خیلی از افراد از لبخند لثه ای راضی نیستند و باید بدانید که لبخند لثه نما معمولا در نتیجه ژنتیک به وجود می آید. در برخی بیماران هنگامی که دندان های دائمی رشد می کنند، لثه به درستی عقب نمی رود. برخی از اختلالات سبب رشد بیش از حد بافت لثه می شوند اما این اتفاق به ندرت می افتد. خط لثه پایین معمولا بدشکلی حساب نمی شود و روی سلامت دهان و دندان ها تاثیر منفی نمی گذارد. به همین خاطر است که لیفت لثه به عنوان یک جراحی زیبایی در نظر گرفته می شود و معمولا بیمه هزینه آن را تقبل نمی کند. در این مقاله از بخش دندانپزشکی موزیک دان به لیفت لثه می پردازیم.

لیفت لثه

جراحی لیفت لثه

جراحی لیفت لثه نوعی جراحی زیبایی دندان ها است که بافت لثه را بر می دارد یا به آن شکل جدیدی می دهد تا قسمت بیشتری از دندان پیدا باشد و به دندان ها این امکان را بدهد که بلندتر به نظر برسند. معمولا جراحی لیفت لثه نسبت به سایر روش های درمانی دندانپزشکی مثل ونیر‌، خیلی گران قیمت نیست. خیلی از افراد با بافت اضافی لثه متولد می شوند و به همین خاطر دندان های آن ها معمولا کوچک و کوتاه به نظر می رسد.

برای افرادی که لبخند لثه ای دارند و از بافت اضافی اطراف دندان هایشان راضی نیستند، جراحی لیفت لثه نتایج زیبایی برای آن ها فراهم می کند. اگر به علت شکل لثه از لبخندتان راضی نیستید، برای کانتورینگ لثه گزینه مناسبی هستید. این پروسه زیبایی دندان ها که به آن اسکالپتینگ بافت یا تغییر شکل لثه هم می گویند می تواند خط لثه ناهموار را اصلاح کند و به شما لبخند رضایت بخشی را هدیه کند.

چه چیزی سبب خط لثه ناهموار می شود؟

یک سری موارد سبب پایین بودن و یا بلند بودن بیش از حد لثه ها می شوند. لثه ای که قسمت زیادی از دندان ها را پوشانده باشد می تواند سبب کوچک به نظر رسیدن دندان ها شود. این مشکلات می توانند به علت ژنتیکی، مشکلات سلامتی و مصرف برخی داروهای خاص اتفاق بیفتند. بلند بودن بیش از حد لثه هم می تواند سبب بلند به نظر رسیدن دندان‌ ها شود که معمولا توسط عقب رفتن لثه اتفاق می افتد.


بیشتر بدانید: ارتودنسی چیست؟ + انواع، علل، کاربرد و سوالات متداول


این اختلالی است که در آن بافت لثه از روی دندان عقب می رود و ریشه دندان در معرض دید قرار می گیرد. عقب رفتن لثه نه تنها سبب بلند به نظر رسیدن دندان ها می شود بلکه می تواند سبب بروز مشکلات جدی همچون پوسیدگی برای دندان ها شود. عقب رفتن لثه می تواند نشان دهنده بیماری پریودنتال باشد. بیماری پریودنتال عبارت از بدتر شدن ساختار پشتیبان دندان ها (لثه و استخوان) است.

جراحی لیفت لثه: آیا ضروری است؟

جراحی لیفت لثه نوعی پروسه زیبایی در نظر گرفته می شود. در بیشتر موارد انجام این پروسه از نظر پزشکی ضروری نیست. بسیاری از افراد برای ارتقاء ظاهر خود لثه شان را اصلاح می کنند. اما بسیاری از افراد به عنوان قسمتی از پروسه پریودنتال (همچون افزایش طول تاج دندان و پروسه های اصلاحی) جراحی کانتورینگ لثه را انجام می دهند.

جراحی لیفت لثه چیست؟

جراحی لیفت لثه که به آن جینجیوکتومی هم می گویند پروسه ای است که در آن قسمت کوچکی از بافت لثه را بر می دارند، جایی که لثه با دندان ها در ارتباط است. این پروسه معمولا روی دندان های جلویی انجام می شود چون وقتی می خندید و صحبت می کنید دندان های جلو پیدا هستند.

گاهی به جراحی لیفت لثه ایجاد کانتور لثه ای هم می گویند. وقتی به این جراحی ایجاد کانتور لثه ای می گویند معمولا هدف بیشتر در خصوص اصلاح خط لثه است تا این که هدف اصلاح لبخند لثه ای داشته باشد. برخی از بیماران روی برخی دندان ها بافت بیشتری نسبت به سایر دندان هایشان دارند و همین سبب لبخند نامتقارن می شود. ایجاد کانتور لثه ای می تواند این عدم تقارن را برطرف کند و لبخند زیباتری به فرد ببخشد.

لیفت لثه

خلاصه جراحی لیفت لثه

جراحی لیفت لثه را گاهی با افزایش طول تاج دندان اشتباه می گیرند. افزایش طول تاج دندان پروسه متفاوتی است که شامل برداشتن استخوان و بافت لثه است. اما جراحی لیفت لثه تنها بافت لثه را بر می دارد. جراحی لیفت لثه برای درمان بیماری ها به کار نمی روند. انواع دیگری از جراحی لثه وجود دارند که برای اصلاح پریودنتیت (بیماری پیشرفته لثه) انجام می شوند و بیشتر به دلایل سلامتی صورت می گیرند.

به خاطر پیشرفت هایی که در زمینه جراحی لیفت لثه صورت گرفته، معمولا این پروسه بین افراد محبوبیت زیادی دارد. تکنولوژی لیزر مدرن لیفت لثه را سریع تر کرده، که با درد کمتری همراه است و زمان کمتری برای ریکاوری نیاز دارد.

در گذشته لیفت لثه با ایجاد برش و گاهی بخیه همراه بود. امروزه بیشتر دندانپزشکان از تکنولوژی ای به نام لیزر دندانپزشکی بافت نرم استفاده می کنند تا به آرامی قسمتی از بافت لثه را بردارند. لیزر رگ های خونی را کاتتریزه (منظور سوزاندن و بستن‌) می کند، مقداری از بافت را بر می دارد و سبب خونریزی کمتر، ورم کمتر و بهبود سریع تر می شود.


بیشتر بدانید: پل های دندانی یا بریج؛ انواع، نحوه انجام و سوالات متداول


پروسه لیفت لثه گاهی همراه با سایر پروسه های زیبایی (مثلا در ادامه درمان ارتودنسی) انجام می شود. سایر روش های افزایش طول دندان شامل ونیر و باندینگ هستند که هر کدام از آن ها می توانند به جای لیفت لثه یا در ترکیب با آن استفاده شوند. اگر لبخند لثه ای یا دندان های کوچک دارید، لیفت لثه انتخاب مناسبی برای ارتقاء ظاهر لبخندتان است.

چه چیزی سبب لبخند لثه ای می شود؟

وقتی بافت لثه بیش از حد رشد می کند و دندان ها را می پوشاند، هنگامی که فرد لبخند می زند قسمت بیشتری از لثه پیداست و دندان ها کوچک تر به نظر می رسند. این اتفاق گاهی بعد از استفاده از بریس دندان، به علت تغییرات هورمونی یا به عنوان عوارض جانبی مصرف برخی داروها اتفاق می افتد. لبخند تنها شامل دندان ها نیست. تمام قسمت هایی که روی لبخند تاثیر می گذارند باید در توازن با هم باشند تا فرد لبخند زیبایی داشته باشد. یکی از قسمت های لبخند که معمولا از آن غافل می شوند و آن را نادیده می گیرند لثه است.

در مراکز دندانپزشکی، پزشکان بررسی می کنند که آیا لثه نامتوازن است یا نه، چون این مورد خیلی روی زیبایی لبخند تاثیر گذار است. از طریق پروسه لیزر دیود ساده می توان مشکلات لثه را حل کرد، توازن ایجاد کرد و لبخند فرد را بهبود بخشید. می توان با کمک این کار لبخند متوازن تری برای افراد ایجاد کرد.

آیا جراحی لیفت لثه یا کانتورینگ لثه محدودیتی هم دارد؟

محدودیت جراحی لیفت لثه به این بستگی دارد که قرار است تا چه حد اسکالپتینگ با لیزر انجام شود. تنها به میزان خاصی بافت لثه در اطراف دندان ها نیاز است تا بتوان توازن سالمی بین دندان و لثه برقرار کرد. این اندازه را عرض بیولوژیک می گویند. اگر لبخند لثه ای دارید که با لیزر به تنهایی قابل اصلاح نیست روش های دیگری هستند که می توان از آن ها هم استفاده کرد.

برای بررسی این که برای اصلاح لبخند لثه ای چه کارهایی می توان انجام داد باید به پزشک مراجعه کرد. پزشک از دهان تصاویر دیجیتالی تهیه می کند و آن ها را بررسی می کند. علاوه بر این دندانپزشک لثه فرد را هم بررسی می کند تا ببیند بهترین راه برای رسیدن به نتیجه دلخواه فرد چیست.

لیفت لثه

بعد از جراحی لیفت لثه

در این جراحی به بخیه نیازی نیست و این پروسه خیلی سریع و معمولا بدون هیچ درد خاصی انجام می شود. حدود ۲۴ ساعت بعد از این جراحی می توانید بخورید و بنوشید و حدود یک هفته بعد کاملا بهبود خواهید یافت. هر گونه درد بعد از این پروسه را می توان با مصرف داروهای بدون نیاز به نسخه برطرف کرد. می توان بلافاصله بعد از جراحی این داروها را مصرف کرد.

اگر پروسه لیفت لثه به همراه سایر جراحی های زیبایی انجام شده باشد، زمان ریکاوری می تواند طولانی تر باشد. پزشک می تواند مدت زمان احتمالی ریکاوری را تخمین بزند. برای اطمینان از دوام نتایج رضایت بخش و طولانی مدت، بعد از این جراحی باید مرتب به پزشک مراجعه کنید، در خانه توصیه های پزشک را رعایت کنید و بهداشت دهان و دندان را جدی بگیرید.


بیشتر بدانید: چکار کنیم که دچار عفونت لثه نشویم


این کار سبب منع عفونت و پیشگیری از عقب رفتن لثه می شود و باعث زیبا و سالم به نظر رسیدن لبخند جدیدتان می شود. هر پروسه تهاجمی و هر گونه جراحی یک سری خطرات دارد. قبل از انجام هر نوع جراحی باید از متخصص مربوطه درباره خطرات آن سوال بپرسید.

چرا هنگامی که بعضی از افراد می خندند لثه هایشان نمایان می شود؟

گاهی اوقات دلیل این موضوع این است که دندان ها به علت این که توسط بافت لثه پوشانده شده اند، خیلی کوتاه به نظر می رسند. گاهی دلیلش این است که دندان های فرد بیش از حد معمول کوچک هستند یا لب بالا کوتاه تر از حد معمول است. به طور کلی دلیل اصلی لبخند لثه ای ژنتیکی است اما دندانپزشک می تواند خط لثه را با دندان ها هماهنگ کند.

مزایای لیفت لثه چه هستند؟

بسیاری از مزایای لیفت لثه شامل این مواردند:

  • افزایش طول دندان ها
  • مشاهده نسبت مناسبی از دندان ها هنگام لبخند
  • تقویت ظاهر لبخند

جراحی لیفت لثه تنها در یک جلسه می تواند لبخندی رضایت بخش برای فرد به ارمغان بیاورد. برای راحت بودن فرد در طی این پروسه، دندانپزشکان استفاده از مسکن هایی را پیشنهاد می دهند تا اطمینان حاصل کنند که افرادی که تحت درمان لیفت لثه و سایر روش های درمانی هستند تجربه رضایت بخش و راحتی خواهند داشت.

پروسه لیفت لثه

در طی این پروسه پزشکان از لیزر دندانپزشکی بافت نرم و کانتورینگ برای اصلاح بافت اضافی لثه استفاده می کنند تا لبخندی زیبا و متقارن برای فرد ایجاد کنند. تنها در طی چند دقیقه، لیزر میزان کافی مینای دندان را به معرض نمایش می گذارد که روی لبخند تاثیر مثبتی دارد. لیزر دندانپزشکی بافت نرم به فرد این امکان را می دهد که به تکنولوژی با دقتی دسترسی داشته باشد. برخی از مزایای لیزر دندانپزشکی بافت نرم شامل این مواردند:

  • خونریزی جزئی و گاهی عدم خونریزی
  • ورم جزئی و گاهی عدم ورم
  • نبود بخیه
  • برداشتن دقیق بافت سبب درمان درست می شود.
  • اذیت شدن و درد جزئی
  • زمان بهبود کم

لیفت لثه

چه کسی گزینه مناسبی برای انجام جراحی لیفت لثه است؟

افرادی که بافت اضافی لثه یا مشکلات مربوط به خط لثه دارند، تا زمانی که سالم باشند، سیگار نکشند و از نظر بهداشت دهان و دندان در سطح مناسبی باشند، برای انجام اسکالپتینگ لثه گزینه مناسبی هستند. دندانپزشک بیمار را معاینه می کند تا ببیند که آیا او گزینه مناسبی برای انجام پروسه لیفت لثه هست یا نه.


بیشر بدانید: روش های درمانی مختلف برای بیماری های لثه


علاوه بر این، خط لثه به طور جزئی بررسی می شود تا مشخص شود که کدام قسمت ها به کانتورینگ نیاز دارند و چگونه می توان به تقارن بین خط لثه و دندان ها دست پیدا کرد. دلایل زیادی نیستند که فرد را برای انجام پروسه لیفت لثه گزینه مناسبی نمی دانند و در زیر به برخی از آن ها اشاره شده است:

  • افرادی که بیماری لثوی دارند.
  • افرادی که نسبت به مواد بیهوشی آلرژی دارند.
  • افرادی که هنوز دندان های دائمی در حال رشد دارند.

بعد از جراحی لیفت لثه چگونه لثه ام را سالم نگه دارم؟

بعد از جراحی لیفت لثه باید یک سری نکات را رعایت کنید تا در کوتاه ترین زمان ممکن به بهترین نتیجه برسید:

  • برای مقابله با هر گونه درد بعد از انجام جراحی لیفت لثه، دوز مناسبی از داروهای بدون نیاز به نسخه دریافت کنید. از جمله این داروها می توان به ایبوپروفن اشاره کرد.
  • تا زمانی که اثر داروهای بیهوشی از بین نرفته، از خوردن و آشامیدن بپرهیزید. این سبب پیشگیری از هر گونه آسیب به لثه می شود.
  • در خانه به رعایت بهداشت دهان و دندان اهمیت بدهید. به آرامی مسواک بزنید و نخ دندان بکشید. می توانید بدون ایجاد فشار زیاد به قسمتی که جراحی روی آن انجام شده، به میزان ممکن پلاکت ها را برطرف کنید.
  • اگر از شوینده دهان استفاده می کنید حتما به خاطر داشته باشید که از نوع بدون الکل آن استفاده کنید. می توانید چندین روز بعد از این پروسه از محلول شستشوی آب نمک استفاده کنید.
  • سیگار نکشید و از محصولات تنباکو استفاده نکنید چون انجام این کارها ممکن است که پروسه بهبود را به تاخیر بیندازد. حتی می توانید از این موقعیت به عنوان فرصتی برای ترک مصرف دخانیات استفاده کنید تا از بهداشت دهان و دندان و لبخند زیبای خود محافظت کنید.

لیفت لثه نقش مهمی در برنامه های درمانی مربوط به دهان و دندان ایفا می کند. لیفت لثه می تواند فرایند سفید کردن دندان ها را تکمیل کند یا به ونیرها ظاهر طبیعی تری در خط لثه ببخشد.

چه پزشکانی لیفت لثه را انجام می دهند؟

بسیاری از دندانپزشکان و متخصصان بیماری های لثوی می توانند فرایند کانتورینگ لثه را انجام دهند. قبل از انجام این فرایند از پزشک درباره تجربه اش در خصوص انجام آن سوال بپرسید.

لیفت لثه : هزینه آن به چه صورت است؟

هزینه کانتورینگ لثه به اندازه قسمتی که روی آن کار انجام شده بستگی دارد. هزینه کانتورینگ لثه با توجه به شرایط هر فردی با فرد دیگر فرق دارد. معمولا اگر کانتورینگ لثه برای اهداف زیبایی انجام شود بیمه هزینه آن را تقبل نمی کند.

لیفت لثه

لیفت لثه : خطرات

هیچ جراحی ای بدون عوارض جانبی و خطر نیست. خطرات مربوط به کانتورینگ لثه هم شامل این مواردند:

  • عکس العمل آلرژیک به مواد بیهوشی (نادر)
  • بازگشت بافت لثه

اگر از ظاهر دندان ها و لثه تان راضی نیستید از پزشک درباره این که کانتورینگ لثه برای شما مناسب است یا نه سوال بپرسید. اما به خاطر بسپارید که مثل هر عمل جراحی زیبایی دیگر، نتیجه نهایی این عمل هم به مهارت پزشک بستگی دارد. قبل از مراجعه به پزشک حتما خوب درباره تخصص او تحقیق کنید. از پزشک بخواهید که تصاویر کارهایی که انجام داده را به شما نشان دهد تا از تصمیم خود بیشتر مطمئن شوید.

لبخند لثه ای چیست؟

لبخند لثه ای شرایطی است که طی آن دندان های شخص به علت میزان غیر عادی بافت لثوی کوتاه به نظر می رسند. به عبارت دیگر، لثه قسمت زیادی از دندان را می پوشاند. وقتی هنگام لبخند، میزان لثه ای که پیداست خیلی بیشتر از حد معمول است فرد احساس می کند که لبخند غیر جذاب و لثه ای دارد.

کسانی که لبخند لثه ای دارند معمولا از نشان دادن دندان های خود احساس خوبی ندارند. این افراد اعتماد به نفس خود را از دست می دهند. اگر چنین مشکلی دارید می توانید با مراجعه به پزشک و اصلاح خط لثه لبخندی زیبا داشته باشید.

تغییر موقعیت خط لثه

جراحی لیفت لثه، خط لثه دندان های بالایی را با بالا بردن خط لثه اصلاح می کند. این جراحی به نشان دادن بیشتر ساختار دندان و ارتقاء لبخند کمک می کند. تحقیقات نشان داده اند که ۱۴% از زنان و ۷% از مردان لبخند لثه ای دارند. وقتی صحبت از لبخند رضایت بخش می شود لثه و دندان ها باید به میزان خاصی مشخص باشند. با برداشتن بافت اضافی لثه، دندان ها و لثه به هنگام لبخند به میزان مناسب خود را نشان می دهند.

بسیاری از دندانپزشکان جراحی های زیبایی دندانپزشکی را انجام می دهند اما جراحی لیفت لثه حتما باید تحت نظر یک متخصص ماهر و با تجربه انجام شود.

فرنکتومی لثه

فرنکتومی از طریق جراحی، فرنوم دهان را اصلاح می کند. فرنوم لایه هایی از بافت است که زیر زبان یا در لب بالا قرار دارد. فرنوم های فراوانی در دهان قرار دارند. برجسته ترین فرنوم، فرنومی است که در جلوی دندان های بالا و پایین قرار دارد. وقتی فرنوم به نحوی قرار گرفته باشد که در نحوه قرار گرفتن دندان ها دخالت کند یا سبب عقب رفتن لثه شود، باید با یک پروسه جراحی ساده آن ها را اصلاح کرد.

لیفت لثه

مزیت های فرنکتومی چه هستند؟

فرنکتومی فرایندی ساده است که به سلامت طولانی مدت لثه و دندان ها کمک می کند. علاوه بر این، فرنکتومی بعد از درمان ارتودنسی از بازگشت مشکلات پیشگیری می کنند.

جراحی موکوجینجیوال

وقتی عقب رفتن لثه اتفاق می افتد، بدن توانایی مقابله طبیعی خود در برابر باکتری ها و آسیب را از دست می دهد. وقتی عقب رفتن لثه اتفاق می افتد، بازسازی لثه با کمک پیوند بافت امری ضروری است. وقتی عقب رفتگی لثه جزئی باشد، به میزان جزئی بافت سالم وجود دارد و از دندان ها محافظت می کند و در این شرایط به درمان خاصی به جز مراقبت در خانه نیازی نیست.

اما وقتی عقب رفتگی لثه پیشرفت کرده باشد و به غشاء مخاطی (بافت لثه متصل به لب ها و گونه ها) رسیده باشد، اولین خط دفاعی در برابر نفوذ باکتری ها از بین می رود. پیوند بافت برای حل چنین مشکلاتی انجام می شود. برای پیوند بافت یک تکه نازک از بافت سقف دهان یا قسمت های اطراف را بر می دارند تا بافت لازم در اطراف دندان را فراهم کنند.


بیشتر بدانید: از روی لثه ها می توان چه بیماری های را تشخیص داد؟


پیوند بافت لثه برای پوشاندن قسمت هایی از ریشه دندان که در معرض دید هستند انجام می شود. هدف اصلی این پروسه ایجاد بافت محکم در اطراف دندان ها برای محافظت بهتر در مقابل بیماری های لثوی است. پیوند آزاد لثه در مقایسه با پیوند بافت همبند معمولا هنگامی انجام می شود که پوشاندن ریشه دندان احتمال وقوع ندارد.

ترمیم عقب رفتن ریشه (پیوند بافت‌ همبند زیر اپی‌ تلیال‌)

عقب رفتن لثه در نتیجه حرکت خط لثه زیر ریشه دندان اتفاق می افتد. عقب رفتن لثه در نتیجه از دست دادن استخوان اطراف دندان ها اتفاق می افتد. این عقب رفتن می تواند یک دندان را تحت تاثیر بگذارد یا در دهان پخش شود. علائم این اختلال متفاوت هستند.

گاهی هیچ علائمی دیده نمی شود و گاهی حساسیت دندان، التهاب بافت، در معرض قرار گرفتن ریشه دندان، پیشرفت حفره دندان و مشکلات زیبایی دیده می شوند. امروزه عقب رفتن ریشه به راحتی با فرایند پیوند بافت درمان می شود.

چرا درمان لبخند لثه ای با لیفت لثه بهتر از درمان با بوتاکس است؟

برای درمان لبخند لثه ای از بوتاکس هم استفاده می شود. نوروتوکسین به طور موقت حرکات عضلات مربوطه را به تاخیر می اندازد. پس هنگامی که بوتاکس به درون ماهیچه پشت لب بالا تزریق می شود، ماهیچه ها حرکت نمی کنند و لب بالا پایین تر می آید. این روش برای پوشاندن لبخند لثه ای استفاده می شود چون لب بالا قسمت بیشتری از لثه را می پوشاند.

به طور کلی با در نظر گرفتن تمام چیزهایی که گفته شد، استفاده از بوتاکس به این منظور معایبی هم دارد. اولین نقطه منفی این است که این درمان موقتی است. این به این معناست که درمان های مکرر برای نتایج ماندگار نیازند. اما جراحی لیفت لثه نتایج ماندگار ایجاد می کند. دوم این که تزریق سبب پایین آمدن بیش از حد لب بالا می شود.

سوم این که بوتاکس می تواند مانع از لبخند شود. هدف درمان پروسه های اصلاح لثه این است که به بیماران این امکان را بدهند تا لبخند خود را نشان دهند نه این که آن ها را از خندیدن منع کند. در آخر بوتاکس برخلاف جراحی لیفت لثه، روی طول واقعی لثه تاثیری ندارد.

لیفت لثه

سایر پروسه های مربوط به دندان

کراون دندان

کراون دندان روکشی برای پوشاندن دندان آسیب دیده، شکسته، ضعیف شده و ترک خوردگی دندان است. این پروسه شامل تراشیدن دندان آسیب دیده و قرار دادن کراون روی آن است. کراون ها از مواد متفاوتی همچون فلز، پورسلین و سرامیک ساخته شده اند. کراون دندان آسیب دیده را کاملا می پوشاند و لبخند زیبا به فرد می بخشد.

ونیر

ونیرها هم همچون کراون برای ارتقاء ظاهر دندان ها استفاده می شوند اما کل دندان را نمی پوشانند و تنها بخش جلویی آن را می پوشانند. برای قرار دادن ونیر، جلوی دندان باید تراشیده شود اما نه به اندازه ای که برای کراون دندان را می تراشند. از این روش بیشتر برای بهتر کردن ظاهر دندان های بد رنگ، ساییده و لب پر شده استفاده می شود.

قیمت ونیرها با توجه به مواد استفاده شده متفاوت است اما معمولا قیمت آن پایین تر از کراون است. دلیل ارزان تر بودن آن به این علت است که کراون تنها سطح جلویی دندان ها را می پوشاند و کل دندان ها را نمی پوشاند. با استفاده از ونیر همراه با جراحی لیفت لثه، بیماران می توانند با اعتماد به نفس لبخند زیبا و دندان های سفید خود را به نمایش بگذارند.

درمان با پیوند لثه

درمان لیفت لثه مشکل اضافی بودن لثه را برطرف می کند اما پیوند لثه برعکس است و روی درمان کم بودن بافت لثه و در معرض قرار گرفتن ریشه دندان و خود دندان ها تمرکز می کند.

  • جراحی پیوند بافت لثه به قسمت هایی که بافت لثه کمی دارند، بافت لثه پیوند می زند.
  • این جراحی ترمیمی ظاهر لبخند را ارتقاء می بخشد.
  • اگر به علت مشکلات دندان و مشکلات بایت دچار عقب رفتن لثه شده اید، پروسه پیوند بافت لثه می تواند به شما کمک کند.
  • این پروسه به ترمیم بافت از دست رفته و لبخندی سالم کمک می کند.
  • این فرایند موثر است و اعتماد به نفستان را بالا می برد.

در طول جراحی پیوند بافت لثه، دندانپزشک خط لثه را ترمیم می کند. جراحی پیوند بافت لثه دقیقا نقطه مقابل جراحی لیفت لثه است. در طی این جراحی، پزشک بافت سالم و طبیعی را به قسمت هایی از لثه پیوند می زند و سبب ایجاد لبخند سالم و طبیعی می شود.

بسیاری از افراد به علت بیماری های لثوی به این روش ترمیمی نیاز دارند. اگر دچار بیماری هایی مثل پریودنتیت یا جینجیویت هستید، این اختلالات سبب عقب رفتن لثه می شوند. این اتفاق با سرعت خیلی پایین می افتد و به همین خاطر است که معمولا دیر متوجه آن می شوند. به هر حال، اگر این آسیب ها به موقع درمان نشوند می توانند افزایش یابند.

وقتی حجم زیادی از لثه از دست رفته باشد، بیشتر دندان و گاهی ریشه دندان در معرض دید قرار می گیرند و سبب حساسیت و آسیب به استخوان های پشتیبان می شوند و احتمال از دست دادن دندان هم در این شرایط افزایش پیدا می کند. با این نوع روش ترمیمی، پزشکان می توانند از دست رفتن لثه را اصلاح کنند، بافت موجود را ترمیم کنند و ظاهر رضایت بخشی را برای شما به ارمغان بیاورند.

چه کسی گزینه مناسبی برای انجام جراحی پیوند بافت لثه است؟

تنها راهی که می توان فهمید برای انجام جراحی پیوند بافت لثه گزینه مناسبی هستید یا نه، این است که برای معاینه نزد دندانپزشک بروید. گاهی نیز در طی انجام سایر پروسه های مربوط به دندان و ملاقات های مرتب با دندانپزشک، او تشخیص می دهد که فرد باید این کار را انجام دهد. سلامت دهان و دندان امری ضروری است و داشتن لثه سالم برای پشتیبانی از دندان ها اساسی است و به نگه داشتن دندان ها در جای خود کمک می کند.

در برخی موارد اگر دچار عقب رفتن لثه شده باشید دندانپزشک انجام پیوند بافت لثه را پیشنهاد می دهد. اگر دندان هایتان به دمای سرد و گرم و مصرف برخی مواد غذایی ادویه دار و شیرین حساس هستند، می توانید این فرایند را انجام دهید. اگر هنگامی که در آینه نگاه می کنید می بینید که دندان هایتان از حد معمول کشیده تر هستند انجام پیوند بافت لثه می تواند به شما کمک کند. این موضوع نشان دهنده عقب رفتن لثه و در معرض قرار گرفتن ریشه دندان هاست.

اگر متوجه افزایش فضا بین دندان هایتان شدید، این می تواند نشان دهنده بیماری پریودنتال باشد. بیرون بودن ریشه دندان روی زیبایی دندان ها خیلی تاثیر می گذارد. درست است که معمولا جراحی پیوند بافت لثه را نوعی فرایند زیبایی می دانند اما اگر در معرض از دست دادن دندان هستید هم انجام این جراحی به شما پیشنهاد می شود. پس برای مراجعه به دندانپزشک دیر نکنید.

لیفت لثه

جراحی پیوند بافت لثه چگونه انجام می شود؟

در طول جراحی پیوند بافت لثه، به بافت سالم برای قسمت هایی از لثه که عقب رفته اند و جاهایی که از دست رفتن بافت چشمگیر است، نیاز است. برای انجام این کار پزشکان از بافت های خود فرد استفاده می کنند. در برخی شرایط این بافت را از سقف دهان بر می دارند. این گزینه مناسبی است چون نوعی هماهنگی طبیعی ایجاد می کند و ریسک عفونت را پایین می آورد.

اگر فرد به دلایلی امکان انجام چنین کاری را نداشته باشد، دندانپزشکان از پوست های موجود در بانک بافت استفاده می کنند. این فرایند در مطب پزشک انجام می شود و انجام آن بین ۱ تا ۳ ساعت وقت می برد. پزشک از بیحسی موضعی استفاده می کند. بعد از انجام آن احساس درد جزئی خواهید داشت که با مصرف داروهای مسکن قابل کنترل است. امکان ایجاد ورم وجود دارد که چند روز بعد از انجام جراحی بهبود می یابد.


بیماری لوپوس اریتماتوز سیستمیک SLE یک بیماری خودایمنی مزمن است که می تواند ارگان های متعددی بخصوص پوست، مفاصل، خون، کلیه ها وسیستم عصبی مرکزی را در بدن درگیر کند. منظور از “مزمن بودن ” این است که بیماری لوپوس می تواند برای یک مدت طولانی باقی بماند. منظور از “خودایمنی،” وجود اختلالی است در سیستم ایمنی که در آن سیستم ایمنی بجای محافظت بدن در مقابل ویروس ومیکروب، به بافت های خود بیمار حمله می کند. لوپوس یک بیماری خود ایمنی است به این معنی که سیستم ایمنی بدن یا همان سیستم دفاعی بدن، آنتی بادی هایی تولید می کند که به بافت های داخلی بدن حمله می کنند و باعث التهاب می شوند. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به لوپوس می پردازیم.

بیماری لوپوس

انواع بیماری لوپوس

دو نوع اصلی لوپوس وجود دارد:

  • لوپوس دیسکوئید
  • لوپوس اریتماتوس سیستمیک(SLE)

چه کسی به بیماری لوپوس مبتلا می شود؟

  • لوپوس در حدود نه برابر در زنان نسبت به مردان شایع تر است.
  • لوپوس در افراد جوان تر رواج بیشتری دارد و تنها در حدود ۱مورد در هر ۱۵ مورد، بعد از سن ۵۰ سالگی شروع می شود، که شدت آن کمتر است.
  • لوپوس در زنان چینی شایع تر است.
  • لوپوس در زنان آفریقایی یا کارائیبی نیز رواج دارد. این بیماری در افراد آفریقایی-کارائیبی شدیدتر است.
  • لوپوس به ندرت می تواند بر روی کودکان تاثیر بگذارد، اما شیوع آن قبل از پنج سالگی غیر عادی است.

علائم بیماری لوپوس

رایج ترین علائم لوپوس عبارتند از:

برخی از افراد مبتلا به لوپوس فقط این علائم را تجربه می کنند، در حالی که این علائم هنوز هم می توانند تاثیر زیادی را در زندگی روزمره فرد داشته باشند.

علائم دیگر لوپوس که خیلی شایع هستند عبارتند از:

  • تب
  • کاهش وزن
  • تورم غدد لنفاوی

بیماری لوپوس می تواند بیشتر قسمت های مختلف بدن را تحت تاثیر قرار دهد و هنگامی که این بیماری بر روی اندام های داخلی مانند قلب، ریه ها، مغز یا کلیه ها تاثیر می گذارد، می تواند بسیار جدی تر هم باشد. اما بیشتر افراد تنها یک یا چند مورد از علائم احتمالی را خواهند داشت و بسیاری دیگر فقط متوجه آمد و شد این علائم هستند.

پوست و دهان

بر روی قسمت هایی از بدن که در معرض نور خورشید قرار دارند، جوش ها و بثوراتی دیده می شود از جمله صورت، مچ دست و دست. بثورات پروانه ای شکل به خصوص بر روی گونه ‌ها و برآمدگی بینی، عادی است.

برخی از افراد مبتلا به لوپوس متوجه تغییر رنگ انگشتان خود در هوای سرد می شوند که در ابتدا بسیار کم رنگ، سپس به رنگ آبی و در  نهایت قرمز می شوند. به این حالت، پدیده رینود گفته می شود که بر اثر باریک شدن (تنگی) عروق خونی ایجاد می شود و باعث کاهش خون رسانی به انگشتان دست یا انگشتان پا می شود. زخم های دهانی نیز ممکن است ایجاد شود که امکان برگشت مکرر آنها وجود دارد.

مو

ریزش مو تقریبا عادی است و ممکن است در برخی از افراد مبتلا به بیماری لوپوس شدید باشد اما زمانی که تحت کنترل قرار می‌گیرد معمولا دوباره رشد می کند.

مفاصل

درد مفاصل به ویژه در مفاصل کوچک دست ‌ها و پاها شایع است. درد از یک مفصل به مفصل دیگر منتقل می شود و اغلب با عنوان حرکت باد بزنی توصیف می‌شود. درد و تورم مفصل ممکن است علائم اصلی در برخی از افراد باشد هر چند که این بیماری معمولا باعث آسیب دائمی و تغییر شکل مفاصل نمی‌شود.

در حدود ۱ نفر از هر ۲۰ نفر مبتلا به لوپوس، دارای مشکلات شدید مفصلی هستند. کمتر از ۱ نفر در هر ۲۰ نفر مبتلا به لوپوس، بیش فعالی مفصل یا شکلی از آرتروز به نام آرتروپاتی جکوود وجود دارد که می تواند باعث تغییر شکل مفاصل شود.

بیماری لوپوس

کلیه ها

در حدود ۱ نفر در هر ۳ نفر مبتلا به لوپوس، التهاب قابل‌توجهی در کلیه ‌ها دیده می شود و گاهی باعث آسیب کلیوی نیز می شود. در صورت تشخیص زود هنگام با انجام آزمایشادرار منظم، فشار خون و آزمایش خون توسط پزشک، التهاب کلیه در بیشتر بیماران می‌تواند با موفقیت درمان شود. باید از داروهایی که توسط پزشک تجویز می شود،استفاده کنید تا مطمئن شوید که کلیه ‌ها، آسیب دائمی نمی‌بینند.

خون و رگ های خونی

لوپوس می تواند باعث افزایش فشار خون شود، مخصوصا اگر کلیه ها را درگیر کرده باشد. قرص های استروئیدی که اغلب برای درمان بیماری لوپوس مورد استفاده قرار می گیرند، می توانند باعث افزایش  فشار خون شوند مخصوصا اگر در دوزهای زیادی مصرف شوند. لوپوس می تواند در ایجاد کلسترول بالا نیز نقش داشته باشد که باید به طور سالانه با انجام آزمایش خون بررسی شده و در صورت نیاز درمان شود.

لوپوس ممکن است مغز استخوان را تحت ‌تاثیر قرار دهد و باعث کم خونی و کاهش تعداد پلاکت ‌ها (سلول هایی که به لخته شدن خون کمک می کنند) و یا گلبول های سفید خون شود. مشکلات مربوط به خون مانند کم‌ خونی در کودکان مبتلا به لوپوس شایع تر است.

برخی افراد مبتلا به لوپوس بیشتر در معرض خطر لخته شدن خون در رگ ها و یا در شریان ها قرار دارند. این مشکل معمولا توسط آنتی بادی های ضد فسفولیپید ایجاد می شود. بعضی از این آنتی بادی ها می توانند بر روی بارداری نیز تاثیر بگذارند و باعث افزایش خطر سقط جنین (سندرم آنتی فسفولیپید) می شوند.

مغز و سیستم عصبی

۱ نفر از هر ۳ نفر مبتلا به لوپوس، دارای میگرن می باشد و ممکن است اضطراب یا افسردگی را نیز تجربه کند. برخی از افراد دچار سرگیجه، از دست دادن حافظه و یا گیجی هستند. لوپوس به ندرت می تواند باعث غش (شبیه صرع) یا احساس پارانویا (شبیه اسکیزوفرنی) شود. اگرچه این عوارض تنها بر تعداد کمی از افراد مبتلا به لوپوس تاثیر می گذارد.

قلب و ریه ها

گاهی اوقات، بیماری لوپوس مستقیما بر وی قلب و ریه ها تاثیر می گذارد. بیشتر اوقات، باعث التهاب در بافت های اطراف قلب (پریکارد) و ریه ها (پرده جنب) می شود، که هر دو باعث تنگی نفس و درد های شدید در قفسه سینه می شوند. به ندرت ممکن است مقادیر زیادی مایعات در این بافت ها ایجاد شده و باعث تنگی نفس شدید شود.

اخیرا دریافته ایم که بیماری لوپوس ممکن است باعث تنگ شدن رگ‌ های خونی شود. این امر می‌تواند منجر به افزایش خطر ابتلا به آنژین( ورم گلو)، حملات قلبی و سکته شود، بنابراین نظارت دقیق و درمان زود هنگام درباره فاکتورهایی مانند کلسترول بالا و فشار خون بالا، حیاتی و لازم است.

سایر اندام ها

افراد مبتلا به بیماری لوپوس ممکن است از تورم غدد لنفاوی رنج ببرند که می تواند باعث ناراحتی آنها شود. كمتر اتفاق می افتد که لوپوس بر روی غشاء سروز، روده، لوزالمعده، كبد یا طحال تاثیر بگذارد و باعث درد شکمی شود. به ندرت، لوپوس می تواند بر روی چشم ها اثر بگذارد و باعث قرمزی دردناک چشم و یا تغییر در بینایی شود.

دیگر شرایط مرتبط با بیماری لوپوس

در حدود یک سوم افراد مبتلا  به لوپوس، باعث ایجاد یک بیماری خود ایمنی اضافی می شوند از قبیل بیماری خود ایمنی تیروئید، به ویژه نوعی که باعث کم تحرکی غده تیروئید می شود. خشکی شدید چشم ها و دهان (سندرم شوگرن) که در حدود ۱۰٪ از مبتلایان به لوپوس به آن دچار هستند و آرتریت روماتوئید یا التهاب عضلات (میوزیت) اما این موارد خیلی کم شایع هستند.

بیماری لوپوس

علل و دلایل بیماری لوپوس

سیستم ایمنی بدن شما، پروتئین ‌هایی را  با عنوان آنتی بادی تولید می‌کند که می توانند با عفونت مبارزه کنند.در لوپوس، بدن نیز آنتی بادی هایی را تولید می کندکه به بافت ‌های خودش حمله کنند. ما مطمئن نیستیم که چرا این اتفاق می‌افتد اما احتمالا به دلیل ترکیبی از عوامل محیطی، هورمونی و ژنتیکی است.

لوپوس مستقیما از والدین به فرزندانشان منتقل نمی شود، اما اگر ارتباط نزدیکی با شخصی داشته باشید که مبتلا به لوپوس می باشد، در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستید. در صورت داشتن لوپوس، شانس بروز آن در کودک، ۱ در ۱۰۰ است. لوپوس مسری نیست، بنابراین نمی تواند از شخص دیگری به شما منتقل شود.

بیماری لوپوس چگونه بر روی من تاثیر خواهد گذاشت؟

درمان ‌های نوین، نگرش افراد مبتلا به لوپوس را بهبود بخشیده‌ است. با این حال، این یک وضعیت متغیر و غیرقابل ‌پیش ‌بینی است و حتی ممکن است در افرادی که اندام‌ های حیاتی آنها تحت ‌تاثیر قرار می‌گیرند، یک مورد تهدید آمیز باشد. به سختی می‌توان پیش‌ بینی کرد که لوپوس چگونه بر شما تاثیر خواهد گذاشت. اکثر افراد مبتلا به لوپوس مشکلات جدی ندارند، اما پزشک و متخصص پرستار روماتولوژی، این مشکلات را بررسی می کنند تا درمان های اولیه در صورت نیاز انجام شود.

نظارت دقیق بر این شرایط لازم است تا مشکلات جدی، فوری شناسایی و درمان شوند. به عنوان مثال، برخی افراد مبتلا به لوپوس بیشتر از حد معمول در معرض خطر حمله قلبی یا سکته مغزی قرار دارند. پزشک شما این موضوع را با سایر عوامل خطر مانند سیگار کشیدن و افزایش کلسترول یا فشار خون در نظر می گیرد. آنها تغییراتی را در نوع درمان و شیوه زندگی ارائه می کنند.

در زنان جوان خطر حمله قلبی یا سکته مغزی به طور طبیعی بسیار کم است، بنابراین اگر چه که با داشتن  افزایش پیدا می کند، ولی خطر کلی هنوز کم است. با این حال، ایده خوبی است که در مورد این موضوع با پزشک خود صحبت کنید.

تشخیص بیماری لوپوس

لوپوس را براساس علائم آن، معاینه فیزیکی و آزمایش خون تشخیص می دهند. آزمایشات می توانند به رد کردن شرایط دیگر کمک کنند.

آزمایشات خون مختلفی ممکن است برای تشخیص لوپوس، مورد استفاده قرار گیرند:

آزمایش آنتی بادی ضد هسته ای (ANA)

این آزمایش در حدود ۹۵٪ از مبتلایان به لوپوس ANA مثبت است، اما گاهی اوقات، این آزمایش می توانددر افرادی که لوپوس ندارند نیز مثبت باشد، بنابراین نمی توان تشخیص را مورد تایید قرار داد.

 دو رشته ای(anti-dsDNA)

حدود ۷۰ درصد از افراد مبتلا به لوپوس دارای این آنتی‌بادی هستند. یک آزمایش مثبت به این معنی است که لوپوس به احتمال زیاد در افرادی که لوپوس ندارند، مثبت است. سطح anti-dsDNA  معمولا وقتی بالا می‌رود که لوپوس فعال‌تر است، بنابراین تکرار آزمایشات می‌تواند به عنوان ابزاری برای نظارت بر وضعیت بیمار و تصمیم‌گیری در مورد درمان، مفید باشد.

آزمایش آنتی‌بادی ضد Ro

اگر برای این آنتی بادی، آزمایش مثبت باشد، ممکن است به احتمال زیاد شاهد بثورات پوستی خواهید بود و از خشکی چشم و یا دهان ( سندرم شوگرن ) رنج می برید. این آنتی بادی می‌تواند در طول دوران بارداری از جفت عبور کند. اگر آنتی بادی ضد Ro دارید و تصمیم به داشتن نوزاد گرفته اید، دوران بارداری بیشتر باید تحت نظارت و کنترل باشید.

آزمایش آنتی بادی ضد فسفولیپید

آزمایش مثبت برای این آنتی بادی ها ممکن است به معنی افزایش خطر سقط جنین و ایجاد لخته های خونی باشد.

آزمایش سطح مکمل

مکمل به مجموعه ای از پروتئین ها در خون اشاره می کند که ما را از عفونت ها محافظت می کند. با فعال تر شدن لوپوس، سطوح مکمل کاهش پیدا می کند.

سرعت رسوب گلبول های قرمز(ESR )

این آزمایش، می تواند التهاب را با اندازه‌گیری سرعت رسوب سلول ‌های خونی در کف لوله آزمایش، تشخیص دهد. ESR اغلب در  لوپوس، افزایش پیدا می کند.

بیماری لوپوس

آزمایش عملکرد کلیه و کبد

این آزمایش شامل آزمایشات خون و ادرار است، که بطور منظم انجام می شود تا هر گونه مشکل ناشی از لوپوس یا درمان دارویی به سرعت شناسایی شود. یک آزمایش ساده ادرار می تواند نشان دهد که آیا پروتئین یا خون در ادرار وجود دارد یا خیر. این آزمایش می تواند به پزشکان در تشخیص مشکل کلیه ها در مراحل اولیه کمک کند.

آزمایش های بیشتر مانند آزمایش فیلتراسیون کلیه در صورت نیاز انجام می شود. ممکن است از افرادی که دارای ناهنجاری در آزمایش کلیه هستند، نمونه برداری انجام شود که دقیق ترین روش تشخیص میزان التهاب و آسیب کلیه ها است.

شمارش سلول خون

هموگلوبین، گلبول های سفید و قرمز و پلاکت ها  همگی در مغز استخوان ساخته می شوند، بنابراین شمارش سلول های خونی می تواند به نشان دادن اینکه آیا مغز استخوان تحت تاثیر بیماری یا داروهای مورد استفاده برای درمان آن قرار گرفته است یا نه، کمک کند.

انواع آزمایشات برای بررسی این که چگونه قلب، ریه ‌ها، کبد و طحال کار می‌کنند، در دسترس هستند. بسته به این که کدام ارگان‌ ها ممکن است درگیر شده باشند، ممکن است از اشعه ایکس، اسکن سونوگرافی، اسکن توموگرافی کامپیوتری ( CT ) و یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی ( MRI ) انجام شود.

آزمایش ادرار می‌تواند نشان دهد که آیا پروتیین یا خون در ادرار وجود دارد یا نه. این کار می‌تواند به پزشکان کمک کند تا در مراحل اولیه مشکل کلیه‌ ها را تشخیص دهند. شما ممکن است به آزمایشات ‌ بیشتری مثل آزمایشات فیلتراسیون کلیه نیاز داشته باشید. اگر علائمی چون تب، کاهش وزن و تورم مداوم غدد لنفاوی را داشته باشید، ممکن است پزشک با نمونه برداری از بافت غدد لنفاوی، احتمال وجود سرطان را رد کند که این هم می‌تواند باعث ایجاد این علائم شود .

درمان بیماری لوپوس

در حال حاضر هیچ گونه درمانی برای لوپوس وجود ندارد، اما قابل درمان است و معمولا به تعدادی از انواع مختلف دارو به خصوص زمانی که درمان در مراحل اولیه بیماری شروع می شود، پاسخ می دهد. داروهایی که برای درمان لوپوس استفاده می‌شوند به شدت بیماری و بخش ‌هایی از بدن که تحت ‌تاثیر قرار گرفته اند، بستگی دارد. احتمالا درمان، با افزایش شدت بیماری و یا بهبودی، تغییر و یا اصلاح خواهد شد.

اغلب داروهایی که در زیر توضیح داده شده اند در اصل برای دیگر بیماری ‌ها تولید شده بودند اما بعدها در درمان لوپوس مفید واقع شدند. در حال حاضر دو نوع داروی جدیدتری به منظور درمان لوپوس حاد یعنی rituximab و belimumab مورد استفاده قرار می‌گیرند. اینها درمان ‌های بیولوژیکی هستند که علیه سلول‌های B عمل می‌کنند یعنی سلول ‌های خونی که آنتی ‌بادی تولید می‌کنند. تحقیقات به منظور فهمیدن اینکه بیماران به کدام شکل داروها، بهترین واکنش را نشان می‌دهند، ادامه دارد.

داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی

به عنوان مثال داروهای ناپروکسن و ایبوپروفن که می توانند:

  • التهاب را کاهش دهند.
  • به علائم بیماری مفاصل کمک کنند
  • برای دوره های درمانی کوتاه مدت استفاده شوند.

پمادهای استروئیدی

  • این پماد ها برای بثورات پوستی مفید هستند.

داروهای ضد احتقان

به عنوان مثال داروی هیدروکسی کلروکین که می تواند:

  • التهاب را کاهش دهد.
  • به تنهایی یا با پمادهای استروئیدی برای بثورات پوستی استفاده شود.
  • برای درمان کوفتگی و درد مفاصل مفید باشد.
  • به کاهش کلسترول و کنترل بیماری کلیه کمک کند

بیماری لوپوس

قرص های استروئیدی

به عنوان مثال پردنیزولون که می تواند:

  • برای دوره های کوتاه مدت عوارضی مانند پرده جنب( پلوریس) یا پریکاردی استفاده شود.
  • همچنین ممکن است به عنوان درمانی طولانی مدت برای دیگر مشکلاتی نظیر التهاب کلیه یا مشکلات حاد خونی مورد استفاده قرار بگیرد.

داروهای ضد روماتیسمی اصلاح کننده بیماری (DMARDs)

به عنوان مثال دارهای آزاتیوپرین، سیکلوسپورین، سیکلوفسفامید، متوترکسات و مایکوفنولات که می توانند:

  • فعالیت زیاد سیستم ایمنی بدن را کاهش دهند.
  • برای مدت زمان طولانی مصرف شوند ولی در صورت کمتر شدن فعالیت بیماری، ممکن است دوز مصرفی کاهش پیدا کند.
  • فشار خون بالا را کنترل کنند و از مشکلات کلیوی پیشگیری کنند.
  • به همراه قرص های استروئیدی مصرف شوند تا مقدار دوز استروئید کاهش پیدا کند.

درمان های بیولوژیکی

به عنوان مثال‌ rituximab و belimumab

  • فعالیت سلول‌های B را حذف یا کاهش می‌دهند ( نوعی سلول سفید خونی که آنتی بادی های مضری را تولید می‌کند )
  • برای بیماران مبتلا به لوپوس، زمانی که DMARD های معمولی تاثیری ندارند، مورد استفاده قرار می گیرد، اگرچه تحقیقات در مورد تاثیر آنها ادامه دارد.

تزریق استروئید

  • استروئید می تواند به عنوان یک درمان فوری، به عضله یا ورید تزریق شود.
  • در صورت ریزش مو، می تواند در پوست سر نیز تزریق شود

داروهای ضد فشار خون

  • برای کنترل فشار خون بالا ممکن است مورد استفاده قرار بگیرد.

درمانی برای پدیده رینود

  • به عنوان مثال قرص نیفدیپین و تزریق ایلوپروست که برای بهبود گردش خون در رگ های خونی استفاده می شود.

بیماری لوپوس

عوارض جانبی داروهای بیماری لوپوس

تمام داروها دارای عوارض جانبی بالقوه ای هستند و شما و پزشک تان باید خطر اثرات جانبی را با توجه به کنترل علائم خود متعادل کنید. گاهی اوقات این ممکن است به معنی مصرف داروهای اضافی برای محافظت در برابر دیگر عوارض جانبی باشد.

NSAIDs گاهی اوقات می‌توانند اثرات جانبی داشته باشند، اما پزشک برای کاهش خطر، اقدامات احتیاطی را اتخاذ خواهد کرد. برای مثال، تجویز کم‌ ترین مقدار دوز مناسب برای کوتاه ‌ترین زمان ممکن.

NSAIDs می‌توانند موجب بروز مشکلات گوارشی شوند از جمله :

  • ناراحتی معده
  • سوء هاضمه
  • آسیب به لایه داخلی معده

در بیشتر موارد، یک داروی اضافی به نام مهارکننده پمپ پروتون (PPI)  به منظور محافظت از معده تجویز می شود.

با مصرف NSAID ها خطر بروز حمله قلبی یا سکته مغزی افزایش می یابد. اگر عوامل دیگری باعث افزایش خطر کلی شما شوند، پزشک در مورد تجویز داروهای ضد التهابی احتیاط عمل خواهد کرد، به عنوان مثال:

در صورت مصرف قرص های استروئیدی در دوزهای بالا و یا طولانی مدت، ممکن است بیس فسفونات ها، قرص های کلسیم و قرص های ویتامین D برای محافظت از پوکی استخوان تجویز شود. ممکن است به جای دوزهای بالای استروئیدها، DMARDs داده شود. در صورت وجود لوپوس در کلیه ها، باید از این موارد جلوگیری شود، زیرا DMARDs می تواند مشکلات کلیوی بیشتری را ایجاد کند.

در صورت داشتن لوپوس و اگر تحت درمان DMARD یا درمان های بیولوژیکی باشید، بیشتر مستعد ابتلا به عفونت قرار خواهید داشت. از تماس نزدیک با افراد مبتلا به بیماری‌ های عفونی فعال مانند آبله مرغان و یا افرادی که به تازگی در بیمارستان بوده‌اند، دوری کنید.

در صورت مصرف بیش از ۱۰ میلی گرم پردنیزولون در روز و  یا درمان با بعضی از داروهای DMARD یا درمان های بیولوژیکی، نباید واکسن زنده داشته باشید. این واکسن ها شامل موارد زیر هستند:

سایر درمان های بیماری لوپوس

اگر در بافت‌ های داخلی قلب و یا ریه ‌ها، مایعی جمع شده باشد، ممکن است لازم باشد که با استفاده از سوزن و سرنگ، خالی شود. به ندرت برخی افراد مبتلا به لوپوس دچار نارسایی کلیه می شوند که ممکن است به دیالیز یا پیوند کلیه نیاز داشته باشند. با این حال، معمولا با تشخیص زود هنگام و درمان لوپوس، از وارد شدن آسیب جدی به کلیه ها می ‌توان جلوگیری کرد. از این جهت مهم است که هر دارو را طبق تجویز پزشک، مصرف کنید.

مدیریت علائم بیماری لوپوس

اگرچه داروها در کنترل لوپوس بسیار مهم هستند، اما کارهای زیادی وجود دارند که برای مدیریت علائم این بیماری می توانید انجام دهید. تغییر سبک زندگی می تواند به شما در کاهش خطر ابتلا به عوارض جدی تر لوپوس کمک می کنند:

  • پیروی از یک رژیم غذایی سالم
  • ایجاد تعادل مناسب بین ورزش و استراحت
  • سیگار نکشیدن

بیماری لوپوس

پیشگیری از زبانه کشیدن بیماری لوپوس

لوپوس بیماری است که یا به طور طبیعی بهبود می یابد و در زمان های مختلف بدتر می شود. یادگیری نحوه پیشگیری از طغیان علائم این بیماری، به شما اجازه می دهد تا کنتری بیشتری بر شرایط خود داشته باشید. دلایل زبانه کشیدن این بیماری از فردی به فرد دیگر، متفاوت است که شامل موارد زیر می شوند:

  • قرار گرفتن در معرض نور خورشید
  • استراحت به میزان خیلی کم
  • عفونت
  • استرس

رژیم غذایی و تغذیه

شواهد محدودی درباره تاثیر رژیم غذایی در کنترل بیماری لوپوس وجود دارد، با این حال برخی شواهدی هستند که داشتن یک رژیم غذایی حاوی مقادیر کمی چربی اشباع ‌شده و مقادیر بالایی روغن چرب امگا ۳ که در ماهی روغنی وجود دارد، ممکن است مفید باشد. همچنین از مکمل‌های روغن ماهی نیز می توانید استفاده کنید، اما مطمئن شوید که از روغن بدن ماهی استفاده کنید نه روغن کبد ماهی و یا مکمل ‌ها.


بیشتر بدانید: ۴ علتی که روغن ماهی‌ سبب چربی‌ سوزی و عضله‌ سازی در شما میشود


مراقب هر گونه رژیم غذایی که گروه ‌های غذایی مهم را از رژیم غذایی شما حذف می کنند، باشید‌ زیرا  شما به تمام مواد مغذی نیاز دارید تا بتوانید یک رژیم غذایی متعادل داشته باشید

کنترل و مدیریت استرس

حتی اگر استرس بر روی شرایط شما تاثیری نداشته باشد، اما استرس هیجانی می‌تواند باعث بدتر شدن آن شود. یاد بگیرید که چگونه هر گونه استرس را در زندگی خود مدیریت کنید. می توانید از تکنیک ‌های تمدد اعصاب مانند مدیتیشن استفاده کنید و یا با خانواده و دوستان خود صحبت کنید. از گروه ‌های پشتیبانی نیز می توانید بهره ببرید. پزشک ممکن است شما را به یک روانشناس ارجاع دهد تا بتوانید با استرس مقابله کنید.

ورزش منظم می‌تواند باعث بهبود استرس، اضطراب و افسردگی شود، با این حال شما باید به خاطر خستگی و دیگر علائمی که شرایط بیماری شما را افزایش می دهند، بین ورزش کردن و استراحت کافی، تعادل برقرار کنید.

زندگی با بیماری لوپوس

نور خورشید

نور زیاد ماوراء بنفش ناشی از نور خورشید می تواند باعث بروز جوش های قرمز بر روی گونه ها و برآمدگی بینی شود که اغلب با عنوان بثورات پروانه ای شناخته می شود. همچنین گاهی اوقات باعث بروز مشکل در اندام های داخلی بدن می شود. در هنگام بیرون رفتن از منزل، نکات زیر را رعایت کنید:


بیشتر بدانید: چه میزان کرم ضد آفتاب کفایت میکند؟


  • از قرار گرفتن در آفتاب ظهر خودداری کنید و کلاه بپوشید.
  • پوست خود را بپوشانید و یا از کرم ضد آفتاب که SPF آن ۵۰ یا بیشتر است، استفاده کنید
  • زمانی که در زیر چترهای آفتابی در یک منطقه صاف نشسته اید، مراقب باشید زیرا باعث انعکاس نور خورشید بر روی صورت می شود.

بیماری لوپوس

پیشگیری از بارداری

اگر لوپوس دارید باید از قرص های پیشگیری از بارداری استفاده کنید که حاوی هورمون پروژسترون  و مقدار کمی هورمون استروژن است و یا می توانید از روش‌های فیزیکی جلوگیری کننده از بارداری مانند کاندوم استفاده کنید. این کار به این دلیل است که هورمون استروژن به احتمال زیاد باعث تشدید بیماری می‌شود.

اگر تحت درمان با داروهای استروئیدی هستید، باید از داروهای ضد بارداری مدروکسی پروژسترون استات که به صورت تزریقی تجویز می شود، اجتناب کنید. این بیماری خطر ابتلا به پوکی استخوان را افزایش می دهد. زیرا باعث کاهش میزان استروژن و از دست دادن استخوان می شود. میرنا(آی یو دی) که فقط دارای پروژسترون است، اغلب به زنانی که به لوپوس مبتلا هستند، توصیه می شود. اگر درباره روش های پیشگیری از بارداری، نگرانی دارید، با پزشک خود مشورت کنید.

روش درمانی جایگزینی هورمون(HRT)

در گذشته نگرانی‌هایی در رابطه با درمان جایگزینی هورمون و افزایش خطر بالا رفتن بیماری لوپوس وجود داشت. با این حال، تحقیقات اخیر نشان داده‌ اند که اگر علائم یائسگی شدید باشند و بیماری به خوبی کنترل شده باشد، استفاده از روش درمانی جایگزینی هورمون به مدت کوتاه، خطری ندارد.

بارداری و بیماری لوپوس

بیشتر زنان مبتلا به لوپوس، در صورت تمایل می توانند بچه‌دار شوند، اما بهتر است قبل از باردار شدن در مورد برنامه ‌های خود با پزشک صحبت کنند تا در صورت لزوم، روش های درمانی تغییر کند. سعی کنید زمانی که لوپوس غیر فعال است و مقدار کمی دارو مصرف می کنید، برای دوران بارداری خود برنامه‌ریزی کنید.

به تعداد کمی از زنان مبتلا به لوپوس بسیار شدید ممکن است توصیه شود که باردار نشوند چون بارداری می‌تواند فشار زیادی را بر روی قلب، ریه‌ ها و کلیه‌ ها  وارد کند. خطر ابتلا به عوارض ناشی از بارداری در زنانی که بیماری آنها بر تعدادی از اندام ‌های مختلف تاثیر می‌گذارد و کنترل علائم آنها بدون استفاده از داروهای خاص دشوار است، افزایش می یابد.

پزشکان به طور طبیعی در مورد داروهایی که باید در دوران بارداری استفاده شوند، با احتیاط رفتار می کنند. استروئیدها معمولا به خوبی تحمل می شوند و بسیاری از افراد از داروهای پردنیزولون، هیدروکسی کلروکین و آزاتیوپرین در طول بارداری و بدون بروز اثرات زیان آور استفاده کرده اند.

اگر دارای سطح بالایی از آنتی ‌بادی ضد فسفولیپید باشی، خطر سقط‌جنین زیاد است.. با این حال، درمان با آسپرین یا هپارین، این خطر را کاهش می‌دهند و در حال حاضر در بیشتر زنانی که دارای این آنتی بادی ها هستند، بارداری موفقیت آمیز است.

بیماری لوپوس

اگر بیماری کلیوی داشته باشید، ممکن است در طول مراحل بعدی بارداری در ادرار شما پروتئین بیشتری وجود داشته باشد. تشخیص دادن وجود پروتئین در ادرار به دلیل بیماری کلیوی و تشخیص آن به دلیل بیماری لوپوس و یا عوارض متداول بارداری که با عنوان پره اکلامپسی شناخته می شود، اگر چه مهم است اما مشکل است. پزشکانی که از شما در طول دوران بارداری مراقب می کنند، این موضوع را بررسی خواهند کرد و اگر لازم باشد با یک متخصص روماتولوژیست مشورت می کنند.

در زنان بارداری که آنتی ‌بادی ضد Ro دارند، یک خطر کوچک وجود دارد (حدود ۱در ۵۰) که نوزادان آنها مبتلا به سندرم لوپوس نوزادی باشند. به این معنی که نوزاد ممکن است دارای بثورات و یا ضربان کند قلب باشد. این خطر در بارداری بعدی کمی بیشتر است، پس قبل از  اقدام برای بارداری بعدی، با پزشک خود مشورت کنید. بیشتر نوزادان متولد شده از مادرانی که آنتی ‌بادی ضد Ro دارند، خوب و سالم هستند، اما مهم است که در طول دوران بارداری، اسکن های منظمی از قلب نوزاد انجام شود.


در مورد ام آر اسپکتروسکوپی چه می دانید؟ طیف سنجی رزونانس مغناطیسی (MR) آزمایشی برای اندازه گیری تغییرات بیوشیمیایی در مغز و بخصوص، تشخیص وجود تومورها است. درحالی که تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) محل آناتومیکی تومور را مشخص می‌کند، طیف سنجی MR به مقایسه ترکیب شیمیایی بافت طبیعی مغز و بافت غیر طبیعی تومور می‌پردازد. این آزمایش همچنین می‌تواند برای تشخیص تغییرات بافتی که در سکته مغزی و صرع بوجود می‌آیند، مورد استفاده قرار گیرد. در این مقاله از بخش پزشکی موزیک دان راجع به طیف سنجی رزونانس مغناطیسی، دلایل انجام، تاریخچه طیف سنجی رزونانس مغناطیسی، خطرات و نحوه انجام آن صحبت خواهیم کرد. همچنین ما تکنیک طیف سنجی ام ‌آر را مرور می‌کنیم. بحث و توصیف کاربردهای بالینی بالقوه این روش در مورد پستان (تمایز تومور های خوش خیم از ضایعات بدخیم پستان، پیش بینی پاسخ به شیمی درمانی زودهنگام) و محدودیت های فعلی طیف سنجی را نیز شرح می‌دهیم.

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

تاریخچه طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

MR برای اولین بار توسط دو گروه و در بررسی بافت های زیستی استفاده شد. ماه و ریچارد، در سال ۱۹۷۳ با استفاده از P-31 MRS به بررسی گلبول های قرمز پرداختند و گروه دوم، هولت و همکارانش در سال ۱۹۷۴  از P-31 MRS برای بررسی عضله پا ملتهب در موش ها استفاده کردند.

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی چگونه کار می کند؟

طیف سنجی MR در همان دستگاه MRI معمولی انجام می‌شود. اسکن MRI برای ایجاد تصاویر دقیق از آهنربای قدرتمند، امواج رادیویی و رایانه ای استفاده می‌کند. طیف سنجی، یک سری از آزمایشات است که به اسکن MRI مغز یا ستون مهره شما اضافه می‌شود و از آن برای اندازه گیری متابولیسم شیمیایی یک تومور مشکوک استفاده می‌شود.


بیشتر بدانید: مقابله با افسردگی با عکسبرداری از مغز


طیف سنجی MR مولکول هایی مانند یون های هیدروژن یا پروتون ها را تجزیه و تحلیل می‌کند. استفاده از طیف سنجی پروتون رایج تر است. چندین متابولیت یا محصول متابولیسمی وجود دارند که می‌توانند برای تمایز میان انواع تومورها اندازه گیری شوند:

  • آمینو اسید
  • لیپید
  • لاکتات
  • آلانین
  • N- استیل آسپارتات
  • کولین
  • کراتین
  • میوینیوزول

فراوانی این متابولیت ها در واحدهایی به نام قسمت در میلیون (ppm) اندازه گیری می‌شود و به صورت قله هایی با ارتفاع متفاوت بر روی نمودار ترسیم می‌شود (شکل ۱). متخصصان عصبی با اندازه گیری پی پی ام هر یک از متابولیت های یاد شده و مقایسه آن ها با بافت طبیعی مغز، می‌توانند نوع بافت موجود را تعیین کنند. از طیف سنجی MR می‌توان برای تعیین نوع تومور و بدخیم یا خوش‌ خیم بودن آن استفاده کرد و بین عود تومور و نکروز تشعشع تمایز قائل شد.

فیزیک طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

اصل اساسی که در طیف سنجی MR مورد استفاده قرار می‌‎گیرد این است که توزیع الکترون ها در اطراف اتم باعث ایجاد یک میدان مغناطیسی متفاوت و اعمال این میدان بر هسته ها (در مولکول های مختلف) می‌شود. این موضوع در فرکانس های رزونانسی کمی متفاوت است چراکه این سیگنال ها، به نوبه خود، یک سیگنال متفاوت تر را برمی‌گردانند. این روش با تکنیک رزونانس مغناطیسی هسته ای (NMR) و همانگونه که در شیمی تحلیلی استفاده می‌شود، یکسان است.

طیف MR را می‌توان از هر هسته دارای چرخش یا در اصطلاح “NMR فعال”، بدست آورد: پروتون ها، کربن ۱۳ و فسفر-۳۱ متداول ترین آنها هستند. از ۳۱P معمولاً برای بررسی نسبت آدنوزین تری فسفات (ATP) به فسفوکراتین و سایر متابولیت ها استفاده می‌شود اما می‌تواند برای ارزیابی بار انرژی سلول نیز استفاده شود.

اگر سیگنال ها به صورت خام پردازش شوند، طیف ها تحت تاثیر آب قرار می‌گیرند و این باعث می‌شود تمام طیف های دیگر نامرئی شوند. بنابراین سرکوب آب، چه از طریق بازیابی وارونگی و چه از طریق تغییر شیمیایی انتخابی (CHESS) صورت گیرد، بخشی از هر توالی MR است. اگر مهار آب موفقیت آمیز نباشد، می‌توان نزول شیب کلی به پایه را نشان داد که به معنی تغییر ارتفاع نسبی قله ها در نمودار است.

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی (MRS) با انواعی از توالی های پالس انجام می شود. ساده ترین این توالی ها بلافاصله پس از پالس RF صورت می‌‎گیرد و شامل یک پالس ۹۰ درجه رادیویی (RF) و بدون شیب است. این سیگنال توسط سیم پیچ RF دریافت می‌شود. بسیاری از توالی های مورد استفاده برای تصویربرداری، برای طیف سنجی نیز استفاده می‌شوند (مانند دنباله چرخش اکو).

تفاوت مهم بین یک توالی تصویربرداری و طیف سنجی این است که برای طیف سنجی، در طی مدتی که “کویل RF” از شخص یا شی مورد معاینه سیگنال دریافت می‌کند، از شیب نمودار استفاده نمی‌شود و به جای استفاده از اطلاعات فرکانس (که با استفاده از شیب نمودار یا شیب فرکانس بدست می‌آیند) برای تهیه موقعیت مکانی، برای شناسایی ترکیبات شیمیایی مختلف استفاده می‌شود.

امکان پذیر بودن این امر به دلیل آن است که ابر الکترونی که در اطراف ترکیبات شیمیایی مختلف قرار دارد، اتمهای رزونانسی که در طیف سنجی مورد نظر است را بسته به نوع و موقعیت ترکیب، در درجات مختلف محافظت می‌کند. این محافظت از الکترون باعث می‌شود که فرکانس تشدید مشاهده شود و بنابراین با MR قابل شناسایی باشد.

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

قله ها

  • لاکتات: تشدید در ppm 1.33
  • لیپیدها: تشدید در ۱٫۳ ppm
  • آلانین: تشدید در ppm 1.48
  • N-acetylaspartate (NAA): تشدید در ۲/۰ ppm
  • گلوتامین / گلوتامات: تشدید در ۲/۳/۲ ppm
  • GABA: تشدید در ۲٫۲-۲٫۴ ppm بر ساعت
  • ۲-هیدروکسی گلوتارات: تشدید در ۲٫۲۵ ppm 6
  • سیتریت: تشدید در ۲٫۶ ppm
  • کراتین: تشدید در ۳٫۰ ppm
  • کولین: تشدید در ppm 3.2
  • میو اینوزیتول: تشدید در ۳/۳ ppm
  • آب: تشدید در ۴٫۷ ppm

قله های نادرتر

  • پروپیلن گلیکول: تشدید در ppm 1.14
  • اتانول: تشدید در ۱٫۱۶ ppm
  • استات: تشدید در ppm 1.9
  • استون: تشدید در ۲٫۲۲ ppm
  • استات استات: تشدید در ۲٫۲۹ ppm
  • succinate: تشدید در ppm 2.4
  • methylsulfonylmethane: تشدید در ppm 3.15
  • scyllo-inositol: تشدید در ppm 3.36
  • تورین: تشدید در ppm 3.4
  • گلوکز: تشدید در ppm 3.43 و ۳٫۸ ppm
  • مانیتول: تشدید در ساعت ۳٫۷۸ ppm
  • کوارتت لاکتات: تشدید در ساعت ۴٫۱۱ ppm

آزمایش طیف سنجی رزونانس مغناطیسی توسط چه کسی انجام می‌شود؟

تکنسین های رادیولوژی آزمایش را در مجموعه MRI و در بخش رادیولوژی بیمارستان یا مراکز تصویربرداری انجام می‌دهند.

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

چگونه باید برای طیف سنجی رزونانس مغناطیسی آماده شوم؟

  • از مصرف نوشیدنی های کافئین دار خودداری کنید.
  • لباس راحتی بپوشید زیرا باید حدود ۳۰ دقیقه در طی آزمایش بدون حرکت دراز بکشید.
  • از پوشیدن جواهرات و فلز و همراه داشتن کارت های اعتباری خودداری کنید.

در زمان انجام طیف سنجی رزونانس مغناطیسی چه اتفاقاتی می‌افتد؟
شما بر روی تختی دراز می‌کشید و دستگاه آنتنی به نام “کویل” در قسمت بالا یا اطراف بدن قرار خواهد گرفت تا تصویربرداری انجام شود. این دستگاه برای تهیه واضح ترین تصویر از منطقه ای که قرار است عکس برداری کند ساخته شده است. هنگامی که به راحتی در جای خود قرار گرفتید، تخت به آرامی وارد میدان مغناطیسی می‌شود.

در ادامه آزمایش صدای بلند افتادن شئ ای را به طور متوالی و برای چند دقیقه می‌شنوید.
این صدای عکس هایی است که گرفته می‌شود. ممکن است برای تقویت تصاویر، تزریق رنگ کنتراست (گادولینیوم) به بازو یا از طریق IV انجام شود.

از آنجا که طیف سنجی MR به آزمایش های ویژه ای بر روی تومور یا ضایعه شما نیاز دارد، ممکن است کمی طولانی تر از MRI ​​معمولی طول بکشد. مهم است که تا حد ممکن استراحت کنید و دراز بکشید. هر حرکتی در این مدت، تصویر را محو و خراب می‌کند.

خطرات روش طیف سنجی رزونانس مغناطیسی چه هستند؟
طیف سنجی MRI و MR بسیار بی خطر هستند. خطرات سلامتی شناخته شده ای در رابطه با میدان مغناطیسی یا امواج رادیویی مورد استفاده دستگاه وجود ندارد. برخی از افراد نسبت به ماده کنتراست حساس هستند و ممکن است یک واکنش آلرژیک را تجربه کنند. کلیه مواد ایجاد کنتراست مورد تأیید اف ‌دی ‌ای و ایمن هستند.
برخی شرایط خاص، استفاده از یک میدان مغناطیسی را محدود می‌کند، بنابراین مهم است که در صورت وجود هر یک از موارد زیر پزشک خود را مطلع سازید :

  • ضربان ساز قلب یا دریچه قلب مصنوعی
  • صفحه فلزی، پین یا ایمپلنت فلزی دیگر
  • دستگاه داخل رحمی مانند کاپر۷-آی‌یو‌دی
  • انسولین یا دارو های مشابه دیگر
  • کلیپ های آنوریسم
  • کاشت حلزونی یا دستگاه شنوایی دیگر
  • سابقه اشتغال به عنوان فلزکار (دارای فلز در چشم)
  • خط چشم ثابت (خال کوبی)

هر ماده فلزی موجود در بدن شما می‌تواند بر کیفیت تصاویر و مقادیر بدست آمده تأثیر بگذارد. همچنین می‌تواند هنگام قرار گرفتن در میدان مغناطیسی باعث ناراحتی یا آسیب دیدگی شما شود و ممکن است شما را از فرایند تست خارج کند.
در صورت بارداری باید به پزشک و یا تیم مراقبت های بهداشتی بگویید. کالج رادیولوژی آمریکا انجام اسکن MRI را در سه ماهه اول بارداری توصیه نمی‌کند. در حالی که هیچ تحقیق قطعی وجود ندارد که نشان می‌دهد طیف سنجی MRI یا MR نباید در طول سه ماهه دوم و سوم انجام شود، اما برای انجام آزمایش باید یک دستور کتبی از متخصص زنان بگیرید.

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

چگونه باید نتایج آزمایش طیف سنجی رزونانس مغناطیسی را فهمید؟

متخصص مغز و اعصاب نتایج حاصل از طیف سنجی MR را تجزیه و تحلیل خواهد کرد. برنامه های درمانی فقط می‌توانند براساس این نتایج اجرا شوند، بنابراین مهم است که نتایج تا حد امکان دقیق باشند. رادیولوژیست سریعاً نتایج شما را بررسی کرده و مستقیماً با پزشک شما صحبت می‌کند و او نیز نتایج را با شما در میان می‌گذارد.

آسیب شناسی مرتبط طیف سنجی رزونانس مغناطیسی
گیلوما

طیف سنجی MR می‌تواند به افزایش توانایی ما در پیش بینی درجه کمک کند. با افزایش درجه،NAA  و کراتین کاهش می‌یابد و کولین، لیپیدها و لاکتات افزایش می‌یابد.
تومور های غیر گلیالی
به طور کلی تومورهای غیر گلیال، قله های NAA کوچکی دارند.
اثرات تابش
تشخیص تغییر تابش و عود تومور می‌تواند مشکل ساز باشد. در تومور عود کننده کولین بالا می‌رود، در حالی که در تغییر تابش NAA، کولین و کراتین همه کم خواهند بود.

ایسکمی و انفارکتوس

مغز با تغییر عملکرد به متابولیسم بی هوازی، لاکتات ها را افزایش می‌دهد. هنگامی که انفارکتوس رخ می‌دهد، لیپیدها آزاد شده و قله ها ظاهر می‌شوند.

عفونت

عفونت نیز تمام فرآیندها بافت طبیعی مغز را نابود می‌کند. عفونت در حفره های آبسه باکتریایی، لاکتات آلانین، اسید سیتوزولی و استات افزایش می‌یابد.
توجه داشته باشید که کولین در توکسوپلاسموز کم یا غایب است، در حالی که در لنفوم بالا می‌رود و به تشخیص این دو کمک می‌کند.

بیماری های ماده سفید

• لکوئانسفالوپاتی مترقی چند مرحله ای (PML) ممکن است میوینیوزول بالا را نشان دهد.
• بیماری کانوان مشخصاً NAA را نشان می‌دهد.
انسفالوپاتی کبدی
به طور قابل توجهی میوینوستیل را کاهش و کولین را به میزان کمتری کاهش می‌دهد. گلوتامین نیز افزایش می‌یابد.
اختلالات میتوکندری
سندرم لیگ: کولین بالا، کاهش NAA و گاهی اوقات افزایش لاکتات
طیف سنجی رزونانس مغناطیسی در سرطان پروستات
طیف سنجی MR یک پیشرفت امیدوار کننده در ارزیابی رادیولوژیکی بدخیمی پروستات است.
ارزیابی طیف سنجی MR عمدتا بر اساس ارتفاع قله کولین و نسبت کولین کراتینین انجام می‌گیرد.
نسبتهای کولین / کراتین به سیترات:

  • بیشتر از ۰/۵ مشکوک
  • بیشتر از ۰/۸ خیلی مشکوک
  • بیشتر از ۲ غیر عادی

علاوه بر این، اوج ارتفاعات سیترات و کولین را می‌توان به صورت بصری مقایسه کرد. افزودن داده های طیف سنجی MR به MRI معمولی باعث بهبود در تشخیص سرطان پروستات و همچنین تشخیص میزان تومور و همچنین دیگر قابلیت های MRI شده است.
کویل های درون ریز در ارزیابی تصویربرداری از پروستات و بافت های محیطی نسبت به کویل های بدن بهتر عمل می‌کنند. با بهبود سخت افزار و استحکام میدانی MRI، کویل های سطحی نیز می‌توانند به طور مؤثر در ارزیابی پروستات مورد استفاده قرار گیرند.
داده های طیف سنجی را می‌توان در تصاویر آناتومیک قرار داد و نقشه های تومور رنگی را می‌توان برای نشان دادن حجم واقعی تومور بدست آورد‌؛ این کار در هر سه صفحه قابل انجام است. گرفتن تصاویر حجم نما نیز امکان پذیر است. ام آر اسپکتروسکوپی یا MRSI پروستات می‌تواند یک ابزار تشخیصی مفید برای تشخیص سرطان پروستات باشد.

ایجاد و اجرای پروتکل موفقیت آمیز ام آر اسپکتروسکوپی نسبت به بیشتر روش های MRI بیشتر به جزئیات و دانش فنی توجه دارد. ام آر اسپکتروسکوپی ، ابزاری کاربردی و در حال پیشرفت در ارزیابی سرطان پروستات است و این بررسی باید به خوانندگان کمک کند تا مراحل حساس در انجام معاینه ام آر اسپکتروسکوپی را با دقت بالا درک کنند.

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

تصویربرداری از تومورهای مغزی: طیف سنجی رزونانس مغناطیسی و تصویربرداری متابولیک

طیف سنجی MR پروتون موضعی مغز انسان، برای اولین بار بیش از ۲۰ سال پیش گزارش شده است. این فرایند، روشی کامل است که از نظر بالینی برای ارزیابی تومورهای مغزی در بسیاری از مراکز پزشکی سراسر جهان، استفاده می‌شود.

در حالی که مطالعاتی درمورد تومورهای مغزی انسان و با استفاده از هترونوکلئی هایی مانند فسفر (۳۱P) و سدیم (۱۱Na) انجام شده است، اما در بیشتر مطالعات طیف سنجی از هسته پروتون (۱H) استفاده می‌کنند که این امر به دو دلیل است: حساسیت بالا این دستگاه و سهولت اجرای اینگونه آزمایشات در اسکنرهای MRI.

در کل، دو نوع از تکنیک های محلی سازی مکانی برای طیف سنجی MR وجود دارد. نوع اول تکنیک های تک وُکسل (SV) (متدهای متداول شامل “PRESS” وSTEAM””هستند.) و نوع دوم تکنیک های چند وکسل (“تصویربرداری طیف سنجی MR”) هستند، که طیف ها را در واحد زمان از یک ناحیه از مغز ثبت می‌کنند.

(MRSI)، همچنین به نام “تصویربرداری شیمیایی تغییر مکان که طیف ها را از مناطق مختلف ضبط می‌کند و از این طریق توزیع مکانی متابولیت ها در مغز را مشخص می‌کند نیز شناخته می‌شود. MRSI معمولاً به صورت دو بعدی یا سه بعدی انجام می‌شود، اما معمولاً شامل پوشش کامل مغز نمی‌شود. در حالی که SV-MRS و MRSI هر کدام مزایا و معایب خاص خود را دارند (از نظر کیفیت طیفی، زمان اسکن، وضوح مکانی، پوشش مکانی و سهولت استفاده)، اما نکته مهم در مورد تومورهای مغزی، ناهمگن بودن متابولیک آن ها است.

به عنوان مثال، طیفی از هسته نکروز یک تومور مغزی با درجه بالا، کاملاً متفاوت با طیفی از یک تومور فعال و درحال رشد است، در حالی که ورم پری تومورال از تهاجم تومور به بافت اطراف مغز، متفاوت است. به همین دلیل، ام آر اسپکتروسکوپی ، اغلب برای ارزیابی متابولیسمی تومورهای مغزی مورد استفاده قرار می‌گیرد. بررسی دقیق در مورد شایستگی های نسبی SV-MRS و MRSI انجام شده است، که به آن می‌پردازیم:

در اوایل توسعه پروتون مغزی MRS انسان، مشخص شد که تومورهای مغزی طیف هایی کاملا متفاوت با بافت طبیعی مغز را به نمایش می‌گذارند. و مشخص شد كه تقریباً در تمام تومورهای مغزی سیگنال های N-استیل آسپارتات (NAA) كاهش یافته است، و همچنین سطح كولین (CHO) افزایش یافته است و این منجر به افزایش نسبت های CHO / NAA می‌شود.


بیشتر بدانید: حقایقی درباره تومور مغزی بزرگسالان


کاهش NAA به طور گسترده ای به عنوان اختلال در عملکرد بافت عصبی طبیعی تعبیر می‌شود، چراکه گفته می‌شود که NAA منشاء اصلی بافت عصبی و آکسونال است. سیگنال “CHO” شامل چند ترکیب مختلف حاوی کولین است که در سنتز و تخریب غشاء نقش دارند. گفته می‌شود که افزایش تومورهای مغزی ناشی از افزایش عملکرد غشا سلول هاست.

مطالعات آزمایشگاهی نشان می‌دهد که افزایش سیگنال CHO در تومورهای مغزی به دلیل افزایش میزان فسفوکولین (PCho) است. همچنین CHO به خوبی با تراکم سلولی تومور، و میزان نفوذ تومور به بافت مغز ارتباط دارد. استفاده از ام آر اسپکتروسکوپی ،برای نقشه برداری از سطح مغز نیز به عنوان روشی برای تعریف تومور و طرح درمانی پیشنهاد شده است.

سایر تغییرات متابولیکی نسبتاً متداول در تومورهای مغز انسان، سیگنال های بالا در ناحیه طیفی لاکتات و لیپید،  و همچنین گاهی افزایش سطح میو اینوزیتول (mI) در طیف زمان اکو کوتاه (TE) است. افزایش لاکتات به احتمال زیاد نتیجه گلیکولیز بی هوازی است، اگرچه این نیز می‌تواند ناشی از جریان خون ناکافی ایسکمی و یا احتمالاً به دلیل نکروز باشد.

گفته می‌شود که افزایش سطح لیپیدها با نکروز و خرابی غشا همراه است. افزایش سطح mI نشان دهنده افزایش تعداد سلول های گلیال است. این سلول ها حاوی میزان بالای mI و از نظر درجه گلیوما درجه II بالا هستند. همچنین بیماران مبتلا به گلیوماتوز مغزی ممکن است حتی در صورت عدم افزایش CHO، سطح بالای اینوزیتول را نشان دهند.

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

نتیجه گیری در مورد طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

در استفاده از MR برای تومورهای مغزی، وضوح مکانی محدود (معمولاً یک سانتیمتر مکعب یا کمتر برای ام آر اسپکتروسکوپی ،و چهار تا هشت سانتیمتر مکعب برای MRS وکسل واحد) و اثرات حجم جزئی باید در نظر گرفته شود. به عنوان مثال، در برنامه ریزی درمانی، پیکسل MRSI که “عملکرد گسترش نقطه” هم با تومور و هم بافت طبیعی همپوشانی دارد، غفلت از این مسئله، می‌تواند به عنوان تهاجم تومور به اطراف مغز طبقه بندی شود.

به همین دلیل استفاده از وضوح مکانی و فاصله ‌ای تا بیشترین حد ممکن توصیه می‌شود. MRSI، با وضوح بالا، نسبت سیگنال به نویز بهتر، با استفاده از نقاط قوتی که حاصل میدان مغناطیسی بالا است، کویل های چند منظوره و توالی پالس کارآمد انجام می‌شود. تکنیک های چند برشی یا ام آر اسپکتروسکوپی ،سه بعدی  که پوشش کاملی از ضایعه و مناطق اطراف مغز فراهم می‌کنند، بسیار مهم هستند.

متأسفانه، در بسیاری از مطالعات قبلی ام آر اسپکتروسکوپی که مرتبط با  تومور مغزی انسان است، از تکنیک های مبتنی بر PRESS استفاده شده است که معمولا اشکالاتی را به همراه دارد. در حالی که کاربرد MR در تشخیص و ارزیابی درمانی تومورهای مغزی به طور گسترده ای ثبت شده است، MR به عنوان یک ابزار معمول بالینی به طور گسترده پذیرفته نشده است.

سرانجام، كارآزمايي هاي گسترده و منطبق با معيارهاي پزشكي هنوز انجام نشده است، و در نتيجه MR فقط گاهي در خارج از مراكز مهم پزشكي دانشگاهي براي ارزيابي تومور مورد استفاده قرار مي‌گيرد.

پروتون (H1) طیف سنجی رزونانس مغناطیسی پستان

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی پروتون (هیدروژن ۱) [۱H] اطلاعات بیوشیمیایی ای در مورد بافت ها فراهم می‌آورد. نکته مهم در تشخیص سرطان، معمولاً مبتنی بر تشخیص سطح بالای ترکیبات کولین است، زیرا کولین نشانگر فعال بودن یک تومور است. دو مورد از کاربرد های اصلی طیف سنجی MH 1H به این صورت است:

(الف) به عنوان یک ماده کمکی برای تصویربرداری MR پستان به منظور بهبود ویژگی در تمایز تومور خوش خیم از ضایعات بدخیم

(ب) برای نظارت و یا حتی پیش بینی پاسخ به درمان در بیماران تحت شیمی درمانی

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی پروتون (H1‌) یک فناوری جدید نیست بلکه بیش از ۳۰ سال است که برای ارائه اطلاعات بیوشیمیایی در مورد بافت های بیولوژیکی مورد استفاده قرار گرفته است. طیف سنجی رزونانس مغناطیسی توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده تأیید شده است و به طور گسترده ای برای ارزیابی مغز و غده پروستات استفاده می‌شود.
اما به طور کلی، تکامل آن در شرایط بالینی کند بوده و حتی در مطالعات پستان کندتر بوده است. اگرچه اندازه گیری سطح متابولیت به طور معمول در طیف سنجی از مغز انجام می‌شود، اما به دلیل توزیع ناهمگن بافت های غده و چربی، انجام ارزیابی پستان دشوارتر است.

طیف سنجی یک روش تحقیقی آینده دار در تحقیقات بالینی است. ارزش تشخیصی طیف سنجی در سرطان معمولاً مبتنی بر تشخیص سطح بالای ترکیبات کولین است زیرا کولین نشانه ای از یک تومور فعال است. این ترکیبات دارای پروتون های متیل هستند که در یک تغییر شیمیایی ۳/۳ ب.م ( بخش در میلیون ) دیده می‌شوند. رزونانس ترکیب در ۳/۳ ب.م شامل سهم هایی از کولین، فسفوکلین، گلیسیروفسفوکلین، میوینیوزول و تورین است.


بیشتر بدانید: خطرناک بودن ترشحات پستان وروشهای درمانی آن


 

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

ملاحظات تکنیکال طیف سنجی رزونانس مغناطیسی پستان

طیف سنجی پستان معمولاً روی یک میدان مغناطیسی بالینی با قدرت حداقل ۱/۵ T انجام می‌شود.
طیف سنجی پستان به طور عمده با یک تکنیک تک وکسلی انجام می‌شود. این روش برای ارزیابی یک آسیب در یک زمان محدود است.

وکسل برای تشخیص ضایعه یا منطقه مورد نظر استفاده می‌گردد. در بیشتر مطالعات طیف سنجی تک وكسلی پستان، از توالی طیف سنجی نقطه ای یا نوع دیگری از این طیف سنجی برای جمع آوری داده ها استفاده می‌شود. یکی از این انواع، پیوستگی در تکنیک میانگین زمان اکو در یک توالی طیف سنجی نقطه ای است.

این روش نوارهای جانبی که ناشی از سیگنال های فریبنده (باند های جانبی ای که می‌توانند تشخیص قله کولین را مبهم کنند) بدست آمده از لیپیدهای سیار است را کاهش می‌دهد. این مشکل سیگنال لیپیدی به دلیل وجود مقدار زیاد چربی در پستان بوجود می‌آید.
برای کاهش سیگنال لیپید تکنیک های معمولی شامل مدت زمان تکرار ۱۳۵ میلی ثانیه یا بیشتر و مدت زمان تکرار بین ۱.۵ تا ۳ ثانیه است. تعداد سیگنال های به دست آمده معمولاً بین ۱۲۸ تا ۲۵۶ است و مدت زمان بدست آمدن نتیجه داده ها از ۳/۲ دقیقه تا ۱۲ دقیقه است. ۵ تا ۱۰ دقیقه اضافی نیز برای آماده سازی تنظیمات طیف سنجی وکسل و توقف آب مورد نیاز است.
در مواردی که ظن بر وجود چندین ضایعه در سینه باشد طیف سنجی چند وکسلی ارجح است. این روش، اطلاعاتی در مورد توزیع مکانی متابولیت ها ارائه می‌دهد و برای مطالعه ضایعات متعدد مفید است. این روش می‌تواند برای اندازه گیری سطح متابولیت های چند منطقه ای در زمان دستیابی به اطلاعات به منظور مقایسه برای کمک به مطالعات تک وکسلی نیز استفاده شود.


بیشتر بدانید: حقایقی درباره سرطان پستان


اگرچه به دلیل سخت بودن بدست آوری اطلاعات صحیح از مطالعه ناحیه بزرگی همچون پستان، فقط تحقیقات کمی انجام شده است. برای تمایز ضایعات خوش خیم از ضایعات بدخیم پستان، به جز یک مطالعه که در آن غلظت کولین با استفاده از سیگنال آب به عنوان مرجع داخلی اندازه گیری شد، اکثر مطالعات طیف سنجی بر اساس تشخیص (یا عدم تشخیص) قله کولین یا نسبت سیگنال به نویز انجام شده است. طیف سنجی پستان دارای مشکلات متعددی است.

تصویربرداری MR پیشرفته معمولاً برای پیدا کردن محل ضایعه و قرار دادن وکسل مورد نیاز است. تجمع ماده کنتراست در ضایعه می‌تواند به دلیل اثر گسترده تر تی‌۲ بر کیفیت طیف سنجی تأثیر بگذارد. همچنین، زمان مورد نیاز (از جمله تنظیم قبل از کسب اطلاعات) نسبتاً طولانی است (حدود ۱۰ تا ۲۵ دقیقه) و وضوح فضایی ضعیف است. ناهمگنی تومور های خوش خیم، قابل ارزیابی نیست. متوقف سازی همزمان کافی از میزان رزونانس های آب و لیپیدها دشوار است و کمّی کردن غلظت کولین را دشوار می‌کند. بنابراین، اکثر مطالعات طیف سنجی غیرعددی و یا کمی-کیفی هستند.
علاوه بر این، به دلیل دشواری در تشخیص سیگنال های کولین ضعیف از ضایعه های کوچک در یک بازه زمانی معقول در یک شرایط کلینیکی ۱/۵ تی و در مواقعی که ضایعه کمتر از ۲ سانتی متر قطر داشته باشد، حساسیت طیف سنجی در تشخیص بدخیمی سینه به طور چشمگیری افت می‌کند.

با بهبود های مورد انتظار در SNR و سیستم عکس برداری قوی تر، تحقیقات طیف سنجی برای بررسی آسیب های کوچک با حساسیت بالا و در تایم فریم های منطقی ممکن شده است. عکس برداری میدانی قوی تر همچنین وضوح طیفی را نیز افزایش می‌دهد. این به معنای جدایی بهتر بین قله های آب، کولین و چربی است. این وضوح بهبود یافته باعث بهبود کیفیت طیف سنجی و ابهام کمتر در مشاهده میزان کولین توسط قله آب یا قله چربی می‌شود.

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

محدودیت های فعلی طیف سنجی رزونانس مغناطیسی پستان

تحقیقات مربوط به طیف سنجی پستان به سرعت در حال گسترش است و داده های بیشتر و هیجان انگیزی گزارش می‌شود. پیشرفت چشمگیری در مطالعات طیف سنجی حاصل شده است : این تکنیک اکنون توسط بیماران در شرایط بالینی به خوبی تحمل می‌شود و زمان دستیابی به آن تقریباً ۱۰ دقیقه است. در حال حاضر، اگرچه طیف سنجی پستان  امیدوار کننده است، اما برای استفاده بالینی آماده نیست.
همانطور که قبلاً نیز اشاره شد، تکنیک تک وکسل، که متداول ترین تکنیک این نوع تشخیص است، اجازه می‌دهد تا در هر زمان فقط یک ضایعه بررسی شود. علاوه بر این، برای اندازه گیری داده ها، اندازه ضایعه موجود باید در حدود یک سانتی متر مکعب باشد.
در ارزیابی پستان، ما اغلب باید بافت برداری را در ضایعات بسیار کوچکتر انجام دهیم و غلبه بر این محدودیت بسیار مهم خواهد بود. در بیشتر اوقات بیش از یک ضایعه بر روی تصویر طیف سنجی دیده می‌شود بنابراین توانایی ارزیابی ضایعات متعدد یا حتی کل سینه چیزی است که مطمئناً در آینده باید به آن برسیم.

بیماران مبتلا به هماتوم یا گیره فلزی باید از گروه تحت مطالعه خارج شوند، زیرا ناهمگنی ای در میدان مغناطیسی تولید می‌شود که طیف سنجی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. طیف سنجی باید در یک میدان مغناطیسی بسیار همگن انجام شود. حرکت بیمار نیز بر این تکنیک تأثیر می‌گذارد، درنتیجه کوتاه بودن زمانی که به اطلاعات دست می‌یابیم، ضروری است.


بیشتر بدانید: آگاهی درباره بیوپسی پستان


وجود یک متخصص طیف سنج هنوز هم لازم است زیرا پردازش داده های افلاین نیز باید انجام شود (نرم افزار پردازش افلاین به تولید کننده و ناظر وابسته است) و یک روش خودکار باعث می‌شود طیف سنجی شبیه به دیگر تصویربرداری های ام ‌آر شود و این امکان را فراهم می‌آورد که توسط تکنسین تصویربرداری انجام شود و به نحوی آسان تر در برنامه روزانه بالینی قرار گیرد.

در حال حاضر چندین گروه در حال بررسی موارد DCIS هستند، اما داده ها در مورد توانایی طیف سنجی برای کمک به تشخیص این ضایعات و همچنین ضایعات غیرپایین هنوز محدود است. اگرچه همه انواع سرطان های تهاجمی با طیف سنجی تشخیص داده شده‌اند، اما هنوز هم مطالعات بیشتری برای ارزیابی بیشتر این داده های اولیه مورد نیاز است.

نتیجه گیری

به نظر می‌رسد این نوع از طیف سنجی آینده درخشانی در زمینه تصویربرداری پستان دارد. نقش آن در تمایز آسیب های خوش خیم از ضایعات بدخیم و در بهبود ویژگی تصویربرداری پستان ممکن است منجر به بافت برداری کمتر از پستان شود. علاوه بر این، در پاسخ به شیمی درمانی جدید، نتایج تا به امروز بسیار امیدوارکننده بوده است.

طیف سنجی رزونانس مغناطیسی

در درجه اول چالش های فنی این روش، غلبه بر محدودیت های فعلی طیف سنجی است. ما امیدواریم که تحقیقات انجام شده بر روی این روش به رشد خود ادامه دهد، از این رو پیشرفت های فناوری و مشارکت در کارآزمایی های بالینی را در سراسر جهان تشویق می‌کنیم. کارآزمایی های چند مرکزه به طور فزاینده ای مورد نیاز هستند و نشان دهنده یک گام اساسی در استقرار این متود در شرایط بالینی می‌باشند.


تصویب تعطیلی پنجشنبه ها در کمیسیون اجتماعی مجلس : دبیر کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی از تصویب طرح تعطیلی روزهای پنجشنبه در شهرستان ها و استان ها خبر داد.

دبیر کمیسیون اجتماعی مجلس با اشاره به تصویب دیروز کمیسیون اجتماعی مبنی بر دو روزه شدن تعطیلات آخر هفته گفت:طرح تعطیلی روزهای پنجشنبه مراکز اداری، آموزشی و قضایی در تمامی استان ها و شهرستان ها، مانند تهران در کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی که قبلا هم در کمیسیون اجتماعی بررسی آن به تعویق افتاده بود امروز بررسی و تصویب شد.

ناهید تاج الدین با بیان اینکه طرح تعطیلی روزهای پنجشنبه مراکز اداری، آموزشی و قضایی در تمامی استان ها و شهرستان ها، مانند تهران در کمیسیون اجتماعی به تصویب رسید، اظهار کرد:به تصویب این طرح در کمیسیون اجتماعی دید مثبتی دارم، پیشتر وضعیت نهایی این طرح مشخص نشده بود، اما امروز تعیین تکلیف و تصویب شد.

وی با بیان اینکه تصویب این طرح به تقویت اقتصاد گردشگری و هم به تقویت نهاد خانواده منجر خواهد شد بیان کرد:اینگونه نیست که حتما تعطیلات کمتر بهره وری اقتصادی بیشتری را داشته باشد بلکه تعطیلات بیشتر هم به بهره وری نیروی کار و هم به تقویت ظرفیت های معطل مانده اقتصادی همچون اقتصاد گردشگری آن هم بر پایه گردشگری کمک شایانی می کند، امیدوارم این طرح در صحن علنی مجلس نیز رای بیاورد.


مسیرهایی در گردشگری خارجی ایران وجود دارد که برای مسافران جذاب است، اما ممکن است نسبت به انتخاب آن‌ها در فصل پاییز، شک داشته باشند. در این‌جا دو مقصد مناسب برای پاییز را به شما معرفی می‌کنیم.

سفر و گشت و گذار در اقصی نقاط جهان، چیزی نیست که وابسته به فصل یا زمان باشد، گاهی لازم است تا در برهه‌ای از زمان، از تمام تعلقات و درگیری‌های روزمره دل کند و یک سفر بی‌نظیر را تجربه کرد، تا با روحیه‌ای بهتر و شاداب‌تر، به فعالیت‌های همیشگی برگشت. آژانس مقتدرسیر به عنوان برگزار کننده‌ی اصلی مسیرهای متفاوت گردشگری در ایران که سابقه‌ای بیشتر از یک دهه‌ای در صنعت گردشگری دارد، در این مطلب می‌کوشد تا شما را با اطلاعات تورهای پائیزی دو مسیر نزدیک به ایران، بیشتر آشنا کند. تلاش ما همیشه بر آن بوده تا مشاورانی امین، برای مسافران خود باشیم، امید آن که اطلاعات ارائه شده نیز، کارایی لازم برای مسافران عزیز را داشته باشد.

تور دبی؛ سفری گرم در آغاز فصل سرد

تور دبی یکی از بهترین انتخاب‌ها برای فصل پاییز است. گرمای تابستانی و تعطیلات عمده‌ی مسافران این مسیر پایان یافته، پس نه تنها شهر را در خلوتی نسبی آن می‌بینید، بلکه دمای هوا و رطوبت آن هم به کشندگی قبل نیست. باید در نظر داشته باشید که فارغ از تابستان، که تعطیلات باعث می‌شود عده‌ی زیادی به این کشور سفر کنند، زمستان و به‌خصوص کریسمس، این شهر یکی از مهم‌ترین مقصد توریست‌های جهانی‌ست و طبیعتاً قیمت‌ها در آن تاریخ‌ها، بالاتر خواهد بود. اما پاییز با قرار گرفتن در این میانه، می‌تواند طلایی‌ترین انتخاب باشد، در حقیقت فارغ از دو مزیت برشمرده شده در بالا، شما بهترین قیمت تور دبی را هم پرداخت خواهید کرد.

باید دقت کنید که مزایای سفر در پاییز به دبی، به همین موارد گفته شده هم محدود نمی‌شود. بسیاری برای خریدهای فصلی خود، به این بهشت خریداران سفر می‌کنند، مال‌ها، مراکز خرید و اوتلت‌های مملو از برندهای جهانی و محلی، که قابلیت خرید تا حد بی‌نهایت را برای مسافران فراهم می‌کند، می‌تواند بسیار وسوسه کننده باشد. طبیعتاً در فصل‌های پرمسافر،قیمت اجناس در فروشگاه‌ها هم بالاتر و توانایی چانه‌زنی با بعضی‌شان ممکن نیست، اما پاییز چنین شرایطی ندارد و شما می‌توانید در این‌جا هم، در نقش یک برنده‌ی تمام‌عیار ظاهر شوید و تا جایی‌که امکان دارید، بهترین خرید را انجام دهید.

تورهای پاییز این مسیر هم اکثراً با پروازهای ماهان و ایران ایر که کیفیت مناسبی هم دارند برگزار می‌شود، آژانس مقتدرسیر تلاش می‌کند تا بهترین کیفیت‌ها را برای مسافران خود فراهم کند، اما اگر درخواست در زمینه‌ی پروازهای دیگر این مقصد هم وجود داشته باشد، حتماً ارائه خواهد شد و مسافران امکان استفاده از آن را خواهند داشت.

پس اگر تصمیم خود برای خرید تور پاییز دبی را گرفته‌اید زیاد معطل نکنید و کار را به پایان پاییز نکشانید، چرا که نزدیک شدن به کریسمس می‌تواند از بسیاری جنبه‌های نامطلوب باشد. همین حالا تصمیم خود را بگیرید، با مشاوران سفر مقتدرسیر تماس گرفته و خرید خود را نهایی کنید.

تور استانبول؛ پاییز برگ‌ریز بر روی سنگفرش

اگر نگاهی به لیست بسته‌هایی که در تور ترکیه سایت مقتدرسیر عرضه شده نگاهی بیندازید، قیمت‌های آن‌ها شاید به هیچ‌وجه با تابستان قابل مقایسه نباشد. به‌خصوص اگر مقصد انتخابی شما، شهر بی‌نظیر و رویایی استانبول باشد. این شهر در سال‌های گذشته، همیشه در لیست محبوب‌ترین مقاصد گردشگری جهان قرار داشته است. دولت ترکیه با سرمایه‌گذاری عظیم بر روی گردشگری و صنعت توریسم، این کشور و به‌خصوص شهر استانبول را به یکی از بهترین مکان‌ها برای سفر تبدیل کرده است.

مکان‌های اقامتی با کیفیت و قیمت متناسب، حمل و نقل عمومی فراگیر، زیرساخت‌های اولیه نظیر فرودگاه‌ها و خطوط هوایی با کیفیت، توسعه فراگیر مناطق مختلف، همه از دلایلی‌ست که این شهر برای جهانیان محبوب شده است، اما برای ما ایرانیان علاوه بر این‌ها، شاید موارد دیگری هم بتوان برشمرد. نزدیکی مسیر، عدم نیاز به ویزا، وفور تور ارزان استانبول، امکان خرید اجناس متنوع و ارزان  همگی مواردی‌ست که می‌تواند ایرانیان را عاشق این سرزمین کند.

پاییز استانبول اگر چه به گرمای تابستان آن نیست و ممکن است گاهی اوقات برای برخی افراد این امتیاز منفی محسوب شود، اما سنگفرش‌های نم باران خورده می‌تواند به کلی نظر شما را تغییر دهد، نشستن در یکی از کافه یا رستوران‌های ساحلی و لذت بردن از هوای بی‌نظیر پائیزی شهر استانبول در فصول دیگر ممکن نیست. در کنار آن باید در نظر داشته باشید که این لذت، با قیمت کمتری هم به دست می‌آید. قیمت تور استانبول در این فصل به کلی قابل قیاس با ۶ ماهه اول سال نیست ولی سرمای زمستانی هم همچنان نرسیده که مسافران از آن فراری باشند.

آژانس مقتدرسیر تلاش می‌کند تا بهتری کیفیت‌ها برای مسافران خود فراهم کند از این‌رو مهم‌ترین بسته‌ها با پروازهای ماهان و اطلس جت برنامه‌ریزی شده، اما امکان ارائه سایر موارد که ممکن است از نظر کیفیتی پائین‌تر یا بالعکس از نظر قیمتی بالاتر باشند هم وجود دارد و کافی‌ست که از مشاوران سفر ما بخواهید، تا آن را برای شما فراهم کنند.

پس اگر فکر می‌کنید آماده‌ی یک سفر پائیزی هستید، بهتر است برنامه‌ریزی خود را انجام دهید و با تماس با کارشناسان ما، بهترین تور استانبول را خریداری کنید.

منبع : ویرلن


سلامت و طراوت پوست، مو و ناخن برای همه افراد بخصوص خانم‌ها اهمیت بسیار زیادی دارد. زیبایی بخش مهمی از اعتماد به نفس هر فردی را تشکیل داده و قطعا اعتماد به نفس هم بخشی بسیار مهم در زندگی هر فردی است.

نکته مهم این جاست که این زیبایی و در ادامه این احساس خوب در گروی تامین ویتامین‌ها و املاح معدنی بدن است.  ویتامین‌ها و مواد معدنی تغذیه کننده بافت‌ها و قسمت‌های بدن هر انسانی هستند تا اعمال حیاتی ما را هر چه بهتر تنظیم کنند. در این بین رساندن این مواد به بدن اهمیت زیادی دارد. برای تأمین این مواد بیش از هر چیز باید از تغذیه روزانه بهره برد و در برنامه غذایی انواع ویتامین‌ها و مواد معدنی را جای داد. اما متأسفانه به دلیل مشکلات زیاد از جمله زندگی پر سرعت شهری و کمتر ارگانیک بودن محصولات غذایی، این مواد معدنی و ویتامین‌ها را باید از مکمل‌ها دریافت کرد.

دریافت تمامی مواد لازم برای بدن از طریق مکمل‌ها شاید به کیفیت و خوبی دریافت این مواد از تغذیه نباشد، اما باید بدانید که نقطه قوت مصرف مکمل‌ها مطمئن شدن از دوز مصرف است که این اطمینان را می‌دهد که شما همه مواد لازم را به بدن خود رسانده‌اید.

شاید برخی افراد این تصور را داشته باشند که مصرف مکمل‌ها تنها برای افراد بیمار یا اصطلاحا بد غذا مناسب است، در حالی که همه ما که در روزگار اخیر زندگی می‌کنیم، به دلیل روند اشتباه تغذیه در روزمرگی، وجود آلودگی هوا، فست فود‌ها و… به این مکمل‌ها نیاز داریم.

یکی از مهم‌ترین جنبه‌های وجود ویتامین‌ها و مواد معدنی، تضمین سلامت پوست، مو و حتی ناخن است. متأسفانه کمبود و خسران این مواد باعث ریزش شدید مو، خشک شدن پوست، ایجاد چین و چروک، آکنه و دیگر مشکلات پوستی می‌شود. به همین دلیل اگر تغذیه نسبتا مناسبی دارید اما با هر یک از این مشکلات دست به گریبان هستید، می‌توانید با مشورت پزشک یا یک متخصص پوست و مو از این دست مکمل‌ها بهره ببرید.

نکته مهم دیگر که باید به آن اشاره کرد، اصل بودن و انقضا داشتن این محصولات است که هر دوی این موارد می‌تواند تأثیر خیلی زیادی بر روی سلامت کلی بدن شما داشته باشد. پر واضح است که تاریخ گذشته بودن و یا اصل نبودن این گونه از محصولات می‌تواند چه لطمات جبران ناپذیری به بدن وارد آورد.

خرید از مرجع‌های معتبر مانند داروخانه‌های بزرگ به شما کمک می‌کند تا بهترین مکمل پوست و مو را تهیه و مصرف نمایید.

ویتامین های مورد نیاز برای سلامت پوست و مو

برخی ویتامین‌ها بیش از سایرین نقش اساسی در سلامت پوست و مو ایفا می‌کنند:

ویتامین C

ویتامین C به دلیل برخورداری از خواص آنتی اکسیدانی و درنتیجه ضدسرطانی  بودن و نیز نقشی که در تولید کلاژن ایفا می‌کند، در حفظ سلامت پوست مؤثر است.

ویتامین E

ویتامین E مانند ویتامین C از آنتی‌اکسیدان‌هاست و در محافظت از پوست در برابر اثرات زیان‌بار نور آفتاب نقش به سزایی دارد به همین دلیل یکی از بهترین ویتامین‌ها برای پوست به شمار می‌آید.

ویتامین A

ویتامین A یک ویتامین محلول در چربی است که در بسیاری از مواد غذایی وجود دارد. این ویتامین به واسطه ترمیم سلول‌­های پوستی، تولید آنزیم‌های متعادل­ کننده ساخت کلاژن و کمک به حفظ رطوبت پوست نقش مهمی در ظاهر پوست ما ایفا می‌کند.

ویتامین B کمپلکس

ویتامین‌های B به آبرسانی پوست کمک کرده و ساختار اولیه سلول‌های پوست، ناخن و مو را تشکیل می‌دهد.

معرفی برخی از محبوب ترین مکمل های پوست، مو و ناخن

در این بخش سعی داریم که پر فروش‌ترین مکمل‌های تقویت کننده پوست مو و ناخن در جهان را با هم مرور کنیم.

قرص پرفکت لایف آن

قرص پرفکت لایف آن جهت رفع کمبودهای غذایی به منظور بهبود سلامت و زیبایی پوست، مو و ناخن مصرف می‌شود. این مکمل از ریزش مو جلوگیری نموده و موجب بهبود رشد مو، استحکام و تقویت ساقه مو می‌شود. خشکی و شکنندگی ناخن‌ها به سبب کمبود ویتامین و املاح ضروری از جمله آهن و ویتامین B است. مکمل پرفکت با تأمین این مواد ضروری در رشد و استحکام ناخن‌ها تأثیر قابل توجهی دارد.

اهمیت کلاژن در زیبایی

کلاژن پروتئینی است که در سرتاسر بدن ما وجود دارد. به کمک همین پروتئین است که سلول‌های جدید جایگزین سلول‌های مرده می‌شوند و پوست شما جوان و شاداب به نظر می‌رسد. کلاژن به صورت طبیعی در پوست ساخته می‌شود اما متاسفانه با افزایش سن تولید آن کاهش پیدا می‌کند. قرص پرفکت حاوی کلاژن هیدرولیز شده با منشا کلاژن طبیعی است که در استخوان، پوست و بافت همبند وجود دارد. این ترکیب به دلیل وزن مولکولی پایین به راحتی به عمیق‌ترین لایه پوست نفوذ کرده و باعث افزایش کلاژن‌سازی می‌شود. بنابراین از ایجاد چین و چروک و پیری زودرس پوست جلوگیری می‌کند.

قرص سیستین B6 زینک بایول

قرص سیستین B6 زینک بایول که برای کمک به درمان ریزش مو (دوره ای و مزمن) و ناخن های شکننده به کار می رود. این قرص دارای خواص آنتی اکسیدان بوده و سبب افزایش قطر مو می شود. برای تشکیل کراتین نیاز به اسید آمینه های غنی از سولفور، ویتامین ها و عناصر کمیاب داریم تا ناخن و موهای مقاوم و درخشان داشته باشیم.

قرص اکوفن بایول یک آشنای قدرتمند

قرص اکوفن بایول باعث تقویت مو و ناخن می شود. این محصول به درمان ریزش مو و رشد ناخن ها کمک می‌کند. قرص اکوفن بایول حاوی ویتامین ها، مواد معدنی کمیاب و پروتئین های هیدرولیز شده گندم است.

کپسول بیوتی هلث

هر کپسول بیوتی هلث حاوی ۱۰۰۰ میکروگرم ویتامین B7 است. اگر از ریزش و نازک بودن موهای خود ناراضی هستید، پوست صورتتان درخشندگی و شادابی لازم را ندارد و یا از شکنندگی و عدم استحکام ناخن‌های خود رنج می‌برید، بیوتین بهترین ویتامین مورد نیاز بدن شماست که با مصرف روزانه یک کپسول از مکمل بیوتی هلث نیاز بدن به این ویتامین ضروری را رفع خواهید کرد. بیوتین در کاهش ریز مو بسیار مؤثر است. پس از متوقف شدن ریزش مو، نیاز به رشد موهای جدید است، بیوتین در این زمینه نیز مؤثر است. بیوتین به‌طور چشم‌گیری گردش خون پوست سر را افزایش می‌دهد.

معرفی یک مرکز معتبر

یکی از مراکزی که شما می‌توانید بدون مراجعه حضوری و تنها با یک کلیک از آنها بهترین مکمل‌های پوست و مو را خریداری کنید، داروخانه آنلاین مثبت سبز است که با فروش بالای انواع مکمل‌های غذایی و بدنسازی در صدر فروش آنلاین این گونه محصولات در کشور قرار دارد.

این مجموعه علاوه بر ارسال و مشاوره‌های رایگان و تخصصی، می‌تواند انواع نیازها را از طریق مشاورین شناسایی و بهترین محصول را به مخاطب معرفی نماید.

انواع مکمل‌ها در قیمت‌ها و مواد تشکیل دهنده مختلف در سایت داروخانه آنلاین مثبت سبز موجود است که با درج تمامی اطاعات کامل دید همه جانبه‌ای به مشتری خود در سایت ارائه می‌دهد. اطلاعات درج شده در این سایت حتی از توضیحات متصدی داروخانه‌های آفلاین هم که قطعا در شلوغی داروخانه‌ها وقت کافی برای مشاوره با شما را ندارند، کامل تر بوده و می‌تواند به شما در انتخاب بهترین محصول یاری برساند.


آموزش کامل تمیز کردن کامپیوتر

سلام و ادب خدمت همراهان عزیز مجله موزیک دان,امروز در بخش ترفند های سخت افزاری قراره حسابی درباره تمیز کردن گرد و خاک به شدت رو اعصاب کیس کامیپیوتر کنیم.

کامپیوتر هم مثل تمام وسایل دیگر نیاز به نگهداری و تمیز کاری دارد. اگر به کامپیوتر خود اهمیت ندهید قطعا از کارایی آن کاسته خواهد و ممکن است حتی از کار افتاده شود. اما تمیز کردن کامپیوتر هر چقدر هم که زمان نیاز داشته باشد باید آن را انجام داد.

نسبت به محیط اطرافتان، ممکن است در مقایسه با دیگران به دفعات زیاد (یا کم) نیاز به تمیز کردن کامپیوترتان داشته باشید. در این زمینه مکان قرار دادن کامپیوتر مهم می باشد. نگهداری کامپیوتر بر روی کف باعث می شود گرد و غبار، مو، سلول های پوست و پرزهای قالی به راحتی وارد آن شوند. اما اگر کامپیوترتان را بالاتر از کف اتاق قرار دهید (مثلا روی میز)، ذرات امکان دسترسی کمتری به درون کامپیوتر را خواهند یافت.

اگر نزدیک کامپیوترتان سیگار بکشید، خاکسترها و مواد شیمیاییِ سیگار می توانند درون فن ها و دیگر نقاط کامپیوترتان انباشته شوند. پاک کردن کامپیوتر از این مواد در دوره های شش ماهه می تواند عملکرد آن را افزایش دهد.

اگر حیوان خانگی دارید، نمی توان موهایی که از پوست آن ها بر روی کف میریزد را ندیده گرفت. در این حالت بخش های درون کامپیوترتان و بخصوص فن ها در معرض مسدود شدن توسط آن موها می باشند.

خوردن و یا آشامیدن در کنار کامپیوتر امری نامعمول نیست، اما آگاه باشد که در صورت انجام چنین کارهایی می بایست بیشتر از قبل به تمیز کردن کامپیوتر و دستگاه های جانبی اش بها دهید.

تمام چیزی که می خواهیم بگوییم این است که اگر مواردی که در بالا بدان ها اشاره شد، شامل حال شما می شوند، پیشنهاد می کنیم کامپیوترتان را هر سه تا شش ماه یکبار تمیز کنید. همیشه اگر کامپیوترتان بطور غیرمعمولی شروع به گرم کردن کرد، آن را به منظور بررسی تجمع گرد و غبار و یا مو باز کرده و سپس آن را تمیز نمایید.

آماده کردن کامپیوتر برای عملیات تمیز کردن

هیچ گاه کامپیوترتان را به هنگامی که روشن است و یا کابلی به آن متصل است باز نکنید. بسیار ایمن تر است که قبل از هر کاری تمام لوازم جانبی از قبیل کابل های USB، کابل های صدا، کابل های تصویر(گرافیک)، و بخصوص کابل برق را از کامپیوتر جدا کنید.

هیچگاه سعی نکنید کامپیوتر را هنگامی که در مدارهایش الکتریسیته جریان دارد تمیز کنید. مطمئن شوید که کابل برق جدا شده است.

اکنون کامپیوترتان را به مکانی که دارای تهویه مناسب است همچون حیاط و یا پارکینگ منتقل نمایید. توجه به این نکته مهم است، زیرا که اگر درون کامپیوتر گرد و غبار انباشته شده باشد تمام آن ها در محیط اطراف پراکنده خواهند شد. تنفس گرد و غباری که طی زمان انباشته شده می تواند برای سلامتی شما مضر باشد.

اگر دارای محدودیت مکانی هستید، یک جاروبرقی (نه برای تمیز کردن درون کامپیوتر) در کنارتان قرار دهید چرا که برای استفاده های بعدی به آن احتیاج پیدا می کنید و اگر نگران تنفس گرد و غبار هستید، همواره می توانید از یک ماسک گرد و غبار ارزان قیمت استفاده نمایید.

ابزار مورد نیاز:

قبل از این که شروع به باز کردن کیس کامپیوتر کنید، نیاز خواهید داشت ابزار تمیز کردنتان را مهیا کنید. ما قویا توصیه می کنیم که از جاروبرقی استفاده نکنید. استفاده از جاروبرقی می تواند باعث ایجاد بار ساکن شود، این بار می تواند بطور بالقوه باعث سوختن قطعات مهم الکتریکی مادربوردتان (همچون کارت گرافیک) و دیگر اجزای درون کامپیوتر شود. این ایده خوبی نمی باشد، پس خودتان را از دردسر استفاده از جاروبرقی برهانید و یک قوطی هوای فشرده تهیه کنید.

در این جا چند ابزاری که برای تمیز کردن کامپیوترتان نیاز خواهید داشت ذکر شده اند:

– مجموعه سخت افزاری که دارای درایورهای پیچ شده باشد
– قوطی هوای فشرده
– پارچه ی تمیزکاری
– بست پلاستیکی (اختیاری)
– قیچی (اختیاری)
– پنبه گوش پاک کن (اختیاری)
– چسب حرارتی (اختیاری)
– خودکار یا مداد (اختیاری)

اکنون که در مکانی با تهویه مناسب و ابزار مورد نظرتان قرار گرفته اید، می تواینم فرایند آماده سازی را با باز کردن درب کیس کامپیوتر آغاز کنیم. کیس های کامپیوتر با هم تفاوت هایی دارند. اگر تاکنون هرگز درب کیس تان را باز نکرده اید و یا برای باز کردن آن به زحمت افتاده اید از کتابچه راهنمای کامپیوترتان استفاده نموده و یا بطور آنلاین در اینترنت راهنمای مخصوص به مدل کیس تان را جستجو نمایید.

در این مرحله ممکن است مجبور باشید هر کابلی را از پنل جانبی کیس جدا نمایید.

برای ساده تر کردن فرایند تمیزکاری، بهتر است هر قطعه ای که می شود به آسانی جدا کرد را از کیس خارج کنید. بیشترِ کامپیوترهای رومیزی به شما اجازه می دهند رم ها، کارت های گرافیک و هارد درایوها را خارج سازید.

ما توصیه می کنیم CPU را از مادربورد جدا نکنید، زیرا چسب حرارتی ای که برای انتقال گرما از قسمت بالای پردازنده به فن مورد استفاده قرار گرفته نیاز دارد هربار که فن جدا می شود، مجددا جایگزین گردد. اگر چسب حرارتی (یا همان خمیر سیلیکون) دارید و می خواهید CPU را جدا کنید، مطمئن شوید که توسط مالیدن الکل به سطح مورد نظر و استفاده از یک پارچه نرم، مابقی چسب حرارتی قدیمی ای که بر روی CPU به جا مانده را تمیز کرده باشید. هنگامی که کامپیوتر را تمیز کردید از یک لایه ی تازه چسب حرارتی (یا همان خمیر سیلیکون)  برای چسباندن فن استفاده نمایید.

بیشتر افراد نیاز ندارند CPU و فن CPU را جدا کنند. با توجه به این نکته که گرد و غبار به سختی می تواند راه خود را به سمت سوکت CPU پیدا کند، جدا سازی آن چندان منطقی نمی باشد. به هر جهت، اگر در حال تمیز کردن کامپیوترتان هستید چه دلیلی وجود دارد که همه ی راه ها را امتحان نکنید؟ انتخاب با خود شماست.

شروع تمیز کردن

برای آغاز فرایند تمیز کردن، کار را با لوازم جانبی ای که جدا کرده ایم شروع کنید. قوطی هوای فشرده تان را بردارید و ماشه را فشار داده و جریان هوای فشرده را به سمت قسمت هایی که گرد و غبارِ بیشتری انباشته شده اند روانه سازید. همانگونه که مشاهده می کنید در اطراف پورت های DVI مقدار زیادی گرد و غبار انباشته شده. اگر در حال تمیز کردن کارت گرافیکی هستید که فن دارد، برای این که در هنگام استفاده از هوای فشرده جلوی چرخش پره های فن گرفته شود می توانید از یک مداد یا خودکار برای ثابت نگه داشتن پروانه فن استفاده کنید.

در ادامه نوبت به درون کیس کامپیوتر می رسد. اجازه دهید با زدودن ذرات گرد و غباری که احتمالا راهشان را به درون اسلات رم پیدا کرده اند، کار را شروع کنیم. قوطی هوای فشرده را در دست بگیرید و آن را به سمت یک اسلات رم هدف بگیرید، ماشه را فشرده و نگه دارید، آن را به سمت پایین و تمامی سطح اسلات حرکت دهید. این عمل را بطور جداگانه برای هر اسلات تکرار کنید.

اکنون می خواهیم به سراغ تجهیزات بزرگترِ درون کیس همچون فن CPU و منبع تغذیه برویم. مجددا توصیه می شود برای جلوگیری از چرخش پره های فن به هنگام اسپری هوا از یک خودکار و یا مداد استفاده نمایید. از قوطی هوای فشرده تان برای از بین بردن تمامی ذرات گرد و غبار استفاده نمایید.

بدون شک در کف کیس تان مقداری گرد و غبار انباشته شده است. می توانید با اسپری هوای فشرده و پراکنده کردنشان کار را شروع کنید. اگر هنوز هم مقداری از آن ها به کیس چسبیده بود می توانید برای زدودنشان از یک پارچه نم دار استفاده کنید. مطمئن شوید پارچه تان خیس نباشد اما نم دار چرا. این گام را برای تمام گوشه های کیس تان تکرار کنید تا میزان گرد و غبار به حداقل رسیده و یا بطور کامل از میان برود.

در نهایت، فراموش نکنید تمام فن ها، پورت ها و یا محفظه هایی همچون آن ها که در بالا اشاره شد، را پاک کنید.

کابل ها را در داخل کیس دسته بندی کنید

این گام اختیاری می باشد و برای کامپیوترهایی پیشنهاد می شود که بطور سفارشی مونتاژ شده اند.  کابل های کامپیوترهایی که قطعاتشان به طور مجزا سرهم بندی شده اند برخلاف آن هایی که در کارخانه های حرفه ای تولید شده اند، از همان ابتدا به گونه ای مناسب جایگذاری نشده اند. بنابراین برای داشتن امنیت و نیز سازماندهی بیشتر در داخل کیس بهترین راه استفاده از بست های پلاستیکی می باشد. مسلما شما مایل نیستید کابل های تان درون فن CPU و یا دیگر فن های کامپیوتر گرفتار شوند.

برای شروع به یک بسته از بست های پلاستیکی نیاز خواهید داشت. اندازه این بست ها اهمیتی ندارند زیرا که متناسب با نیازمان انتهای آن ها را قطع خواهیم نمود. در این جا ما از بست های چهار اینچی استفاده کرده ایم.

در ابتدا کار را با قطع اتصال تمام آن کابل هایی که می خواهید به هم گره بزنید، آغاز نمایید. برای این که بعدا به هنگام جازدن کابل ها به مشکلی برنخورید می توانید مکان و رنگ کابل ها را یادداشت کنید.

هنگامی که کابل یا مجموعه ای از کابل های گروه بندی شده را برحسب تمایلتان جدا نمودید، بست پلاستیکی را به دورشان پیچانده و نوک باریک انتهایی اش را درون شکاف انتهای بست قرار دهید. سپس بست را به وسیله کشیدن انتهای باریکش محکم کنید و تا آن جا ادامه دهید که سفت کردن بیشتر مقدور نباشد. در انتها نیز قیچی را برداشته و قسمت اضافی آن را جدا کنید.

این گام را تا آن جا که ممکن است در مورد کابل ها تکرار کنید. حال می توانید کابل های دسته بندی شده را بگونه ای قرار دهید که تا حد امکان در نظر نیایند و با این روش کاری کنید که درون کامپیوترتان تمیزتر به نظر برسد.

نتیجه نهایی:

مجددا کابل ها به جای صحیحِ سوکت هایشان متصل کنید. همچنین به خاطر داشته باشید تمام لوازم جانبی ای (از قبیل کارت گرافیک و RAM) که قبلا جدا کرده بودید را مجددا در سوکت های مناسبشان قرار دهید.

درون و بیرون کامپیوتر شما می بایست به خوبیِ یک کامپیوتر نو به نظر برسد. ما در انتهای این مقاله کامپیوترمان را از گرد و غبار، مو، ذرات پوست و دیگر آلودگی ها پاک کردیم. توجه نمایید که کابلهایتان می بایست بگونه ای منظم مدیریت شده و به دور از فن ها و تجهیزات حساس نگهداری شوند. اگر قبلا با موضوعِ گرم شدن کامپیوترتان مواجه بودید، اکنون باید بدانید که این امر مربوط به گذشته بوده. و در انتها یادآوری می کنیم برای افزایش راندمان کامپیوترتان، فراموش نکنید هر ۳ الی ۶ ماه یکبار آن را تمیز کنید.


فیبروز ریوی چیست؟ علائم این بیماری چیست؟ چه اطلاعاتی راجع به فیبروز ریوی دارید؟ فیبروز ریوی (ورم الیاف ریه) جای زخم در ریه ها است و می‌تواند علل زیادی داشته باشد. این بیماری جزء گروهی از بیماری های ریوی است که به آنها بیماری های بینابینی ریه می‌گویند. افراد مبتلا به فیبروز ریوی معمولاً علائم تنگی نفس را بروز می‌دهند. روش های درمان و پیشگیری از این بیماری بسته به علت آن متفاوت است اما به طور کلی برای فیبروز ریوی درمانی وجود ندارد. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان در مورد فیبروز ریوی صحبت خواهیم کرد.

 علائم فیبروز ریوی

علائم فیبروز ریوی در ابتدا خفیف است و معمولاً این بیماری به راحتی آشکار نمی‌شود. اولین علامت معمولاً تنگی نفس است و در ابتدا، ممکن است حین ورزش مشاهده شود اما با گذشت زمان، پیشرفت می‌کند و می‌تواند در حالت استراحت نیز مشکلات تنفسی را به همراه آورد.

فیبروز ریوی

علائم دیگر این بیماری که از شیوع کمتری برخوردارند عبارتند از:

  • سرفه خشک
  • درد قفسه سینه
  • تپش قلب
  • کاهش وزن
  • خستگی
  • دردهای عضلانی و مفصلی
  • گرفتگی

علل فیبروز ریوی

دلایل احتمالی زیادی برای فیبروز ریوی وجود دارد، اما در مقیاس میکروسکوپی، دیواره های آلوئولی (کیسه های هوای ریز در ریه ها که از طریق آنها تبادل اکسیژن و دی اکسید کربن صورت می‌گیرد) زخم می‌شوند. این امر باعث می‌شود که آلوئول ها نتوانند در هنگام تنفس به خوبی منبسط و منقبض شوند. برخی از دلایل فیبروز ریوی عبارتند از:

فیبروز ریوی ایدیوپاتیک (اصطلاح ایدیوپاتیک به معنی ناشناخته است)

در فیبروز ریوی ایدیوپاتیک،  فیبروز ریه ایجاد و بدون هیچ دلیل مشخصی پیشرفت می‌کند. تا همین اواخر، درمان خاصی برای این بیماری وجود نداشت.

عفونت ها

تعدادی از بیماری های عفونی، به ویژه عفونت های ویروسی، می‌توانند منجر به فیبروز ریوی شوند. در این حالت، عفونت باعث التهاب می‌شود اما سرانجام بهبود می‌یابد.

قرار گرفتن در معرض مواد خارجی

قرار گرفتن در معرض برخی مواد ممکن است منجر به فیبروز ریوی شود. به عنوان مثال قرار گرفتن در معرض آزبست و گرد و غبار سیلیس می‌تواند باعث این بیماری شود.

آلرژی

آلرژی ها مانند عفونت ها می‌توانند منجر به التهاب و زخم های ریوی شوند.

فیبروز ریوی

برخی از داروهای فیبروز ریوی

چند دارو وجود دارد که با فیبروز ریوی در ارتباط است. یکی از این داروها، داروی سیتوکسان (سیکلوفسفامید) است، دارویی که اغلب برای درمان سرطان پستان در مراحل اولیه آن استفاده می‌شود. داروی ماکرودانتین نیز (nitrofurantoin) که برای عفونت مثانه استفاده می‌شود ممکن است باعث فیبروز ریوی شود.

پنومونوکونیوز

پنوموکونیوزها همانند بیماری ریه سیاه، زمانی به عنوان علت اصلی فیبروز ریوی شناخته می‌شدند.

پرتودرمانی در قفسه سینه

پرتودرمانی برای سرطان ریه، سرطان پستان یا لنفوم ممکن است منجر به فیبروز ریوی شود. تابش پرتو پنومونییت باعث التهاب ریه ها و درنتیجه، باعث بروز فیبروز ریوی می‌شود. محققان به دنبال راه هایی برای جلوگیری از این اثر جانبی پرتودرمانی هستند. ذکر این نکته حائز اهمیت است که فیبروز ریوی ممکن است سال ها پس از اتمام پرتودرمانی توسعه یابد، بنابراین افرادی که تحت پرتودرمانی قرار گرفته اند و به تنگی نفس دچار هستند، حتی درصورتی که خفیف باشد، باید با پزشک خود مشورت کنند.

رفلکس اسید

بیماری ریفلاکس دستگاه گوارش (GERD) ممکن است یکی از عوامل موثر بر فیبروز ریه باشد.

ژنتیک

به نظر می‌رسد که بروز فیبروز ریوی در خانواده ها محتمل تر است و این نشان می‌دهد که برخی از افراد بنا به دلایل ژنتیکی، برای ابتلا به این بیماری بیشتر مستعد ترند.

فیبروز ریوی

عوارض فیبروز ریوی

عوارض فیبروز ریوی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

فشار خون بالا در ریه (فشار خون ریوی)

 بر خلاف فشار خون بالا سیستمیک، این وضعیت تنها بر شریان‌های ریه ها تأثیر می‌گذارد و زمانی شروع می‌شود که کوچکترین شریان ها و مویرگ ها توسط بافت زخم فشرده شوند و این باعث افزایش مقاومت در برابر جریان خون موجود در ریه ها می‌شود. این به نوبه خود باعث افزایش فشار در شریان های ریوی و بطن راست قلب می‌شود. برخی از اشکال فشار خون ریوی، بیماری های جدی هستند که به تدریج بدتر می‌شوند و می‌توانند کشنده باشند.

نارسایی در سمت راست قلب (cor pulmonale)

این وضعیت در شرایطی اتفاق می‌افتد که محفظه بطن راست قلب، برای به جریان درآوردن شریان های مسدود شده ریوی، باید سخت تر از حد معمول پمپ کند.

نارسایی تنفسی

این عارضه، اغلب آخرین مرحله از بیماری مزمن ریه است و هنگامی رخ می‌دهد که میزان اکسیژن خون تا حد خطرناکی پایین بیاید.

سرطان ریه

فیبروز ریه طولانی مدت می‌تواند خطر ابتلا به سرطان ریه را افزایش دهد.

عوارض ریوی

فیبروز ریوی، ممکن است منجر به عوارضی مانند لخته شدن خون در ریه ها، ریزش دیواره تنفسی و یا عفونت ریه شود.

فیبروز ریوی

تشخیص فیبروز ریوی

برای تشخیص وضعیت، پزشک ممکن است تاریخچه پزشکی و خانوادگی شما را بررسی کند، در مورد علائم و نشانه های شما بحث کند، هرگونه قرار گرفتن در معرض گرد و غبار، گازها و مواد شیمیایی را مورد بررسی قرار داده و معاینه بدنی انجام دهد. در حین معاینه بدنی، پزشک از استتوسکوپ استفاده می‌کند تا هنگام نفس کشیدن، به دقت به ریه های شما گوش دهد. او همچنین ممکن است یک یا چند آزمایش زیر را پیشنهاد کند.

آزمایش های تصویربرداری

اشعه X قفسه سینه

اشعه ایکس قفسه سینه تصاویری از قفسه سینه شما تهیه می‌کند و بافت زخم را که معمولاً فیبروز ریوی است نشان می‌دهد و می‌تواند برای نظارت بر روند بیماری و درمان مفید باشد. با این وجود، بعضی اوقات ممکن است تصاویر تهیه شده از اشعه X قفسه سینه طبیعی باشند و برای توضیح تنگی نفس آزمایش های دیگری لازم باشد.

اسکن توموگرافی کامپیوتری یا سی تی اسکن (CT)

اسکنر CT از یک رایانه برای ترکیب تصاویر اشعه ایکس که از زوایای مختلف گرفته شده برای تولید تصاویر مقطعی از ساختارهای داخلی در بدن استفاده می‌کند. اسکن CT با وضوح بالا می‌تواند در تعیین میزان آسیب ناشی از فیبروز ریوی مفید باشد.

اکوکاردیوگرام

اکوکاردیوگرام از امواج صوتی برای تصویرسازی قلب استفاده می‌کند و می‌تواند تصاویری از ساختارهای قلبی، و همچنین فیلم هایی از نحوه عملکرد قلب تهیه کند. این آزمایش می‌تواند میزان فشار در سمت راست قلب را ارزیابی کند.

آزمایش های سنجش عملکرد ریه

آزمایش عملکرد ریوی

چندین نوع آزمایش عملکرد ریوی ممکن است انجام شود. در آزمایشی به نام اسپیرومتری، شما بازدم خود را به سرعت و به زور از طریق لوله ای به دستگاه وارد می‌کنید و دستگاه میزان گنجایش هوای ریه های شما و همچنین سرعت بازدم ریه ها را اندازه گیری می‌کند. ممکن است آزمایش های دیگری برای اندازه گیری حجم ریه و ظرفیت انتشار ریه ها انجام شود.

پالس اکسیمتری

در این ازمایش دستگاه کوچکی بر یکی از انگشتان شما قرار می‌گیرد که میزان اکسیژن خون را اندازه گیری می‌کند. این آزمایش می‌تواند راهی برای نظارت بر روند بیماری باشد.

فیبروز ریوی

تست استرس ورزش

ممکن است از یک تست ورزش بر روی یک تردمیل یا دوچرخه ثابت برای نظارت بر عملکرد ریه در هنگام فعالیت استفاده شود.

آزمایش گاز خون شریانی

در این آزمایش، پزشک نمونه ای از خون شما را که معمولاً از سرخرگ دست گرفته می‌شود، آزمایش می‌کند و سطح اکسیژن و دی اکسید کربن موجود در نمونه اندازه گیری می‌شود.

نمونه بافت (بیوپسی)

اگر آزمایش های دیگر این بیماری را تشخیص ندهند، ممکن است پزشکان نیاز به برداشتن مقدار کمی از بافت ریه (بیوپسی) داشته باشند. سپس در آزمایشگاه برای تشخیص فیبروز ریوی نمونه مورد آزمایش قرار می‌گیرد. نمونه بافت ممکن است به یکی از این روش ها بدست آید:

برونکوسکوپی

در این روش، پزشک با استفاده از یک لوله کوچک و انعطاف پذیر (برونکوسکوپ) که از دهان یا بینی شما عبور می‌کند، نمونه های بافتی بسیار کوچک را تهیه می‌کنند. خطرات برونکوسکوپی عموما جزئی هستند و ممکن است شامل گلو درد موقتی یا ناراحتی ناشی از عبور برونکوسکوپ از بینی شما باشد. اما عوارض جدی آن می‌تواند شامل خونریزی یا تورم در ریه ها باشد.

در طول برونکوسکوپی، پزشک ممکن است از روشی به نام لاواژ برونکوآلوئولار استفاده کند. در این روش، آب نمک از طریق برونکوسکوپ به قسمتی از ریه تزریق می‌شود و سپس بلافاصله آن را خارج می‌کنند. محلول خارج شده حاوی سلول های حاوی کیسه های هوایی است. هرچند این روش ممکن است اطلاعات کافی برای تشخیص فیبروز ریوی را در اختیار پزشک نگذارد.

تهیه بافت از طریق جراحی (بیوپسی جراحی)

اگرچه بیوپسی جراحی عوارض بالقوه ای دارد، اما ممکن است تنها راه برای به دست آوردن یک نمونه بافت بزرگ برای تشخیص دقیق باشد. این جراحی به دو صورت می‌تواند انجام شود: جراحی توراکوسکوپی به کمک فیلم (VATS) و یا یک عمل جراحی باز (توراکوتومی)

جراح  وسایل آزمایش و یک دوربین کوچک را از طریق دو یا سه برش کوچک بین دنده ها وارد بدن می‌کند. این دوربین به جراح اجازه می‌دهد تا در حالی که نمونه های بافتی را از ریه های شما خارج می‌کند، ریه های شما را در مانیتور ویدیویی مشاهده کند. این روش بعد از انجام بیهوشی عمومی انجام می‌شود.

فیبروز ریوی

آزمایش خون

پزشکان همچنین ممکن است آزمایش خون را برای ارزیابی عملکرد کبد و کلیه و آزمایش سایر شرایط پیشنهاد کنند.

پیشرفت و تشدید فیبروز ریوی

فیبروز ریوی یک بیماری پیشرونده است که با گذشت زمان بدتر می‌شود. بسته به شدت زخم ها، تنفس فرد را دشوارتر می‌کند و درنهایت حتی در حالت استراحت نیز باعث تنگی نفس می‌شود. بیماران مبتلا به فیبروز ریوی پیشرفت بیماری را به درجات مختلف تجربه می‌کنند.

این بیماری در برخی از بیماران به آرامی پیشرفت می‌کنند، در حالی که در برخی دیگر علائم آن به سرعت کاهش پیدا می‌کند. هیچ درمانی برای فیبروز ریوی وجود ندارد، اما می‌توان پیشرفت بیماری را در برخی از افراد کاهش داد.

تشدید فیبروز ریوی

در برخی از بیماران فیبروز ریوی به طور ناگهانی پیشرفت چشم‌گیری می‌کند. این اتفاق هنگامی رخ می‌دهد که یک رویداد تحریک کننده منجر به افزایش ناگهانی فرآیندهای زخم‌ساز در ریه ها می‌شود. هرچه زخم های ریه بدتر شود، بیماران تنفس سخت تری دارند. برای تعیین اینکه آیا تشدید حاد دارید، پزشکان علائم، میزان اکسیژن و نتایج سی تی اسکن شما را در نظر می‌گیرند و اغلب آزمایش های دیگری مانند برونکوسکوپی را برای کمک به تشخیص توصیه می‌کنند.


بیشتر بدانید: بکارگیری از سی تی اسکن در اطاق عمل


عوامل موثر برای جلوگیری از این تشدید ناشناخته اند. بسیاری از بیمارانی که پیشرفت فیبروز ریوی در آن ها حاد است نیاز به بستری در بیمارستان دارند و حتی ممکن است به دستگاه تهویه نیز نیاز داشته باشند. دستگاه تهویه دستگاهی است که همانند ریه های شما عمل می‌کند. بیمارانی که ازین دستگاه استفاده می‌کنند و پیشرفت بیماری در آنها شدید است، در خطر مرگ قرار دارند.

درمان فیبروز ریوی

هیچ درمان فعلی برای جلوگیری از پیشرفت این بیماری مؤثر نیست و زخم های فیبروز برطرف نمی‌شوند. برخی از درمان ها ممکن است علائم را به طور موقت بهبود بخشند یا پیشرفت بیماری را کند کنند. برخی دیگر ممکن است به بهبود کیفیت زندگی کمک کنند. پزشکان برای تعیین مناسب ترین درمان، شدت بیماری را ارزیابی می‌کنند.

دارو ها

پزشک شما ممکن است داروهای جدیدتری از جمله پیرفنیدون و نینتدانیب را توصیه کند. این داروها ممکن است به کند شدن پیشرفت فیبروز ریه ایدیوپاتیک کمک کنند. هر دو دارو توسط سازمان غذا و داروی آمریکا تأیید شده است.
داروها و فرمولاسیون جدیدی از این داروها در حال تولید هستند اما هنوز توسط این سازمان تأیید نشده اند.
نینتدانیب می‌تواند عوارض جانبی مانند اسهال و حالت تهوع ایجاد کند. عوارض جانبی پیرفنیدون شامل خارش پوست، تهوع و اسهال است.
محققان همچنان به مطالعه داروهایی برای درمان فیبروز ریوی می‌پردارند.
پزشکان ممکن است داروهای آنتی اسید را برای درمان بیماری رفلاکس معده (بیماری گوارشی ای که به طور معمول در افرادی که فیبروز ریوی ایدیوپاتیک دارند ایجاد می‌شود) توصیه کنند.

فیبروز ریوی

درمان با اکسیژن

استفاده از اکسیژن نمی‌تواند آسیب دیدگی ریه را متوقف کند، اما می‌تواند:
• تنفس و ورزش را آسانتر ‌کند.
• از عوارض ناشی از کمبود اکسیژن در خون جلوگیری یا آن را کم ‌کند.
• فشار خون را در سمت راست قلب کاهش ‌دهد.
• خواب را بهبود بخشد.
ممکن است هنگام خواب یا ورزش اکسیژن دریافت کنید. برخی افراد کپسول اکسیژنی باخود حمل می‌کنند که این باعث می‌شود آنها به اکسیژن بیشتر و پایدارتری دسترسی پیدا کنند.

توان بخشی ریوی

توانبخشی ریوی می‌تواند در مدیریت علائم و بهبود عملکرد روزانه به شما کمک کند. برنامه های توانبخشی ریوی متمرکز به موارد زیر است:
• تمرین فیزیکی برای بهبود استقامت بدن
• تکنیک های تنفسی که ممکن است کارایی ریه را بهبود بخشد
• مشاوره تغذیه ای
• مشاوره و پشتیبانی
• آموزش در مورد وضعیت بیماری و بدن

پیوند ریه

پیوند ریه ممکن است گزینه ای برای افراد مبتلا به فیبروز ریوی باشد. پیوند ریه می‌تواند کیفیت زندگی شما را بهبود بخشد و به شما اجازه دهد تا زندگی طولانی تری داشته باشید. با این حال، پیوند ریه می‌تواند عوارضی مانند پس زدن ریه توسط بدن و عفونت را در پی داشته باشد. پزشک ممکن است در مورد اینکه پیوند ریه برای شرایط شما مناسب باشد با شما صحبت کند.

امید به زندگی فرد مبتلا به فیبروز ریوی چقدر است؟

متوسط ​​امید به زندگی بیماران مبتلا به فیبروز ریوی سه تا پنج سال پس از تشخیص است. با این وجود، تشخیص زودهنگام بیماری برای کاهش سرعت پیشرفت بیماری امری حیاتی است و شرایطی مانند بیماری انسدادی مزمن ریوی یا فشار خون شریانی ریوی می‌تواند بر پیشبینی بیماری تأثیر بگذارد.

انسداد مزمن ریوی نوعی بیماری ریه است که در آن التهاب مزمن باعث سرفه مکرر، تولید مخاط و افزایش خطر عفونت می‌شود. این نوع التهاب مزمن می‌تواند جای زخم ریه ها (ناشی از فیبروز ریوی) را بطور قابل توجهی بدتر کند.

فیبروز ریوی

مراحل فیبروز ریوی چیست؟

چهار مرحله فیبروز ریوی شامل مراحل خفیف، متوسط، شدید و بسیار شدید است. مرحله بیماری یک بیمار با توجه به ظرفیت ریه و شدت علائم آنها مشخص می‌شود. با پیشرفت بیماری، بیماران ظرفیت ریه را از دست می‌دهند تا اینکه در مراحل شدید‌، بدون کمک دستگاه نمی‌توانند نفس بکشند.

فیبروز ریوی چقدر سریع پیشرفت می کند؟

هر ساله با پیشرفت بیماری، بیماران فیبروز ریوی به طور متوسط ​​بین ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلی لیتر از ظرفیت ریه خود را از دست می‌دهند که با استفاده از اسپیرومتری (آزمایش تنفس) قابل کنترل است.
چگونه توان بخشی ریوی پیشرفت بیماری را کاهش می‌دهد؟
به بیماران فیبروز ریوی توصیه می‌شود که تحت توان بخشی ریوی قرار بگیرند. مراکز توان بخشی جایی است که در مورد بیماری، درمان های موجود و تکنیک های تنفس اطلاعاتی کسب می‌کنند و برای کمک به تقویت ریه ها و کند شدن پیشرفت بیماری تحت انجام یک برنامه ورزشی قرار می‌گیرند.

آیا فیبروز ریوی ارثی است؟

در مورد بیماران فیبروز ریوی، به ویژه بیمارانی که والدین هستند، نگرانی رایج این است که آیا وضعیت آنها ارثی است یا خیر. خوشبختانه بیشتر موارد فیبروز ریوی اسپورادیک تلقی می‌شود، و این به این معنی است که هیچ خطری برای انتقال بیماری به اعضای خانواده وجود ندارد.
با این وجود، موارد نادری به نام فیبروز ریوی ایدیوپاتیک خانوادگی وجود دارد. این بیماری توسط اعضای خانواده های متعددی که ژن های غیر طبیعی مرتبط با فیبروز ریوی دارند تشخیص داده شده است. هیچ تفاوتی در علائم فیبروز ریوی و فیبروز ایدیوپاتیک ریوی وجود ندارد. “ایدیوپاتیک” اصطلاحی است به معنی اینکه پس از انجام آزمایشات گسترده، پزشک هنوز نمی‌تواند علت بیماری را مشخص کند.
فیبروز ریوی ایدیوپاتیک، مانند فیبروز ریوی با علل شناخته شده، بیماری ای است که در آن ریه ها بافت زخمی ایجاد می‌کنند و توانایی عملکرد خود را از دست می‌دهند. برای تشخیص فیبروز ریه ایدیوپاتیک، یک پزشک در تلاش برای شناسایی علت بیماری ابتدا مجموعه ای از آزمایشات را انجام می‌دهد.
اگر این بیماری به دلیل مصرف داروهای خاصی مانند داروهایی که در شیمی درمانی یافت می‌شوند، اشعه، حساسیت های محیطی مانند قرار گرفتن در معرض کپک یا حیوانات، خطرات شغلی مانند قرار گرفتن در معرض گرد و غبار ذغال سنگ یا وضعیت خود ایمنی، وجود داشته باشد، فیبروز ریوی “ایدیوپاتیک” تلقی نمی‌شود. اما اگر توضیحی موجه برای این بیماری وجود نداشته باشد، تشخیص ایدیوپاتیک انجام می شود.

فیبروز ریوی

نکات تغذیه ای برای فیبروز ریوی

  • رژیم غذایی کم سدیم (نمک)، قندهای اضافه شده، اشباع شده و چربی ترانس بخورید.
  • بیشتر کالری های خود را از گوشت های بدون چربی و ماهی، میوه، غلات کامل، لوبیا، سبزیجات و لبنیات کم چربی دریافت کنید.
  • اگر در حفظ یا کم کردن وزن خود مشکل دارید، شیک های مغذی را امتحان کنید یا چربی های سالم مانند روغن زیتون را به غذای خود اضافه کنید.
  • اگر رفلاکس اسید دارید، از مصرف غذاهای اسیدی مانند مرکبات، قهوه و گوجه فرنگی خودداری کنید. تا ۳ ساعت قبل از خوابیدن چیزی میل نکنید. در مورد داروهایی که می‌توانند به شما کمک کنند، با پزشک خود صحبت کنید.
  • برای جلوگیری از پر شدن بیش از حد معده که تنفس را سخت تر می‌کند، وعده های غذایی کوچکتر، متعدد و مغذی تر بخورید.
  • برخی از داروها ممکن است به عنوان یک اثر جانبی منجر به اسهال شوند.
  • رعایت رژیم غذایی ای که از موز، برن، سیب و نان تست تهیه می‌شود (که گاهی به آن رژیم غذایی “برت” گفته می‌شود) می‌تواند کمک کننده باشد.
  • همیشه در مورد عوارض جانبی که تجربه می‌کنید با پزشک خود صحبت کنید. مراجعه به یک متخصص رژیم غذایی که می‌تواند برای مدیریت رژیم شما نشانگرهای خاصی را ارائه دهد توصیه می‌شود.

نکاتی برای فعال ماندن با وجود فیبروز ریوی

در یک برنامه توان بخشی ریوی ثبت نام کنید

توانبخشی ریوی برنامه ای برای ورزش، آموزش و پشتیبانی است که به شما کمک می‌کند تا بهتر نفس بکشید و قوی تر شوید. برخی از فعالیتهایی که اغلب در توانبخشی ریوی انجام می‌شود شامل پیاده روی بر روی تردمیل، دوچرخه سواری ثابت، کشش و تمارین وزنه برداری است.

از اکسیژن خود نهایت استفاده را ببرید

بسیاری از بیماران دریافتند که استفاده از اکسیژن در هنگام ورزش بسیار حیاتی و مهم است آنها با نگرانی کمتر می‌توانند فعال تر باشند.

هر روز فعال باشید

حتی در حد راه رفتن! این بیماری، بخصوص در شرایطی که تنفس سخت است، می‌تواند شما را وسوسه کند که بیشتر روز خود را صرف نشستن و دراز کشیدن کنید. برای استراحت وقت بگذارید اما همچنین سعی کنید که خودتان را وادار کنید تا حد ممکن حرکت کنید. تمرینات تنفسی مانند تنفس شکمی و تکنیک غنچه کردن لب می‌تواند به ریه های شما کمک کند تا کارایی بیشتری داشته باشند.

نقش سبک زندگی در فیبروز ریوی

درگیر شدن فعال در معالجه خود و سعی در سالم ماندن در حد امکان برای زندگی با فیبروز ریوی ضروری است. به همین دلیل مهم است که:

فیبروز ریوی

سیگار نکشید

اگر بیماری ریه دارید، ترک سیگار بسیار مهم است. با پزشک خود در مورد گزینه های ترک، از جمله برنامه های ترک سیگار، که از انواع تکنیک های اثبات شده برای ترک افراد استفاده می‌شود صحبت کنید و از آنجا که دود غیر مستقیم نیز می‌تواند برای ریه های شما مضر باشد از قرار گرفتن در اطراف افرادی که سیگار می‌کشند خودداری کنید.


بیشتر بدانید: روش ها و نکاتی طلائی برای ترک سیگار


استعمال سیگار یکی از دلایل اصلی ایجاد فیبروز ریوی است. سیگار کشیدن به طور قابل توجهی آسیب بزرگی به ریه ها وارد می‌کند. بنابراین، ترک استنشاق دود به هر شکل ممکن بسیار مهم است. کاهش استعمال سیگار بطور عمده می‌تواند خطر ابتلا به فیبروز ریوی را کاهش دهد.

خوب بخورید

افراد مبتلا به بیماری ریه ممکن است وزن کم کنند چون خوردن برای آن ها سخت است و به دلیل انرژی اضافی که برای تنفس لازم است عمل خوردن برایشان دشوار است. با این حال، یک رژیم با ارزش غذایی مناسب حاوی کالری کافی ضروری است. سعی کنید در طول روز بیشتر وعده های غذایی کوچکتر و مغذی تر میل کنید.
سعی کنید انواع میوه و سبزیجات، غلات سبوس دار، لبنیات کم چرب یا بدون چربی و گوشت بدون چربی مصرف کنید. از چربی ترانس و اشباع شده، نمک زیاد و قندهای اضافه شده خودداری کنید. یک متخصص تغذیه برای داشتن تغذیه سالم می‌تواند دستورالعمل های بیشتری را به شما ارائه دهد.

حرکت کنید

ورزش منظم می‌تواند به شما در حفظ عملکرد ریه و مدیریت استرس کمک کند. هدف این است که فعالیت های بدنی‌، مانند پیاده روی یا دوچرخه سواری را در برنامه روزمره خود قرار دهید. با پزشک خود صحبت کنید که کدام فعالیت ها ممکن است برای شما مناسب باشد. اگر به مرور زمان به وسایلی مانند صندلی چرخدار نیازمند شدید به دنبال فعالیت ها یا سرگرمی هایی باشید که نیازی به راه رفتن ندارد.

 برای استراحت وقت بگذارید

حتما استراحت کافی داشته باشید. وقت گذاشتن برای استراحت می‌تواند به شما در داشتن انرژی بیشتر و مقابله با استرس کمک کند.

برنامه درمانی خود را دنبال کنید

لازم است که دائما زیر نظر پزشک معالج باشید. دستورالعمل های پزشک خود را دنبال کنید، داروهای خود را طبق دستورالعمل مصرف کنید و رژیم غذایی و ورزش خود را مطابق نیاز تنظیم کنید. تمام قرارهای ملاقات پزشک خود را رعایت کنید.
مزایای ورزش برای بیماران مبتلا به فیبروز ریوی
• کنترل وزن
• بهبود انرژی
• کاهش استرس
• خواب بهتر
• قلب و عضلات را تقویت می‌کند که این امر کمک می‌کند تا اکسیژن بیشتری وارد جریان خون شود.
• بهبود روحیه

درمان های خانگی فیبروز ریوی

روغن کبد ماهی کاد

روغن کبد حاوی اسیدهای چربی است که می‌تواند در عملکرد صحیح فرآیندهای بدن کمک کند. این روغن می‌تواند سلامت ریه ها را بهبود بخشد. این ماده حاوی ویتامین دی است و التهاب ریه ها را کاهش می‌دهد. همچنین در به حداقل رساندن علائم فیبروز ریوی نیز کمک می‌کند.

فیبروز ریوی

جوش شیرین

جوش شیرین یک درمان خانگی مؤثر برای رفع ناراحتی ناشی از فیبروز ریوی است. برای این روش درمانی، باید یک قاشق غذاخوری پودر جوش شیرین را با یک لیوان آب مخلوط کرده و قبل از هر وعده غذایی بنوشید. جوش شیرین باعث افزایش هضم و از بین بردن سموم بدن می‌شود.

آب بنوشید

مهم است که همیشه آب بنوشید. آب رسانی مناسب می‌تواند بدن شما را از خطر ابتلا به بیماری های مختلف محافظت کند. مصرف آب سموم بدن را از بین می‌برد. بدن بدون آب کافی در معرض خطر ابتلا به فیبروز ریوی و دیگر بیماری ها خواهد بود. برای پاکسازی اعضای بدن می‌توانید از مایعات سالم دیگر مانند آب میوه نیز استفاده کنید.

نقره کلوئیدی

نقره کلوئیدی تأثیر درمانی زیادی بر ریه ها دارد. دلیل این امر این است که نقره کلوئیدی می‌تواند قارچ یا هر ویروس موجود در بدن را از بین ببرد. اما نقره کلوئیدی به هیچ باکتری مفید موجود در روده که مورد نیاز برای عملکردهای اساسی بدن باشد آسیب نمی‌رساند.

میوه های خانواده مرکبات

مرکبات، سرشار از ویتامین C هستند. ویتامین C می‌تواند تولید گلبول های سفید خون در بدن را تحریک کند. گلبول های سفید باعث کاهش التهاب ناشی از فیبروز ریوی می‌شوند. میوه ها همچنین می‌توانند به کاهش جای زخم در بافت ریه کمک کنند. بنابراین، شما باید مرکبات مانند پرتقال، لیمو، انگور و انواع توت ها را در رژیم خود بگنجانید.

فیبروز ریوی

سبزیجات برگ سبز

سبزیجات برگ سبز منبع مهمی از ویتامین C هستند، بنابراین کلم، اسفناج، شلغم و سایر سبزیجات برگ سبز موجود در رژیم غذایی شما می‌تواند التهاب ناشی از فیبروز ریوی را کاهش دهد.l


بیماری بهجت چیست؟ بیماری بهجت یک بیماری نادر خود ایمنی است که باعث آسیب رگ های خونی شما می شود و منجر به زخم دهان، بثورات و علائم احتمالی دیگر می شود. شدت این بیماری از فردی به فردی دیگر؛ متفاوت است. بیماری بهجت یک بیماری مزمن است که علائم آن ممکن است به طور موقت برطرف شود ولی مجددا بروز می یابد؛ با این حال  علائم این بیماری را می توان با دارو و تغییر شیوه زندگی مدیریت کرد. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد شرایط این بیماری؛ این مقاله از بخش بیماری های دکترسلام را دنبال کنید.

توضیحات اولیه راجع به بیماری بهجت

در دهه ۱۹۳۰، هولوسی بهجت، متخصص پوست و موی اهل ترکیه، به سه مورد؛ آفت دهان، ضایعات دستگاه تناسلی و التهاب مکرر چشم ها اشاره کرد و وی اولین پزشکی بود که این بیماری را در دوران مدرن توصیف کرد. نام دیگر بیماری بهجت؛ سندرم بهجت است.

بیماری بهجت

چه کسی به بیماری بهجت مبتلا می شود؟

بیماری بهجت؛ بیشتر در مسیر “جاده ابریشم قدیم” رایج است که از ناحیه ای در ژاپن و چین در خاورمیانه دور تا دریای مدیترانه -کشورهایی چون ترکیه و ایران- گسترده است. اگرچه این بیماری در ایالات متحده نادر است، اما موارد پراکنده آن در بیمارانی رخ می دهد که به دلیل پیشینه قومی خود به نظر نمی رسد که در معرض خطر قرار بگیرند (به عنوان مثال، در قفقازی ها یا آمریکایی های آفریقایی تبار). همانطور که ذکر شد وقوع این بیماری در مناطقی از جاده ابریشم قدیم نادر نیست، اما اپیدمیولوژی بیماری به خوبی درک نشده است. در ژاپن، بیماری بهجت از عوامل اصلی نابینایی است.

اپیدمی یا شیوع بیماری بهجت

ایالات متحده

شیوع بیماری بهجت در ایالات متحده به عنوان ۰٫۱۲ تا ۰٫۳۳ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر گزارش شده است. با این حال، داده های مطالعات ساکنان شهر اولمستد مینه سوتا طی یک دوره ۴۵ ساله؛ شیوع ۵٫۲ موردی را در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر نشان داد.

بین المللی

بیشترین شیوع بیماری بهجت در مسیر جاده ابریشم قدیم است که از خاورمیانه تا چین امتداد دارد.

ترکیه بیشترین شیوع بیماری بهجت را دارد که ۴۲۰ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر است. شیوع بیماری در ژاپن، کره، چین، ایران و عربستان سعودی از ۱۳٫۵ تا ۲۲ مورد در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر؛ متغیر است. شیوع آن در آمریکای شمالی و اروپا بسیار کمتر است که ۱ مورد در هر ۱۵۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰۰ نفر است.

مرگ و میر یا شروع مرض

آمار مرگ و میر یا شروع مرض؛ به شرح زیر است:

  • نرخ مرگ و میر در گروهی از ۸۱۷ بیمار در فرانسه؛ در پیگیری ۷/۷ ساله؛ ۵ درصد بود.
  • پارگی آنوریسم شریانی عروق کرونر و ریوی؛ در ارتباط با بیماری بهجت، میزان مرگ و میر بالایی را به همراه دارد.
  • طی مطالعه ۷ ساله ای در ترکیه؛ نرخ مرگ و میر ناشی از اختلالات عصبی ۲۰ درصد بوده است.
  • ترومبوز ممکن است منجر به مرگ شود.
  • درگیری سیستم عصبی مرکزی می تواند منجر به نقصان دائمی یا مرگ شود.
  • درگیری چشم ها می تواند منجر به کوری شود.

طی مطالعه ای مشخص شد که زنان باردار مبتلا به بیماری بهجت؛ نوزادان کوچک تر (۳۲۱۴ گرم در مقابل ۳۳۵۱ گرم، به ترتیب؛ ۰٫۰۲۸ (P=و تعداد سقط بالاتری داشتند. نويسندگان؛ واسکوليت جفت را به عنوان يك علت احتمالي مطرح مي كنند.

متغیرهای مرتبط با نژاد، جنسیت و سن فرد

بیماری بهجت در جمعیت های خاورمیانه و ژاپن؛ بیشترین شیوع را دارد.

شیوع این بیماری در رابطه با جنسیت افراد در کشورهای مختلف؛ متفاوت است. بیماری بهجت در خاورمیانه؛ در بین مردان شایع تر از زنان است، با نسبت های مردان به زنان از ۳٫۸ به ۱ (در اسرائیل) ، ۵٫۳ به ۱ (در مصر) و ۳٫۴ به ۱ (در ترکیه). در آلمان، ژاپن و برزیل این بیماری در زنان هر چند کم شیوع بیشتری دارد. در ایالات متحده، بیماری بهجت ​​در زنان بیشتر مشهود است (نسبت زنان به مردان ۵ به ۱).


بیشتر بدانید: خشکی و قرمزی چشم می تواند نشانه ای از آرتریت روماتوئید باشد


احتمال ابتلا به آنوریسم های ریوی، درگیری چشم، ترومبوفلبیت و بیماری عصبی در مردان شایع تر است. با این حال، زنان به احتمال زیاد دارای ضایعات پوستی چون اریتم ندوزوم هستند. بیماری بهجت؛ بیشتر در افراد ۲۰ تا ۴۰ ساله دیده می شود. میانگین سنی شروع این بیماری ۲۵ تا ۳۰ سال است. در افرادی که این بیماری قبل از ۲۵ سالگی بروز می یابد به احتمال زیاد شاهد بیماری چشمی و بالینی فعالی خواهند بود.

بیماری بهجت

علائم بیماری بهجت

اولین علائم بیماری بهجت؛ زخم های دهانی است. آن ها مانند زخم های کنکر به نظر می رسند و معمولاً طی چند هفته بهبود می یابند. این زخم ها تا حدودی از زخم های عادی دهان شیوع کمتری دارند. آن ها در حدود ۳ نفر از ۴ نفر مبتلا به بیماری بهجت ظاهر می شوند. زخم ها می توانند در هر جای دیگری روی بدن به خصوص در صورت و گردن ظاهر شوند. همچنین بیماری بهجت ممکن است چشم های شما را تحت تأثیر قرار دهد. در این بیماری ممکن است علائم زیر را تجربه کنید:

علائم دیگر آن عبارت اند از:

  • درد مفاصل و تورم
  • مشکلات گوارشی، از جمله درد شکم و اسهال
  • التهاب مغزی که منجر به سردرد می شود

بیشتر بدانید: مصرف زردچوبه در رژیم غذایی روزانه موجب بهبودی درد مفاصل می‌شود.


چشم

  • بیماری بهجت ممکن است باعث یووئیت قدامی (التهاب در جلوی چشم) یا یووئیت خلفی (التهاب در قسمت پشت چشم) شود و گاهی اوقات باعث بروز همزمان هر دو حالت شود.
  • یووئیت قدامی منجر به درد، تاری دید، حساسیت به نور، پارگی یا قرمزی چشم می شود.
  • یووئیت خلفی ممکن است خطرناک تر و تهدید کننده بینایی باشد زیرا اغلب باعث آسیب دیدن قسمت های مهم چشم همچون شبکیه می شود.

دهان

  • زخم های دردناک در دهان تحت عنوان “آفت دهان” نام گرفته اند. این ها از نظر ظاهری بسیار شبیه به زخم هایی هستند که معمولاً در نتیجه تروما یا از آسیب افراد اتفاق می افتند. اما در بیماری بهجت، این ضایعات؛ بیشمار، شایع تر و اغلب بزرگتر و دردناک تر هستند. آفت دهان را می توان در لب، زبان و داخل گونه مشاهده کرد. این زخم ها ممکن است به صورت تکی یا خوشه ای اتفاق بیفتد، اما تقریباً در تمام بیماران مبتلا به بهجت رخ می دهد.

بیشتر بدانید: آفت دهان و دلایل به وجود آمدن آن


پوست

  • این ها؛ ضایعات پوسچولر پوستی هستند که به آکنه شباهت دارند، اما تقریباً در هر نقطه ای از بدن ایجاد می شوند. این بثورات گاها “فولیکولیت” نامیده می شوند.
  • ضایعات پوستی به نام اریتم ندوزوم که گره های قرمز و براقی هستند؛ معمولاً روی پاها و ساق پا بروز می یابند اما گاهی در صورت، گردن و یا بازوها نیز ظاهر می شوند. برخلاف اریتم ندوزوم مرتبط با سایر بیماری ها (که بدون زخم بهبود می یابند)، ضایعات بیماری بهجت اغلب زخم می شوند.

ریه ها

  • آنوریسم شریان ها (بیرون زدگی دیواره رگ های خونی به سبب التهاب) در ریه و پارگی آن ممکن است منجر به خونریزی گسترده ی ریه شود.

مفاصل

  • آرتروز یا آرترالژی (درد مفاصل که با تورم مفاصل همراه نیست).

مغز

  • درگیری سیستم عصبی مرکزی یکی از خطرناک ترین تظاهرات بیماری بهجت است. این بیماری؛ به بخش سفید مغز و ساقه مغز تمایل دارد و ممکن است منجر به سردرد، سردرگمی، سکته مغزی، تغییرات شخصیتی و (به ندرت) زوال عقل شود. بیماری بهجت ممکن است لایه های محافظ اطراف مغز (مننژها) را درگیر کند و باعث مننژیت می شود. از آنجا که مننژیت بیماری بهجت با هیچ عفونت شناخته شده ای همراه نیست، اغلب به مننژیت “آسپتیک” معروف است.

بیماری بهجت

دستگاه تناسلی

  • در مردان: ضایعات دردناکی روی پوست بیضه شکل می گیرند و شبیه به ضایعات دهان؛ اما عمیق ترند.
  • در زنان: زخم های دردناکی در دستگاه تناسلی- روی ولوا- ایجاد می شوند.

بیشتر بدانید: بررسی انواع عفونت های دستگاه تناسلی و درمان هر کدام


دستگاه گوارش

  • ممکن است زخم ها در هر نقطه از دستگاه گوارش از دهان گرفته تا مقعد رخ دهند. سکوم (روده کور) و ایلئوم ترمینال محل های متداول آن هستند. تشخیص درگیری دستگاه گوارش با بیماری بهجت؛ همچون تشخیص بیماری التهاب روده -مانند بیماری کرون- ممکن است دشوار باشد.

تظاهرات عصبی

  • در مجموع، علائم و نشانه های عصبی، ۱ تا ۸ سال پس از شروع بیماری، تظاهر می یابند و این یک امر غیرمعمول است. این تظاهرات شامل موارد زیر است:

در بیشتر موارد؛ حافظه- به ویژه قسمتی که مربوط به یادآوری و یادگیری است- تحت تأثیر قرار می گیرد. بخش مربوط به جهت گیری، حساب و زبان مغز اغلب بی تأثیر هستند.

  • علائم معمولاً از نظر ماهیت؛ پارانشیمی هستند و عمدتا؛ ساقه مغز را درگیر می کنند.
  • در ۵۴ درصد بیماران؛ تغییرات رفتاری و در درجه اول؛ بی تفاوتی یا عدم تمایل رخ می دهد.
  • تشنج همراه با فلج چشمی کمتر دیده می شود.

سایر یافته های کمتر رایج؛ شامل موارد زیر است:

  • انفارکتوس های ناشی از واسکولیت یا ترومبوز
  • مننگوانسفالیت.
  • نفوذ لنفوسیتیک مننژال.
  • دمیلینیزاسیون (دمیلینه شدن)

واسکولوپاتی

بیماری بهجت می تواند باعث ایجاد آنوریسم در شریان ریوی شود که غالباً کشنده است. درگیری آنوریسم عروق ریوی با ترومبوزهای سمت راست قلب؛ همراه است و می تواند به صورت هموپتیزی، سرفه، درد قفسه سینه یا تنگی نفس ظاهر شود.

واسکولیت رگ های کوچک و بزرگ بسته به محل ضایعات، می تواند باعث ایجاد مجموعه کاملی از علائم بیماری شود.

بیماری شریانی عمدتاً بر مردان تأثیر می گذارد و به ندرت در خانم ها رویت می شود.

درگیری وریدی (معمولاً به صورت ترومبوفلبیت سطحی) از درگیری شریانی شایع تر است. ترومبوفلبیت سطحی به صورت خطی با اریتم پوشاننده؛ معرفی می شود و اغلب با اریتم ندوزوم اشتباه گرفته می شود. در مردان، تشکیل این نواحی خطی واسکولوپاتی؛ منجر به اسکلروز و ضخیم شدن رشته مانند در مناطق آسیب دیده می شود.

علائم با رگ ها در ارتباط است و ممکن است تخریب گر باشد. به عنوان مثال، گسترش یک لخته در وریدهای‌ عمقی‌ تحتانی به ورید کبدی ممکن است در نتیجه مکانیسم سندرم بودد-کیاری بیماری بهجت باشد.

بیماری بهجت

تظاهرات کلیوی

تظاهرات کلیوی ممکن است کم تر گزارش شود. مطالعه ای نشان داد که ۱ تا ۲۹ درصد از بیماران مبتلا به بیماری بهجت؛ علائم بیماری کلیوی را بروز می دهند.

ممکن است با آمیلوئیدوز همراه باشد.

اغلب اولین تظاهر آن؛ پروتئینوری در رنج نفریتیک است که به صورت تصادفی شناسایی می شود.

گلومرولونفریت هلالی و پرولیفراتیو و همچنین نفریت IgA نیز در مواردی گزارش شده است.

علل بیماری بهجت

تمام علائم بیماری بهجت؛ مربوط به التهاب رگ های خونی فرد است. پزشکان هنوز کاملاً نمی دانند که چه عواملی باعث ایجاد التهاب می شود. ممکن است فرد یک اختلال سیستم ایمنی را به ارث برده باشد که بر شریان ها و رگ های وی تأثیر بگذارد. لازم به ذکر است که بیماری بهجت؛ مسری نیست.

عوامل خطر

علل بیماری بهجت مشخص نیست، بنابراین تعیین اینکه چه کسی بیشتر در معرض خطر این بیماری قرار دارد؛ دشوار است. افرادی که نوعی از بیماری خود ایمنی؛ همچون آرتریت روماتوئید یا لوپوس را نشان می دهند، در معرض خطر سایر بیماری های خود ایمنی هستند. این بدان معناست که در صورت ابتلا به سایر بیماری های خود ایمنی؛ ممکن است در معرض خطر ابتلا به بیماری بهجت باشید. بیماری خود ایمنی؛ وضعیتی است که سیستم ایمنی بدن به طور اشتباه به سلول های سالم خود بدن حمله می کند، گویی که در حال مبارزه با یک عفونت است.

بیماری بهجت هم زنان و هم مردان را درگیر می کند و بیشتر؛ در مردان خاورمیانه و زنان ایالات متحده دیده می شود. فرد در هر سنی ممکن است به این بیماری مبتلا شود، اگرچه علائم این بیماری ابتدا در سنین ۳۰ و ۴۰ سالگی بروز می کند.

بیماری بهجت رایج ترین بیماری در ترکیه است و از هر ۱۰۰۰۰۰ نفر؛ ۸۰ تا ۳۷۰ نفر؛ به این بیماری مبتلا هستند. در ایالات متحده، از هر ۱۷۰۰۰۰ نفر تقریباً ۱ مورد وجود دارد یا در کل کشور کمتر از ۲۰۰۰۰۰ نفر مبتلا به بیماری بهجت هستند.

تشخیص بیماری بهجت

آزمایش خاصی برای تشخیص بیماری بهجت وجود ندارد. تشخیص این بیماری بر اساس بروز علائم و نشانه های سازگار با بیماری است. وجود برخی از ویژگی های خاص که مشخصه این بیماری هستند (مانند زخم های دهانی یا دستگاه تناسلی)، از بین بردن سایر دلایل احتمالی علائم بیماری و در صورت امکان، اثبات واسکولیت در اثر بیوپسی از اندام درگیر، همگی حامی تشخیص بیماری بهجت هستند.

آزمایش پاترژی مثبت می تواند برای تشخیص بیماری بهجت مؤثر باشد اما به خودی خود؛ بیماری را تشخیص نمی دهد.آزمایش پاترژی یک روش ساده است که در آن یک سوزن کوچک و استریل به پوست ساعد وارد می شود. وجود یک برآمدگی کوچک قرمز در محل تزریق سوزن؛ حاکی از مثبت بودن نتیجه آزمایش است.

لطفاً توجه داشته باشید که اگرچه یک آزمایش مثبت در تشخیص بیماری بهجت مفید است، اما اقلیت بیماران بهجت؛ پدیده پاترژی را نشان می دهند (یعنی تست های مثبت دارند). بیماران منطقه مدیترانه به احتمال زیاد؛ پاترژی را تظاهر می کنند. علاوه بر این، عوامل دیگری می تواند منجر به نتیجه مثبت کاذب در تست پاترژی شود، بنابراین این تست ۱۰۰ درصد اختصاصی نیست.

بیماری بهجت

مطالعات تصویربرداری بیماری بهجت

یافته های مطالعات تصویربرداری به شرح زیر است:

  • ساکروایلیت ممکن است در رادیوگرافی، تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی (MRI) یا توموگرافی کامپیوتری (CT) مشاهده شود.
  • رادیوگرافی مفاصل محیطی ممکن است تورم بافت نرم و یا فوران آن را نشان دهد.
  • اسکن CT مغزی ممکن است مناطقی از ایسکمی حاد را شناسایی کند.
  • MRIمغز یا آنژیوگرافی رزونانس مغناطیسی (MRA) می تواند واسکولوپاتی مغزی و نواحی ایسکمی حاد یا تحت حاد را شناسایی کند.
  • توموگرافی کامپیوتری با انتشار تک فوتون (SPECT) برای شناسایی مناطقی از مغز که افت فشار خون دارند استفاده می شود.
  • ممکن است از آنژیوگرافی برای ارزیابی آنوریسم استفاده شود.

در مطالعه ترومبوز ورید اندام تحتانی، بیماران مبتلا به بیماری بهجت در مقایسه با بیماران ترومبوز ناشی از علل دیگر؛ یافته های زیر را در سونوگرافی داپلر نشان دادند:

  • درگیری قابل توجه که بیشتر دو طرفه است
  • دوباره سازی ناقص مجرا
  • شکل گیری مکرر وریدهای کولترال
  • الگوی متضاد و متقارن درگیری وریدی، در همه رگ های عمیق و سطحی اندام تحتانی تأثیر می گذارد و میل کمتری به وریدهای ساق و ران پا دارد.

سایر تست های بیماری بهجت

تست پاترژی

برای آزمایش پاترژی، نوک سوزن استریل در پوست ساعد وارد می شود. توسعه یک پاپول التهابی یا پوستول در طی ۲۴ تا ۴۸ ساعت نتیجه مثبت را به همراه دارد. این یافته نشان دهنده یک واکنش ایمنی بیش از حد در برابر صدمات جزئی است. مطالعات بافت شناسی این ضایعات، سلول های تک هسته ای و کراتینوسیت ها را نشان می دهد.

آزمایش پاترژی مفید است اما برای تشخیص بیماری بهجت؛ ​​حساس نیست و اختصاصی نیست. نتایج مثبت در بیماران مدیترانه شایع تر است.

رویه ها

آرتروسنتز و پونکسیون کمری ممکن است برای رد دلیل های متفاوت بروز بیماری مورد استفاده قرار گیرند، زیرا آن ها به طور معمول؛ یافته های التهابی غیر اختصاصی را نشان می دهند.

مایع سینوویال

مایعات سینوویال معمولاً تیره و با ویسکوزیته متغیر هستند و تعداد گلبول های سفید (WBC) در رنج ۳۰۰ تا ۳۶۰۰۰ میکرولیتر (یا غیر التهابی یا التهابی) را می شمارند. لكوسيت هاي پلي مورفونوكلئر و افزایش پروتئین؛ یافته های غالب هستند و میزان گلوکز تقریباً طبیعی است. بنابراین، از آنجا که مایع سینوویال صرفاً التهاب عمومی را نشان می دهد، معاینه فقط برای رد وجود مفصل آسپتیک، آرتروپاتی ناشی از کریستال یا سایر علل قابل تشخیص جایگزین در بیماران مبتلا به بیماری بهجت انجام می شود.

مایع مغزی نخاعی

آنالیزها؛ ممکن است التهاب موضعی همراه با افزایش شمارWBC ، غلبه بر لنفوسیت ها و افزایش سطح پروتئین؛ مانند سطح Ig و شاخص Ig را نشان دهد که نمایانگر تولید موضعی ایمونوگلوبولین است. فشارهای وارده در بعضی از بیماران بسیار زیاد است.

بیماری بهجت

یافته های بافت شناسی

اگرچه هیچ یک از یافته های خاص بافت شناسی، بیماری بهجت را مشخص نمی کنند، با این حال، نمونه های بیوپسی از بافت آسیب دیده، اغلب توسعه عمیق واسکولیت شریان ها و وریدها- به هر اندازه- را نشان می دهند. ترومبوز عموما در مناطق آسیب ‌دیده رشد می‌کند و باید از واسکولیت- به عنوان عامل تسریع کننده علایم ویژه اعضای بدن- متمایز شود.

سایر یافته ها شامل موارد زیر است:

  • پوست- نتایج بیوپسی پوست اغلب منعکس کننده یافته های غیر تشخیصی است اما می تواند برای تمایز بیماری های متفاوت استفاده شود. ضایعات اریتم ندوزوم؛ با یافته های مشخص و گرانولوم های رندوم، فولیکولیت؛ واسکولیت لکوسیتوکلاستیک؛ التهاب پوستی و ترشح پری واسکولار یا اطراف عروقی؛ فیبروز؛ ضایعات مخاطی، از جمله ترکیبات داخل عروقی تجمع دهنده نوتروفیل ها، تورم سلول اندوتلیال، نکروز فیبرینوئیدی و مخلوطی از ترشح پری واسکولار، همراه است.
  • چشم- آب مروارید، یووئیت خلفی و قدامی، واسکولیت شبکیه و ترومبوز، تخریب سیتوئید ماکولا، جداشدگی شبکیه و لنفوسیتیک های داخل عنبیه (حتی در دوره های درمانی).
  • مغز- انفارکتوس های ناشی از واسکولیت یا ترومبوز، مننگوانسفالیت، لنفوسیتیک مننژ و یا دمیلینه شدن.
  • مفصل- ترشح سطحی سینوویال ملتهب، لنفوسیت های پلی مورفونوکلئر و رسوب IgG در سینوویوم.
  • دستگاه گوارش- زخم ها از مخاط باکال تا مقعد، سوراخ روده، پریتونیت، نفوذ با لکوسیت ها و لنفوسیت های پلی مورفونوکلئر، هپاتیت، کوله سیستیت و پانکراتیت.
  • قلب- پریکاردیت، میوکاردیت، اندوکاردیت، التهاب عروق کرونر و فیبروز میوکارد
  • ریه- سرویتیت و واسکولیت
  • کلیه ها- گلومرولونفریت

مطالعات آزمایشگاهی در مورد بیماری بهجت

یافته های آزمایشگاهی

یافته های آزمایشگاهی، غیر اختصاصی هستند و وضعیت التهابی را منعکس می کنند. سطح پروتئین واکنشیC ، میزان رسوب گلبول های قرمز؛ تعداد لکوسیت ها، اجزای مکمل و واکنش دهنده های فاز حاد؛ همه ممکن است در حین حمله حاد؛ بالا روند. سطح کمپلکس هایIgA ، IgG ، α-۲ گلوبولین، IgM و سیستم ایمنی بدن گهگاه بالا می رود.

در مطالعه ای با ۴۸ فرد مبتلا به بیماری بهجت و ۴۷ فرد سالم (کنترل)، سطح سرمی کالپروتکتین در گروه بیماران؛ به طور قابل توجهی افزایش یافت. با این حال، سطح کالپروتکتین سرم با نمرات موجود در فرم فعالیت فعلی بیماران بهجتی یا با افسردگی و اضطراب یا کیفیت زندگی آنان ارتباطی نداشت. هیچ یک از این یافته ها برای تشخیص بیماری بهجت اختصاصی نیست، اما این یافته ها می تواند بیماری فرد را تأیید کند.

بیماری بهجت

آنتی بادی های ضد فسفولیپید

اینها شامل ضد انعقاد لوپوس، آزمایش سم افعی راسل رقیق شده (DRVVT) و آنتی بادی های ضد کاردیولیپین است. اگرچه چنین آنتی بادی هایی در بیماری بهجت ​​نادر است، اما ارزش آن ها در رد علت های متفاوت ترومبوز در حال بررسی است. یک سوم از بیماران مبتلا به بیماری بهجت ​​که ترومبوز دارند، نقص فاكتور پنج ليدن- به سبب جهش- را نشان می دهند. بنابراین، آنتی بادی های ضد فسفولیپید و سایر دلایل انعقادپذیری بیش از حد باید به عنوان عوامل مؤثر در ایجاد ترومبوز رد شوند.

آنتی بادی سیتوپلاسمی آنتی نوتروفیل

گاهی اوقات، نتایج آزمایش آنتی بادی های پری نوکلئار آنتی سیتوپلاسم نوتروفیل (P-ANCA) بیمار مثبت می شود. با این حال، نتایج مثبت یا منفی در این آزمایش، آگاهی پیشین یا درمان را تغییر نمی دهد.

درمان

هیچ درمانی برای بیماری بهجت وجود ندارد. اگر فرم خفیفی از این بیماری را داشته باشید، پزشک ممکن است داروهایی را برای کنترل درد و التهاب سوزناک این بیماری پیشنهاد دهد. ممکن است در فواصل بین این سوزش ها نیازی به دارو نداشته باشید. برای علائم و نشانه های شدیدتر، پزشک ممکن است علاوه بر داروهای برطرف کننده سوزش، داروهایی را برای کنترل بیماری بهجت در سراسر بدن شما تجویز کند.

درمان علائم و نشانه های فردی بیماری بهجت

داروهای کنترل کننده علائم و نشانه های شما در حین سوزش ممکن است موارد زیر را شامل شود:

  • کرم های پوستی، ژل ها و پمادها: داروهای کورتیکواستروئید موضعی مستقیماً بر روی زخم های پوستی و دستگاه تناسلی اعمال می شود تا التهاب و درد را کاهش دهد.
  • دهان شویه: استفاده از دهانشویه های مخصوص که حاوی کورتیکواستروئیدها و سایر عوامل هستند ممکن است باعث کاهش درد زخم دهان شوند.
  • قطره چشمی: قطره های چشمی حاوی کورتیکواستروئیدها یا سایر داروهای ضد التهاب در صورت خفیف بودن التهاب، درد و قرمزی چشم ها؛ می توانند درد شما را تسکین دهند.

درمان های سیستمیک برای بیماری بهجت

اگر داروهای موضعی کمک حالتان نباشند، پزشک ممکن است دارویی به نام کلشی سین (Colcrys ,Mitigare) را برای برطرف کردن زخم های دهانی و دستگاه تناسلی تان توصیه کند. تورم مفصل نیز ممکن است با کلشی سین بهبود یابد. موارد شدید بیماری بهجت برای کنترل صدمات ناشی از آن- همچون سوزش- به درمان نیاز دارد. اگر بیماری بهجت تان متوسط ​​تا شدید باشد، پزشک ممکن است داروهای زیر را برایتان تجویز کند:

کورتیکواستروئیدهایی برای کنترل التهاب:

از کورتیکواستروئیدهایی چون پردنیزون برای کاهش التهاب ناشی از بیماری بهجت استفاده می شود. پزشکان معمولاً برای سرکوب فعالیت سیستم ایمنی بدن، آن ها را با داروی دیگری تجویز می کنند. عوارض جانبی كورتيكواستروئيدها شامل افزایش وزن، سوزش مداوم قلب، فشار خون بالا و كاهش تراکم استخوان (پوکی استخوان) است.

بیماری بهجت

داروهایی که سیستم ایمنی بدن شما را سرکوب می کنند:

التهاب مرتبط با بیماری بهجت توسط داروهایی کاهش می یابد که مانع حمله سیستم ایمنی بدن به بافت های سالم آن می شوند. این داروها ممکن است شامل آزاتیوپرین (آزاسان، ایموران)، سیکلوسپورین (نئورال؛ساندیمون؛ جنگراف) و سیکلوفسفامید باشد. این داروها می توانند خطر عفونت را افزایش دهند. از دیگر عوارض جانبی احتمالی این بیماری می توان به مشکلات کبدی و کلیوی، کاهش سلول های خونی و فشار خون بالا اشاره کرد.

داروهایی که پاسخ سیستم ایمنی بدن شما را تغییر می دهد:

آلفا- ۲ب یا اینترون آ؛ فعالیت سیستم ایمنی بدن را برای کنترل التهاب تنظیم می کند. در افراد مبتلا به بیماری بهجت؛ ممکن است این دارو به تنهایی یا به همراه سایر داروها برای کنترل زخم های پوستی، درد مفاصل و التهاب چشم؛ مورد استفاده قرار گیرد. عوارض جانبی آن شامل علائم و نشانه های آنفلوانزا، همچون درد عضلانی و خستگی است.

داروهایی که ماده ای به نام فاکتور نکروز تومور (TNF) را مسدود می کنند، در درمان برخی از علائم و نشانه های بیماری بهجت- به ویژه برای افرادی که علائم شدیدتر یا مقاوم تری دارند- موثر هستند. نمونه های آن شامل اینفلیکسی ماب (Remicade)  و آدالیمومب   (Humira)است. عوارض جانبی آن ممکن است شامل سردرد، بثورات پوستی و افزایش خطر عفونت باشد.

پزشکانی که بیماری بهجت را درمان می کنند

بسته به علائم بیماری؛ کدام یک از پزشکان؛ بیماری بهجت را درمان می کنند:

  • تورم چشم: چشم پزشک
  • زخم های پوستی: درماتولوژیت
  • درد مفاصل: روماتولوژیست
  • زخم های دستگاه تناسلی: اورولوژیست
  • زخم در معده یا روده ها: گاستروانترولوژیست
  • مشکلات خون: هماتولوژیست
  • مشکلات مغز و سیستم عصبی: نورولوژیست

شاید لازم باشد که به بیش از یکی از این پزشکان مراجعه کنید.

مراقبت جراحی

تظاهرات GI که به مداخله جراحی نیاز دارند شامل موارد زیر است:

  • تنگی روده
  • ضایعات بی پاسخ به درمان پزشکی
  • تشکیل فیستول
  • سوراخی
  • خونریزی شدید

جراحی ممکن است در شرایط زیر نیز مورد توجه قرار گیرد:

  • آنوریسم های ریوی و مناطقی که به دلیل واسکولیت یا ترومبوز؛ آسیب ایسکمیک دارند، ممکن است نیاز به حذف جراحی داشته باشد.
  • آنوریسم های بطنی، ترومبوز عروق کرونر و فیبروز غدد درون ریز گاهی اوقات قابل جراحی هستند.
  • گلوکوم، آب مروارید و جداشدگی شبکیه گاهاً ملزوم به مداخله جراحی هستند.
  • ممکن است برای اصلاح برخی از آنوریسم ها و لخته های CNS نیز؛ به جراحی مغز و اعصاب نیاز باشد.

فعالیت بدنی و رژیم غذایی بیماری بهجت

هیچ توصیه کلی برای رژیم غذایی بیماری بهجت وجود ندارد. به بیماران مبتلا به درگیری شدید روده توصیه می شود که همان توصیه های صورت گرفته برای دستگاه گوارش بیماران مبتلا به بیماری التهابی روده را پی گیرند. این بیماران غالباً به تغذیه كامل نیاز دارند. پیشنهاد می شود که فعالیت هایتان را به دلیل علائم سیستمیک یا آرتریت محدود کنید.

بیماری بهجت

کنترل بیماری بهجت

برای محدود کردن شدت سوزش؛ استراحت امر مهمی است. زمانی که علائم بیماری تان رو به بهبودی گذاشت، مرتباً ورزش کنید و رژیم غذایی سالمی را دنبال کنید. استرس یک محرک شایع برای بیماری های خود ایمنی است، بنابراین یادگیری استراتژی های آرامش بخش ممکن است به کاهش دفعات سوزش تان کمک کند.

همچنین باید از پزشکان خود در مورد راه کارهای مدیریت سلامتی خود؛ راهنمایی بخواهید و مدام در ارتباط باشید تا در هنگام بروز سوزش، سریعا تحتد درمان قرار بگیرید. ابتلا به بیماری بهجت به معنای همکاری با چندین پزشک است، از جمله:

  • روماتولوژیست ها که متخصص بیماری های خود ایمنی هستند.
  • درماتولوژیت ها که در مشکلات پوستی متخصص هستند.
  • افتالموژیست که در بهداشت چشمی متخصص اند.
  • هماتولوژیست ها، که متخصص بیماریهای خون هستند

همچنین ممکن است بسته به ماهیت بیماری خود؛ به کار با یک متخصص کنترل درد، یک متخصص عروق و سایر پزشکان نیاز داشته باشید.

بیماری بهجت یک بیماری غیر معمول است، بنابراین ممکن است در یافتن گروه پشتیبانی؛ در محل زندگی خود با مشکل مواجه شوید. ممکن است برای سایر بیماری های خود ایمنی مانند لوپوس؛ گروه های حمایتی وجود داشته باشد که ممکن است اطلاعات مفیدی در اختیارتان قرار دهند. شما می توانید منابع مفید دیگری را در وب سایت انجمن آمریکایی بیماری بهجت بیابید.

عوارض بیماری بهجت

بیشتر علائم بیماری بهجت قابل کنترل هستند و دور از انتظار است که این بیماری؛ عوارض دائمی برای سلامتی فرد ایجاد کند. اما، برای جلوگیری از بروز مشکلات طولانی مدت، درمان برخی از این علائم مهم است. به عنوان مثال، اگر التهاب چشم درمان نشود، ممکن است فرد را در معرض خطر از دست دادن دائمی بینایی خود قرار دهد.

بیماری بهجت؛ ایجاد اختلال در رگ های خونی است، بنابراین ممکن است در پی آن؛ مشکلات جدی عروقی نیز ایجاد شود. این شامل سکته مغزی است، که هنگام قطع جریان خون به مغز رخ می دهد. به علاوه التهاب شریان ها و رگ ها می تواند منجر به تشکیل لخته خون شود.

بیماری بهجت

پیش آگهی برای بیماران مبتلا به بیماری بهجت ​​چیست؟

بیماری بهجت یک بیماری مزمن است که بدون درمان؛ ممکن است ناپدید شود و مجددا بروز یابد. گاهی اوقات؛ قضاوت در مورد اینکه درمان این بیماری تا چه اندازه ممکن است برای فرد مفید واقع شود؛ دشوار است. بیشتر بیماران بهجت زندگی خوبی دارند، اگرچه احتمالاً در تمام این مدت با برخی از علائم آن؛ دست و پنجه نرم می کنند.

در حدود چهار درصد از بیماران بهجت جان خود را از دست می دهند. اکثر اوقات؛ علل مرگ، سوراخ شدن روده؛ سکته های مغزی و آنوریسم است.

 ابتلا به بیماری بهجت نباید امید به زندگی تان را تحت تاثیر قرار دهد. هدف از درمان آن؛ اغلب، بهبود علائم و حفظ سبک زندگی سالم و فعال و انرژیک و داشتن یک حس خوب است.

طی روند درمان؛ همکاری نزدیک با پزشکان؛ امری ضروریست. به عنوان مثال در صورتیکه بیشتر در معرض خطر سکته مغزی باشید، دستورات پزشک را پیرامون کنترل فشار خون دنبال کنید. اگر سلامتی چشم شما در معرض خطر باشد، به چشم پزشک مراجعه کنید. در زندگی با یک اختلال خود ایمنی مانند بیماری بهجت؛ مهم است که از وضعیت سلامتی خود، آگاهی داشته باشید.


سارکوئیدوز بيماری ای است كه به رشد مجموعه هاي كوچك سلول هاي التهابی (گرانولوم) در هر قسمت از بدن – عمدتاً ريه ها و غدد لنفاوي – منجر مي‌شود. این بیماری همچنین می‌تواند بر روی چشم، پوست، قلب و سایر اندام ها نیز تأثیر بگذارد. علت این بیماری ناشناخته است، اما متخصصان فکر می‌کنند که این بیماری نتیجه واکنش سیستم ایمنی بدن در پاسخ به یک ماده ناشناخته است. برخی تحقیقات نشان می‌دهد که عوامل عفونی، مواد شیمیایی، گرد و غبار و یک واکنش غیر طبیعی بالقوه به پروتئین های بدن (پروتئین های خود بدن) می‌توانند مسئول تشکیل گرانولوم در افرادی که از نظر ژنتیکی مستعد هستند، باشند. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به سارکوئیدوز می پردازیم.

سارکوئیدوز

بیماری سارکوئیدوز چیست؟

محققان معتقدند كه هنگامي كه سيستم ايمني بدن به طور غير طبيعي به برخي از مواد ناشناخته (احتمالاً چيزي كه استنشاق مي‌شود) پاسخ مي‌دهد، ساركوئيدوز بوجود مي‌آيد و منجر به تشكيل گرانولوم مي‌شود. احتمال ابتلا در زنان بیشتر از مردان است و افراد سیاه پوست بسیار بیشتر از افراد سفید پوست به سارکوئیدوز مبتلا می‌شوند. احتمال انتقال ارثی این بیماری نیز در خانواده ها وجود دارد.


بیشتر بدانید: چکارکنیم تا دچار آنفولانزا نشویم


علائم این بیماری بسیار متنوع است. در برخی از افراد، درست مانند بیماری آنفولانزا، با خستگی، تب و کاهش وزن، همراه است. برخی دیگر، علائم ریوی مانند سرفه، تنگی نفس یا خس خس را تجربه می‌کنند. مشکلات مربوط به چشم می‌تواند شامل قرمزی، درد، تاری دید و حساسیت به نور باشد. ضایعات پوستی ممکن است شامل ایجاد جوش های دردناک، زخم روی صورت، تغییر در رنگ پوست و غیره باشد.

ممکن است هر ترکیبی از این علائم رخ دهد. برخی از مبتلایان به سارکوئیدوز علائم خاصی را بروز نمی‌دهند و هنگامی که به دلایل دیگری انجام اشعه X قفسه سینه انجام می‌شود، این بیماری تشخیص داده می‌شود.

علائم سارکوئیدوز چیست؟

علائم و نشانه های این بیماری بسته به اینکه کدام اندام ها تحت تأثیر قرار می‌گیرند، متفاوت است. سارکوئیدوز گاهی به تدریج ایجاد می‌شود و علائمی را ایجاد می‌کند که سال ها ادامه دارد. در سایر موارد، علائم به طور ناگهانی ظاهر می‌شوند و بعد به سرعت از بین می‌رود. بسیاری از مبتلایان به سارکوئیدوز هیچ علائمی ندارند، بنابراین ممکن است این بیماری تنها در صورت انجام اشعه X از قفسه سینه کشف شود.

علائم عمومی سارکوئیدوز

سارکوئیدوز با این علائم و نشانه ها شروع می‌شود:

  • خستگی
  • تورم غدد لنفاوی
  • کاهش وزن
  • درد و تورم در مفاصلی مانند مچ پا

علائم ریه

ساركوئيدوز اغلب بر روی ريه ها تاثير می‌گذارد و ممكن است باعث بروز مشكلات ريوی ای مانند مسائل زیر شود:

  • سرفه خشک مداوم
  • تنگی نفس
  • خس خس
  • درد قفسه سینه

سارکوئیدوز

علائم پوستی

این بیماری ممکن است باعث ایجاد مشکلات پوستی ای شود، که این مشکلات شامل موارد زیر هستند:

  • جوش های برجسته قرمز یا مایل به بنفش، که معمولاً روی شانه ها یا مچ پا قرار دارند و ممکن است در برابر لمس حساس باشند.
  • زخم ها و ضایعاتی روی گونه ها و گوش ها
  • تیره یا روشن شدن مناطقی از پوست
  • رشد در زیر پوست (گره ها)، به خصوص در اطراف زخم یا خال کوبی

علائم چشم

سارکوئیدوز می‌تواند بدون ایجاد هیچ علائمی روی چشم ها تأثیر بگذارد، بنابراین مهم است که چشم خود را به طور مرتب چک کنید. علائم و نشانه های چشم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

علائم قلبی

علائم و نشانه های مربوط به سارکوئیدوز قلبی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • درد قفسه سینه
  • تنگی نفس
  • غش (سینکوپ)
  • خستگی
  • ضربان قلب نامنظم (آریتمی)
  • ضربان قلب سریع یا دارای نوسان (تپش قلب)
  • تورم ناشی از مایع اضافی (ورم)

علائم کبد

این بیماری می‌تواند باعث بزرگ شدن کبد فرد شود. برخی افراد آزمایش غیر طبیعی کبد و یا مشکل کبدی ای به نام سیروز دارند. با این حال، این بیماری نادر است.

در مناطق دیگر بدن علائم کمتری دیده می‌شود، اما ممکن است شامل موارد زیر باشد:

سیستم عصبی: سیستم عصبی معمولاً تحت تأثیر سارکوئیدوز قرار نمی‌گیرد. اما این بیماری می‌تواند باعث ضعف یا فلج عضلات، تشنج، لرز، هماهنگی ضعیف، کم شنوایی یا مشکلاتی در راه رفتن شود.

ساركوئیدوز می‌تواند باعث ایجاد ضربان قلب غیر طبیعی شود. همچنین می‌تواند باعث ناتوانی قلب در پمپاژ صحیح خون شود. به این نارسایی احتقان قلب گفته می‌شود. علائم مربوط به استخوان ها ممکن است شامل درد، تورم و خشکی مفصل باشد. در بیشتر اوقات دست و پا تحت تأثیر قرار می‌گیرند. درصد بسیار کمی از افرادی که به این بیماری مبتلا هستند، شاهد علائمی مانند سنگ کلیه در کلیه، هستند.

سارکوئیدوز

چه عواملی باعث سارکوئیدوز می‌شود؟

پزشکان علت دقیق بروز سارکوئیدوز را نمی‌دانند. آنها فکر می‌کنند که داشتن ژن های خاص باعث می‌شود که فرد به این بیماری مبتلا شود. عوامل بیماری می‌تواند شامل عفونت باکتریایی یا ویروس یا تماس با عاملی در محیط، مانند گرد و غبار یا مواد شیمیایی باشد.

عوارض ناشی از سارکوئیدوز چیست؟

گاهی اوقات سارکوئیدوز باعث مشکلات طولانی مدت می‌شود:

ریه ها: سارکوئیدوز ریوی درمان نشده می‌تواند منجر به زخم دائمی در ریه های شما (فیبروز ریوی) شود، نفس کشیدن را دشوار کرده و گاهی اوقات باعث فشار خون ریوی می‌شود.

چشم ها: التهاب تقریباً می‌تواند بر هر بخشی از چشم شما تأثیر بگذارد و ممکن است باعث آسیب به شبکیه شود‌، که این امر در نهایت می‌تواند باعث نابینایی شود. ساركوئیدوز به ندرت، می‌تواند باعث ایجاد آب مروارید و گلوكوم شود.

کلیه ها: سارکوئیدوز می‌تواند بر نحوه واکنش بدن با کلسیم تأثیر بگذارد، که این امر می‌تواند منجر به سنگ کلیه شود و عملکرد کلیه را کاهش دهد. این مشکل به ندرت‌، می‌تواند منجر به نارسایی کلیه شود.


بیشتر بدانید: چطوری بدون دارو خوردن سنگ کلیه را از بین ببریم


قلب: ساركوئیدوز قلبی منجر به گرانولوم در قلب می‌شود كه این امر می‌تواند باعث اختلال در ریتم قلب، جریان خون و عملکرد طبیعی آن شود. در موارد نادر، این بیماری ممکن است منجر به مرگ شود.

سیستم عصبی: تعداد کمی از مبتلایان به این بیماری هنگام تشکیل گرانولوما در مغز و نخاع، مشکلات مربوط به سیستم عصبی مرکزی را از خود بروز می‌دهند. به عنوان مثال، التهاب در اعصاب صورت میتواند باعث فلج صورت شود.

عوامل خطر چیست؟

  • مردم آفریقایی تبار و اسکاندیناوی کمی بیشتر از قفقازها مبتلا به این بیماری می‌شوند.
  • زنان بیشتر از مردان به این بیماری مبتلا می‌شوند.
  • قرار گرفتن در معرض محیط های دارای گرد و غبار یا عفونی، خطر ابتلا به سارکوئیدوز را افزایش می‌دهد.
  • افراد بین ۲۰ تا ۴۰ سال بیشتر از سایرین به سارکوئیدوز مبتلا می‌شوند.

سارکوئیدوز

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنید؟

بیشتر افرادی که دچار این بیماری هستند هیچ علائم و نشانه هایی از این بیماری ندارند. در این موارد، از طریق اشعه ایکسی که به دلایل دیگری از قفسه سینه گرفته می‌شود، تشخیص انجام می‌شود. با این حال، اگر فکر می‌کنید آنفولانزا دارید یا با هر یک از علائم فوق روبرو هستید، باید با پزشک خود تماس بگیرید.

درمان پزشکی در بیماران مبتلا به سارکوئیدوز مداوم می‌تواند برای کنترل علائم، جلوگیری از عوارض و بهبود نتایج مورد استفاده قرار گیرد. اگر سارکوئیدوز دارید، ارائه دهنده خدمات بهداشتی و درمانی، شما را با دقت تحت نظارت قرار می‌دهد تا ببیند آیا سارکوئیدوز شما بهتر یا بدتر شده و بسته به نحوه عملکرد بدن، درمان شما را تطبیق می‌دهد. سارکوئیدوز اغلب با کمک یک تیم چند رشته ای از متخصصان مراقبت های بهداشتی درمان می‌شود.

از آنجا که این بیماری می‌تواند بر روی بسیاری از سیستم های بدن تأثیر بگذارد، ممکن است برای معالجه ریه ها، قلب، مغز، کلیه ها، کبد، چشم و پوست با پزشکانی همکاری کنید. در مراکز تخصصی پزشکی، این ارائه دهندگان خدمات درمانی به عنوان یک تیم و به منظور تهیه یک برنامه درمانی جامع برای کنترل علائم و محافظت از سلامت کلی شما فعالیت می‌کنند.

تشخیص و درمان سارکوئیدوز

اگر سارکوئیدوز دارید، ممکن است چندین ماه یا چندین سال قبل از تشخیص، علائمی داشته باشید. بسیاری از مردم فکر می‌کنند که به دلایل دیگری خسته اند یا تنگی نفس دارند. متخصصانی مانند متخصص پوست و مو (پزشکان پوست)، روماتولوژیست ها (پزشکان مفصل) و پولمونولوژیست (پزشکان ریه) اغلب پس از معاینه و انجام آزمایشات، این بیماری را تشخیص می‌دهند.

باید انتظار چه چیزی را داشته باشید؟

اگر بیش از چند هفته است که سرفه می‌کنید یا تنگی نفس دارید و قبلا آزمایشی انجام نداده‌اید، پزشک احتمالاً آزمایش های معمول از جمله آزمایش خون، آزمایش عملکرد ریوی و انجام اشعه ایکس سینه را تجویز می‌کند. اگر یافته های غیر طبیعی که گره های لنفاوی و یا لکه های بزرگی را در ریه های شما نشان دهد، در اشعه X قفسه سینه وجود داشته باشد.

ممکن است برای نمونه برداری بیوپسی (بررسی نمونه ای از بافت ریه) به متخصص یا جراح ارجاع داده شوید. این نمونه می‌تواند به پزشکان در درک آنچه باعث ایجاد علائم و نتایج غیر طبیعی اشعه X شما شده است، کمک کند. از آنجا که مانند سارکوئیدوز ، سایر بیماری ها یا برخی از عفونت ها نیز می‌توانند باعث بزرگ شدن غدد لنفاوی شوند، مهم است که بیماری به درستی تشخیص داده شود، تا درمان صحیحی انجام گیرد.

بعد از اینکه پزشکان نتیجه آزمایشات شما را دریافت کردند، متخصص در مورد نتایج با شما بحث می‌کند و در مورد برنامه درمانی ای که مناسب شماست و در عین حال کمترین عوارض جانبی را دارد، تصمیم می‌گیرد. بسیاری از بیماران نیازی به درمان ندارند اما باید همیشه زیر نظر پزشک متخصص باشند. متخصصانی که سارکوئیدوز را درمان می‌کنند، باید بعد از شروع درمان، مرتبا شما را تحت نظر داشته باشند. ممكن است به منظور کنترل عوارض داروهای این بیماری خون شما مجددا آزمایش شود.

سارکوئیدوز

چگونه سارکوئیدوز تشخیص داده می‌شود؟

هیچ آزمایش خونی وجود ندارد که بتواند این بیماری را به طور دقیق تشخیص دهد. اگر دارای یک جوش پوستی هستید، سارکوئیدوز بعضی اوقات می‌تواند توسط بیوپسی تشخیص داده شود. متخصص پوست، یک تکه از بافت پوست را برداشته و آن را زیر میکروسکوپ معاینه می‌کند.

از آنجا که عفونت ها نیز می‌توانند باعث ایجاد گرانولوم هایی شوند که شبیه به سارکوئیدوز هستند، پزشک شما نمونه ریه یا پوست شما را برای تشخیص عفونت هایی مانند سل آزمایش می‌کند تا سایر علل احتمالی علائم شما را رد کند.

برونکوسکوپی روشی است که توسط متخصص ریه بر روی افرادی با نتایج غیر طبیعی اشعه سینه انجام می‌شود. هدف این است که یک نمونه از بافت ریه یا غدد لنفاوی گرفته شود تا به تشخیص بیماری کمک کند. برای انجام این روش، از طریق یک IV دارویی به شما تزریق می‌شود که باعث خواب آلودگی شما می‌شود. سپس بی حسی موضعی انجام می‌گیرد. پس از آن، قطعات کوچک بافت ریه یا غدد لنفاوی از طریق لوله ای جمع آوری شده و برای آزمایش به آزمایشگاه ارسال می‌شوند.

در صورتی که برونکوسکوپی به تشخیص صحیح کمک نکند، مدیاستینوسکوپی انجام می‌گیرد. این روش در بیمارستان انجام می‌شود و یک پزشک بیهوشی شما را کاملاً بیهوش می‌کند. جراح ریه برش کوچکی در بالای استخوان شما ایجاد می‌کند، از یک دوربین برای نظارت بر سینه استفاده می‌شود و ممکن است غدد لنفاوی برداشته شود و برای آزمایش به آزمایشگاه فرستاده شود.

در صورت وجود جوش های پوستی یا برآمدگی پوستی، بیوپسی پوست روشی است که در مطب متخصص پوست انجام می‌شود. پزشک پوست به وسیله سوزن و داروهای بی حس کننده اطراف جوش های شما را بی حس می‌کند. سپس آنها یک نمونه کوچک از پوست شما را برداشته و برای آزمایش به آزمایشگاه می‌فرستند.

درمان سارکوئیدوز چیست؟

تا نیمی از افرادی که به سارکوئیدوز مبتلا می‌شوند، بدون درمان بهبود می‌یابند. افرادی که بهبود نمی‌یابند، اغلب برای کاهش التهاب، دارو مصرف می‌کنند. بسیاری از افراد بهبود مییابند، اما برخی با وجود درمان نیز بدتر می‌شوند.

اهداف درمان عبارتند از:

  • حفظ عملکرد صحیح اندام ها
  • کاهش علائم
  • جلوگیری از آسیب دیدگی اعضای بدن

داروهای سارکوئیدوز

چندین دارو برای درمان این بیماری استفاده می‌شود.

کورتیکواستروئیدها

کورتیکواستروئیدها، که برای کاهش التهاب به کار می‌روند، اصلی ترین درمان در دسترس هستند. به طور کلی، بسته به علائم، پردنیزون، روزانه یا هفتگی مصرف می‌شود. پردنیزون می‌تواند علائم را کاهش داده، عملکرد ریه را بهبود بخشد، تشکیل گرانولوم را کاهش دهد و احتمالاً جای زخم ریه ها را بهبود بخشد. پردنیزون می‌تواند با عوارض جانبی همراه باشد. به همین دلیل پزشک شما را به دقت تحت نظارت قرار خواهد داد. پردنیزون برای درمان طولانی مدت سارکوئیدوز به کار نمی‌رود.

متوترکسات

برای مدیریت طولانی مدت سارکوئیدوز، اغلب از داروهای نجات دهنده استروئید استفاده می‌شود. متوترکسات یک داروی ضد التهاب است و اغلب به عنوان داروی خط دوم مورد استفاده قرار می‌گیرد. این دارو ممکن است همراه با کورتیکواستروئیدها یا پس از متوقف کردن مصرف آن ها استفاده شود.

سارکوئیدوز

سایر داروها

در صورت مؤثر بودن داروهای کورتیکواستروئید و متوترکسات از داروهای دیگر استفاده نمی‌شود، زیرا تأثیر آنها بر سارکوئیدوز به خوبی مشخص نشده است. آن ها همچنین می‌توانند با عوارض جانبی همراه باشند. این داروها می‌توانند شامل موارد زیر باشند:

  • مایکوفنولات
  • ادالیموماب
  • ایموران (آزاتیوپرین)
  • هیدروکسی کلروکین
  • اینفلکسیماب

اکسیژن درمانی برای سارکوئیدوز

اکسیژن درمانی برای مبتلایان به سارکوئیدوز شدید می‌تواند بخش مهمی از یک برنامه درمانی جامع باشد. این درمان می‌تواند به کاهش مشکلات درازمدت قلب و ریه ها (ناشی از کمبود اکسیژن) کمک کند.

توانبخشی ریوی در سارکوئیدوز

برای افرادی که به سارکوئیدوز مزمن و پیشرونده مبتلا می‌شوند، توانبخشی ریوی نیز می‌تواند مفید باشد. این روش شامل ورزش، رژیم غذایی سالم و آموزش است.

از آنجا که درمان بسیار مهم است، هنگام بروز علائم، فرد می‌تواند با مراجعه به پزشک، نتیجه سارکوئیدوز را بهبود بخشد. این کار می‌تواند به جلوگیری از آسیب دیدن ریه ها، چشم ها، قلب و اندام های دیگر کمک کند. همچنین، افراد مبتلا به سارکوئیدوز باید پس از تشخیص توسط پزشک خود، برای نظارت بر پیشرفت بیماری، به مراجعه به پزشک خود ادامه دهند.

سارکوئیدوز قلبی چیست؟

سارکوئیدوز قلبی هنگامی رخ می‌دهد که گرانولوم های سارکوئید در قلب ایجاد می‌شوند. علائم سارکوئیدوز قلبی از فردی به فرد دیگر متفاوت است. در برخی افراد ساركوئیدوز قلبی مشكلی ایجاد نمی‌كند. اما در دیگران، می‌تواند کشنده باشد.

شدت سارکوئیدوز قلبی بستگی به میزان و محل تشکیل گرانولوما در قلب دارد. به طور کلی، کمتر از ۱۰ درصد از مبتلایان به سارکوئیدوز در طول عمر خود دچار مشکلات قلبی می‌شوند.

اما در مطالعات کالبد شکافی، تقریبا ۷۰ درصد از افراد مبتلا به سارکوئیدوز دارای حداقل گرانولوم های قلبی هستند. این نشان می‌دهد که بیشتر اوقات، سارکوئیدوز قلبی مشکلات بالینی قابل شناسایی ایجاد نمی‌کند. با این حال، هنگامی که سارکوئیدوز مشکلات قلبی ایجاد می‌کند، ممکن است این مشکلات شدید باشد.

علائم و نشانه های سارکوئیدوز قلبی

مشکلات تولید شده توسط سارکوئیدوز قلبی بستگی به این دارد که گرانولوم ها در کدام قسمت قلب ظاهر می‌شوند. شایع ترین علائم سارکوئیدوز قلبی شامل موارد زیر هستند:

انسداد قلبی

انسداد كامل قلب، باعث ایجاد براديكاردي شديد (كاهش ضربان قلب) میشود که هنگامي كه گرانولوم ها در بافت هاي رساناي قلب تشكيل مي‌شوند، می‌تواند رخ دهد. علائم انسداد قلب ممکن است شامل سرگیجه یا سنکوپ شدید (از دست دادن زودهنگام هوشیاری) یا حتی مرگ ناگهانی باشد.

سارکوئیدوز

آریتمی قلبی

مجموعه های بطنی نابهنگام (PVC) یا تاکی کاردی بطنی در سارکوئیدوز قلبی شایع هستند. آریتمی دهلیزی، از جمله فیبریلاسیون دهلیزی نیز ممکن است رخ دهد. این آریتمی ها در نتیجه گرانولوم هایی که در عضله قلب تشکیل می‌شوند، ایجاد می‌شوند.

مرگ ناگهانی

به دلیل انسداد قلب یا تاکی کاردی بطنی، مرگ ناگهانی در سارکوئیدوز قلبی به طور نگران کننده ای شایع است و تقریباً ۵۰ درصد از مرگ های ناشی از این بیماری را تشکیل می‌دهد.

نارسایی قلبی

هنگامی که تشکیل گرانولوم در عضله قلب گسترده شود، امکان ایجاد نارسایی قلبی در سارکوئیدوز قلبی وجود دارد.

بیماری پریکارد

ممکن است به دلیل وجود گرانولوم ها در پریکاردیت قلب، پریکاردیت یا دفع پریکارد رخ دهد.

بیماری قلبی دریچه ای

گرانولوم هایی که روی دریچه های قلب تأثیر می‌گذارند ممکن است باعث نارسایی میترال یا تریکوسپید یا آئورت شوند.

حمله قلبی

گرانولوم های ساروئید ممکن است بر عروق کرونر تأثیر بگذارند و منجر به مرگ ناشی از حملات قلبی به عضلات قلب شوند.

نارسایی قلبی سمت راست

سارکوئیدوز ریوی شدید می‌تواند باعث بروز فشار خون ریوی و نارسایی سمت راست قلب شود.

تشخیص سارکوئیدوز قلبی

تشخيص ساركوئيدوز قلبي غالباً مشكل است. قطعی ترین آزمایش، بیوپسی قلبی مثبت است. با این حال، انجام بیوپسی نه تنها یک روش تهاجمی است بلکه (به دلیل اینکه گرانولوم های سارکوئید به طور تصادفی توزیع می‌شوند) ممکن است باعث سارکوئیدوز قلبی شود. این بدان معنی است که، به طور معمول، تشخیص سارکوئیدوز قلبی با بررسی شواهد و از طریق چندین روش تشخیصی مختلف انجام می‌شود. اولا، مهم است که پزشکان بدانند که چه زمانی باید به دنبال بررسی سارکوئیدوز قلبی باشند.

بررسی سارکوئیدوز قلبی در افرادی که سارکوئیدوز بر برخی از اندام های آن ها تاثیر گذاشته است ضروری است. همچنین، ساركوئیدوز قلبی باید در هر جوانی (زیر ۵۵ سال) كه به دلایل غیر قابل توضیحی دچار انسداد قلب، ورم مفاصل بطنی یا نارسایی قلبی شده است، بررسی گردد.

اگر احتمال وجود ساركوئیدوز قلبی وجود داشته باشد، انجام اكوكاردیوگرام معمولاً اولین آزمایش غیر تهاجمی ای است كه انجام می‌شود. این آزمایش اغلب در صورت وجود ساركوئیدوز قلبی، سرنخ های مهمی را بدست می‌دهد. در بعضی موارد سیگنال های اکو مشخصه تولید شده توسط گرانولوما در عضله قلبی، وجود بیماری را تایید می‌کند.

سارکوئیدوز

با این وجود، به احتمال زیاد اسکن MRI قلب شواهدی از گرانولوم های سارکوئیدی را در قلب نشان می‌دهد و به طور معمول آزمایشی غیر تهاجمی است. اسکن PET قلب نیز برای تشخیص گرانولوم های سارکوئید قلبی بسیار کمک کننده است، اما اسکن های PET به راحتی، اسکن های MRI در دسترس نیستند.

استاندارد طلایی برای تشخیص سارکوئیدوز قلبی، بیوپسی عضله قلب است که می‌تواند در طی کاتتریزاسیون قلبی انجام شود. با این حال، همانطور که قبلاً نیز اشاره شد، تشخیص گرانولوما توسط این روش، حتی در صورت وجود نیز، با موفقیت کمی همراه است.

در بیشتر موارد، براساس ترکیبی از علائم و نشانه های بالینی، آزمایش غیر تهاجمی و آزمایش تهاجمی، تعیین وجود یا عدم وجود سارکوئیدوز قلبی با اطمینان بالایی انجام می‌شود.

سارکوئیدوز قلبی چگونه درمان می شود؟

در صورت وجود ساركوئیدوز قلبی، درمان با هدف كاهش یا توقف پیشرفت ساركوئیدوز و جلوگیری و یا درمان پیامدهای قلبی ناشی از این بیماری انجام می‌شود. درمان خود ساركوئیدوز: این درمان، سعی در سرکوب واكنش ایمنی بدن كه باعث ایجاد گرانولوم می‌شود، دارد.

در سارکوئیدوز، این کار معمولاً با درمان گلوکوکورتیکوئید (استروئید) انجام می‌شود، که این درمان معمولاً با مصرف پردنیزون انجام می‌گیرد. اغلب، در ابتدا مقادیر زیادی (۶۰-۴۰ میلی گرم در روز) تجویز می‌شود. در طول سال اول، این دوز به تدریج به ۱۰-۱۵ میلی گرم در روز کاهش می‌یابد و حداقل برای یک یا دو سال ادامه می‌یابد.

اگر ارزیابی مجدد نشان دهد که سارکوئیدوز پایدار شده است (یعنی هیچ مدرک دیگری در مورد تشکیل گرانولوما در هیچ کجای بدن وجود ندارد و رفع هرگونه علائم ناشی از سارکوئیدوز انجام شده‌است)، ممکن است درنهایت، درمان استروئیدی متوقف شود.

در افرادی که به درمان با استروئید پاسخ نمی‌دهند، ممکن است سرکوب کننده های سیستم ایمنی دیگری مانند کلروکین، سیکلوسپورین یا متوترکسات لازم باشد.

درمان علائم قلبی سارکوئیدوز

فاجعه آمیزترین نتیجه سارکوئیدوز قلبی، مرگ ناگهانی است که به دلیل انسداد قلب یا تاکی کاردی بطنی ایجاد می‎شود. ضربان ساز دائمی باید در بدن هر فرد مبتلا به ساركوئیدوز قلبی كه در او علائم ایجاد انسداد قلبی در یك الكتروكاردیوگرام دیده می‌شود، کاشته شود.

ضد عفونی کننده قلبی قابل کاشت ممكن است برای جلوگیری از مرگ ناگهاني ورمي بطني مورد استفاده قرار گيرد. متخصصان حرفه ای نتوانسته اند دستورالعمل های کاملی که نشان دهنده این باشد که افراد مبتلا به سارکوئیدوز قلبی باید این درمان را دریافت کنند، را تهیه کنند. با این حال، اکثر متخصصان آن ها را برای افراد مبتلا به سارکوئیدوز توصیه می‌کنند تا قسمتی از مشکل بطن چپ را به میزان قابل توجهی کاهش دهند.

علاوه بر این، انجام یک مطالعه الکتروفیزیولوژی می‌تواند در تعیین اینکه افراد مبتلا به سارکوئیدوز قلبی در معرض خطر بالای مرگ ناگهانی ناشی از آریتمی بطنی قرار دارند یا خیر، کمک کند و بنابراین از این طریق مشخص می‌شود که چه کسانی به این درمان نیاز دارند.

سارکوئیدوز

اگر بیماری قلبی دریچه ای ناشی از سارکوئیدوز قلبی وجود داشته باشد، باید با استفاده از همان معیارهایی که برای سایر افراد مبتلا به مشکلات دریچه قلب استفاده می‌شود، عمل جراحی انجام گیرد.

در صورت بروز نارسایی قلبی، مبتلایان به سارکوئیدوز قلبی باید همان درمان تهاجمی مورد استفاده برای نارسایی قلبی که در هر فردی پاسخگو است، را دریافت کنند. اگر نارسایی قلبی بیماران شدید شود و دیگر به درمان پزشکی پاسخ ندهند، افراد مبتلا به سارکوئیدوز باید به پیوند قلب فکر کنند. در حقیقت، پس از پیوند قلب نتایج آن ها بهتر از نتایج گزارش شده برای افرادی است که پیوند را به دلایل دیگری انجام داده‌اند.

آیا می‌توان از بروز سارکوئیدوز جلوگیری کرد؟

هیچ راهی برای جلوگیری از ابتلا به سارکوئیدوز وجود ندارد. اگر در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستید، بهتر است که از قرارگیری در معرض مواد زیست محیطی محرک آن اجتناب کنید. این موارد می‌توانند شامل حشره کش ها، قالب ها یا سایر مواد باشند. از پزشک خود درمورد اینکه باید از قرارگیری در معرض چه موادی اجتناب کنید، مشورت بگیرید.

زندگی روزمره

در بسیاری از افراد، سارکوئیدوز به خودی خود بهتر می‌شود. زنان و افرادی که درگیری شدید ریوی کمتری دارند معمولاً زودتر بهبود می‌یابند. اگر شما نیز سارکوئیدوز دارید، باید در مورد بیماری خود با جزئیات بیشتری با پزشک خانواده تان صحبت کنید. شما و پزشکتان باید برای ایجاد یک برنامه درمانی مناسب مشارکت کنید.

عوامل زیادی وجود دارد که تعیین می‌کند که چندبار و برای چه مدتی باید به پزشک مراجعه کنید. این موارد شامل علائم شما، اندام ها، شدت عوارض، درمان و عوارض جانبی هستند. حتی اگر علائمی ندارید، مهم است که برای مراقبت مداوم، مرتبا به پزشک خود مراجعه کنید.

بهترین رژیم غذایی برای سارکوئیدوز

یک رژیم غذایی سالم می‌تواند به کنترل بیماری سارکوئیدوز کمک کند. اگرچه هیچ رژیم غذایی خاصی برای سارکوئیدوز توصیه نمی‌شود، اما یک رژیم غذایی متعادل می‌تواند به بهبود سلامت عمومی کمک کند. علاوه بر این، تمرکز بر روی غذاهایی که باعث کاهش التهاب شده و جلوگیری از مواردی که ممکن است باعث التهاب شوند، می‌تواند کمک کننده باشد. در اینجا چند نکته برای رعایت یک رژیم غذایی سالم آورده شده است.

مواردی که باید در رژیم غذایی خود بگنجانید

غذاهایی که باید بخورید و سایر توصیه ها برای داشتن یک رژیم غذایی سالم به منظور درمان سارکوئیدوز شامل موارد زیر است:

  • مقدار زیادی میوه و سبزیجات بخورید.
  • غذاهای دارای آنتی اکسیدان مانند گوجه فرنگی، فلفل، زغال اخته و کدو را انتخاب کنید.
  • گوشت های بدون چربی مانند ماهی و مرغ را انتخاب کنید.
  • غذاهای حاوی چربی های سالم مانند آووکادو، آجیل و ماهی های چرب را انتخاب کنید.
  • غذاهای کم کلسیم اما غنی از منیزیم از جمله موز، سیب زمینی، جو، سویا، ذرت، جو دوسر و برنج قهوه ای بخورید.
  • با نوشیدن حداقل ۶ لیوان آب در روز هیدراته بمانید.

سارکوئیدوز

چیزهایی که باید در رژیم غذایی از مصرف آن ها اجتناب کنید

غذاهایی که نباید بخورید و نکات دیگری که باید برای جلوگیری از ابتلا به سارکوئیدوز رعایت کنید:

  • از خوردن غذاهایی با دانه های تصفیه شده مانند نان سفید و ماکارونی خودداری کنید.
  • گوشت قرمز مصرف نکنید.
  • از خوردن مواد غذایی با اسیدهای چرب ترانس مانند محصولات پخته شده صنعتی، سیب زمینی سرخ کرده و مارگارین خودداری کنید.
  • از کافئین، دخانیات و الکل دوری کنید.

ارائه دهنده خدمات مراقبت از سالمندان والدین شما می‎تواند در تهیه وعده های غذایی متعادل که به بهبود سلامت کلی والدین شما کمک می‌کند، مشارکت داشته باشد.

اگر والدین سالخورده شما مبتلا به سارکوئیدوز هستند، اطمینان از اینکه والدین تان از رژیم غذایی سالم پیروی می‌کنند، می‌تواند به شما و ارائه دهنده مراقبت از والدین تان کمک کند تا علائم را کاهش داده یا از بروز علائم جدید جلوگیری کنید. این رژیم غذایی شامل استفاده از برخی از گیاهان و مکمل ها نیز می‌شود.

درمان گیاهی سارکوئیدوز

در حالی که هیچ گیاهی برای درمان سارکوئیدوز یافت نشده است، اما زردچوبه می‌تواند به کاهش التهاب کمک کند. قبل از استفاده از گیاهان دارویی به عنوان بخشی از برنامه کنترل سارکوئیدوز والدینتان، ​​حتما با پزشک متخصص صحبت کنید.

سارکوئیدوز

مکمل های مفید برای سارکوئیدوز

مانند گیاهان، قبل از افزودن مکمل ها به برنامه درمانی، باید با پزشک والدین خود صحبت کنید. مکمل های زیر ممکن است برای افراد مبتلا به سارکوئیدوز مفید باشد:

  • مولتی ویتامین: مصرف روزانه مولتی ویتامین می‌تواند به بهبود سلامت کلی بدن کمک کند.
  • مکمل پروبیوتیک: مکمل های پروبیوتیک محتوی باکتری های سالم، برای حفظ سلامت دستگاه گوارش مفید هستند.
  • بروملین: این مکمل حاوی آنزیم هایی است که می‌توانند التهاب را کاهش دهند.
  • اسیدهای چرب امگا ۳: اسیدهای چرب امگا ۳، مانند نمونه هایی که در روغن ماهی وجود دارند، می‌توانند التهاب را کاهش دهند.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای موزیک دان محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.