به گزارش موزیک دان به نقل از خبرگزاری برنا؛ ساعاتی پیش براثر تیراندازی در روستای غلام آباد از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر، چهار نفر از اعضای یک خانواده (دو مرد و دو زن) جان خود را از دست دادند.

براساس اعلام شاهدان، قاتل، پس از حضور کارشناس مورد تایید دادگستری برای قیمت گذاری بر روی زمینی در روستای غلام آباد، در محل حضور یافته و با اسلحه گرم برادر و اعضای خانواده برادر خود را به قتل رسانده و از محل متواری شده است.

هنوز جزئیات بیشتری از این حادثه از سوی مراجع رسمی اعلام نشده است.


در مورد صرع شبانه چه می دانید؟ صرع چهارمین اختلال عصبی رایج است که افراد بسیاری در سراسر دنیا به آن مبتلا هستند. این اختلال در سیستم عصبی مرکزی اتفاق می افتد و علاوه بر تشنج های مکرر، بیمار را به اختلالات خواب نیز دچار می کند. اغلب افراد مبتلا به صرع علائمی مثل تشنج های شبانه، بی خوابی، آپنه خواب و احساس خستگی در طول روز را تجربه می کنند. علائم تشنج صرع در افراد مختلف متفاوت است. این تشنج در برخی افراد با خیره شدن به یک نقطه اتفاق می افتد و در موارد دیگر با حرکات شدید دست و پا همراه است. در ادامه این مقاله ار بخش بیماری های موزیک دان به توضیج کامل درباره حملات صرع شبانه پرداخته و با آن آشنا می شویم.

صرع شبانه

صرع شبانه چیست؟

تشنج صرع به دنبال فعالیت های الکتریکی غیر طبیعی در مغز اتفاق می افتد که باعث می شود عضلات بدن به طور موقت سفت یا ضعیف شوند. در برخی از افراد مبتلا به صرع، حملات صرع و تشنج فقط در خواب اتفاق می افتند که به آن صرع شبانه گفته می شود. تقریبا بین ۷٫۵ تا ۴۵ درصد از بیمارانی که دچار صرع هستند این عارضه را تجربه می کنند.

صرع شبانه در کودکان شایع تر است و چیزی حدود ۶۰ درصد از کودکان مبتلا به صرع را تحت تاثیر قرار می دهد. از آنجایی که این حملات موقع خواب رخ می دهند طبیعیست که دیگران متوجه نشوند چه عاملی باعث بیدار شدن بیمار از خواب شده است و به اشتباه آن را ناشی از مشکلات خواب و بی خوابی تلقی کنند. به همین دلیل در اغلب موارد این مشکل ادامه پیدا می کند.

حقایقی درباره صرع شبانه

یکی از شایع ترین علل بروز تشنج شبانه در افراد مبتلا به صرع کم خوابی است. صرع شبانه خواب شب را مختل می کند و خواب آلودگی فرد در طول روز را افزایش می دهد. صرع شبانه یکی از عوامل خطرساز برای مرگ ناگهانی و غیر منتظره ناشی از صرع محسوب می شود. اختلالات خواب می توانند تشنج شبانه را تشدید کنند و صرع نیز می تواند باعث افزایش بروز برخی اختلالات خواب شود.

چرا تشنج های صرع شبانه هنگام خواب رخ می دهند؟

صرع ارتباط مستقیمی با خواب دارد و تشنج صرع ممکن است در هر نوع صرع رخ بدهد. به طور کلی تشنج های شبانه به آن دسته از حملاتی گفته می شود که عمدتا ( بیشتر از ۹۰ درصد مواقع) در خواب اتفاق می افتند. تشنج های صرعی اغلب تحت تاثیر چرخه خواب و بیداری فرد قرار دارند. هنگام خواب، بدن با تغییرات زیادی مواجه می شود که به آنها مراحل خواب گفته می شود. این طور بنظر می رسد که این تغییرات مغزی در حین خواب روی فعالیت صرعی افراد مبتلا به صرع اثر می گذارد و به همین دلیل تشنج های شبانه بروز می کنند.


بیشتر بخوانید: مادران دچار صرع با مصرف داروي جديد فرزندان رواني به دنيا مي‌آورند


انواع صرع شبانه

متدوال ترین انواع صرع شبانه عبارتند از:

  • درست بعد از خوابیدن
  • درست بعد از بیدار شدن از خواب
  • کمی بعد از بیدار شدن از خواب

صرع شبانه

علائم صرع شبانه

در اغلب موارد تشخیص تشنج شبانه سخت است چون این اتفاق در خواب رخ می دهد. با این حال علائمی وجود دارند که می توان با توجه به آنها این عارضه را ردیابی کرد.

به طور کلی علائم صرع شبانه عبارتند از:

  • پریدن از خواب همراه با احساس گیجی
  • احساس درد ناشی از گاز گرفتن زبان یا دندان قروچه کردن
  • بی اختیاری ادرار
  • حرکات عضلانی غیر ارادی مثل سفت شدن پاها و دست ها و همینطور تکان خوردن ها تند و سریع بدن

علاوه بر این ممکن است دیگران متوجه حرکات غیر ارادی بدن بیمار نیز بشوند. با این حال باید این نکته را در نظر داشته باشید که علائم گفته شده ممکن است ناشی از برخی اختلالات خواب مثل دندان قروچه کردن (بروکسیسم خواب) و یا اختلالات حرکتی دوره ای اندام ها باشد؛ به همین دلیل تشخیص علت تشنج های شبانه بسیار مهم است.

علل و عوامل خطر ساز صرع شبانه

در اغلب موارد علت دقیقی برای تشنج نمی توان پیدا کرد اما برخی شرایط به احتمال زیاد با تشنج شبانه همراه هستند از جمله:

  • صرع میوکلونیک نوجوانان
  • صرع بزرگ یا تشنج تونیک- کلونیک
  • صرع خوش خیم رولاندیک
  • سندرم لانداو-کلفرنر
  • صرع لوب فرونتال

علاوه بر این عوامل دیگری نیز می توانند باعث بروز صرع شبانه شوند. این عوامل عبارتند از:

  • رشد غیر معمول سلول های مغزی
  • سکته مغزی
  • آسیب مغزی جدی
  • عفونت مغزی مثل مننژیت یا آنسفالیت
  • تومور مغزی
  • کاهش اکسیژن رسانی به مغز

صرع شبانه در کودکان

نوزادان و کودکان بیشتر از سایر گروه های سنی دچار تشنج و صرع شبانه می شوند. عواقب ناشی از صرع شبانه در کودکان بسیار وخیم تر است و تحقیقات نشان می دهند کودکانی که به دلیل تشنج های شبانه دچار کم خوابی می شوند نمی توانند در مدرسه عملکرد خوبی از خودشان نشان بدهند یا به راحتی تمرکز کنند. علاوه بر این، این بیماران دچار مشکلات اجتماعی یا رفتاری مختلفی نیز می شوند و ممکن است رشد شناختی شان با اختلال مواجه شود.

صرع شبانه

از طرف دیگر نشان داه شده است که خطر بروز اختلال کمبود وتوجه یا بیش فعالی در کودکان مبتلا به صرع بیشتر است. بی خوابی کودکان مبتلا به صرع باعث بی خوابی والدینشان نیز می شود. طبق تحقیقات انجام شده، والدین این بیماران فقط ۴ ساعت در طول شب می خوابند و استرس و اضطراب بیشتری را در طول زندگی شان تجربه می کنند که با کاهش رضایت از زندگی زناشویی همراه است.

تشخیص صرع شبانه

تشخیص صرع شبانه به دلیل زمان وقوع آن کمی مشکل است. علاوه بر این تشنج در خواب می تواند با گروهی از اختلالات خواب در اصطلاح به آنها پاراسومنیا یا خواب پریشی گفته می شود اشتباه گرفته شود.

برای اینکه پزشک بفهمد کدام یک از انواع صرع باعث تشنج در خواب بیمار شده موارد زیر را بررسی می کند:

  • نوع تشنج بیمار
  • سن شروع تشنج
  • سابقه خانوادگی ابتلا به صرع
  • سایر بیماری ها و شرایط پزشکی

برای تشخیص صرع پزشک از روش های زیر استفاده می کند:

  • عکس برداری از فعالیت های الکتریکی مغز توسط نوار مغزی (EEG)
  • استفاده از سی تی اسکن یا ام آر آی برای ارزیابی ساختار مغز
  • گرفتن سابقه بیمار

اگر فکر می کنید فرزندتان به صرع یا تشنج شبانه مبتلا شده است با پزشکتان مشورت کنید. علاوه بر این با استفاده از روش های زیر می توانید از این مساله اطمینان پیدا کنید. از طریق مانیتور روند خواب او را ضبط و پیگیری کنید تا ببینید آیا در خواب دچار تشنج می شود یا نه. صبح ها علائم او از جمله خواب آلودگی غیر معمول، سر درد، نشانه های بی اختیاری ادرار، استفراغ و یا خیس بودن تخت را بررسی کنید. از مانتیورهای مخصوص ضبط تشنج که دارای حسگرهای حرکت، صدا و رطوبت است استفاده کنید.

درمان صرع شبانه

در بسیاری از بیماران مبتلا به صرع شبانه، درمان صحیح و مناسب می تواند باعث کاهش و یا جلوگیری از بروز تشنج شود.

برای تعیین بهترین روش درمانی باید عوامل زیر را در نظر گرفت:

  • نوع تشنج
  • هر نوع شرایطی اساسی مرتبط با تشنج
  • فواصل بین تشنج
  • سن بیمار
  • سلامت کلی بیمار
  • سابقه پزشکی بیمار

صرع شبانه

روش های درمانی مورد استفاده برای صرع شبانه عبارتند از:

تغییر سبک زندگی و درمان های مکمل یا جایگزین

این مساله که در اغلب موارد نادیده گرفته می شود می تواند تاثیر بسزایی در کاهش صرع شبانه داشته باشد. با اینکه شواهد کمی برای اثربخشی داروهای مکمل و جایگزین درمان صرع شبانه وجود دارد اما تحقیقات نشان می دهند تغییرات مثبت در سبک زندگی به طور موثری می تواند باعث کاهش دفعات تشنج در خواب شود.

قبل از تعیین هر نوع برنامه درمانی، متخصص مغز و اعصاب باید سوالات زیر را از شما بپرسد:

  • آیا دچار اضطراب مزمن، افسردگی و یا استرس بیش از حد هستید؟
  • آیا داروهای مصرفی تان باعث افزایش احتمال تشنج شبانه تان می شوند؟
  • آیا مصرف کافئین، الکل و یا داروهای گیاهی روی کنترل تشنجتان تاثیر گذار است؟

علاوه بر دارو درمانی می توان از روش های مکمل و جایگزین نیز برای درمان صرع شبانه استفاده کرد. البته از آنجایی که هنوز تحقیقات زیادی درباره اثربخشی این روش ها در دست نیست لازم است که قبل از هر اقدامی حتما با پزشکتان مشورت کنید.

این روش ها عبارتند از:

  • طب سوزنی
  • ورزش های هوازی
  • بیوفیدبک ( آموزش کنترل داوطلبانه تشنج)
  • مراقبه
  • یوگا

رژیم غذایی

سال هاست که برای درمان صرع شبانه از رژیم های غذایی خاصی استفاده می شود. به طور خاص می توان به رژیم کتوژنیک اشاره کرد که در آن مصرف کربوهیدرات ها به شدت محدود می شود و میزان چربی و پروتئین به حداکثر می رسد. این رژیم کم کربوهیدرات باعث کتوز که نوعی مسیر سوخت و ساخت متناوب در بدن است می شود و در نتیجه با تشنج مقابله می کند.

رژیم کتوژنیک رژیمی سخت و چالش برانگیز است و اکثرا برای درمان صرع شبانه در کودکان استفاده می شود. تحقیقات نشان می دهند که این رژیم در بزرگسالان هم موثر است اما حفظ و پایبندی به آن اغلب برای افراد بزرگسال سخت است. نکته حائز اهمیت این است که برای استفاده از این نوع روش درمانی فرد باید تحت نظر متخصص تغذیه و یا پزشک با تجربه قرار بگیرد و در جریان همه راهنمایی ها و نکات لازم قرار بگیرد.

داروهای تایید شده توسط سازمان غذا و داروی آمریکا

پایه اصلی درمان صرع شبانه استفاده از داروهاییست که توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) به تایید رسیده اند. نکته مهم این است که قبل از شروع درمان و استفاده از این داروها، پزشک حتما باید اطمینان حاصل کند که تشنج های شبانه بیمار به دلیل ابتلای او به صرع است نه مشکل دیگر. حدود ۱۰ درصد از افراد در طول زندگی شان دچار تشنج ها شبانه می شوند اما این مساله لزوما به این معنا نیست که حتما صرع دارند.

صرع شبانه

به عنوان مثال ممکن است مصرف برخی داروها باعث تشنج فرد در هنگام خواب شود. بنابراین قبل از هر نوع دارو درمانی، اول باید مشخص شود که بیمار واقعا به صرع مبتلا است. پروسه تشخیص صرع در بیمار شامل آگاهی کامل از شرح حال او، انجام یک بررسی ۳۰ دقیقه ای از مغز بیمار به وسیله نوار مغز و همین طور عکس برداری های مغزی توسط ام ار آی است. بعد از تشخیص صرع، پزشک دارو درمانی را شروع می کند.

ممکن است بیمار به اولین دارو واکنش مثبتی نشان ندهد و در برخی موارد حتی عوارض جانبی غیر قابل تحملی نیز بروز کند. در این صورت معمولا پزشک از داروی دوم استفاده می کند اما گاهی اوقات ممکن است نیاز باشد بیمار دو یا چند دارو به طور همزمان مصرف کند. متاسفانه حدود ۳۰ تا ۴۰ درصد بیماران به هیچ وجه به داروها واکنش مثبتی نشان نمی دهند و پزشک مجبور است از سایر روش های درمانی استفاده کند.

ماری جوآنای پزشکی

ماری جوآنای پزشکی اصطلاحیست که به بیش از ۸۰ ترکیب شیمیایی موجود در گیاه شاهدانه، روغن کانابیدیول و یا روغن CBD گفته می شود. از این روش درمانی اولین بار در سال ۲۰۱۳ و برای درمان یک کودک مبتلا به سندروم دراوت که نوع شدیدی از صرع ژنتیکی همراه با تشنج های فراوان است استفاده شد. مطالعات بالینی ثابت کرده اند ترکیبات موجود در روغن CBD در درمان صرع شبانه موثر است.

این روغن فاقد ترکیب  تتراهیدروکانابینول (THC) است و بنابراین مصرف آن برخلاف سیگار برگ های ماری جوآنا تغییرات قابل توجهی در خلق و خوی فرد ایجاد نمی کند. دو مطالعه بالینی انجام شده در سال ۲۰۱۸ نشان دادند که ترکیبات موجود در روغن CBD می توانند به طور موثری صرع شبانه را کاهش دهند اما برای اثبات و ارزیابی اثر بخشی آن در دراز مدت به تحقیقات بیشتری نیاز است.

آزمایش های دارویی

در برخی کشورها ممکن است از بیمار خواسته شود تا برای بررسی اثربخشی یک دارو در آزمایشات دارویی شرکت کند. از سال ۱۹۹۳ تمام داروهای ضد صرع تایید شده توسط سازمان غذا و داروی آمریکا به همین شکل تاییدیه دریافت کرده اند. هدف از انجام این آزمایشات بالینی اطمینان پیدا کردن از ایمنی و اثربخشی داروهاست. اغلب بیماران بعد از ناموفق بودن یک دارو برای انجام سایر آزمایشات دارویی دعوت می شوند.

مزایای شرکت در این گونه بررسی ها و آزمایشات بالینی عبارتند از:

  • دسترسی به داروهای جدید
  • برخورداری از حمایت و پشتیبانی یک تیم ضد صرع
  • ایجاد فرصت برای کمک به محققین در جهت توسعه درمان های جدید

تحریک عصبی خارج از جمجه

سلول های عصبی تحریکات الکتریکی را به مغز منتقل می کنند. در برخی موارد می توان با تحریک عصب صرع شبانه را درمان کرد. اولین و رایج ترین نوع این تحریکات تحریک عصب واگ است که در آن یک الکترود اطراف عصب واگ در سمت چپ گردن پیچیده می شود و یک باتری کامپیوتری هم زیر پوست استخوان ترقوه کاشته می شود. در این روش هر پنج دقیقه یک بار یک ضربه الکتریکی ۳۰ ثانیه ای به مغز ارسال می شود و در صورت بروز تشنج، دستگاه با شدت بیشتری فعالیت می کند.

ایمونوتراپی

گاهی اوقات صرع به دلیل حمله سیستم ایمنی بدن به مغز اتفاق می افتد. این نوع صرع یک بیماری خود ایمنی تلقی می شود که نمی توان آن را فقط با استفاده از داروهای ضد تشنج کنترل کرد.

گزینه های درمانی در این موارد عبارتند از:

  • داروهای استروئیدی با دوز بالا
  • مدیریت آنتی بادی های انسانی از طریق رگ ها
  • تعویض پلاسمای خون برای فیلتر کردن آنتی بادی های ایجاد کننده بیماری
  • داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی بدن

بیشتر بخوانید: ماری جوانا دارویی؛ فواید و مضرات ماری جوانا


تحریک مغزی عمیق

در این روش الکترودها در ناحیه ای از مغز به نام تالاموس کاشته می شوند. این نوع روش درمانی برای درمان صرع کانونی که در یک ناحیه به خصوص از مغز اتفاق می افتد موثر است.

صرع شبانه

جراحی مغز

اگر بیمار به دارو درمانی و یا سایر روش های موجود پاسخ ندهد باید تحت عمل جراحی قرار بگیرد. قبل از جراحی پزشک متخصص باید مرکز دقیق بروز تشنج ها را پیدا کند تا بتواند عامل آن را از بین ببرد. رایج ترین محل جراحی مغز برای درمان صرع ناحیه لوب تمپورال است که بعد از جراحی آن حدود ۸۰ تا ۶۰ درصد بیماران از تشنج رها می شوند.

درمان های خانگی صرع شبانه

روغن نارگیل

تحقیقات نشان می دهند که خواص آنتی اکسیدانی اسیدهای چرب موجود در روغن نارگیل می تواند در درمان صرع شبانه موثر باشد. برای استفاده از روغن نارگیل در برنامه غذایی تان می توانید آن را جایگزین روغن های تصفیه شده کنید یا همراه با سالاد و غذاهای دیگر میل کنید.

روغن کانابیدیول (CBD)

مشخص شده است مصرف روغن کانابیدیول در درمان تشنج های شبانه بیمارانی که بعد از مصرف داروهای ضد صرع هیچ بهبودی خاصی نشان نداده اند موثر است. برای استفاده از خواص این روغن می توانید روزانه ۱۰ میلی گرم از آن را مصرف کنید اما قبل از هر اقدامی باید با پزشکتان در این خصوص مشورت کنید.

ویتامین ها

مطالعات نشان داده اند که کمبود ویتامین B6 یکی از عوامل بروز تشنج در بیماران مبتلا به صرع است. علاوه بر این مشخص شده است که ویتامین هایی مثل D3 و همینطور ویتامین E در مدیریت علائم تشنج های مرتبط با صرع و کاهش آنها موثرند. مواد غذایی حاوی این ویتامین ها عبارتند از : مرغ، ماهی، تخم مرغ، آجیل و سبزیجات سبز رنگ. البته به خاطر داشته باشید که اگر قرار است از مکمل های این ویتامین ها استفاده کنید حتما باید اول با پزشکتان مشورت کنید.

چه غذاهایی برای درمان صرع شبانه مفید است؟

تغذیه و رژیم غذایی مناسب و سالم نقش مهمی در کاهش تشنج های شبانه دارد. متخصصان رژیم غذایی معمولا به بیماران مبتلا به صرع توصیه می کنند از غذاهای کم چرب و کم کربوهیدرات استفاده کنند تا احتمال بروز تشنج را کاهش بدهند. در برخی موارد بدن بیمار نسبت به داروهای ضد صرع مقاومت نشان می دهد، در چنین مواردی پزشک رژیم غذایی کتوژنیک و یا رژیم اصلاح شده اتکینز را تجویز می کند.

صرع شبانه

مواد غذایی مجاز و غیر مجاز در این نوع رژیم ها عبارتند از:

مواد غذایی مجاز

  • بیکن
  • تخم مرغ
  • سس مایونز
  • کره و روغن
  • همبرگر
  • خامه غلیظ
  • برخی از میوه ها و سبزیجات خاص
  • آجیل
  • پنیر
  • ماهی

مواد غذایی غیر مجاز

کربوهیدرات های تصفیه شده که قند بالایی دارند

مثل: پیتزا، نوشیدنی های غیر الکلی، برنج سفید، پاستا، کیک، شیرینی، چیپس

برخی میوه ها و سبزیجات که شاخص گلیسمی بالایی دارند

مثل: انبه، کشمش، موز، سیب زمینی و خرما

گلینکو بیلوبا

برخی از مبتلایان به صرع برای کاهش علائم تشنج از مکمل های گلینکو بیلوبا استفاده می کنند اما مشخص شده است که عصاره این گیاه با داروهای ضد تشنج تداخل دارد و باعث تشنج می شود.

الکل

مصرف مشروبات الکلی می تواند خطر بروز تشنج و صرع شبانه را افزایش دهد بنابراین بهتر است که آن را کنار بگذارید.

نکات مهم برای داشتن خواب راحت در بیماران مبتلا به صرع

داشتن خوابی خوب و با کیفیت مساله ایست که برای همه ما مهم است اما این موضوع برای مبتلایان به صرع اهمیت بیشتری پیدا می کند.

اگر به صرع دچار هستید می توانید از راهنمایی های زیر برای جلوگیری از بروز تشنج شبانه استفاده کنید:

برنامه خواب منظمی داشته باشید

دنبال کردن یک برنامه خواب منظم و روتین به شما کمک می کند تا زمان کافی و مناسبی برای خوابیدن اختصاص بدهید و مطمئن شوید که شب ها ۷ ساعت می خوابید. اگر فرزندتان صرع دارد باید برنامه خواب او را با توجه به سن او تنظیم کنید. ممکن است کودکتان به خواب بیشتری نیاز داشته باشند.

سعی کنید در روز بیش از حد نخوابید

این کار خوابیدن در شب را برایتان سخت تر می کند. اگر احساس خستگی می کنید یک خواب کوتاه ۳۰ دقیقه ای برای رفع خستگی تان کافیست.

صرع شبانه

ورزش کنید و رژیم غذایی مناسبی داشته باشید

ورزش منظم می تواند کیفیت خواب شما را افزایش بدهد. با این حال توصیه می شود تا چهار ساعت قبل از رفتن به رختخواب ورزش نکنید چون این کار تاثیر عکس دارد. از طرف دیگر مصرف کافئین و الکل باعث بروز اختلالات خواب می شود. کافئین شما را بی خواب می کند و الکل باعث می شود خیلی زود از خواب بیدار شوید. توصیه می کنیم که از مصرف این مواد به خصوص عصرها خودداری کنید. علاوه بر این قبل از خواب پرخوری نکنید و مواد چرب یا شیرین زیاد مصرف نکنید چون خوابیدن را دشوار می کنند.

داروهایتان را به موقع مصرف کنید

با پزشکتان درباره صرع و تشنج شبانه تان صبحت کنید تا در صورت لزوم برایتان داروهای مورد نیاز را تجویز کند. اگر داروی خاصی استفاده می کنید که باعث بروز اختلالات خواب در شما می شود حتما پزشکتان را در جریان قرار بدهید. ضمنا به یاد داشته باشید که داروهایتان را در موعد مقرر و تجویز شده مصرف کنید.

استرس قبل از خواب را به حداقل برسانید

استرس یکی از عوامل محرک تشنج است و می تواند در روند خوابتان اختلال ایجاد کند. سعی کنید روال خواب منظمی داشته باشید و قبل از خواب ذهن و بدنتان را آرام کنید. قبل از رفتن به رختخواب دوش یا حمام گرم بگیرید. وقتی دمای بدن کم کم شروع به پایین آمدن می کند مغز به بدن فرمان خواب ارسال می کند و به این ترتیب می توانید خواب راحت تر و آرام تری داشته باشید.

رایحه درمانی یا آروماتراپی نیز می تواند در کاهش استرستان موثر باشد. البته قبل از استفاده از هر نوع اسانس یا روغن باید با پزشکتان مشورت کنید. علاوه بر این موارد، تمرینات تنفس و آرام سازی ذهن، مراقبه، یوگا و مدیتیشن هم می توانند در کاهش اضطراب و استرستان بسیار موثر باشند. سعی کنید هر شب این تمرینات را انجام بدهید تا مغز و بدنتان را به زمان خواب مشخصی عادت بدهید.

برای جلوگیری از آسیب دیدگی، مسائل ایمنی را در اتاق خوابتان رعایت کنید

اشیاء تیز و برنده را از تخت خوابتان دور کنید تا در صورتی که موقع خواب دچار تشنج شدید آسیبی به شما نرسد. علاوه بر این مطمئن شوید که تختتان از همه طرف محاصره شده تا در صورت بروز تشنج از روی تخت پایین نیفتید. رعایت کردن مسائل ایمنی این اطمینان را به شما می دهد که حتی در صورت تشنج کردن آسیبی به شما نمی رسد و این مساله اضطرابتان را هم کم می کند.

آپنه خوابتان را درمان کنید

روش های زیادی برای درمان آپنه خواب وجود دارد که می توانید از پزشکتان درباره آنها سوال کنید. یکی از این روش ها استفاده از فشار جریان هوای همواره ثابت است که در اختصار به آن CPAP گفته می شود. علاوه بر این تحقیقات نشان می دهد که عمل جراحی آپنه خواب می تواند تعداد دفعات تشنج در خواب را در کودکان چاق مبتلا به صرع تا حد زیادی کاهش دهد و یا کاملا از بین ببرد.

به ساعت بدنتان توجه کنید

با ساعت داخلی بدنتان کار کنید و خستگی را نادیده نگیرید. کم خوابی و بی خوابی می تواند احتمال بروز تشنج شبانه را افزایش بدهد؛ بنابراین شبها به محض اینکه احساس خواب آلودگی کردید به رختخواب بروید.

صرع شبانه

از محرک ها دوری کنید

افرادی که در طول روز دچار خواب آلودگی مفرط می شوند اغلب برای از بین بردن این حالت دست به دامن محرک هایی مثل قهوه می شوند؛ اما باید بدانید این کار خطر بروز تشنج شبانه را افزایش می دهد به خصوص اگر ماده محرک در مقادیر زیادی مصرف شود. بنابراین توصیه می شود از مصرف هر نوع ماده حاوی کافئین بعد از ناهار خودداری کنید چون روی کیفیت خواب شما اثر منفی می گذارد.

از داروهای خواب آور و آرامبخش استفاده نکنید

ممکن است برخی ها برای رفع اختلالات خواب و یا برطرف کردن مشکل بی خوابی شان از داروهای آرامبخش و خواب آور استفاده کنند اما اتفاقی که در نهایت می افتد این است که مشکلشان تشدید می شود. اگر دچار اختلالات خواب هستید بهتر است از تکنیک های طبیعی برای آرام سازی ذهن و بدنتان استفاده کنید.

روال منظمی برای خوابتان داشته باشید

عادت کنید که هر شب در یک ساعت معین به رختخواب بروید و بخوابید. فعالیت های قبل از خوابتان را سبک کنید و تکنیک های آرام سازی ذهن و همینطور تمرین های تنفسی برای رهایی از استرس را یاد بگیرید. اگر مواردی وجود دارد که باعث نگرانی تان می شوند قبل از خواب به آنها فکر نکنید و هر نوع تنش و نگرانی را از خودتان دور کنید.


بیشتر بخوانید: برای تنظیم دوباره برنامه خواب این شیوه ها موثر است


سوالات رایج درباره صرع شبانه

آیا ورزش کردن برای صرع مفید است؟

بله. تحقیقات نشان می دهد که بی تحرکی و ورزش نکردن در بروز افسردگی و علائم مرتبط با صرع موثر است. بنابراین توصیه می شود بیماران مبتلا به صرع ورزش منظم را در پیش بگیرند تا به نحو بهتری بتوانند علائم تشنج را کنترل کنند.

آیا ممکن است صرع باعث ناتوانی فرد شود؟

بله. اگر بیمار به تشنج های شدید و مکرر دچار شود عملکرد روزانه و زندگی عادی اش مختل می شود و این مساله ممکن است باعث ناتوانی او در کنترل مسائل روزمره شود.

آیا صرع باعث تغییرات شخصیتی در فرد هم می شود؟

بله. این بیماری با تغییر در توانایی های شناختی و شخصیتی فرد و سایر عناصر رفتاری او همراه است.

صرع شبانه

بهترین و موثرترین ویتامین ها برای مقابله با صرع کدامند؟

تحقیقات نشان می دهند که ویتامین های B6 و E و بهبود و کنترل تشنج های ناشی از صرع نقش مهمی ایفا می کنند. از ویتامین B6 در درمان نوعی صرع معروف به صرع وابسته به پیریدوکسین استفاده می شود. این نوع صرع معمولا در دوران جنینی یا درست بعد از تولد فرد ایجاد می شود و دلیل آن عدم توانایی بدن بیمار در سوخت و ساز و متابولیسم ویتامین B6 است.

آیا ممکن است صرع باعث مرگ بیمار شود؟

در موارد نادری ممکن است بیمار مبتلا به صرع بدون هیچ دلیل واضح و روشنی و به طور ناگهانی جان خود را از دست بدهد. چنین مواردی را مرگ ناگهانی و غیر منتظره ناشی از صرع می نامند که ممکن است حین تشنج بیمار اتفاق بیفتد.

صرع مقاوم به درمان چیست؟

صرع مقاوم به درمان شرایطیست که در آن بیمار بدون داشتن توانایی کنترل تشنج سالها دچار حملات صرع شده باشد.

آیا ممکن است حملات صرع از شب به روز تغییر پیدا کنند؟

اگر فرد مبتلا به صرع سالها دچار تشنج شبانه باشد احتمال اینکه این تشنج ها در روز اتفاق بیفتند کم است ولی با این حال نمی توان با قاطعیت گفت که بیمار در روز دچار تشنج نمی شود. برخی شرایط مثل استرس و اضطراب شدید، بی خوابی، بیماری های دیگر و تغییر یا قطع مصرف داروها خطر بروز تشنج در روز یا شب را افزایش می دهند.


به گزارش موزیک دان به نقل از انگجت،  تاکنون موبایل های زیادی در اندازه ها و اشکال گوناگون ساخته شده اند. اما به نظر می رسد دستگاه آینده شرکت اسنشال  از بقیه متمایز است.این دستگاه «پروژه جم»(ProjectGem) نام دارد.

اندی روبین یکی از بنیانگذاران اندروید و مدیر ارشد شرکت اسنشال در حساب کاربری توئیتر خود تصاویری از یک دستگاه جدید منتشر کرده که در مقایسه با موبایل های فعلی بلندتر و نازکتر است.

تصاویر دیگر این موبایل نشان می دهند  پشت دستگاه یک ماده تغییر رنگ دهنده وجود دارد که از زوایای مختلف با رنگ های متفاوتی دیده می شود.

اسنشال در دسامبر ۲۰۱۸ میلادی اعلام کرد ادامه تولید موبایلPH-1 ( نخستین دستگاه این شرکت) را متوقف کرده است. اما روبین قول داد آپدیت های نرم افزاری برای آن را منتشر کند.


بوی بد یخچال یکی از مشکلاتی است که خانم ها خانه با آن درگیر هستند و راه های بسیاری برای از بین بردن آن دارند. اگر می خواهید یخچال تان همیشه خوشبو و معطر باشد می توانید از وانیل و قهوه استفاده کنید. بوی بد یخچال را چگونه از بین ببریم؟

یخچال ها بعد از مدت زمانی به خاطر نگهداری انواع مواد غذایی، بوی نامطبوعی می گیرند و اگر رسیدگی به مواد درون یخچال، مرتب و سریع نباشد، این بو ممکن است به خاطر فاسد شدن مواد، تشدید شود. _ در وهله اول باید از ایجاد این بو جلوگیری کنیم و قدم اول رسیدگی و تمیز کردن مرتب قفسه ها و مواد داخل یخچال است. قرار دادن غذاها و مواد خوراکی در ظرف های در بسته نیز باعث کمتر ایجاد شدن این بو می شود. _ سعی کنید هر ۳-۲ روز یک بار به تمام قفسه های یخچال سر بزنید و مراقب تاریخ مصرف مواد درون یخچال باشید. موادی که تاریخ انقضایشان نزدیک است یا در آستانه خراب شدن هستند را خارج کرده و زودتر مصرف کنید. اگر لک یا ذره ای از مواد غذایی به دیواره های یخچال باشد، سریع آن را تمیز کنید.

 

از بین بردن بوی بد یخچال در چند ثانیه !
از بین بردن بوی بد یخچال در چند ثانیه !

 

از بین بردن بوی بد یخچال

با رعایت تمام نکته ها بالاخره یخچال بعد از مدتی ممکن است بوی نامطبوعی بگیرد، برای برطرف شدن این بو و تمیزی یخچالتان این روش ها را به شما پیشنهاد می کنیم :بهتر است یخچال را خاموش کنید و از برق بکشید. همه مواد را از یخچال خارج کنید و اگر موادی دارید که سریع خراب می شوند، در فریزر بگذارید. قفسه ها و کشوها را بیرون بیاورید و همه آنها را با محلول آب گرم و جوش شیرین بشویید و بگذارید خشک شوند. دیواره ها و همه قسمت های داخلی یخچال را نیز با همین محلول یا با ترکیب آب و سرکه سفید شست و شو دهید و با حوله ای نرم خشک کنید.

شیارها و لاستیک های در را از قلم نیندازید! اگر ماده غذایی به دیواره های یخچال چسبیده و جدا نمی شود، مرطوبش کنید یا مقداری سس مایونز به آن بزنید و کمی صبر کنید، به راحتی جدا می شود. بعد از خشک شدن کامل قفسه ها، آنها را در جای خود قرار دهید و مواد غذایی را به درون یخچال منتقل کنید.

می توانید برای رفع بوی یخچال از بوگیرهای آماده در بازار استفاده کنید ولی پیشنهاد ما این است خودتان این بوگیر را درست کنید. راحت ترین راه این است که مقداری جوش شیرین یا قهوه آسیاب شده را درون ظرفی بدون در ریخته و درون یخچالتان بگذارید تا بوی مواد غذایی را از یخچالتان رفع کند و یا مقداری قهوه و تکه ای زغال را در یک کیسه توری بریزید و گوشه یخچال آویزان کنید. راه حل سوم هم استفاده از وانیل است. مقداری وانیل را درون پارچه مرطوبی بریزید و درون یخچال بگذارید تا بوی خوش وانیل، در یخچالتان بپیچد.


به گزارش سرنا، باشگاه خبرنگاران جوان به نقل از یک «منبع آگاه» از بازداشت سه رقصنده اینستاگرامی خبر داد.

پیش از این برخی از کاربران شبکه‌های اجتماعی خبر داده بودند که صحرا افشاریان، سارا شریعتمداری و نیلوفر مطیعی، سه رقصنده اینستاگرامی، بازداشت شده‌اند.


خون شما از طریق قلب و به وسیله شریان ریه به ریه های شما منتقل می‌شود. در ریه ها خون با اکسیژن غنی می‌شود، سپس به قلب باز می‌گردد و قلب خون غنی از اکسیژن را به بقیه بدن می‌رساند. هنگامی که در یکی از شریان هایی که از قلب به ریه ها می‌رود یک لخته خون ایجاد می‌شود، آمبولی ریه (PE) پدید می‌آید. لخته، جریان طبیعی خون را مسدود می‌کند. این انسداد می‌تواند مشکلاتی جدی ای مانند آسیب دیدگی ریه های شما و میزان پایین اکسیژن خون را ایجاد کند. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان راجع به بیماری آمبولی ریه صحبت خواهیم کرد.

آمبولی ریه

آمبولی ریه چیست؟

کمبود اکسیژن می‌تواند به اعضای دیگر بدن نیز آسیب برساند. اگر لخته بزرگ باشد یا رگ توسط بسیاری از لخته های کوچکتر مسدود شود، آمبولی ریه می‌تواند کشنده باشد. آمبولی ریه معمولاً از رگ عمیق موجود در پاها به ریه ها منتقل می‌شود.

پزشکان این وضعیت را “ترومبوز وریدی عمیق” (DVT) می‌نامند. این لخته ها هنگامی که بدن به مدت زیادی ساکن است و خون نمی‌تواند آزادانه در پاها جریان یابد، مثلا در طول پروازهای طولانی یا رانندگی بلند مدت ایجاد می‌شوند. این شرایط ممکن است زمانی که در حال جراحی یا در بستر بیماری هستید، اتفاق بیفتد.

علائم و نشانه های آمبولی ریه

علائمی که ممکن است همراه با لخته شدن خون در نقاط مختلف بدن رخ دهد:

  • بازو یا پا
  • درد در بازو یا پا
  • گرمای ناگهانی همراه با تورم یا حساسیت در بازو یا پا
  • تغییر رنگ پوست به قرمز یا آبی
  • ریه
  • تنگی نفس ناگهانی
  • سرفه ای که مخاط یا خون ایجاد کند
  • درد ناگهانی و تیر کشیدن قفسه سینه که به تدریج بدتر شود
  • ضربان قلب سریع یا نامنظم
  • تب
  • تعریق بیش از حد
  • سرگیجه
  • مغز
  • بی حسی یا ضعف صورت، بازوها یا پاها
  • مشکل در صحبت کردن یا فهمیدن صحبت دیگران
  • از دست دادن بینایی در یک یا هر دو چشم
  • مشکل در راه رفتن
  • از دست دادن تعادل یا هماهنگی
  • سردرد ناگهانی و شدید
  • گیجی
  • سرگیجه
  • قلب
  • درد یا سنگینی در قفسه سینه یا بالای بدن
  • تنگی نفس
  • تعریق
  • حالت تهوع
  • شکم
  • درد شدید شکم
  • استفراغ
  • اسهال
  • علائم مرتبط با کلیه نادر است، اما ممکن است شامل موارد زیر باشد:
  • درد و حساسیت در قسمت فوقانی شکم، پشت و طرفین
  • وجود خون در ادرار
  • کاهش تولید ادرار
  • تب
  • حالت تهوع
  • استفراغ

آمبولی ریه

علائم هشدار دهنده ترومبوز وریدی عمقی

هنگامی که یک لخته در رگ عمیقی در پاها ایجاد می‌شود، به آن ترومبوز وریدی عمقی (DVT) گفته می‌شود. و اگر از آن عبور کند و به ریه شما منتقل شود، به یک PE تبدیل می‌شود. در صورت بروز هر یک از علائم DVT، فوراً به پزشک مراجعه کنید. اگر این مشکل زود تشخیص داده شود، پزشکان می‌توانند جلوی ابتلا به آمبولی ریه را بگیرند. علائم DVT شامل موارد زیر است:

  • تورم پا یا بازو
  • درد یا حساسیت پا در هنگام ایستادن یا راه رفتن
  • تورم پا یا بازو با احساس گرمای بیش از حد
  • قرمزی یا تغییر رنگ پوست در بازو یا پای آسیب دیده
  • رگ های بزرگتر از حد طبیعی در بازو یا پا

علل آمبولی ریه

آمبولی ریه وقتی اتفاق می‌افتد که توده ای از مواد، که اغلب لخته خون است، وارد رگ های ریه های شما می‌شوند. این لخته های خون معمولاً در رگ های عمیق پاهای شما ایجاد می‌شوند. این بیماری به عنوان ترومبوز ورید عمقی (DVT) شناخته می‌شود.

در بیشتر موارد، لخته های متعددی وجود دارند، اما لزوماً همه یکجا نیستند. بخش هایی از ریه که توسط رگ های مسدود شده تغذیه می‌شود، خالی از خون شده و ممکن است نابود شوند. این بیماری به انفارکتوس ریه معروف است. این پدیده باعث اکسیژن رسانی ضعیف ریه ها به مناطق دیگر بدن می‌شود.

گاهی اوقات انسداد در رگ های خونی ناشی از موادی غیر از لخته خون است، موادی مانند:

  • چربی مغز استخوان بلند شکسته شده
  • کلاژن یا بافت دیگر
  • بخشی از تومور
  • حباب های هوا

عوامل خطر آمبولی ریه

اگرچه امکان ایجاد لخته خون و آمبولی ریه در هر فردی وجود دارد، اما برخی عوامل، خطر را افزایش می‌دهند.

تاریخچه پزشکی آمبولی ریه

اگر در گذشته شما یا هر یک از اعضای خانواده تان دارای لخته خون وریدی یا آمبولی ریه بوده اند، در معرض خطر بیشتری قرار دارید. این ممکن است به دلیل اختلالات ارثی ای باشد که خون را تحت تأثیر قرار می‌دهد و باعث لخته شدن بیشتر خون می‌شود. علاوه بر این، برخی شرایط پزشکی و درمان ها، مانند موارد زیر، شما را در معرض خطر قرار می‌دهد:

بیماری قلبی

بیماری قلبی و عروقی، به ویژه نارسایی قلبی، تشکیل لخته را محتمل تر می‌کند.

سرطان

برخی از سرطان ها – بخصوص سرطان های لوزالمعده، تخمدان و ریه و بسیاری از سرطان های متاستاز می‌توانند سطح موادی که به لخته شدن خون کمک می‌کنند را افزایش دهند. زنانی با سابقه شخصی یا خانوادگی سرطان پستان که تاموکسیفن یا رالوکسیفن مصرف می‌کنند نیز در معرض خطر لخته شدن خون هستند.

آمبولی ریه

عمل جراحی

جراحی یکی از دلایل اصلی لخته شدن خون است. به همین دلیل، ممکن است قبل و بعد از جراحی های بزرگ مانند تعویض مفصل، داروهایی برای جلوگیری از لخته شدن خون مصرف شود.

بی تحرکی طولانی مدت

لخته های خون در زمان های غیرفعال بودن مانند شرایط زیر بیشتر تشکیل می‌شوند:

استراحت در رختخواب

ماندن طولانی مدت در رختخواب بعد از عمل جراحی، حمله قلبی، شکستگی پا، ضرب دیدگی یا هر بیماری جدی دیگری، بدن شما را در معرض لخته شدن خون قرار می‌دهد. وقتی اندام تحتانی برای مدت طولانی افقی باشد، جریان خون وریدی کند می‌شود و خون در پاها جمع می‌شود.

سفرهای طولانی

نشستن طولانی مدت در هواپیما یا مسافرت های طولانی مدت باعث کند شدن جریان خون در پاها می‌شود که این امر به تشکیل لخته های خون کمک می‌کند.

سایر عوامل خطر

  • سیگار کشیدن: به دلایلی که به خوبی مشخص نشده است، مصرف دخانیات برخی از افراد را در معرض تشکیل لخته خون قرار می‌دهد.
  • اضافه وزن: وزن بیش از حد خطر لخته شدن خون را افزایش می‌دهد.
  • استروژن مکمل: استروژن موجود در قرص های ضد بارداری و جایگزین های هورمون درمانی می‌تواند امکان لخته شدن خون را افزایش دهد.
  • بارداری: وزنی که کودک بر روی رگ های لگن وارد می‌کند، می‌تواند جریان خون را در پاها کند کند.

چه آزمایشاتی آمبولی ریه را تشخیص می‌دهند؟

متخصص بهداشت باید تشخیص دهد که ممکن است آمبولی ریه ، علت درد قفسه سینه یا تنگی نفس باشد. اولین قدم برای تشخیص، داشتن تاریخچه ای در مورد درد قفسه سینه، از جمله خصوصیات آن، شروع آن و هرگونه علائم مرتبط که ممکن است تشخیص را به سمت آمبولی ریه هدایت کند، است. ممکن است که متخصص در مورد عوامل خطر ایجاد ترومبوز ورید عمقی سؤالاتی بپرسد.

معاینه فیزیکی در ابتدا روی قلب و ریه ها متمرکز خواهد شد، زیرا درد قفسه سینه و تنگی نفس ممکن است ناشی از سکته قلبی، ذات الریه، پنوموتوراکس و برش آنوریسم آئورت باشد. معاینه جسمی ممکن است شامل معاینه بازوها و پاها، جستجوی علائم DVT از جمله گرما، قرمزی، حساسیت و تورم باشد. مبتلایان به آمبول ریه ممکن است علائم جسمی نداشته و معاینه بدنی طبیعی داشته باشند.

آمبولی ریه

قانون PERC برای آمبولی ریه

مهم است که بتوانیم میزان خطر ابتلا به آمبولی ریه را تعیین کنیم تا تصمیم گرفته شود که آیا نیاز به آزمایشات بیشتری هست یا خیر.

یکی از ابزارهای طبقه بندی خطر، قانون PERC است. اگر بیمار هیچ عامل نشان دهنده خطرات PE و علائم حیاتی طبیعی نداشته باشد، احتمال آمبولی ریه کم است (کمتر از ۲٪). بسته به شرایط، ممکن است آزمایش های بعدی نیاز نباشد.

آزمایش PERC منفی نیاز به پاسخ خیر به عوامل زیر دارد:

  • سن بالای ۵۰ سال
  • ضربان قلب سریعتر از ۱۰۰
  • SaO2 کمتر از ۹۵٪ در هوای اتاق
  • سابقهDVT یا PE
  • تروما یا عمل جراحی در طی ۴ هفته گذشته
  • هموپتیزی (سرفه خونی)
  • استفاده از هورمون
  • تورم یک طرفه پا (فقط یک پا درگیر است)

اگر پاسخ به هر یک از این سؤالات بله است، هنوز هم امکان آمبولی ریه باید در نظر گرفته شود.

آزمایشات اولیه تشخیص آمبولی

آزمایشات اولیه در تشخیص آمبولی ریه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • CBC (شمارش کامل خون)
  • الکترولیتها
  • BUN (نیتروژن اوره خون)
  • آزمایش خون کراتینین (برای ارزیابی عملکرد کلیه)
  • INR ، PTT (برای اندازه گیری قابلیت لخته شدن خون)
  • اشعه X قفسه سینه
  • الکتروکاردیوگرام (الکتروکاردیوگرافی ، EKG ، ECG)
  • اشعه X قفسه سینه غالباً در آمبولی ریوی طبیعی است.
  • EKG ممکن است طبیعی باشد، اما می‌تواند علائم غیر مستقیم PE را نیز نشان دهد. این موارد شامل تاکی کاردی (ضربان قلب> 100) و تغییرات مرتبط با فشار بطن راست است.

آمبولی ریه

آزمایش خون دی-دیمر

اگر احتمال ابتلا به آمبولی ریه کم باشد، می‌توان از یک آزمایش خون D-dimer برای اطمینان از عدم وجود لخته خون استفاده کرد. آزمایش خون D-dimer یکی از محصولات حاصل از تجزیه لخته خون را اندازه گیری می‌کند. اگر این تست طبیعی باشد، احتمال آمبولی ریه بسیار کم است. متأسفانه، این آزمایش برای لخته شدن خون در ریه مناسب نیست.

همچنین به دلایل مختلفی از جمله بارداری، آسیب دیدگی، جراحی اخیر، سرطان یا عفونت می‌تواند مثبت باشد. اگر خطر بالقوه لخته شدن خون زیاد باشد،D-dimer  مفید نیست. هدف از قانون PERC و آزمایش D-dimer به حداقل رساندن نیاز به مطالعات تصویربرداری و کاهش خطر قرار گرفتن در معرض تشعشعات است.

سی تی اسکن

سی تی اسکن (توموگرافی کامپیوتری) قفسه سینه معمولاً  اولین آزمایش تصویربرداری برای بررسی آمبولی ریه است. رنگی به رگ بازوی فوقانی تزریق می‌شود تا لخته خون بهتر مشخص شود.

آنژیوگرام ریوی

از نظر تاریخی، استاندارد طلایی برای تشخیص آمبولی ریه آنژیوگرام ریوی است، که در آن یک سوند به شریان های ریه وارد می‌شود. رنگ به شریان های ریوی تزریق می‌شود و می‌تواند وجود لخته خون را تشخیص دهد. این یک آزمایش تهاجمی است و برای وارد کردن سوند، به رادیولوژیست ماهر نیاز دارد.

امروزه بیشتر از سی تی اسکن استفاده می‌شود و آنژیوگرافی ریوی اغلب در شرایط غیرمعمول انجام می‌شود.

اسکن تهویه – پرفیوژن

اسکن های تهویه – پرفیوژن (اسکن V / Q) یکی دیگر از آزمایشات نادر در افرادی است که نمی‌توانند تحت آزمایش اسکن قفسه سینه قرار بگیرند.

اسکن از گاز استنشاقی (V) و رنگ تزریق شده (Q) برای مقایسه مناطقی از ریه که هوا می‌تواند با خون طلاقی داشته باشد، استفاده می‌شود. اگر عدم تطابق وجود داشته باشد، احتمال وجود لخته خون وجود دارد.

سونوگرافی وریدی داپلر

به جای تصویربرداری از ریه، ممکن است برای جستجوی لخته خون در بیمار مشکوک به داشتن آمبولی ریه از سونوگرافی پاها (یا بازوها) استفاده شود. اگر ترومبوز ورید عمقی (DVT) وجود داشته باشد، می‌توان اینگونه استنباط کرد که کسی که از درد قفسه سینه و یا تنگی نفس رنج می‌برد، ممکن است به آمبولی ریه مبتلا باشد. بسته به وضعیت بالینی ممکن است درمان اولیه ترومبوز ورید عمقی و آمبول ریه مشابه باشد.

آمبولی ریه

اکوکاردیوگرافی

اکوکاردیوگرافی یا سونوگرافی قلب ممکن است در جستجوی فشار صحیح قلب به عنوان عارضه ناشی از آمبولی ریه مفید باشد.


بیشتر بدانید: تفاوت بین اکوکاردیوگرافی و اکوکاردیوگرام با الکتروکاردیوگرام


آمبولی ریه چگونه درمان می‌شود؟

گزینه های درمانی درمان لخته های خون بستگی به سلامت کلی فرد و محل لخته شدن خون دارد.

داروهای ضد انعقاد

در بیشتر موارد، پزشک داروهای ضد انعقاد را تجویز می‌کند. این داروها توانایی بدن در تشکیل لخته های جدید را کاهش می‌دهند و در عین حال از بزرگ شدن لخته های موجود نیز جلوگیری می‌کنند.

پزشکان معمولاً داروهای ضد انعقاد را در طی ۵-۱۰ روز اول پس از تشخیص لخته خون تجویز می‌کنند. برخی از افراد ممکن است برای جلوگیری از بازگشت لخته ها، هفته ها، ماه ها یا حتی سال ها به مصرف داروهای ضد انعقاد ادامه دهند.

رایج ترین داروهای ضد انعقاد شامل موارد زیر هستند:

هپارین بدون انقباض

هپارین بدون انقباض (UFH) برای جلوگیری از ایجاد لخته های جدید، با آنتی ترومبین – پروتئین موجود در بدن – همکاری می‌کند. پزشک UFH را به صورت داخل وریدی یا از طریق تزریق زیر پوستی وارد بدن می‌کند. سطح UFH خون ممکن است در طول روز به طور متناوب تغییر کند. به همین دلیل، فردی که UFH دریافت می‌کند، روزانه به چندین آزمایش خون نیاز دارد.

هپارین با وزن مولکولی کم

هپارین با وزن مولکولی کم (LMWH) از UFH حاصل می‌شود. اثرات LMWH بر روی بدن پایدارتر و قابل پیش بینی تر از UFHاست. افرادی که LMWH مصرف می‌کنند می‌توانند آن را در خانه تزریق کنند و نیازی به نظارت منظم خون خود ندارند.

وارفارین

وارفارین با دخالت در تولید ویتامین K اثر می‌کند. کبد از ویتامین K برای ساخت پروتئین های لازم برای لخته شدن خون استفاده می‌کند. پزشک ممکن است قرص وارفارین را برای افرادی که در حال گذر از درمان هپارین هستند، تجویز کند. در طول هفته اول درمان، فرد به چندین آزمایش خون نیاز دارد تا پزشکان بتوانند مقدار مناسب را تعیین کنند.

داروهای ضد انعقادی خوراکی مستقیم

داروهای ضد انعقادی خوراکی مستقیم (DOAC) یک نوع جدیدتر از ضد انعقادها هستند. این داروها بطور مستقیم پروتئین های خاص مسئول لخته شدن خون را هدف قرار می‌دهند.

DOAC ها به سرعت عمل می‌کنند و اثرات آن ها کوتاه مدت است. عدم مصرف یک دوز می‌تواند خطر لخته شدن خون را افزایش دهد. هنگامی که یک فرد آن ها را به درستی مصرف کند، خطرات کمتری نسبت به وارفارین وجود دارد. آن ها احتمال کمتری برای خونریزی و تداخل با غذاها، مکمل ها و سایر داروها دارند. با این حال، گران تر هستند. همچنین ضروری است که افراد دوزهای منظم خود را مصرف کنند.

آمبولی ریه

جوراب های فشرده سازی

افرادی که لخته خون در یکی از رگ های عمیق موجود در بازوها و پاهایشان ایجاد می‌شود، ممکن است به سندرم پس از ترومبوتیک (PTS) مبتلا شوند. در مبتلایان به PTS رگ های خونی آسیب دیده متورم و دردناک می‌شوند. جوراب های فشرده سازی، جوراب های الاستیکی هستند که روی پا قرار می‌گیرند و تا کشاله ران امتداد دارند.

با استفاده از این طرح، جریان خون از پایین پاها به سمت قلب هدایت می‌شود و به تسکین علائم PTS کمک می‌کند. جوراب ساق بلند فشرده سازی در اکثر داروخانه های بزرگ موجود است. برای اطمینان از قرارگیری صحیح جوراب، یک داروساز باید پا را اندازه گیری کند.

ترومبولیتیک

ترومبولیتیک ها داروهایی هستند که لخته های خون را حل می‌کنند. پزشک ممکن است ترومبولیتیک را به صورت داخل وریدی تزریق کند، یا ممکن است از سوندی در رگ استفاده کند، که به او این امکان را می‌دهد که دارو را مستقیماً به محل لخته منتقل کند.

با این حال، ترومبولیتیک می‌تواند خطر خونریزی را افزایش دهد. پزشکان معمولاً فقط به افرادی که لخته بسیار بزرگی دارند و با درمان ضد انعقادی درمان نمی‌شوند، این دارو را توصیه می‌کنند. همچنین ممکن است این داروها برای افرادی که دارای PTS مداوم و ناتوان کننده هستند گزینه ای مناسب باشد.

ترومبکتومی جراحی

در بعضی موارد، برای حذف لخته خون از رگ، عمل جراحی لازم است. این روش ترومبکتومی نامیده می‌شود. ترومبکتومی ممکن است برای حذف لخته هایی که بسیار بزرگ هستند و یا به بافت های اطراف آسیب می‌رسانند، ضروری باشد.

در بیشتر موارد، جراح برشی در ناحیه بالای لخته خون ایجاد می‌کند. بعد از برداشتن لخته، جراح ممکن است یک لوله کوچک یا “استنت” را در رگ خونی قرار داده تا آن را باز نگه دارد. آن ها برای بازگرداندن جریان خون، رگ را قطع می‌کنند.

فیلترهای کاوا ونا

کاوا ونا رگ بزرگی در شکم است که خون را از قسمت پایین بدن به قلب و ریه منتقل می‌کند. گاهی اوقات DVT در پاها از طریق کاوا ونا به ریه ها منتقل می‌شود. هنگامی که لخته به سمت ریه ها حرکت می‌کند و جریان خون را مسدود می‌کند، به آن آمبولی ریوی (PE) گفته می‌شود. یک جراح ممکن است برای جلوگیری از عبور لخته ها از ورید، فیلتر را در داخل محفظه کاوا ونا قرار دهد.

جراح با ایجاد یک برش کوچک در ورید کشاله ران، فیلتر را وارد می‌کند. مجموعه ای از پرتوهای ایکس به جراح کمک می‌کند تا فیلتر را به طرز صحیحی در داخل حفره کاوا ونا قرار دهد. پزشکان معمولاً این روش را فقط برای افرادی که در معرض خطر ابتلا به آمبولی ریه هستند و افرادی که نمی‌توانند از ضد انعقادکننده خون استفاده کنند، به کار می‌برند.

آیا آمبولی ریه می‌تواند باعث مرگ شود؟

زنده ماندن بیمار به این عوامل بستگی دارد:

  • سلامت کلی بیمار
  • وزن لخته آمبولی ریه
  • تأثیر آن بر قلب و توانایی آن در پمپ کردن خون به اندام های بدن
  • ثبات علائم حیاتی،
  • علت آمبولی ریه
  • توانایی تشخیص و شروع زودهنگام درمان

بیش از ۹۰۰۰۰۰ مورد DVT و PE در ایالات متحده وجود دارد و سالانه ۶۰۰۰۰-۱۰۰۰۰۰ نفر در اثر این بیماری جان خود را از دست می‌دهند. علاوه بر این، ۲۵٪ موارد PE باعث مرگ ناگهانی و ۱۰٪ -۳۰٪ بیماران مبتلا به PE در اولین ماه تشخیص می‌میرند.

آمبولی ریه

بهبودی پس از آمبولی ریه

همانطور که قبلاً گفتیم، آمبولی ریه (PE) ناشی از لخته شدن خون در رگ های ریه شماست. در صورت عدم دریافت اکسیژن کافی، این انسداد می‌تواند به ریه های و اندام های دیگر آسیب برساند. این یک وضعیت جدی است و بهبودی می‌تواند هفته ها یا ماه ها طول بکشد.

هنگامی که یک لخته ایجاد شد، شانس شما برای ابتلای مجدد بالا می‌رود. اما می‌توانید برای حفظ جریان خون و جلوگیری از لخته شدگی در آینده، کارهایی انجام دهید. در صورت مشاهده هر یک از این موارد، بلافاصله با پزشک تماس بگیرید:

رژیم غذایی و داروها برای آمبولی ریه

اگر آمبولی ریه داشته باشید، داروهای موسوم به ضد انعقاد اولین ابزارهایی است که پزشکان به آن ها متوسل می‌شوند. آنها به عنوان “رقیق کننده خون” نیز شناخته می‌شوند زیرا لخته شدن خون را سخت می‌کنند. هنگامی که رقیق کننده خون مصرف می‌کنید، باید رژیم غذایی خود را تغییر دهید. به عنوان مثال، از مصرف غذاهای سرشار از ویتامین K، که به بدن شما در ایجاد لخته خون کمک می‌کنند، اجتناب کنید.

از پزشک خود بخواهید که به شما بگوید که آیا مصرف مشروبات الکلی در هنگام رقیق شدن خون مناسب است یا خیر. همچنین باید با پزشک خود در مورد سایر نسخه های دارویی یا داروهای بدون نسخه ای که مصرف می‎کنید، صحبت کنید. برخی از داروهای معمول می‌توانند بر نحوه عملکرد انعقادکننده های خون تاثیرگذار باشند:

ورزش

اکثر افراد می‌توانند بلافاصله بعد از آمبولی ریه ، پیاده روی کرده و کارهای خانه را انجام دهند، اما ممکن است سریع تر خسته شده و احساس کمبود نفس کنند. پزشک شما احتمالاً برای کمک به تقویت قدرت و تنفس شما تمرینات خاصی را برای چند هفته یا چند ماه توصیه می‌کند. توصیه ها را دنبال کنید، اما خودتان را تحت فشار قرار ندهید.

آمبولی ریه

سلامت روان

این نوع از تجربه جدی و دردناک، به خصوص اگر بهبودی شما محدودیت های جدیدی را برای انجام کارها ایجاد کند، می‌تواند احساس ناراحتی شما را به همراه داشته باشد. اگر احساس اضطراب یا افسردگی می‌کنید، به پزشک خود مراجعه کنید.

۵  راه برای کمک به جلوگیری از آمبولی ریه

وقتی یکی از شریان هایی که خون را از قلب به ریه های شما منتقل می‌کنند مسدود شوند، پزشکان آن را آمبولی ریه یا PE می‌نامند. بیشتر اوقات، این اتفاق پس از تشکیل لخته خون در رگ های عمیق و به طور معمول در پای شما می‌افتد. پزشکان این مشکل را ترومبوز ورید عمقی یا DVT می‌نامند. اگر لخته جدا شود و به ریه های شما انتقال یابد، می‌تواند جریان خون شما را مسدود کند و باعث ایجاد PE شود.

بهترین راه برای جلوگیری ازPE، سعی در جلوگیری از ایجاد لخته های خون در عمق رگ های شما است. اگر در معرض خطر هستید، در اینجا پنج راهکار وجود دارد که ممکن است به کاهش احتمال ابتلا به این لخته های خون خطرناک کمک کند:

رقیق کننده های خون

پزشکان این داروها را “ضد انعقاد” نیز می‌نامند. آن ها از لخته شدن خون جلوگیری می‌کنند. ممکن است پزشک آن ها را در حین انجام جراحی در بیمارستان برای شما تجویز کند. او همچنین ممکن است به شما پیشنهاد کند که پس از رفتن به خانه، برای مدتی آن ها را مصرف کنید.

اگر بعد از سكته مغزی یا قلبی در بیمارستان بستری شدید یا عوارض ناشی از سرطان وجود داشته باشد، ممكن است پزشك شما مصرف رقیق کننده خون را توصیه كند.

 جوراب ساق بلند فشرده سازی

این جوراب های بلند پاهای شما را فشرده می‌کنند. فشار اضافی به حرکت خون در رگ ها و ماهیچه های پا کمک می‌کند. پزشک ممکن است توصیه کند که برای مدتی بعد از عمل آن ها را بپوشید.


بیشنر بدانید: ورزش هوازی؛ ۱۵ مدل از بهترین ورزش های هوازی


 ورزش

هنگام گذراندن مدت طولانی در بیمارستان یا پس از گذر از بیماری ای که مدت طولانی شما را در رختخواب نگه داشته است، از رختخواب خارج شوید و پیاده روی کنید. این کار خون را در پاهای شما جاری می‌کند و از لخته شدن آن جلوگیری می‌کند.

 کشش در طول سفر

اگر در یک پرواز طولانی هستید، سعی کنید هر ۳۰ دقیقه یکبار از راهروها بالا و پایین بروید. اگر نمی‌توانید بایستید، با کشیدن انگشتان پا به سمت خود، مچ پا را خم کنید.

نوع دیگری از کشش نیز وجود دارد که می‌توانید در حالت نشسته انجام دهید:

۱- با یک دست، پا را به سمت سینه بکشید.

۲- پایین پا را با دست دیگر نگه دارید.

۳- این حالت را برای مدت ۱۵ ثانیه حفظ کنید و سپس پای دیگر را امتحان کنید.

۴- این کار را تا ۱۰ بار در ساعت انجام دهید.

اگر مسافت طولانی رانندگی می‌کنید، هر ساعت توقف کنید و پاهای خود را دراز کنید. همچنین، حتماً مایعات اضافی بنوشید تا بدنتان هیدراته بماند.

 تغییر سبک زندگی

در کنار ورزش، چندین مرحله وجود دارد که می‌توانید از آن ها پیروی کنید. در اینجا موارد مهم ذکر شده است:

  • وزن خود را در محدوده سالم حفظ کنید.
  • اگر قصد دارید هورمون هایی مانند هورمون های کنترل تولد یا جایگزین درمان را مصرف کنید، در مورد خطر لخته شدن خون با پزشک خود صحبت کنید.
  • اگر سایر مشکلات سلامتی مانند دیابت یا نارسایی قلبی دارید، پزشک خود را در جریان قرار دهید، بر روی آنچه که می‌خورید نظارت داشته باشید و درمورد هرگونه تغییر با پزشک خود صحبت کنید.
  • اگر سابقه بیماری کلیوی یا برخی بیماری های خود ایمنی یا سابقه خانوادگی لخته شدن خون را دارید، با پزشک خود مشورت کنید.
  • اگر سیگار می‌کشید، آن را ترک کنید.

آمبولی ریه

۵  داروی خانگی و درمان طبیعی برای درمان آمبولی ریه

به گفته متخصص تغذیه و مربی بهداشت ماکروبیوتیک، شیلپا آرورا، باید از مصرف غذاهای التهاب زا مانند نان های سفید، کیک، شیرینی، کلوچه، روغن تصفیه شده و آردهای تصفیه شده خودداری کنید. تمام این مواد غذایی باعث تشدید التهاب در بدن می‌شوند و احتمال لخته شدن خون و آمبولی ریه را بالا می‌برند. در اینجا چند روش خانگی برای درمان لخته شدن خون وجود دارد که احتمالاً می‌توانید آن ها را امتحان کنید.

 زردچوبه

ترکیب فعال موجود در زردچوبه به نام کورکومین روی پلاکت های خون اثر می‌گذارد تا از لخته شدن خون جلوگیری کند. خواص دارویی آن نیز می‌تواند در بهبود درد ناشی از تشکیل لخته خون کمک کننده باشد. ویژگی های فعال زیستی زردچوبه به اجزای مختلف جدا شده از ریزوم آن نسبت داده شده است. زردچوبه به عنوان یک ماده ضد ترومبوتیک یا ضد انعقاد کننده عمل می‌کند، که باعث تعدیل عوامل متعددی که به لخته شدن خون کمک می‌کنند، می‌شود.

 سیر

به گفته متخصص تغذیه، شیلپا، سیر دارای ترکیبات گوگردی است که به از هم گسستگی لخته های خون کمک می‌کند. برای کسب نتیجه مطلوب هر صبح یک حبه سیر خام مصرف کنید. سیر بر روی مسیرهای مستقیم شریان ها تاثیر می‌گذارد و باعث ایجاد آرامش و رقیق شدن آن ها می‌شود و از این طریق فشار خون را کاهش می‌دهد.

همچنین به عنوان یک رقیق کننده خون عمل می‌کند و از این طریق از لخته شدن خون در بیماران در معرض خطر لخته شدگی جلوگیری می‌کند.

 کاین

فلفل های کاین رقیق کننده طبیعی خون هستند و به دلیل وجود سالیسیلات موجود در ترکیبشان، تأثیر موثری بر روی بدن شما دارند. ترکیب کپسایسین موجود در کاین به بهبود گردش خون و جلوگیری از لخته شدن خون کمک می‌کند. این ترکیب به از بین بردن رسوبات چربی موجود در شریان ها کمک می‌کند و می‌تواند به منظور پاکسازی لخته ها و درد ناشی از آن ها به رقیق کردن شریان ها و رگ های خونی کمک کند.

 ارجون کی چاهال

به گفته متخصص تغذیه دکتر سیمران سایینی از بیمارستان فورتیس، این محصول یک رقیق کننده خون طبیعی و بسیار مؤثر است. تمام کاری که شما باید انجام دهید این است که ارجون کی چاهال را بگیرید و آن را در آب گرم خیس کنید و هر روز صبح آب آن را بنوشید. ارجون کی چاهال باعث انقباض بیشتر عضله قلب می‌شود و به قلب اجازه می‌دهد تا کارایی بیشتری داشته باشد.

آمبولی ریه

 بذر کتان و دانه چیا

این دانه های ریز سالم پر از اسیدهای چرب امگا ۳ به جلوگیری از لخته شدن خون و بهبود گردش خون کمک می‌کنند. این دانه ها می‌توانند خطر گرفتگی شریان ها را کاهش دهند. دانه های چیا رقیق کننده طبیعی خون هستند. آن ها همراه با مواد مغذی ضروری، به ویژه اسیدهای چرب امگا ۳ که برای قلب مفید هستند، مصرف می‌شوند.


عکس احسان علیخانی در کنار خانواده بهنام بانی !

به گزارش موزیک دان : احسان علیخانی مجری جوان شبکه سه سیما و برنامه ماه عسل و عصر جدید در کنار مهدی یراحی و خانواده بهنام بانی در کنسرت بهنام بانی.

 


بيماري قند يا ديابت يكي از شايعترين بيماري‌هاي متابوليكي است. علامت مشخصه آن ميزان قند خون بالاي ۱۲۰ ميلي‌گرم در دسي ليتر در حالت ناشتا است و از ديگر نشانه‌هاي آن می توان به پرخوري و پرنوشي اشاره نمود. ديابت در اثر كاهش توليد انسولين در بدن يا كم شدن اثر انسولين در سوخت و ساز مواد قندي حاصل مي‌شود .دیابت ( مرض قند) زمانی به وجود می آید که هورمون انسولین که به عنوان عامل تنظیم کننده قند خون نیز شناخته می شود، دچار اختلال گردد. این عارضه باعث می شود سوخت و ساز بدن به صورت طبیعی انجام نگیرد و قند خون از حد طبیعی بالاتر رود. به بیان دیگر دیابت یک اختلال سوخت و سازی در بدن است. هنگامی که فرد به دیابت مبتلا می شود، توانایی تولید انسولین در بدن از بین می رود و یا بدن در برابر انسولین مقاوم شده و به همین دلیل انسولین تولیدی نمی تواند عملکرد طبیعی خود برای تنظیم قند خون را انجام دهد.

آشنایی با نشانه هاي ديابت :

ديابت معمولا يك بيماري بي‌سر و صدا و خاموش است. در حقیقت سطح نسبتاً بالاي قند خون  ۲۰۰ – ۱۸۰ mg/dl  نشانه‌اي در بيمار ايجاد نمي‌كند و ممكن است براي ماهها يا سالها علامت‌دار نشود، اما در همين زمان، بدن در معرض آسيب حاصل از افزايش قند خون قرار مي گيرد. افزايش قند خون مي‌تواند علائم زير را ايجاد نمايد:

  •     تكرر ادرار
  •     كاهش وزن
  •     تشنگي فراوان
  •     ضعف و كاهش نيروي جسمي
  •     دير بهبود يافتن زخمها و عفونت
  •      از بين رفتن حس بخش هاي انتهايي اندام ها يا احساس گزگز و مورمور در آنها

انواع دیابت :

ديابت نوع ۱ :

افرادی كه مبتلا به ديابت نوع ۱ هستند، اغلب لاغرند و معمولاً شامل گروه سني كودكان، نوجوانان و جوانان مي‌شوند. در بدن افراد مبتلا به ديابت نوع ۱ (ديابت وابسته به انسولين) يا انسولين اصلاٌ ساخته نمي شود و يا مقدار تولید آن بسيار کم است. در نتیجه افراد مبتلا به ديابت نوع ۱، براي ادامه حيات نياز به تزريق انسولين، رعايت رژيم غذايي و انجام حركات ورزشي دارند.

ديابت نوع ۲ :

این دیابت معمولا در سنین بالا بین افراد چاق شایع است. اين افراد مي‌توانند مدتها با تغذيه صحيح و كاهش وزن درمان شوند زيرا در بدن افراد مبتلا به ديابت نوع ۲ (ديابت غيروابسته به انسولين)، لوزالمعده هنوز قادر به توليد انسولين مي باشد، اما سلول هاي بدن به انسولين موجود در خون پاسخ مناسب نمي دهند. ديابت نوع ۲ رایج ترین شكل بيماري قند است، به طوري كه ۸۵ تا ۹۰ درصد مبتلايان به ديابت به اين نوع بيماري مبتلا هستند.

دیابت نوع یک

آیا دیابت قابل درمان است :

شیوه زندگی سالم و رژیم غذایی مناسب نقش مهمی در کنترل و پیشگیری از ابتلا به بیماری دیابت دارد. بیشتر افرادی که مبتلا به این عارضه هستند با خوردن غذاهای سالم و با کنترل میزان قند دریافتی و البته محدود کردن کربوهیدرات رژیم، می توانند قند خون را تنظیم نمایند. هم چنین مصرف قرص های گیاهی مانند قرص گالگای دینه که باعث تنظیم سطح قند می شوند، در کنترل و پایین آوردن قند خون بسیار موثر خواهند بود.

خواص شگفت انگیز قرص گالگا برای افراد مبتلا به دیابت :

قرص گالگا دینه از برگ بذر اصلاح شده ی  گیاه گالگا  (Galega officinalis) تهیه می شود. در ترکیب شیمیایی آن ساپونین ها، فلاوونوییدها و مشتقات گوانیدین و آلکالوییدی وجود دارند. افراد مبتلا به دیابت می توانند از این قرص گیاهی که باعث کاهش قند خون می شود، استفاده کنند.

گیاه گالگا کاربردهای بالینی زیادی دارد و از دیرباز از این گیاه برای درمان بیماریهای گوناگون و نیز برای افزایش شیر در مادران شیرده استفاده می شده است. به همین دلیل گیاه گالگا از قدیم به علف شیر آور نیز مشهور بوده و در طب سنتی کاربرد داشته است.

نام علمی این گیاه از دو واژه “Gala” به معنای شیر و “Ageiin” به معنای ساخت گرفته شده که به معنی سازنده ی شیر هست. گیاه گالگا در دهـه هاي ۱۹۲۰ و ۱۹۸۰ نیز در ساخت چند داروی ضد دیابت در کشور آلمان به کار رفته هست. با توجه به تحقیقات صورت گرفته، اثر این گیاه درکاهش قند خون به اثبات رسیده است.

عصاره استخراج شده از گیاه گالگا دارای دو ترکیب شیمیایی به نام گوانیدین و گالگین است که این دو ترکیب خواص کنترل کنندگی قند خون را دارند و در درمان دیابت مانند داروی متفورمین عمل می کنند.

خاصیت کاهنده ی قند خون این گیاه به دلیل حضور گوانیدین های موجود در برگهای آن می باشد که به عنوان الگویی برای سنتز بی گوانید های پایین آورنده ی قند مانند متفورمین مورد استفاده قرار گرفته است. این گیاه با جلوگیری از جذب قند در روده موجب کاهش قند خون می گردد. با توجه به اثرات پایین آورنده ی قند خون و تنظیم آن در بیماری دیابت از آسیب شبکیه چشم و آسیب های کلیوی جلوگیری می نماید. با توجه به کاهش جذب قند در روده علاوه بر کاهش قند خون، کاهش وزن و توده چربی نیز مشاهده می شود.

آزمایشات انجام شده به منظور بررسی اثر گیاه گالگا در کنترل قند خون در خرگوش‌ها،  نشان داد که ۳۲ درصد از خرگوش‌های مبتلا به دیابت با مصرف این گیاه قند خونشان کاهش پیدا کرد. علاوه بر این پژوهشگران این گونه نتیجه گیری کردند که گیاه گالگا در بزرگسالان دیابتی که بیماری‌شان در مراحل ابتدایی است، اثر حمایت کنندگی دارد.

ترکیبات موجود در قرص گالگا اثر انسولیـن را در بدن تقویـت نمـوده و با افزایـش ورود قند به ســلولها موجــب کاهش قند خون در بدن می شود.

دیابت نوع یک

مصرف قرص گالگا برای کاهش وزن :

یکی دیگر از فواید درمانی این محصول کاهش توده چربی وکاهش وزن می باشد. این موضوع با مطالعه خواص درمانی گالگا برای لاغری بر روی موش ها به اثبات رسیده است.

این قرص بدون عوارض جانبی است :

بر اساس مطالعات و تحقیقات صورت گرفته به دلیل طبیعی بودن و گیاهی بودن قرص گالگا تاکنون هیچ عوارض جانبی در خصوص مصرف آن گزارش نشده است. اما میزان استفاده از این محصول باید طبق دستور پزشک باشد و از مصرف بیش از حد آن جلوگیری شود.

مصرف در دوران حاملگی و شیردهی :

استفاده از قرص گالگا در دوران بارداری توصیه نمی شود و در زمان شیردهی نیز در صورت صلاحدید پزشک باید با دوز کمتری مورد استفاده قرار گیرد.

تداخلات دارویی :

قرص گالگا با داروهای کاهنده قند خون ممکن است اثر هم افزایی داشته باشد و به همین دلیل از مصرف همزمان خودداری گردد.

قرص گالگا با جذب مواد معدنی نظیر آهن تداخل ایجاد می‌کند.

میزان مصرف قرص گالگا :

هرچند که قبل از مصرف این دارو حتما باید با پزشک مشورت شود و بر اساس دستور پزشک این محصول استفاده گردد، اما به طور کلی دستور مصرف قرص گالگا به صورت زیر می باشد :

حداکثر ۳ بار در روز و هر بار ۱ تا ۲ قرص بعد از غذا استفاده شود.

نکات مهم در خصوص قرص گالگا :

  • در صورتی که هر نوع حساسیت را نسبت به این قرص مشاهده کردید، حتما به پزشک معالج مراجعه نمایید.
  • از مصرف خودسرانه دارو خودداری کنید و قرص را مطابق با تجویز پزشک مصرف کنید.
  • در صورت دارا بودن بیماری های کلیوی و اختلال روده قبل از مصرف با پزشک معالج مشورت نمایید.
  • در صورت بروز سردرد پس از مصرف این قرص، از ادامه استفاده از آن خودداری کنید.


زیباترین عکس های لیلا اوتادی

لیلا اوتادی بازیگر سینما و تلویزیون کشورمان یکی از هنرمندان جوان دنیای هنر است که اولین بار سال ۱۳۸۱ با فیلم چشمان سیاه ایرج قادری به دنیای هنر راه یافت و دو سال بعد با سریال مهر و ماه وارد دنیای تلویزیون شد.

این بانوی بازیگر همزمان با فعالیت در سینما در تلویزیون هم به ایفای نقش پرداخت و از سریال های او میتوان به آخرین گناه، خون بها، اشک ها و لبخندها، زخم، چرخ فلک، آرام میگیرم، حوالی پاییز و گاندو اشاره کرد.

سری به صفحه شخصی لیلا اوتادی در اینستاگرام زدیم و جدیدترین تصاویر از این بانوی هنرمند را برایتان گردآوری کرده ایم که در ادامه مشاهده میکنید.

عکس های جدید لیلا اوتادی در اینستاگرام

زیباترین عکس های لیلا اوتادی در سریال گاندو
زیباترین عکس های لیلا اوتادی در سریال گاندو

عکس جدید لیلا اوتادی بازیگر سینما و تلویزیون

زیباترین عکس های لیلا اوتادی

خوشگذرانی و عکاسی لیلا اوتادی بازیگر کشورمان

لیلا اوتادی

لیلا اوتادی بازیگر سریال حوالی پاییز

لیلا اوتادی

لیلا اوتادی بازیگر سینما و تلویزیون

لیلا اوتادی

عکسی از لیلا اوتادی بازیگر کشورمان

لیلا اوتادی

عکسی از گریم لیلا اوتادی در یک فیلم

لیلا اوتادی

عکسی از لیلا اوتادی در سریال گاندو


تیک، به حرکات غیر ارادی، غیرقابل کنترل، ناخواسته و تکراری عضلات گفته می‌شود که می‌تواند در هر قسمت از بدن رخ دهد. حرکت اندام ها و سایر قسمت های بدن به عنوان تیک های حرکتی و صداهای تکراری غیرمستقیم، مانند پوزخند زدن، پوزه زدن، تیک های صوتی نامیده می‌شوند. اختلالات تیک معمولاً در کودکی شروع شده و برای اولین بار در سن ۵ سالگی مشاهده می‌شوند. به طور کلی، این اختلال در مردان بیشتر از زنان بوجود می‌آید. در بسیاری از موارد، تیک ها موقتی هستند و ظرف یک سال برطرف می‌شوند. با این حال، حدود یک نفر از هر صد نفری که دچار این اختلال می‌شوند، به نوعی اختلال مزمن دچار می‌شوند. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به اختلالات تیک می پردازیم.

اختلالات تیک

تیک ها و کشش های ناگهانی چیستند؟

بسیاری از افراد میان تیک ها و کشش های ناگهانی عضلات تمایز قائل نمی‌شوند درحالی که بین این دو، تفاوت هایی وجود دارد.

تیک‌ها

دو نوع تیک وجود دارد، تیک های حرکتی و تیک های صوتی. حرکات ناگهانی و کوتاه مدت (تیک های حرکتی) و یا آواهای ادا شده (تیک های صوتی)، به طور ناگهانی و درحین رفتارهای طبیعی رخ می‌دهند. تیک ها اغلب تکراری هستند و بارها به یک شکل ثابت انجام می‌شوند. به عنوان مثال، فردی که دارای اختلال تیک است، ممکن است چندین بار پلک بزند و یا مکرراً دستش را بر روی بینی خود بکشد.

تیک های حرکتی را می‌توان به دو دسته ساده و پیچیده طبقه بندی کرد. تیک های ساده حرکتی ممکن است شامل حرکاتی از قبیل چشمک زدن، مالش بینی، تکان دادن سر و یا بالا انداختن شانه باشد. تیک های حرکتی پیچیده شامل یک سری از حرکات است که به یک ترتیب انجام می‌شوند. به عنوان مثال فرد ممکن است مکرراً اشیاء را لمس کند یا لگدپرانی کند.

تیک ها معمولاً نه به عنوان حرکات غیر ارادی بلکه به عنوان حرکات غیر عمدی طبقه بندی می‌شوند. این بدان معناست که افراد قادر هستند برای مدتی اعمال را سرکوب کنند هرچند این سرکوب می‌تواند منجر به ایجاد ناراحتی در فرد شود. اگرچه افراد در هر سنی می‌توانند تیک هایی را تجربه کنند، اما این اختلال در کودکان بیشتر دیده می‌شود.

کارشناسان می‌گویند حدود ۲۵٪ از کودکان، علائمی را مبنی بر داشتن تیک را تجربه می‌کنند و این علائم در پسران بیشتر از دختران بروز می‌کند. هیچ کس دقیقاً نمی‌داند که چه عواملی باعث ایجاد تیک می‌شود اما به نظر می‌رسد استرس و کمبود خواب هم در بروز و هم در شدت تیک های حرکتی نقش دارند.

درگذشته، اعتقاد پزشکان بر این بود که مصرف داروهای خاص، مثل داروهایی که برای درمان اختلالات توجه و بیش فعالی استفاده می‌شود، می‌تواند منجر به ایجاد تیک در کودکان شود. هرچند که در مطالعات جدید این فرضیه مردود اعلام شده است.

کشش های ناگهانی (TWICHES)

بر خلاف تیک ها، اکثر کشش های عضلانی اتفاقات جدا از هم هستند، نه اقداماتی تکراری. کشش های عضلانی همچنین با عنوان تکان های میوکلونیک نیز شناخته می‌شوند. این کشش‌ ها کاملاً غیرارادی هستند و نمی‌توان آن ها را کنترل و یا سرکوب کرد.

یکی از انواع انقباض عضلات، بلفارواسپاسم خوش خیم است. بلفارواسپاسم به حرکات غیرقابل کنترل پلک گفته می‌شود. این نوع از کشش های عضلانی اغلب در یک دوره موقت و مکرراً اتفاق می‌افتد. بلفارواسپاسم خوش خیم ممکن است در موارد شدید، ابرو، دهان و گردن را نیز درگیر کند. اگرچه ممکن است انقباض عضلانی پلک و تیک پلک مانند هم باشند اما تفاوت هایی دارند.

کشش های عضلانی اغلب در بزرگسالان مشاهده می‌شوند. کارشناسان معتقدند که انقباضات پلک بلفارواسپاسم ناشی از اختلال در فعالیت سلول های خاص در ناحیه ای از مغز است. انقباضات پلک در افرادی که از خشکی چشم رنج می‌برند شدید تر است. همچنین ممکن است در اثر استرس، کمبود خواب و کافئین، این انقباضات افزایش یابد.

اختلالات تیک

اختلالات تیک مشترک چیستند؟

در اکثر موارد تیک ها شدید نیستند. بنابراین تأثیر بسیار کمی بر زندگی شخص دارند. با این وجود، در برخی موارد، ممکن است تیک ها مختل کننده و آزار دهنده باشند و زندگی را در محل کار، مدرسه و یا محیط اجتماعی سخت کنند. پزشکان از چهار ویژگی برای شناسایی و تشخیص اختلالات تیک استفاده می‌کنند:

  • سن شروع تیک ها
  • مدت زمان تیک ها
  • شدت تیک ها
  • آیا تیک های حرکتی یا صوتی هستند، یا هر دو

اختلال تیک گذرا

این اختلال بیشتر در جوانان مشاهده می‌شود و بین ۵ تا ۲۵ درصد کودکان را در سن مدرسه تحت تأثیر قرار می‌دهد. این نوع از تیک برای حداقل یک یا چند بار در یک ماه اتفاق می‌افتد اما در کمتر از یک سال ناپدید می‌شود. این اختلال اغلب متشکل از تیک های حرکتی است، اگرچه ممکن است تیک صوتی را نیز دربر بگیرد. بسیاری از کودکان مبتلا به این اختلال، بخش های مختلفی از تیک های گذرا را تجربه می‌کنند که با گذشت زمان ممکن است در نحوه بروز آن ها تفاوتی ایجاد شود.

اختلال تیک حرکتی یا صوتی مزمن

برخلاف تیک های گذرا، تیک های مزمن می‌توانند برای یک سال یا حتی بیشتر طول بکشند. اختلال تیک مزمن با وجود یک یا چند تیک طولانی مدت مشخص می‌شود. این تیک ‌ها ممکن است حرکتی یا صوتی باشند اما شامل هر دو نیستند. علائم این اختلال قبل از سن ۱۸ سالگی رخ داده و معمولا از هر ۱۰۰ کودک، یک کودک را آزار می‌دهند.

سندرم تورت (TS)

گاهاً علائم، نشان از اختلال از نوع سندرم تورت دارند. این سندرم شدیدترین نوع اختلال تیک است و هم تیک های حرکتی و هم تیک های صوتی را شامل می‌شود. از آنجایی که این اختلال منشاء ژنتیکی دارد، دقیقاً مشخص نیست که چند نفر در ایالات متحده به سندرم تورت مبتلا هستند. کارشناسان تخمین می‌زنند که حدود ۲۰۰۰۰۰ نفر در ایالات متحده آمریکا این بیماری را دارند.

علائم این اختلال معمولاً از زمانی شروع می‌شود که کودکان بین ۵ تا ۱۸ سال سن داشته باشند. شدت سندرم تورت اغلب با گذشت زمان تغییر می‌کند. ممکن است در دوره هایی شدت این تیک ها کاهش داشته باشد که به دنبال آن فعالیت این تیک ها دوباره افزایش می‌یابد. خوشبختانه، افزایش سن در بهبود این اختلال نقش مثبت دارد.

تیک های حرکتی

تیک های حرکتی ساده، یک گروه عضلانی منفرد را شامل می‌شوند. تیک های پیچیده حرکتی معمولاً بیش از یک گروه عضلانی را درگیر می‌کنند. موارد ساده تیک های حرکتی شامل موارد زیر هستند:

  • پیچاندن سر
  • چشمک زدن
  • گاز گرفتن لب
  • جوش صورت
  • شانه زدن

تیک های پیچیده حرکتی شامل:

  • لگد زدن
  • پرش
  • پریدن
  • تقلید از حرکات دیگران
  • بو کردن اشیاء

اختلالات تیک

تیک های صوتی

تیک های صوتی ساده از یک صدای ساده تشکیل می‌شوند اما تیک های صوتی پیچیده، گفتارهای معنی ‌دارتری را شامل می‌شوند (مانند کلمات). تیک های صوتی ساده شامل موارد زیر هستند:

  • سرفه
  • ایجاد صدا از گلو
  • خرخر کردن از طریق دهان
  • خرخر کردن از طریق بینی
  • هیس کردن

بشتر بدانید: خروپف نکردن و تمرینات اروفارنکس


تیک های صوتی پیچیده شامل:

  • تکرار کلمات و عبارات
  • تقلید صدای حیوانات
  • صدا زدن
  • فریاد زدن

علل و عوامل خطر تیک

علل دقیق اختلالات تیک ناشناخته اند. در تحقیقات Tourette، برخی جهش های ژنی خاص را شناسایی کرده اند که ممکن است در این اختلال نقش داشته باشند. به نظر می‌رسد ترکیبات شیمیایی مغز نیز مانند گلوتامات، سروتونین و دوپامین تاثیرگذار باشند. مواردی که علت مستقیمی دارند در دسته دیگری از تشخیص قرار می‌گیرند.

 این موارد شامل مواردی است که به دلایل زیر اتفاق می‌افتد:

  • جراحت سر
  • سکته مغزی
  • عفونت
  • سموم
  • عمل جراحی
  • سایر صدمات

علاوه بر این ها، اختلال تیک می‌تواند با اختلالات پزشکی جدی تری مانند بیماری هانتینگتون یا بیماری کروتزفلدت-یاکوب همراه باشد.

عوامل خطرساز برای اختلالات تیک عبارتند از:

  • ژنتیک: تیک ها در خانواده ها محتمل تر اند، بنابراین ممکن است پایه ژنتیکی برای این اختلالات وجود داشته باشد.
  • جنسیت: مردان بیشتر از زنان در معرض ابتلا به اختلالات تیک قرار دارند.

اختلالات تیک

عوارض اختلالات تیک

شرایط مرتبط با اختلالات تیک، به ویژه در کودکان مبتلا به TS شامل موارد زیر است:

  • اضطراب
  • بیش فعالی
  • افسردگی
  • اختلال طیف اوتیسم
  • مشکلات یادگیری
  • OCD
  • مشکلات گفتاری و زبانی
  • مشکلات خواب

بیشتر بدانید: راه حلی برای درمان اوتیسم ضعیف


سایر عوارض مرتبط با اختلالات تیک مربوط به تأثیر تیک ها بر عزت نفس و خودپنداری است. برخی تحقیقات نشان داده است که کودکان مبتلا به TS یا هر نوع اختلال تیک مزمن، کیفیت زندگی و عزت نفس پایین تری را نسبت به افراد فاقد این شرایط تجربه می‌کنند. بعلاوه، انجمن Tourette در آمریكا می‌گوید كه افراد مبتلا به TS به دلیل عارضه و شرایط مرتبط با آن ها، مانند ADHD یا اضطراب، اغلب در عملکردهای اجتماعی با مشكلاتی مواجه هستند.

چه زمانی باید به پزشک معالج خود مراجعه کنید؟

تیک ها معمولا جدی نیستند و به مغز آسیب نمی‌رسانند. در صورت خفیف بودن، نیازی به مراجعه به پزشک نیست. تیک ها گاهی به همان سرعت که بروز می‌کنند، ناپدید می‌شوند. اگر در مورد تیک های فرزند خود نگران هستید یا به پشتیبانی و مشاوره نیاز دارید، و عموما در هنگام بروز موارد زیر، به پزشک عمومی خود مراجعه کنید:

  • درصورتی که تیک ها مرتباً اتفاق می‌افتند، و یا بیشتر یا شدید می‌شوند.
  • باعث ایجاد مشکلات عاطفی یا اجتماعی مانند خجالت، زورگویی یا انزوا اجتماعی می‌شوند.
  • باعث درد یا ناراحتی می‌شوند (در بعضی از موارد ممکن است باعث شود که فرد به طور تصادفی به خود آسیب برساند).
  • در فعالیت های روزانه، مدرسه یا محل کار اختلال ایجاد کند.
  • با رفتارهای نگران کننده دیگری مانند عصبانیت، افسردگی یا خودآزاری همراه باشد.

پزشک معالج شما باید بتواند اختلال تیک را از توضیحات مربوط به آن و یا در صورت امکان دیدن آن تشخیص دهد. ضبط یک فیلم کوتاه می‌تواند مفید باشد، اما مراقب باشید در هنگام فیلمبرداری بیش از حد حساسیت بخرج ندهید.

تشخیص اختلالات تیک

اختلالات تیک بر اساس علائم و نشانه های آن مشخص می‌شوند. کودک باید در ابتدای بروز علائم در سن ۱۸ سالگی قرار بگیرد تا یک بیماری تیک تشخیص داده شود. همچنین، این علائم نباید ناشی از سایر شرایط پزشکی یا داروها باشد. معیارهای مورد استفاده برای تشخیص اختلال تیک گذرا، وجود یک یا چند تیک است که برای مدت کمتر از ۱۲ ماه اتفاق می‌افتد.

اگر تیک ها مکرراً و به مدت ۱۲ ماه یا بیشتر اتفاق بیفتند، اختلالات تیک حرکتی یا صوتی مزمن تشخیص داده می‌شود. مبتلایان به اختلال تیک مزمن که TS نیستند، یا تیک های حرکتی و یا تیک های صوتی را تجربه می‌کنند، اما هر دو را باهم تجربه نمی‌کنند.

TS مبتنی بر وجود تیک های حرکتی و صوتی است که مکرراً و به مدت یک سال یا بیشتر اتفاق می‌افتند. بیشتر کودکان در هنگام تشخیص بیماری، زیر ۱۱ سال سن دارند. سایر نگرانی های رفتاری نیز اغلب وجود دارد. برای رد سایر علل ایجاد تیک، مانند جراحات یا داروها، پزشک ممکن است آزمایش های زیر را پیشنهاد کند:

  • آزمایش خون
  • اسکن MRI یا تصویربرداری دیگر

درمان اختلالات تیک

در صورت خفیف بودن علائم، معمولا نیازی به درمان نیست، اما اگر علائم و عوارض آن شدید باشد یا در زندگی روزمره اختلال ایجاد کند، بهتر است برای درمان آن اقدام کنید.

بسیاری از تیک ها سرانجام پس از گذشت چند سال از بین می‌روند یا بهبود قابل توجهی می‌یابند. اما تیک های شدیدتر ممکن است در صورت عدم درمان، مشکلاتی مانند مشکلاتی در مدرسه یا مشکلات اجتماعی ایجاد کنند.

اختلالات تیک

نکات خودیاری در اختلالات تیک

موارد ساده ای وجود دارد که می‌توانید برای بهبود علائم فرزندانتان انجام دهید:

  • از استرس، اضطراب و کسالت خودداری کنید.برای مثال، سعی کنید برای کودک خود یک فعالیت آرامش بخش و لذت بخش (مانند ورزش یا سرگرمی) ایجاد کنید.
  • از خسته شدن بیش از حد خودداری کنید – سعی کنید هر زمان کودکتان احساس خستگی کرد او را به استراحت و خواب تشویق کنید.

بیشتر بدانید: راه های ساده برای کنترل استرس


  • سعی کنید تیک های کودکتان را نادیده بگیرید و بیش از حد در مورد آن صحبت نکنید. توجه بیش از حد و حساس شدن بر آن ممکن است باعث بدتر شدن تیک کودکتان شود.
  • در هنگام بروز تیک، بروز آن را به کودک خود گوشزد نکنید.
  • به فرزند خود اطمینان دهید که همه چیز خوب است و هیچ دلیلی برای احساس خجالت وجود ندارد.
  • سایر افرادی که مرتباً با آنها در ارتباط هستید را در مورد تیک های کودکتان آگاه کنید، بنابراین آنها در هنگام بروز، واکنشی نشان نمی‌دهند.

اگر فرزند شما مشکلاتی را در مدرسه پیدا کرده است، در مورد راه های مواجهه با این مسئله با معلم او صحبت کنید. به عنوان مثال، در موارد حاد، آنها اجازه ترک کلاس را داشته باشند.

رفتار درمانی اختلالات تیک

رفتار درمانی اغلب به عنوان یکی از اولین روش های درمانی موثر برای معالجه اختلالات تیک مورد استفاده قرار می‌گیرد. ممکن پزشک، شما را به یک روانشناس ارجاع دهد. یكی از اصلی ترین روش های درمانی برای تیک ها، معكوس كردن عادات است. این روش:

  • شما را از وضعیتتان آگاه می‌کند.
  • شما را از زمان وقوع تیک ها آگاه می‌سازد و هرگونه تمایل را در آن زمان تحلیل می‌کند.
  • واکنش جدیدی را به شما یاد می‌دهد تا هر لحظه که تمایل به بروز تیک در شما ایجاد شد از آن بازداری کنید – به عنوان مثال، اگر تیک شما درگیر شدن شانه های شما است، به شما آموزش داده می‌شود که تا زمانی که میل به تیک بگذرد، بازوهای خود را بکشید.

گاهی اوقات روشی به نام جلوگیری از قرار گرفتن در معرض واکنش (ERP) نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. این روش به شما کمک می‌کند تا یاد بگیرید که احساس بروز تیک را تا زمان فروکش کردن آن، سرکوب کنید. با گذشت زمان، شما به این احساسات عادت می‌کنید و نیاز به بروز تیک ها در پاسخ به این احساسات کاهش می‌یابد.

دارو درمانی

داروهای مختلفی وجود دارد که می‌توانند به کنترل تیک کمک کنند. برخی از داروهای مورد استفاده در زیر آمده است:

نورولپتیک

نورولپتیک ها که به آن ضد روانپریشی نیز می‌گویند، داروهای اصلی برای تیک هستند. آنها با تغییر اثرات مواد شیمیایی موجود در مغز که به کنترل حرکات بدن کمک می‌کنند، کار می‌کنند. نمونه های آن شامل ریسپریدون، پیموزید و آریپیپرازول است. عوارض جانبی نورولپتیک ها می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

برخی از نورولپتیک ها می‌توانند اثرات دیگری مانند خواب آلودگی، لرزش و انقباضات عضلانی نیز داشته باشند.

داروهای دیگر

طیف وسیعی از داروهای دیگر نیز وجود دارد که ممکن است برای کاهش تیک و معالجه بیماری مفید باشند. این دارو ها شامل موارد زیر هستند:

کلونیدین – دارویی که می‌تواند به کاهش علائم بیماری کمک کند و علائم اختلال کمبود توجه بیش فعالی (ADHD) را به طور همزمان درمان کند.

کلونازپام – دارویی که می‌تواند با تغییر روش کار برخی مواد شیمیایی در مغز، به کاهش شدت تیک ها در برخی افراد کمک کند.

تترابنازین – دارویی که می‌تواند باعث کاهش تیک ها و حرکات سریع و تکراری و همچنین درمان بیماری هانتینگتون شود.

تزریق سم بوتولینوم –  می‌توان برای استراحت و جلوگیری از تیک این دارو را به عضلات خاص تزریق کرد، اگرچه این تأثیر معمولاً فقط تا سه ماه ادامه می‌یابد.

این درمان ها هرکدام خطر عوارض جانبی را دارا می‌باشند. در صورت بروز هرگونه نگرانی با پزشک خود صحبت کنید.

جراحی

یک نوع جراحی به نام تحریک عمیق مغزی در موارد بروز سندرم تورت شدید مورد استفاده قرار می‌گیرد. این عمل شامل قرار دادن یک یا چند الکترود (دیسک های کوچک فلزی) در ناحیه ای از مغز شما که در ارتباط با تیک است می‌باشد. الکترودها با استفاده از سوزن های ریز که از طریق سوراخ های کوچک از جمجمه شما عبور می کنند قرار داده می‌شوند. این کار تحت بیهوشی کامل انجام می‌شود.
سیم های نازکی از الکترودها به مولد پالس (وسیله ای شبیه به ضربان ساز) متصل است که در زیر پوست سینه شما قرار می‌گیرد. این جریان الکتریکی به شما کمک می‌کند تا سیگنال های موجود در مغز را تنظیم کرده و تیک های خود را کنترل کنید.
تحقیقات انجام شده در مورد این جراحی تاکنون نتایج امیدوارکننده ای داشته است، اما این روند درمانی هنوز نسبتاً جدید است و مطالعات زیادی در مورد آن انجام نشده است.
هنوز بلاتکلیفی در مورد چگونگی کارآیی و ایمن بودن آن نیز وجود دارد، بنابراین فقط در تعداد کمی از بزرگسالان که دارای علائم شدیدی هستند که به سایر روش های درمانی پاسخ نداده اند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

درمان اختلالات تیک با تغییرات غذایی

تحقیقات در مورد پیوند بین مواد غذایی و اختلالات تیک بسیار مقدماتی و محدود است. اکثر پزشکان به بیماران خود توصیه نمی‌کنند که برای درمان اختلالات تیک فقط به برنامه های غذایی بسنده کنند. با این حال، خوردن غذاهای خاص – و پرهیز از دیگر غذاها – ممکن است اثرات مثبتی بر این بیماری داشته باشد.

اسیدهای چرب امگا ۳

در کودکان و بزرگسالان مبتلا به اختلال تیک مصرف اسیدهای چرب امگا ۳ نتایج مثبتی را داشته است. یک مطالعه در سال ۲۰۱۲ که با مطالعه بر روی کودکان منتشر شده است نشان داد که در حالی که امگا ۳ تیک را بهبود نمی بخشد اما به “اختلالات مرتبط با تیک” مثلا پریشانی روانشناختی یا علائم اضافی مرتبط با اختلال تیک کمک می‌کند.

منیزیم و ویتامین ب۶

در یک مطالعه کوچک انجام شده در سال ۲۰۰۸ که در مجله ” مدیسینا کلینیکا ” منتشر شد، کودکان مبتلا به سندرم تورت هنگام مصرف مکمل منیزیم و ویتامین ب۶ نتایج مثبتی را تجربه کردند. البته با توجه به اندازه جامعه آماری کم و عدم وجود گروه کنترل، نتایج آنچنان که باید مورد اعتماد نیست.

اما مصرف بیشتر منیزیم و ب۶ در رژیم غذایی به احتمال زیاد عوارض جانبی منفی به همراه نخواهد داشت و می‌تواند منجر به تغییرات مثبتی در کودکان یا بزرگسالان شود. غذاهای سرشار از این ویتامین ها شامل سبزیجات برگ سبز، حبوبات، غلات کامل، میوه، ماهی و آجیل هستند. قبل از مصرف مکمل های روزمره خود یا فرزندتان با پزشک خود مشورت کنید.

اختلالات تیک

اجتناب از مصرف کافئین، شکر و سودا

یکی دیگر از تحقیقات مقدماتی کوچک، تأثیر برخی غذاها بر علائم اختلالات تیک را مورد بررسی قرار داد. محققان بین شیوع شدیدتر تیک و افزایش مصرف نوشیدنی های کولا، قهوه، چای سیاه، مواد نگهدارنده، قند تصفیه شده و شیرین کننده های مصنوعی متوجه ارتباطی شدند که احتمالاً به دلیل تأثیر آنها بر میزان دوپامین در مغز است.
این نتایج کاملاً تعجب آور نبود، زیرا اکثر پزشکان در حال حاضر توصیه می‌کنند که بیمارانی که تحت درمان اختلالات تیک قرار گرفته اند، تا حد ممکن از مصرف کافئین اجتناب کنند. با این حال، این اولین مطالعه ای بود که مواد نگهدارنده، قند و سایر شیرین کننده ها را به تیک های تشدید کننده پیوند می‌داد و نشان می‌داد که برای بررسی رابطه بین این مواد و اختلالات تیک ممکن است تحقیقات بیشتری لازم باشد.


بیشتر بدانید: کافئین بر کودکان چه اثراتی دارد؟


به احتمال زیاد یک برنامه غذایی خاص تیک ها را از بین نمی‌برد، اما کاهش استرس – از جمله استرس دستگاه گوارش – می‌تواند تأثیر کلی بر شدت آن داشته باشد. اگر گمان می‌کنید که نسبت به غذاهای خاصی حساس هستید (مانند گلوتن، لبنیات یا رنگ های غذایی) یک رژیم غذایی خاص ممکن است به شما در کشف علت دقیق و جلوگیری از آن کمک کند.

درمان اختلالات تیک با تغییر سبک زندگی

در موارد تیک های خفیف، اختلالات تیک می‌تواند با تمرینات غیررسمی آرامش بخش که به کودکان و بزرگسالان کمک می‌کند تا استرس هایی را که باعث تشدید تیک می‌شوند کاهش دهند، درمان شوند. نمونه هایی از این تکنیک ها شامل تنفس عمیق، تصاویر بصری و شل کردن عضلات هستند.

در حالی که این تکنیک ها به ندرت به اندازه رفتار درمانی رسمی مؤثر هستند، اما می‌توانند به بیماران در بهبود دیدگاه خود در مورد شرایط کمک کنند و در کنترل علائم حسی قدرت بیشتری داشته باشند.
از ورزش نیز می‌توان برای تسکین استرس، فراهم کردن منبع انرژی اضافی و کمک به شما در کنترل بدن و ذهن خود(بدون عوارض جانبی منفی) استفاده کرد.

درمان های جدید برای اختلالات تیک

دامنه شدت تیک از ضعیف و به ندرت قابل توجه تا تقریباً مداوم و بسیار مختل کننده است. درمان اختلالات تیک بستگی به شدت تیک ها، پریشانی ناشی از آن ها و تأثیرات آن ها بر مدرسه، کار یا فعالیت های روزانه دارد. بسیاری از تیک ها با مدرسه و زندگی روزمره تداخل نداشته و نیازی به درمان خاصی ندارد.
اختلالات همراه مانند اختلال بیش فعالی، کمبود توجه، اضطراب و وسواس فکری در بیش از ۵۰ درصد بیماران رخ می‌دهد. همبودی مرتبط با آن می‌تواند آزاردهنده تر از خود تیک ها باشد. درمان باید به مهم ترین علامت ها توجه کند. آموزش و داشتن آرامش اغلب برای درمان تیک های خفیف و گاه به گاه کافی است.


بیشتر بدانید: نقش واکسن گارداسیل در ابتلا به اختلال عصبی


داده های جدیدی وجود دارد که نشان می‌دهد رفتار درمانی در بعضی از افراد برای معالجه تیک مؤثرتر است. مسدود کننده های گیرنده دوپامین، قوی ترین داروها برای درمان تیک های شدید هستند. داروهای استاندارد مسکن(ضد روانپریشی) مانند هالوپریدول، پیموزید یا فلوفنازین بسیار موثرند.
با این حال، این داروها معمولاً باعث بروز عوارض جانبی آزار دهنده می‌شوند. بنابراین، ما در اکثر بیماران استفاده از نورولپتیک های آتیپیکال را قبل از نورولپتیک های استاندارد توصیه می‌کنیم. ریسپریدون معمولاً اولین انتخاب است و ممکن است برای مشکلات رفتاری که غالباً با تیک همراه هستند، کارایی داشته باشد.
با ۰.۰۱ میلی گرم در کیلوگرم دوز در روز شروع کنید. دوز ممکن است در فواصل هفتگی از ۰.۰۲ میلی گرم بر کیلوگرم در روز تا ۰.۰۶ میلی گرم در کیلوگرم دوز در روز افزایش یابد. زیپراسیدون و اولانزاپین نیز گزینه های مناسبی هستند.

اختلالات تیک

تیک ها تا چه مدت باقی می‌مانند؟

در بیشتر موارد تیک ها به مرور زمان بهبود می‌یابند یا کاملاً متوقف می‌شوند.
بعضی اوقات ممکن است فقط چند ماه طول بکشند اما اغلب آن ها چندین سال ادامه دارند.
تیک ها از حدود هشت سالگی تا سنین نوجوانی، در شدیدترین حالت خود قرار دارند و معمولاً بعد از بلوغ شروع به بهبود می‌کنند.
تحقیقات نشان می‌دهد که :
• از هر سه تا چهار نفر، یک نفر تا بزرگسالی هیچ تیکی نخواهند داشت.
• از هر سه نفر بزرگسال، یک نفر دارای تیک های خفیفی خواهد بود.
• از هر سه نفر بزرگسال، یک نفر تیک جدی تری خواهد داشت.

عامل خجالت در اختلالات تیک

بسیاری اوقات، افراد دارای تیک می‌توانند تصور کنند که تیک های آن ها بدترین مورد تا به امروز است. البته این طور نیست، اما هنوز هم برای بسیاری از افراد عامل نگرانی است و این نگرانی ها می‌تواند باعث ایجاد احساس خجالت غیرضروری شود و در واقع اوضاع را بدتر کند.
هیچ کس نمی‌خواهد تیک را بدتر کند، اما آیا راهی برای بهتر کردن آنها وجود دارد؟ با اینکه که شما نمی‌توانید تیک را درمان کنید ولی می‌توانید چند گام آسان برای کاهش تأثیر آنها بردارید:
روی آن تمرکز نکنید: اگر می دانید تیک دارید، آنرا فراموش کنید. تمرکز روی آن فقط آن را وخیم تر می‌کند.
سعی کنید تا حد امکان از موقعیت های پر از استرس خودداری کنید – استرس فقط باعث می‌شود که تیک ها بدتر شوند.
خوابیدن به اندازه کافی: خسته بودن می‌تواند باعث بدتر شدن تیک شود. بنابراین مطمئن شوید که شب ها را کامل استراحت می‌کنید و خواب لازم را دارید.

اختلالات تیک
جلوی آن را نگیرید: پنهان نگه داشتن یک تیک می‌تواند آن را به یک بمب ساعتی تبدیل کند و منتظر منفجر شدن باشد. آیا تاکنون احساس سرفه کرده اید و سعی کرده اید از آن جلوگیری کنید؟ آیا این تکنیک موثر بوده است؟ خیر، تیک ها نیز مشابه همین مورد هستند. اگر یکی از دوستان شما تیک دارد، به آن توجه نکنید: اشاره به آن فقط باعث می‌شود فرد در مورد آن بیشتر فکر کند. اجازه ندهید که یک تیک به شما دیکته کند که شما چه کسی هستید یا باید چگونه رفتار کنید. اینکه یاد بگیرید با تیک زندگی کنید و به آن توجه نکنید بسیار خوب است.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای موزیک دان محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.