در مورد بیماری تب مالت چه می دانید؟ آیا با علائم این بیماری عفونی آشنایی دارید؟ فکر می کنید تنها افرادی که در حیوانات خانگی دارند ممکن است به این بیماری دچار شوند یا همه افراد در خطر هستند؟ در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به بررسی بیماری تب مالت می پردازیم و راه های درمان آن را مورد بررسی قرار می دهیم.

تب مالت چیست؟

تب مالت بیماری عفونی است که توسط میکروب بروسلا ایجاد می شود. این میکروب می تواند از حیوانات به انسان ها منتقل شود. میکروب بروسلا انواع مختلفی دارد. بعضی از آن ها در گاو دیده می شوند. برخی دیگر در سگ، خوک، گوسفند، بز و شتر یافت می شوند. جدیداً دانشمندان انواع مختلفی از میکروب بروسلا را در روباه و موجودات دریایی مثل خوک آبی کشف کرده اند. بروسلا در حیوانات درمانی ندارد.

تب مالت

تب مالت در ایالات متحده آمریکا نادر است چون در آن جا برنامه های موثری برای کنترل این بیماری در نظر گرفته اند. این بیماری در آمریکا سالانه تنها ۲۰۰ نفر را درگیر می کند. این بیماری بیشتر در بهار و تابستان دیده می شود به خصوص در مناطق زیر:

  • تگزاس
  • کالیفرنیا
  • ویرجینیا
  • فلوریدا

تب مالت خطری جدی در خیلی از قسمت های مختلف جهان تلقی می شود. این بیماری سالانه بیش از نیم میلیون قربانی در سر تا سر جهان دارد.

تاریخچه تب مالت چیست؟

تصور می شود تب مالت، اولین بار بیش از ۲۰۰۰ سال پیش توسط بقراط و رومی ها توصیف شده است. در سال ۱۸۸۷ دکتر دیوید بروس ارگانیسم ها را از بیمارانی که در جزیره مالت زندگی می کردند جدا کرد، به همین خاطر این بیماری تب مالت نام گرفت. سرانجام این بیماری به نام دکتر بروس (تب مالت) نامگذاری شد. این بیماری در سراسر جهان یافت شده است و مناطق پرخطر شامل کشورهای مدیترانه ای، آمریکای جنوبی و مرکزی، اروپای شرقی، آفریقا، آسیا، خاورمیانه و کارائیب است. خوشبختانه فقط حدود ۱۰۰-۲۰۰ نفر در سال در ایالت  متحده به این بیماری مبتلا می شوند. کالیفرنیا و تگزاس بالاترین میزان آلودگی را دارا هستند.

گونه های بروسلا به شدت بیماری زا است و به عنوان یک سلاح بیولوژیکی مورد استفاده قرار میگیرد زیرا موجودات زنده می توانند هواسازی کنند و به راحتی از طریق استنشاق منتقل شوند.

تب مالت

واقعیت هایی در مورد تب مالت

تب مالت یک بیماری عفونی است که توسط باکتری های موسوم به بروسلا ایجاد می شود. این بیماری عمدتا در حیوانات مشاهده می شود و در آنان با نام عفونت زونا شناخته می شود. اما انسان نیز می تواند به این باکتری  آلوده شود.

تب مالت از ۲۰۰۰ سال پیش وجود داشته و توصیف شده است. ارگانسیم های این بیماری در سال ۱۸۸۷ شناسایی شد. این بیماری در سراسر جهان وجود دارد و معمولا محدود به حیوانات است. از آنجا که باکتری های این بیماری خاصیت هواسازی دارند، به عنوان یک سلاح زیست شناختی بالقوه شناخته می شوند.

تب مالت به موجب آسیبی به نام بروسلا به وجود می آید که از طریق بریدگی در پوست انسان، از طریق غشاهای مخاطی، استنشاق، خوردن گوشت آلوده یا سایر غذاهای مشتق از حیوانات آلوده به انسان منتقل خواهد شد. این باکتری می تواند در سلول های انسانی زنده بماند و در اندام های مختلف گسترش پیدا کند.

عوامل خطرزا در این زمینه شامل نوشیدن شیر تصفیه نشده، خوردن پنیر غیر بهداشتی، ارتباط تنگاتنگ با حیوانات، (دامپزشکان و کشاورزان) و یاشکارچیان  و پروسه درست کردن و فروش گوشت است. تب مالت انتقال یافته توسط گوشت و پنیر آلوده بسیار مرسوم تر است و اینکه از انسان به انسان منتقل شود، امری نادر است.

علایم اولیه تب مالت شامل تب، خستگی، تعریق، درد عضلات و مفاصل، درد در ناحیه پشت و از دست دادن اشتها است. با گذشت زمان تب ممکن است بیشتر شده و موجب آسیب به اندام ها و تورم اندام شود. ممکن است تغییرات پوستی مانند جوش و کیروبسس ایجاد شود.

ابتلا به تب مالت توسط تاریخچه پزشکی بیمار و معاینه جسمی تشخیص داده می شود و به طور قطعی با کشت باکتری از بیمار مشخص می شود. آزمایش خون نیز برای نشان دادن آنتی بادی های موجود در عفونت لازم است.

درمان تب مالت معمولا با ترکیبی از داکسی سایکلین(ویبرامایسین ، اوراسه ، آدوکسا ، آتیدوکس) و ریفامپین (ریفادین) به مدت طولانی (حدود شش تا هشت هفته) انجام می شود.

آگاهی از وجود تب مالت هرچه سریعتر باشد درمان موثر تر خواهد بود. اگر بیماری به درجه آسیب به اعضای بدن برسد درمان آن سخت تر خواهد شد. جلوگیری از تب مالت با جلوگیری از تماس با حیوانات آلوده، استفاده از شیر پاستوریزه و محصولات پنیری سالم امکان پذیر خواهد بود. در صورت لزوم به تماس پوشیدن دستکش و پوشاندن صورت نیز امکان ابتلا به تب مالت را کاهش خواهد داد.

واکسن تب مالت برای حیوانات در دسترس است تا آنان را در مقابل بیماری محافظت کند. هنوز برای انسان در رابطه با این بیماری واکسنی در دسترس نیست.

تب مالت

چه چیزی باعث ایجاد تب مالت می شود؟

علت تب مالت باکتریایی است. باکتری های بروسلا می توانند از طریق غشاهای مخاطی شکاف در پوست، دستگاه تنفسی، دستگاه گوارش و حتی ملتحمه چشم وارد بدن انسان شوند. متاستفانه ارگانیسم های این بیماری می توانند در انواع  سلول های بدن تا مدتی طولانی زنده بمانند.

وقتی انسانی در ارتباط با یک حیوان آلوده به بروسلا یا محصولات حیوانی آغشته به این میکروب قرار گیرد در خطر ابتلا به این بیماری قرار دارد. این میکروب به ندرت از یک انسان به انسانی دیگر منتقل می شود. مادران شیرده که مبتلا به این میکروبند ممکن است که این میکروب را به کودکان خود منتقل کنند. این میکروب می تواند با روابط جنسی هم منتقل شود. این باکتری می تواند از طریق راه های زیر وارد بدن شما شود:

  • از طریق بریدگی های روی پوست منتقل می شود.
  • وقتی در هوای آلوده نفس بکشید.
  • وقتی غذا یا نوشیدنی ای مصرف کنید که به این میکروب آلوده باشد (مثل شیری که پاستوریزه نباشد).

انواع میکروب بروسلا که باعث تب مالت می شوند

چهار نوع میکروب بروسلا وجود دارد که سبب ایجاد تب مالت در انسان ها می شود:

میکروب B. melitensis:

این نوع میکروب سبب ایجاد بسیاری از انواع تب مالت در انسان ها می شود. به علاوه این نوع میکروب در گوسفند و بز یافت می شود. این نوع میکروب بیشتر در کشورهای زیر پیدا می شود:

  • اسپانیا
  • یونان
  • آمریکای لاتین
  • خاورمیانه
  • هند

تب مالت -0

میکروب (B. Suis):

این عفونت در خوک یافت می شود و رایج ترین نوع تب مالت در ایالات متحده است. تب مالتی که توسط این میکروب ایجاد می شود در کالیفرنیا نیز شایع است. به علاوه در اروپا، آمریکای جنوبی و جنوب شرقی آسیا نیز رواج دارد.

میکروب (B. Canis):

عفونتی که توسط این نوع باکتری ایجاد می شود از سگ ها منتقل می شود. به علاوه در مناطق زیر یافت می شود:

  • شمال، مرکز و جنوب آمریکا
  • ژاپن
  • اروپای مرکزی

میکروب (B. abortus):

این عفونت از دام و احشام منتقل می شود و در سر تا سر جهان وجود دارد. این میکروب به چندین کشور از جمله کشورهای اروپایی، ژاپن، اسرائیل، کانادا، استرالیا و نیوزیلند نیز وارد شده.

تب مالت -1

آیا تب مالت از سگ ها هم منتقل می شود؟

سگ ها می توانند توسط میکروب B. canis مریض شوند. برخی از کسانی که از سگ به عنوان حیوان خانگی استفاده می کردند دچار این بیماری شدند. البته این بیماری خفیف است. یکی از انواع تب مالت از گاز گرفتن سگ به انسان منتقل می شود. البته شیوع تب مالت به این روش خیلی رایج نیست. البته بسیاری از سگ هایی که ناقل این بیماری هستند این بیماری را به افراد منتقل نمی کنند. شیوع این بیماری از حیوانات به انسان ها در صورتی اتفاق می افتد که با خون یا بزاق این حیوانات در تماس باشید. به همین دلیل است که خطر ابتلا به تب مالت در دامپزشکان بیش از سایر افراد است. اگر به خاطر مصرف دارو یا بیماری خاصی سیستم ایمنی ضعیفی دارید، نباید سگ هایی که دچار این بیماری هستند را لمس کنید.

عواملی که سبب تب مالت می شوند، چه هستند؟

در آمریکا تب مالت بیشتر در میان مردان شایع است. مردانی که دچار این بیماری می شدند با دام سر و کار داشتند. تب مالت بیماری شایعی در کودکان نیست. اگر این موارد وجود داشته باشند بیشتر در معرض ابتلا به تب مالت هستید:

  • نوشیدن یا خوردن محصولات لبنی غیر پاستوریزه که از گاو، بز یا سایر حیواناتی که به این میکروب آلوده اند تهیه شده باشند.
  • خوردن پنیر غیر پاستوریزه، این پنیر از مناطقی همچون مدیترانه تهیه می شود.
  • سفر به مناطقی که تب مالت در آن جا رایج است.
  • کار کردن در جایی که با ذبح و پرورش دام سر و کار دارند.
  • کار در مزرعه

تب مالت به علاوه در موارد زیر هم گزارش شده:

  • شکارچیان در آمریکا
  • دامپزشکانی که دام ها را با واکسن بروسلا واکسینه کرده بودند.

تب مالت -2

علائم تب مالت چه هستند؟

معمولا علائم و نشانه های این بیماری عفونی مبهم هستند و شباهت زیادی با آنفولانزا دارند. این علائم شامل موارد زیر هستند:

  • تب (این علامت رایج ترین نشانه آن است)
  • درد در ناحیه کمر
  • احساس درد در تمام بدن
  • اشتهای پایین و کاهش وزن
  • سر درد
  • تعریق فراوان
  • احساس ضعف
  • درد موضعی
  • سرفه

معمولا ۳۰ روز پس از این که در معرض میکروب قرار گرفتید، علائم آن ظاهر می شوند. این که علائم تا چه حد وخیم باشند به این بستگی دارد که چه نوع میکروبی شما را بیمار کرده:

  • میکروب ( abortus)، معمولا سبب ایجاد علائم خفیف تا شدید می شود. این میکروب معمولا فرد را برای مدت زیادی بیمار می کند.
  • میکروب ( canis) ممکن است زود برطرف شود. این میکروب شبیه به B. abortus است. معمولا این میکروب سبب ایجاد اسهال و استفراغ در افراد می شود.
  • میکروب ( suis) می تواند سبب ایجاد عفونت در قسمت های مختلف بدن شود.
  • میکروب ( melitensis) سبب ایجاد علائم شدید و ناگهانی می شود و می تواند سبب ناتوانی در برخی از قسمت های بدن شود.

تب مالت -3

تب مالت را چگونه باید تشخیص داد؟

باید پزشک مربوطه شما را معاینه کند. ممکن است علائم زیر تشخیص داده شوند:

برای تشخیص عفونت و مشخص کردن نوع میکروب باید تست خون دهید. تشخیص نوع میکروب به پیدا کردن منشا عفونت کمک می کند.

تب مالت چگونه درمان می شود؟

درمان این بیماری عفونی تا حدی مشکل است. اگر دچار این مشکل هستید، ممکن است که پزشکتان آنتی بیوتیک تجویز کند. آنتی بیوتیک هایی که معمولا برای درمان این بیماری عفونی استفاده می شوند شامل موارد زیر هستند:

  • داکسی سایکلین
  • استرپتومایسین
  • سیپروفلوکساسین
  • ریفامپین
  • سولفامتازین
  • تترا سایکلین

گاهی پزشک برای ۶ الی ۸ ساعت یک بار، داکسی سایکلین و ریفامپین را با هم تجویز می کند. معمولا باید برای پیشگیری از بازگشت بیماری، هفته ها از آنتی بیوتیک استفاده کنید. اغلب احتمال بازگشت بیماری پس از درمان، ۵ الی ۱۵ درصد است. این اتفاق معمولا در شش ماه اول درمان می افتد. گاهی درمان، هفته ها و حتی ماه ها طول می کشد. اگر این بیماری در ماه اول تشخیص داده شود و درمان شود، می توان گفت که احتمال بازگشت آن خیلی کم است.

تب مالت -4

عوارض حاصل از تب مالت چه هستند؟

این بیماری عفونی شدید می تواند سبب موارد زیر شود:

  • عفونت سیستم عصبی مرکزی
  • اندوکاردیت (عفونتی که دریچه های قلب را درگیر می سازد)
  • التهاب کبد

این بیماری عفونی می تواند سبب ایجاد علائم ماندگار شود. این علائم شبیه به علائم سندروم خستگی مزمن هستند. این علائم می توانند سبب ناتوانی شوند. علائم این بیماری شامل موارد زیر هستند:

  • خستگی مفرط
  • تب
  • درد مفاصل

این بیماری عفونی در زنان باردار می تواند سبب موارد زیر شود:

  • سقط جنین
  • ایجاد مشکلاتی پس از تولد برای کودک

مرگ و میر بر اثر تب مالت خیلی رایج نیست. بسیاری از مرگ و میرهایی که به این بیماری عفونی ربط دارند، به علت اندوکاردیت هستند.

تب مالت

چگونه می توان از تب مالت پیشگیری کرد؟

می توان با رعایت موارد زیر از این بیماری عفونی پیشگیری کرد:

  • از محصولات لبنی غیر پاستوریزه استفاده نکنید.
  • اگر در جایی کار می کنید که با حیوانات سر و کار دارید از دستکش استفاده کنید.

اگر با حیوانی در تماس بودید که مبتلا به میکروب بروسلا بود، حتی اگر علائمی مشاهده نکردید با پزشک خود در این باره صحبت کنید. حداقل باید شش ماه تحت نظر پزشک باشید. هیچ واکسنی نیست که به طور موثر از این بیماری عفونی پیشگیری کند.

سوالات متداول در مورد تب مالت

عوامل خطرزای ابتلا به تب مالت چیست؟

عوامل خطرزای ابتلا به تب مالت شامل مصرف شیر یا پنیر غیر پاستوریزه، خوردن گوشت کامل پخته نشده و یا کهنه و ارتباط با حیوانات وحشی است که ممکن است شامل ارگانیسم ها باشند، است. (مانند حیوانات شکارچی) دامپزشکان، دامداران، شکارچیان و سایر افراد که در ارتباط با فرآوری حیوانات  کشاورزی هستند، بیشترین خطر ابتلا به این بیماری را دارند.

آیا تب مالت مسری است؟ تب مالت برای چه مدت واگیردار خواهد بود؟

طبق گزارش مراکز کنترل و پیشگیری بیماری ها در آمریکا، تب مالت واگیرداری بسیار ضعیفی دارد. شیوع تب مالت از شخص به شخص بسیار نادر است. متاستفانه به راحتی ممکن است این بیماری از طریق خوردن و یا نوشیدن لبنیات غیر استاندارد و خام انتقال یابد. حتی استنشاق هوایی که توسط باکتری های این بیماری مسموم شده ممکن است از طریق غشاهای مخاطی و یا پوست باز بدن، انسان را بیمار کند.

تا زمانی که باکتری ها در حیوانات اهلی و وحشی وجود داشته باشد و از طریق فراورده های مختلف به دست انسان برسد، تب مالت مسری خواهد بود. علاوه بر این به اثبات رسیده است که این باکتری ها در شرایط مطلوب محیطی (تاریکی، درجه حرارت پایین، غلظت CO2) تا مدت زیادی زنده خواهند ماند و باعث بیماری خواهند شد.

تب مالت

دوره خاموش تب مالت چیست؟

دوره خاموش تب مالت (مدت زمان عفونت و ایجاد بیماری) در افراد مختلف متغییر است و دامنه آن بین پنج روز تا پنج ماه است. درحالی که تعداد کمی از بیماران این دوره را یک سال گزارش کرده اند. دوره متوسط خاموشی این بیماری دو تا چهار هفته است.

چگونه تب مالت به انسان منتقل می شود؟

متداول ترین شیوه آلودگی افراد به تب مالت خوردن یا نوشیدن لبنیات خام یا غیر استاندار است. اگر حیواناتی مانند گوسفند، بز، گاو با شتر آلوده به بروسلا باشند، شیر آنان می تواند آلوده به باکتری تب مالت شود. راه دیگری برای انتقال این بیماری به انسان استنشاق باکتری ها است. این روش بیشتر ممکن است برای افرادی که در ازمایشگاها روی ارگانیسم های بروسلا کار می کنند اتفاق بیوفتد. البته ممکن است کسانی که با گوشت نیز سرو کار دارند با استنشاق گوشت آلوده در معرض این باکتری قرار بگیرند. این باکتری همچنین می تواند از طریق خراش در پوست، یا غشاهای مخاطی نیز انتقال یابد. حیواناتی که شکار می شوند و ممکن است حاوی بروسلا باشند به شرح زیر است:

گوزنها ، گرازهای وحشی (گرگهای وحشی) ، گونه های دیگر و بیسون.

انتقال تب مالت از شخص به شخص بسیار نادر است اما ممکن است در طول رابطه حنسی، انتقال خون، انتقال اعضا و یا حتی در تماس با خون قاعدگی اتفاق بیوفتد.

علایم و نشانه های تب مالت چیست؟

تب مالت می تواند طیف گسترده ای از علایم را ایجاد کند. برخی از این علایم در ابتدای بیماری ظاهر می شوند درحالی که برخی دیگر ممکن است در یک دوره زمانی طولانی ایجاد شوند. علایم اولیه این بیماری می تواند به شرح زیر باشد:

  • تب
  • خستگی
  • تعریق
  • درد در عضلات ، مفاصل و یا شکم
  • درد در کمر
  • از دست دادن اشتها
  • کاهش وزن
  • سرفه کردن
  • سردرد
  • تورم غدد لنفاوی

با گذشت زمان تب با تعرق شبانه می تواند به صورت مکرر ایجاد شود. درد مفاصل ممکن است بدتر شود و تورم در اندام ها، قلب، بیضه ها، کبد و یا طحال ایجاد شود و کاهش عملکرد این اندام ها را به وجود آورد. برخی افراد ممکن است دچار مشکلات پوستی و میکروبسس (گرانولومای زیر جلدی) در پوست خود شوند. علاوه بر این بیماران ممکن است دچار خستگی مزمن، افسردگی و علایم عصبی بشوند. حدود دو تا چهار هفته (دوره نهفته) پس از قرار گرفتن در معرض بخش اول بیماری بیشتر افراد این علائم را بروز خواهند داد.

تب مالت

متخصصان چگونه تب مالت را درمان می کنند؟

اگرچه پزشکان عمومی می توانند تا حدود زیادی این بیماری را درمان کنند اما مشورت با متخصصان بیماری های عفونی، عصب شناسان، روماتولوژیست ها و متخصصان بیماری های برون مرزی در مورد درمان یا پیشگیری از این بیماری خالی از لطف نیست. همچنین با توجه به موقعیت بیمار شاید لازم باشد با متخصصان دیگری مانند ارولوژیست ها ، متخصص زنان و زایمان [برای بیماران باردار آلوده] مشورت شود.

پزشکان چگونه تب مالت را تشخیص می دهند؟

این بیماری توسط در معرض قرار گرفتن بیمار با عوامل آلوده کننده تشخیص داده خواهد شد. همچنین علایم بالینی بیمار نیز در تشخیص بیماری بسیار مفید است. تایید تشخیص با کشت باکتری بروسلا قابل انجام است. علاوه بر این آزمایشات سرولوژیکی برای ارگانیسم ها بر روی نمونه خون بیمار انجام خواهد گرفت. این آزمایشات به دنبال آنتی بادی های IgM –IgG انجام خواهد گرفت که بر علیه باکتری ها هدایت خواهد شد. با این حال CDC توصیه می کند که این بیماری با آزمایش آگلوتیناسیون مخصوص بروسلا تأیید شود. آگلوتیناسیون تست خاصی است که توسط یک آزمایشگاه تخصصی انجام خواهد شد. این آزمایشات به تمایز تب مالت از لپتوسپیروز ، مالاریا ، تولارمی و سایر بیماریهایی که ممکن است علائم مشابهی داشته باشند ، کمک می کند.

درمان تب مالت چیست؟

طبق CDC ، داکسی سایکلین (Vibramycin ، Oracea ، Adoxa ، Atridox) و ریفامپین (Rifadin) آنتی بیوتیک های پیشنهادی هستند که به صورت ترکیبی استفاده می شوند. حداقل برای شش تا هشت هفته ارگانیسم ها توانایی زنده ماندن در بیمار آلوده را دارند. در نتیجه توصیه می شود قبل از شروع درمان طولانی مدت با آنتی بیوتیک تشخیص صحیح داده شود. افرادی که دچار سرکوب سیستم ایمنی و باردار هستند، در بیشتر موارد باید با مشورت متخصص بیماری های عفونی درمان شوند.

آیا داروهای خانگی برای درمان تب مالت وجود دارد؟

داروهای خانگی بسیاری برای تب مالت در اینترنت ذکر شده است. چند نمونه از این داروها نقره کلوئیدی ، سیر ، ادویه ای با نام Origanum syriacum ، مخلوط روغن های اساسی و بسیاری چیزهای دیگر است. شواهد علمی نشان داده است که اثربخشی این راهکارها فاقد اعتبار است. بهتر از قبل از استفاده از آنها با پزشک خود مشورت کنید.

پیش بینی از تب مالت چگونه است؟

به طور کلی ، پیش بینی از بیماری برای بیماران آلوده به بروسلا بسیار مناسب است. اگر افراد در طی چند ماه اول از شروع علائم به طور مناسب درمان شوند، خوب خواهند شد. در این صورت پزشکان قادر خواهند بود با آنتی بیوتیک آنان را درمان کنند و معمولاً به بیماری مزمن مبتلا نمی شوند. در این صورت علائم معمولاً بهبود می یابد و طی حدود دو تا شش ماه کاملاً از بین می روند. با این حال ، پیش بینی بیماری در افرادی که دچار تغییرات در اعضای بدن یا عوارضی مانند آسیب قلبی ، عصبی یا مشکلات دستگاه تناسلی ناشی از عفونت مزمن بروسلا شده اند، ضعیف است. میزان مرگ و میر برای تب مالت (حدود ۰٫۴٪ -۲٪) است.

تب مالت

آیا می توان از ابتلا به تب مالت جلوگیری کرد؟ آیا واکسن تب مالت وجود دارد؟

می توان از بروز احتمال ابتلا به تب مالت جلوگیری کرد یا آن را کاهش داد. روشهای ساده مانند جلوگیری از تماس با حیوانات آلوده شناخته شده ، جلوگیری از نوشیدن شیر خام یا غیر استاندارد از این دست روش ها هستند.  در صورت ارتباط با حیوانات آلوده پوشیدن دستکش و یا ماسک احتمال ابتلا به تب مالت را کاهش می دهد. فراموش نکنید اگر با حیوانات یا بیماران مشکوک به این بیماری در ارتباط هستید، حتما دستکش، ماسک و لباس مخصوص بپوشید. در صورت بروز علایم مشکوک به تب مالت به پزشک مراجعه کنید.

از آنجا که تب مالت به طور عمده بیماری دام است ، واکسن هایی ایجاد شده است که برای گاو ، گوسفند و بز موثر است. متأسفانه هیچ واکسنی برای استفاده انسان موجود نیست. اما درمان آن در صورت تشخیص به موقع بسیار موثر خواهد بود و موجب رفع علایم بیماری خواهد شد. اگرچه این بیماری امروزه بسیار نادر است اما هنوز هم باید در مواجه با حیوانات و لبنیات با احتیاط رفتار کرد.


با فواید جوز هندی آشنایی دارید؟ آیا می دانید برای درمان چه بیماری هایی می توانید از جوز هندی استفاده کنید؟ مزایای مصرف جوز هندی برای سلامت عبارت است از: درمان استرس، درد، قاعدگی دردناک، مشکلات قلبی، سوء هاضمه، فشار خون، سرفه، مشکل تنفسی.مزایای مصرف جوز هندی برای سلامتی به دلیل خواص دارویی آن مانند مسکن، مهیج، آرام بخش، ضدالتهاب، ضدعفونی کنندگی و ضدباکتریایی آن است. در این مقاله از بخش طب سنتی و گیاهان دارویی موزیک دان به بررسی فواید درمانی جوز هندی می پردازیم.

جوز هندی چیست؟

درخت جوز هندی بسیار بلند است و ارتفاع آن می تواند تا هفتاد پا برسد. جوزهندی از دانه میوه درخت جوز هندی به دست می آید. میوه ی جوزهندی از گل و پوست جوز هندی تشکیل شده است. درگذشته مردم باور داشتند جوزهندی برای درمان طاعون موثر است و از این رو در عصر الیزابت بسیار مشهور بود.

جوز هندی

جوز هندی یک ادویه محبوب است که از دانه های معطر Myristica تهیه می شود، که یک درخت گرمسیری همیشه سبز بومی اندونزی است. این گیاه را می توان به صورت دانه کامل یافت، اما بیشتر به عنوان ادویه فروخته می شود. این گیاه دارای طعمی گرم و کمی مغذی است و اغلب در دسرها و زردآلوها و همچنین نوشیدنی هایی مانند چای مورد استفاده قرار می گیرد.

اگرچه بیشتر از مزایای سلامتی آن برای عطر و طعم آن استفاده می شود، جوز هندی حاوی مجموعه ای چشمگیر از ترکیبات قدرتمند است که ممکن است به جلوگیری از بیماری و ارتقاء سلامت کلی شما کمک کند.

نام لاتین جوزهندی جوز بویا (Myristica fragrans) است و همچنین نام های رایج دیگری در کشورهای مختلف دارد مانند mace, muscadier, magic, muskatbaum, noz moscada, myristica, nuez moscada, and nux moschata.

ارزش غذایی درخت جوز هندی

اطلاعات غذایی
میزان مصرف: ۱۰۰ گرم
مقدار ماده غذایی
۰ آب (گرم)
۸۸۴ انرژی (کیلوکالری)
۰ پروتئین (گرم)
۱۰۰ لیپید کلی (چربی) (گرم)
۰ کربوهیدرات، با اختلاف (گرم)
۰ فیبر، کل رژیم غذایی (گرم)
۰ شکر،در کل (گرم)
۰ کلسیم (میلی گرم)
۰ منیزیم (میلی گرم)
۰ فسفر (میلی گرم)
۰ پتاسیم (میلی گرم)
۰ سدیم (میلی گرم)

مزایای استفاده از جوز هندی

کاهش درد

جوز هندی برای درمان دردهای عضلانی و مفصلی مفید است چون یک مسکن عالی است. این روغن یک ضدالتهاب نیز می باشد بنابراین ماساژ جوزهندی روی موضع یک درمان موثر برای آرتریت، رماتیسم و لومبو است. جوزهندی بخش مهمی از داروهای درمانی چینی است که دردها و التهاب های شکمی را درمان می کند و همچنین تورم مفاصل را کاهش می دهد. اغلب، وارد کردن زور بیش از حد باعث درد بدن و عضلات می شود و در این موارد، این روغن در تسکین درد بسیار موثر است.

تسکین درد قاعدگی

بعضی زنان بی نظمی در قاعدگی دارند و از قاعدگی دردناک رنج می برند. جوزهندی برای این بانوان بسیار موثر است و همچنین می تواند علائم مرتبط با پریود مانند تغییرات خلقی، افسردگی و عدم تعادل هورمون را بهبود بخشد.

خواص ضد تشنج

جوزهندی تشنج را درمان می کند. طبق مطالعات وهاب آ ات آل در سال ۲۰۰۹، جوزهندی خواص درمانی دارد که در جلوگیری و درمان تشنج های جزئی و مزمن موثر است.

درمان سوء هاضمه

جوز هندی برای هضم غذا مفید است و به بهبود درد شکم و دفع گاز شکم و روده کمک می کند. بنابراین برای سوء هاضمه، نفخ، استفراغ و اسهال مفید است. همچنین باعث افزایش اشتها می شود. در مصرف جوز هندی باید دقت لازم رعایت شود و فقط باید با دوز کم داخل مصرف زده شود.

بهبود چرخش خون

جوز هندی محرک مغز و تمام بدن است. رایحه ی آرام بخش آن بدن را آرام می کند و چرخش خون را افزایش داده و برای کسانی که گردش خون ضعیفی دارند موثر است.

جوز هندی

درمان مشکلات تنفسی

جوزهندی عنصر مهمی از شربت های سینه و داروهای سرماخوردگی است زیرا علائم گرفتگی و سرماخوردگی را تسکین می دهد. بعضی معتقدند این روغن، برای درمان آسم نیز به کار می رود.

بالا بردن درک

جوزهندی ذهن را تحریک می کند و بنابراین خستگی روحی و استرس را از بین می برد. همچنین اعتقاد بر این است که این روغن کیفیت خواب را بهبود بخشیده و آن ها را عمیق تر، رنگی تر و مثبت تر می کند. این روغن علاوه بر درمان افسردگی، داروی مهیجی نیز است. این روغن اغلب در هومئوپاتی (همسان درمانی) به کار می رود. در تمدن های یونان و روم باستان، علی رغم نادر بودن و قیمت بالا، جوزهندی به نیروبخش مفید برای مغز مشهور بود. جوز هندی تمرکز را بالا برده و بازده مطالعه و کارتان را بالا می برد.

جلوگیری از بیماری های قلبی

جوز هندی همچنین می تواند سیستم قلبی عروقی را تحریک کرده و بازده بهتری برای قلب ایجاد می کند.

درمان تنفس نامنظم

عطر و بوی چوب مانند، روغن جوزهندی به رفع تنفس بد کمک می کند. همچنین ضدعفونی کننده طبیعت است و در درمان درد دندان و لثه موثر است. در نتیجه، در خمیردندان های و دهان شویه های بسیاری وجود دارد.

درمان بیماری ریوی

یکی از مزایای مصرف جوز هندی برای سلامتی، توانایی آن در درمان بیماری ریوی است. این روغن قادر به حذف سموم از کبد است که این امر جوز هندی را یک نیروبخش خوب برای ریه تبدیل می کند.

بهبود سلامت کلیوی

جوز هندی اغلب برای درمان عفونت ها و بیماری های کلیوی پیشنهاد می شود. همچنین در دفع سنگ کلیه و انباشه اسید اریک در دیگر قسمت های بدن مانند قسمتهایی که باعث تورم مفصل و نقرص می شود، کمک می کند.

جوز هندی

به جلوگیری از سرطان کمک می کند

منابع گفته اند که روغن ضروری جوز هندی می تواند به عنوان یک آنتی اکسیدان عمل کرده و از بروز سرطان در این روند جلوگیری کند. این امر با متوقف کردن تشکیل رگ های خونی خاصی که تومورها را تغذیه می کنند، به این هدف می رسد. مطالعات دیگر همچنین نشان داده اند که چگونه این روغن می تواند از ایجاد سرطان روده بزرگ جلوگیری کند.

مطالعه دیگر نشان می دهد که چگونه یک ترکیب ادویه حاوی جوز هندی می تواند به طور بالقوه با سرطان مقابله کند. از جمله جلبک جیره در رژیم غذایی روزانه شما می تواند اثرات درمانی علیه سرطان داشته باشد.

آیا می تواند به درمان دیابت کمک کند

جوز هندی یکی از منابع غنی تریپن ها است، ترکیباتی که خاصیت ضد دیابتی دارند. مطالعات نشان می دهد که چگونه جوز هندی می تواند علائم مرتبط با بیماری های مزمن را تسکین دهد، و یکی از آنها دیابت است.

درد آرتروز را تسکین می دهد

نشان داده شده است که جوز هندی درد التهابی مزمن را که ویژگی اصلی آرتریت است، کاهش می دهد. خواص ضد التهابی جوز هندی می تواند دردهای مفاصل و التهاب همراه با آرتریت را کاهش دهد.

 بی خوابی را درمان می کند

در دوزهای کمتری، جوز هندی می تواند اثر آرام بخش داشته باشد که می تواند خواب را القا کند و بی خوابی را درمان کند. این ادویه همچنین در طب باستان به عنوان روشی برای مبارزه استرس و آرام کردن ذهن فرد مورد استفاده قرار می گرفت. اضافه کردن یک جوز هندی به یک لیوان شیر گرم و مصرف قبل از خواب می تواند به خواب بهتر کمک کند.

اقدامات آرام بخش آرام جوز هندی در مطالعات ثبت شده است، که توانایی آن در درمان بی خوابی را اثبات می کند.

هضم را بهبود می بخشد

روغنهای اساسی موجود در جوز هندی دارای اثر منفی است – به این معنی که به کاهش نفخ کمک می کند. مواردی مانند اسهال، یبوست، و حتی نفخ را می توان با مصرف آن تسکین داد. جوز هندی همچنین باعث ترشح آنزیم های گوارشی و کمک به هضم بیشتر می شود. همچنین حاوی فیبر است که می تواند به حرکت روده کمک کند.

درد را تسکین می دهد

جوز هندی اغلب برای درمان اسپاسم و درد استفاده می شود. در واقع، عصاره جوز هندی برای تسکین درد – بخصوص در عضلات و مفاصل استفاده می شود. جوز هندی همچنین حاوی متانولی است که دارای خواص تسکین دهنده درد است. به همین دلیل است که مصرف این ادویه در رژیم غذایی شما می تواند باعث کاهش درد ناشی از زخم ها و جراحات شود.

روغن های فرار دیگری نیز در جوز هندی مانند elemicin ، eugenol و safrole وجود دارد که همگی خاصیت ضد التهابی دارند و به کاهش درد ناشی از التهاب کمک می کنند.

ممکن است سطح کلسترول پایین بیاورد

اگرچه اطلاعات کمتری در این مورد وجود دارد، ولی برخی منابع از میزان منگنز موجود در جوز هندی صحبت می کنند. این ماده معدنی به عنوان یک کاتالیزور برای تجزیه کلسترول عمل می کند و این ممکن است به کاهش سطح کلسترول کمک کند.

سلامت دندان را بهبود می بخشد

جوز هندی نیروگاهی از خواص ضد باکتریایی است و به این ترتیب به سلامت دهان کمک می کند. این ادویه برای معالجه دندان در مواردی مانند حفره، درد دندان و حتی پوسیدگی دندان در بعضی موارد شناخته شده است. خاصیت ضد باکتریایی جوز هندی نیز می تواند بوی بد دهان را از بین ببرد.

ممکن است در کاهش وزن کمک کند

تنها راه شناخته شده جوز هندی که به کاهش وزن کمک می کند، از طریق خواص بی خاصیت آن (ایجاد خواب) است. مصرف جوز هندی در شام می تواند باعث شود شما سریعتر بخوابید و از این طریق شما را از فعالیت کمتر دور نگه می دارد. فیبر موجود در ادویه نیز می تواند به کاهش وزن کمک کند.

اضطراب را درمان می کند

جوز هندی حاوی trimyristin است که طبق مطالعات نشان می دهد که پاسخ های ضد اضطراب (کاهش اضطراب) ایجاد می کند. جوز هندی همچنین به عنوان یک ضد افسردگی عمل می کند و می تواند در درمان افسردگی کمک کند. این ادویه در اصل یک مقوی مغز است که مغز شما را تحریک می کند. حتی به رفع خستگی روانی و استرس کمک می کند و باعث تقویت فعالیت ذهنی می شود. همه این موارد را می توان به توانایی جوز هندی برای تحریک انتقال دهنده های عصبی مانند دوپامین و سروتونین، که بر روحیه شما تأثیر دارد، نسبت داد.

ممکن است بی اختیاری ادرار را درمان کنید

برخی گزارش ها نشان می دهد که چگونه جوز هندی می تواند بی اختیاری ادرار را درمان کند. اما تحقیقات بیشتر ضروری است. توصیه می کنیم قبل از استفاده از جوز هندی در این زمینه با پزشک خود صحبت کنید.

به مبارزه با آکنه کمک می کند

جوز هندی فعالیتهای ضد باکتریایی و ضد قارچی قوی نشان می دهد – و این می تواند به درمان آکنه کمک کند. و سپس، فعالیت ضد التهابی که ادویه وجود دارد، می تواند التهاب و قرمزی ناشی از آکنه را بهبود بخشد.

می توانید با مخلوط کردن یک قاشق چایخوری هر یک از جوز هندی و عسل (به دلیل خاصیت ضد باکتریایی اضافی آن) یک ماسک آکنه تهیه کنید. مخلوط را به آرامی روی صورت خود بمالید. آن را به مدت ۳۰ دقیقه بگذارید و با آب سرد بشویید.

آیا می تواند به درمان اگزما کمک کند

گرچه از نظر علمی اثبات نشده است، اما چندین نفر این روش را تضمین می كنند. می توانید یک قاشق غذاخوری جوز هندی را با یک قاشق چایخوری روغن زیتون ترکیب کنید. به خوبی مخلوط کنید تا خمیر غلیظی ایجاد شود و آن را در نواحی آسیب دیده بمالید. حدود ۲۰ دقیقه روی آن بگذارید سپسبا آب سرد بشویید.

با تشکر از خواص ضد التهابی جوز هندی، باز هم می توان از آن به عنوان یک درمان احتمالی برای اگزما استفاده کرد.اینها فواید جوز هندی هستند. ما فقط به مواد مغذی اساسی آن نگاهی اجمالی داشتیم، اما موارد بیشتری وجود دارد که باید بدانید. جوز هندی مطمئناً حاوی برخی مواد مغذی قدرتمند است. اما این بدان معنی نیست که  شما می توانید به همان اندازه که می خواهید بخورید. زیرا ممکن است منجر به عوارض جانبی زیر شود.

جوز هندی

دیگر کاربردهای جوز هندی و روغن آن

ادویه: این گیاه دارویی یکی از ادویه جات مشهور است و اغلب در آشپزی استفاده می شود. در آشپزی، جوز هندی چند کاربرد است و در اروپا در غذاهای سرخ کردنی و گوشتی، در مصالح گرم در هند و به عنوان ادویه کاری در ژاپن به کار برده می شود.

بخور: این گیاه به دلیل عطر چوب مانند آن، در انواع مختلف بخور به کار برده می شود. اعتقاد بر این است که کشیش های رومی برای بخور، جوز هندی را می سوزاندند.

طعم و مزه: جوزهندی یا به زبان هندی Jaiphal، یک طعم دهنده مشهور در درست کردن شیرینی در هند است. همچنین در محصولات پخته شده، سس، بستنی و کاستارد استفاده می شود. در بعضی نوشیدنی های کافئین دار، از جمله کاپوچینو، جوزهندی و دارچین به عنوان طعم دهنده استفاده می شود.

صابون: خواص ضدعفونی کننده جوزهندی در تولید صابون های ضدعفونی کننده، کاربرد دارد. جوزهندی به دلیل ماهیت طراوت آن، در حمام به کار می رود.

آرایشی و بهداشتی: جوزهندی به دلیل خاصیت ضدعفونی و ضدباکتریایی آن در لوازم آرایشی برای پوست های خشک، چرب یا چروک به کار می رود. همچنین در کرم ها و لوسیون های ریش تراش کاربرد دارد.

خوش بو کننده اتاق: جوزهندی به دلیل رایحه خوشایند و چوب مانند آن به عنوان خوش بو کننده اتاق به کار می رود.

دخانیات: جوزهندی معمولا در صنعت دخانیات برای تغییر طعم ترکیبات دخانیات کاربرد دارد.

ترکیب: جوز هندی با بسیاری از روغن های ضروری دیگر مانند اسطوخودوس، رزماری، نارنج، فلفل سیاه، مریم گلی، اکالیپتوس و کانانگا ترکیب می شود.

فواید جوشانده جوز هندی

۱- حاوی آنتی اکسیدان های قدرتمندی است

هرچند که اندازه آن کوچک است، دانه هایی که از جوز هندی به دست می آید سرشار از ترکیبات گیاهی هستند که به عنوان آنتی اکسیدان در بدن شما عمل می کنند. آنتی اکسیدان ها ترکیباتی هستند که سلول های شما را از آسیب های ناشی از رادیکال های آزاد محافظت می کنند. رادیکال های آزاد مولکول هایی هستند که دارای یک الکترون بدون جفت می باشند و باعث می شود ناپایدار و واکنشی شوند.

هنگامی که سطح رادیکال آزاد در بدن شما خیلی زیاد می شود، استرس اکسیداتیو رخ می دهد. این بیماری با شروع و پیشرفت بسیاری از بیماری های مزمن، مانند برخی سرطان ها، بیماری های قلبی و عصبی همراه است. آنتی اکسیدان ها رادیکال های آزاد را خنثی می کنند، از صدمه به سلولی جلوگیری می کنند و سطح رادیکال های آزاد شما را کنترل می کنند.

جوز هندی حاوی مقدار زیادی آنتی اکسیدان از جمله رنگدانه های گیاهی مانند سیانیدین، ​​روغن های اساسی مانند فنیل پروپانوئیدها و ترپنها و ترکیبات فنولیک از جمله اسیدهای protocatechuic ، ferulic و کافئین است. یک مطالعه نشان داد که مصرف عصاره جوز هندی از آسیب سلولی در موش های تحت درمان با ایزوپروترنول، دارویی که برای تحریک استرس اکسیداتیو شدید شناخته شده است، جلوگیری می کند.

موش هایی که عصاره جوز هندی را دریافت نکردند، در نتیجه درمان، آسیب قابل توجهی در بافت و مرگ سلولی مشاهده کردند. در مقابل، موش هایی که عصاره جوز هندی دریافت کرده اند این اثرات را تجربه نکردند. مطالعات اولیه آزمایش همچنین نشان داده است که عصاره جوز هندی اثرات آنتی اکسیدانی قدرتمندی را در برابر رادیکال های آزاد به نمایش می گذارد.

۲- دارای خاصیت ضد التهابی است

التهاب مزمن به بسیاری از شرایط بهداشتی نامطلوب، مانند بیماری های قلبی، دیابت و آرتروز مرتبط است. جوز هندی سرشار از ترکیبات ضد التهابی بنام مونوترپن ها از جمله سابینن، ترپینول و پینن است. اینها ممکن است به کاهش التهاب در بدن شما کمک کرده و کسانی که دارای شرایط التهابی هستند می توانند از آن بهره مند شوند.

علاوه بر این، طیف گسترده ای از آنتی اکسیدان های موجود در این ادویه، مانند سیانیدین ها و ترکیبات فنلی، همچنین دارای خواص ضد التهابی قدرتمندی هستند. در یک مطالعه، به موش ها محلول تولید التهاب تزریق و سپس به بعضی از آنها روغن جوز هندی تزریق شد. موش هایی که روغن مصرف می کردند کاهش قابل توجهی در التهاب، درد ناشی از التهاب و تورم مفاصل داشتند.

تصور می شود که جوز هندی آنزیم های مهارکننده التهاب را که باعث تقویت آن می شود،کاهش می دهد. با این وجود، مطالعات بیشتری برای بررسی اثرات ضد التهابی آن در انسان مورد نیاز است. جوز هندی با مهار آنزیم های التهابی خاص ممکن است التهاب را کاهش دهد. تحقیقات بیشتری برای بررسی تأثیرات احتمالی آن در انسان مورد نیاز است.

۳- میل جنسی را تقویت می کند

برخی از مطالعات نشان می دهد که جوز هندی ممکن است میل جنسی و عملکرد را افزایش می دهد. در یک مطالعه، به موش های صحرایی نر که به میزان زیادی عصاره جوز هندی (۲۲۷ میلی گرم در هر پوند یا ۵۰۰ میلی گرم در کیلوگرم وزن بدن) تجویز شده بود، نسبت به گروه دیگر افزایش معنی داری در فعالیت جنسی و زمان عملکرد جنسی داشتند.

یک مطالعه مشابه نشان داد که به موش های نر به همان مقدار زیاد عصاره جوز هندی باعث افزایش معنی دار فعالیت جنسی آنها در مقایسه با گروه دیگر بیشتر می شود. محققان هنوز مطمئن نیستند که چگونه این ادویه باعث افزایش میل جنسی می شود. برخی معتقدند که این اثرات به دلیل توانایی آن در تحریک سیستم عصبی، همراه با مقدار بالای ترکیبات این گیاه قدرتمند است.

در طب سنتی مانند سیستم پزشکی در جنوب آسیا از جوز هندی برای درمان اختلالات جنسی استفاده می شود. با این حال، تحقیقات در مورد اثرات آن بر سلامت جنسی در انسان وجود ندارد. خلاصه تحقیقات برخی از حیوانات نشان می دهد که مقادیر زیاد جوز هندی ممکن است میل جنسی و عملکرد جنسی را تقویت کند. با این وجود، تحقیقات انسانی در این زمینه انجام نشده است.

۴- خاصیت ضد باکتریایی دارد

نشان داده شده است که جوز هندی دارای اثرات ضد باکتریایی در برابر سویه های بالقوه مضر باکتری ها است. باکتری هایی مانند Streptococcus mutans و Aggregatibacter actinomycetemcomitans می توانند باعث ایجاد حفره های دندانی و بیماری لثه شوند. یک مطالعه آزمایش نشان داد که عصاره جوز هندی اثرات ضد باکتریایی قدرتمندی را در برابر این و سایر باکتریها از جمله Porphyromonas gingivalis نشان داده است. این باکتریها به عنوان ایجاد کننده حفره و التهاب لثه شناخته می شوند.

همچنین یافت شده است که جوز هندی مانع از رشد سویه های مضر باکتری E. coli مانند O157 می شود که می تواند باعث بیماری شدید و حتی مرگ در انسان شود. اگرچه مشخص است که جوز هندی خواص ضد باکتریایی دارد، برای تعیین اینکه آیا این بیماری می تواند عفونت های باکتریایی را درمان کند یا از مشکلات بهداشت دهان مرتبط با باکتری ها در انسان جلوگیری کند، مطالعات بیشتری لازم است.

مطالعات انجام شده به طور خلاصه نشان می دهد که جوز هندی دارای اثرات ضد باکتریایی علیه باکتریهای مضر، از جمله E. coli و Streptococcus mutans است.

۵- ممکن است از شرایط بهداشتی مختلفی بهره مند شود

اگرچه تحقیقات محدود است، اما مطالعات نشان می دهد كه جوز هندی ممكن است دارای اثرات زیر باشد:

ممکن است از سلامت قلب بهره مند شود. مطالعات حیوانی نشان می دهد که مصرف مکمل های جوز هندی با دوز بالا، عوامل خطرزای بیماری های قلبی مانند کلسترول بالا و میزان بالای تری گلیسیرید را کاهش می دهد، اگرچه تحقیقات انسانی فاقد آن است. می تواند روحیه را تقویت کند. مطالعات جوندگان نشان داده اند که عصاره جوز هندی اثرات ضد افسردگی قابل توجهی در موش ایجاد کرده است. مطالعات لازم برای تعیین اینکه آیا عصاره جوز هندی اثر مشابهی در انسان دارد، وجود ندارد.

ممکن است کنترل قند خون را بهبود بخشد. یک مطالعه بر روی موش صحرایی نشان داد که درمان با عصاره جوز هندی با دوز بالا میزان قند خون و عملکرد لوزالمعده را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد. با این حال، این اثرات سلامتی فقط در حیوانات با استفاده از دوزهای بالای عصاره جوز هندی مورد آزمایش قرار گرفته است.

برای تعیین اینکه آیا مکمل های با دوز زیاد جوز هندی در انسان بی خطر و مؤثر است، مطالعات انسانی لازم است. خلاصه طبق تحقیقات حیوانی، جوز هندی ممکن است به افزایش خلق و خوی، تقویت کنترل قند خون و کاهش عوامل خطر بیماری قلبی کمک کند. برای بررسی بیشتر این فواید احتمالی سلامتی، مطالعات انسانی مورد نیاز است.

۸- همه کاره و خوشمزه است

این ادویه محبوب در آشپزخانه کاربردهای مختلفی دارد. می توانید به تنهایی از آن استفاده کنید یا آن را با ادویه های دیگر مانند هل، دارچین و میخک ترکیب کنید. جوز هندی عطر و طعم گرم و شیرین دارد، به همین دلیل معمولاً به دسرها از جمله کیک، کلوچه، نان ، سالاد میوه و کاستیل اضافه می شود. همچنین در غذاها برای خوش طعمی و برای گوشت مانند گوشت خوک و بره استفاده می شود.

می توان جوز هندی را روی سبزیجات نشاسته ای مانند سیب زمینی شیرین، کدو حلوایی و کدو تنبل پاشید تا طعمی جالب ایجاد شود. علاوه بر این، می توانید آن را به نوشیدنی های گرم یا سرد، از جمله سرو سیب، شکلات داغ، چای، لاته زردچوبه و اسموتی اضافه کنید. اگر از جوز هندی کامل استفاده می کنید، آن را با یک میکروپلیپ یا رنده شده با سوراخ های کوچکتر رنده کنید. جوز هندی تازه رنده شده روی میوه های تازه،جو دوسر یا ماست خوشمزه است. جوز هندی دارای طعمی گرم و شیرین است که با بسیاری از غذاهای شیرین و خوش طعم متفاوت ترکیب می شود.

اقدامات احتیاطی حین مصرف جوز هندی

اگرچه بعید است که جوز هندی به مقدار کم مصرف شود، اما مصرف آن در مقادیر زیاد باعث ایجاد عوارض جانبی منفی می شود. این ترکیبات شامل میریستین و صفرل است. در صورت مصرف مقدار زیاد، می توانند علائمی مانند توهم و از بین رفتن هماهنگی عضلات ایجاد کنند. جالب است که، جوز هندی گاهی اوقات به صورت تفریحی برای القای توهم و ایجاد احساس “بالا” مصرف می شود. اغلب با سایر داروهای توهم زا مخلوط می شود، که خطر عوارض جانبی خطرناک را افزایش می دهد.

در حقیقت، بین سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱، ۳۲ مورد مسمومیت با جوز هندی فقط در ایالت ایلینویای ایالات متحده گزارش شده است. ۴۷٪ از این موارد مربوط به مصرف عمدی توسط كسانی كه از اثر جوز هندی برای اثرات روانشناختی آن استفاده می كردند بود. تصور می شود که Myristicin، ماده اصلی اسانس موجود در جوز هندی که دارای خواص روانگردان فعال است، مسئول این اثرات سمی است.

موارد مسمومیت با جوز هندی در افرادی گزارش شده است که ۵ گرم جوز هندی مصرف کرده اند،که مربوط به حدود ۰/۵-۰٫۹ میلی گرم میریستین در هر پوند (۱-۲ میلی گرم در کیلوگرم) از وزن بدن است. مسمومیت جوز هندی می تواند علائم جدی مانند ضربان قلب سریع، حالت تهوع، بی نظمی، استفراغ و تحریک ایجاد کند. حتی ممکن است منجر به مرگ در هنگام ترکیب با داروهای دیگر شود.

علاوه بر این، مطالعات در موش ها نشان داده اند که مصرف زیاد مکمل های جوز هندی در دراز مدت باعث آسیب اعضای بدن می شود. با این حال، هنوز معلوم نیست که آیا انسانها نیز این اثرات را تجربه خواهند کرد. ذکر این نکته حائز اهمیت است که اثرات سمی این ادویه به مصرف مقادیر زیادی جوز هندی مرتبط است – نه مقادیر کمی که معمولاً در آشپزخانه استفاده می شود.

برای جلوگیری از این عوارض جانبی که به طور بالقوه مضر هستند، از مصرف مقادیر زیاد جوز هندی خودداری کنید و از آن به عنوان یک داروی تفریحی استفاده نکنید. جوز هندی ممکن است عوارض جانبی جدی مانند توهم، افزایش ضربان قلب،حالت تهوع، استفراغ و حتی مرگ ایجاد کند، در صورت مصرف دوزهای زیاد یا همراه با سایر داروهای تفریحی.

استفاده طولانی مدت از جوز هندی در دوزهای بالاتر از ۱۲۰ میلی گرم در روز می تواند منجر به توهم و سایر موارد ذهنی مانند سرگیجه و اضطراب شود. همچنین می تواند منجر به توهم، که اغلب آن را “جوز هندی زیاد” می نامند،باشد.

جایگزین خوب برای جوز هندی چیست؟

میس نزدیکترین جایگزین برای جوز هندی است. میس چیزی نیست جز غشای بیرونی دانه جوز هندی قبل از برداشت، به همین دلیل دارای طعمی مشابه است.

چگونه چای جوز هندی را تهیه کنیم؟

پودر جوز هندی را به همراه یک تکه زنجبیل به آب جوش اضافه کنید. اجازه دهید به مدت ۲ تا ۳ دقیقه دم بکشد. چای جوز هندی شما آماده است!

انواع بارداری مولار

مصرف جوز هندی در دوران بارداری و شیردهی

مصرف بیش از حد می تواند باعث سقط جنین یا نقص هنگام تولد شود. صحبت در زمان شیردهی نیز هست. از این رو در هر دو مورد از جوز هندی خودداری کنید. در موارد نادر ، مصرف زیاد جوز هندی حتی می تواند منجر به مرگ شود.

حرف آخر

جوز هندی ادویه ای است که در بسیاری از آشپزخانه های جهان یافت می شود. طعم گرم و مغذی آن با بسیاری از غذاها خوب ترکیب می شود و آن را به عنوان یک عنصر محبوب در غذاهای شیرین و خوش طعم به طور یکسان تبدیل می کند.

گذشته از بسیاری از کاربردهای آشپزی، جوز هندی حاوی ترکیبات گیاهی ضد التهابی قدرتمند است که به عنوان آنتی اکسیدان عمل می کند. اینها ممکن است خلق و خوی، کنترل قند خون و سلامت قلب را بهبود بخشد، اگرچه تحقیقات بیشتری در مورد این اثرات در انسان مورد نیاز است.

مراقب باشید که از این ادویه گرم به مقدار کم لذت ببرید، زیرا دوزهای زیاد می تواند عوارض جانبی جدی ایجاد کند.

ادویه جات ترشی جات مورد استفاده در سراسر جهان، جوز هندی مطمئنا سهم زیادی در آن دارد. و شما دیدید که آنها چه هستند. بنابراین، چرا بلافاصله شروع به مصرف جوز هندی در رژیم غذایی خود نمی کنید؟ همچنین به ما بگویید که چگونه از این ادویه در برنامه غذایی خود استفاده می کنید.


بهترین سیاست های همسرداری برای زنان – سری دوم

سلام به شما خوبان امید وارم از بست بهترین سیاست های همسرداری برای زنان سری اول لذت برده باشید اگر اولین بار است که این بست را میبینید توصیه میکنم در ابتدا سیاست های همسرداری برای زنان ۱ را بخوانید.

بهترین سیاست های همسرداری برای زنان - سری دو

 

۹ علت مهم خیانت در سیاست های همسرداری زنان :

۱٫ حس تنوع طلبی
در اقایان بیشتر از خانم ها دیده میشود،بیش می اید که بعضی از مردها درگیر چنین روابطی شوند.

۲٫سردی روابط
وقتی بین زوج ها روابط محبت امیز ،عاطفی ،هیجانی کم می شود دیگر خبری از شور و هیجان نیست و منجر به خیانت میشود برای تجربه ی حس تازگی و هیجان .

۳٫سرد شدن نسبت به ظاهر یکدیگر
در زندگی زناشویی افراد به تدریج ممکن است نسبت به ظاهر همسرشان دلسرد شوند یا اینکه جذابیت های فرد مقابلشان برایشان یکنواخت و تکراری شده باشد.

۴٫ازدواج های اجباری
زن یا مردی که بر خلاف میلشان به دلیل اصرار خانواده تن به ازدواج می دهند احتمال اینکه به همسرشان خیانت کنند بیشتر از سایرین است

۵٫انتقام گرفتن
زنو شوهر ممکن است به دلیل رنجشی که از یکدیگر دارند ، دست به انتقام بزنند و راه خیانت را انتخاب کنند .مثلا مردی که به همسرش بدبین است
و او را تحت فشار قرار میدهد همسرش برای انتقام از او بی وفایی میکند ،چرا که زن ها دائما به این فکر میکنند که کارهای بدی که همسرشان در حق او کرده را تلافی کنند

۶٫بر اورده نشدن نیاز جنسی
بعضی از افراد در روابط جنسی به مشکل میخورند به جای انکه از طریق مشاوره و مراجعه به متخصصان مشکلاتشان را حل کنند سعی میکنند به همسرشان خیانت کنند.

۷٫کنجکاوی
گاهی افراد به دلیل صحبت سایرین درباره ی روابط خارج از سیستم خانواده به دنبال بی وفایی می روند و به اصطلاح می خواهند ببینند چه خبر است

۸٫احساس نا امنی در رابطه
یکی دیگر از دلالیل ایجاد بی مهری است، مثلا زمانی که یکی از طرفین به دفعات به همسرش بگوید تو را ترک میکنم حس ناامنی در او به وجود خواهد امد

۹٫داشتن انتظارات و رفتار های غیر معقول
این انتظارات میتوانند در مسائل زناشویی و مادی باشند ، هرکدام به نوعی به زندگی اسیب میزند.

 

بهترین سیاست های همسرداری برای زنان - سری دوم
بهترین سیاست های همسرداری برای زنان – سری دوم

 

بهترین راه برای جلوگیری از خیانت این است که با شریک زندگیتان رابطه عالی بسازید ، وقتی نیاز های احساسی و فیزیکی ما در زندگی مشترک رفع شود،دیگر به رفع انها در جای دیگر علاقه ی چندانی نشان نمی دهیم. بسنجید تا چه میزان خواسته ها و نیاز های همسرتان را رفع میکنید و برعکس. در زمینه هایی که ضعف میبینید،درباره ی ان صادقانه با شریکتان صحبت کنید وچیز هایی که برای رضایت و خوشحالی در ان زمینه ی خاص به ان نیازمندید با او در میان بگذارید.

مرد ها چه زن هایی را ترک میکنند

۱٫ زنان توجه طلب (هیستوریک )
زنانی هستند که دوست دارند مورد توجه واقع شوند دلشان میخواهد گرم و قدرتمند به نظر برسند در صورتی که بشدت در بشت صحنه یخ زده اند .

۲٫زنان مهرورز (حمایتگر )
این گروه از زنان مردان را با کودکان خود اشتباه گرفته اند.دلشان میخواهد مانند یک مادر شش دانگ مراقب شوهر خود باشند

۳٫زنان بچسب یا ( سیریش )
این گروه از زنان به شدت گیر میدهند در محبت و بی محبتی افراط میکنند.دلشان میخواهد همه جا به همسر خود منگنه شوند.این گروه از زنان گاهی انقدر در مهرورزی افراطی هستند
که مردان را از خود دور میکنند.

۴٫زنان شکاک
این زنان به طرز شگفت انگیزی به همسر خود شک دارند .به طور مداوم در جست و جوی نشانه ای از خیانت هستند،این زنان بدون مقدمه به دنبال مردشان راه می افتند و او را تعقیب میکنند

۵٫زنان مرد نما
این خانم ها دوست دارند کارهای مردانه انجام دهند و از ظرافت زنانه دور مانده اند مردانی که بااین گروه زندگی میکنند مردانگی خود را از یاد میبرند

 

بهترین سیاست های همسرداری برای زنان - سری دوم
بهترین سیاست های همسرداری برای زنان – سری دوم

زن زیرک اینگونه نیست ، چند وقته همسرم بیش قدم نمیشه! وقتی مردی سعی میکند با گفتن عباراتی نظیر بیا ارتباط جنسی داشته باشیم ،بیش قدم شود زن نا اگاهانه بیام های طرد شده ی زیر را می دهد. حالا نمیتوانم باید غذا درست کنم. حالا نمیتوانم باید تلفن بزنم ، نمیتوانم باید به خرید بروم ، وقت ندارم ،نمیتوانم سرم خیلی شلوغ است ، حالا زمان خوبی نیست ، شرایط بدنی ام مساعد نیست
هربار چنین اتفاقی می افتد مرد سعی خواهد کرد شرایط را درک کند اما در سطح احساسی بذیرش این موضوع که طرد نشده است بسیار دشوار خواهد بود.

 

بهترین سیاست های همسرداری برای زنان - سری دوم
بهترین سیاست های همسرداری برای زنان – سری دوم

درطول زمان ممکن است از بیشقدم شدن در ارتباط جنسی اجتناب کند . مرد هنوزم ممکن است ارتباط جنسی بخواهد اما بعد از اینکه به طور مکرر سرخورده شود عقب نشینی میکند و منتظر علامتی واضح از طرف همسرش می ماند که به او نشان دهد. در حال و هوای ارتباط جنسی است. و شاید به سمت زنان دیگر کشیده شود چرا که دیگر به همسرش به عنوان شریک جنسی نگاه نمیکند.

برای استحکام روابط زناشویی به چند نکته توجه کنید:

ـ به ظاهرتان رسیدگی کنید. فکر نکنید وقتی در یک خانه زندگی می‌کنید دیگر مهم نیست چگونه به نظر برسید.
جاذبه ظاهری‌تان را حفظ کنید.

ـ معطر بودن می‌تواند در روابط زن و شوهر معجزه کند.معطر بودن فقط استفاده از عطر نیست
همیشه خوشبو باشید و اگر از سر کار می‌آیید یا آشپزی کرده‌اید، با​ دوش‌گرفتن و تعویض لباس خود را برای دیدار با همسرتان آماده کنید.
بوی قرمه‌سبزی اشتها‌برانگیز است، اما این بو روی لباس همسر می‌تواند خیلی دفع‌کننده باشد.

  • مسواک زدن و دهان خوشبو داشتن را جدی بگیرید.

ـ شما و همسرتان، نزدیک‌ترین رابطه را با هم دارید.
گاهی شوخی‌های کلامی و حتی پیامک‌هایی که شیطنت‌آمیز است می‌تواند به استحکام رابطه‌تان کمک کند.

ـ چند وقت یکبار یک شب رویایی برای خود بسازید.
می‌توانند بچه‌ها گاهی منزل پدربزرگ و مادربزرگ بمانند و شما یک خانه دو نفره را تجربه کنید.

با ارزوی زندگی شاد برای همه ، شما هم اگر نظری دارید در همین بخش برای ما کامنت بزارید.


در مورد جراحی تیروئید چه می دانید؟ غده تیروئید یک عنصر مهم برای سلامت کلی فرد است. هورمونهای تولید شده توسط تیروئید تقریباً در هر سلول بدن تأثیر می گذارد. بنابراین، این غده بر متابولیسم، پاسخ به استرس، عملکرد مغز و موارد دیگر تأثیر می گذارد. از آنجا که تیروئید وظیفه تنظیم بسیاری از عملکردها و سیستمهای بدن را بر عهده دارد، شاید باور داشتن این که عملکرد صحیح بدن بدون عملکرد آن ممکن باشد دشوار است. اگرچه این می تواند چالش برانگیز باشد، افراد بدون تیروئید می توانند با استفاده از درمان و پشتیبانی مناسب زندگی سالمی را تجربه کنند. در این مقاله از بخش غدد و بیماری های موزیک دان در مورد جراحی تیروئید صحبت خواهیم کرد.

بیماری های شایع غده تیروئید و جراحی تیروئید

دلایل مختلفی وجود دارد که ممکن است تیروئید نداشته باشید. موقعیت های فردی بر عدم داشتن تیروئید تأثیر می گذارد. هر شخص و وضعیت آنها متفاوت است و باید با توجه به آن رفتار کرد.

جراحی تیروئید

کم کاری تیروئید مادرزادی

در موارد نادر، بدن ممکن است تیروئید عملکردی ایجاد نکند. این بدان معنی است که ممکن است یک فرد با غده تیروئید ناقص یا غیر کاربردی به دنیا بیاید یا به سادگی یکی از آنها نداشته باشد. موقعیت هایی مانند اینها در دسته کم کاری تیروئید مادرزادی قرار می گیرند. در ایالات متحده آزمایشاتی بر روی نوزادان انجام می شود تا وجود غده تیروئید عملکردی را تأیید کند. اگر پزشکان تشخیص دهند که کودک دچار کم کاری تیروئید مادرزادی است، نوزاد بلافاصله در درمان جایگزینی هورمون ثبت می شود. علاوه بر کمک به حفظ عملکرد بدن در بزرگسالان، بهینه سازی هورمونهای تیروئید در کودکان به مقابله با رشد بازدارنده، بی حالی و تأخیر در رشد ذهنی و جسمی کمک می کند.

تیروئیدکتومی – جراحی تیروئید

یکی دیگر از دلایلی که ممکن است تیروئید نداشته باشید این است که از طریق تیروئیدکتومی برداشته شود. این روش شامل از بین بردن بیشتر یا همه تیروئید است. چنین عملی می تواند منجر به تغییر شدید علائم مربوط به کم کاری تیروئید شود. دلایل مختلفی وجود دارد که ممکن است تیروئید برداشته شود.

تیروئیدکتومی اغلب در صورت تشخیص سرطان تیروئید انجام می شود. برداشتن ممکن است به بیمارانی که بیوپسی نامفهوم گره تیروئید دارند، پیشنهاد شود. در چنین شرایطی، نگه داشتن کامل غده سرطانی تیروئید نسبت به سایر عوامل مختلف دشوار است، تیروئیدکتومی ممکن است امن ترین دوره عمل باشد.

گواتر، همچنین به عنوان یک تیروئید بزرگ شده شناخته می شود، یا وجود ندول های متعدد تیروئید ممکن است باعث تیروئیدکتومی شود. گره های تیروئید علاوه بر عدم زیبایی از نظر زیبایی، ممکن است باعث مشکل در تنفس یا بلع فرد شود. برداشتن تیروئید می تواند این مسئله را برطرف کند اما این یک عمل غیر قابل برگشت است که باید تنها پس از بررسی دقیق انجام شود.

اگر شرایطی مانند بیماری گریوز (علت اصلی پرکاری تیروئید) و تیروئیدیت هاشیموتو شدید شود، پزشک ممکن است تیروئیدکتومی را پیشنهاد کند. اگرچه این شرایط به عنوان اختلالات خود ایمنی طبقه بندی می شوند، اما به شدت با اختلال عملکرد تیروئید و مشکلات هورمونی همراه هستند. معمولاً برداشتن جراحی تیروئید فقط پس از معالجه بیمار با سایر گزینه های موجود توصیه می شود. با این حال، چندین کشور دیگر این رویه را بیش از ایالات متحده ترویج می کنند.

جراحی تیروئید

کم کاری تیروئید

کسانی که تیروئید دارند ممکن است احساس کنند که کمبود شدید اطلاعات در مورد وضعیت آنها وجود دارد. با این حال، با افزایش شیوع آگاهی تیروئید و مطالعه بیشتر در مورد کم کاری تیروئید، اطلاعات زیادی در مورد وضعیت آنها وجود دارد.

هنگامی که تیروئید فرد قادر به تولید مقادیر کافی هورمونهای تیروئید لازم برای عملکرد مناسب بدن نیست، فرد به کم کاری تیروئید مبتلا می شود. اگر فردی فاقد تیروئید باشد، هیچ غده ای برای تولید هورمون های لازم وجود ندارد. بنابراین، برای آنها کم کاری تیروئید محسوب می شود. صرف نظر از این که اگر یک بیمار کم کاری تیروئید غده تیروئید خود را داشته باشد یا خیر، وضعیت آن کمی متفاوت است.

کم کاری تیروئید طیف گسترده ای از علائمی را که اغلب به اشتباه ناشی از سایر شرایط ایجاد می شود،ترویج می کند. بیماران کم کاری تیروئید با یا بدون غده تیروئید ممکن است برخی از علائم زیر را تجربه کنند:

اگرچه در تقابل کم کاری تیروئید با یا بدون غده تیروئید تفاوت های کمی وجود دارد، اما تفاوت های قابل توجهی وجود دارد که درک آن مهم است.

جراحی تیروئید

کم کاری تیروئید بدون تیروئید

افراد مبتلا به کم کاری تیروئید اغلب برای جلوگیری از موادی که عملکرد تیروئید را کند می کنند، هدایت می شوند. با این حال، اگر فرد بدون تیروئید باشد، لازم نیست نگران این موضوع باشد زیرا هیچ تاثیری در تیروئید غیر موجود آنها نخواهد داشت. بنابراین، کسانی که فاقد تیروئید هستند با رژیم غذایی خود می توانند آزادتر عمل کنند. با این حال، مانند هر کسی که تحت درمان جایگزینی هورمون قرار دارد، مهم است که بیش از حد سویا مصرف نکند. هنگامی که بیش از حد سویا در بدن وجود دارد، می تواند بر جذب هورمون تیروئید تأثیر منفی بگذارد. این می تواند تأثیر منفی بر داروهای تیروئید فرد بگذارد.

بدون تیروئید، بدن نمی تواند هورمون های مهم تیروئید T4 و T3 را تولید کند. علاوه بر این، تبدیل T4 به T3 در درجه اول در تیروئید صورت می گیرد (تبدیل می تواند در بافت محیطی رخ دهد اما تقریباً به همان اندازه کارآمد نیست). بدون وجود غده تیروئید، تقریباً مطمئناً کمبود T3 خواهد بود. به همین دلیل، برای بیماران کم کاری تیروئید بدون تیروئید مهم است که درمان هایی تجویز شوند که علاوه بر T4، شامل T3 نیز شود.

کسانی که به کم کاری تیروئید مبتلا می شوند باید مرتباً ارزیابی شده و داروهای خود را به طور مناسب برای تنظیم هورمون های تیروئید تنظیم کنند. دلیل این است که عملکرد تیروئید می تواند به طور نامنظم تغییر کند. با این حال، هنگامی که فرد بدون تیروئید است، در میزان تیروئید آنها نوسان کمی وجود دارد، زیرا از منابع خارجی تهیه می شود. افراد بدون تیروئید در واقع می توانند تنوع عملکرد و نوسانات تیروئید را تخفیف دهند. بنابراین، بهینه سازی و حفظ سطح هورمون ممکن است آسان تر باشد.

جراحی تیروئید و زندگی بدون تیروئید

زندگی بدون تیروئید ممکن است! اگرچه ممکن است به نظر برسد که افراد بدون تیروئید توسط جامعه پزشکی فراموش شده اند که اینگونه نیست. بیشترین اطلاعات در مورد این بیماری مربوط به افراد مبتلا به غده تیروئید و بدون آن است. با این وجود شناخت تفاوتهای مهم مانند واریانس رژیم غذایی، نیاز به داروی T3 و نوسانات کمتر در سطح تیروئید بسیار مهم است. با کمک های پزشکی مناسب و آگاهی بیشتر در مورد کم کاری تیروئید، حتی اگر تیروئید نداشته باشند می تواند یک زندگی کامل را تجربه کند.

جراحی تیروئید

چرا به عمل جراحی تیروئید نیاز دارم؟

جراحی تیروئید درمانی برای چندین اختلال غده تیروئید توصیه می شود. اینها ممکن است یکی از موارد زیر را شامل شود:

  • گواتر بزرگ تیروئید یا چند گره (گواتر غده تیروئید بزرگ شده است) و باعث ایجاد علائم انسدادی تنفس یا مشکلات بلع می شود.
  • آدنوم تیروئید گره انفرادی (تومور خوش خیم)
  • سرطان تیروئید
  • بیماری گریوز (پرکاری تیروئید یا تیروتوکسیکوز)
  • کیست مکرر تیروئید
  • جایی که نوع ندول مشخص نیست

مهم است که عمل جراحی تیروئید شما توسط یک جراح باتجربه انجام شود که مرتباً عملیات تیروئید را انجام می دهد. هرگونه سؤالی که در ذهن شما است از جراح سؤال کنید، مانند تعداد عمل های تیروئیدی که انجام می دهند، هرگونه عارضه احتمالی (از جمله عوارض مربوط به خودشان) و همچنین هرگونه گزینه دیگری که برای جراحی تیروئید وجود دارد. حرفه پزشکی حق شما را برای شرکت در تصمیم گیری در مورد چنین موضوعی مهم تشخیص می دهد و از شما خواسته می شود قبل از عمل رضایت آگاهانه خود را صادر کنید.

قبل از جراحی تیروئید چه انتظاری می توان داشت؟

هنگامی که تصمیم به جراحی گرفتید، ارزیابی قبل از عمل انجام می شود، که شامل عملکرد تیروئید، کلسیم و سایر آزمایش های خون است. همچنین ممکن است شما دارای آزمایش اشعه X قفسه سینه، سی تی اسکن و / یا یک الکتروکاردیوگرام (ECG) باشید. تارهای صوتی شما نیز ممکن است بررسی شود. بیمارستان توضیح خواهد داد که چه مدت باید در بیمارستان بمانید (معمولاً یک تا چهار روز) و اینکه چه چیزی را با خود به بیمارستان ببرید.

جراحی تیروئید

در طول جراحی تیروئید چه اتفاقی می افتد؟

عمل تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. عمل جراحی تیروئید معمولاً هنگام انجام جراح باتجربه ساده است. انواع اصلی جراحی تیروئید عبارتند از:

  • تیروئیدکتومی توتال (از بین بردن تمام غده تیروئید)
  • لوبکتومی یا همی تیروئیدکتومی (برداشتن نیمی از غده تیروئید)
  • تیروئیدکتومی ساب توتال (از بین بردن بیشتر غده تیروئید اما یک بافت کوچک از یک طرف باقی می ماند)
  • گاهی اوقات ایسموسکتومی (برداشتن قسمت مرکزی غده تیروئید) انجام می شود

برش معمولاً از طریق برش پایین در گردن شما ایجاد می شود. بسیاری از ساختارها از گردن عبور می کنند و در طی عمل جراح برای شناسایی شریان های مختلف، رگ ها و اعصاب پزشک باید مراقب باشد. توجه ویژه ای به اعصاب تأمین کننده جعبه صوتی شما و همچنین خونرسانی به غدد پاراتیروئید که متابولیسم کلسیم شما را کنترل می کنند، می کنند. غده تیروئید از خون بسیار غنی برخوردار است و برای جلوگیری از خونریزی، شریان ها قبل از برداشتن غده به دقت گره می خورند. بعد از خارج شدن قسمتی از تیروئید که نیاز به خارج شدن دارد، زخم به همراه پوست بسته می شود. این کار را می توان با بخیه، گیره، نوار چسبنده (استریستریپس) یا چسب انجام داد. در صورت استفاده از بخیه، اینها پس از چند روز برداشته می شوند. بعضی اوقات از بخیه های محلول استفاده می شود. لوله های تخلیه کوچک گاهی در گردن قرار می گیرند تا مایعات اضافی را برای ۲۴-۴۸ ساعت اول تخلیه کنند.

بعد از جراحی تیروئید چه انتظاری می توان داشت؟

ممکن است بعد از عمل کمی احساس ناراحتی کنید، اما این به زودی بهبود می یابد. اگر عوارضی وجود نداشته باشد، شما می توانید که بعد از یک یا چند روز به خانه بروید. اگر خونریزی قابل توجهی در زخم وجود داشته باشد، لازم است که شما به بیمارستان برگردید، اما این بسیار نادر است و معمولاً در طی ۱۲ ساعت اول این اتفاق می افتد.

جراحی تیروئید

تاثیر جراحی تیروئید بر تارهای صوتی

ممکن است صدای شما بعد از عمل کمی خشن به نظر بیاید، اما این معمولاً موقتی است. اگر عصب اصلی در جعبه صوتی آسیب دیده باشد، ممکن است صدای شما خشن یا نفس گیر به نظر برسد، و ممکن است کمی ضعیف تر از گذشته شود. معمولاً طی شش ماه بهبود می یابد. وقتی آسیب فقط از یک طرف باشد، تار صوتی دیگر غالباً جبران می شود و صدا معمولاً معمولی یا نزدیک به حالت عادی است. مشکلات دائمی در تقریباً یک تا دو درصد موارد بروز می کند. در صورت بروز مشکلات مداوم با صدای خود، جراحی برای کمک به شما وجود دارد. از شما خواسته می شود که به بخش گفتاردرمانی مراجعه کنید و ممکن است لازم باشد جراحی را ببینید که در جراحی حنجره تخصص دارد. برای کمک به رفع مشکل تارهای صوتی، می توان یک عمل جراحی کوچک انجام داد.

خوانندگان حرفه ای، سخنرانان عمومی، معلمان و افرادی که با کودکان خردسال سر و کار دارند، ممکن است متوجه شوند که استفاده از صدایشان پس از عمل سخت تر است، و گاهی اوقات ممکن است صدا به شکلی دیگر نظر  برسد. این امر به این دلیل است که عصبی دیگر که یک عضله کوچک در جعبه صدا را وجود دارد، تحت تأثیر این عمل جراحی قرار گرفته است. این نیز نادر است، اما در هر شش مورد تقریبا شش مورد اتفاق می افتد، اما معمولاً طی شش ماه بعد از جراحی بهبود می یابد. در صورت آسیب موقتی یا دائمی عصب، گفتاردرمانی و مراجعه به یک واحد صوتی متخصص می تواند کمک کند.

اگر از صدای خود به صورت حرفه ای استفاده می کنید مهم است که قبل از عمل، در مورد این موضوع به طور کامل با جراح خود صحبت کنید.

آیا جراحی تیروئید می تواند بر پاراتیروئیدهای من تأثیر بگذارد؟

پاراتیروئیدها چهار غده کوچک به اندازه یک نخود کوچک است که در کنار تیروئید یا گهگاهی درون آن قرار دارد. آنها تعادل کلسیم بدن را کنترل می کنند. جراح شما تمام تلاش خود را برای حفظ این موارد انجام می دهد، اما حتی در بهترین حالت ممکن است آنها در نتیجه جراحی تیروئید تحت تأثیر قرار بگیرد. بعلاوه، ممکن است یک یا چند پاراتیروئید به طور اجتناب ناپذیری برداشته شود. این می تواند منجر به کمبود فشار خون (یا سطح کلسیم خون پایین) شود که می تواند موقتی یا دائمی باشد. خوشبختانه شما به هر چهار پاراتیروئید احتیاج ندارید، اما بعضی اوقات روزها، هفته ها یا حتی ماه ها طول می کشد تا بقیه پاراتیروئیدها بتوانند تعادل کلسیم خود را به طور کامل کنترل کنند. دلیل این امر این است که پاراتیروئیدها اغلب بخشی از خونرسانی خود را از تیروئید دریافت می کنند و مجبورند پس از عمل نسبت به خون رسانی کمی متفاوت عمل کنند.

اگر بعد از عمل احساس سوزن سوزن شدن در دست، انگشتان دست و یا اطراف دهان خود دارید، باید به کادر پزشکی هشدار دهید زیرا این ممکن است نشانه ای از کاهش سطح کلسیم شما باشد، معمولاً در نتیجه کاهش خون یا صدمه به یک یا پاراتیروئیدهای بیشتر این اتفاق می افتد.

به طور معمول آزمایش خون در شامگاه جراحی شما یا صبح روز بعد انجام می شود تا سطح کلسیم بررسی شود. اگر خیلی کم باشد، ممکن است بعداً بررسی شود. این شایع ترین علت تاخیر در ترخیص از بیمارستان است. به طور کلی بیش از ۴۰٪ از بیماران با برخی از قرص های کلسیم و یا ویتامین D در منزل مرخص شده اند، اما این امر در اکثر بیماران متوقف می شود و این بدان معنا نیست که برای زندگی باید به مصرف قرص های کلسیم پرداخته شود.

غدد پاراتیروئید غالباً طی شش تا هشت هفته عملکرد خود را بازیابی می کنند. پس از کل تیروئیدکتومی، حدود پنج تا ده درصد ممکن است دچار کمبود فشار خون تیروئید دائمی شوند و نیاز به مصرف کلسیم و یا ویتامین D برای زندگی دارند. جراحی غدد لنفاوی برای سرطان تیروئید این خطرات را افزایش می دهد.

جراحی تیروئید

جای زخم جراحی تیروئید به چه صورت خواهد بود؟

هنگامی که جای زخم بهبود یابد، معمولاً به سختی قابل تشخیص است. اگرچه در برخی افراد، لطیف، قرمز و ضخیم تر می شود. به این اسکار هیپرتروفیک یا کلوئید گفته می شود. کلوئیدها در جوانان بویژه برای افراد مو قرمزی و آنهایی که از آفریقا یا غرب هند هستند شایع تر است، اما آنها می توانند در همه نژادها به روشی غیرقابل پیش بینی اما خوشبختانه نادر بروز کنند. از نوار استروئیدی و تزریق ها می توان برای کاهش قرمزی و ضخامت استفاده کرد. درمان با لیزر گاهی اوقات می تواند کمک کند. اگر با اسکارهای قبلی مشکل داشتید، این را به جراح خود ذکر کنید.

بعد از جراحی تیروئید چه کاری باید انجام داد؟

برای بررسی وضعیت شما به شما تاریخ معینی داده می شود و پزشک معاینه خون را برای بررسی عملکرد تیروئید در حدود شش تا هشت هفته پس از عمل ترتیب می دهد. در صورت داشتن تیروئیدکتومی در کل، باید بلافاصله پس از عمل، قرص لووتیروکسین مصرف کنید تا تیروکسین تولید شده توسط غده تیروئید خود را جایگزین کنید. اگر لوبکتومی یا همی تیروئیدکتومی دارید، اگر میزان غده باقی مانده قادر به حفظ عملکرد طبیعی تیروئید نباشد، ممکن است دچار کم کاری تیروئید (تیروئید غیر فعال) شوید. در حدود یک از پنج بیمارانی که قسمتی از تیروئید خود را برداشته اند،برای بالا بردن تیروکسین تولید شده توسط غده تیروئید باقی مانده، باید مقدار کمی لووتیروکسین مصرف کنند. اگر برای از بین بردن برخی از غدد لنفاوی خود عمل جراحی گسترده تری داشته باشید، ممکن است به یک فیزیوتراپیست مراجعه کنید.

عفونت ریه

بهبودی پس از جراحی تیروئید

بهبودی شما به میزان و نوع عمل جراحی بستگی دارد. بهبودی از جراحی سنتی باز بیش از یک روش کم تهاجمی طول می کشد.

بعد از عمل ممکن است موارد زیر را تجربه کنید:

تغییر در صدا، مانند صدای خشن، مشکل در بلند صحبت کردن، خستگی صدا. این تغییرات ناشی از آسیب دیدن اعصاب حنجره است که در حین جراحی جعبه صوتی شما (حنجره) ایجاد می شود. این ممکن است چند روز یا چند هفته طول بکشد اما بندرت دائمی است. استفاده از سیستم نظارت بر تمامیت عصب NIM® از Medtr nic به جراحان کمک می کند تا خطر جراحات عصبی را در حین عمل کاهش دهند.

گاهی اوقات ممکن است به دلیل آسیب دیدن غدد پاراتیروئید در حین عمل، میزان کلسیم خون پایین را تجربه کنید. باز هم، این معمولاً فقط یک مشکل موقتی است که با مصرف مکمل های کلسیم در طی چند روز درمان می شود. علائمی از احتمال کمبود کلسیم، بی حسی و احساس سوزن سوزن شدن در لب، دست ها و کف پای شما است، احساس خزندگی در پوست، گرفتگی عضلات و اسپاسم، سردردهای بد، اضطراب و افسردگی.

در روزهای بعد از عمل، باید از ناحیه جراحی شده خود مراقبت کنید. به نوع پانسمان (پوشش) زخم بستگی دارد، تا زمانی که بهبودی کامل نشود، ممکن است شما اجازه حمام کردن، دوش گرفتن یا شنا را نداشته باشید. ممکن است متوجه کبودی یا تورم جزئی در اطراف اسکار شوید. این طبیعی است. اما اگر متوجه تورم چشمگیری شدید، باید سریعاً با جراح خود تماس بگیرید زیرا این می تواند نشانه عفونت باشد. جای زخم ممکن است به تدریج صورتی شود و احساس ضخامت ایجاد شود. سخت شدن عموماً در حدود سه هفته پس از عمل و پس از آن طی دو تا سه ماه آینده کاهش می یابد. مالیدن مقدار کمی کرم مرطوب کننده بدون بو در اطراف زخم کمک کند زیرا این کار به نرم شدن پوست و جلوگیری از خشکی در اثر بهبودی کمک می کند.

قبل از بازگشت به محل کار و سایر فعالیت های روزانه شما باید حداقل یک یا دو هفته طول بکشد تا بهبود یابید. شما نباید حدود ۲ هفته پس از عمل، اجسام سنگین را بلند کنید تا از هر گونه فشار روی گردن خود جلوگیری کنید.

احتمالاً گردن شما متورم شده است و ممکن است درست بعد از عمل احساس سستی و بی حسی کنید. این طبیعی است و با بهبودی زخم به تدریج بهبود می یابد. به محض اینکه می توانید سر خود را بدون درد و مشکل بچرخانید (طی حدود یک هفته)، باید بتوانید رانندگی و سایر فعالیت های روزانه از جمله ورزش های غیر تماسی را از سر بگیرید. فیزیوتراپی بیمارستان احتمالاً بعضی از تمرینات ملایم گردن و شانه را برای انجام این عمل توصیه خواهد کرد. اینها به جلوگیری از هرگونه سختی دائمی کمک می کند. حتماً دستورالعمل های فیزیوتراپی خود را رعایت کنید. اگر همچنان در مورد درد یا سختی در حرکات مشکل دارید، با پزشک خود تماس بگیرید.

در حالی که گردن شما سفت و دردناک است، ممکن است نیاز به خوردن غذاهایی داشته باشید که نرم و بلع آسان هستند. اطمینان حاصل کنید که به آرامی غذا می خورید و در طول و بعد از غذا نوشیدنی زیادی مصرف می کنید تا غذای خود را نرم و از انسداد جلوگیری کنید. این ممکن است به استفاده از مخلوط کن برای مخلوط کردن مواد غذایی جامد کمک کند.

برای بررسی سطح هورمون و بهبودی، باید چند بار بعد از عمل به پزشک یا جراح خود مراجعه کنید. در این بازدیدها، شما مشاوره دریافت می کنید که چقدر زود می توانید به فعالیتهای روزانه خود بازگردید.

جراحی تیروئید

زندگی روزانه

افرادی که تیروئیدکتومی کامل دارند و اکثر افرادی که تیروئیدکتومی زیر پوستی دارند باید تا آخر عمر داروهای جایگزین تیروئید (تیروکسین) مصرف کنند. بدون استفاده از هورمون تیروئید، افراد دچار خستگی، افسردگی، مشکل در تمرکز، مشکلات حافظه، افزایش وزن غیر قابل توضیح یا زیاد، خشکی پوست، ضخامت پوست و یا خارش، خشکی مو، ریزش مو، احساس سرما (بخصوص در پا و دست) می شوند.، یبوست، گرفتگی عضلات، درد مفاصل، افزایش جریان قاعدگی، کاهش میل جنسی و دوره های قاعدگی مکرر. قرص های جایگزین هورمون کوچک و آسان هستند. پزشک میزان هورمون شما را بطور منظم بررسی می کند و میزان مصرف تیروکسین را تا زمانی که مناسب شما باشد تنظیم می کند.

برخی نکات مهم در مورد جراحی تیروئید

  • جراحی تیروئید باید توسط یک جراح باتجربه تیروئید انجام شود
  • از شما خواسته خواهد شد رضایت آگاهانه خود را پر کنید. قبل از جراحی هر سؤالی که دارید، بپرسید
  • اگر بعد از عمل هرگونه احساس خستگی در دست، انگشت یا صورت خود دارید فوراً کادر پزشکی را مطلع کنید. ممکن است به مکمل های کلسیم نیاز داشته باشید.
  • زخم معمولاً بعد از شش ماه تا یک سال به سختی قابل رویت است
  • بعد از عمل تیروئید باید تقریباً سالی یک بار آزمایش خون عملکرد تیروئید انجام دهید
  • در صورت مشاهده علائم کم کاری تیروئید مانند بی حالی، افزایش وزن یا تغییر خلق و خوی، باید به پزشک مراجعه کرده و آزمایش خون بدهید.
  • از عوارض اصلی جراحی تیروئید مشکلات صوتی و کمبود کلسیم است. این موارد معمولاً موقتی است اما در تعداد کمی از موارد ممکن است دائمی باشد
  • گزینه های دیگر برای جراحی تیروئید برای پرکاری تیروئید درمان دارویی ضد تیروئید یا درمان با ید رادیواکتیو است.

مشکلات تیروئید اغلب در خانواده ها وجود دارد و اگر اعضای خانواده دارای این بیماری هستند، باید تشویق شوند با پزشک عمومی خود بحث کنند که آیا آزمایش تیروئید ضروری است یا خیر.

مراقبت از خود در خانه پس از جراحی تیروئید

فعالیت

وقتی احساس خستگی می کنید استراحت کنید. خواب کافی به شما در بهبودی کمک می کند. وقتی دراز کشیدید، دو یا سه بالش را زیر سر خود بگذارید تا آن را بلند نگه دارد.

سعی کنید هر روز پیاده روی کنید. با قدم زدن کمی بیشتر از آنچه روز گذشته انجام داده اید شروع کنید. مقداری زمانی را که قدم می زنید افزایش دهید. راه رفتن باعث افزایش جریان خون می شود و به جلوگیری از ذات الریه و یبوست کمک می کند.

به مدت ۳ هفته بعد از عمل یا تا زمانی که پزشکتان بگوید اشکال ندارد، از فعالیت بدنی شدید و بلند کردن اجسام سنگین خودداری کنید.

به مدت ۲ هفته بعد از عمل بیش از اندازه گردن خود را به سمت عقب نکشید.

آیا می توانید دوباره رانندگی کنید، از پزشک خود سؤال کنید.

می توانید دوش بگیرید، مگر اینکه هنوز در نزدیکی برش خود ترشح داشته باشید. برش را خشک کنید. اگر ترشح دارید، دستورالعمل پزشک خود را برای مراقبت از آن انجام دهید.

رژیم غذایی بعد از جراحی تیروئید

اگر بلع دردناک است، از نوشیدنی های سرد، یخ های طعم دار و بستنی شروع کنید. در مرحله بعد، غذاهای نرم مانند پودینگ، ماست، کنسرو یا میوه پخته شده، تخم مرغ های خرد شده و سیب زمینی پوره شده را امتحان کنید. از خوردن غذاهای سخت یا خراشیده مانند چیپس یا سبزیجات خام خودداری کنید. از آب پرتقال یا گوجه فرنگی و سایر غذاهای اسیدی که می توانند گلو را تحریک کنند خودداری کنید.

اگر بلافاصله بعد از نوشیدن سرفه می کنید، مایعات خنک تر مانند اسموتی بنوشید.

ممکن است متوجه شوید که حرکات روده شما درست بعد از عمل منظم نیست. این رایج است. سعی کنید با حرکات روده از یبوست و فشار شدید جلوگیری کنید. ممکن است بخواهید هر روز یک مکمل فیبر مصرف کنید. اگر بعد از چند روز حرکات روده ای نداشته اید، از پزشک خود در مورد مصرف ملین ملایم سؤال کنید.

جراحی تیروئید

داروهای مورد نیاز پس از جراحی تیروئید

پزشک به شما خواهد گفت که آیا و چه زمان می توانید دوباره داروهای خود را شروع کنید. او همچنین در مورد مصرف داروهای جدید به شما دستورالعمل می دهد.

اگر رقیق کننده خون مانند وارفارین (کومدین) ، کلوپیدوگرل (پلاویکس) یا آسپرین مصرف می کنید، حتما با پزشک خود صحبت کنید. او به شما خواهد گفت كه آیا و چه موقع دوباره مصرف این داروها را شروع كنید. اطمینان حاصل کنید که دقیقاً درک کرده اید که پزشک می خواهد شما چه کاری انجام دهید.

داروهای ضد درد را دقیقاً مطابق دستورالعمل مصرف کنید

اگر پزشک برای درد شما دارویی برای شما تجویز کرده است، طبق تجویز آن را مصرف کنید.

اگر داروی ضد درد را مصرف نمی کنید، از پزشک خود بخواهید که آیا می توانید یک داروی بدون نسخه استفاده کنید.

اگر فکر می کنید داروی ضددرد شما به معده شما آسیب می رساند:

بعد از غذا داروی خود را مصرف کنید (مگر اینکه پزشک به شما گفته باشد).

از پزشک خود داروی مختلف درد بخواهید.

پزشک ممکن است برای جلوگیری از بروز مشکلات بعد از جراحی کمبود کلسیم، کلسیم تجویز کند. نداشتن کلسیم کافی باعث ایجاد علائمی مانند سوزن زدن در اطراف دهان یا در دست و پا می شود.

پزشک ممکن است آنتی بیوتیک تجویز کند. مصرف آنها را متوقف نکنید زیرا احساس بهتری دارید. شما باید دوره کامل آنتی بیوتیک ها را طی کنید.

جراحی تیروئید

مراقبت از زخم

اگر پزشک به شما گفته است که چگونه از زخم خود مراقبت کنید، دستورالعمل پزشک خود را انجام دهید. اگر دستورالعملی نگرفتید، این توصیه عمومی را دنبال کنید:

بعد از ۲۴ تا ۴۸ ساعت اول، ۲ بار در روز زخم را با آب تمیز بشویید. از پراکسید هیدروژن یا الکل استفاده نکنید، که می تواند بهبودی را کند کند.

ممکن است در نزدیکی بریدگی شما سوراخ هایی وجود داشته باشد. پزشک به شما می گوید چگونه می توانید از آن مراقبت کنید.

مراقبت های پیگیری بخش مهمی از درمان و ایمنی شماست. حتماً به پزشک خود مراجعه کرده و به آنجا بروید و در صورت بروز مشکل با پزشک یا پرستار خود تماس بگیرید. همچنین خوب است که از نتایج آزمایش خود مطلع شوید و لیستی از داروهای مصرفی خود را نگه دارید.

سرطان پانکراس

چه زمانی باید برای کمک تماس بگیرید؟

در هر زمان که فکر می کنید به مراقبت اضطراری نیاز دارید با ۱۱۵ تماس بگیرید. به عنوان مثال، با شماره زیر تماس بگیرید:

  • هوشیاری خود را از دست داد
  • درد ناگهانی قفسه سینه و تنگی نفس دارید، یا با سرفه خون از دهان شما خارج می شود.
  • شما در تنفس با مشکل روبرو هستید

در صورت تماس با پزشک یا پرستار خود تماس بگیرید و یا اگر:

  • بخیه های باز دارید یا زخم شما باز می شود
  • خونریزی از زخم شما از طریق بانداژ شما خیس می شود

علائم عفونت دارید، مانند:

  • افزایش درد، تورم، گرما یا قرمزی
  • رگه های قرمز منتهی به برش
  • ترشح از زخم خارج می شود
  • تب
  • احساس سوزن سوزن شدن در اطراف دهان دارید
  • در دست و پاها گرفتگی یا سوزن شدن دارید

حواستان به تغییرات بدنی تان باشد و در صورت بروز این مشکلات، با پزشک یا پرستار خود تماس بگیرید:

  • در صحبت کردن مشکلی دارید.
  • شما در معده خود احساس ناراحتی می کنید و نمی توانید مایعات را نگه دارید.
  • بعد از مصرف ملین هنوز یبوست داشته و شکمتان کار نمی کند.


اسکولیوز چیست؟ چه درمان هایی برای دفرمیتی ستون فقرات وجود دارد؟ آیا راهی برای پیشگیری از بروز آن وجود دارد؟ اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) انحنای جانبی ستون فقرات است که بیشتر اوقات در خلال رشد درست قبل از بلوغ رخ می دهد. در حالی که اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) می تواند در شرایطی مانند فلج مغزی و دیستروفی عضلانی ایجاد شود، علت ایجاد اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) ناشناخته است. حدود ۳٪ از بزرگسالان دارای اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) هستند. در این بخش از بیماری های موزیک دان به بررسی دفرمیتی ستون فقرات خواهیم پرداخت.

دفرمیتی ستون فقرات

بررسی اجمالی دفرمیتی ستون فقرات

بیشتر موارد اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) خفیف است، اما برخی از ناهنجاری های ستون فقرات همچنان با رشد کودکان شدیدتر می شوند. اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شدید می تواند ناتوان کننده باشد. انحنای ستون فقرات خصوصاً شدید می تواند میزان فضای داخل سینه را کاهش دهد و عملکرد صحیح ریه ها را دشوار می کند.

کودکانی که دارای اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) خفیف هستند، معمولاً با اشعه X از نزدیک مورد بررسی قرار می گیرند تا ببینند انحنا رو به وخامت می رود. در بسیاری موارد، هیچ درمانی لازم نیست. برای جلوگیری از بدتر شدن انحنا، برخی از کودکان نیاز به بریس دارند. برخی دیگر ممکن است برای جلوگیری از بدتر شدن اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) و صاف کردن موارد شدید اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )، نیاز به عمل جراحی داشته باشند.

اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) چیست؟

افراد مبتلا به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) دارای انحنای جانبی به سمت ستون فقرات هستند که می تواند مانند “S” یا “C” به نظر برسد.

ستون فقرات گاهی اوقات “ستون فقرات” خوانده می شود، اما فقط یک استخوان نیست. این ماده از استخوان های زیادی ساخته شده است (به نام مهره ها) که به وسیله نوعی بافت الاستیک به نام غضروف متصل می شوند. این به افراد انعطاف پذیری را برای خم شدن، کشش، تعادل و حتی پیاده روی می دهد.

اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) زمانی است که مهره ها به جای مستقیم بودن، یک خط خمیده تشکیل می دهند. گاهی اوقات آنها نیز مانند یک میل لنگ، چرخانده می شوند (پیچ خورده).

انحنای های کوچک معمولاً مشکلی ایجاد نمی کنند. اما منحنی که بدتر می شود می تواند برای سلامتی فرد بد باشد. منحنی های بسیار بزرگ می تواند به مفاصل آسیب برساند و باعث آرتریت ستون فقرات شود. انحناهای بزرگ باعث می شود که دنده ها در برابر لگن ساییده شوند و باعث ایجاد درد شود. اگر انحنای ستون فقرات زیاد باشد، ممکن است افراد دچار مشکلات ریوی شوند.

کودکان در هر سنی – حتی نوزادان – می توانند اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) داشته باشند. شایعترین نوع اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )، اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) ایدیوپاتیک نامیده می شود. این معمولاً وقتی افراد شروع به بلوغ می کنند ایجاد می شود.

دفرمیتی ستون فقرات

انواع رایج اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) چیست؟

بزرگترین دسته اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )، اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) ایدیوپاتیک است، اصطلاحی که برای اشاره به مواردی که دلیل قطعی ندارند استفاده می شود. اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) ایدیوپاتیک توسط گروه سنی تقسیم می شود:

  • شیرخوار: ۰ تا ۳ سال
  • نوجوان: ۴ تا ۱۰ سال
  • نوجوان: ۱۱ تا ۱۸ سال
  • بزرگسال: ۱۸+ سال
  • عصبی، هنگامی که ناهنجاری های عصبی روی عضلات ستون فقرات تأثیر می گذارد

به گزارش AANS، از بین این موارد، اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) ایدیوپاتیک بزرگسالان شایع ترین است.

پزشکان علت تقریبی ۲۰ درصد موارد اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) را تشخیص می دهند. اینها شامل انواع مختلف اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) از جمله:

مادرزادی، که در آن از بدو تولد ناهنجاری های ستون فقرات آشکار است

دفرمیتی ستون فقرات همچنین می تواند به عنوان ساختاری یا غیر ساختاری طبقه بندی شود. در اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) ساختاری، انحنای ستون فقرات در اثر بیماری، آسیب یا نقص هنگام تولد ایجاد می شود و دائمی است. اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) غیر ساختاری انحنای های موقتی را تعریف می کند که قابل رفع هستند.

دفرمیتی ستون فقرات

چه عواملی باعث اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) می شود؟

در حدود ۸۰٪ موارد، پزشکان دلیل دقیق خمیدگی نخاع را نمی یابند. اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) بدون علت شناخته شده همان چیزی است که پزشکان آن را “ایدیوپاتیک” می نامند.

برخی از انواع اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) علل واضحی دارند. پزشکان آن انحنای ها را به دو نوع تقسیم می کنند :

  • ساختاری
  • غیر ساختاری

در اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) غیر ساختاری، ستون فقرات به طور عادی کار می کند، اما به نظر می رسد خمیده است. چرا این اتفاق می افتد؟ دلایل زیادی وجود دارد، مانند بلند بودن یک پا از پای دیگر، اسپاسم عضلات و التهاباتی مانند آپاندیسیت. وقتی این مشکلات درمان شوند، این نوع اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) اغلب از بین می رود.

در اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) ساختاری، انحنای ستون فقرات سفت و سخت است و قابل برگشت نیست.

علل آن عبارتند از:

اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) مادرزادی با رشد کمر نوزاد قبل از تولد شروع می شود. مشکلات مربوط به استخوان های ریز در قسمت پشت، به نام مهره ها، می تواند باعث خم شدن ستون فقرات شود. مهره ها ممکن است ناقص باشند یا از تقسیم درست نباشد. پزشکان ممکن است هنگام تولد کودک این بیماری را تشخیص دهند. یا ممکن است آنها تا سالهای نوجوانی آن را تشخیص ندهند.

سابقه خانوادگی و ژنتیک همچنین می توانند از عوامل خطرناک اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) ایدیوپاتیک باشند. اگر شما یا یکی از فرزندانتان به این بیماری مبتلا هستید، اطمینان حاصل کنید که سایر بچه های شما به طور منظم غربالگری می شوند.

اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) بیشتر در مواقع رشد، معمولاً در کودکان بین ۱۰ تا ۱۵ سال رخ می دهد. تقریباً در همین تعداد دختران و پسران اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) ایدیوپاتیک جزئی تشخیص داده می شوند. اما انحنای ها در دختران ۱۰ برابر بیشتر می شوند و احتمالاً نیاز به درمان دارند.

اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) تشخیص داده شده در سالهای نوجوانی می تواند تا بزرگسالی ادامه یابد. هرچه زاویه انحنای ستون فقرات بیشتر باشد، با افزایش زمان احتمال بیشتری برای افزایش آن وجود دارد. اگر در گذشته دچار اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شده اید، پزشک باید به طور مرتب شما را چک کند.

اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) دژنراتیو بر بزرگسالان نیز تأثیر می گذارد. معمولاً با افزایش سن دیسک ها و مفاصل ستون فقرات، در قسمت تحتانی کمر ایجاد می شود.

ریسک فاکتورهای موثر در ایجاد اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )

عوامل خطر برای ایجاد شایعترین نوع اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شامل موارد زیر است:

  • سن. علائم و نشانه ها به طور معمول در خلال رشد رخ می دهند که درست قبل از بلوغ اتفاق می افتد.
  • ارتباط جنسی. اگرچه هر دو دختر و پسر و اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) خفیف یکسان دچار شوند، اما دختران از خطر بدتر شدن انحنای و نیاز به درمان، بسیار بیشتر هستند.
  • سابقه خانوادگی. اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) در خانواده ها ارثی است، اما بیشتر کودکان مبتلا به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) سابقه خانوادگی این بیماری را ندارند.

دفرمیتی ستون فقرات

عوارض اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )

در حالی که بیشتر مبتلایان به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) نوع خفیفی از اختلال دارند، اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) ممکن است گاهی اوقات عوارضی ایجاد کند، از جمله:

آسیب به ریه و قلب:
در اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شدید، استخوان های دنده ممکن است بر روی ریه ها و قلب فشار بیاورد، و این باعث می شود نفس کشیدن و پمپاژ قلب سخت تر شود.

مشکلات برگشتی:
بزرگسالانی که در کودکانی دچار اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شده اند نسبت به افراد دیگر، بیشتر دچار کمردرد مزمن می شوند.

ظاهر:
هرچه اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) بدتر شود، می تواند باعث ایجاد تغییرات قابل توجه شود – از جمله باسن و شانه های ناهموار، دنده های برجسته و تغییر مکان کمر و تنه به اطراف. افراد مبتلا به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) اغلب از ظاهر خود ناراضی می شوند.

تشخیص اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )

پزشک در ابتدا سابقه پزشکی مفصلی را بررسی خواهد کرد و ممکن است در مورد رشد اخیر سؤال کند. در طول معاینه فیزیکی، پزشک ممکن است فرزند شما را نگه دارد و سپس از کمر خم کند، با بازوهایی که شل آویزان است، تا ببیند که یک طرف قفس دنده برجسته تر از طرف دیگر است یا خیر.

پزشک شما ممکن است معاینه عصبی را نیز انجام دهد تا بررسی کند:

  • ضعف عضلانی
  • تهی بودن
  • رفلکس های غیر طبیعی
  • تست های تصویربرداری

اشعه X ساده می تواند تشخیص اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) را تأیید کرده و شدت انحنای ستون فقرات را نشان دهد. اگر پزشک مشکوک باشد که یک بیماری زمینه ای – مانند تومور – باعث ایجاد اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) می شود، ممکن است آزمایش های تصویربرداری اضافی مانند MRI را توصیه کند.

آزمایشات تصویربرداری که ممکن است پزشک شما برای جستجوی اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) دستور دهد شامل موارد زیر است:

اشعه ایکس:
در طول این آزمایش، مقادیر کمی از اشعه برای ایجاد تصویری از ستون فقرات شما استفاده می شود.

اسکن MRI:
در این آزمایش از امواج رادیویی و مغناطیسی استفاده می شود تا تصویری دقیق از استخوان ها و بافت اطراف آنها بدست آید.

سی تی اسکن:
در طی این آزمایش، اشعه ایکس با زوایای مختلفی گرفته می شود تا یک تصویر ۳ بعدی از بدن گرفته شود.

اسکن استخوان:
این آزمایش یک محلول رادیواکتیو تزریق شده در خون شما را نشان می دهد که در مناطقی با افزایش گردش خون متمرکز می شود و ناهنجاری های ستون فقرات را برجسته می کند.

دفرمیتی ستون فقرات

درمان اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) چیست؟

پس از تشخیص اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )، با پزشک خود همکاری خواهید کرد تا بهترین روش برای درمان ستون فقرات خمیده خود را تعیین کنید.

نحوه مدیریت وضعیت شما بستگی به سن شما، نوع اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شما، اندازه گیری انحنای پشت و نحوه ظاهر آن دارد. برای بچه ها، پزشک در نظر خواهد گرفت که چه میزان احتمال رشد بیماری بیشتر است.

او همچنین علائمی را که می تواند ناشی از انحنای های شدید، مانند درد، عملکرد محدود بدن و مشکلات تنفسی باشد، در نظر می گیرد. در حالی که دستورالعمل هایی برای انحنای های خفیف، متوسط ​​و شدید وجود دارد، تصمیم گیری برای شروع درمان همیشه به صورت فردی انجام می شود. عواملی که مورد توجه قرار می گیرند عبارتند از:

ارتباط جنسی:
دختران نسبت به پسران خطر پیشرفت بالاتری دارند.

شدت انحنا:
انحناهای بزرگتر احتمالاً با گذشت زمان بدتر می شوند.

الگوی انحنای:
انحناهای دوتایی، همچنین به عنوان انحناهای S شکل شناخته می شوند، بیشتر از انحناهای C شکل بدتر می شوند.

محل منحنی:
انحناهایی که در قسمت مرکزی (قفسه سینه) ستون فقرات قرار دارند بیشتر از منحنی های قسمت فوقانی یا تحتانی ستون فقرات بدتر می شوند.

بلوغ:
اگر استخوان های کودک رشد خود را متوقف کرده اند، خطر پیشرفت انحنا کم است. این همچنین بدان معنی است که پرانتزی در کودکانی که استخوانهای آنها هنوز در حال رشد است بیشترین تأثیر را دارد.

درمان اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شما در یکی از سه دسته قرار می گیرد:

  • مشاهده
  • گزینه های غیر جراحی مانند بریس
  • عمل جراحی

دفرمیتی ستون فقرات

مشاهده و بررسی انحنا اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )

انحناهای خفیف، مانند موارد موجود در ۹۰٪ موارد اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )، معمولاً نیازی به درمان ندارند.

اگر فرزند شما این بیماری را داشته باشد، پزشک خانواده ممکن است روش انتظار و دیدن را توصیه کند. برخی از کودکان اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) “ایدیوپاتیک” ایجاد می کنند، به این معنی که پزشکان نمی دانند که چه چیزی باعث ایجاد آن شده است. این اتفاق معمولاً در وسط سالهای رشد آنها، از سنین ۱۰ تا ۱۸ سالگی رخ می دهد.

پزشکان کودکانی را کنترل می کنند که ستون فقرات آنها با زاویه کمتر از ۲۰ درجه منحنی باشد.

با تغییر بدن کودک در دوران بلوغ، انحنا ممکن است یکسان بماند یا بدتر شود.

بریس برگشت در درماناسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )

اگر اقدامات انحنا کودک شما بین ۲۰ تا ۴۰ درجه باشد، پزشک وی ممکن است توصیه کند که از پشتی استفاده کند تا از رشد آن جلوگیری کند. اما یک بریس نمی تواند یک منحنی را اصلاح کند.

پرانتز ممکن است از پلاستیک سخت ساخته شود. اینها می توانند سفت و سخت یا الاستیک باشند و به راحتی حرکت کنند. نوع نیاز کودک شما به این بستگی دارد که منحنی او در چه حدی قرار دارد و در کجا واقع شده است. او ممکن است روزانه بین ۱۶ تا ۲۳ ساعت بند را بپوشد، تا زمانی رشدش کامل شود. هدف این است که منحنی را کنترل کنیم بنابراین نیازی به جراحی نخواهد بود.

دفرمیتی ستون فقرات

سؤالات متداول درباره استفاده از بریس در درمان دفرمیتی ستون فقرات

استفاده از بریس برای درمان مدت ها است که رواج دارد. در ادامه به تعدادی از سوالات متداول بیماران در مورد بریس پاسخ خواهیم داد.

آیا اگر اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) دارم باید بند بپوشم؟

اکثر مبتلایان به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) نیازی به استفاده از بریس ندارند. از هر شش بیمار نوجوان حدود یک نفر علائمی از بزرگ شدن منحنی آنها در طول رشد خود را نشان می دهد. هرچه یک منحنی بزرگتر شود، احتمال دارد که برای اصلاح آن نیاز به عمل جراحی بیشتری باشد. بنابراین، اگر علائمی از پیشرفت انحنا دارید، پزشک ممکن است به شما توصیه کند که از یک بریس پشتی مخصوص استفاده کنید که سعی شود از بزرگتر شدن منحنی جلوگیری کنید.

در چه درجه منحنی از بریس استقاده می شود؟

درمان بریس به طور کلی برای جلوگیری از بدتر شدن اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) استفاده می شود:

  • منحنی با اندازه متوسط ​​(۲۰ تا ۴۰ درجه)
  • منحنی مترقی (بیش از ۵ درجه افزایش یافته است)
  • منحنی که هنگام تشخیص اولیه بیش از ۳۰ درجه باشد
  • هنوز کارهای زیادی انجام نشده است

پزشک شما ممکن است فاکتورهای دیگری را در توصیه به استفاده از یک بریس، مانند اینکه شرایط پزشکی دیگری دارید، و یا دارای اعضای خانواده اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) هستید در نظر بگیرد.

تاثیر استفاده از بریس در درمان اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )

مطالعات متعدد نشان می دهد كه مهار اسكولیوز می تواند منحنی ستون فقرات شما را به اندازه كافی کوچک كند تا نیاز به عمل جراحی نداشته باشد.

انحنای شما به احتمال زیاد کوچکتر می شود زیرا در پرانتز نگه داشته می شود. هنگامی که ستون فقرات شما به طور کامل رشد کرده است و شما از پوشیدن بریس خودداری می کنید، در نهایت منحنی اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شما به اندازه اصلی خود بر می گردد. در بعضی موارد، منحنی پس از مهاربندی، کوچکتر می شود.

تحقیقات تأیید می کنند که هرچه زمان استفاده از بیشتر باشد، کارایی بیشتری دارد. پوشیدن بریس فقط شش ساعت در روز تقریبا بی فایده است، در حالی که کسانی که روزانه بیش از ۱۶ ساعت از بریس استفاده می کنند، کمتر به جراحی نیاز خواهند داشت. با این حال، مواردی وجود دارد که در انحنا حتی اگر از بند استفاده شود، همچنان به رشد خود ادامه می دهد.

دفرمیتی ستون فقرات

به چه نوع بریسی نیاز دارم و چرا؟

پزشک شما با یک متخصص ارتودنسی (متخصصی که وسایل کمکی مانند بریس ها را بسازد) کار خواهد کرد تا بهترین نوع بریس را برای شما پیشنهاد کند.

نوع بریس مورد نیاز شما به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله:

  • جایی که انحنای شما روی ستون فقرات شما قرار دارد
  • انحنای شما چقدر انعطاف پذیر است
  • تعداد منحنی های شما
  • موقعیت و چرخش برخی مهره ها در ستون فقرات شما
  • شرایط پزشکی دیگری که ممکن است داشته باشید

پزشک و متخصص ارتودنسی شما نیز هنگام پیشنهاد بریس، فعالیت ها و شیوه زندگی شما را در نظر می گیرند. پس از آن شما می توانید تصمیم بگیرید که کدام بریس را انتخاب کنید. بریس فقط در صورت پوشیدن آن مطابق خواسته عمل می کند.

انواع بریس چیست؟

دو نوع بریس وجود دارد: بندهای پلاستیکی (سفت و سخت) و پرانتزهای الاستیک نرم (پویا).

یک بریس سفت مانند پوسته ای است که قسمت جلویی و پشت بدن فوقانی شما را عموماً از زیر بغل به پایین لگن می پوشاند. بریس معمولاً با سه تسمه Velcro چسبانیده می شود و به راحتی می توان برای گرفتن دوش یا انجام سایر فعالیتها برداشت.

بریس های نرم از تسمه های الاستیک، Velcro و انواع مختلف پلاستیکی یا فلزی کوچکتر استفاده می کنند تا بریس را به شکلی که برای نوع منحنی شما مناسب تر است قرار داده و در حین حرکت از آنها کمک بگیرید.

خواه به یک بریس پلاستیکی یا نرم احتیاج داشته باشید، پزشک شما می تواند از بریسی استفاده کند تا بتواند به راحتی در بدن شما قرار بگیرد.

دفرمیتی ستون فقرات

چه مدت و در چه زمانی باید از بریس استفاده کنم؟

شما باید بند را ببندید تا ستون فقرات رشد خود را متوقف کند. این زمان بندی کاملاً از شخص به شخص دیگر متفاوت است. پزشک شما هر ۴ تا ۶ ماه یکبار بریس و وضعیت رشد شما را بررسی می کند.

میزان زمانی که هر روز باید بند را بپوشید بستگی به موارد مختلفی دارد، از جمله رشد شما و نوع بریسی که می پوشید. رایج ترین زمان استفاده از بریس روزانه ۱۶ تا ۲۳ ساعت است.

بعضی از بریس ها را فقط هنگام خواب می پوشید، اما برای همه نوع منحنی کار نمی کنند. پزشک به شما توصیه خواهد کرد که کدام بریس و زمان پوشیدن برای شما مناسب تر است.

چگونه باید بند را استفاده کنید؟

ممکن است سخت باشد که بند خود را ببندید، اما به زودی شما متخصص آن خواهید شد. لباس هایی با سبک های گشاد به راحتی بند شما را می پوشاند.

تا زمانی که پزشک شما تأیید کند، شما قادر خواهید بود که بند خود را برای ورزش و یا انجام سایر فعالیت های تفریحی بردارید.

اگر بند نپوشم چه اتفاقی می افتد؟

پوشیدن بریس یک راه مهم برای پیشگیری از بدتر شدن اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) است.

بریس فقط در صورت پوشیدن آن موثر خواهد بود. مانند بسیاری از موارد دیگر، شما یک انتخاب دارید، اما انتخاب شما عواقبی نیز دارد. اگر پزشک شما یک بریس را توصیه می کند و شما تصمیم به پوشیدن آن ندارید، پس خطر بزرگتر شدن منحنی خود را افزایش می دهید.

بسته به اینکه منحنی شما به چه میزان بزرگ می شود، برای اصلاح آن ممکن است نیاز به عمل جراحی داشته باشید. یا ممکن است تصمیم بگیرید که کاری در مورد منحنی انجام ندهید و خطر ادامه آن را افزایش دهید. این ممکن است بعدها در زندگی شما باعث ایجاد مشکلات پزشکی شود.

دفرمیتی ستون فقرات

درمان دفرمیتی ستون فقرات

روش های درمانی برای اسکولیوز چیست؟ درمان این بیماری توسط پزشک به روش های مختلفی از جمله جراحی، فیزیوتراپی و… انجام می شود.
در ادامه به بررسی این روش های درمانی می پردازیم.

عمل جراحی

هنگامی که منحنی ها بین ۴۵ تا ۵۰ درجه باشد، معمولاً انتظار می رود که بدتر شوند و حتی ممکن است بر نحوه عملکرد ریه ها نیز تأثیر بگذارد. در مواردی از این دست، پزشک ممکن است عمل جراحی فیوژن ستون فقرات را توصیه کند، که نشان داده شده است افزایش انحناها را متوقف می کند.

در طی این عمل، استخوانهای کوچک ستون فقرات که خمیده می شوند، ذوب می شوند. این مهره ها یک استخوان مستقیم تشکیل می دهند. از آنجا که رشد در این منطقه از ستون فقرات متوقف شده است، منحنی دیگر نباید تغییر کند.

این عمل به پیوند استخوان نیاز دارد و از ۴ تا ۸ ساعت طول می کشد. کودک شما باید حدود دو تا چهار هفته بعد از عمل مجدداً به مدرسه برگردد.

دفرمیتی ستون فقرات

درمان اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) دژنراتیو

اگر فرد بالغ مبتلا به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) دژنراتیو هستید، پزشک ممکن است برای تقویت قدرت شما، فیزیوتراپی، حرکات کششی و تمریناتی را توصیه کند. داروهای بدون نسخه و استفاده از بریس برای مدت زمان کوتاه ممکن است به تسکین درد شما کمک کند. اگر پاهای شما را نیز آزار می دهند، تزریق بلوک اپیدورال یا عصب می تواند تسکین دهنده موقتی باشد.

ممکن است در اثر درد در ناحیه کمر یا پاها در اثر اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) دژنراتیو غیرفعال شوید. این می تواند کیفیت زندگی شما را کاهش دهد. اگر درمان های غیر جراحی به شما کمک نکرده اند، ممکن است زمان انجام عمل باشد.

جراحی می تواند تعادل ستون فقرات شما را بهبود بخشد و فشار عصبی روی ستون فقرات شما را کاهش دهد، این به درد کمک می کند. ممکن است استخوانهای ستون فقرات شما برای اصلاح تراز آن ترکیب شوند.

پس از عمل جراحی ستون فقرات، به زمان زیادی برای بهبودی نیاز خواهید داشت، بسیاری از ویزیت های پیگیری با پزشک و انجام فیزیوتراپی. قبل از عمل، با خانواده و دوستان خود در مورد نوع حمایتی که به شما بهتر می شود صحبت کنید. برخی از افراد تصمیم می گیرند که پس از عمل مدتی در خانه سالمندان یا مرکز توانبخشی بمانند.

آیا سایر درمانها موثر هستند؟

شما ممکن است برای کمک به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )، درمان کایروپراکتیک، مکمل های غذایی یا تحریک الکتریکی را در نظر بگیرید. اما بدانید که هیچکدام از اینها نشان نمی دهد که تغییرات در منحنی های ستون فقرات را متوقف کند.

در حالی که ورزش تأثیر مستقیمی بر اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) ندارد، مهم است که در هر سنی سالم بمانید و وزن متعادلی داشته باشید. فعالیت هایی مانند دویدن، پیاده روی و فوتبال می تواند به قوی نگه داشتن استخوان های شما کمک کند. این مسئله به ویژه مهم است اگر با بزرگتر شدن مجبور به مقابله با اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شوید.

دفرمیتی ستون فقرات

سؤالات متداول در مورد درمان های جایگزین برای اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )

بسیاری از بیماران و والدین آنها در مورد اثربخشی گزینه های درمانی غیر از مهاربندی و جراحی سوال می کنند.

آیا فیزیوتراپی به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) من کمک خواهد کرد؟

ثابت نشده است که فیزیوتراپی می تواند به افراد مبتلا به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) کمک کند. روش های مختلف فیزیوتراپی برای جبران اثرات اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) و بهبود شکل و ظاهر بدن شما طراحی شده است. شواهد علمی وجود دارد که نشان می دهد فیزیوتراپی ممکن است به شما کمک کند که محکم تر به نظر برسید و تنفس خود را بهبود ببخشید. با این حال، در حال حاضر شواهد کمی وجود دارد که نشان می دهد فیزیوتراپی به تنهایی در جلوگیری از بدتر شدن منحنی در طول رشد مؤثر است.

اگر علاوه بر اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )، در مشکلات ستون فقرات مانند کمردرد نیز وجود داشته باشد، پزشک ممکن است برای رفع نیازهای خاص شما فیزیوتراپی تجویز کند.

آیا درمان کایروپراکتیک کمک خواهد کرد؟

کایروپراکتیک یک روش بحث برانگیز در درمان است که به نظر می رسد در درمان درد حاد و کوتاه مدت مؤثر است. به نظر نمی رسد که شرایط مزمن با مراقبت طولانی مدت از کایروپراکتیک کنترل می شود.

بیمارانی که اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) دارند و درمان کایروپراکتیک را انتخاب می کنند، در صورت افزایش انحناهای آنها، باید به ارتوپدی ستون فقرات یا جراح مغز و اعصاب مراجعه کنند. بیمه ممکن است درمان کایروپراکتیک را پوشش دهد یا نباشد.

دفرمیتی ستون فقرات

آیا طب سوزنی به درمان و مدیریت مشکلات کمر من کمک خواهد کرد؟

طب سوزنی از سوزن های ریز استفاده می کند که برای تحریک نقاط بدن است و به نظر می رسد جریان انرژی برای معالجه بسیاری از بیماری ها ایجاد می شود. هیچ مدرک علمی وجود ندارد که این نظریه را اثبات کند یا اینکه استفاده از آن در درمان مشکلات کمر یا کمردرد کمک می کند. بیمه معمولاً چنین رفتاری را پوشش نمی دهد.

آیا یوگا به درمان و مدیریت مشکلات کمر من کمک می کند؟

بسیاری از سیستم های یوگا وجود دارد. اصولاً، بیشتر سیستم های یوگا برای بهبود ماهیچه ها از طریق کشش، نگه داشتن موقعیت ها و تمرینات تنفسی انجام می شود. برخی از سیستم های یوگا همچنین شامل مراقبه هستند. تا چه اندازه در رفع مشکلات کمر کمک خواهد کرد، اثبات نشده است، اما ممکن است به افراد دارای کمردرد کمک کند. سلامت عمومی شما نیز ممکن است بهبود یابد.

چگونه ماساژ می تواند به مشکلات کمر من کمک کند؟

ماساژ ممکن است به افراد دارای کمردرد کمک کند. ارتوپد ستون فقرات یا جراح مغز و اعصاب شما ممکن است شما را به یک ماساژور ارجاع دهد.

روشهای بسیاری از ماساژ وجود دارد. حتماً بدانید که آیا ماساژ درمانی شما توسط ایالتی که در آن زندگی می کنید مجوز دارد و در کجا آموزش دیده است. بیمه به طور کلی هزینه های ماساژ درمانی را پرداخت نمی کند.

دفرمیتی ستون فقرات

آیا تمرینات پیلاتس، اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) یا مشکلات برگشتی من را بهبود خواهد بخشید؟

تمرینات پیلاتس بر تقویت عضلات شکمی و پشت تمرکز دارد. همچنین بر ایستادگی و تنفس نیز تأکید شده است. تمرینات باید به تدریج در سطح دشواری افزایش یافته و باعث افزایش درد کمر نشوند. تمرینات پیلاتس برای افرادی که دارای کمردرد هستند در نظر گرفته نشده است. بیماران باید درباره آموزش هر مربی سؤال کنند.

تمرین های درمانی  دفرمیتی ستون فقرات در خانه

در بخش آموزش مجدد،اسنایدر می گوید: “یافتن راههای جدید حرکت می تواند به برخی از عدم تعادل اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) کمک کند. او دو روش برای این کار پیشنهاد می کند. یکی این است که بدن خود را به جهتی هدایت کنید که از قبل خم شود و حتی بیشتر کشش یابد. این می تواند باعث شود عضله ای که کشیده اید عقب بماند و کمی کوتاه شود. اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) بر توانایی سیستم عصبی مرکزی برای کمک به منقبض شدن و کوتاه شدن عضلات تأثیر می گذارد. اسنایدر می گوید: “شما باید آنها را بیشتر بکشید تا آنها را به حالت كوتاهی برسانید.”

رویکرد دوم شامل انجام خلاف است: اگر ستون فقرات شما به سمت چپ شما تکیه دارد، به سادگی به راست تکیه دهید. اسنایدر خاطرنشان می کند، این روش به نظر نمی رسد که موثر باشد. این حرکات به منظور کمک به عضلات ضعیف است. او می گوید: “تصور کنید كه یک باند لاستیکی می گیرید و مدت طولانی آن را كشیده و بعد از آن رها كنید.”

سه تمرین برای اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )

تمرین های زیر توسط افراد مبتلا به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) انجام می شود. ورزش برای سلامتی کلی مهم است، اگرچه برای افرادی که دارای اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) متوسط ​​یا شدید هستند، ابتدا اسنایدر ارزیابی پزشک را توصیه می کند.

دفرمیتی ستون فقرات

قدم بردارید و به یک دست برسید

  1. هر زمان که پشت خود را به سمت پایین کشیدید، هر کدام پا بلندتر ظاهر شد، روی یک جعبه کوچک قرار دهید.
  2. هنگامی که به زانو خم می شوید ، پای مخالف را به پایین بکشید.
  3. در هنگام فرود آمدن، بازوی را در همان طرف پا پایین بیاورید تا حد ممکن بالا برود. به عنوان مثال، اگر پای چپ پایین بیاید، بازوی چپ را بالا ببرید.
  4. یک طرف را ۲ تا ۳ ست ۵ تا ۱۰ تکرار را انجام دهید. تمرین را از طرف دیگر انجام ندهید.

سگ بالا و پایین

  1. در حالت مستعد در حالی که بازوهای مستقیم کشیده شده است، باسن خود را به سمت عقب و بالا بکشید تا حد ممکن.
  2. این کار را به مدت ۲ ثانیه نگه دارید و سپس باسن خود را به سمت پایین بیاورید.
  3. سعی کنید تا حد امکان کمترین کشیدگی ممکن را داشته باشید بدون اینکه احساس ناراحتی یا احساس درد کنید.
  4. ۲ تا ۳ ست ۵ تا ۱۰ تکرار را انجام دهید.

تقسیم موضع با بازوی

  1. قدم به جلو با پا بلندتر در جلو و در طول کمی بیش از حد ممکن.
  2. در هر زمان ممکن کمر خود را تا حد ممکن صاف نگه دارید.
  3. شروع به تغییر وزنه خود به جلو و عقب کنید، به این ترتیب که احساس می کنید تغییر وزن روی آن احساس می شود، زانو به جلو خم شود.
  4. همانطور که وزن خود را به جلو می چرخانید، بازوی مخالف پای جلو خود را تا حد ممکن به سمت بالا بلند کنید.
  5. در حالی که آن بازو به سمت بالا می رسد، تا جایی که ممکن است بازوی دیگر را با کف دست خود عقب ببرید. این امر باعث می شود که پیچ و مهره به سمت طرف پای جلو بچرخد.
  6. این تمرین را فقط از یک طرف انجام دهید. ۲ تا ۳ ست ۵ تا ۱۰ تکرار را انجام دهید

مدیریت اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شما

دفرمیتی ستون فقرات

اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) خفیف معمولاً با ورزش، مشاهده پزشکی و فیزیوتراپی مخصوص اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) کنترل می شود. برای برخی از مبتلایان به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات )، یوگا نیز توصیه می شود سطح درد خود را کاهش داده و انعطاف پذیری را افزایش دهند.

اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) متوسط ​​معمولاً شامل مهاربندی برای جلوگیری از خم شدن بیشتر ستون فقرات است. بسته به انحنای ستون فقرات، پزشک ممکن است افزایش مشاهدات پزشکی یا سایر روشهای درمانی را توصیه کند.

هنگامی که ستون فقرات به یک انحنای خاص برسد و به محض اینکه فرد مبتلا به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شد به سن خاصی برسد، عمل جراحی به توصیه شده ترین گزینه درمانی تبدیل می شود. جراحی برای اصلاح اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) می تواند اشکال مختلفی داشته باشد و به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله:

  • روشی که ستون فقرات شما شکل می گیرد
  • قد شما چقدر است
  • آیا سایر قسمتهای بدن از رشد ستون فقرات به شدت آسیب دیده است یا خیر

پیشگیری از دفرمیتی ستون فقرات

نه. بنابراین شایعاتی را که شنیده اید فراموش کنید ، مانند “آسیب های ورزشی در دوران کودکی می تواند باعث اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) شود.” درست نیست.

به همین ترتیب، اگر بچه های شما در مدرسه هستند، ممکن است نگران وزن کتاب های درسی که در اختیار دارند باشید. در حالی که کوله پشتی های سنگین ممکن است باعث درد کمر، شانه و گردن شود، منجر به اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) نمی شود.

نحوه ایستادن یا نشستن یک شخص بر شانس اسکولیوز ( دفرمیتی ستون فقرات ) آنها تأثیر نمی گذارد. اما یک ستون فقرات خمیده ممکن است تاثیرگذار باشد. اگر فرزند شما قادر به ایستادن به حالت ایستاده نیست، از پزشک خود بخواهید که ستون فقرات او را ببیند.


پارگی منیسک چیست؟ چه درمان هایی برای بازسازی منیسک وجود دارد؟ PT چیست؟ مفصل زانو از سه استخوان تشکیل شده است: فیمر (استخوان ران)، درشت  نی (ساق پا)و کشگک (کاسه زانو). سطوح این استخوان  ها در محل مفصل با لایه  ای از غضروف پوشانده شده است. این سطح مهم به استخوان  ها اجازه می دهد تا بدون آسیب زدن به یکدیگر به نرمی روی هم بلغزند. دو منیسک در زانوی شما وجود دارد؛ هر یک از آن  ها بین استخوان ران و درشت  نی قرار دارد. منیسک میانی در قسمت داخلی زانو و منیسک جانبی در قسمت بیرونی زانوی تان قرار دارد. در این بخش از ورزش و سلامتی، فیزیوتراپی و ارتوپدی و بیماری های موزیک دان به تمام سوالات شما در مورد پارگی منیسک پاسخ خواهیم داد.

پارگی منیسک

مرور اجمالی بر منیسک زانو

منیسک از غضروف سختی ساخته شده است و با سطوح استخوان  هایی که در زیرش قرار دارند، مطابقت دارد. عملکرد منیسک در راستای توزیع وزن بدن برروی مفصل زانو است. بدون حضور منیسک، وزن بدن شما به طور غیر یکنواخت بر روی استخوان  های پایتان (استخوان ران و درشت  نی) توزیع می شود. این توزیع وزن نابرابر باعث می شود که نیروهای اضافی وارده در مناطق خاصی از استخوان، باعث آرتروز زودهنگام مفاصل شود. بنابراین، عملکرد منیسک برای سلامت زانوی شما حیاتی است.

منیسک، c شکل است و حالت گوه ای دارد. پروفیل گوه ای به حفظ پایداری مفصل به وسیله جلوگیری از لغزش سطح گرد استخوان ران برروی سطح صاف درشت نی کمک می کند. منیسک توسط رگ  های خونی کوچک تغذیه می شود، اما منیسک دارای ناحیه بزرگی در مرکز است که منبع خون مستقیمی ندارد. این مساله باعث بروز مشکلی می شود و این مشکل این است که زمانی که منیسک آسیب می بیند، این ناحیه تمایلی به بهبود ندارد. بدون مواد مغذی ضروری که توسط رگ  های خونی تامین می شود، منیسک بهبود نمی یابد.

پارگی منیسک چیست؟

منیسک بین درشت  نی (استخوان ساق پا)و استخوان ران (فیمر)قرار دارد و قسمت پایین پا را از ضربه ناشی از وزن بدن محافظت می کند. منیسک میانی در قسمت داخلی زانو و منیسک جانبی در خارج از زانو قرار دارد.

معمولا هنگامی که یک ورزش  کار می چرخد و در حالیکه پایش ثابت است، قسمت بالای ران را می چرخاند و زانویش خم می شود پارگی اتفاق می افتد.

گاهی اوقات منیسک می تواند به شکل یک بلوک یا دیسک رشد کند، که منیسک صفحه ای نامیده می شود. منیسک صفحه ای تمایل زیادی به پارگی دارد و معمولا در کودکی ایجاد می شود.

پارگی منیسک

انواع پارگی منیسک

دو دلیل شایع پارگی منیسک یکی به دلیل آسیب ناشی از ضربه است (اغلب در ورزش  کاران دیده می شود)و دیگری ناشی از فرایند فرسایشی است(که در افراد مسن که تعداد غضروف شکننده زیادتری دارند اتفاق می افتد).

این امر که در آن معمولا پارگی به همراه آسیب دیگری در درون زانو اتفاق می افتد، غیر معمول نیست. آسیب عموما در ساختارهایی از جمله رباط صلیبی جلویی (ACL)و رباط طرفی میانی (MCL)رخ می دهد. هنگامی که هر سه این آسیب  ها با هم اتفاق می افتند، به عنوان سه گانه ناخوشایند شناخته می شود؛ یک الگوی آسیب دیدگی که در ورزش  هایی که بازیکن با خارج زانو ضربه می زند، چون فوتبال دیده می شود.

پارگی منیسک یا پارگی غضروف؟

پوشش استخوان داخل مفصل و منیسک از غضروف ساخته شده است. با این حال، آن  ها انواع مختلفی از غضروف هستند. افراد اغلب از عبارت غضروف به معنای منیسک (گوه های غضروفی بین استخوان) و یا سطح مفصل (غضروف مفصلی که انتهای استخوان را می پوشاند) استفاده می کنند.

وقتی افراد درباره پارگی غضروف صحبت می کنند، به طور کلی در مورد پارگی منیسک صحبت می کنند. همچنین وقتی افراد درباره آرتروز و غضروف فرسوده صحبت می کنند، اغلب منظور آن ها غضروف مفصلی موجود در انتهای استخوان است.

علائم پارگی منیسک

اگر منیسک دچار پارگی شد، ممکن است علائم و نشانه های زیر را در زانوی خود داشته باشید:

  • احساس ترکیدن زانو،
  • تورم و یا سفتی،
  • درد (به ویژه زمانی که زانوی خود را می چرخانید)،
  • مشکل در صاف کردن کامل زانو،
  • احساس کنید که وقتی که سعی دارید تا زانوی خود را حرکت دهید، قفل است.

چه وقت باید به پزشک مراجعه کنم؟

اگر زانوی شما دردناک و یا متورم است یا اگر نمی توانید به روش  های معمول زانوی خود را تکان دهید، با پزشک خود تماس بگیرید.

پارگی منیسک

علل پارگی منیسک

ممکن است منیسک در فعالیت  هایی که سبب تماس مستقیم یا فشار ناشی از چرخش یا پیچش اجباری می شوند، پاره شود. چرخش یا پیچش ناگهانی، اسکات شدید و یا بلند کردن اجسام سنگین می تواند منجر به آسیب شود. بسیاری از ورزش  کاران در معرض خطر پارگی منیسک قرار دارند.

ورزشی که نیاز به چرخش و یا توقف ناگهانی دارد ممکن است شما را در معرض خطر بیشتری قرار دهد. برخی از این ورزش  ها عبارتند از:

  • فوتبال
  • بسکتبال
  • تنیس

به گفته بیمارستان کودکان بوستون، پارگی منیسک به طور فزاینده  ای در کودکان رواج پیدا کرده است. این به این دلیل است که کودکان در سنین پایین در ورزش  های گروهی شرکت می کنند. علاوه بر این، زمانی که کودک تنها بر روی یک ورزش تمرکز می کند، احتمال پارگی منیسک بالا می رود. همین مساله برای نوجوانانی که در ورزش  های رقابتی شرکت می کنند، نیز صادق است.

منیسک با گذشت زمان تضعیف می شود. پارگی منیسک، در افراد بالای ۳۰ سال متداول تر است. حرکاتی مثل اسکات و یا گام برداشتن می تواند منجر به مجروح شدن فردی با منیسک ضعیف شود.

اگر به آرتروز استئوآرتریت مبتلا هستید، در معرض خطر آسیب  دیدگی زانو و یا پارگی منیسک قرار دارید. استئوآرتریت یک اختلال متداول مفصلی است که شامل درد و سفتی ناشی از پیری و فرسایش و پارگی در مفاصل است.

زمانی که افراد مسن، پارگی منیسک را تجربه می کنند، به احتمال زیاد ناشی از فرسایش است. این مشکل زمانی رخ می دهد که غضروف موجود در زانو ضعیف و نازک  تر شده و در نتیجه، به میزان بیشتری مستعد پارگی می شود.

عوامل خطر در پارگی منیسک

انجام فعالیت  هایی که مستلزم چرخش شدید و محوری زانو است، شما را در معرض خطر پارگی منیسک قرار می دهد. این خطر به ویژه در ورزش  کاران و به خصوص آن هایی که در ورزش  های برخوردی، مانند فوتبال، یا فعالیت  هایی مانند تنیس یا بسکتبال که شامل حرکات چرخشی می شود، شرکت می کنند، بسیار بالا است. خطر پارگی منیسک با افزایش سن و به علت فرسایش و پارگی زانو، افزایش می یابد.

مشکلات منیسک پاره

منیسک پاره ممکن است منجر به بی  ثباتی زانو، ناتوانی در حرکت عادی و یا درد مداوم زانو شود. احتمال ابتلا به آرتروز در زانوی مجروح بیشتر است.

پارگی منیسک

تشخیص پارگی منیسک

آزمون فیزیکی

بعد از این که علائم بیماری خود را با پزشک در میان گذاشتید، او زانوی و محدوده ی حرکت شما را بررسی خواهد کرد و نزدیک به نقطه  ای که منیسک در امتداد مفاصل شما قرار دارد، نگاهی می اندازد.

همچنین ممکن است پزشک تان تست مک موری را برای بررسی منیسک پاره انجام دهد. این تست شامل خم کردن زانو و سپس صاف کردن و چرخاندن آن است. ممکن است در طی این آزمون صدای ترکیدن به گوش تان برسد. این می تواند نشان  دهنده پارگی منیسک باشد.

آزمون های تصویر برداری

ممکن است برای تایید پارگی منیسک، نیاز به آزمایش های تصویربرداری باشد. این آزمایشات عبارتند از:

اشعه ایکس زانو

این آزمایش پارگی منیسک را نشان نخواهد داد. با این حال، مشخص می کند که آیا علل دیگری مانند آرتروز برای درد زانو وجود دارد یا خیر.

MRI

یک آزمون MRI از یک میدان مغناطیسی برای گرفتن چند عکس از زانوی شما استفاده می کند. MRI  می تواند تصاویر غضروف و رباط  ها را نشان دهد، تا مشخص شود که آیا پارگی منیسک وجود دارد یا نه.

در حالی که MRI می تواند به پزشک کمک کند که پارگی منیسک را تشخیص دهد، اما ۱۰۰ درصد قابل  اعتماد نیست. براساس یک مطالعه انجام شده در سال ۲۰۰۸ که در مجله مدیریت آسیب به چاپ رسید، عنوان شد که دقت MRI برای تشخیص پارگی منیسک حدود ۷۷ درصد است.

گاهی اوقات ممکن است پارگی منیسک به وسیله MRI نشان داده نشود چون آن  ها می توانند به مشکلات فرسایشی یا افزایش سن شبیه باشند. علاوه بر این، ممکن است پزشک، تشخیص نادرستی درباره پارگی منیسک بدهد. این به این دلیل است که برخی از ساختارهای پیرامونی زانو می توانند به پارگی منیسک شبیه باشند. با این حال استفاده از MRI در برخی افراد به کاهش نیاز به آرتروسکوپی کمک کرده است.

سونوگرافی

یک آزمون سونوگرافی از امواج صوتی برای ثبت تصویری از درون بدن استفاده می کند. این کار مشخص می کند که آیا غضروف آزادی دارید که ممکن است در زانوی شما به دام افتاده باشد یا خیر.

آرتروسکوپی

اگر با استفاده از این روش  ها، پزشک شما قادر به تعیین علت درد زانوی شما نیست، ممکن است برای بررسی زانویتان آرتروسکوپی را پیشنهاد دهد. اگر نیاز به جراحی داشته باشید، پزشک شما احتمالا از آرتروسکوپ استفاده خواهد کرد.

در آرتروسکوپی، یک برش کوچک در زانو ایجاد می شود. آرتروسکوپ یک وسیله بینایی فیبری و انعطاف  پذیر است که می تواند از طریق برش ایجاد شده، وارد بدن شود. آرتروسکوپ مجهز به یک چراغ و یک دوربین کوچک است. ابزار جراحی را می توان از طریق آرتروسکوپ یا از طریق ایجاد چند شکاف اضافی در زانو وارد کرد. بعد از آرتروسکوپی، چه برای جراحی و چه برای معاینه، افراد اغلب می توانند در همان روز به خانه برگردند.

Orthopedics

درمان پارگی منیسک زانو

نحوه عمل جراحی ارتوپدی شما به نوع پارگی منیسک، اندازه و مکان آن بستگی دارد.

بیش از یک سوم منیسک ها دارای یک منبع خونی غنی هستند. پارگی این ناحیه “قرمز” ممکن است خود به خود التیام یابد و یا اغلب با جراحی ترمیم شود. پارگی طولی، یک نمونه از این نوع پارگی است.

در مقابل، دو سوم منیسک ها فاقد یک منبع خونی هستند. بدون تامین خون، پارگی ایجاد شده در این منطقه “سفید” نمی تواند التیام یابد. این پارگی های پیچیده اغلب در غضروف های ضعیف و فرسوده دیده می شوند. از آنجا که قطعات نمی توانند با هم رشد کنند، پارگی موجود در این منطقه معمولا با جراحی بریده می شود.

در کنار نوع پارگی، سن، سطح فعالیت و هر گونه جراحت مرتبط، در برنامه درمان شما موثر خواهد بود.

درمان با روش هایی غیر از جراحی

اگر پارگی منیسک شما کوچک و در لبه بیرونی منیسک باشد، ممکن است نیاز به ترمیم جراحی نداشته باشد. تا زمانی که علائم مداوم نبوده و زانوی شما ثابت باشد، درمان غیرجراحی ممکن است تمام چیزی باشد که به آن نیاز دارید.
پروتکل RICE برای اغلب آسیب  های ناشی از ورزش مفید است. RICE مخفف کلمات استراحت، یخ، فشار، و بالا آوردن عضو است.

استراحت:
از انجام فعالیتی که باعث ایجاد آسیب شده است، اجتناب کنید. ممکن است پزشک توصیه کند که برای جلوگیری از قرار دادن وزن تان بر روی پای خود از چوب زیر بغل استفاده کنید.

یخ:
برای ۲۰ دقیقه در یک زمان و چندین بار در روز از بسته های یخ، استفاده کنید. یخ را مستقیما بر روی پوست قرار ندهید.

فشار:
برای جلوگیری از تورم اضافی و از دست دادن خون، یک نوار منقبض کننده کشسانی بپوشید.

بالا بردن عضو:
برای کاهش تورم، در هنگام استراحت دراز بکشید و پای خود را بالاتر از قلب قرار دهید.

داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی:
داروهایی مثل آسپرین و ایبوپروفن، درد و تورم را کاهش می دهند.

پارگی منیسک

درمان پارگی منسک با جراحی

اگر علائم بیماری شما با انجام درمان غیر جراحی نیز باقی بماند، ممکن است پزشک شما جراحی آرتروسکوپی را توصیه کند.

دستور العمل: آرتروسکوپی زانو یکی از رایج  ترین روش  های جراحی است. در آن، یک دوربین کوچک از طریق یک برش کوچک (پورتال) وارد می شود. این دوربین به داشتن دیدی بهتر از داخل زانوی شما کمک می کند. جراح ارتوپد شما به منظور اصلاح یا ترمیم پارگی، ابزار جراحی کوچکی را از طریق برش های دیگر، وارد می کند.

منیسکتومی جزئی:
در این روش، بافت منیسک آسیب دیده بریده می شود.

ترمیم منیسک:
بعضی از پارگی های منیسک را می توان با بخیه زدن اجزای پاره به یکدیگر ترمیم کرد. این که آیا پارگی می تواند با موفقیت درمان شود یا نه، بستگی به نوع پارگی و نیز وضعیت کلی منیسک آسیب دیده دارد. از آنجا که منیسک باید کاملا التیام یابد، زمان ریکاوری برای ترمیم بسیار طولانی  تر از منیسکتومی است.

هنگامی که درمان اولیه کامل شد، پزشک شما تمرینات توان  بخشی را تجویز خواهد کرد. ورزش منظم برای بازیابی تحرک و استحکام زانوی شما ضروری است. شما با انجام تمرین  هایی برای بهبود محدوده حرکت خود شروع خواهید کرد. تمرینات استقامتی به تدریج به برنامه التیام شما افزوده خواهد شد.

در اکثر موارد، می توان توان  بخشی را در خانه انجام داد، اگرچه ممکن است پزشک شما درمان فیزیکی را توصیه کند. زمان بهبودی برای ترمیم منیسک در حدود ۳ ماه است. منیسکتومی به زمان بهبودی کمتری نیاز دارد( تقریبا ۳ تا ۴ هفته).

ترمیم آرتروسکوپی در پارگی منیسک

هدف جراحی منیسک حفظ بافت سالم منیسک است. منیسک پاره برای التیام به یک منبع خون نیاز دارد. تنها یک سوم خارجی منیسک دارای منبع خونی است تا بتواند ترمیم پارگی منیسک را ممکن سازد. ترمیم معمولا محدود به منطقه پیرامونی منیسک است.

بسیاری از انواع پارگی های منیسک در مناطقی با عدم توانایی تامین خون کافی برای درمان، رخ می دهند. به طور کلی، برای درمان پارگی منیسک در مناطق بدون منبع خونی، حذف منیسک توصیه می شود.

اثر گذاری

هنگامی که این جراحی توسط یک جراح با تجربه انجام شود، درمان بسیار موفق است و نتایج خوبی را در حدود ۹۰ درصد از بیماران ایجاد می کند. در هر زانوی مجروح احتمال رشد و تورم مفاصل وجود دارد. ترمیم موفقیت  آمیز، سرعت توسعه آرتروز را کاهش می دهد.

پارگی منیسک

مزایای احتمالی ترمیم آرتروسکوپی منیسک

منیسک یک ساختار مهم برای انتقال وزن و جذب ضربه در زانو است. در طول فعالیت تا ۵ برابر وزن بدن بر روی زانو قرار می گیرد و نیمی از این نیرو از طریق منیسک و مستقیما به وسیله زانو انتقال داده می شود و ۸۵ درصد از نیرو در هنگام خم شدن زانو از طریق منیسک منتقل می شود. عدم وجود منیسک، فشار را بر غضروف مفصلی افزایش می دهد، که منجر به تغییرات ناتوان  کننده  ای می شود. ترمیم موفقیت  آمیز منیسک بافت منیسک را حفظ کرده و از بروز چنین تغییراتی جلوگیری می کند.

چه کسی باید ترمیم آرتروسکوپی منیسک را انجام دهد؟

با این که طول دوره این روش از منیسکوتومی بیشتر است، اما به کلی هر منیسک قابل درمانی، ترمیم می شود. ترمیم منیسک زمانی انجام می شود، که:

  • بیمار سالم است و می خواهد فعال باقی بماند،
  • بیمار طول دوره توان بخشی را می داند و خطرات جراحی را می پذیرد،
  • منیسک پاره شده در پیرامون مفصل است.
  • بافت منیسک کیفیت خوبی دارد.
  • جراح، تجربه بالایی در ترمیم منیسک دارد.

فوریت جراحی در پارگی منیسک

جراحی پارگی منیسک یک وضعیت اضطراری نیست. ترمیم منیسک یک روش انتخابی است که می توان انجام داد تا اختلال زندگی بیماران را به حداقل برساند. نتایج در طول دوره ترمیم منیسک و در مدت ۲ ماهه اول پس از آسیب به اوج خود می رسند.

خطرات جراحی منیسک پاره

هر جراحی ای دارای خطراتی است. همانطور که گفته شد ترمیم منیسک یک روش ایمن با نرخ مشکلات ۱ / ۳ % است. بیش  ترین عوارض، مربوط به  آسیب دیدگی اعصاب پوستی است، که اکثر آن  ها بدون انجام درمان و هیچ روش اضافی ای، سه ماه پس از جراحی برطرف می شوند. آسیب به اعصاب اصلی تر یا رگ  های خونی نادر است. سفتی زانو، عفونت و مشکلات دیگر غیر معمول هستند، اما ممکن است رخ دهند. یک تیم جراحی باتجربه از تکنیک  های خاصی برای به حداقل رساندن این خطرها استفاده می کند، اما متاسفانه آن  ها کاملا حذف نمی شوند.

مدیریت خطر در جراحی منیسک پاره

موثرترین درمان برای مشکلات موجود، پیش  گیری است. برای مثال، خطر عفونت با مصرف آنتی  بیوتیک  ها در زمانی قبل از عمل جراحی کاهش می یابد و خطر ایجاد لخته  های خونی با استفاده از داروهای ضد آمبولی کاهش می یابد. اگر عفونت رخ دهد، باید آرتروسکوپی را تکرار کنید تا بافت آلوده از بین برده شود. مصرف آنتی  بیوتیک  ها به مدت شش هفته موثر است. اگر لخته  های خونی ایجاد شود، مصرف رقیق کننده های خون، به مدت سه ماه و به منظور کاهش شانس توسعه لخته  های خون و انتقال به ریه  ها مفید است. سفتی زانو اغلب می تواند با درمان فیزیکی و بست های کمکی، مدیریت شود، اما ممکن است برای بازیابی حرکت به آرتروسکوپی نیاز باشد. ازآنجاکه اغلب مشکلات می تواند به طور موثر مدیریت شود، اگر بیمار سوالات و یا نگرانی  هایی را در دوره پس از عمل داشته باشد، جراح باید هر چه زودتر مطلع شود.

پارگی منیسک

آماده سازی برای جراحی منیسک پاره

از آنجا که ترمیم منیسک یک روش انتخابی است، وضعیت بیمار می تواند با یک جراحی موفقیت  آمیز بهینه شود.

  • در چند روز اول، باید فردی برای کمک رسانی در خانه باشد، چون تحرک مختل خواهد شد.
  • نباید هیچ گونه عفونتی در محل وجود داشته باشد.
  • نباید زانوی بیمار در روز جراحی و روز پس از آن خراشیده شود.
  • نباید زانو در روز جراحی و یا روز قبل از جراحی اصلاح شود.
  • کاهش یا توقف مصرف سیگار باعث کاهش خطر عفونت و ایجاد لخته های خونی و بهبود مشکل خواهد شد.
  • برای کاهش احتمال توسعه لخته های خونی، نباید در پنج روز اول پس از جراحی با هواپیما پرواز کنید.
  • کارهای دندان پزشکی اغلب باکتری  ها را آزاد می کند، بنابراین نباید در شش هفته اول بعد از جراحی دندان های خود را درمان کنید. اگر این امر غیرقابل  اجتناب است،مصرف آنتی  بیوتیک  ها در زمان کار بر روی دندان ممکن است خطر ابتلا به عفونت را کاهش دهد.

زمان بندی

برای کسب نتایج بهینه، ترمیم منیسک باید در دو ماهه اول پس از پارگی انجام  شود. قدم زدن بر روی زانویی که به طور کامل راست نمی شود و دارای مشکل است، ممکن است به منیسک آسیب بیشتری برساند و باعث ایجاد پارگی غیرقابل ترمیم شود. باید قبل از عمل جراحی از چمباتمه زدن اجتناب شود چون ممکن است یک قسمت از مفصل را جابجا کرده و باعث قفل شدن مفصل شود.

پارگی منیسک

هزینه  ها

دفتر جراح باید یک برآورد منطقی از هزینه  های جراح، هزینه بیمارستان، هزینه بی  هوشی، و درجه  ای که باید توسط بیمه بیماران پوشش داده شود، ارایه دهد.

تیم جراحی

ترمیم آرتروسکوپی منیسک یک مهارت جراحی پیشرفته است که باید توسط یک جراح ارتوپد که در ارتروسکوپی مهارت بالایی دارد، انجام شود. جراحی باید در یک بیمارستان یا مرکز جراحی سرپایی که مخصوص انجام جراحی های زانو است، انجام شود.

پیدا کردن جراح با تجربه

جراحانی که در رشته پزشکی ورزشی آموزش  دیده اند، آموزش  های پیشرفته تری را در تکنیک  های مرتبط با آرتروسکوپی مانند ترمیم آرتروسکوپی منیسک دیده اند. این جراحی توسط یک جراح با علاقه و با تجربه در ترمیم آرتروسکوپی منیسک انجام می شود. جراحان دارای این صلاحیت  ها اغلب از دانشکده  های پزشکی دانشگاهی آمده اند و اغلب اعضای جوامع تخصصی از قبیل جامعه ارتوپدی ورزشی آمریکا و انجمن آرتروسکوپی آمریکای شمالی هستند.

ابزارها

ترمیم آرتروسکوپی یک جراحی سرپایی است که در بیمارستان یا مرکز جراحی سرپایی انجام می شود. مرکزی که حجم زیادی از جراحی  های زانو را انجام داده است، پرستاران و درمانگران با تجربه ای برای بهبود و کمک به بیماران دارد.

جزییات فنی

بعد از این که بی  حسی انجام شد و زانو مورد معاینه قرار گرفت، رگ بندی، روی بالای ران قرار می گیرد و ران بر روی میزی در داخل یک پد نگه دارنده بسته می شود. زانو و ساق پا تمیز و پوشیده شده و آرتروسکوپی تشخیصی انجام می شود. آرتروسکوپی تشخیصی یک بررسی کامل از داخل مفصل و با استفاده از دوربینی است که به صفحه نمایش وصل شده است. این ابزار تقریبا ۵ میلی متر قطر دارد و از طریق سه یا چهار شکاف ۱ سانتی متری در اطراف زانو وارد می شود. یک برش برای جریان آب استریل و به منظور بهبود دید در داخل مفصل بکار می رود. بازرسی سیستماتیک مفصل زانو می تواند هر مشکلی را مورد بررسی قرار دهد. سپس پارگی منیسک شناسایی شده و با یک قلاب فلزی کوچک، بررسی انجام می شود. اندازه، الگو، موقعیت، پایداری و کیفیت بافت پارگی مورد ارزیابی قرار می گیرد و تصمیم در مورد ترمیم و یا حذف بافت آسیب  دیده گرفته می شود. برای بهبود درمان، لبه  های مخالف منیسک پاره شده با استفاده از یک دستگاه تراش کوچک، آماده می شوند. اگر تامین خون مورد نیاز باشد، می توان از چندین تکنیک برای بهبود درمان استفاده کرد. تکنیک هایی از جمله قرار دادن یک لخته خونی بین دو قسمت از پارگی، ایجاد کانال  های دسترسی آوندی کوچک در حاشیه محیط مفصل، یا ایجاد یک مفصل مشترک مفید هستند. بعد از آن، منیسک با یک یا چند ابزار دیگر از جمله بخیه،پد جاذب، یا یک دستگاه ترمیم منیسک در جایگاه خود محکم می شود. بخیه برای اتصال به چند شکاف کوچک اضافی نیاز دارد.

بی حس کننده

ترمیم آرتروسکوپی منیسک می تواند به طور ایمن و از طریق بی  حسی عمومی یا موضعی انجام شود. به علاوه، بی  حسی موضعی به محل  های برش و زانو تزریق می شود. به بیمار توصیه می شود که قبل از جراحی درباره ترجیحات خود با متخصص بی  هوشی صحبت کند.

مراقبت های بعد از ترمیم منیسک پاره

همانطور که گفتیم برای رسیدن به نتیجه مطلوب، جراحی منیسک پاره باید طی دو ماه اول پس از حادثه انجام گیرد، اما بخش مهم دیگر مراقبت های پس از جراحی، به خصوص توانبخشی خواهد بود. در ادامه به نکاتی در این باره اشاره خواهیم کرد.

مدت زمان ترمیم آرتروسکوپی منیسک

ترمیم آرتروسکوپی معمولا بین یک تا یک ساعت و نیم طول می کشد. بسته به این که چه جراحی های دیگری برای مراقبت از مشکلات دیگر در زانو لازم است، زمان ممکن است کمی بیشتر یا کم  تر باشد.

درد پس از جراحی

ترمیم آرتروسکوپی منیسک به طور متوسط دردناک است. از آنجا که جراحی بافت های نرم  تر انجام می شود، بیشتر از یک آرتروسکوپی استاندارد دردناک است، اما درد کمتری را نسبت به بازسازی مفصل و یا روش دیگری که نیازمند سوراخ کردن استخوان است، دارد. در طول عمل جراحی برای به حداقل رساندن درد، بی  حسی موضعی مورد استفاده قرار می گیرد، اما بیماران عموما در سه روز اول پس از جراحی تورم و درد زانو را تجربه می کنندکه آن ها نیز با داروهای مسکن و ضد التهاب، قابل کنترل است.

استفاده از داروها

داروهای ضد التهاب خوردنی طبق دستورالعمل و داروهای مسکن خوردنی نیز در صورت نیاز مصرف می شوند. بیماران به طور متوسط ۲ تا ۵ روز پس از جراحی به داروهای مسکن نیاز دارند.


بیشتر بخوانید : ۵ ماده غذایی ضد التهاب مفاصل


پارگی منیسک

کارآیی داروها

ترکیب داروی مسکن و داروهای ضد التهاب در تسکین درد بسیار موثر بوده و با حداقل عوارض جانبی همراه است. کنترل درد خوب، تعادل بین اثرات جانبی و اثرگذاری است. از آنجا که مصرف تمام داروهای مسکن بعد از عمل جراحی می تواند موجب تهوع و یبوست شود، نوشیدن مقدار زیاد مایعات و ملین های مدفوع، می تواند این مشکلات را کاهش دهد.

عوارض جانبی مهم

داروهای مسکن می تواند باعث خواب  آلودگی، کندی تنفس، مشکل خالی کردن مثانه و روده، حالت تهوع، استفراغ و واکنش  های آلرژیک شود. ممکن است که تاثیر داروهای مسکن بر روی بیمارانی که در گذشته داروهای مسکن یا الکل مصرف می کرده اند کم تر باشد. برای برخی از بیماران، متعادل کردن مزایا و عوارض جانبی داروی مسکن، چالش برانگیز است. اگر در گذشته نیز بیمار با داروهای مسکن یا کنترل درد مشکلاتی داشته است باید به جراح اطلاع دهد.

اقامت در بیمارستان

ترمیم آرتروسکوپی منیسک یک روش سرپایی است. بعد از جراحی، بیمار دو ساعت در اتاق ریکاوری می ماند و سپس با یکی از دوستان یا اعضای خانواده به خانه باز می گردد.

تخلیه بیمارستان

پس از ترمیم آرتروسکوپی منیسک، بیمار یک کراوکف و یک بریس زانو به همراه دارد. کراوکف یک دستگاه خنک کننده و فشاری است، که شامل کیسه ای در اطراف زانو و یک خنک  کننده برای آب است. از جاذبه برای خالی و پر کردن کیسه استفاده می شود و به منظور کاهش تورم و درد، زانو خنک می ماند. بریس، مفصل ران را صاف نگه می دارد. بسته به الگوی پارگی، ممکن است فورا پس از عمل جراحی اعمال بار کامل بر روی زانو از طریق بریس امکان پذیر باشد.

کمک به بهبودی

با اینکه بیماران پس از این جراحی به خانه بازمی گردند، اما برای چند روز اول پس از جراحی به کمک نیاز دارند. تا زمانی که بیمار از داروهای مسکن استفاده می کند، رانندگی توصیه نمی شود.

آیا می توانم برای درمان پارگی منیسک به جای جراحی، PT را انجام دهم؟

PT اغلب بخشی از چیزی است که پزشکان به آن “درمان محافظه کارانه” می گویند تا از عمل جراحی جلوگیری شود. افرادی که دارای سن متوسط بوده و یا مبتلا به آرتروز هستند اغلب به دلیل فرسودگی بافت ها دچار پارگی منیسک می شوند. برای آن  ها، PT می تواند به اندازه جراحی موثر باشد.

حتی اگر جوان تر هستید یا دارای تناسب اندام بوده و ورزش  کار هستید، درمان محافظه کارانه اغلب روش خوبی برای شروع است. این درمان، بسته به جهت پارگی، مدت زمان پارگی، و موقعیت آن، می تواند اثرگذار باشد. اما اگر پارگی باعث  شود که زانوی شما قفل شود، به احتمال زیاد به جراحی نیاز خواهید داشت.

بخشی از تصمیم شما ممکن است در مورد میزان محدود شدن حرکتتان باشد. اگر شما یک ورزش  کار حرفه ای هستید و یا نمی توانید به خاطر وجود پارگی کار کنید، ممکن است زمانی برای آزمایش اینکه روش محافظه کارانه کار می کند یا نه، نداشته باشید.

حتی اگر جراحی کنید، پس از آن به PT نیاز خواهید داشت. ممکن است پزشک، شما را به یک درمانگر فیزیکی معرفی کند، اما در بهترین حالت، تمرینات PT برای انجام در خانه تجویز می شود. این تمرینات به شما کمک می کنند تا زانوی خود را به سلامت کامل برگردانید.

پارگی منیسک

نحوه انجام آن به چه صورت است؟

چه شما PT را به عنوان بخشی از یک درمان محافظه کارانه و یا بعد از عمل جراحی و به منظور التیام انجام دهید، هدف یکسان است. هدف دستیابی به محدوده حرکت بالا، قدرت و کنترل بر بدن است.

فرآیند PT معمولا چیزی شبیه این است:

  1. با تمرین هایی، مانند نرمش و کشش زانو که بر روی محدوده حرکت تمرکز دارند، شروع کنید.
  2. تا آن جا که ماهیچه های پایتان منبسط شوند، به کشش ادامه دهید.
  3. تمرینات پایه ای مانند کشش پا و انگشتان پا را انجام دهید.
  4. اگر می توانید همه این کارها را بدون درد انجام دهید، به تمرینات پیشرفته تری، مثل بالا بردن انگشت پا همراه با وزنه، وزنه برداری، و نرمش بیشتر نیاز دارید.

اینها مراحل کلی هستند، اما می توانند براساس نیازها و توانایی های شما متفاوت باشند.

برای مثال، شما ممکن است کشش و تمرینات اولیه را زودتر از موعد شروع کنید.

به خاطر داشته باشید که به خودتان بگویید، “بی رنج، گنج میسر نمی شود”. هدف تمرکز بر بهبودی است، بنابراین شما نباید تا زمانی که تمرینات ابتدایی پاسخگوی شماست، تمرینات پیشرفته را شروع کنید.

چه مدت باید PT را ادامه دهم؟

این موضوع به سن، نوع پارگی، نحوه التیام و نوع جراحی بستگی دارد.

به عنوان بخشی از درمان محافظه کارانه، احتمالا PT را در حدود ۴ تا ۶ هفته و در طی یک برنامه منظم انجام خواهید داد. هم چنین شما باید به طور منظم در خانه تمرین کنید تا نحوه انجام حرکات را یاد بگیرید.

اگر این روش موثر نیست، ممکن است زمان عمل جراحی باشد.

اگر برای حذف بخشی از منیسک عمل کردید، ممکن است ۳ تا ۶ هفته طول بکشد تا به فعالیت  های طبیعی برگردید. اگر برای ترمیم منیسک جراحی کنید، ممکن است بهبودی بیشتر از ۳ ماه طول بکشد.

توصیه  هایی برای جلوگیری از پارگی منیسک

  1. شما می توانید با انجام مداوم تمریناتی که ماهیچه های پای شما را تقویت می کنند، از پارگی جلوگیری کنید. این به محکم کردن مفصل زانو به منظور حفاظت از آن در برابر آسیب دیدگی کمک خواهد کرد.
  2. هم چنین شما می توانید در طول ورزش و برای حفاظت از زانویتان در طی فعالیت هایی که ممکن است باعث افزایش خطر آسیب شوند، از لوازم محافظ استفاده کنید.
  3. بریس زانو بخرید.
  4. در هنگام ورزش و یا درگیر شدن در فعالیت هایی که ممکن است مفاصل زانوی شما را تحت فشار قرار دهند، همیشه از فرم مناسب استفاده کنید. این یک ایده خوب است که قبل از ورزش گرم کنید.
  5. از لوازم مناسب، مانند کفش های ورزشی ای که به طور خاص برای فعالیت شما طراحی شده اند، استفاده کنید.
  6. کفش خود را به درستی بپوشید.
  7. تکنیک های مناسب انجام فعالیت های خود را یاد بگیرید.


علل و علائم پارگی رباط صلیبی جیست؟ ترمیم رباط صلیبی قدامی جگونه صورت می گیرد؟ آسیب دیدگی رباط صلیبی (ACL) ، پارگی و یا کشیدگی رباط صلیبی قدامی (یکی از رباط  های اصلی زانو) است. زانوی شما ممکن است متورم باشد، احساس بی  ثباتی داشته باشد و در هنگام تحمل وزن بسیار دردناک باشد. بسته به شدت آسیب رباط صلیبی، درمان ممکن است شامل استراحت و تمرین  های توان  بخشی بوده تا به شما در بازیابی قدرت و ثبات کمک کند و یا ممکن است جراحی ای انجام شود تا به جایگزینی رباط پاره و سپس احیای آن منجر شود. یک برنامه آموزشی مناسب نیز می تواند به کاهش خطر آسیب رباط صلیبی کمک کند. برای آشنایی بیشتر درباره علائم پارگی رباط صلیبی و ترمیم آن ادامه این مقاله از بخش فیزیوتراپی و ارتوپدی موزیک دان را مطالعه نمایید.

رباط صلیبی – ساختار زانو چگونه است؟

زانو یک مفصل لولایی است که در آن استخوان ران به درشت  نی متصل می شود. ماهیچه  های چهار سر ران در جلوی ران و ماهیچه های همسترینگ در عقب ران کمک می کنند تا زانو را ثابت نگه دارند، اما در درجه اول، ثبات از رباط های زانو آغاز می شود. چهار رباط  وجود دارند که مفصل زانو را حفظ کرده و در جهت درست حرکت می دهند. رباط  طرفی داخلی و رباط طرفی خارجی از حرکت زانو به اطراف جلوگیری می کنند، در حالی که رباط های قدامی و خلفی از لغزش زانوها به جلو و عقب محافظت می کنند. بیشترین جراحت در مفاصل زانو در رباط صلیبی قدامی اتفاق می افتد.

رباط صلیبی

این رباط مفصل جانبی استخوان را به درشت  نی و درست در مقابل استخوان اصلی داخلی متصل می کند. برخی از الیاف آن نیز در منیسک داخلی مخلوط می شود. در واقع دو دسته از فیبرها، رباط صلیبی قدامی را می سازند و به آن اجازه می دهند تا به زانو در خمش، کشش و چرخش کمک کند. جراحت رباط ها تحت عنوان کشیدگی رباط نامیده می شود و براساس شدت طبقه  بندی می شوند. کشیدگی رباط درجه ۱ وقتی رخ می دهد که الیاف رباط کشیده  شده، اما پاره نشده است. کشیدگی رباط درجه ۲ برخی از فیبرها را جدا می کند، اما رباط به طور عملی دست  نخورده باقی می ماند. کشیدگی رباط درجه ۳ نیز وقتی رخ می دهد که رباط به طور کامل پاره شود.

پارگی های رباط صلیبی قدامی

پارگی رباط صلیبی قدامی (رباط صلیبی) یک آسیب دیدگی مفصل زانو است و معمولا هنگام ورزش روی می دهد. این مشکل موجب درد پا و عدم ثبات زانو می شود. پارگی ها اغلب در ورزش  کاران برجسته مانند تام بردی، بازیکن فوتبال، تایگر وودز، و بازیکن فوتبال، فرانکی هجاک دیده می شوند. این یکی از رایج  ترین جراحات در میان ورزش  کاران و در تمام سنین است. پارگی رباط صلیبی به وسیله معاینه فیزیکی تشخیص داده می شود. همچنین ممکن است به آزمایش تصویری مانند اشعه ایکس نیاز داشته باشید، تا مشخص شود که آیا جراحات دیگری (مانند شکستگی استخوان) نیز دارید یا خیر. بسته به میزان آسیب  دیدگی و شدت علائم آن، ممکن است به درمان به وسیله درمان فیزیکی، یک بست حمایتی، و یا جراحی نیاز داشته باشید. اغلب، توان  بخشی بخشی از بهبودی پس از درمان جراحی است.

پارگی رباط صلیبی چگونه اتفاق می افتد؟

آسیب دیدگی رباط صلیبی معمولا در طول ورزش هایی رخ می دهد که شامل توقف ناگهانی یا تغییر در جهت، پریدن و فرود آمدن هستند. ورزش هایی مانند فوتبال، بسکتبال و اسکی در سراشیبی. بسیاری از مردم هنگام بروز جراحت رباط صلیبی صدای “پاپ ” را در زانو شنیده یا احساس می کنند. ورزش کاران اغلب در هنگام توقف و تغییر جهت سریع در هنگام چرخش، دچار آسیب می شوند. افرادی که فوتبال، تنیس، بسکتبال یا والیبال بازی می کنند و یا این که ژیمناستیک کاران در زمانی که زانوهای خود را به اشتباه می چرخانند، مستعد این مشکل می شوند. سرعت شما – همراه با روشی که زانوی خود را خم کرده و یا می چرخانید – باعث می شود که رباط صلیبی قدامی را بکشید یا آن را پاره کنید. آسیب دیدگی رباط صلیبی در میان زنان رایج  تر از مردان است.

رباط صلیبی

علل پارگی رباط صلیبی

رباط ها، دسته های قدرتمندی از بافت هستند که یک استخوان را به استخوان دیگر متصل می کنند. رباط صلیبی قدامی، یکی از دو رباطی است که در وسط زانو قرار دارد، استخوان اصلی ران (فیمر) را به درشت نی متصل و به ثبات مفصل زانو کمک می کند. آسیب دیدگی رباط صلیبی معمولا در طول فعالیت های ورزشی و تناسب اندام رخ می دهد که می تواند باعث اعمال فشار بر روی زانو شود:

  • کاهش سرعت و تغییر جهت ناگهانی
  • پیاده روی با گام های محکم
  • فرود غیر عادی بعد از پرش
  • توقف ناگهانی
  • برخورد ضربه مستقیم به زانو و یا تصادم، مانند یک تکل فوتبال

هنگامی که رباط آسیب می بیند، معمولا یک پارگی جزئی یا کامل در بافت ایجاد می شود. یک آسیب خفیف ممکن است رباط را بکشد اما آن را دست  نخورده باقی بگذارد.

علائم پارگی رباط صلیبی چیست؟

ممکن است در زمان پارگی رباط صلیبی یک صدای تغییر ناگهانی در مفاصل تان بشنوید و یا احساس کنید. اغلب مردم از شنیدن این صدای بلند متعجب می شوند، و گاهی حتی تماشاچیان نیز می توانند این صدا را در هنگام تماشای یک مسابقه ورزشی بشنوند. درست بعد از پارگی رباط صلیبی قدامی، احتمال هماتروز (خونریزی در مفاصل) سریع در مفاصل وجود دارد. این موضوع باعث تورم، قرمزی، گرما، کبودی، درد و احساس فوران در مفاصل می شود.

نشانه  ها و علائم آسیب دیدگی های رباط صلیبی  همیشه یکسان نیستند، پس اگر هرکدام از موارد زیر را تجربه کردید، باید به پزشک مراجعه کنید.:

  • درد و یا تورم زانو که بیش از ۴۸ ساعت طول بکشد.
  • مشکل ایستادن یا قدم زدن بر روی زانوی آسیب دیده
  • عدم توانایی در تحمل وزن خود بر روی زانوی آسیب دیده
  • ظاهر زشت یا عجیب در یک سمت زانوی شما

در هنگام بروز پارگی مفصل صلیبی قدامی، مفصل شما ناپایدار خواهد شد و تمایل به بیرون زدگی دارد. این اتفاق زمانی رخ می دهد که شما در حال ورزش یا حتی انجام  حرکات ساده ای مثل راه رفتن یا سوار شدن به اتومبیل هستید.

رباط صلیبی

بسیاری از افراد در هنگام آسیب دیدگی، صدای ترکیدنی را در زانوی خود می شنوند. اما این اتفاق برای همه نمی افتد. علائم متداول عبارتند از:

درد

اگر جراحت کوچکی داشته باشید، ممکن است احساس درد نکنید. اما ممکن است در امتداد خط مفاصل زانوی خود احساس ناراحتی بکنید. برخی افراد دچار مشکل ایستادن یا اعمال فشار بر روی پای مجروح هستند.

تورم

این احتمال وجود دارد که این اتفاق در ۲۴ ساعت اول رخ دهد. شما می توانید با قرار دادن یخ بر روی زانو و یا بالا بردن پا به وسیله قرار دادن آن بر روی یک بالش، تورم را کاهش دهید.

مشکل راه رفتن

اگر قادر هستید که به پای مجروحتان فشار وارد کنید، ممکن است متوجه شوید که راه رفتن سخت تر از معمول است. برخی از مردم متوجه می شوند که مفاصل زانو شل تر از آنچه که باید باشند، هستند.

دامنه حرکتی کم تر

پس از اینکه به رباط صلیبی آسیب وارد می کنید، احتمال دارد که مانند حالت عادی، قادر به خم کردن و انعطاف زانوی خود نباشید.

چه زمانی برای پارگی رباط صلیبی به پزشک مراجعه کنم؟

در صورتی که آسیب وارده به زانوی شما نشانه یا نشانه  های یک آسیب رباط صلیبی است، به دنبال درمان فوری باشید. مفصل زانو یک ساختار پیچیده متشکل از استخوان، رباط  ها، تاندون  ها و دیگر بافت  ها است که در ارتباط با یکدیگر کار می کنند. یک تشخیص سریع و دقیق برای تعیین شدت جراحت و انجام درمان مناسب ضروری است.

رباط صلیبی

عوامل خطر پارگی رباط صلیبی

عواملی وجود دارند که خطر آسیب دیدگی رباط صلیبی را افزایش می دهند، عواملی از جمله:

  • زن بودن – احتمالا به خاطر تفاوت در ساختار، قدرت ماهیچه و تاثیرات هورمونی
  • شرکت در ورزش های خاص مانند فوتبال، بسکتبال، ژیمناستیک و اسکی در سراشیبی
  • شرایط نامناسب بدن
  • پوشیدن کفشی که مناسب پا نیست
  • استفاده از تجهیزات ورزشی ثابتی که به درستی تنظیم نشده اند
  • بازی کردن بر روی سطح خاکی مصنوعی

مشکلات پارگی رباط صلیبی

افرادی که آسیب دیدگیرباط صلیبی را تجربه می کنند در معرض خطر بالاتر ابتلا به آرتروز زانو قرار دارند. حتی اگر جراحی بازسازی رباط هم انجام دهید، ممکن است که تورم مفاصل رخ دهد. چند عامل، احتمال خطر آرتروز را بالا می برند؛ عواملی مانند شدت آسیب دیدگی، وجود صدمات مربوطه در مفصل زانو و یا سطح فعالیت پس از درمان بر این امر تاثیر  گذارند.

لوازم ورزشی مناسب برای جلوگیری از آسیب دیدگی رباط صلیبی

برای جلوگیری از آسیب دیدگی، در هنگام ورزش، از پد و محافظ پای مناسب استفاده کنید. اگر اسکی در سراشیبی انجام می دهید، دقت کنید که چوب اسکی شما به درستی توسط یک متخصص تنظیم شود، به طوری که اگر بخواهید اسکی کنید، در صورت افتادن، چوب اسکی تان به راحتی جدا شود. استفاده از محافظ زانو برای جلوگیری از آسیب دیدگی رباط صلیبی یا کاهش خطر آسیب مکرر بعد از عمل جراحی کاربردی ندارد.

رباط صلیبی

علل و عوامل خطر پارگی رباط صلیبی قدامی

در جراحت  های غیر تماسی، فرد یا معمولا به سرعت تغییر جهت می دهد یا توقف ناگهانی دارد و یا فرود بعد از پرش نامناسبی انجام می دهد. در ورزش  های برخوردی، پا معمولا ثابت است و ضربه باعث کشش بیش از حد زانو می شود. ورزش  های پرخطر شامل فوتبال، بسکتبال و اسکی هستند. استفاده از کفش های میخ دار نیز خطر آسیب دیدگیرباط صلیبی  را افزایش می دهد. زنان در معرض خطر بالاتری قرار دارند. دلایل بالقوه برای این افزایش خطر ممکن است شامل تفاوت  هایی در آناتومی، آموزش و تجربه فعالیت باشد. تفاوت  های ژنتیکی مرتبط با چگونگی انقباض ماهیچه  ها ممکن است دلیل دیگری برای افزایش خطر در بانوان باشند.

علاوه بر این، زنان نسبت به مردان دارای لگن بزرگ تری هستند و این می تواند باعث افزایش زاویه در جایی شود که استخوان ران در مفاصل زانو به درشت  نی متصل می شود(زاویه قطری). یک زاویه بازتر، فشار را در رباط صلیبی افزایش می دهد و خطر آسیب دیدگی را بالا می برد. یک شکاف نازک در استخوان ممکن است خطر آسیب دیدگی رباط صلیبی را به ویژه در وضعیت  های غیرتماسی، افزایش دهد. شکاف استخوان ران، فاصله بین دو استخوان ران پا است که به درشت نی موجود در مفصل زانو متصل می شود. یک شکاف باریک، فضایی را که رباط صلیبی در آن واقع است کاهش می دهد و می تواند رباط را در طول حرکت زانو بفشارد.

این امر به خصوص در زمانی اتفاق می افتد که زانو در کشش بالایی قرار داشته و به طور بالقوه باعث پارگی رباط می شود. مطالعات نشان داده اند که شکاف های باریک  تر با داشتن رباط صلیبی قدامی کوچک تر و ضعیف  تر در ارتباط هستند. زنان نسبت به مردان، حجم ماهیچه کمتری داشته، اما به ویژه در زمینه بازی، تمایل به انجام وظایف مشابهی دارند. عضلات چهار سر ران و همسترینگ بزرگ تر در مردان در صورت اعمال فشار مشابه به زانو، محافظت و پایداری بهتری را از خود نشان می دهند.

رباط صلیبی

پارگی رباط صلیبی قدامی در زنان

زنان و به خصوص ورزشکاران زن مستعد پارگی های رباط صلیبی هستند. تحقیقات نشان داده اند که این اتفاق در ورزش  کاران زن در مقایسه با همتایان مرد خود ۸ برابر بوده است. دلیل افزایش خطر برای دهه  ها مورد بحث قرار گرفته است و متخصصان اکنون بر این باورند که این امر ناشی از تفاوت در کنترل عصبی و عضلانی است. مردان و زنان در طول حرکات ورزشی حساس مانند فرود، ایستادن و چرخش،  وضعیت زانوی متفاوتی دارند. تفاوت در آناتومی مرد و زن و سطح هورمون نیز می تواند به میزان متفاوتی باعث پارگی رباط صلیبی قدامی شود.

تشخیص پارگی رباط صلیبی

تشخیص پارگی رباط صلیبی به چند روش انجام می شود. همراه با گوش دادن به علائم شما، پزشک معاینه فیزیکی انجام خواهد داد و تحرک مفاصل، قدرت و تورم را ارزیابی خواهد کرد. پزشک شما می تواند رباط  های زانو را با آزمایشات تخصصی که ثبات زانوی شما را می سنجند، بررسی کند، آزمایشاتی از جمله:

  • تست لاچمن: تست لاچمن برای ارزیابی حرکت رو به جلوی درشت نی (ساق پا) انجام می شود. پزشک شما با کشیدن درشت  نی به سمت جلو می تواند پارگی رباط صلیبی را احساس کند. زانوی شما کمی خم می شود (حدود ۲۰ تا ۳۰ درجه) و در حالی که درشت  نی شما جا به جا می شود، استخوان ران (فیمر) ثابت می ماند.
  • تست کشویی: تست کشویی با قرار گیری زانو در زاویه ۹۰ درجه انجام می شود. درشت  نی شما به جلو و عقب کشیده می شود تا پزشک،رباط صلیبی  را با هل دادن آن به جلو و عقب ارزیابی کند.
  • مانور جابجایی چرخشی: انجام این آزمون در دفتر پزشک دشوار بوده و معمولا در اتاق عمل و در حالت بی هوشی مفیدتر است. مانور جابجایی چرخشی، حرکت غیر عادی مفصل زانو را هنگام پارگی رباط صلیبی قدامی، تشخیص می دهد.

در طی معاینه فیزیکی، قدرت پا و دیگر رباط  های زانو نیز ممکن است مورد ارزیابی قرار گیرد.

تست های تصویر برداری پارگی رباط صلیبی

همچنین ممکن است نیاز باشد تا اشعه ایکسی از زانویتان برداشته شود. این کار می تواند شکستگی های استخوان را تشخیص دهد. یک آزمایش تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) نیز می تواند برای تعیین این که آیا رباط شما آسیب  دیده است یا نه و یا برای پیدا کردن نشانه  هایی از دیگر صدمات مرتبط در زانو، مورد استفاده قرار گیرد. به خاطر داشته باشید که در حالی که آزمایش MRI می تواند به تشخیص آسیب  های درون و اطراف زانوی شما کمک کند، اما این آزمون همیشه برای تشخیص پارگی رباط صلیبی مورد نیاز نیست. علاوه بر بررسی انجام شده به منظور تشخیص پارگی  رباط صلیبی، پزشک بر شناسایی آسیب  های دیگری که ممکن است در زمان آسیب دیدگی اتفاق افتاده باشد، نیز تمرکز می کند.

درجه بندی پارگی رباط صلیبی

کشیدگی رباط صلیبی براساس این که رباط تا چه حد آسیب دیده است، درجه بندی می شود.

  • کشیدگی درجه ۱ ، کششی جزئی در رباط است و زانوی شما هنوز نسبتا ثابت است.
  • کشیدگی درجه ۲ ، یک پارگی جزئی است و رباط آن قدر کشیده شده است، که شل شده و یا آسیب  دیده باشد. این موارد نسبتا نادر هستند.
  • در همین حال، در مورد کشیدگی درجه ۳ و بالاتر، پارگی کامل رباط صلیبی وجود دارد و مفصل زانو کاملا ناپایدار می شود و در صورت نیاز به اصلاح، جراحی تقریبا اجتناب ناپذیر خواهد بود.

رباط صلیبی

درمان پارگی رباط صلیبی

بسیاری از افرادی که پارگی رباط صلیبی را تجربه می کنند، در عرض چند هفته پس از آسیب دیدگی، احساس بهتری پیدا می کنند. اکثر مردم پس از پارگی رباط صلیبی و به خصوص اگر رباط صلیبی به طور جزئی آسیب  دیده باشد، به جراحی نیاز ندارند. اگر ورزش نمی کنید، و اگر زانویتان ناپایدار نیست پس ممکن است به جراحی رباط صلیبی نیاز نداشته باشید.

مدیریت محافظه کارانه برای پارگی رباط صلیبی

اگر پارگی رباط صلیبی قدامی جزئی داشته باشید، می توانید از روش مدیریت محافظه کارانه بهره  مند شوید، که می تواند ترکیبی از استراحت، کنترل درد، و مدیریت تورم باشد. در نهایت، می توانید درمان فیزیکی را شروع کرده و یا از یک محافظ زانو استفاده کنید. درمان فیزیکی برای پارگی جزئی رباط صلیبی شامل تمرینات مقاومتی ، تمرین  های تعادلی و تمرینات حرکتی است. با این وجود، حتی اگر هیچ دردی را تجربه نکردید، ممکن است به علائم دائمی ناپایداری زانو مبتلا شوید. چندین عامل مهم در تصمیم  گیری در مورد جراحی رباط صلیبی وجود دارد. شما باید دفعات و شدت علائم خود و اینکه آیا آماده انجام جراحی و بهبود هستید یا خیر را در نظر بگیرید.

جراحی پارگی رباط صلیبی

جراحی معمول پارگی رباط صلیبی با نام بازسازی رباط صلیبی شناخته می شود. ترمیم رباط معمولا امکان پذیر نیست، بنابراین رباط با استفاده از تاندون یا رباط دیگری بازسازی می شود. رویکردهای مختلفی برای جراحی رباط صلیبی وجود دارد و پزشک شما توضیح می دهد که کدام یک از اینها برای شما بهتر است. برای مثال، انواع مختلفی از پیوند را می توان برای بازسازی رباط صلیبی مورد استفاده قرار داد. پزشک شما می تواند از یکی از رباط  های بدن و یا از یک پیوند دهنده استفاده کند. به طور معمول، استفاده از رباط خودتان باعث بهبود بهتری می شود. عمل رباط صلیبی دارای خطراتی از جمله موارد زیر است:

  • عفونت
  • ناپایداری مداوم
  • درد
  • سفتی و دشواری
  • بازگشت به سطح قبلی فعالیت

در طول عمل جراحی رباط صلیبی چه اتفاقی می افتد؟

عمل بازسازی رباط صلیبی  از پیوند (قطعه ای از بافت) برای بازسازی رباط صلیبی  استفاده می کند. پیوند می تواند از تاندونی از بدن خود بیمار یا از بدن شخصی دیگر باشد. جراحی ترمیم رباط صلیبی معمولا به صورت آرتروسکوپی انجام می شود. این نوع جراحی با استفاده از یک دوربین کوچک به نام آرتروسکوپ و ابزارهای کوچکی که از طریق بریدگی  های کوچک وارد می شوند، انجام می شود. بازیابی جراحی رباط صلیبی می تواند ۶ تا ۱۲ ماه طول بکشد. اگر ترمیم رباط صلیبی را انجام دهید، ممکن است نیاز باشد تا پس از جراحی از چوب زیر بغل و محافظ ساق پا استفاده کنید. بعضی از افراد ممکن است بعد از جراحی به یک محافظ زانو نیاز داشته باشند. درمان فیزیکی برای درمان زانو مهم است. این کار به موارد زیر کمک می کند:

  • بهبود دامنه حرکت و انعطاف پذیری
  • بازیابی قدرت زانو، ران و ساق پا
  • کاهش درد و تورم
  • بهبود تعادل

بهبودی پس از پیوند رباط صلیبی زمان بر است. پس از جراحی، مهم است تا زمانی صرف التیام پیوند شود، مگرنه ممکن است این روش با شکست مواجه شود. این فرآیند چند ماه طول می کشد. خبر خوب این است که اغلب افراد، پس از جراحی رباط صلیبی با مشکلی مواجه نمی شوند.

رباط صلیبی

توان بخشی پس از جراحی رباط صلیبی

توان  بخشی پس از جراحی یکی از مهم ترین جنبه  های درمان است. تمرین ها بر روی بازیابی حرکت و قدرت و بهبود پایداری مفاصل برای جلوگیری از آسیب های آتی، تمرکز دارند. شما می توانید یاد بگیرید که در طول بهبودی، بعضی از تمرین ها را خودتان انجام دهید. بهبود خیلی سریع و یا خیلی آهسته می تواند برای نتایج کلی حاصل از عمل جراحی مضر باشد، بنابراین مهم است که بازیابی شما تحت هدایت مشاور و پزشک انجام شود. برای بازگشت به فعالیت کامل، ممکن است که توان بخشی، شش تا نه ماه طول بکشد:

  • در دو تا سه هفته اول، هدف درمان فیزیکی افزایش دامنه حرکت زانو به روش کنترل شده می باشد. از آنجا که پیوند رباط به زمان نیاز دارد تا در جای خود التیام یابد، خم شدن بیش از حد و یا چرخش باعث می شود که پیوند به درستی انجام نشود. هدف دو هفته اول، کشش کامل (راست شدن)مفصل زانو و چرخش ۹۰ درجه (خمش)است.
  • در هفته های سوم تا ششم، هدف این است که گستره حرکت زانو کامل شود. بدین منظور ممکن است تمرینات مقاومتی ای در نظر گرفته شود. در این زمان اغلب دوچرخه  سواری و یا کوهنوردی توصیه می شود.
  • برای چند ماه آینده، هدف، افزایش قدرت و چابکی و حفظ دامنه ی حرکت است. این پیشرفت، از نزدیک و توسط جراح و درمانگر فیزیکی کنترل می شود، تا از زانوی بازسازی شده محافظت کند و بیمار را به سمت بهبود کامل سوق دهد.

بست های رباط صلیبی

شاید لازم باشد که بعد از جراحی بازسازی رباط صلیبی از یک بست زانو استفاده کنید. این بست ها برای محدود کردن محدوده حرکت شما طراحی شده اند، به محکم کردن زانوی شما کمک می کنند و به رباط صلیبی اجازه می دهند که مسیر بهبودی را به درستی طی کند. بعد از جراحی، هر فردی به یک بست زانو نیاز ندارد و این تصمیم بر این اساس است که این بست تا چه حد به التیام زانو کمک می کند.

رباط صلیبی

جراحی رباط صلیبی کودکان

تصمیم درباره جراحی رباط صلیبی برای کودکان نیازمند بررسی تعدادی از عوامل است که در بزرگسالان وجود ندارد. جراحی، خطر بروز مشکلات رشد را در کودکان افزایش می دهد. جراحی رباط صلیبی می تواند منجر به اختلالاتی مانند تغییر شکل مفصل در حین رشد شود. اگر رباط صلیبی ثابت نشده است، شما و پزشک اطفال تان باید خطر مشکلات صفحه رشد ناشی از جراحی را با خطر آسیب دیدگی دائمی زانو کاهش دهید.

درمان های طبیعی برای پارگی مفصل زانو

زردچوبه

زردچوبه یک ادویه جادویی است که از دوران باستان، به طور گسترده ای برای درمان مشکلات مختلف استفاده می شده است و همچنین در آشپزی نیز مورد استفاده قرار می گیرد. برای ایجاد خمیر غلیظ نیاز به مخلوط کردن ۱ قاشق سوپ خوری یا بیشتر زرد چوبه با آب را دارید. سپس خمیر را بر روی ناحیه ی آسیب  دیده قرار دهید و آن را با پارچه نخی و یا نوارهای پارچه  ای ببندید. تا آنجا که می توانید آن را در همان حالت باقی بگذارید. بهتر است تا قبل از خوابیدن این کار را انجام دهید، زیرا ثابت نگه داشتن آن در طول شب راحت تر است. بانداژ را بردارید و محل را با آب ولرم بشویید. همچنین می توانید قبل از رفتن به تخت  خواب شیر زردچوبه بنوشید.

زنجبیل

زنجبیل یکی از بهترین روش  های درمانی برای آسیب دیدگی رباط است که به طور گسترده در آشپزی و برای درمان مشکلات سلامتی به کار می رود. زنجبیل شامل ویژگی  های ضد التهابی است و باید هر روز مصرف شود. دو اینچ زنجبیل خرد شده، ۱ قاشق سوپ خوری چای سبز ارگانیک، یک لیتر آب، عصاره لیمو تازه و مقداری عسل تهیه کنید. تمام مواد لازم را به آب اضافه کنید و به مدت ۲ تا ۳ دقیقه بجوشانید. آن را در طول روز بنوشید.

نمک اپسوم

نمک اپسوم یک محصول طبیعی عالی است که در بهبودی سریع، موثر است. بعد از ورزش شدید، حمام نمک اپسوم، ماهیچه  های شما را تسکین می بخشد. بسیاری از مطالعات ثابت کرده اند که نمک اپسوم، درد مفاصل و ماهیچه  ها را کاهش می دهد، جریان خون را افزایش می دهد، عملکرد ماهیچه را بهبود می بخشد و بدن و ذهن را آسوده می کند. فقط ۲۰ تا ۳۰ دقیقه در حمام نمک اپسوم بمانید و بافت های خود را به خوبی ماساژ دهید.

آب میوه

آب آناناس و آب انار هر دو شامل آنزیم  هایی هستند که دارای خاصیت ضد التهابی و ضد تورم اند، که به فرآیند التیام سرعت می بخشند. همچنین می توانید عصاره سبزیجات سبز و یا اسموتی هایی را که حاوی آنتی اکسیدان هستند، مصرف کنید. آب میوه تازه تهیه کنید، کمی زنجبیل و زرد چوبه را در آن بریزید و بنوشید.

 

رباط صلیبی

کمپرس سرد

یک روش طبیعی دیگر برای درمان این پارگی به وسیله روش درمانی کمپرس سرد است که برای کاهش تورم موثر است. توصیه می شود که هر ۲ تا ۳ ساعت، کمپرس سرد اعمال شود و این کار را برای ۱۵ تا ۲۰ دقیقه انجام دهید. شما برای این کار به یخ، دستمال حمام، حوله و کیسه پلاستیکی نیاز دارید. حالا یخ را در یک کیسه پلاستیکی قرار دهید، آن را با یک حوله حمام بپوشانید و روی زانوی خود بمالید. از یک حوله برای پاک کردن آب استفاده کنید. در صورت تحمل می توانید کمپرس را برای مدت طولانی  تر از ۱۵ تا ۲۰ دقیقه انجام دهید.

گیاه دم اسبی

این گیاه، دارویی شگفت  انگیز است که شامل بسیاری از ترکیبات سالم مثل سیلیسیم، پتاسیم و منگنز نیز می شود که به همین دلیل به بهبود بافت  های ارتباطی مفاصل کمک می کند. شما می توانید از خیسانده آن یا حل کردن ۱۰ قطره از روغن دم اسبی در یک فنجان آب استفاده کنید و مخلوط را ۵ تا ۶ بار در روز مصرف کنید. شما هم چنین می توانید چای دم اسبی را مصرف کرده و یا روغن آن را بر روی زانو بمالید.

روغن کرچک

به منظور تسکین درد و التیام سریع  تر، یک قاشق چای خوری روغن کرچک را در دستان خود بریزید و منطقه مورد نظر را ماساژ دهید. سپس آن ناحیه را با پارچه  ای بپوشانید و سپس یک بطری و یا یک پتو در بالای آن قرار دهید. ۲۰ تا ۳۰ دقیقه به همان حالت بگذارید. هم چنین می توانید ۳ تا ۴ بار در روز آن را با روغن  های معطر، از جمله نعناع، انگورک، علف لیمو، تنباکوی کوهی، بابونه و گل بی مرگ ترکیب کرده و بر روی ناحیه آسیب دیده ماساژ دهید.

۸ تمرین برای کمک به توان بخشی رباط صلیبی

اگر با آسیب دیدگی رباط صلیبی مواجه شدید، تعدادی ورزش وجود دارد که می توانید برای حفظ قدرت و حرکت و بدون ایجاد آسیب بیشتر به رباط صلیبی در خانه انجام دهید. این کار را می توان قبل از جراحی و یا در طول درمان فیزیکی و به صورت مداوم انجام داد. هدف این است که از اعمال فشار بر زانو و یا هر ورزشی که ممکن است سنگین باشد، اجتناب شود. در عوض، بر روی تقویت ماهیچه های پیرامون زانو و ران تمرکز خواهید داشت. در این حین به تدریج محدوده ی حرکت خود را افزایش می دهید تا زانویتان از حرکت نماند. در صورت نیاز، با انجام این کارها در خانه (به طور ایده  آل با دخالت پزشک یا مشاور فیزیکی)، می توانید برای جراحی آماده شده و یا از مزایای کامل یک برنامه توان بخشی ساختاری بهره مند شوید.

رباط صلیبی

تمرین های توان بخشی رباط صلیبی برای زمانی که زانو همچنان آسیب پذیر است

در اینجا سه مورد از بهترین (و امن  ترین) تمرینات برای درمان آسیب دیدگی رباط صلیبی آورده شده است:

  • لغزش پاشنه، بدون هیچ وزنی، مفصل زانو را می کشد. با نشستن روی زمین و با پاهای باز شروع کنید. در حالی که پاشنه تان را روی زمین و به سمت خودتان کج می کنید، به آرامی زانوی مجروح را خم کنید. سپس به آرامی پای خود را به سمت راست حرکت داده و این کار را ۱۰ بار تکرار کنید.
  • انقباضات هم اندازه چهارسر نیز نشسته انجام می شود. برای این کار باید با پای مجروح خود روی زمین بنشینید و پای دیگر را خم کنید. سپس به آرامی برای ۱۰ ثانیه و بدون حرکت پا، فشاری را بر روی زانوی مجروح اعمال کنید. این کار را ۱۰ بار تکرار کنید.
  • خمش زانوی درازکش شامل دراز کشیدن روی شکم و با پاهای راست است. حالا زانوی مجروح خود را خم کنید و پاشنه تان را به طرف باسن خود بیاورید. پنج ثانیه صبر کنید. استراحت کنید. این کار را ۱۰ بار تکرار کنید.

هنگامی که برای اولین بار شروع به تمرین کردید، احتمالا درد و ناراحتی زیادی را تحمل خواهید کرد، اما ضرب  المثل “بدون رنج، گنج میسر نمی شود” را فراموش نکنید. اما باید بدانید که فشار بیش از حد ممکن است باعث بدتر شدن اوضاع شود و منجر به زمان بهبودی طولانی تر شود.

تمرین های توان بخشی رباط صلیبی پس از کاهش تورم

وقتی ورم مفاصل تان کم شد، باید به تدریج قادر باشید تا بدون کمک روی دو پای خود حرکت کنید. زمانی که شما کاملا قادر به انجام این کار شدید، می توانید تمرین  های زیر را شروع کنید:

  • کشش زانوی منفعل: به دو صندلی با ارتفاع برابر نیاز دارد. صندلی ها را به فاصله کمی کوتاه  تر از طول پای خود قرار دهید. بر روی یک صندلی بنشینید و پاشنه تان را روی صندلی طرف دیگر قرار دهید. پای خود را آرام کنید و به زانویتان اجازه دهید که صاف شود. یک تا دو دقیقه در روز در این حالت استراحت کنید تا به تدریج عضلات عقب ران کشیده شوند.
  • بالا بردن پاشنه: در حالت ایستاده انجام می شود. با قرار دادن یک دست بر روی پشت یک صندلی و به منظور حفظ تعادل شروع کنید. سپس به آرامی پاشنه پای مجروح خود را بلند کنید و روی نوک پنجه خود بایستید. برای مدت پنج تا ده ثانیه در این حالت بمانید. پاشنه ی پا را به آرامی پایین بیاورید. این کار را ۱۰ بار تکرار کنید.
  • اسکات نیمه در حالت ایستاده: به وسیله نگه داشتن یک میز محکم با هر دو دست انجام می شود. پاهایتان را از هم جدا کنید و به آرامی زانوهای خود را خم کنید و باسن خود را تا نیمه خم کنید. ۱۰ ثانیه صبر کنید و سپس به آرامی به وضعیت ایستاده بازگردید. این کار را ۱۰ بار تکرار کنید.
  • کشش زانو: به یک طناب ورزشی نیاز دارد. برای شروع، یک انتهای طناب را دور پایه میز و انتهای دیگر را دور قوزک پای آسیب دیده قرار دهید. هر دو طرف طناب ورزشی را محکم دور میز ببندید و قوزک پای مجروح خود را در انتهای این حلقه قرار دهید و به آرامی زانوی خود را تا حدود ۴۵ درجه در مقابل مقاومت طناب حرکت دهید. چند ثانیه صبر کنید و به آرامی به وضعیت ایستاده بازگردید. این کار را ۱۰ بار تکرار کنید.
  • ایستادن بر روی یک پا: راه خوبی برای ایجاد و ارزیابی قدرت و تعادل شما است. این کار را با بلند کردن پای سالم انجام دهید و برای ۱۰ ثانیه بدون کمک به پای آسیب دیده استراحت کنید. این ورزش در ابتدا چندان آسان نیست، اما با گذشت زمان و صبوری، باید بتوانید برای چند هفته این کار را انجام دهید.

رباط صلیبی

 جلوگیری از پارگی رباط صلیبی قدامی

خطر آسیب  دیدگی رباط صلیبی را می توان با انجام تمرین  های آموزشی که بر تعادل، چابکی و قدرت تمرکز دارند، کاهش داد. با آموزش ماهیچه  های دور زانو به این صورت که وقتی تحت فشار قرار می گیرند چگونه واکنش نشان دهند، می توان به کاهش آسیب کمک کرد. مشکلات ماهیچه ای عصبی به صورت ناخودآگاه و در طول فعالیت های پرشی و تعادلی اتفاق می افتند. بنیاد پزشکی سانتا مونیکا یک برنامه ورزشی تهیه کرده است که برای کاهش خطر آسیب  های وارده به زانو طراحی شده است. این تمرینات شامل گرم کردن، تقویت، پلومتریک، چابکی و کشش است.


در مورد نوار مغز چه می دانید؟ چه موقع شما نیاز به گرفتن نوار مغز می کنید و در آن چه اطلاعاتی از مغزتان ثبت خواهد شد؟ مغز از میلیاردها سلول تشکیل شده است، نیمی از آنها سلول های عصبی هستند و نیمی از آنها به فعالیت نورون ها کمک و تسهیل می کنند. این نورون ها از طریق سیناپس ها بهم متصل می شوند، که به عنوان دروازه های فعالیت مهاری یا تحریک کننده عمل می کنند. در این مقاله از بخش مغز و اعصاب موزیک دان به بررسی نوار مغز می پردازیم.

EEG یا نوار مغز چیست؟

EEG یا نوار مغز یک تست است که ناهنجاری های موجود در امواج مغزی یا فعالیت الکتریکی مغز شما را تشخیص می دهد. در طی این روش، الکترودهای متشکل از دیسکهای فلزی کوچک با سیمهای نازک روی پوست سر شما چسبانده می شود. الکترودها بارهای الکتریکی ناچیزی ناشی از فعالیت سلولهای مغزی شما را تشخیص می دهند. امواج ها تقویت شده و به عنوان نمودار در صفحه رایانه یا به عنوان ضبط شده که ممکن است روی کاغذ چاپ شود ظاهر می شوند. سپس ارائه دهنده خدمات درمانی، آن را تفسیر می کند.

نوار مغز

در حین EEG یا نوار مغز، ارائه دهنده خدمات بهداشتی شما به طور معمول حدود ۱۰۰ صفحه یا صفحه نمایش رایانه را ارزیابی می کند. او به شکل موج اصلی توجه ویژه ای می کند، اما ضربات مختصری از انرژی و پاسخ به محرک ها، مانند چراغ های چشمک زن را نیز بررسی می کند.

مطالعات بالقوه برانگیخته روشهای مرتبطی هستند که ممکن است انجام شود. این مطالعات فعالیت الکتریکی در مغز شما را در پاسخ به تحریک دید، صدا یا لمس اندازه گیری می کنند.

هرگونه فعالیت سیناپسی، یک انگیزه الکتریکی نامحسوس ایجاد می کند که به آن به عنوان پتانسیل بعد از سیناپسی گفته می شود. البته، از بین رفتن یک نورون منفرد، تشخیص قابل اعتماد و بدون تماس مستقیم با آن دشوار است. با این حال، هر زمان که هزاران نورون با هم هماهنگ شوند، یک میدان الکتریکی تولید می کنند که به اندازه کافی قوی است و از طریق بافت، استخوان و جمجمه پخش شود. سرانجام می توان آن را بر روی سطح سر اندازه گرفت.

به این موضوع به عنوان یک سر و صدای مداوم از زلزله های ظریف فکر کنید. در نظر گرفته شده به خودی خود، هر یک از انفجارها ممکن است خیلی کوچک باشد که متوجه آن نشوید، اما اگر چند مورد از آنها به طور همزمان اتفاق بیفتد، در همان مکان و در همان ریتم قرار بگیرند، همه آنها به یک مگا لرزه تبدیل می شوند که حتی صدها مایل دورتر نیز مورد توجه خواهند بود.

نوار مغز

چه چیز دیگری باید در مورد نوار مغز بدانید؟

  • دردی وجود ندارد. هیچ جریان الکتریکی از بدن شما عبور نمی کند.
  • اگر شما یک بیماری تشنج مانند صرع دارید، چراغ چشمک زن یا افت فشار خون ممکن است باعث تشنج شود. این تکنسین آموزش دیده است که در صورت بروز این مسئله از شما مراقبت کند.
  • اگر الکترود در بینی شما قرار گرفته باشد، ممکن است آنها را لمس کنید. در موارد نادر، آنها همچنین می توانند به مدت ۱ تا ۲ روز پس از انجام آزمایش، باعث احساس درد یا مقدار کمی خونریزی شوند.

چرا ممکن است به EEG یا نوار مغز احتیاج داشته باشم؟

EEG یا نوار مغز برای ارزیابی چندین نوع از اختلالات مغزی استفاده می شود. هنگامی که بیماری صرع تشخیص داده شود، فعالیت تشنج به عنوان امواج سریع لرزه بر روی EEG یا نوار مغز ظاهر می شود.

مبتلایان به ضایعات مغزی که ممکن است در اثر تومور یا سکته مغزی ایجاد شود، بسته به اندازه و محل ضایعه، ممکن است امواج EEG یا نوار مغز غیر منتظره ای داشته باشند.

این آزمایش همچنین می تواند برای تشخیص سایر اختلالات تأثیرگذار بر فعالیتهای مغزی از جمله بیماری آلزایمر، روانپزشکی خاص و اختلال خواب به نام ناركولپسی انجام شود.

EEG یا نوار مغز همچنین ممکن است برای تعیین فعالیت الکتریکی کلی مغز (به عنوان مثال، ارزیابی تروما، مسمومیت با مواد مخدر یا میزان آسیب مغزی در بیماران کاتاز) مورد استفاده قرار گیرد. EEG یا نوار مغز همچنین ممکن است برای نظارت بر جریان خون در مغز در طی اقدامات جراحی استفاده شود. ممکن است دلایل دیگری برای ارائه دهنده خدمات درمانی شما برای ارائه EEG یا نوار مغز وجود داشته باشد.

نوار مغز

خطرات EEG یا نوار مغز چیست؟

EEG یا نوار مغز سالهاست که مورد استفاده قرار می گیرد و روشی بی خطر محسوب می شود. این آزمایش باعث ناراحتی نمی شود. فعالیت الکترود را ضبط می کند. آنها هیچ حسی ایجاد نمی کنند. علاوه بر این، هیچ گونه خطر ابتلا به شوک الکتریکی وجود ندارد.

در موارد نادر، EEG یا نوار مغز می تواند در فرد مبتلا به بیماری تشنج، تشنج ایجاد کند. این امر به دلیل چراغ چشمک زن یا تنفس عمیق است که ممکن است در طول آزمایش درگیر شود. در صورت بروز تشنج، ارائه دهنده خدمات درمانی شما فوراً آن را درمان می کند.

بسته به وضعیت پزشکی خاص شما، خطرات دیگری نیز ممکن است وجود داشته باشد. قبل از عمل حتما در مورد هرگونه نگرانی با ارائه دهنده خدمات درمانی صحبت کنید.

برخی عوامل یا شرایط خاص ممکن است در طول آزمون EEG یا نوار مغز اختلال ایجاد کند. این شامل:

  • قند خون کم (هیپوگلیسمی) ناشی از ناشتا بودن
  • حرکت بدن یا چشم در طول آزمایشات (اما این امر به ندرت، در هر صورت، به طور قابل توجهی در تفسیر آزمایش دخالت خواهد کرد)
  • چراغ ها، به خصوص روشنایی یا چشمک زن
  • داروهای خاص مانند داروهای آرام بخش
  • نوشیدنی های حاوی کافئین، مانند قهوه، کولا، و چای (در حالی که این نوشیدنی ها می توانند گاهی اوقات نتایج EEG یا نوار مغز را تغییر دهند، اما این تقریباً هرگز با تفسیر آزمایش تداخل نمی یابد)
  • موهای روغنی یا وجود اسپری مو

آماده شدن برای گرفتن EEG یا نوار مغز

از ارائه دهنده خدمات بهداشتی خود بخواهید قبل از انجام آزمایش موارد لازم را به شما بگوید. در زیر لیستی از مراحل مشترکی که ممکن است از شما خواسته شود انجام دهید، آورده شده است.

ارائه دهنده خدمات درمانی شما روش را برای شما توضیح می دهد و می توانید سؤال کنید.

از شما خواسته می شود فرم رضایت نامه امضا کنید که شما اجازه انجام مراحل را می دهید. فرم را با دقت بخوانید و اگر چیزی مشخص نیست سؤال کنید.

موهای خود را با شامپو بشویید، اما شب قبل از آزمایش از نرم کننده استفاده نکنید. از محصولات مراقبت از مو مانند موهای ژل استفاده نکنید.

از تمام داروها (نسخه و بدون نسخه) و مکمل های گیاهی که مصرف می کنید، به پزشک معالج خود بگویید.

اگر ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما را به این کار راهنمایی کرده است، از استفاده از داروهایی که ممکن است در آزمایش اختلال ایجاد کنند، استفاده نکنید. بدون مشورت با ارائه دهنده خدمات بهداشتی خود، مصرف داروها را متوقف نکنید.

۸ تا ۱۲ ساعت قبل از آزمایش از مصرف هرگونه مواد غذایی یا نوشیدنی های حاوی کافئین خودداری کنید.

از راهنمایی های ارائه دهنده خدمات بهداشتی در مورد کاهش خواب خود در شب قبل از آزمایش پیروی کنید. در برخی از آزمایشات EEG یا نوار مغز نیاز است که شما در طی این روش بخوابید،و بعضی دیگر نه. اگر EEG یا نوار مغز در طول خواب انجام شود، ممکن است بزرگسالان مجاز به خوابیدن بیش از ۴ یا ۵ ساعت شب قبل از آزمایش نباشند. کودکان ممکن است شب گذشته بیش از ۵ تا ۷ ساعت بخوابند.

از نخوردن غذا در شب قبل یا روز عمل خودداری کنید. قند خون پایین ممکن است بر نتایج تأثیر بگذارد.

براساس وضعیت پزشکی شما، ارائه دهنده خدمات درمانی شما ممکن است سایر داروهای خاص را تجویز کند.

نوار مغز

در طول EEG یا نوار مغز چه اتفاقی می افتد؟

EEG یا نوار مغز ممکن است به صورت سرپایی یا به عنوان بخشی از زمان اقامت شما در بیمارستان انجام شود. روش ممکن است بسته به شرایط و عملکرد پزشک شما متفاوت باشد. با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی خود در مورد آنچه در طول آزمایش خود تجربه خواهید کرد صحبت کنید.

معمولاً یک روش EEG یا نوار مغز از این روند پیروی می کند:

  1. از شما خواسته می شود كه در یك صندلی استراحت كنید یا روی تخت دراز بكشید.
  2. بین ۱۶ تا ۲۵ الکترود با خمیر مخصوص به پوست سر شما وصل می شود یا از درپوش حاوی الکترود استفاده می شود.
  3. از شما خواسته می شود چشمان خود را ببندید، استراحت کنید و ساکت باشید.

۴- پس از شروع ضبط، شما باید در طول آزمایش همچنان ساکت بمانید. ارائه دهنده خدمات درمانی شما ممکن است شما را از طریق یک پنجره در یک اتاق مجاور نظارت کند تا هر حرکتی را که می تواند باعث خواندن نادرست شود، مانند بلع یا چشمک زدن، مشاهده کند. ضبط ممکن است به صورت دوره ای متوقف شود تا به شما امکان استراحت یا تغییر مکان خود را بدهید.

۵- بعد از اینکه ارائه دهنده خدمات درمانی شما هنگام استراحت ضبط اولیه را انجام می دهد، ممکن است شما را با محرک های مختلف آزمایش کند تا فعالیت موج مغزی را انجام دهد که در هنگام استراحت نشان نمی دهد. به عنوان مثال، ممکن است از شما خواسته شود به مدت ۳ دقیقه عمیق و سریع نفس بکشید، یا ممکن است در معرض یک چراغ چشمک زن قرار بگیرید.

  1. این مطالعه به طور کلی توسط یک تکنسین EEG یا نوار مغز انجام می شود و ممکن است تقریباً ۴۵ دقیقه تا ۲ ساعت طول بکشد.
  2. اگر به دلیل اختلال خواب ارزیابی شده اید، EEG یا نوار مغز ممکن است هنگام خواب انجام شود.

۸- اگر به مدت طولانی تری نیاز دارید که تحت نظارت باشید، ممکن است شما نیز برای نظارت طولانی مدت بر EEG یا نوار مغز (۲۴ ساعته EEG یا نوار مغز) در بیمارستان بستری شوید.

۹- در مواردی که نظارت طولانی مدت در بیمارستان امکان پذیر نباشد، پزشک شما ممکن است انجام یک EEG یا نوار مغز سرپایی را در نظر بگیرد.

نوار مغز

بعد از EEG یا نوار مغز چه اتفاقی می افتد؟

پس از اتمام آزمایش، الکترودها برداشته می شوند و خمیر الکترود با آب گرم، استون شسته می شود. در بعضی موارد، ممکن است لازم باشد موهای خود را دوباره در خانه بشویید.

اگر برای تست از هرگونه آرام بخش استفاده کردید، ممکن است لازم باشد که تا زمانی که آرامبخش ها از بین نرفته باشند، استراحت کنید. شما نیاز دارید که شخصی شما را به خانه برساند.

ممکن است تحریک پوست یا قرمزی در مکانهایی که الکترودها قرار داده شده اند وجود داشته باشد، اما این تاثیر طی چند ساعت از بین می رود.

ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی شما را از زمان از سرگیری هرگونه دارویی که مصرف آن را قبل از آزمایش متوقف کرده اید به شما اطلاع می دهد.

بسته به وضعیت خاص شما، ارائه دهنده خدمات درمانی ممکن است دستورالعمل های اضافی یا متناوب را بعد از عمل به شما ارائه دهد.

مراحل بعدی

قبل از موافقت با آزمون یا رویه مطمئن شوید که می دانید:

  • نام آزمون یا روش
  • دلیل انجام آزمایش یا رویه
  • چه نتیجه ای را می توان انتظار داشت و منظور آنها چیست
  • خطرات و مزایای آزمون یا رویه
  • عوارض جانبی یا عوارض احتمالی آن چیست
  • چه زمانی و کجا باید آزمون را انجام دهید
  • چه کسی آزمون را انجام می دهد و صلاحیت های آن شخص چیست
  • اگر آزمون را انجام ندهید چه اتفاقی می افتد
  • هرگونه آزمایش یا روش جایگزین برای آن
  • چه موقع و چگونه نتیجه خواهید گرفت
  • اگر سؤال یا مشکلی دارید پس از آزمون با چه کسی تماس بگیرید
  • چقدر باید برای آزمون هزینه بپردازید

نوار مغز

با استفاده از EEG یا نوار مغز چه شرایطی قابل تشخیص است؟

EEG یا نوار مغز می تواند برای تشخیص و ارزیابی چندین شرایط تأثیر پذیر بر مغز، به ویژه صرع (وضعیتی که باعث تشنج می شود) بکار رود. برخی از شرایط دیگری که پزشکان ممکن است بخواهند EEG یا نوار مغز را انجام دهند شامل موارد زیر است:

پزشکان همچنین می توانند از EEG یا نوار مغز برای تأیید مرگ مغزی در فردی که در حالت اغما است، استفاده کنند.

EEG یا نوار مغز معمولاً کجا انجام می شود؟

EEG یا نوار مغز ممکن است در بخش سرپایی بیمارستان یا اتاق پزشک متخصص انجام شود. اگر پزشک شما می خواهد EEG یا نوار مغز ویدیویی داشته باشید – جایی که در حالی که EEG یا نوار مغز در حال انجام است توسط یک دوربین فیلمبرداری تحت نظارت قرار می گیرید – ممکن است شما نیاز به اقامت کوتاه مدت در بیمارستان داشته باشید. EEG یا نوار مغز ویدئویی برای تهیه سابقه ای از الگوی EEG یا نوار مغز شما در زمان دقیق هرگونه فعالیت تشنج مشکوک مفید است.

بعضی اوقات پزشک از شما درخواست EEG یا نوار مغز سرپایی می کند، جایی که فعالیت مغز برای مدت زمان طولانی تری (معمولاً ۲۴ ساعت) دور از بیمارستان ثبت می شود. الکترودها به پوست سر وصل شده و به یک دستگاه ضبط قابل حمل کوچک که معمولاً در اطراف کمر شما قرار میگیرد وصل می شوند. در طی EEG یا نوار مغز سرپایی هنوز هم می توانید بسیاری از فعالیت های معمول خود را انجام دهید، اما محدودیت هایی نیز وجود دارد.

گرفتن نوار مغز چقدر طول می کشد؟

آزمایش حدود ۳۰-۶۰ دقیقه طول خواهد کشید. قرار دادن الکترودها معمولاً ۲۰ دقیقه طول می کشد، اما می تواند تا یک ساعت طول بکشد، بنابراین کل روش ممکن است حدود یک تا ۲ ساعت طول بکشد.

اگر EEG یا نوار مغز سرپایی داشته باشید، فعالیت مغز به مدت ۲۴ ساعت یا بیشتر ثبت می شود.

نوار مغز

عوارض جانبی نوار مغز

EEG یا نوار مغز معمولاً بسیار بی خطر هستند. برای مبتلایان به صرع خطر وجود دارد که ممکن است تأثیر برخی از محرک ها بر مغز در طی EEG یا نوار مغز باعث ایجاد تشنج شود. با این وجود، در صورت بروز این اتفاق، کادر پزشکی آموزش دیده حضور خواهند داشت.

آزمون EEG یا نوار مغز دردناک نیست. ممکن است اتصال الکترودها کمی ناراحت کننده باشد، اما الکترودها هیچ حسی ایجاد نمی کنند – آنها فقط فعالیت مغز شما را ثبت می کنند.

نتایج نوار مغز

EEG یا نوار مغز الگوهای موجهای مغزی را نشان می دهد كه می تواند به پزشك شما در تعیین مشكلی كمك كند. تغییر در الگوی طبیعی امواج مغزی ممکن است نشان دهنده صرع باشد و می تواند به تعیین نوع صرع کمک کند.

لازم نیست که در طول آزمایش تشنج رخ دهد تا صرع تشخیص داده شود، زیرا افراد مبتلا به صرع حتی در مواردی که تشنج ندارند، در الگوهای موج مغزی نیز تغییرات جزئی دارند. با این حال، صحیح است که یک نتیجه EEG یا نوار مغز معمولاً همیشه صرع را رد نمی کند، زیرا برخی از افراد مبتلا به اختلالات تشنج، قرائت EEG یا نوار مغز طبیعی بین تشنج ها دارند.

قبل از هرگونه تشخیص رسمی، نتایج EEG یا نوار مغز نیاز به تفسیر متخصص دارد. برای گفتگو در مورد نتایج آزمایش باید با پزشک خود قرار ملاقات داشته باشید.

نوار مغز

چگونه می توان داده های EEG یا نوار مغز را تفسیر کرد؟

همانطور که EEG یا نوار مغز دوره زمانی فعالیت الکتریکی ایجاد شده توسط مغز را کنترل می کند، می توانید تفسیر کنید که کدام قسمت های قشر مسئول پردازش اطلاعات در یک زمان معین هستند:

۱٫ قشر اکسیپیتال

این بخش از مغز در درجه اول مسئول پردازش اطلاعات بصری است. آزمایش های EEG یا نوار مغز با محرک های بصری (فیلم ها ، تصاویر) غالباً بر تأثیرات در مناطق بیضه تمرکز می کنند.

۲٫ قشر پاریتال

قشر پاریتال در درجه اول وظایف حرکتی را بر عهده دارد و در حین انجام کارهایی که خود به آنها مراجعه می کنند فعال است – برای مثال وقتی با اشیاء یا اطلاعاتی که برای ما مهم است روبرو می شویم.

۳٫ قشر تمپورال

قشر تمپورال جنبه های جانبی دارد که وظیفه پردازش زبان و تولید گفتار را بر عهده دارند. مناطق میانی (درونی) در هنگام پیمایش فضایی فعال تر هستند.

۴- قشر فرونتال

قسمت جلوی مغز انسان در مقایسه با اکثر پستانداران دیگر بزرگ شده است. اصولاً قشر جلو مربوط به عملکرد اجرایی است: این به ما کمک می کند تا کنترل خود را حفظ کنیم، برنامه ریزی برای آینده داشته باشیم و بر رفتار خود نظارت داشته باشیم. جدا از ویژگی های منطقه ای از جایی که فعالیت الکتریکی خاصی از آن سرچشمه گرفته است، می توانید تجزیه و تحلیل کنید که فرکانس ها در درجه اول فعالیت در حال انجام را هدایت می کنند.

چه زمانی باید برای کمک به پزشک تماس بگیرید؟

از نزدیک درمورد تغییرات در سلامتی خود مراقب باشید و در صورت لزوم با پزشک یا پرستار خود تماس بگیرید:

  • شما هر مشکلی دارید که فکر می کنید ممکن است از تست باشد.
  • در مورد آزمون سوالی دارید یا نتایج خود را دریافت نکرده اید.

مراقبت های پیگیری بخش مهمی از درمان و ایمنی شماست. حتماً به تمام ملاقات ها مراجعه کرده و به آنجا بروید و در صورت بروز مشکل با پزشک یا پرستار خود تماس بگیرید. همچنین خوب است که لیستی از داروهای مصرفی خود را نگه دارید.

نوار مغز

مراقبت های پس از EEG یا نوار مغز

پس از اتمام آزمایش، الکترودها برداشته شده و به شما اجازه بلند شدن می دهند. نتایج باید در مرحله بعد توسط یک متخصص مغز و اعصاب (پزشک متخصص در اختلالات مغزی) تجزیه و تحلیل شود.

به طور کلی، در صورت عدم وجود اختلال در فعالیت الکتریکی مغز، الگوی قله ها و دره های ترسیم شده توسط EEG یا نوار مغز باید نسبتاً منظم باشد. اگر هیجان زده شوید، الگو تغییرات قابل توجهی نشان می دهد و هر گونه خروج از الگوی منظم می تواند ناهنجاری ها را نشان دهد.

مراقبت از خود در خانه

EEG یا نوار مغز روشی بی خطر است. با پزشک خود مشورت کنید، اما به طور کلی، دستورالعمل خاصی برای مراقبت های بعدی وجود ندارد. با این حال، شما باید موهای خود را به طور کامل بشویید تا همه آثار ژل و مایعات دیگر از بین برود.

الکتروانسفالوگرام (EEG یا نوار مغز) برای کودکان چیست؟

الکتروانسفالوگرام (EEG یا نوار مغز) یک آزمایش پزشکی است که برای اندازه گیری فعالیت الکتریکی مغز استفاده می شود. تعدادی الکترود روی پوست سر شما اعمال می شود. EEG یا نوار مغز می تواند به تشخیص تعدادی از شرایط از جمله صرع، اختلالات خواب و تومورهای مغزی کمک کند.

الکتروانسفالوگرام (EEG یا نوار مغز) آزمایشی است که فعالیت الکتریکی در مغز (امواج مغزی) را اندازه می گیرد. دیسک های کوچک و گرد با سیم (الکترود) در طول تست روی پوست سر قرار می گیرند. الکترود برای کودک شما دردناک نیست. EEG یا نوار مغز معمولاً حدود ۶۰ تا ۹۰ دقیقه طول می کشد.

علت نیاز کودکان  به EEG یا نوار مغز

ممکن است فرزند شما برای بررسی علائم بیماری به این آزمایش نیاز داشته باشد:

  • تشنج
  • آپنه خواب
  • عفونت مغزی
  • تومور مغزی

EEG یا نوار مغز معمولاً هنگامی انجام می شود که کودکان دچار تاخیر در رشد یا علائمی مانند از دست دادن هوشیاری، حرکات غیر طبیعی یا رفتار شوند. EEG یا نوار مغز به شما می گوید که آیا تشنج یا سایر شرایط مغز علت این علائم است یا خیر. ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی فرزند شما ممکن است دلایل دیگری برای توصیه EEG یا نوار مغز داشته باشد.

نوار مغز

خطرات EEG یا نوار مغز برای کودک چیست؟

بیشتر روش های پزشکی خطرات زیادی دارند. در مورد خطرات و مزایای این آزمایش برای فرزند خود با ارائه دهنده خدمات بهداشتی و درمانی فرزند خود صحبت کنید.

EEG یا نوار مغز سالهاست که مورد استفاده قرار می گیرد و روشی بی خطر محسوب می شود. این آزمایش باعث ناراحتی نمی شود. فعالیت الکترود را ضبط می کند. آنها اعصاب را تحریک نمی کنند. علاوه بر این، هیچ گونه خطر ابتلا به شوک الکتریکی وجود ندارد.

در موارد نادر، EEG یا نوار مغز می تواند در فرد مبتلا به بیماری تشنج، تشنج ایجاد کند. این امر به دلیل چراغ چشمک زن یا تنفس عمیق است که ممکن است در طول آزمایش درگیر شود. اگر فرزند شما تشنج کند، ارائه دهنده خدمات بهداشتی فوراً آن را درمان می کند.

چگونه می توانم به فرزندم کمک کنم تا برای EEG یا نوار مغز آماده شود؟

برای آماده سازی فرزند خود برای EEG یا نوار مغز:

  • شب قبل موهای کودک خود را بشویید. روغن، ژل را روی موها قرار ندهید. اگر موهای فرزند شما بلند است، آن را کوتاه کنید. هر نوع کاشت مو را بردارید. آنها می توانند در آزمون تداخل ایجاد کنند.
  • اگر فرزند شما داروهای خاصی مصرف می کند، قبل از انجام آزمایش به پزشک معالج اطلاع دهید. زیرا ممکن است بر نتایج آزمایش تأثیر بگذارد و ممکن است برخی از داروها را متوقف کند.
  • دستورالعملهایی را در مورد زمان خواب كودكتان قبل از عمل انجام دهید.
  • اگر کودک شما نیاز به خوابیدن در طول آزمایش دارد، دستورالعملهایی را در مورد بیدار کردن فرزندتان در شب قبل انجام دهید.
  • در روز EEG یا نوار مغز، کودک شما نباید نوشیدنی هایی با کافئین، مانند نوشابه های کافئین دار، قهوه یا چای بنوشاند.

نوار مغز

نحوه انجام نوار مغز برای کودکان

رسیدن به قرار ملاقات فرزندتان

در تاریخ قرار ملاقات، شما و فرزندتان برای ورود به سیستم به پذیرش می روید.

اتاق EEG یا نوار مغز

یکی از تکنسین ها، شما و فرزندتان را به یک اتاق کوچک برای آزمایش هدایت می دهد. این چیدمان تنظیم شده است تا فضایی آرام برای کودک شما فراهم شود. این تکنسین برای این کار به طور ویژه آموزش دیده است و خوشحال خواهد شد که به هر گونه سؤالی که شما یا فرزندتان در مورد خود آزمون دارد پاسخ دهد.

برای به دست آوردن بیشترین اطلاعات از این آزمایش، ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی فرزند شما سعی خواهد کرد EEG یا نوار مغز را در حالی که فرزند شما بیدار و خواب است ثبت کند.

EEG یا نوار مغز توسط یک تکنسین آموزش دیده انجام می شود. در طول آزمایش، فعالیت الکتریکی مغز فرزند شما روی رایانه ضبط می شود یا روی کاغذ چاپ می شود. این تکنسین ممکن است از یک دوربین فیلمبرداری نیز برای ضبط فعالیت بدنی فرزند شما استفاده کند. می توانید همراه کودک خود در اتاق آزمایش بمانید. کودک شما می تواند برای راحتی یک اسباب بازی مورد علاقه، مانند یک حیوان پر از آب، به همراه آورد.

در طول آزمون:

از فرزند شما خواسته می شود دراز بکشد.

تکنسین EEG یا نوار مغز سر کودک شما را اندازه گیری می کند و علائم کوچکی را روی پوست سر با نشانگر یا قلم قابل شستشو ایجاد می کند.

تکنسین هر منطقه مشخص شده را با یک لوسیون ریز ایجاد می کند تا الکترودها به خوبی منتقل شوند. او چسب را روی الکترودها قرار می دهد. این تکنسین الکترودهایی را روی هر یک از نقاط مشخص شده روی پوست سر قرار می دهد. علامت گذاری به پوست سر و استفاده از لوسیون گریت می تواند برای برخی از کودکان ناراحت کننده باشد.

تکنسین الکترودها را به دستگاه EEG یا نوار مغز وصل می کند و آزمایش را شروع می کند. کودک شما باید تا حد امکان بنشیند. از او خواسته می شود سریع نفس بکشد (بیش فعالی)، به چراغ های چشمک زن نگاه کند و سعی کند بخوابد.

در موارد نادر، EEG یا نوار مغز می تواند باعث ایجاد تشنج در کودک مبتلا به اختلال تشنج شود. این از چراغهای چشمک زن یا نفس عمیق است که ممکن است در طول آزمایش درگیر شود. اگر علائمی را مشاهده کردید که ممکن است کودک شما دچار تشنج شود، سریعاً به تکنسین بگویید.

آزمایش حدود ۹۰ دقیقه طول می کشد. ارائه دهنده خدمات درمانی فرزند شما همچنین ممکن است به EEG یا نوار مغز ویدئویی سفارش دهد تا زمان بیشتری برای مطالعه امواج مغزی اختصاص دهد. این روش یکسان است، اما ممکن است ۶ تا ۸ ساعت یا یک شب به طول انجامد.

درخواست های ویژه در طول آزمایش

تکنسین ممکن است از کودک شما بخواهد در طول آزمایش به سؤالات پاسخ دهد تا امواج مغزی او را ثبت کند. توانایی فرزند شما در پاسخ دادن به سؤالات بخشی از روند آزمایش است. لطفاً به فرزندتان اجازه دهید و به جای پاسخ دادن به آنها، به سؤالات پرسیده شده از تکنسین پاسخ دهد.

 بعد از آزمایش

پس از پایان آزمایش، تکنسین الکترودها را خارج می کند. سر کودک شما با یک پارچه مرطوب تمیز می شود تا حد ممکن خمیر خیس شود. هنگام بازگشت به خانه باید موهای فرزند خود را شامپو بشویید.

نوار مغز

بعد از EEG یا نوار مغز برای کودک چه اتفاقی می افتد؟

پس از انجام آزمایش، تکنسین الکترودها را برداشته و چسب را با آب گرم شستشو می دهد. اگر مقداری چسب باقی بماند، ممکن است لازم باشد موهای کودک خود را در خانه بشویید. فرزند شما به زودی می تواند به روال عادی خود بازگردد.

یک متخصص مغز و اعصاب EEG یا نوار مغز را خوانده و با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی فرزندتان در مورد نتایج صحبت خواهد کرد. برای بررسی نتایج آزمون، قرار ملاقات پیگیری با ارائه دهنده خدمات بهداشتی و درمانی فرزند خود ترتیب دهید.اگر علائم یا تشنج بعد از انجام آزمایش بدتر شد به پزشک معالج کودک خود اطلاع دهید.

نکات مفید برای گرفتن نوار مغز در کودکان

  • لباس کودک در روز انجام تست راحت باشد.
  • یک پتو یا عروسک مخصوص با خود بیاورید.
  • مراقبت از فرزندان دیگر خود را به شخص دیگری بسپارید. خواهران و برادران، مجاز به ورود نیستند.
  • لطفا اسباب بازی های حرکتی و صوتی را همراه خود نیاورید.
  • اگر در محلی دور زندگی می کنید، شب قبل در نزدیکی بیمارستان مستقر شوید تا کودک تان به خوبی استراحت کند. زیرا بیدار ماندن کودک پس از یک رانندگی طولانی می تواند دشوار باشد.


سرگیجه واقعی، احساس گیجی یا سبکیِ سر (dizziness) چرخشی است و این احساس، مانند ترس از ارتفاع برخی افراد نیست. آن غالباً با پایین نگاه کردن از ارتفاع زیاد مرتبط است اما می تواند به دوره های موقت یا مداوم گیجی ناشی از مشکلاتی در گوش داخلی یا مغز اشاره داشته باشد. گیجی یا سرگیجه واقعی می تواند در هر سنی اتفاق بیفتد، اما در افراد ۶۵ سال و بالاتر، بیشتر رخ می دهد. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان، به بررسی سرگیجه می پردازیم و راه های درمان آن را مورد بحث قرار می دهیم.

سرگیجه

سرگیجه دَوَرانی یا واقعی (vertigo) چیست؟

سرگیجه واقعی یا دورانی می تواند موقت یا طولانی مدت باشد. نوع مداوم آن، با مسائل بهداشت روانی در ارتباط است. مشکل روانی ممکن است باعث احساس گیجی شود، یا سرگیجه دورانی ممکن است بر توانایی بالقوه شخص در عملکرد روزمره اش تأثیر بگذارد و منجر به افسردگی یا اضطراب شود.

این یک نشانه است، نه خود بیماری. این حسی است که باعث می شود فکر کنید که محیط اطراف، در حال حرکت یا چرخش به دور شماست یا خودتان در حال چرخش و حرکت هستید.

این احساس ممکن است برایتان چندان قابل توجه نباشد، یا ممکن است آنقدر شدید باشد که حفظ تعادل و انجام کارهای روزمره را برایتان دشوار سازد.

حملات سرگیجه دورانی می توانند به طور ناگهانی بروز یابند و به مدت چند ثانیه ادامه پیدا کنند یا ممکن است خیلی بیشتر طول بکشند. اگر سرگیجه دورانی شدیدی دارید، ممکن است علائم سرگیجه تان به مدت چند روز ثابت و ماندگار باشند و زندگی عادی را برایتان بسیار دشوار سازند.

 سرگیجه

علائم سرگیجه واقعی

فرد مبتلا به سرگیجه این احساس را خواهد داشت که سرش در حال گردش است یا محیط اطراف در حال حرکت و چرخش به دور اوست.

سرگیجه دورانی می تواند نشانه ای از سایر شرایط باشد و یا می تواند مجموعه علائم خاص خود را داشته باشد. این علائم شامل:

  • مشکلات تعادلی و سبکی سری
  • احساس خستگی در حرکت
  • حالت تهوع و استفراغ
  • وزوز گوش
  • احساس پر بودن گوش
  • سردرد

سرگیجه دورانی، احساس ضعف نیست. بلکه احساس چرخش است.

علل سرگیجه واقعی

نگاه کردن به سمت بالا می تواند علائم سرگیجه را بدتر کند. طیف وسیعی از بیماری ها و شرایط وجود دارد که می تواند منجر به سرگیجه دورانی شود. این سرگیجه، اغلب به سبب عدم تعادل در گوش داخلی و به ندرت، به سبب مشکلاتی در قسمت هایی از مغز می تواند رخ دهد. شرایطی که می تواند باعث ایجاد انواع مختلف سرگیجه دورانی شود عبارت اند از:

لابیرنتیت:

این یک مشکل گوش داخلی است که معمولا مربوط به عفونت است و عصبی که در آن مسئول رمزگذاری حرکت سر و موقعیت آن و همچنین صداست، عصب وستیبولوکوکلئار نامیده می شود. این حالت معمولاً در اثر عفونت ویروسی ایجاد می شود.

نورونیت وستیبولار:

تصور می شود که این مهم، معمولاً به دلیل عفونت ویروسی و در نتیجه التهاب عصب دهلیزی رخ می دهد.

کلستئاتوما:

این مهم، رشد پوست در گوش میانی است که معمولاً در نتیجه عفونت های مکرر اتفاق می افتد. اگر این پوست رشد کند، می تواند به گوش صدمه بزند و منجر به کم شنوایی و گیجی شود.

بیماری منییر:

ایجاد مایعاتی در گوش داخلی می تواند منجر به حملات سرگیجه دورانی به همراه زنگ زدن گوش و کاهش شنوایی شود. این نشانگان، اغلب، در افراد بین ۴۰ تا ۶۰ سال تاثیرگذار است.

انستیتوی ملی ناشنوایی و سایر اختلالات ارتباطی (NIDCD) در حال حاضر ۶۱۵۰۰۰ فرد مبتلا به بیماری منییر را در ایالات متحده شناسایی کرده است که این مهم، ممکن است ناشی از انقباض عروق خونی، عفونت ویروسی یا یک واکنش خود ایمنی باشد، اما صحت آن تأیید نشده است.

سرگیجه

سرگیجه وضعیتی حمله ‌ای خوش‌خیم یا بی ‌پی ‌پی ‌وی (BPPV):

تصور می شود كه این امر ناشی از اختلال در ذرات اتولیت است. اتولیت ها، بلورهای کربنات کلسیم موجود در مایعات گوش داخلی هستند که در طول حرکت، سلول های حسی موی داخل کانال های نیم دایره ای را می کشند.

آن ها عصب دهلیزی را تحریک می کنند تا اطلاعاتی را درباره موقعیت شخص به مغز ارسال کنند.

در افراد مبتلا بهBPPV، حرکات طبیعی مایع اندولنف به دلیل بلورهای اوتولیت موجود در کانال های نیم دایره ای بعد از توقف حرکت سر نیز ادامه پیدا می‌ کند.

BPPV، اغلب افراد مسن را تحت تأثیر قرار می دهد و معمولا علت آن ناشناخته است. این عارضه با زوال عقل در ارتباط است و در زنان دو برابر مردان اتفاق می افتد.

همچنین سرگیجه دورانی می تواند ناشی و یا مرتبط با عوامل زیر باشد:

  • سردردهای میگرنی.
  • آسیب دیدگی در سر یا تروما.
  • مصرف داروهای خاص.
  • جراحی گوش.
  • استراحت طولانی مدت در بستر.
  • فیستول پری لنف یا پارگی یک یا هر دو غشای جداکننده گوش میانی و داخلی، که باعث نشت مایعات گوش داخلی به گوش میانی می شود.
  • هرپس زوستر اتیکوس، عفونت حاد ویروس زونا، اعصاب صورت نزدیک یکی از گوش ‌ها را دچار می کند که به عنوان سندرم رامسی هانت نیز شناخته می شود.
  • اتواسکلروز، یک مشکل استخوانی در گوش میانی است که باعث کاهش شنوایی می شود.
  • عوارض جانبی دارو یا مسمومیت دارویی.
  • سیفیلیس.
  • سکته مغزی.
  • حمله ایسکمیک گذرا.
  • بیماری مخچه یا تومور مخچه مغز یا سكته مغزی.
  • نوروم آکوستیک، رشد خوش خیم یا غیر سرطانی در عصب دهلیزی که بین گوش داخلی و مغز در حال گذر است.
  • مالتیپل اسکلروزیس.

سرگیجه

انواع سرگیجه واقعی

بسته به علت، انواع مختلفی از سرگیجه دورانی وجود دارد.

  1. سرگیجه محیطی: که معمولاً هنگام اختلال در تعادل اندام گوش داخلی رخ می دهد.
  2. سرگیجه مرکزی: که در نتیجه اختلال در یک یا چند قسمت از مغز- که به مسیرهای اعصاب حسی معروفند- رخ می دهد.

سرگیجه محیطی:

این نوع از سرگیجه دورانی، معمولاً با گوش داخلی در ارتباط است.

لابیرنت گوش داخلی، دارای اندام ‌های ریزی است که در پاسخ به گرانش، ارسال پیام‌ ها به مغز را ممکن می ‌سازد.

به هنگام حرکت از موقعیت عمودی، این پیامها به مغز می رسند. این همان چیزی است که افراد را قادر می سازد تا به هنگام ایستادن، تعادل خود را حفظ کنند.

اختلال در این سیستم سرگیجه دورانی ایجاد می کند.

این می تواند به دلیل التهاب- اغلب به دلیل عفونت ویروسی- اتفاق بیفتد.

شرایط مختلفی با سرگیجه محیطی در ارتباط است.

سرگیجه مرکزی:

سرگیجه مرکزی با مشکلات سیستم عصبی مرکزی در ارتباط است.

و معمولاً در یکی از مناطق زیر اختلال ایجاد می کند:

این قسمت از مغز با تعامل بین حواس بینایی و تعادل در ارتباط است.

علائم ممکن است در برخی مواقع باعث اختلال در تعادل، گیجی یا هر دو مورد شوند.

تشخیص سرگیجه

ممکن است پزشک با فهمیدن وجود مشکلی در گوش داخلی، سرگیجه دورانی را تشخیص دهد. پزشک، معاینه جسمی بیمار را انجام می دهد و از او سؤال می کند که احساس سرگیجه اش به چه شکل است. این کار پزشک را قادر می سازد تا نوع سرگیجه را دریابد.

پزشک در مورد سابقه پزشکی بیمار از جمله هرگونه سردرد میگرنی یا آسیب دیدگی اخیر در سر یا عفونت گوش سؤالاتی می پرسد. فرد ممکن است تحت سی تی اسکن یا MRI قرار بگیرد.

سرگیجه

تست نیستاگموس:

پزشک همچنین ممکن است سعی کند باعث تحریک نیستاگموس شود، زیرا این امر ممکن است به همراه سرگیجه رخ دهد.

این حرکت چشمی وقتی اتفاق می افتد که می خواهید چشم خود را بر روی یک موقعیت، ثابت کنید، در حالی که به دنبال چیزی هستید که به سرعت در حال گذر است، به عنوان مثال وقتی از پنجره قطار نگاه می کنید.

برای بررسی وجود نیستاگموس، پزشک ممکن است حرکات زیر را ارائه دهد:

  1. پزشک به سرعت بیمار را روی نیمکت معاینه، از حالت نشسته به درازکش سوق می دهد.
  2. قبل از این حرکت سریع، سر را چرخانده و آن را در زاویه ۴۵ درجه نسبت به سمت آسیب دیده نگه می دارد و در پایان، سر را- در انتهای نیمکت، زیر موقعیت افقی قسمت های در حال استراحت بدن- ۳۰ درجه به پایین حرکت می دهد.

اگر بیمار بعد مدت کوتاهی، سرگیجه را تجربه کند و پزشک حرکات خاصی را در چشم بیمار مشاهده کند که نشانگر نیستاگموس باشد، می تواند بیانگر این باشد که بیمار سرگیجه دورانی دارد.

نیستاگموس یا لرزش چشم ها از طریق تعدادی آزمون مشخص می شود، از جمله:

  • الکترونیستاگموگرافی (ENG): این مهم می تواند، نیستاگموس را به صورت الکترونیکی ضبط کند. بیمار از هدست استفاده می کند و الکترودهایی در اطراف چشم هایش قرار داده می شود. سپس دستگاه، حرکات چشم ها را می سنجد.
  • ویدیونیستاگموگرافی یا دودوئک ‌نگاری تصویری (VNG): این یک فناوری جدید است که می تواند یک ضبط ویدئویی از نیستاگموس ارائه دهد.

فرد مبتلا به سرگیجه دورانی یک جفت عینک مخصوص که حاوی ویدیو کمرا است روی چشمانش قرار می دهد. دوربین حرکات افقی، عمودی و پیچشی چشم را با استفاده از نور مادون قرمز ثبت می کند. پردازش رایانه می تواند داده های جمع آوری شده را تجزیه و تحلیل کند.

آزمایش ضربه سر:

از بیمار خواسته می شود در حالیکه به سرعت سرش را به یک طرف بر می گرداند نگاه خود را بر روی نوک بینی پزشک ثابت کند.

اگر در طی این حرکت، بیمار بتواند چشمان خود را بر روی بینی معاینه کنده، ثابت نگه دارد، نتیجه آزمون منفی است و علت این مشکل، گوش داخلی نیست. بنابراین پزشک ممکن است آزمایشاتی را انجام دهد تا مشخص کند که آیا این علائم ناشی از مشکل سیستم عصبی مرکزی (مانند تنگ شدن عروق یا لخته شدن خون در مغز) است یا خیر.

اگر در طی این حرکت سریع، بیمار نتواند چشمان خود را بر روی بینی معاینه کننده، ثابت نگه دارد و به سرعت چشم ‌هایش را به سمت بینی وی حرکت دهد، نتیجه آزمون مثبت است.

تعیین اینکه آیا این اثر در هنگام جابجایی سر به سمت چپ یا راست دیده می شود ممکن است به پزشک کمک کند تا متوجه شود که کدام سمت گوش داخلی تحت تأثیر قرار گرفته است که در این صورت، بیمار اختلال عملکرد دهلیزی دارد. با این حال، آزمون مثبت می تواند به دلیل مشکل سیستم عصبی مرکزی باشد.

سرگیجه

تست رومبرگ:

از فردی که با چشمانی باز، به طور ثابت ایستاده و دست ‌هایش کنار پهلوهایش است و پاهایش را در کنار هم جفت کرده است خواسته می ‌شود تا چشمانش را ببندد. اگر در این حالت نیز فرد تعادل نداشته باشد می تواند نشانه ای از مشکل گوش داخلی باشد. معمولا فرد به سمتی متمایل می شود که مشکل گوش داخلی داشته باشد.

تست آنتربرگر:

بیمار ۳۰ ثانیه با چشمان بسته و درجا حرکت می کند. اگر سرگیجه محیطی داشته باشد، ممکن است چرخش یک طرفه، به سمت آسیب دیده خود داشته باشد.

عوامل خطر بیماری های مرتبط با سرگیجه دورانی

عواملی که خطر VAD را در شما افزایش می دهند عبارت اند از:

  • بیماری های قلبی عروقی به ویژه در افراد مسن.
  • عفونت اخیر گوش، که باعث عدم تعادل در گوش داخلی می شود.
  • سابقه ضربه به سر.
  • مصرف داروهایی چون داروهای ضد افسردگی و ضد روان پریشی.

درمان سرگیجه

برخی از انواع سرگیجه بدون درمان برطرف می شوند، اما برخی از شرایط ذیربط آن ممکن است نیاز به مراقبت پزشکی داشته باشند، به عنوان مثال، عفونت باکتریایی احتمالاً به درمان آنتی بیوتیکی نیاز دارد. داروها می توانند برخی از علائم سرگیجه را تسکین دهند و این داروها ممکن است شامل آنتی هیستامین ها یا ضد حساسیت ها- به منظور کاهش بیماری حرکتی و حالت تهوع- باشند. اگر شما می خواهید آنتی هیستامین تهیه کنید، انتخاب تان عالی و در دسترس است.

به بیماران مبتلا به اختلال حاد دهلیزی مرتبط با عفونت گوش میانی ممکن است استروئیدها، داروهای ضد ویروسی یا آنتی بیوتیک تجویز شود. نیستاگموس، حرکت کنترل نشده چشم از یک سمت به سمت دیگر (معمولا) است. این اتفاق زمانی می‌ افتد که یک فرد به خاطر اختلال عملکرد مغز و یا گوش داخلی دچار سرگیجه دورانی باشد.

گاهی اوقات، برای درمان سرگیجه وضعیتی حمله ‌ای خوش ‌خیم یا بی ‌پی ‌پی ‌وی (BPPV) مزمن، جراحی گوش داخلی انجام می ‌شود. جراح، طی عمل جراحی یک پلاگین استخوانی در داخل گوش داخلی قرار می دهد تا ناحیه ‌ای که سرگیجه از آن تحریک می ‌شود را مسدود نماید.

این پلاگین از پاسخگویی این قسمت از گوش به حرکات ذرات موجود در کانال نیم دایره ای گوش داخلی یا حرکات سر- که می تواند منجر به سرگیجه شود- جلوگیری می کند.

درمان بیماری منییر و نقش آن در درمان سرگیجه

داروهای تجویزی مانند مكلزین، گلیكوپیرولات یا لورازپام می توانند برای تسکین سرگیجه ناشی از بیماری منیر مورد استفاده قرار گیرند.

گزینه های دیگر عبارت اند از:

  • محدود کردن مصرف نمک و استفاده از درمان دیورتیکی (ادرار آور)، برای کاهش حجم مایعات موجود در بدن که می ‌تواند در گوش داخلی ایجاد شود.
  • خودداری از مصرف کافئین، شکلات، الکل و سیگار.
  • درمان پالس فشار، که در آن دستگاهی مجهز، پالس ‌های فشار هوا را از گوش خارجی به گوش میانی می فرستد و سرگیجه را کاهش می‌دهد.
  • جراحی برای دکمپرسیون ساک آندولنفاتیک یا برش عصب دهلیزی، اگر چاره دیگری نباشد.

برخی افراد طب سوزنی و مکمل های گیاهی مانند جینکو بیلوبا را امتحان کرده اند. با این حال، هیچ دلیل علمی مبنی بر موثر بودن این موارد وجود ندارد.

قبل از این موارد، بیماران باید در مورد کاربرد سایر روش های درمانی با پزشک خود صحبت کنند.

سرگیجه

اقدامات احتیاطی:

کسی که سرگیجه دورانی یا انواع دیگری از سرگیجه را تجربه می کند نباید رانندگی کند یا از نردبان استفاده کند. عادت به خانه نشینی ممکن است ایده خوبی برای جلوگیری از زمین خوردن فرد باشد. آهسته بلند شدن نیز ممکن است مشکل وی را کاهش دهد. همچنین به هنگام نگاه کردن به سمت بالا مراقب باشید و سرتان را به صورت ناگهانی حرکت ندهید.

تمرینات:

فرد مبتلا به سرگیجه دورانی می تواند تمریناتی را برای کمک به بهبود علائم بیماری اش، بدون مراجعه به پزشک انجام دهد.

درمان سرگیجه با مانور Epley برایBPPV

اگر سرگیجه دورانی، ناشی از سرگیجه وضعیتی حمله ‌ای خوش ‌خیم یا بی ‌پی ‌پی‌ وی (BPPV) باشد، اجرای روش شناخته شده ای تحت عنوان مانور ایپلی ممکن است کمک کننده باشد. هدف این فرآیند، حرکت ذرات از کانال های نیم دایره ای به فضای بازی به نام هشتی گوش داخلی است که در آن راحت تر باز جذب می شوند و مشکلی ایجاد نمی کنند.

مراحل انجام این حرکت:

  1. بالشی روی تخت قرار دهید.
  2. روی تخت، جلوی بالش بنشینید و سر خود را ۴۵ درجه به سمت آسیب دیده خود بچرخانید.
  3. سر خود را در همان وضعیت قبلی نگه دارید و به پشت خود دراز بکشید در حالی که سرتان را تا بالای بالش بکشید و بالش گوشه پشت گردن تان را لمس کند، در این حالت سرتان کمی به سمت عقب کج می شود. این موقعیت را به مدت ۳۰ ثانیه نگه دارید.
  4. سرتان را با زاویه ۹۰ درجه، به سمت مقابل بچرخانید.
  5. این موقعیت را به مدت ۳۰ ثانیه حفظ کنید.
  6. سرتان را در حالت چرخش نسبت به بدن در حالت استراحت خود نگه دارید، مانند بالا و به آرامی روی پهلویی که سرتان به آن سمت چرخیده است برگردید و این موقعیت را به مدت ۳۰ ثانیه نگه دارید.
  7. چانه خود را به سینه خود بکشید و به آرامی بنشینید.
  8. پاهایتان را روی لبه تخت بچرخانید و این حالت را به مدت چند دقیقه حفظ کنید تا گوش داخلی تعدیل شود.
  9. امید است احساس سرگیجه تان به هنگام برخاستن مجدد برطرف شود.

درمان سرگیجه با تمرینات برندت- داروف

این تمرینات برای شکستن کریستال هایی که می توانند منجر به سرگیجه دورانی شوند، استفاده می شود.

مراحل زیر باید پنج بار در صبح، بعد از ظهر و عصر تکرار شود، این تمرینات را به مدت ۲ هفته انجام دهید.

یک تکرار از این تمرین به شرح زیر است:

  1. روی لبه تخت به صورت عمودی بنشینید.
  2. تا جایی که می توانید سر خود را بدون اینکه باعث ناراحتی تان شود به سمت چپ بچرخانید.
  3. به پهلوی راست بدن خود دراز بکشید و ۳۰ ثانیه یا تا زمانی که احساس هر گونه سرگیجه تان پایان یابد در همان حالت بمانید.
  4. بنشینید و سر خود را به حالت عادی برگردانید.
  5. سر خود را به سمت راست بچرخانید و به پهلوی چپ خود دراز بکشید و ۳۰ ثانیه یا تا زمانی که احساس هر گونه سرگیجه تان پایان یابد در همان حالت بمانید.
  6. بنشینید و سر خود را به حالت عادی برگردانید.

اگر این تمرینات علائم سرگیجه تان را برطرف نکردند، به پزشک مراجعه کنید.

بررسی کنید که آیا علائم شما، نشان از سرگیجه دورانی است؟

سرگیجه دورانی احساس چرخش خود یا همه چیز در اطراف شماست و به اندازه کافی تعادل تان را تحت تأثیر قرار می دهد. این نوع از سرگیجه چیزی بیش از احساس گیجی است. حمله سرگیجه می تواند از چند ثانیه تا ساعت ها ادامه داشته باشد. اگر سرگیجه شدیدی داشته باشید این علائم می توانند برای روزها و ماه ها ادامه یابد.

به بهبود سرگیجه خود کمک کنید.

هنجارهایی وجود دارد که می توانید برای تسکین علائم سرگیجه و کاهش شمار حوادث ضمنی آن، انجام دهید.

سرگیجه

بایدها:

  • برای کاهش احساس چرخش، در یک اتاق آرام و تاریک دراز بکشید.
  • سر خود را در طول فعالیت های روزانه، با دقت و آهسته تکان دهید.
  • وقتی احساس سرگیجه می کنید بلافاصله بنشینید.
  • در صورت بلند شدن در شب، چراغ ها را روشن کنید.
  • اگر در معرض خطر زمین خوردن هستید، از عصا استفاده کنید.
  • به هنگام خواب، زیر سر خود را با ۲ بالش یا بیشتر، بلند کنید.
  • به آرامی از رختخواب بیرون بیایید و قبل از ایستادن، مدتی روی لبه تخت بنشینید.
  • سعی کنید آرام باشید- اضطراب می تواند سرگیجه تان را بدتر کند.

نبایدها:

  • برای برداشتن چیزی خم نشوید- به جای آن چمباتمه بزنید.
  • گردن خود را دراز نکنید- به عنوان مثال، زمانی که از تاقچه چیزی بر می دارید.

توصیه های غیر ضروری: به پزشک معالج مراجعه کنید در صورتی که:

  • سرگیجه ای داشته باشید که برطرف نشود یا تکرار شود. در این صورت در قرار ملاقات شما چه اتفاقی می افتد؟

پزشک معالج، در مورد علائم بیماری تان سؤالاتی خواهد پرسید تا دریابد که سرگیجه تان از کدام نوع است.

او ممکن است برای بررسی تعادل شما، آزمایش ساده ای انجام دهد که شامل تغییر موقعیت سریع شما از حالت نشسته به حالت درازکش باشد. چرا که این می تواند علائمی در شما ایجاد کند.

همچنین ممکن است برای انجام آزمایشات بیشتر، شما را به یک متخصص ارجاع دهد.

مانور ایپلی برای درمان سرگیجه

مانور ایپلی که به عنوان مانور فيزيکي نیز نامیده می شود، اولین استراتژی درمانی برای افراد بسیاری است که سرگیجه دورانی را تجربه می کنند. طبق منابع، مانور ایپلی برای افراد مبتلا به BPPV بسیار موثر است. شما می توانید با پیروی از این روش ساده مانور ایپلی را در خانه خود انجام دهید.

  1. به صورت صاف و با پاهای کشیده بر روی سطح مسطحی بنشینید و بالشی پشت خود قرار دهید.
  2. سر خود را با زاویه ۴۵ درجه به سمت راست بچرخانید.
  3. سر خود را در همان وضعیت نگه دارید و به سرعت روی بالش دراز بکشید. حداقل ۳۰ ثانیه در این حالت بمانید.
  4. بدون بلند کردن گردن خود، به آرامی سر خود را با زاویه ۹۰ درجه کامل به سمت چپ بچرخانید.
  5. تمام بدن خود را درگیر کنید و آن را به سمت چپ بچرخانید تا جایی که کاملاً روی پهلوی چپتان قرار گیرید.
  6. به آرامی به موقعیت اصلی خود برگردید، به جلو نگاه کنید و صاف بنشینید.

همچنین ممکن است کسی را داشته باشید که طبق مراحل ذکر شده در بالا شما را راهنمایی کند. مانور ایپلی را می توانید سه بار پشت سر هم تکرار کنید و ممکن است در طی هر حرکت احساس سرگیجه کنید.

مانور سمونت- توپت برای درمان سرگیجه

مانور سمونت- توپت، مجموعه ای مشابه از حرکاتی است که شما می توانید برای درمان سرگیجه تان در خانه انجام دهید. این مانور کمتر شناخته شده است اما برخی مطالعات منابع معتبر، ادعا می کنند که به همان اندازه مؤثر است. این منابع، مانور سمونت- توپت را بسیار شبیه به مانور ایپلی می دانند، اما به انعطاف پذیری کمتری در گردن احتیاج دارد.

  1. به صورت صاف و با پاهای کشیده بر روی سطح مسطحی بنشینید و بالشی پشت خود قرار دهید.
  2. دراز بکشید، به راست بپیچید و به سمت چپ و بالای خود نگاه کنید.
  3. سریع بنشینید و به سمت چپ خود بپیچید و سر خود را روبروی سمت چپ خود نگه دارید، سپس به پایین نگاه کنید.
  4. به آرامی به موقعیت اصلی خود برگردید، صاف بنشینید و به جلو نگاه کنید.

درمان سرگیجه با جینکو بیلوبا

جینکوبیلوبا به دلیل اثرات آن بر سرگیجه مورد مطالعه قرار گرفته است و در منابع معتبر به عنوان داروی تجویزی برای درمان سرگیجه در نظر گرفته می شود. عصاره جینکو بیلوبا را می توان به صورت مایع یا کپسول خریداری کرد. مصرف روزانه ۲۴۰ میلی گرم جینکو بیلوبا، علائم سرگیجه تان را کاهش می ‌دهد و باعث احساس تعادل بیشتری در شما می‌ شود.

درمان سرگیجه با کنترل استرس

برخی از شرایطی چون بیماری منیر که باعث سرگیجه می شود، می تواند ناشی از استرس باشد. توسعه استراتژی های مقابله ای برای هدایت شرایط استرس زا می تواند حملات سرگیجه تان را کاهش دهد. تمرین مدیتیشن و تکنیک ‌های عمیق تنفسی نقطه خوبی برای شروع است. استرس طولانی مدت چیزی نیست که به سادگی بتوانید از آن رهایی یابید و اغلب اوقات دلایل استرس چیزهایی نیستند که بتوانید از زندگی تان حذف کنید. آگاهی از عوامل استرس زا ممکن است به سادگی باعث کاهش علائم سرگیجه تان شود.

درمان سرگیجه با یوگا و تای چی

منابع معتبر یوگا و تای چی، اثبات می کنند که تمرینات مذکور در عین کاهش استرس، انعطاف پذیری و تعادل فرد را افزایش می دهند. یوگا و تای چی درمان های فیزیکی هستند که به صورت سرپایی انجام می شوند و مغز شما را برای جبران علت سرگیجه آموزش می ‌دهند و ورزش هایی که در خانه انجام می دهید می توانند از این اثر تقلید کنند. وقتی احساس سرگیجه می کنید یوگای ساده، مثل “چایلد پوز (Child’s pose) یا حرکت بچه” و ” حرکت جسد (Corpse Pose)” را امتحان کنید. در مورد هر حرکتی که منجر به خم شدن ناگهانی شود، احتیاط کنید، چرا که می توانند علائم سرگیجه شما را به طور موقت تشدید کنند.

سرگیجه

درمان های خانگی سرگیجه

سرگیجه دورانی احساس سرگیجه ای است که بدون هیچ گونه مشایعت جنبشی اتفاق می افتد. این باعث می ‌شود حواس تان به مغز شما پیام دهد که بدن شما تعادل ندارد، حتی با وجود این که اینطور نیست. ورتیگو نشانه ‌ای از یک وضعیت اساسی است و می‌تواند نتیجه چندین مورد متفاوت باشد.

برخی از انواع سرگیجه فقط یک بار اتفاق می افتد و برخی دیگر، تا زمانی که علت آن مشخص و درمان نشود ادامه پیدا می کند. یکی از رایج ترین انواع آن، سرگیجه وضعیتی حمله ‌ای خوش‌خیم یا بی ‌پی ‌پی ‌وی (BPPV) است.  BPPVدر اثر رسوبات ساخته شده در گوش داخلی- که حس تعادل بدن را هدایت می کند- ایجاد می شود. نورونیت وستیبولار، سکته مغزی، آسیب دیدگی سر یا گردن و بیماری منییر شرایط دیگری هستند که می توانند باعث سرگیجه دورانی شود. اگر شما این سرگیجه را در خانه خود تجربه کردید، چندین درمان خانگی وجود دارد که شما می توانید از آن ها بهره گیرید.

خواب کافی:

طبق منابع معتبر، احساس سرگیجه می تواند به سبب محرومیت از خواب یا کم خوابی ایجاد شود. اگر شما برای اولین بار سرگیجه را تجربه می کنید، ممکن است نتیجه استرس یا کمبود خواب باشد. در صورت امکان از کارتان دست بکشید و چرت بزنید. در این صورت ممکن است شاهد بهبود سرگیجه تان باشید.

هیدراسیون یا آب رسانی:

گاهی اوقات سرگیجه به سبب کم آبی بدن اتفاق می افتد. در این صورت کاهش میزان مصرف سدیم، ممکن است کمک کننده باشد. اما بهترین راه برای آبرسانی به بدن نوشیدن آب کافی است. میزان آب مصرفی خود را کنترل کنید و سعی کنید در شرایط گرم و مرطوب و موقعیت هایی که تعریق زیادی دارید، آب بیشتری بنوشید. با نوشیدن آب، ممکن است متوجه شوید که نوشیدن آب بیشتر تا چه اندازه به کاهش حملات سرگیجه تان کمک می کند.

ویتامین D و درمان سرگیجه :

اگر گمان می کنید که سرگیجه تان به سبب رژیم غذایی تان است، درست فکر می کنید. مطالعات یک منبع معتبر، نشان می دهد که کمبود ویتامین D علائم سرگیجه را در افرادی که BPPV (علت شایع سرگیجه) دارند، بدتر می کند. یک لیوان شیر غنی شده یا آب پرتقال، کنسرو ماهی تن و حتی زرده تخم مرغ، سطح ویتامین D بدن را تقویت می کند. پزشک میزان ویتامین D شما را بررسی می کند، به این ترتیب مطلع می شوید که آیا به میزان بیشتری از این ویتامین یا مکمل آن در رژیم غذایی خود احتیاج دارید یا خیر.

اجتناب از مصرف الکل:

طبق نظر انجمن اختلالات مرتبط با سرگیجه، علاوه بر این که هنگام نوشیدن الکل احساس سرگیجه می کنید، این ماده می تواند ترکیب مایعات گوش داخلی شما را تغییر دهد. الکل همچنین بدن شما را دهیدراته می کند و حتی زمانیکه هوشیار هستید می تواند روی تعادل تان تأثیر بگذارد. قطع کامل مصرف آن، ممکن است به بهبود علائم سرگیجه تان کمک کند.

تغییرات سبک زندگی:

مراحل زیر می تواند به کاهش اثرات سرگیجه تان کمک کند:

  • به محض احساس سرگیجه بنشینید.
  • اگر می دانید که معمولا یک حرکت باعث ایجاد علائم سرگیجه در شما می شود، آن را به آرامی انجام دهید.
  • هنگام برخاستن شباهنگام از خواب، از روشنایی مناسبی استفاده کنید.
  • اگر سرگیجه، بر توانایی شما در راه رفتن یا احساس تعادل تان تأثیر می گذارد، به منظور جلوگیری از زمین خوردن و صدمات جدی از عصا استفاده کنید.

سرگیجه

مراقبت از خود:

بسته به آنچه که باعث سرگیجه شما می شود، ممکن است اقداماتی انجام دهید که به تسکین علائم تان کمک کند. پزشک معالج یا پزشک متخصص ممکن است به شما توصیه کند تا:

  • برای اصلاح علائم خود تمرینات ساده ای انجام دهید.
  • هنگام خوابیدن ۲ یا چند بالش زیر سر خود بگذارید.
  • هنگام خارج شدن از رختخواب به آرامی بلند شوید و قبل از ایستادن، یک دقیقه یا بیشتر در لبه تخت بنشینید.
  • برای برداشتن چیزی از روی زمین خم نشوید.
  • گردن خود را دراز نکنید. مثلا، زمانی که از تاقچه چیزی بر می دارید.
  • در طول فعالیت های روزانه، سر خود را با دقت و آهسته حرکت دهید.
  • تمریناتی انجام دهید که سرگیجه شما را تحریک کنند، در این صورت مغز شما به آن عادت می ‌کند و علایم سرگیجه را کاهش می دهد (این موارد را فقط بعد اطمینان از زمین نخوردن خود انجام دهید و در صورت لزوم یک حامی داشته باشید).

سرگیجه

رعایت ایمنی حین سرگیجه :

اگر سرگیجه دارید، موارد ایمنی ذیل را در نظر بگیرید:

  • اگر شغل شما شامل فعالیت با ماشین آلات سنگین و یا بالا رفتن از نردبان است، باید این مشکل خود را به کارفرمایتان اطلاع دهید.
  • ممکن است در معرض خطر زمین خوردن باشید- برای جلوگیری از این مسئله، خانه تان را ایمن تر کنید تا خطرات مرتبط با زمین خوردنتان کاهش یابد.

این عارضه همچنین می تواند بر توانایی رانندگی شما تأثیر بگذارد. اگر اخیراً دچار این حملات شده اید و احتمال تجربه مجدد آن در رانندگی، برایتان وجود دارد باید از رانندگی خودداری کنید.

این وظیفه قانونی شماست که به آژانس صدور مجوز رانندگی و خودرو (DVLA) درباره وضعیت پزشکی تان که می تواند بر توانایی رانندگی تان تأثیر بگذارد، اطلاع دهید. برای اطلاعات بیشتر در مورد رانندگی همراه با معلولیت یا محدودیت جسمی، به وب سایت GOV.UK مراجعه کنید.

سرگیجه بیماری نیست، اما در صورت ادامه علائم آن، به نشانه ای از یک بیماری زمینه ای مبدل می گردد. درمان سرگیجه در خانه ممکن است راه حل درمانی کوتاه مدت باشد. اما اگر سرگیجه مداومی داشته باشید، پیدا کردن علت آن اهمیت پیدا می کند. پزشک عمومی ممکن است بتواند مشکل تان را تشخیص دهد، یا برای ارزیابی های بیشتر، شما را به متخصص گوش، حلق و بینی و یا متخصص مغز و اعصاب ارجاع دهد.


اختلالات خواب چیست؟ چه عواملی باعث ایجاد این اختلالات می‌ شود؟ علائم اختلالات خواب چه خواهد بود؟ آیا اختلالات خواب درمان دارد؟ اختلالات خواب به گروهی از شرایط یا بیماری هایی گفته می شود که به طور مداوم مانع از درست و خوب خوابیدن فرد می شوند. اختلالات خواب که بر اثر مشکلات پزشکی و یا فشارهای روانی به وجود می آیند بسیار رایج هستند. برآوردها نشان می دهد بیش از ۷۵ درصد افراد ۲۰ تا ۵۹ ساله در ایالات متحده آمریکا دائما با این مشکل دست و پنجه نرم می کنند. در این بخش از روانشناسی و بیماری‌های موزیک دان به بررسی علت، تشخیص و درمان اختلالات خواب خواهیم پرداخت.

اختلالات خواب

اختلالات خواب

اکثر ما به دلیل مسائلی مثل استرس، مشغله های روزمره و تاثیر عوامل محیطی و بیرونی دچار مشکلات خواب می شویم؛ اما اگر این مشکل به صورت مرتب اتفاق بیفتد و در زندگی روزمره مشکلاتی ایجاد کند، پای اختلالات خواب در میان است.

بسته به نوع اختلال خواب، فرد ممکن است علائم مختلفی را تجربه کند. مثلا نتواند راحت بخوابد یا در طول روز احساس خستگی شدید کند. کمبود خواب می تواند روی انرژی، خلق و خو، تمرکز و سلامت عمومی فرد  تاثیر منفی بگذارد.

در برخی موارد اختلالات خواب ممکن است نشانه ای از یک بیماری یا مشکل روانی هم باشد. معمولا بعد از درمان علت اصلی، این اختلالات هم از بین می روند. وقتی اختلالات خواب ناشی از بیماری دیگری نباشد درمان آن معمولا ترکیبی از مصرف دارو و تغییر سبک زندگی خواهد بود.

اگر فکر می کنید دچار اختلال خواب شده اید هر چه سریعتر برای معالجه و درمانتان اقدام کنید. در صورت عدم درمان، عواقب منفی اختلالات خواب می تواند روی جنبه های دیگر سلامتی تان هم تاثیر منفی بگذارد. علاوه بر این، اختلالات خواب روی عملکرد شما در محل کارتان تاثیر می گذارد، باعث ایجاد و تنش در روابطتان می شود و توانایی شما برای انجام فعالیت های روزمره تان را مختل می کند.

علائم اختلالات خواب چیست؟

علائم این عارضه با توجه به نوع و شدت اختلال خواب متفاوت است. نکته مهم این است که اختلال خواب ممکن است ناشی از بیماری خاص دیگری باشد اما در هر حال علائم عمومی اختلال خواب به شرح زیر می باشد:

  • مشکل در به خواب رفتن و خواب ماندن
  • احساس خستگی در طول روز
  • احساس نیاز شدید به چرت زدن در طول روز
  • تحریک پذیری و اضطراب
  • عدم تمرکز
  • احساس افسردگی

چه عواملی باعث ایجاد اختلالات خواب می شوند؟

شرایط، بیماری ها و مشکلات زیادی می توانند باعث بروز اختلالات خواب شوند. در بسیاری از موارد، اختلال خواب ناشی از یک بیماری پزشکی دیگر است. برخی از عوامل ایجاد کننده اختلالات خواب عبارتند از:

۱٫ آلرژی و مشکلات تنفسی

آلرژی، سرماخوردگی و عفونت های دستگاه تنفسی فوقانی می تواند تنفس در خواب را با مشکل روبرو کند. علاوه بر این، نفس کشیدن از دهان به جای بینی نیز باعث ایجاد برخی مشکلات خواب می شود.

اختلالات خواب

۲٫ بیماری های دستگاه ادراری

شب ادراری، تکرر ادرار و بیماری ها و مشکلات مربوط به دستگاه ادراری در ایجاد و تشدید اختلالات خواب نقش دارند. در صورتی که به طور مداوم دچار تکرر ادرار می شوید و یا در ادرارتان خون مشاهده می کنید حتما باید به پزشک مراجعه کنید.

۳٫ دردهای مزمن

دردهای کهنه و مزمن خوابیدن را برای فرد دشوار می کنند و یا حتی ممکن است باعث بیدار شدن او از خواب بشوند. برخی از شایع ترین دلایل دردهای مزمن عبارتند از:

۴٫ استرس و اضطراب

معمولا استرس و اضطراب تاثیر منفی و بدی روی روند خواب شما می گذارند و خوابیدنتان را با مشکل مواجه می کنند. کابوس دیدن، حرف زدن و یا راه رفتن در خواب از جمله تاثیرات منفی استرس بر پروسه خواب هستند.

اختلالات خواب

انواع اختلالات خواب

اختلالات خواب انواع مختلفی دارند و برخی از آنها ممکن است ناشی از بیماری های دیگری باشند. به طور کلی اختلالات خواب عبارتند از:

۱٫ بی خوابی

بی خوابی به حالتی اطلاق می شود که در آن فرد نتواند به خواب برود یا نتواند در حالت خواب باقی بماند. این اختلال ممکن است به دلیل تغییر ریتم شبانه روزی بدن (jet lag)، استرس و اضطراب، برهم خوردن تعادل هورمون ها و یا مشکلات گوارشی ایجاد شود. علاوه بر این ممکن است بی خوابی نشانه ای از وجود یک بیماری دیگر باشد. بی خوابی می تواند روی سلامت عمومی بدن شما و همینطور کیفیت زندگی تان تاثیر منفی بگذارد و برایتان مشکل ساز شود. برخی از مشکلاتی که به طور بالقوه بر اثر بی خوابی ایجاد می شوند عبارتند از:

  • افسردگی
  • عدم تمرکز
  • تحریک پذیری
  • افزایش وزن
  • ایجاد اختلال در فعالیت های روزمره

متاسفانه بی خوابی مشکل بسیار رایجیست و تقریبا ۵۰ درصد افراد بزرگسال در دروه هایی از زندگی شان آن را تجربه می کنند. این اختلال بیشتر در زنان مسن و بزرگسالان شیوع دارد. سه نوع بی خوابی وجود دارد:

  • بی خوابی مزمن : بی خوابی به طور مداوم و حداقل برای یک ماه
  • بی خوابی متناوب: بی خوابی گهگاه و دوره ای
  • بی خوابی گذرا: بی خوابی فقط برای چند شب در یک دوره زمانی

۲٫ آپنه خواب

آپنه خواب با وقفه و قطع مکرر تنفس در خواب بروز می کند. این اختلال جزو یکی از مشکلات جدی و مهم پزشکی به حساب می آید چون مانع از رسیدن اکسیژن کافی به بدن می شود و فرد را به طور مداوم از خواب بیدار می کند.

اختلالات خواب

۳٫ پاراسومنیا (خواب پریشی)

پاراسومنیا یا خواب پریشی به نوعی اختلال خواب گفته می شود که باعث ایجاد حرکات و رفتارهای غیر طبیعی در خواب می شود. این حرکات عبارتند از:

  • راه رفتن در خواب
  • حرف زدن در خواب
  • ناله کردن در خواب
  • کابوس دیدن
  • شب ادراری
  • دندان قروچه کردن در خواب

۴٫ سندروم پای بیقرار

سندروم پای بیقرار (RLS) نوعی اختلال است که در آن فرد احساس میکند مدام باید پاهایش را حرکت بدهد. این احساس گاهی با سوزن سوزن شدن پاها نیز همراه است. ممکن است این علائم در طول روز هم خودشان را بروز بدهند اما اغلب اوقات در شب اتفاق می افتند. سندروم پای بیقرار اکثرا به خاطر برخی بیماری ها مثل بیماری ADHD و یا پارکینسون بروز می کند اما علت دقیق آن هنوز مشخص نیست.

اختلالات خواب

۵٫ نارکولپسی

نارکولپسی یا “حملات خواب” اختلالیست که در طول روز رخ می دهد. در این حالت شما به طور ناگهان و یک دفعه دچار احساس خستگی شدید می شوید و به خواب می روید. این اختلال ممکن است منجر به عارضه دیگری به نام “فلج خواب” شود که طی آن فرد بعد از بیدار شدن از خواب نتواند درست حرکت کند. با اینکه گاهی اوقات نارکولپسی خود به خود و بدون دلیل خاصی اتفاق می افتد، اما ممکن است برخی اختلالات عصبی مثل مولتیپل اسکلروزیس نیز باعث بروز آن شوند.

اختلالات خواب چطور تشخیص داده می شوند؟

برای تشخیص این اختلالات پزشک اول باید شما را از نظر بدنی معاینه و درباره علائم و سابقه پزشکی شما اطلاعاتی کند. علاوه بر این برای تشخیص اختلالات خواب از آزمایشات مختلفی هم استفاده می شود. این آزمایشات عبارتند از:

  • پلی سومنوگرافی: نوعی آزمایش که طی آن میزان اکسیژن، حرکات بدن و امواج مغزی فرد طی خواب ارزیابی می شود تا نحوه ایجاد اختلال خواب بررسی شود.
  • الکتروانسفالوگرام: آزمایشی که در آن فعالیت الکتریکی مغز ارزیابی می شود تا هر گونه مشکل احتمالی مرتبط با این فعالیت تشخیص داده شود.
  • آزمایش خون ژنتیک: از آزمایش خون معمولا برای تشخیص نارسایی خون و سایر بیماری های اساسی که ممکن است باعث ایجاد اختلال خواب شوند استفاده می شود.

آزمایشات گفته شده می توانند در تعیین مسیر درست درمان اختلالات خواب نقش بسیار کلیدی و مهمی داشته باشند.

آیا درمانی برای اختلالات خواب وجود دارد؟

اختلالات خواب

درمان اختلالات خواب به نوع و علت اصلی اختلال بستگی دارد و شامل درمان های مختلفی می شود. با این حال می توان گفت به طور کلی درمان اختلالات خواب شامل ترکیبی از داروها و تغییرات در سبک و شیوه زندگی فرد می باشد.

درمان های دارویی اختلالات خواب

داروهای موثر برای درمان اختلالات خواب شامل موارد زیر هستند:

  • قرص خواب
  • مکمل های ملاتونین
  • داروهای ضد آلرژی یا سرماخوردگی
  • داروهای درمان کننده هر گونه مشکل زمینه ای
  • دستگاه های مخصوص تنفس و یا عمل جراحی ( به خصوص برای آپنه خواب)
  • محافظ های مخصوص دندان پزشکی ( برای جلوگیری از دندان قروچه)

تغییر سبک زندگی

تغییر سبک زندگی می تواند کیفیت خواب شما را به خصوص در مواردی که همزمان درمان های دارویی هم انجام می شود بسیار بهبود ببخشد. برای جایگزینی عادات و رفتارهای مناسب در زندگی تان می توانید از توصیه های زیر استفاده کنید:

  • مصرف قند را کاهش بدهید و در رژیم غذایی از سبزیجات و ماهی بیشتر استفاده کنید.
  • استرس و اضطرابتان را با ورزش کردن کاهش بدهید.
  • برنامه خواب منظمی برای خودتان در نظر بگیرید و آن را دنبال کنید.
  • قبل از خواب کمتر آب بنوشید.
  • مصرف کافئین را به خصوص در عصر و شب کاهش بدهید.
  • از مصرف دخانیات و الکل خودداری کنید.
  • قبل از خواب وعده های غذایی کم کربوهیدرات بخورید.

اگر هر روز در یک ساعت مشخص به رخت خواب بروید و در یک زمان مشخص هم بیدار شوید کم کم بدنتان به این اتفاق عادت می کند و کیفیت خوابتان به میزان قابل توجهی افزایش پیدا می کند. با اینکه تعطیلات آخر هفته همیشه برای خوابیدن بیشتر وسوسه کننده هستند اما بهتر است هر روز در یک زمان مشخص بیدار شوید، وگرنه در طول هفته کسل و خواب آلود خواهید بود.

اختلالات خواب

۸ درمان طبیعی برای مقابله با اختلالات خواب

اگر چه بی خوابی مشکل رایجی است و تقریبا همه آن را تجربه کرده اند، اما نخوابیدن یا بیدار شدن های پی در پی در طول شب می تواند عملکرد روزانه شما را مختل کند. در مورد داروهای طبیعی برای درمان بی خوابی و سایر اختلالات خواب، مفید بودن ۳ مورد به طور علمی ثابت شده است اما بقیه هنوز به بررسی و تحقیق بیشتری نیاز دارند. از آنجایی که بی خوابی های مزمن می تواند ناشی از بیماری های دیگری مثل دیابت، افسردگی و یا فشار خون باشد، قبل از هر اقدامی باید اول با پزشکتان در این مورد مشورت کنید. هیچ وقت بدون صحبت با پزشک و خودسرانه دارو مصرف نکنید.

لیست زیر شامل ۸ روش طبیعی برای درمان اختلالات خواب است:

۱٫ ملاتونین

از مکمل های ملاتونین برای درمان اختلالات مختلف خواب استفاده می شود اما بیشتر در مواردی که ریتم شبانه روزی بدن به هم خورده است تجویز می شود. ملاتونین در واقع نوعی هورمون طبیعی است که چرخه خواب و بیداری را در مغز تنظیم می کند. وقتی نور کم می شود ملاتونین از غده صنوبری مغز ترشح می شود. در مواردی که بیمار به دلایلی مثل پیری یا اختلالات روحی ( مثل افسردگی) دچار بی خوابی یا سایر اختلالات خواب مثل بیماری پرواز زدگی (jet lag) شده است از مکمل ملاتونین استفاده می شود.

مکمل های ملاتونین کیفیت خواب و هوشیاری صبحگاهی را در افراد بزرگسال یا سالمند بهبود می بخشد. مطالعات انجام شده روی سالمندانی که دچار اختلالات خواب بودند نشان داد که مصرف ملاتونین تا حد بسیار زیادی می تواند به بهبود روند خوابشان کمک کند.

۲٫ قرار گرفتن در معرض نور

نور درمانی یکی از گزینه های درمان اختلالات خواب محسوب می شود. اگر شب ها نمی توانید به خواب بروید یا خوابتان به تاخیر می افتد به سندروم فاز تاخیری خواب مبتلا هستید. احتمالا دلیل آن هم این است که بیشتر باید در معرض نور صبح قرار بگیرید. قرار گرفتن در معرض نور نقش مهمی در به خواب رفتن بدن و بیدار شدن دارد. بهترین کاری که می توانید بکنید این است که صبح ها پیاده روی کنید یا ۳۰ دقیقه تحت نور درمانی قرار بگیرید.

از طرف دیگر اگر صبح ها خیلی زود از خواب بیدار می شوید به سندروم فاز پیشرفته خواب دچار هستید. در این حالت بدن به نور بیشتری در اواخر بعد از ظهر نیاز دارد؛ پس بهتر است عصرها دو یا سه ساعت بیرون منزل پیاده روی کنید یا نور درمانی کنید.

اختلالات خواب

۳٫ تکنیک های مراقبه و آرامش

تمرین های مراقبه می توانند با کند کردن ریتم تنفس و کاهش ترشح هورمون استرس به بهبود وضعیت خواب کمک کنند. مدیتیشن تکنیکی است که برای افزایش آگاهی، آرامش بدن و ذهن استفاده می شود و به طور آگاهانه و ارادی توجه فرد را روی یک موضوع ( مثل تنفس، صدا یا کلمه) متمرکز می کند. علاوه بر این می توانید از تکنیک های زیر هم استفاده کنید:

  • تجسم خلاق:
    قبل از خواب ذهنتان را به طور آگاهانه درگیر یک تصویر آرامبخش کنید. این روش را ۲۰ دقیقه قبل ا ز خوابیدن در رختخواب امتحان کنید. مثلا خودتان را در یک جزیره خوش آب و هوا تجسم کنید که نسیم خنکی به پوستتان می خورد. بوی شیرین گل ها را تصور کنید و به صدای آب و موج دریا فکر کنید. هر چه تجسم تان واضح تر باشد و بیشتر روی آن متمرکز شوید نتیجه بهتری هم می گیرید.
  • واکنش های آرام بخشی:
    روشی که در آن بعد از پیروی از دستورالعمل های مربوط به مدیتیشن و مراقبه بدن به آنها پاسخ می دهد و آرام می شود.
  • ذهن آگاهی:
    این روش در واقع نوعی مراقبه است که اساس آن روی تمرکز ذهن بر زمان حال بنا شده.

بررسی ها و شواهد اولیه نشان می دهند که استفاده از تکنیک های مراقبه در درمان اختلالات خواب موثر است. طبق گفته مرکز ملی سلامت مکمل و فراگیر، روی تاثیر تکنیک های آرام سازی ذهن در بهبود روند خواب مطالعات اولیه انجام شده است و موثر بودن آنها به اثبات رسیده است. با این حال تحقیقات بیشتری در این زمینه نیاز است.

۴٫ یوگا

یوگا به عنوان سیستمی برای آرامش، تنفس صحیح و ورزش شناخته می شود که فلسفه ای هندی دارد و در آن روح و جسم یکپارچه و متحد می شوند. تحقیقات نشان می دهند که یوگا در درمان اختلالات خواب موثر است.

اختلالات خواب

۵٫ هیپنوتیزم

هیپنوتیزم وضعیتی است که در آن تمرکز و آگاهی فرد بیشتر می شود و سطح تلقین پذیری او افزایش می یابد. با اینکه عملکرد هیپنوتیزم هنوز کاملا مشخص نیست اما به نظر می رسد این روش با ایجاد تغییرات فیزیولوژیکی در بدن مثل کاهش ضربان قلب و فشار خون و همچنین تاثیرگذاری روی الگوهای ذهنی و مغزی موج آلفا، اثراتی شبیه به مراقبه و سایر تکنیک های آرام سازی ذهن به وجود می آورد. به نظر می رسد که هیپنوتیزم در درمان اختلالات خواب موثر است اما با این حال تحقیقات بیشتری باید در این زمینه صورت بگیرد.

۶٫ طب سوزنی

گفته می شود که طب سوزنی هم در درمان اختلالات مربوط به خواب موثر است. با این حال مطالعات و بررسی های انجام شده در این مورد هنوز پایه و اساس علمی محکمی ندارند.

۷٫ آروماتراپی

مطالعات انجام شده نشان می دهند آروماتراپی یا رایحه درمانی می تواند به بهبود کیفیت خواب کمک کند. در این روش از روغن ها و اسانس های آرام بخش مثل اسطوخودوس استفاده می شود تا به آرام سازی بدن و در نتیجه خواب بهتر کمک شود. برای این کار می توانید یک کیسه کوچک اسطوخودوس را شب ها زیر بالشتان بگذارید یا اینکه یک یا دو قطره روغن یا اسانس اسطوخودوس را روی دستمالی بریزید و زیر سرتان بگذارید. اضافه کردن کمی روغن یا اسانس اسطوخودوس به حمام آب گرم هم می تواند اثر مثبت و خوبی داشته باشد. به جای اسطوخودوس می توانید از روغن بابوبه یا نعناع هندی هم استفاده کنید.

۸٫ رژیم غذایی مناسب

رژیم غذایی شما روی کیفیت خوابتان تاثیر مستقیمی می گذارد. برای داشتن خواب خوب و راحت توصیه های زیر را رعایت کنید:

  • مصرف نیکوتین، الکل و کافئین را کاهش بدهید:
    کافئین و نیکوتین تاثیر مهمی روی خوابیدن شما می گذارند و باعث بی خوابی و بی قراری تان می شوند. مصرف الکل نیز باعث می شود مدام از خواب بپرید و خواب راحتی نداشته باشید. بنابراین تا حد امکان مصرف قهوه، چای، نوشابه و همینطور منابع پنهان کافئین مثل شکلات، داروهای ضد سرفه و سایر داروهای بدون نسخه را کاهش بدهید.
  • مصرف قند را کنار بگذارید:
    با اینکه قند و شکر انرژی زیادی ایجاد می کنند اما این انرژی کوتاه مدت است و باعث نوسان قند خون می شود. کاهش قند خون در شب و هنگام خواب باعث بروز اختلالات خواب می شود.
  • غذاهایی که به خواب بهتر کمک می کنند بخورید:
    تریپتوفان نوعی اسید آمینه پیش ساز هورمون سروتونین است که در بدن به ملاتونین تبدیل می شود. بهتر است قبل از خواب میان وعده های مقوی که سرشار از ویتامین B6 هستند میل کنید. برای مثال می توانید تخمه آفتابگردان، موز و یا بیسکوییت های جوانه گندم بخورید. این خوراکی ها باعث افزایش تبدیل تریپتوفان به ملاتونین می شوند و در نتیجه روند خواب را راحت تر می کنند.
  • غذاهای حاوی منیزیم مصرف کنید:
    منیزیم یک ماده طبیعی است که اثرات آرام بخشی دارد. کمبود منیزیم باعث بروز مشکلاتی مثل اختلالات خواب، یبوست، لرزش یا گرفتگی عضلات، اضطراب، تحریک پذیری و درد می شود. غذاهای سرشار از منیزیم عبارتند از: حبوبات و مغزها، سبزیجات برگ سبز، سبوس گندم، بادام ، بادام زمینی و غلات کامل.

اختلالات خواب

نکات مهم برای داشتن خوابی راحت و آسوده

۱٫ به طور منظم ورزش کنید

ورزش مزایای سلامتی بی شماری دارد که از آن جمله می توان به کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی، افزایش استقامت عضلات و کنترل وزن اشاره کرد. علاوه بر این، ۲۰ تا ۳۰ دقیقه ورزش روزانه می تواند به داشتن خوابی بهتر و راحت تر هم کمک کند. با این حال یادتان باشد که ۲ تا ۳ ساعت قبل از رفتن به رختخواب نباید فعالیت بدنی شدیدی داشته باشید چون این کار اثر برعکسی دارد و باعث بی خوابی تان می شود.

۲٫ تشک جدید بخرید

اگر تشکتان کهنه شده یا مناسب خوابیدن نیست آن را عوض کنید. تشک قدیمی یا نامناسب می تواند خوابتان را مختل کند. طبق اعلام بنیاد ملی خواب (National Sleep Foundation)، تشک‌‌های با کیفیت و مناسب چیزی حدود ۹ یا ۱۰ سال دوام می آورند. موقع خریدن تشک جدید حتما به راحتی و امنیت آن توجه کنید.

۳٫ قبل از خواب مشروبات الکلی مصرف نکنید

با اینکه الکل اثر آرام بخشی دارد اما می تواند باعث اختلال در الگوهای خواب شود و احتمال اینکه از خواب بپرید را بیشتر کند. از این گذشته، نوشیدن مشروبات الکلی قبل از خواب احتمال آپنه خواب و خروپف کردن را هم افزایش می دهد.

۴٫ برنامه خواب منظمی داشته باشید

بدن همه ما دارای یک چرخه طبیعی خواب و بیداری است. خوابیدن و بیدار شدن در ساعت‌های‌ مختلف شبانه روز این چرخه طبیعی را مختل می کند و باعث بروز اختلالات و مشکلات خواب می شود. برای جلوگیری از بروز این اتفاق، هر شب سر یک ساعت معین به رختخواب بروید و روز بعد هم در ساعت مشخصی از خواب بیدار شوید. بهتر است که این کار را حتی در روزهای تعطیل هم انجام بدهید تا بدنتان به یک روال خواب منظم عادت کند.

۵٫ محیط اتاق خوابتان را متناسب کنید

اینکه اتاق خوابتان یا محلی که در آن می خوابید راحت و مناسب باشد روی خوابیدنتان تاثیر بسیار زیادی دارد. برای مناسب سازی اتاق خوابتان موارد زیر را رعایت کنید:

  • دمای اتاق را متناسب نگه دارید. بهترین دما برای اتاق خواب چیزی بین ۲۰ تا ۲۵ درجه سانتیگراد است.
  • وسایلی که نور زیادی تولید می کنند را از اتاق خواب بیرون ببرید.
  • از پرده های مناسب برای تاریک نگه داشتن فضای اتاق استفاده کنید.

اختلالات خواب

۶٫ زمانی را به آرام سازی بدنتان اختصاص بدهید

آرام سازی ذهن و بدن یا انجام فعالیت هایی برای ایجاد آرامش قبل از خواب کمک زیادی به خواب بهتر و آرامتر شما می کند. برخی از این فعالیت ها عبارتند از:

  • تمرین های سبک مراقبه یا یوگا
  • کتاب خواندن
  • حمام کردن یا دوش گرفتن

یادتان باشد که نور آبی صفحه نمایش تلویزیون، کامپیوتر یا موبایل مغز را هوشیار می کند و مانع از به خواب رفتن بدن می شود.

۷٫ قبل از خواب وعده های غذایی سنگین و حجیم نخورید

خوردن غذاهای سنگین و حجیم و همین طور مواد غذایی تند باعث سوء هاضمه می شود و خواب را مختل می کند. به همین دلیل باید تا حد امکان از خوردن وعده های غذایی سنگین چند ساعت قبل از خواب خودداری کنید. اگر در این مدت گرسنه تان شد از میان وعده های سبک استفاده کنید.

۸٫ از نوشیدن مایعات فراوان قبل از خواب خودداری کنید

نوشیدن بیش از حد مایعات قبل از خواب روی کیفیت و طول خواب تاثیر منفی می گذارد. وقتی بیش از اندازه مایعات می نوشید، مجبور می شوید چندین بار در طول شب بیدار شوید و به دستشویی بروید.

۹٫ چرت نزنید!

اگر شب ها به سختی خوابتان می برد یا خیلی زود از خواب می پرید سعی کنید طول روز چرت های کوتاه مدت نداشته باشید تا شب راحت تر بخوابید. اگر حتما نیاز به چرت زدن دارید قبل از ساعت ۱ ظهر کمی بخوابید و بعد از ساعت ۳ بعد از ظهر دیگر چرت نزنید.

۱۰٫ از اتاق خواب فقط برای خوابیدن استفاده کنید

یادتان باشد که اتاق خواب فقط برای خوابیدن است نه کار کردن یا تلویزیون دیدن! برای بهبود کیفیت خوابتان نکات زیر را به خاطر داشته باشید:

  • از اتاق خواب فقط برای خوابیدن و فعالیت های جنسی استفاده کنید.
  • هیچ وقت از اتاق خوابتان برای کار، سرگرمی یا ورزش کردن استفاده نکنید.
  • وسایل الکترونیکی مثل تلویزیون، کامپیوتر و موبایل را داخل اتاق خواب نبرید.
  • به بچه ها یاد بدهید اتاق خواب جای خوابیدن است نه بازی کردن.

۱۱٫ عصرها کافئین مصرف نکنید

کافئین یک ماده محرک است و باعث افزایش سطح انرژی و تمرکز شما می شود. اگر می خواهید مواد غذایی کافئین دار مصرف کنید باید در طول روز و چندین ساعت قبل از خواب این کار را بکنید چون کافئین روند خواب آرام را مختل می کند. تحقیقات نشان می دهند که مصرف کافئین تا ۶ ساعت قبل از خواب تاثیر منفی و مضری روی روند خواب دارد.

اختلالات خواب

۱۲٫ از مکمل های ملاتونین استفاده کنید

ملاتونین هورمون تنظیم کننده چرخه خواب است. بسیاری از افرادی که دچار مشکلات و اختلالات خواب هستند از مکمل های ملاتونین برای برطرف کردن مشکلشان استفاده می کنند. برخی تحقیقات نشان می دهند که ملاتونین می تواند در درمان کودکان مبتلا به اختلالات خواب و همینطور اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) موثر باشد. مکمل های ملاتونین را می توانید از داروخانه ها تهیه کنید اما توصیه می شود قبل از مصرف آنها برای کودکان حتما با پزشک مشورت کنید.

۱۳٫ از پیچ و تاب خوردن بیهوده در رختخواب خودداری کنید

اگر راحت خوابتان نمی برد نباید مدام در رختخواب پیچ  و تاب بخورید و این طرف و آن طرف شوید! به جای این کار بهتر است که قبل از رفتن به رختخواب زمانی را صرف آرام سازی بدنتان کنید تا وقتی به رختخواب رفتید راحت تر و زودتر بخوابید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر بعد از تلاش های مکرر و صرف زمانی طولانی هنوز هم با اختلالات خواب دست و پنجه نرم می کنید و نمی توانید راحت و طولانی بخوابید حتما باید به پزشک مراجعه کنید تا تحت درمان قرار بگیرید. پزشک اختلالات خواب شما و همینطور عواملی که باعث به وجود آمدن یا تشدید این اختلالات می شوند را بررسی می کند و گزینه های درمانی مناسب را در اختیارتان قرار می دهد.

اختلالات خواب

خلاصه

خواب خوب و کافی سطح انرژی، عملکرد و سلامت عمومی بدن ما را بهبود می بخشد. برخی اختلالات مربوط به خواب می توانند این روند طبیعی را مختل و فرد را با مشکلاتی مواجه کنند. با رعایت بهداشت خواب و استفاده از برخی داروها و روش های درمانی می توان خواب راحت تر و بهتری داشت. با این حال افرادی که بعد از مدتها تلاش باز هم اختلال خوابشان برطرف نمی شود حتما باید تحت نظر پزشک قرار بگیرند تا مراحل درمان دقیق تر و کامل تر برای آنها انجام شود.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای موزیک دان محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.