشتر بخوانید: درمان چندوجهی اضطراب؛ علائم، تشخیص و پیشگیری از اضطراب


چگونه با درد از دست دادن عزیزان خود مقابله کنیم؟

۱-مقابله مستقیم با مرگ

به خود بقبولانید که بدون قضاوت، غصه دار و ناراحت شوید

پس از از دست دادن عزیزان ، احساس غم، ناراحتی و یا از دست دادن طبیعی است. به خاطر وجود احساس ناراحتی، از خود عصبانی نشوید و یا به خودتان بگویید که باید مرد باشید و یا از این فقدان و اندوه، عبور کنید. اندوه و غصه یک احساس طبیعی است و به طور ذاتی به شما کمک می کند تا با مرگ مقابله کنید، چیزی را پنهان نکنید و یا احساس شرمندگی نداشته باشید. علاوه بر غم و غصه، ممکن است واکنش های معمول دیگری را تجربه کنید.

از قبیل:

  • احساس انکار یا بی اعتقادی نسبت به مرگ
  • شوک یا احساس کرختی و بی حسی
  • چانه زنی یا توجیه اینکه چگونه می توانستید فرد متوفی را نجات دهید.
  • احساس پشیمانی از کارهایی که ممکن است انجام داده باشید.
  • احساس درماندگی یا ناامیدی
  • احساس عصبانیت یا تحریک پذیری
  • احساس گناه
  • از دست دادن علاقه نسبت به فعالیت های معمولی خود

به خودتان یادآوری کنید که هیچ راه مناسب و درستی برای غصه خوردن وجود ندارد

برخی افراد می خواهند بدون اختیار گریه کنند، در حالی که برخی دیگر ممکن است ساکت و آرام باشند. برخی خود را سرگرم تدارک مراسم خاکسپاری می کنند، در حالی که برخی دیگر تمایلی ندارند که ارتباطی با آنها داشته باشند.شما احتمالا توصیه های زیادی در مورد این که چه احساسی باید داشته باشید را خواهید شنید، اما باید بدانید که روند غم و اندوه شما، یک موضوع شخصی است.

از دست دادن عزیزان

نگذارید فردی به شما بگوید که چه احساسی باید داشته باشید، احساسات خود را قبول کنید و راه های خود را برای مقابله با آنها را پیدا کنید. در برابر مقایسه کردن روند غم و اندوه خود با افراد دیگری که در اطراف شما هستند، مقاومت کنید. مثلا فقط به دلیل اینکه شما به اندازه دیگران گریه نمی کنید، به این معنا نیست که غم و غصه شما از آنها کمتر است.

برای پردازش کردن غم و غصه خود، وقت بگذارید

طبیعی است که خواسته باشید غم خود را به کناری بگذارید، حواس خود را با چیزهای دیگری پرت کنید و احساسات خود را نادیده بگیرید. اما چه بخواهید و چه نخواهید، ناراحتی و خشم در زندگی شما نفوذ می کنند و هرچه بیشتر این احساسات را نادیده بگیرید، مدت زمان بیشتری طول می کشد تا از بین بروند.

بلافاصله پس از دست دادن عزیزان ، مدت کمی استراحت کنید تا بتوانید احساسات خود را مورد پردازش قرار دهید و با استرس های بی شماری که با مرگ فرد مورد علاقه شما همراه است، مقابله کنید. برای مثال، ممکن است لازم باشد از محل کار خود، مرخصی بگیرید، درخواست مرخصی از مدرسه کنید و یا برنامه خود را برای سپری کردن وقت با دوستان و خانواده، مشخص کنید.

کمک و حمایت دیگران را قبول کنید

به دست آوردن حمایت عاطفی و کاربردی از دیگران، زمانی دارای اهمیت می شود که به خاطر از دست دادن عزیزان ، غمگین و ناراحت هستید.اگر اعضای خانواده و یا دوستان تان می خواهند به شما کمک کنند، آنها را از خود دور نکنید و اجازه دهید تا بدانند که چه کاری می توانند برای راحتی شما در طول این زمان سخت و دشوار انجام دهند. به عنوان مثال به آنها اجازه دهید تا بدانند که آیا می توانند در کارهای عادی و روزمره، آشپزی و یا انجام مراسم خاکسپاری به شما کمک کنند.

گاهی اوقات، در زمانی که احساس ناراحتی دارید، داشتن فردی که بتوانید با او صحبت کنید و یا با او وقت بگذرانید، می تواند مفید باشد. اگر نمی توانید در جمع حضور داشته باشید، از دیگران بخواهید که مدتی شما را تنها بگذارند. شما باید این اتفاق را در زمان خود، برطرف کنید، اگر چه که داشتن این حس، حق شماست.

وقت خود را با دوستان و خانواده خود سپری کنید

غم و اندوه اغلب یک فرآیند گروهی است که در آن دوستان و اعضای خانواده برای اینکه بتوانند در، درد از دست دادن عزیزان ، به یکدیگر کمک کنند، در کنار یکدیگر قرار می گیرند. این روابط به شما یادآوری می کنند که فقط شما به تنهایی این درد را تحمل نمی کنید و می توانند به بیان احساسات خود برای افرادی که شما و احساس شما را درک می کنند، کمک کنند. به اشتراک گذاشتن و بیان داستان هایی که شما با فرد عزیز خود داشته اید.

اجازه دهید تا مردم از احساس شما آگاهی داشته باشند،حتی اگر صحبت کردن درباره آن آزار دهنده باشد. یک وعده غذایی، فعالیت و یا سرگرمی که عزیز شما از آن لذت می برده است را به اشتراک بگذارید. داشتن همکاری با یکدیگر برای برنامه ریزی مراسم یادبود.

در زمان غم و غصه، از بدن خودت مراقبت کنید

ارتباط قوی بین سلامت جسمی و روحی وجود دارد به این معنی که غوطه ور شدن در یکی بر روی دیگری تاثیر خواهد گذاشت. تمام تلاش خود را انجام دهید که وعده های غذایی سالمی بخورید، ورزش کنید و به اندازه کافی بخوابید، حتی اگر احساس تنبلی و ناراحتی داشته باشید. زمانی از دست دادن عزیزان ، ورزش کردن نمی تواند جذابیتی داشته باشد، اما این یک روش خوب برای این است که مدت کمی به ذهن خود استراحت دهید و مغز خود را دوباره شارژ کنید.

به دنبال روش های مثبتی برای به یاد آوردن عزیز خود باشید

زندگی ادامه پیدا می کند، اما به این معنی نیست که شما باید از دست دادن عزیزان را به فراموشی بسپارید. آنها را در خاطرات خود زنده نگه دارید و اوقات خوبی را که در کنار هم داشته اید، به یاد بیاورید. سعی کنید افکار خود را تغییر دهید تا زمان های خوبی که در کنار هم داشته اید را به یاد آورید، نه زمان های بد. به عنوان مثال، یک مورد خاص از ارزش احساساتی را انتخاب کنید. این می تواند ارتباط نزدیکی با کسی که فوت شده است را فراهم کند.

از دست دادن عزیزان

همچنین می توانید یک جعبه یادگاری یا مجموعه ای از عکس ها و دیگر خاطرات مورد علاقه خود را تهیه کنید. یک دلیل بر دردناک بودن مرگ آنها وجود دارد و آن هم معمولا به این دلیل است که عزیز شما، حضوری فوق العاده و مثبتی در زندگی شما داشته اند.سعی کنید این را نیز همانند غم و غصه خود، فراموش نکنید. از مراسم خاکسپاری، به عنوان فرصتی برای تجلیل از زندگی عزیزتان استفاده کنید.

خاطرات شما از یک فرد عزیز به احتمال زیاد بسیار زیاد است، ولی بسیاری از آنها شامل لحظات زیبا، ناراحت کننده و شاد خواهند بود. این لحظات را در مراسم خاکسپاری و در زندگی روزمره به یاد بیاورید و گرامی بدارید. آنها دوست دارند چه داستان هایی را از آنها بازگو کنید؟ آنها چه نوع موسیقی را در جشن ها و مهمانی خود می نواختند؟

در حالی که برنامه ریزی برای یک مراسم خاکسپاری، هرگز کار آسانی نیست، اما با استفاده از این زمان، می توانید به چیزهای خوبی که دوست عزیز شما برایتان در این دنیا باقی گذاشته فکر کنید و این یکی از بهترین روش ها برای به یاد آوردن آنها و تصدیق غم و اندوه شما می باشد.

۲- حرکت کرد به سمت جلو با زندگی

به تدریج و طبق جدول زمانبندی خود، به سمت جلو حرکت کنید

زمانی که آمادگی پیدا کردید، باید قبول کنید که دوست عزیز شما، فقط در قلب و یاد شما زنده خواهد ماند. زمان مناسبی برای غصه خوردن وجود ندارد و در هر فردی با هر فرد دیگر و بنا بر هر نوع فقدانی، متفات است. پس زمانی که آمادگی داشتید، حرکت کنید. به یاد داشته باشید که تنها نیستید و از آنچه که فکر می کنید قوی تر هستید. ” مراحل سوگ ” اصول احساسی هستند که معمولا بعد از مرگ احساس می شوند.

با این حال، آنها یک سری جعبه نیستند که بخواهید آنها را مورد بررسی قرار دهید و تحقیقات جدید نشان می دهند که ممکن است مراحل سوگ اصلا وجود نداشته باشند.

به سرعت به برنامه روزانه زندگی خود برگردید

با رئیس، معلم و خانواده خود درباره احساس خود و تنظیم زندگی خود پس از مرگ، صحبت کنید. هر کسی، با سرعتی متفاوت حرکت می کند اما همه باید در بعضی از مراحل، به زندگی عادی خود برگردند. بعضی از روزها نسبت به سایر روزها، سخت تر خواهند بود، اما روراست بودن با افراد اطراف شما، وقتی که شروع به انجام کارهای روزانه می کنید، به شما کمک خواهد کرد که دوباره دنیای واقعی خود را پیدا کرده و به سمت جلو هدایت کنید.

با اینکه ممکن است ایده بازگشت به برنامه عادی روزانه، سخت باشد، اما انجام این کار می تواند سبب آرامش شما شده و به شما کمک می کند تا در این مدت طولانی، احساس خستگی کمتری داشته باشید. سعی کنید حداقل برخی از کارهایی که طبق برنامه و قانون انجام می دهید را به کناری بگذارید، حتی اگر مجبور باشید که به تدریج به روال عادی زندگی خود برگردید.

برای برگزاری مجلس یادبود آمادگی داشته باشید

خاطره از دست دادن عزیز خود، ممکن است سال ها ادامه داشته باشد. این یک واکنش بد یا غیرطبیعی نیست. بلکه یادآور این است که این فرد چقدر در زندگی شما خاص و ویژه بوده است. روبرو شدن با روز های تولد، روز های عید و تعطیلات، سالگرد ها و روز های خاص ممکن است برای بقیه عمر، سخت و دشوار باشد، اما احساس نکنید چون نمی توانید بر آنها پیروز شوید، پس کم آورده اید.

حتی مناظر و انواع بو ها هم می توانند باعث برانگیخته شدن خاطره عزیز از دست رفته شوند با این حال، راه هایی برای مقابله با آنها وجود دارد. در آن روز، یک سنت و رسم جدید را شروع کنید، که به طور بالقوه ای با یاد و خاطره آنها گره خورده است مانند رفتن بر سر مزار. خود را به حواس پرتی زده و آماده شوید و برای بیرون رفتن به خارج از شهر و بودن با دوستان خود، برنامه ریزی کنید. برای مرور خاطرات، زمان بگذارید.

از دست دادن عزیزان

وقتی به یاد دوست عزیز خود می افتید، از آن به عنوان یک فرصت برای فکر کردن به خاطرات دوست داشتنی خود با آنها، استفاده کنید. حتی می توانید این خاطره ها را یادداشت کنید تا همیشه باقی بمانند.

برای صحبت کردن درباره احساسات خود، از یک گروه حمایتی کمک بگیرید

افرادی وجود دارند که درد شما را درک می کنند و به شما کمک می کنند تا با مرگ مقابله کرده و کنار بیایید. یک جستجوی اینترنتی ساده برای ” گروه های پشتیبانی غم و اندوه “، می تواند به شما کمک کند تا گروهی را در نزدیکی خود پیدا کنید. اغلب گروه هایی وجود دارند که با انواع خاصی از اندوه یا فقدان مواجه هستند از قبیل مرگ ناشی از سرطان، از دست دادن همسران و یا والدین و یا سایر غم و اندو هایی که پس از یک ضایعه اصلی به وجود می آیند.

اگر احساس ناراحتی و یا غم و اندوه شدیدی دارید، با یک مشاور صحبت کنید

تحمل بعضی از این مرگ ها به تنهایی بسیار سخت است. با این حال، افراد متخصصی وجود دارند که می توانند به شما در کنار آمدن و مقابله با مرگ یکی از عزیزان تان، به شما کمک کنند، به خصوص اگر نمی توانید عملکرد مناسبی داشته باشید و یا احساس ناامیدی کنید. این افراد به شما کمک خواهند کرد که با اندوه و غم خود کنار بیائید و قادر به درک احساسات غم و اندوه شدید شما هستند.

زمانی که با مرگ یکی از عزیزانتان مواجه می شوید، مشاوران راهنما، درمانگران مدرسه و متخصصان سلامت روانی می توانند شما را راهنمایی و حمایت کنند. اگر در حال جدال و کش مکش با افکاری نظیر خودکشی یا خود آزاری هستید، فورا با اورژانس یا پزشک یا مشاور خود تماس بگیرید.

۳-کمک به کودکان برای درک کردن مرگ

انتظار این را داشته باشید که کودکان، در سنین مختلف، به طرق مختلفی با مقوله مرگ کنار می آیند

کودکان بزرگتر نسبت به کودکان کوچکتر، بهتر می توانند به مقابله با مرگ بپردازند. کودکان خیلی کوچک مانند کودکانی که در سن پیش دبستانی هستند، ممکن است در درک و فهم این موضوع که مرگ یک مسئله ابدی است و نه موقتی، دچار مشکل شوند و به مرگ، به صورت یک جدایی موقت نگاه کنند. از طرف دیگر اکثر دانش آموزان دبیرستانی، می توانند قطعیت مرگ و دلایل آن را به خوبی درک کنند.

هنگامی که درباره مرگ با کودک خود صحبت می کنید، صداقت داشته باشید. به حداقل رساندن و یا نادیده گرفتن احساسات منفی، بعدها فقط باعث گیجی و سردرگمی کودک شما خواهد شد.

این خبر را به سادگی و با زبانی ساده برای کودک خود بازگو کنید

از خودتان داستان سر هم نکنید و یا به خاطر ترس از آسیب رساندن به خودش، به کودک نگوئید که صبر کند تا در زمانی مناسب، به او پاسخ دهید. این خبر را به او بگوئید و به سوالات کودک، ساده و مستقیم و بدون استفاده از جملات غیر مستقیمی نظیر ” از دست رفته ” یا ” در گذشته”، پاسخ دهید.مثلا ممکن است بگویید : ” من یک خبر غم انگیز و ناراحت کننده دارم. ” عمو دیو دیشب مرد. ”

اگر کودک خبر فوت یکی از عزیزان خود را از فرد دیگری بشنود، ممکن است این موضوع برایش گیج کننده و غیر قابل باور باشد و اگر شما، کودک را راهنمایی نکنید، او نمی داند که از کجا راهنمایی و مشاوره بگیرد. در یک زمان مناسب، یک دوست قابل اعتماد و آشنا باید درباره مرگ با کودک شما صحبت کند تا کودک احساس امنیت داشته باشد.

کودک خود را تشویق کنید تا رویش به شما باز شود و احساس راحتی داشته باشد

مانند بسیاری از بزرگسالان، برای کودکان نیز، صحبت کردن و دانستن موضوعات جدی مانند مرگ، سخت و دشوار است.حتما آنها را تشویق کنید که در مورد این که چه احساسی دارند، صحبت کنند، اما اگر در ابتدا ساکت و یا ناراحت هستند، به خواسته های آنها احترام بگذارید. اینکه کودک را مجبور به حرف زدن کنید، فقط باعث می شود که بیشتر گیج و سر در گم شده و فهم و درک غم برای کودک سخت تر شود.

اجازه دهید تا کودک، صحبت را پیش ببرد. آنها سوالاتی را که برایشان مهم هستند، خواهند پرسید. این روش به شما کمک می کند تا لحن مناسب و اطلاعات درستی را مطابق با سطح کمال و پختگی کودک، پیدا کنید.

از دست دادن عزیزان

با یادآوری خاطرات خوبی که در کنار هم داشته اید، می توانید به تقویت خاطرات مثبت کمک کنید

با کودکان در مورد چیزهای خوبی که به خاطر دارند، صحبت کنید. می توانید به عکس هایی از لحظات شادی که در کنار هم بوده اید، نگاهی بیندازید، داستان هایی را که از آن لذت می برید بنویسید و سعی کنید این خاطرات و داستان ها را زنده نگه دارید. در حالی که شما نیز در حال عبور از این غم و غصه هستید، این کار بسیار سخت و دشوار است. داشتن دید مثبت باعث می شود که همه با یک روش درست و سالم، با مقوله مرگ کنار بیایند.

اگر کودک می خواهد در مورد خاطرات شاد و خوشحال کننده ای که با عزیزانشان داشته اند، صحبت کند، سعی نکنید که موضوع را تغییر دهید. داشتن سخنان مثبت درباره فرد در گذشته، بخش سالمی از روند التیام و بهبودی است.

به کودک خود این فرصت را بدهید که در مراسم یادبود شرکت پیدا کند

اجازه دهید تا کودک در مراسم خاکسپاری شعر بخواند، گل بچیند و یا با تعریف کردن یک داستان، بخشی از روند غم و اندوه خانواده را حس کنند. این کار می تواند به کودک کمک کند تا احساسات خود را کنترل کند و به روشی که برای خود کودک معنا دار است، در داشتن یک خاطره با فرد متوفی، شرکت کند. اجازه دهید که خودتان نیز، غمگین و غصه دار شوید.تصور نکنید که به خاطر کودک خود، باید نیازهای عاطفی خود را نادیده بگیرید.

کودکان شما با گرفتن نشانه هایی از غم و غصه، یاد می گیرند که بر طبق آن عزاداری کنند و غصه دار شوند. اگر در مقابل بروز احساسات، گریه کردن و یا صحبت درباره مرگ یک عزیز، مقاومت کنید، کودک شما نیز همین کار را خواهد کرد. احساسات خود را هنگام صحبت با کودک، در کلمات خود بگنجانید. این نه تنها به کودک کمک می کند که بفهمد چگونه غم و غصه خود را به روشی سالم ابراز کند، بلکه به آنها نشان خواهد داد که آنچه را احساس می کنند، خوب و طبیعی است.

برای مثال بگوئید: من برای مادربزرگ واقعا ناراحت هستم و دلم برای او بسیار تنگ شده است.

اگر کودک با غم و غصه شدیدی، دست و پنجه نرم می کند، از یک شخص حرفه ای، کمک بخواهید

در حالی که اغلب کودکان یاد می گیرند که در طول زمان با مقوله مرگ کنار بیایند، برخی از این مرگ ها، می توانند ضربات سختی را به کودک وارد کنند. زمانی که این اتفاق می افتد، توصیه یک متخصص بهداشت روانی آموزش دیده، ممکن است ضروری باشد.

در مورد علائم زیر، چشمان خود را باز نگه دارید:

  • داشتن مشکل در انجام وظایف و کارهای اصلی
  • برگشت کردن رفتارهای دوران کودکی از جمله خیس کردن تختخواب یا مکیدن انگشت شست
  • کج خلقی مداوم، نوسانات روحی و یا ناراحتی
  • نداشتن اعتماد به نفس و یا عدم اطمینان
  • بی ادبی و یا نداشتن رفتار مناسب بیش از حد معمول
  • نداشتن علاقه به حضور داشتن در جمع و معاشرت با دیگران

ناراحتی از دست دادن عزیزان در زمانی که دارای فرزند هستید

وقتی که دارای فرزندی هستید، ممکن است بخواهید که احساسات خود را بروز ندهید.گاهی اوقات این چیز خوبی است. برای مثال، اگر ناراحتی و غصه شما ناشی از جدایی و طلاق است، نشان دادن خشم و عصبانیت نسبت به والد دیگر، می تواند برای کودک درد آور باشد. به کودک خود این اطمینان شخاطر را بدهید که جدایی آنها، تقصیر او نیست. روال زندگی خود را تا حد ممکن عادی نگه دارید و به آنها بگویید که قرار است چه اتفاقی بیفتد، بنابراین آنها کمتر گیج و سردر گم می شوند.

اما اگر والدین، هر دو به خاطر از دست دادن یک دوست عزیز، غصه داشته باشند، گاهی اوقات برای کودکان خوب است که ببینند داشتن غم و گریه کردن، امری طبیعی است. اگر کودک بخواهد احساسات خود را با شما به اشتراک بگذارد، توجه کنید که این کار از طریق صحبت کردن، نقاشی کشیدن و یا بازی کردن باشد. به کودکان باید این حس دست بدهد که به آنها گوش می دهید، بنابراین اگر حس خوبی داشته باشند، در تصمیم گیری ها و رویداد ها، آنها را شرکت دهید.

از دست دادن عزیزان

روانشناسان چگونه می توانند در زمینه از دست دادن عزیزان کمک کنند

روان شناسان، در زمینه اینکه افراد بهتر بتوانند با ترس، گناه یا اضطرابی که ممکن است با مرگ عزیزانشان ارتباط داشته باشند کنار بیایند، آموزش دیده اند. اگر به مقابله با غم و اندوه و مدیریت فقدان، به کمک نیاز دارید، با یک روان شناس و یا دیگر متخصصان بهداشت روانی، مشورت کنید.

روان شناسان می توانند به افراد کمک کنند تا انعطاف پذیر باشند و تدابیری را برای گذر از این غم و غصه ایجاد کنند. روان شناسان از انواع درمان های مبتنی بر شواهد که اغلب شامل روان درمانی است، برای کمک به افراد در جهت بهبود زندگی آنها، استفاده می کنند. روان شناسانی که دارای مدرک دکترا هستند، یکی از بالاترین سطوح تحصیلی آموزش حرفه ای مراقبت های بهداشتی را دریافت می کنند.

احساس بهتر بعداز از دست دادن عزیزان

اگر فردی را می شناسید که فوت کرده است، طبیعی است که برای مدتی، دچار احساسات شده و سوالاتی داشته باشید همچنین طبیعی است که کمی احساس بهتری داشته باشید که بستگی زیادی به این دارد که این فقدان، چگونه بر زندگی شما تاثیر می گذارد. داشتن حس غم و اندوه برای روزها، هفته ها و یا حتی بیشتر، طبیعی است.

میزان حس ناراحتی و اندوه شما می تواند به مواردی از قبیل اینکه آیا فوت شخص، ناگهانی بوده و یا مرگ وی، از قبل پیش بینی شده بود و یا فردی که فوت کرده، چه قدر به شما نزدیک بوده است، ارتباط دارد. هر شخص و موقعیتی که در آن قرار می گیرد، متفاوت است بهتر شدن، معمولا به تدریج اتفاق می افتد. گاهی اوقات ممکن است احساس کنید که این حالت، هیچ وقت التیام پیدا نخواهد کرد.

فرآیند غصه و اندوه، زمان می برد و غم و غصه شما، می تواند در برخی مواقع نسبت به دیگران، شدید تر باشد. با گذشت زمان، به یادآوردن شخص متوفی، می تواند احساس غم و اندوه را تشدید کند. در زمان های دیگر، ممکن است احساس کنید که اندوه در پس زمینه فعالیت های طبیعی شما قرار دارد و همیشه به ذهن شما خطور نمی کند. با انجام دادن کارهایی که از آنها لذت می برید و یا وقت گذراندن با افرادی که با آنها، احساس خوبی دارید، باعث می شود تا حس بهتری داشته باشید.

اندوه و غصه، با سرعت خودش پیش می رود. هر وضعیتی با وضعیت دیگر، فرق دارد. اینکه چه قدر احساس ناراحتی می کنید و یا اینکه چقدر این ناراحتی طول می کشد، نشان دهنده اهمیت و مهم بودن شخص نیست.

از دست دادن عزیزان

حرف اخر در باب از دست دادن عزیزان

فرآیند غم و اندوه اغلب به عنوان یک فعالیتی که شامل تلاش ذهنی یا جسمی است، شناخته می شود زیرا بسیار سخت و دشوار است. هیچ برنامه زمانی برای غصه خوردن وجود ندارد و هر کسی، از دست دادن عزیزان را به طور متفاوتی، مدیریت خواهد کرد. فقدان می تواند بازماندگان را مجبور کند تا زندگی خود را به منظور جبران و مقابله مجدد، تنظیم کنند.

غم و غصه می تواند یک فرآیند طولانی و دردناک باشد، اما می تواند با کمک دوستان، اعضای خانواده و یا حمایت های بیرونی مدیریت شود. بازماندگان در صورت امکان باید دیگران را در روند غم و اندوه خود دخیل کنند، چرا که انجام این کار ممکن است به آنها در تلاش برای بازسازی زندگی خود پس از فقدان شخص، کمک کند.


در مورد لمینت دندان چه می دانید؟ دیگر همگی در دنیای امروزه با اهمیت دندان ها آشنا هستند و می دانند که دندان های یک فرد می تواند صدمه های زیادی ببیند و باید از چنین صدمه هایی جلوگیری کرد. به طور کل لمینت دندان هم می تواند به عنوان یک پیشگیری استفاده شود و هم برای درمان دندان ها استفاده می شود. لمینت ها در کنار زیبایی خود کاربرد های زیادی هم دارد که باید آن ها را دانست. در ادامه این مقاله ار بخش دندانپزشکی موزیک دان به توضیج کامل درباره لمینت پرداخته و با آن آشنا می شویم.

به طور کل لمینت چیست؟

بسیاری از افراد همیشه آرزوی دندان های سفید دارند و به دلیل نداشتن چنین دندان هایی نمی توانند در جمع ها و مکان های عمومی لبخند خودشان را نشان دهند. این اشخاص به دنبال راهی می گردند که بتوانند دندان های خودشان را سفید کنند و لبخند شان را به همگی نشان دهند و لمینت دندان در چنین مرحله ای به کمک شما می آید.

لمینت یا ونیر دندان (ونیر پرسلینی) چیست؟

در ابتدا باید بدانید که این پوشش در شاخه دندان پزشکی زیبایی حضور دارد و برای زیبایی استفاده می شود اما پوشش گذاری دندان برای سلامت دندان ها هم مفید است و کاربرد زیادی دارد. معمولا لمینت دندان برای افرادی استفاده می شود که دچار مشکل فاصله یا شکستگی و … در دندان های خود هستند و می خواهند آن ها را درمان کنند.به طور کل لمینت دندان برای فرم دهی و زیباسازی دندان استفاده می شود.

این پوشش به دنبال این است که دندان های سفیدی به شما هدیه بدهد تا بتوانید در هر مکانی از لبخند خودتان استفاده کنید. در درمان لمینت دندان شما می توانید خودتان فرم و رنگ دندان های تان را انتخاب کنید و محدودیتی در این کار وجود ندارد. البته این را هم باید دانست که تمامی افراد نمی توانند پوشش گذاری دندان را به خوبی انجام دهند. افرادی که فک و لثه شان دچار مشکل است نمی توانند این زببایی را بر روی خود انجام دهند زیرا در آینده ممکن است برای شان خطرناک باشد.

به همین دلیل دندان پزشکی که می خواهد لمینت دندان را برای شما انجام دهد در ابتدا سعی می کند از وضعیت لثه و فک شما آگاه شود و سپس کار خود را آغاز می کند. همچنین افرادی که ارتودونسی انجام داده اند یا دندان های شان واجب شرایط ارتودونسی است هم نمی توانند از لمینت دندان بهره ببرند و باید از چنین زیبایی دوری کنند.

افرادی که از سلامت کامل فک و لثه برخوردار هستند و می خواهند چنین درمانی را برای دندان های خود استفاده کنند، باید بدانند که لمینت دندان در دو مرحله تحت نظر دندان پزشک بر روی دندان ها انجام می شود. در مرحله اول دندان پزشک تلاش می کند که دندان های فرد را به اندازه چند میلی متر تراش دهد تا آن ها را برای لمینت دندان آماده کند و سپس قالب بندی را در همان مرحله اجرا می کند.

در مرحله دوم که همان مرحله آخر است دندان ها تحت نظر یک لابراتوار، بررسی و آزمایش می شود و کار لمینت دندان بر روی دندان ها تمام می شود. حال ممکن است که با خود بپرسید که لمینت دندان از چه چیزی ساخته شده است و چگونه به دندان اصلی وصل می شود. در ابتدا باید بدانید که لمینت دندان یک پوسته نازک از سرامیک است که با همان جنس اصلی دندان مطابقت دارد و و از مقاومت بالایی برخوردار است.

لمینت

لمینت دندان به گونه ای طراحی شده است که بتواند مقاومت بالایی داشته باشد و به همان اندازه دندان ها مقاومت کند. لمینت دندان به صورت تک به تک برای هر دندان ساخته می شود و زمانی که در لابراتوار آماده شود به وسیله یک چسب تحت نظر اشعه های پیشرفته به دندان های اصلی وصل می شوند و کار لمینت دندان تمام می شود. حال یک مرحله دیگر وجود دارد که مهم ترین مرحله است و توسط خود شخص باید انجام شود و آن هم مراقبت در مراحل اولیه و روز های اول از دندان است.

شما باید سعی کنید که بعد از لمینت دندان همیشه از نخ دندان استفاده کنید و در کنار آن هیچگونه فعالیت سنگینی با دندان های خود نداشته باشید. البته می توانید تمام غذاهای مورد علاقه خودتان را میل کنید اما از استفاده نامناسب از آن ها دوری کنید. بعد از آن یک برنامه منظم برای دکتر داشته باشید و هر چند ماه یک بار به دندان پزشک خود مراجعه کنید. البته نمی توان به طور قطع گفت که لمینت دندان همیشه بر روی دندان وجود دارد و هیچ آسیبی نمی بیند.

به همین دلیل اگر احساس کردید که بر روی دندان تان تغییر شکل رخ داده است یا اگر طی یک فعالیتی لمینت شما از دندان تان جدا شد یا شکست می توانید به پزشک خودتان مراجعه کنید و مراحل تعمیر لمینت را انجام دهید تا لمینت دندان تان مانند روز اول شود. البته ممکن است لثه های شما به پوشش دندان حساسیت داشته باشد و بعد از انجام لمینت قرمز شود که اگر چنین اتفاقی برای شما هم رخ داد حتما به دندان پزشک تان برای مصرف دارو و درمان مراجعه کنید.

مدل های مختلف لمینت دندان

لمینت دندان در دو حالت سرامیکی و کامپوزیتی برای انجام وجود دارد که هرکدام جنس و حالت خاص خودشان را دارند و با یکدیگر متفاوت هستند. در لمینتهای سرامیکی شما از زیبایی بیشتری برخودار خواهید بود زیرا رنگ آن ها با ثبات تر است و سفیدی بیشتری در آن دیده می شود. همچنین لمینت سرامیکی مقاومت بالا تری دارد و می تواند عمر بیشتری برای شما داشته باشد.

لمینتهای کامپوزیتی در عوض قیمت پایین تری دارد و باعث می شود که دندان ها تراش کمتری داشته باشند که این خود برای افرادی که می خواهند خرج کمتری کنند مناسب است و به کمک دندان های شان می آید. لمینت های سرامیکی در لابراتوار ها ساخته و تهیه می شوند و فرایند شان طولانی تر است اما لمینتهای کامپوزیتی را در مطب خود دندان پزشک هم می توان ایجاد کرد و استفاده کرد.

نحوه انجام لمینت

زیبایی دندان یکی مهم ترین عواملی است که امروزه مردم اهمیت زیادی به آن می دهند و برای همگی یک رویای زیبا شده است. لمینت دندان یکی از راه هایی است که دندان های شما را زیبا می کند و به شما یک لبخند زیبا هدیه می دهد. لمینت دندان در حقیقت یک زیباسازی برای دندان ها است که همگی اسم آن را شنیده اند. تصوری که در مورد لمینت دندان وجود دارد این است که مردم فکر می کنند انجام این کار دارای درد زیادی است.

به همین علت همیشه سعی می کنند روش انجام و مراحل آن را بدانند و از میزان درد وارده به خود آگاه شوند. حال برای اینکه چنین تصور اشتباهی در باب درد پوشش گذاری دندان برطرف شود، در ادامه متن روش انجام پوشش گذاری دندان بر روی دندان ها بیان شده است که با خواندن آن آشنایی کاملی به پوشش گذاری دندان پیدا می کنید.

آماده کردن دندان های شخص

در اولین مرحله از لمینت دندان برای اینکه لمینت های مناسبی بر روی دندان ها قرار بگیرد، باید دندان ها آماده شوند. لمینت دندان روش های مختلفی دارد اما در روش های سنتی بسیار مهم است که دندان ها به خوبی آماده شوند. در این مرحله دندان ها از لحاظ ظاهر و وضعیت فعلی بررسی می شوند و برای مراحل بعدی آماده می شوند.

لایه برداری مینا

برای اینکه لمینت دندان به خوبی بر روی دندان ها انجام شود و پوسته لمینت بر روی دندان ها نصب شود، باید یک لایه از روی مینای دندان ها تراشیده شود تا پوسته به خوبی نصب شود. دندان پزشک شما مقدار لایه برداری را براساس دلخواه شما و لمینتی که می خواهید انجام دهید، انجام می دهد. به طور کل در حالت استاندارد مقداری که تراشیده می شود بین نیم میلی متر یا ۷ دهم میلی متر است که مقدار زیادی حساب نمی شود و نیازی به بی حسی و بیهوشی ندارد.

لمینت

گرفتن قالب دندان ها

هنگامی که شما مراحل اول لمینت دندان را نزد دندان پزشک خود انجام می دهید، نیاز به یک قالب گیری پیدا خواهید کرد تا دندان پزشک تان بتواند مراحل بعدی لمینت دندان را طی کند. در این مرحله ماده ای نرم در دهان شما و بر روی دندان های شما قرار می گیرد که بعد از مدت کوتاهی سفت می شود تا بتواند فرم و قالب تمام دندان های شما را در خود نگه دارد. زمانی که قالب به طور کامل آماده شد، دندان پزشک این قالب را به یک لابراتوار دندانی ارسال می کند.

اگر فناوری دندان پزشکی شما قوی باشد و از CEREC استفاده کند می تواند عکس های شما را با کیفیت بالا و جزئیات کامل در سیستم های عادی نشان دهد. این عکس ها به طور سه بعدی کار می کنند و فرز های لمینت دندان نیز در این عکس ها به وجود می آید.

استفاده از لمینت دندان موقت

گاهی وقت ها دندان پزشک خودش آزمایشگاه ندارد و مجبور می شود لمینت دندان را در آزمایشگاه های بیرون از مطب انجام دهد که این خود کمی زمان بر است و ممکن است حدود یک هفته طول بکشد تا لمینت دندان حقیقی شما برای تان آماده شود. به همین دلیل دندان پزشک ها سعی می کنند که در ابتدا یک لمینت دندان موقت بر روی دندان های شما نصب کنند.

البته در برخی مواقع هم برای محافظت از تراشیدگی ها و بررسی فرد برای حساسیت به لمینت دندان استفاده می کنند تا آگاهی کاملی نسبت به وضع شخص مورد نظر داشته باشند.

ایجاد کردن لمینت دندان حقیقی

ساخت لمینت دندان مهم ترین بخش انجام پوشش گذاری دندان است که در این مرحله انجام می شود. در تمامی لمینتها از پورسلاین استفاده می شود اما موارد مصرف و میزان آن متفاوت است که به همین دلیل هم زمان ساخت یک پوشش ممکن است دیر تر یا زودتر شود. به طور کل برای ساخت یک لمینت همگی از مراحل ساده ای طی می کنند که در بند های زیر بیان شده است.

قالبی که از قبل توسط دندان پزشک ایجاد شد به یک تکنیسین فرستاده می شود و آن شخص سعی می کند یک مدل کاری ایجاد کند تا دندان پزشک آن را بررسی کند. پس از بررسی در همان مدل لایه های مختلف پورسلاین ایجاد می شود. مقاومت مواد سازنده درون آن به وسیله یک گرمای شدید یا فشار بالا تر می رود. سعی می شود که لایه های پورسلاین به یک میزان تیرگی داشته باشند و رنگ آن ها متفاوت نشود. اگر روش قبلی مناسب نبود تکنسین تلاش می کند که خودش لایه ها را شبیه به رنگ های واقعی، رنگ کند.

انجام آن در یک مرحله

اگر دندان پزشک مورد نظر شما از فناوری CEREC استفاده کند دیگر نیازی به تکنیسین و اتلاف وقت نیست و تمام کار ها در چند دقیقه انجام می شود. دندان پزشک عکس های گرفته شده از شما و قالب را به یک چاپگر سه بعدی ارسال می کند و آن چاپگر یک ونیر کامل بر اساس آنچه که می خواستید آماده می کند و تیرگی لایه های پورسلاین را شبیه به دندان های خودتان می کند و ونیر را می سازد.

البته اگر از رنگ رضایت نداشته باشید می توانید در مراحل ترمیم، رنگ را به کمک دندان پزشک تغییر دهید.

نصب لمینت ها بر روی دندان

قبل از اینکه نصب بر روی دندان های شخص انجام شود، دندان پزشک سعی می کند تمام بخش های ونیر را به طور کامل بررسی کند تا کاملا با دندان های شخص مطابقت داشته باشد و اشتباهی در تراز به وجود نیاید. اگر مشکلی در ونیر وجود داشته باشد دندان پزشک می تواند به وسیله دستگاه های خاص خود ونیر را تغییر دهد یا برش های کوچکی در آن ایجاد کند تا هم تراز با دندان های حقیقی شخص شود.

لمینت

یکی از مهم ترین بخش ها، لبخند لمینت دندان و لبخند حقیقی شخص است که اگر تفاوت فاحشی داشته باشند دندان ها غیر طبیعی به نظر می رسد به همین دلیل دندان پزشک وضعیت رنگ ونیر و دندان های حقیقی را بررسی می کند.در این مرحله شخص باید سعی کند طبیعی رفتار کند و اگر دردی در دندان های خود احساس کرد از چیزی نترسد زیرا ممکن است لمینت ها اشتباه نضب شوند.

دندان پزشک قبل از نصب پوشش ها یک ژل اسید به دندان های اصلی وارد تزریق می کند تا مواد معدنی روی سطح دندان ها از بین بروند و سطح روی دندان ها صاف باشند. بعد از تزریق ژل، یک ماده چسبناک روی تمام دندان ها و شکاف ها قرار می گیرد تا دندان ها برای روکش های پورسلاین آماده شوند.

وصل کردن لمینت به دندان

دندان پزشک یک ماده سیمانی را پشت لمینت های مورد نظر قرار می دهد و بعد از آن پورسلاین های آماده شده بر روی دندان ها قرار می گیرند. پورسلاین ها با کمی فشار روی دندان ها قرار خواهند گرفت و سپس دندان پزشک یک نور بر روی پوسته ها قرار می دهد تا مواد پورسلاین به خوبی سفت و محکم شوند.

این نور باعث می شود که سرعت ماده های پوسلاین بیشتر شود و روند وصل شدن را در طی چند دقیقه انجام دهد. بعد از سفت شدن پوسته ها عملا کار دندان شما به پایان می رسد و بعد از آن مراقبت های خودتان و نگهداری تان از دندان آغاز می شود.


بیشتر بخوانید: مقایسه ونیر کامپوزیت در مقابل ونیر پورسلین


عوارض موجود برای لمینت دندان

لمینت دندان هم مانند بسیاری از فرایند های درمان ممکن است عوارضی برای شخصی که پوشش گذاری دندان را انجام می دهد داشته باشد که این عوارض به مرور از بین می روند یا پایدار می مانند. در حقیقت عوارض ها بستگی به خود فرد و مراقبت شخص از لمینت دندان دارد و باید بداند که چگونه از آن ها مراقبت کند. در بخش زیر برخی از این عوارض ها و دلایل آن ها مطرح شده است که بهتر است قبل از پوشش گذاری دندان با آن ها آشنا شوید.

حساسیت شخص

لمینت دندان در برابر گرما و سرما از خود واکنش نشان می دهد و زمانی که برای اولین بار با دندان های لمینت شده خود در برابر سرمای زمستان یا گرمای تابستان قرار می گیرید این حساسیت و درد کمی که در دندان های تان شکل می گیرد را متوجه خواهید شد.

البته حساسیت پوشش دندان در شرایط آب و هوایی ضرر زیادی برای بدن و دندان ها ندارد و اگر دندان ها را در دما های به شدت پایین یا بالا قرار ندهید آسیبی برای آن ها ایجاد نمی شود و به مرور زمان از بین می رود. پس بهتر است در اوایل انجام لمینت دندان از دما های متغیر دوری کنید و سعی کنید در دمای عادی خانه و شهر تان رفت و آمد داشته باشید.

رخ دادن شکستگی در دندان

یکی از نکاتی که باید به شدت به آن دقت کرد، سلامت دندان و لثه ها برای انجام لمینت دندان است. بسیاری از افراد به چنین نکته ای توجه نمی کنند و نزد دندان پزشک های نامناسب برای پوشش گذاری دندان می روند که در نهایت موجب شکست دندان های شان بعد از لمینت دندان می شود و ضرر های مالی و جانی بسیاری بر آن ها وارد می شود.

تنها فردی که از لحاظ دندان و لثه سالم است می تواند پوشش گذاری دندان را انجام دهد و باید دانست که بعد از انجام چنین درمانی برای سلامت دندان ها بهتر است که از خوردن غذا های سفت دوری کرد و کمتر غذا را گاز زد. البته این به معنای نخوردن غذا نیست بلکه باید در دوره اولیه لمینت دندان این رژیم غذایی را رعایت کرد تا لمینت دندان به خوبی روی دندان ماندگار شود. البته اگر دندانی هم به هر دلیلی شکسته شود می توان آن را مجددا ترمیم کرد.

تمام دندان پزشکانی که کار پوشش دندان انجام می دهند یک بخش ترمیم هم برای بیمار ها و مشتری های خود دارند که اگر شخصی دندانش آسیب ببیند یا شکسته شود بتواند دوباره آن را ترمیم کند و هزینه کمتری را پرداخت کند.

رنگ لمینت

بسیاری از افراد فکر می کنند که رنگ لمینت دندان دائمی است و دیگر تحت هیچ شرایطی قرار نیست رنگ آن ها تغییر کند. به همین دلیل آن ها نکات بهداشتی خود را رعایت نمی کنند و زمانی که متوجه می شوند لمینت دندان شان تغییر رنگ داده است، تعجب می کنند. باید بدانید که لمینت دندان هم به مرور زمان رنگش تغییر می کند و این تغییر به نوشیدنی های گازداری که مصرف می کند مرتبط است. هر چقدر که بیشتر از نوشابه و نوشیدنی ها استفاده کنید زود تر رنگ آن ها تغییر می کند.

البته در کنار آن باید دانست که سیگار و قلیان هم یکی از اصلی ترین دلایل تغییر رنگ لمینت دندان هستند که باید از آن ها دوری کرد یا بسیار کم مصرف کرد تا تغییر رنگ در لمینت دندان دیرتر انجام شود و بهداشت آن ها رعایت شود.

لمینت

مراقبت های لازم از لمینت

هر نوع درمانی برای انسان لزوم به مراقبت هایی دارد تا آن درمان به طور کامل پاسخ گوی انسان باشد و بتواند بهترین عملکرد از خود را نشان بدهد. لمینت دندان هم مانند هر درمان دیگری به مراقبت هایی نیاز دارد که شما بعد از انجام پوشش گذاری دندان باید این مراقبت ها را به خوبی انجام دهید و از محافظ دندان های خود باشید. برای مثال شما در دوره های مختلفی نیاز به جرم گیری دندان های خود دارید که باید تحت نظر دندان پزشک خود این جرم گیری را انجام دهید.

اگر دندان پزشک شما همان شخصی باشد که لمینت دندان شما را انجام داده است این فرایند ساده تر رخ می دهد زیرا با دندان های شما آشنایی کامل دارد و می داند که چگونه باید کار خودش را انجام بدهد اما اگر نزد دندان پزشک دیگری رفتید، حتما وضعیت دندان های خود را برای او مطرح کنید و اگر خواست با دستگاه جرم گیری دندان های شما را انجام بدهد به او از قبل توضیح دهید که دندان های شما حساس است.

بعضی از افراد فکر می کنند که دهان شویه ها می تواند همیشه برای دندان مناسب باشید و مصرف زیاد آن آسیبی به دندان نمی رساند. چنین تفکری اشتباه است و باید به درستی از دهان شویه ها استفاده کرد زیرا تمام دهان شویه های حاوی فلوراید هستند و فلوراید یکی از ماده هایی است که می تواند روی لمینت دندان تاثیر خاصی داشته باشد.

به همین دلیل برای استفاده از دهان شویه بهتر است نزد دندان پزشک خود بروید و با تجویز آن دکتر، یک دهان شویه مناسب برای خود تهیه کنید و در مصرف آن به خوبی دقت داشته باشید.

دندان های لمینت شده چقدر عمر می کنند؟

برای چنین جوابی، انسان ها به دو جواب اشتباه فکر می کنند. عده ای فکر می کنند که پوشش گذاری دندان به طور همیشگی بر روی دندان می ماند و هیچوقت از دندان جدا نمی شود و دسته دوم فکر می کنند که لمینت دندان یک عمر مشخص شده دارد و بعد از آن کاربرد خود را از دست می دهد و از دندان جدا می شود. هر دو جواب اشتباه است زیرا لمینت دندان کاملا بستگی به نصب آن بر روی دندان دارد.

اگر کاملا مناسب و دقیق بر روی دندان نصب شود و از آن مراقبت کرد، پوشش دندان هیچوقت دیگر از دندان جدا نمی شود و به طور دائم بر روی دندان شما قرار خواهد گرفت اما اگر در نصب آن بی دقتی وجود داشته باشد و دندان پزشک شما از دانش بالایی برای انجام لمینت دندان برخوردار نباشد، به احتمال زیاد لمینت دندان شما بعد از مدتی از دندان های اصلی شما جدا می شود و دچار مشکلات زیادی خواهید شد.

یکی از عواملی که می تواند شدید ترین صدمه را به پوشش دندان بزند ته دیگ ها و میوه های سفت است. هنگامی که شما از این دو خوراک برای تغذیه خود استفاده می کنید، شدید ترین فشار به لمینت دندان وارد می شود و هر لحظه امکان دارد که از دندان شما جدا شود و کاربرد اصلی خود را از دست دهد. به همین دلیل باید در مصرف میوه جات خود دقت بسیار بالایی را داشته باشید و بهتر است میوه های سفت را به تکه ها کوچکی تقسیم کنید و سپس آن ها را میل کنید.

لمینت دندان و بررسی نحوه استفاده از آن در دندانپزشکی زیبایی کلینیک آلما

عده ای فکر می کنند که لمینت دندان موجب سلامتی دندان های اصلی هم می شود و دیگر قرار نیست دندان های اصلی پوسیده شوند که چنین تفکری از پایه غلط است. روند پوسیده شدن دندان های عادی با دندان های لمینت شده کاملا یکسان است و به همان اندازه قبلی باید به لمینت دندان توجه کرد و از آن ها مراقبت کرد. اگر مراقبت کافی از دندان های اصلی خود نداشته باشید، لمینت دندان نه تنها کمکی به شما نمی کند بلکه می تواند صدمه بیشتری هم به دندان های شما وارد کند.

زمانی که شما به دندان های اصلی خود بی توجهی می کنید، به وسیله پوشش گذاری دندان یک پلاک میکروبی بر روی دندان شما ایجاد می شود که باید برای رفع آن از پشت لمینت خودتان را ترمیم کنید که  هزینه زیادی را در بر می گیرد. البته ممکن است شما از قبل کمی پوسیدگی بر روی دندان های خود داشته باشید و بر روی آن لمینت دندان انجام داده باشید که عیبی ندارد به شرط آنکه مراقبت کاملا با مسواک و نخ دندان داشته باشید و به دندان های اصلی خود اهمیت دهید.

در چنین شرایطی پوسیدگی دندان های اصلی شما هم کمتر می شود و سالم تر می شوند. پوشش گذاری دندان قبل از اینکه در دسته درمان قرار گیرد، در دسته زیبایی دندان قرار دارد و برای زیبایی دندان ها انجام می شود. عده زیادی هم ابتدا به دلیل لبخندی زیبا و سفیدی برای دندان شان لمینت دندان را انجام می دهند و سپس به درمان آن فکر می کنند.

علم روز طبابت باعث شده است که هر فردی بتواند یک لبخند زیبا برای خود داشته باشید و هنگامی که دندان های خود را مشاهده می کند بتواند لذت کافی را از آن ها ببرد. به همین دلیل حیف است که مراقبت کافی را از آن ها نداشت و باید مانند بخش مهمی از اعضای بدن تان، به دندان های تان و لمینت دندان توجه کافی داشته باشید.

نرخ و هزینه لمینت دندان

لمینت دندان به هیچ عنوان یک قیمت ثابت در مراکز مختلف ندارد و بسته به نوع آن و مواد مصرفی، هزینه آن بالا و پایین می شود. در ابتدا باید دانست که لمینت دندان سرامیکی با لمینت دندان کامپوزیتی کاملا قیمت متفاوتی دارد زیرا در آن ها از مواد مصرفی مختلفی استفاده شده است که قیمت کمتر یا بیشتری برای خود دارند. مثلا پرسلن، سرامیک و کامپوزیت اصلی ترین موادی است که در لمینت دندان استفاده می شود و قیمت آن ها بسته به مرکز و خریداری و ساخت آن ها متفاوت است.

البته در کنار آن بیمه ای که شما تحت نظر آن درمان می شوید هم تاثیر گذار است. ممکن است سازمان بیمه شما با آن شخص دندان پزشکی که شما به آن مراجعه می کنید قرار داد داشته باشد که در این صورت هزینه شما کمتر می شود و بخشی از آن را خود بیمه پرداخت می کند.  به همین علت اگر به دنبال یک مکان کم هزینه تر برای لمینت دندان خود هستید بهتر است دندان پزشک هایی را پیدا کنید که با سازمان بیمه شما قرارداد دارند و هزینه کمتری را از شما دریافت می کنند.

همچنین برخی از دندان پزشکان با توجه به مدرک خود وسابقه کاری خودشان قیمت ها را افزایش می دهند. دلیل افزایش آن ها تجربه بالا تر و اطمینان از کارشان است که باعث می شود فردی که می خواهد لمینت دندان را انجام دهد آرامش بیشتری داشته باشد و بداند که لمینت دندان او به خوبی قرار است انجام شود. در کنار آن خود دندان های شخص هم بر روی این قیمت تاثیرگذار است.

شخصی که آسیب بیشتری در دندان های خود داشته باشد قطعا نیاز به درمان و وقت بیشتری دارد که این باعث می شود هزینه لمینت دندان آن بیشتر از اشخاص دیگر شود و باید مبلغ بیشتری را نزد دندان پزشک خود پرداخت کند.

لمینت

لمینت دندان و معایب آن

یکی از مهم ترین معایب لمینت دندان افزایش قیمت های احتمالی بعد از انجام آن است. پوشش گذاری دندان به طور کل یک پوسته ای است که بر روی دندان های اصلی قرار می گیرد. حال این پوسته ممکن است به دلایل مختلفی جدا شود و یا به ترمیم احتیاج پیدا کند.

که در چنین حالتی شما نیاز دارید مجددا به دندان پزشک خود برای ترمیم و نصب مجدد آن ها مراجعه کنید که ممکن است قیمت بسیار کمتری نسبت به نصب اولیه پوشش دندان پرداخت شود اما باز هم شما باید یک مبلغ مشخصی را برای ترمیم لمینت دندان های دندان خود پرداخت کنید. اگر به هر دلیلی پوشش دندان شما از دندان اصلی شما جدا شد آن را دور نیندازید زیرا باید دوباره به دندان اصلی خود وصل کنید.

سعی کنید آن را در یک دستمال تمیز نگه دارید و به نزد دکتر خود برای ترمیم مجدد ببرید. یکی دیگر از معایب پوشش گذاری دندان این است که دیگر شما نمی توانید دندان های خودتان را به همان حالت اولیه خود برگردانید. چیزی که در پوشش گذاری دندان قابل توجه است، تراش کاری دندان است.

زمانی که شما بر روی دندان های خود لمینت دندان نصب می کنید قبل از آن یک تراش کاری ریز بر روی تمامی دندان های شما انجام می شود که همین باعث می شود دیگر نتوانید دندان های خود را به حالت قبلی باز گردانید و همین دچار مشکل برای شما می شود.

البته به طور دقیق نمی توان این را یک عیب حساب کرد زیرا بسیاری از افراد زمانی که لمینت دندان را بر روی خود انجام می دهند بعد از مدتی دیگر حالت اولیه دندان خود را فراموش می کنند و حس خوبی نسبت لمینت دندان های خودشان پیدا می کنند و دیگر نیازی به همان حالت اولیه ندارند.

یکی دیگر از معایب لمینت دندان صبر و تحمل شخص بعد از انجام این زیبایی و درمان است. شخصی که پوشش گذاری دندان را بر روی خود انجام می دهد باید حسابی از آن ها مراقبت کند و برای مدت نسبتا طولانی از غذاهایی که ممکن است به آن ها علاقه داشته باشد دوری کند زیرا باعث صدمه به لمینت دندان می شوند و ممکن است آن ها از دندان اصلی جدا شوند. به همین علت باید صبر بالایی برای انجام لمینت دندان داشت و از برخی علاقه های خود دوری کرد.

مزایای لمینت دندان

مهم ترین مسئله برای انجام لمینت دندان مزایای آن است. هیچکس نمی خواهد کاری را انجام دهد که در آن سودی برایش وجود ندارد و تنها هزینه ای برایش مصرف می شود. پوشش گذاری دندان به طور کل از مزایای زیادی برخوردار است که در بخش زیر به برخی از آن ها اشاره شده است و بهتر است قبل از انجام لمینت دندان با چنین مزایایی آشنا شوید و بدانید که چه چیز هایی در انتظار دندان های شما است.

اولین چیزی که پوشش گذاری دندان برای شما به وجود می آورد یک لایه محافط برای دندان های اصلی شما است. پوشش دندان علاوه بر یک زیبایی و درمان، به عنوان یک پوسته سرامیکی محافظ دندان های شما خواهد بود و باعث می شود که اگر نوعی وسیله و آسیب بیرونی به دندان شما وارد شود ابتدا به لمینت دندان برخورد کند و دندان اصلی شما از چنین حادثه ای به دور خواهد بود.

به همین دلیل اگر دندان های حساسی دارید و می خواهید به نحوه درستی از آن ها محافظت کنید حتما به انجام لمینت دندان به خوبی فکر کنید. لمینت دندان برای هر یک از دندان های شما متفاوت است. بسیاری از افراد فکر می کنند که رنگ لمینت دندان برای تمامی دندان ها یکسان است و قرار است همگی سفید باشند در صورتی که چنین چیزی غلط است.

زمانی که شما برای انجام لمینت دندان به دندان پزشک مراجعه می کنید، به خوبی تمامی دندان های شما بررسی می شود و برای دندان هایی که تیره تر هستند، پوسته سفید تری تولید می شود تا تمام دندان ها به طور یکسان مانند همدیگر باشند. چنین چیزی باعث شفافیت و یکسان بودن رنگ در دندان ها می شود و حس خوبی را به شخصی که لمینت دندان انجام داده است القا می کند.

لمینت

لمینت دندان به نوعی به سلامت دندان های اصلی شما کمک می کند. زمانی که شما می خواهید لمینت دندان انجام دهید ابتدا پزشک شما به طور دقیق تمام دندان های شما را بررسی می کند و آن هایی که مشکل دارند را درمان می کند تا لمینت دندان به درستی بر روی دندان های اصلی شما انجام شود. چنین کاری باعث می شود که دندان های تان در سلامت کامل باشند و آن هایی که از قبل مشکل داشتند هم درمان شوند.

لبخند و زیبایی را به شما هدیه می دهد. افرادی که دندان های نامناسبی دارند یا تیرگی در آن ها وجود دارد همیشه سعی می کنند لبخند شان را پنهان کنند و یا اصلا لبخندی از خودشان نشان ندهند زیرا احساس می کنند که ممکن است مورد تمسخر دیگران قرار بگیرند.

لمینت دندان با سفید کردن دندان های شما یک لبخند مناسب به شما هدیه می دهد و باعث می شود شما در تمامی شرایط از لبخند خودتان استفاده کنید. چنین کاری نه تنها باعث افزایش اعتماد به نفس در شخص می شود بلکه شخص را از افسردگی و ناراحتی دور می کند.

در نهایت لمینت دندان مفید است یا خیر

نمی توان به طور قطع گفت که لمینت دندان همیشه مفید است و کمک بزرگی به دندان های یک شخص می کند زیرا همیشه به شخصی که می خواهد این درمان را انجام دهد بستگی دارد. پوشش گذاری دندان در مرحله اول به عنوان یک کار زیبایی برای شخص است و طبیعتا هر چیزی که زیباتر باشد در اجتماع نقش مفید تری را ایفا می کند و همگی از آن لذت می برند.

لمینت دندان هم به عنوان یک درمان و زیبایی می تواند برای کسانی که دچار تیرگی دندان و عدم اعتماد به نفس هستند کمک بزرگی کند و این خود برای جامعه بسیار مفید است. اما برخی از افراد هم وجود دارند که به هیچ عنوان نباید نزدیک پوشش گذاری دندان شوند. کسانی که از حساسیت لثه و مشکل در آن برخوردار هستند باید از این درمان دوری کنند زیرا لمینت دندان برای آن ها مانند یک ریسک بزرگ است و ممکن است که یک مشکل بزرگ تری را در دندان ایجاد کند.

پس اگر دچار یکی از این مشکلات هستید سعی کنید همیشه از لمینت دندان دوری کنید. بخش مهم تری که در مورد لمینت دندان وجود دارد، پزشکی است که می خواهد چنین کاری را بر روی دندان شما انجام دهد. اگر می خواهید لمینت دندان را انجام دهید ابتدا به خوبی در مورد تمام دندان پزشک های سطح شهر تان تحقیق کنید و یک فرد مناسب را برای این کار پیدا کنید.

دندان بخش مهمی از بدن و دهان است و آسیب به آن می تواند صدماتی را به وجود بیاورد که دیگر نتوان آن ها را جبران کرد. به همین دلیل وجود یک دندان پزشک مناسب کمک بزرگی به شما در انجام لمینت دندان می کند و خود شما هم حس بهتری در این مورد خواهید داشت و با اطمینان کامل لمینت دندان را بر روی دندان های اصلی خودتان انجام می دهید.

البته قبل از انجام به خوبی نسبت به کاری که می خواهید انجام دهید فکر کنید زیرا پوشش گذاری دندان چیزی است که راه بازگشتی ندارد و اگر پشیمان شوید دیگر نمی توانید آن ها را از دندان های خودتان جدا کنید. به همین علت فکر کردن و تحقیق مهم ترین پیزی است که باید در مورد پوشش گذاری دندان صورت گیرد.

 


به طور طبیعی با بالا رفتن سن، از زیبایی و حجم موها کاسته می شود. افزایش سن عاملی برای ریزش مو و نازک شدن تارهای مو است. اما مواردی مانند رژیم غذایی، کمبود مواد مغذی، سبک زندگی، استرس، برخی بیماری ها و به ویژه عامل وراثت می توانند باعث ریزش مو باشند. در بسیاری از موارد، ریزش مو به سلامت جسمی ارتباط ندارد. اما این مسله می تواند بر اعتماد به نفس و سلامت روان افراد تاثیر بگذارد. روش های بسیاری برای درمان ریزش مو و تقویت آن وجود دارد که بعضی از این درمان ها خانگی است. در این مقاله دلایل ریزش مو و درمان آن را باهم بررسی می کنیم.

علل ریزش مو

تا حدودی ریزش مو عادی است چرا که بطور طبیعی با افزایش سن، ضخامت و حجم مو کم می شود. طبق گفته محققان آمریکایی ریزش روزانه ۵۰ تا ۱۰۰ تار مو امری عادی است چون دوباره از همان فولیکول تار موی دیگری رشد می کند. بهرحال، با گذشت زمان، فولیکول ها تولید مو را متوقف می کنند و تارهای مو نازک تر می شوند و همچنین، رنگدانه هایشان را از دست می دهند. ریزش مو زمانی اتفاق می افتاد که حجم مو بشدت کم شود. خبر خوش این است که براساس مشاهدات علمی با حذف علل می توانید ریزش مو را متوقف کنید. در ادامه مقاله علل ریزش مو را بررسی می کنیم.

الگو ریزش مو در زنان و مردان

از مهمترین علل ریزش مو، بحث وراثت و ژنتیک است. این نوع ریزش مو را آلوپسی آندروژنیک می نامندد. عامل آلوپسی آندروژنیک ژن ها و هورمون ها هستند و اغلب عامل ریزش مو می شوند. عامل آندروژینک بر ۵۰  میلیون مرد و ۳۰ میلیون زن در آمریکا تاثیر گذاشته است. در مردانی که از نظر ژنتیکی مستعد ریزش مو هستند، معمولا از سن بلوغ ریزش مو در آنها آغاز می شود چون این نوع ریزش در مردان تحت تاثیر هورمون جنسی مردانه یعنی تستوسترون و نوع مخرب آن یعنی دی هیدروتستوسترون است. اما در زنان برعکس مردان، هورمون جنسی زنانه یعنی استروژن باعث تقویت و سلامت موها می شود. زنان معمولا بعد از یائسگی مبتلا به ریزش مو می شوند. البته از نظر ژنتیکی نیز یک خانم می تواند موهای پرپشت یا نازک و کم حجمی داشته باشد. ریزش مو در مردان از پیشانی آغاز می شود اما زنان در راس سر با کم شدن حجم مو مواجه می شوند.

آلوپسیا آره آتا یا طاسی منطقه ای

این نوع طاسی یا ریزش مو بصورت مدور و منطقه ای مثلا در ناحیه ابروها یا ریش یا ناحیه ای از سر است. تقریبا بیش از ۲ درصد مردم جهان به آلوپسی آره آتا مبتلا می شوند. در این بیماری که یک نوع عارضه خود ایمن به شمار می آید، سیستم ایمنی به ریشه های مو حمله کرده که در اثر آن التهاب شدید در اطراف ریشه مو رخ می دهد که نتیجه آن ریزش مو است. فاکتورهای ژنتیکی، استرس و کمبود ویتامین D از مهمترین علل ریزش مو سکه ای است.

رژیم  

بدن برای حفظ فولیکول ها و رشد مو نیاز به مواد مغذی دارد. پروتئین ها و اسیدهای آمینه از ترکیات  ضروری برای رشد و سلامت مو هستند. علاوه بر این ویتامین و مواد معدنی نیز نقش مهمی در تقویت فولیکول مو دارند.

سوتغذیه و کمبود ویتامین ها عامل ریزش مو هستند. بنابراین تغذیه سالم به همراه رژیم های متنوع به سلامت و تقویت مو کمک می کند.

رژیم مغذی می تواند از علایم آسیب مو جلوگیری کند که این علایم عبارتند از:

  • شکنندگی تارهای مو
  • ظاهر خشن
  • خشکی
  • شوره سر

انزال دیررس

استرس 

استرس نیز یک عامل مهم در ریزش مو است که در این شرایط تارهای مو نازک می شوند و به این وضعیت تلوژن افلوویوم می گویند. اگر دلیل ریزش مو استرس باشد، بعد از گذراندن موقعیت استرس زا ریزش مو متوقف می شود. با مشورت با متخصصان می توان استرس را کنترل کرد، همچنین با مراجعه به روانپزشک استرس قابل درمان است.

بارداری

معمولا در دوران بارداری، وضعیت پوست و مو زنان بهبود پیدا می کند که به دلیل سطح بالای هورمون استروژن در بدن آنهاست. اما ریزش مو معمولا پس از زایمان در زنان اتفاق میافتد که دلیل آن کاهش ناگهانی سطح هورمون تستوسترون است. زنان مبتلا به ریزش مو شوند که البته بعد از پایان بارداری بدون نیاز به درمان ریزش مو متوقف خواهد شد.

تشخیص  علت ریزش مو

اغلب پزشکان با توجه به الگو ریزش موها به علت آن پی می برنند.

سوالاتی که از افراد می پرسند شامل سوالات زیر است:

  • اخیرا چه رژیمی داشته اند
  • سوابق داروهای که مصرف کرده اند
  • آیا در اقوام و خانواده فرد مبتلا به ریزش مو را دارند
  • آیا در اقوامشان سابقه مصرف دارو که عامل طاسی شده است وجود دارد

پزشک نمونه پوست و مو را به آزمایشگاه می فرستاد تا علت مشخص شود. در بعضی موارد، آزمایش خون برای بررسی سیستم خود ایمنی بدن لازم است.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنید؟

بطور کلی، ریزش مو ازتباطی به سلامت بدن ندارد اما اگر این موضوع شما را نگران کرده است و یا از نظر روحی تاثیر منفی داشته، به پزشک مراجعه کنید.  اگر ریزش مو بدون دلیل باشد حتما باید به پزشک مراجعه کرد. بویژه اگر ریزش مو مصادف با تغییر رژیم غذایی و یا مصرف مکمل ها باشد.

کاشت مو , ریزش مو

درمان 

درمان های مختلفی برای ریزش مو وجود دارد که با توجه به نوع و شدت ریزش، قابل تجویز است. به طور کلی درمان ها شامل گروه های ذیل است:

  • درمان های دارویی (مثل ماینوکسیدیل- فیناستراید)
  • درمان های غیر دارویی حاوی مواد موثره تقویت کننده ریشه مو (مثل پک کافئین و پک پرومین سریتا)
  • رژیم غذاهای سالم و مغذی غنی از پروتئین و ویتامین
  • درمان های طبیعی

ماینوکسیدیل 

ماینوکسیدیل در دوزهای ۲ و ۵ درصد در بازار موجود است. مصرف این دارو بصورت موضعی است و مستقیما بر روی ناحیه ریزش مو قرار می گیرد. مصرف ماینوکسیدیل یک درمان ایمن برای آلوپسی آندروژینک است. به این ترتیب بعد از ۶ الی ۱۲ ماه مو رشد می کند. مصرف این دارو تا زمان قطع کامل ریزش مو باید ادامه داشته باشد.

عوارض جانبی ماینوکسیدیل:

  • اگزما
  • تحریکات و حساسیت های پوستی
  • رشد بیش از حد مو

فیناستراید

فیناستراید یک داروی خوراکی است. روزانه یک قرص ۱ میلی گرم جهت درمان باید مصرف شود. برای مردانی که با مصرف ماینوکسیدیل ریزش مو در آن ها قطع نشده است، فیناستراید تجویز می شود.

عوارض جانبی فیناستراید:

  • اختلال نعوظ
  • کاهش لیبیدو
  • بزرگ شدن پستان مردان

کاشت مو , ریزش مو

شامپو و تونیک پرومین سریتا

محصولات پرو-مین سریتا، فرمولاسیونی کارآمد برای تحریک رشد و تقویت فولیکول­های مو است که دلیل این امر وجود ماده موثره آمینکسیل در کنار عصاره های گیاهی است.. این محصولات با مهار عوامل ریزش، نقش مهمی در پیشگیری از ریزش مو دارد. علاوه بر این با تقویت فولیکول ­های مو، باعث رویش مجدد تارهای مو می­شود.

مواد موثره

  • آمینکسیل
  • بیوتینیل تری­پپتید
  • اولئانولیک اسید
  • آپیژنین
  • رزماری
  • گزنه

مزايا

–        مهار کننده ریزش مو ارثی یا آندروژنتیک

–        تقویت و تحریک رویش مجدد تارهای مو

–        افزایش خون رسانی به پوست سر و تغذیه بهتر فولیکول های مو

–        مهار کننده آنزیم ۵-آلفا¬ردوکتاز و ریزش مو ناشی از آن

شامپو و تونیک کافئین سریتا

این محصولات غنی از ماده موثره کافئین و عصاره­های گیاهی است که با مکانیزم­های تخصصی، عوامل ریزش مو را مهار می­کند. همچنین با تقویت فولیکول­های مو، رویش مجدد موها را موجب می­شود.

  • کافئین
  • ساوپالمیتو
  • بیوتین
  • رزماری
  • گزنه
  • نعناع فلفلی

مزايا

–        غنی از ماده موثره کافئین و بیوتین

–        افزایش خون رسانی و تغذیه ریشه های مو

–        محرک رویش مو با افزایش انرژی رسانی به فولیکول های مو

–        پیشگیری از ریزش موها به واسطه مهار آنزیم ۵-آلفار دوکتاز

رژیم غذاهای سالم و مغذی غنی از پروتئین و ویتامین

رژیم غذای سالم نقش بسیار مهمی در سلامت مو دارد. پروتئین ها، ویتامین های خاص و مواد معدنی در سلامت مو بسیار حائز اهمیت هستند.

قطعا این رژیم سالم باعث تقویت رشد مو خواهد شد.

غذاهایی که رشد مو را افزایش می دهند شامل:

  • تخم مرغ: پروتئین، بیوتین، ویتامین B از مواد مغذی تخم مرغ هستند. این مواد برای رشد مو لازم و ضروری می باشند.
  • جوز برزیلی: ماده معدنی سلنیوم که منبع آن جوز برزیلی است نیز برای رشد مو بسیار مفید می باشد.
  • روغن ماهی: این ماده سرشار از امگا ۳ می باشد و تاثیر مثبتی در رشد مو دارد.

درمان های طبیعی دیگر

تحقیقات در سال ۲۰۱۹ درمان ها طبیعی دیگری توصیه می کنند:

  • کپسایسین، این عنصر در فلفل قرمز وجود دارد.
  • جینسنگ، گیاهی است که در درمان سنتی ریزش مو کاربرد دارد.
  • عصاره سیر، خاصیت ضد میکروب و ضد التهاب دارد.
  • آب پیاز، باعث تحریک فولیکول ها می شوند.
  • پروسیانیدین، در رده فلانوئیدها و آنتی اکسیدان ها قرار دارد و در سیب، دارچین، انگور یافت می شود.

نتیجه

بطور طبیعی، با بالارفتن سن، تارهای مو نازک شده و ریزش مو اتفاق می افتاد. در بسیاری از موارد برای درمان ریزش مو می توان سطح سلامت را ارتقا دارد یا از درمان های خانگی استفاده کرد. مصرف داروهای تجویزی و خانگی با هم به قطع ریزش مو یا کاهش آن کمک می کند. در بعضی مواقع، درمان یک بیماری خاص عامل ریزش مو است.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای موزیک دان محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.