سرگیجه واقعی، احساس گیجی یا سبکیِ سر (dizziness) چرخشی است و این احساس، مانند ترس از ارتفاع برخی افراد نیست. آن غالباً با پایین نگاه کردن از ارتفاع زیاد مرتبط است اما می تواند به دوره های موقت یا مداوم گیجی ناشی از مشکلاتی در گوش داخلی یا مغز اشاره داشته باشد. گیجی یا سرگیجه واقعی می تواند در هر سنی اتفاق بیفتد، اما در افراد ۶۵ سال و بالاتر، بیشتر رخ می دهد. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان، به بررسی سرگیجه می پردازیم و راه های درمان آن را مورد بحث قرار می دهیم.

سرگیجه

سرگیجه دَوَرانی یا واقعی (vertigo) چیست؟

سرگیجه واقعی یا دورانی می تواند موقت یا طولانی مدت باشد. نوع مداوم آن، با مسائل بهداشت روانی در ارتباط است. مشکل روانی ممکن است باعث احساس گیجی شود، یا سرگیجه دورانی ممکن است بر توانایی بالقوه شخص در عملکرد روزمره اش تأثیر بگذارد و منجر به افسردگی یا اضطراب شود.

این یک نشانه است، نه خود بیماری. این حسی است که باعث می شود فکر کنید که محیط اطراف، در حال حرکت یا چرخش به دور شماست یا خودتان در حال چرخش و حرکت هستید.

این احساس ممکن است برایتان چندان قابل توجه نباشد، یا ممکن است آنقدر شدید باشد که حفظ تعادل و انجام کارهای روزمره را برایتان دشوار سازد.

حملات سرگیجه دورانی می توانند به طور ناگهانی بروز یابند و به مدت چند ثانیه ادامه پیدا کنند یا ممکن است خیلی بیشتر طول بکشند. اگر سرگیجه دورانی شدیدی دارید، ممکن است علائم سرگیجه تان به مدت چند روز ثابت و ماندگار باشند و زندگی عادی را برایتان بسیار دشوار سازند.

 سرگیجه

علائم سرگیجه واقعی

فرد مبتلا به سرگیجه این احساس را خواهد داشت که سرش در حال گردش است یا محیط اطراف در حال حرکت و چرخش به دور اوست.

سرگیجه دورانی می تواند نشانه ای از سایر شرایط باشد و یا می تواند مجموعه علائم خاص خود را داشته باشد. این علائم شامل:

  • مشکلات تعادلی و سبکی سری
  • احساس خستگی در حرکت
  • حالت تهوع و استفراغ
  • وزوز گوش
  • احساس پر بودن گوش
  • سردرد

سرگیجه دورانی، احساس ضعف نیست. بلکه احساس چرخش است.

علل سرگیجه واقعی

نگاه کردن به سمت بالا می تواند علائم سرگیجه را بدتر کند. طیف وسیعی از بیماری ها و شرایط وجود دارد که می تواند منجر به سرگیجه دورانی شود. این سرگیجه، اغلب به سبب عدم تعادل در گوش داخلی و به ندرت، به سبب مشکلاتی در قسمت هایی از مغز می تواند رخ دهد. شرایطی که می تواند باعث ایجاد انواع مختلف سرگیجه دورانی شود عبارت اند از:

لابیرنتیت:

این یک مشکل گوش داخلی است که معمولا مربوط به عفونت است و عصبی که در آن مسئول رمزگذاری حرکت سر و موقعیت آن و همچنین صداست، عصب وستیبولوکوکلئار نامیده می شود. این حالت معمولاً در اثر عفونت ویروسی ایجاد می شود.

نورونیت وستیبولار:

تصور می شود که این مهم، معمولاً به دلیل عفونت ویروسی و در نتیجه التهاب عصب دهلیزی رخ می دهد.

کلستئاتوما:

این مهم، رشد پوست در گوش میانی است که معمولاً در نتیجه عفونت های مکرر اتفاق می افتد. اگر این پوست رشد کند، می تواند به گوش صدمه بزند و منجر به کم شنوایی و گیجی شود.

بیماری منییر:

ایجاد مایعاتی در گوش داخلی می تواند منجر به حملات سرگیجه دورانی به همراه زنگ زدن گوش و کاهش شنوایی شود. این نشانگان، اغلب، در افراد بین ۴۰ تا ۶۰ سال تاثیرگذار است.

انستیتوی ملی ناشنوایی و سایر اختلالات ارتباطی (NIDCD) در حال حاضر ۶۱۵۰۰۰ فرد مبتلا به بیماری منییر را در ایالات متحده شناسایی کرده است که این مهم، ممکن است ناشی از انقباض عروق خونی، عفونت ویروسی یا یک واکنش خود ایمنی باشد، اما صحت آن تأیید نشده است.

سرگیجه

سرگیجه وضعیتی حمله ‌ای خوش‌خیم یا بی ‌پی ‌پی ‌وی (BPPV):

تصور می شود كه این امر ناشی از اختلال در ذرات اتولیت است. اتولیت ها، بلورهای کربنات کلسیم موجود در مایعات گوش داخلی هستند که در طول حرکت، سلول های حسی موی داخل کانال های نیم دایره ای را می کشند.

آن ها عصب دهلیزی را تحریک می کنند تا اطلاعاتی را درباره موقعیت شخص به مغز ارسال کنند.

در افراد مبتلا بهBPPV، حرکات طبیعی مایع اندولنف به دلیل بلورهای اوتولیت موجود در کانال های نیم دایره ای بعد از توقف حرکت سر نیز ادامه پیدا می‌ کند.

BPPV، اغلب افراد مسن را تحت تأثیر قرار می دهد و معمولا علت آن ناشناخته است. این عارضه با زوال عقل در ارتباط است و در زنان دو برابر مردان اتفاق می افتد.

همچنین سرگیجه دورانی می تواند ناشی و یا مرتبط با عوامل زیر باشد:

  • سردردهای میگرنی.
  • آسیب دیدگی در سر یا تروما.
  • مصرف داروهای خاص.
  • جراحی گوش.
  • استراحت طولانی مدت در بستر.
  • فیستول پری لنف یا پارگی یک یا هر دو غشای جداکننده گوش میانی و داخلی، که باعث نشت مایعات گوش داخلی به گوش میانی می شود.
  • هرپس زوستر اتیکوس، عفونت حاد ویروس زونا، اعصاب صورت نزدیک یکی از گوش ‌ها را دچار می کند که به عنوان سندرم رامسی هانت نیز شناخته می شود.
  • اتواسکلروز، یک مشکل استخوانی در گوش میانی است که باعث کاهش شنوایی می شود.
  • عوارض جانبی دارو یا مسمومیت دارویی.
  • سیفیلیس.
  • سکته مغزی.
  • حمله ایسکمیک گذرا.
  • بیماری مخچه یا تومور مخچه مغز یا سكته مغزی.
  • نوروم آکوستیک، رشد خوش خیم یا غیر سرطانی در عصب دهلیزی که بین گوش داخلی و مغز در حال گذر است.
  • مالتیپل اسکلروزیس.

سرگیجه

انواع سرگیجه واقعی

بسته به علت، انواع مختلفی از سرگیجه دورانی وجود دارد.

  1. سرگیجه محیطی: که معمولاً هنگام اختلال در تعادل اندام گوش داخلی رخ می دهد.
  2. سرگیجه مرکزی: که در نتیجه اختلال در یک یا چند قسمت از مغز- که به مسیرهای اعصاب حسی معروفند- رخ می دهد.

سرگیجه محیطی:

این نوع از سرگیجه دورانی، معمولاً با گوش داخلی در ارتباط است.

لابیرنت گوش داخلی، دارای اندام ‌های ریزی است که در پاسخ به گرانش، ارسال پیام‌ ها به مغز را ممکن می ‌سازد.

به هنگام حرکت از موقعیت عمودی، این پیامها به مغز می رسند. این همان چیزی است که افراد را قادر می سازد تا به هنگام ایستادن، تعادل خود را حفظ کنند.

اختلال در این سیستم سرگیجه دورانی ایجاد می کند.

این می تواند به دلیل التهاب- اغلب به دلیل عفونت ویروسی- اتفاق بیفتد.

شرایط مختلفی با سرگیجه محیطی در ارتباط است.

سرگیجه مرکزی:

سرگیجه مرکزی با مشکلات سیستم عصبی مرکزی در ارتباط است.

و معمولاً در یکی از مناطق زیر اختلال ایجاد می کند:

این قسمت از مغز با تعامل بین حواس بینایی و تعادل در ارتباط است.

علائم ممکن است در برخی مواقع باعث اختلال در تعادل، گیجی یا هر دو مورد شوند.

تشخیص سرگیجه

ممکن است پزشک با فهمیدن وجود مشکلی در گوش داخلی، سرگیجه دورانی را تشخیص دهد. پزشک، معاینه جسمی بیمار را انجام می دهد و از او سؤال می کند که احساس سرگیجه اش به چه شکل است. این کار پزشک را قادر می سازد تا نوع سرگیجه را دریابد.

پزشک در مورد سابقه پزشکی بیمار از جمله هرگونه سردرد میگرنی یا آسیب دیدگی اخیر در سر یا عفونت گوش سؤالاتی می پرسد. فرد ممکن است تحت سی تی اسکن یا MRI قرار بگیرد.

سرگیجه

تست نیستاگموس:

پزشک همچنین ممکن است سعی کند باعث تحریک نیستاگموس شود، زیرا این امر ممکن است به همراه سرگیجه رخ دهد.

این حرکت چشمی وقتی اتفاق می افتد که می خواهید چشم خود را بر روی یک موقعیت، ثابت کنید، در حالی که به دنبال چیزی هستید که به سرعت در حال گذر است، به عنوان مثال وقتی از پنجره قطار نگاه می کنید.

برای بررسی وجود نیستاگموس، پزشک ممکن است حرکات زیر را ارائه دهد:

  1. پزشک به سرعت بیمار را روی نیمکت معاینه، از حالت نشسته به درازکش سوق می دهد.
  2. قبل از این حرکت سریع، سر را چرخانده و آن را در زاویه ۴۵ درجه نسبت به سمت آسیب دیده نگه می دارد و در پایان، سر را- در انتهای نیمکت، زیر موقعیت افقی قسمت های در حال استراحت بدن- ۳۰ درجه به پایین حرکت می دهد.

اگر بیمار بعد مدت کوتاهی، سرگیجه را تجربه کند و پزشک حرکات خاصی را در چشم بیمار مشاهده کند که نشانگر نیستاگموس باشد، می تواند بیانگر این باشد که بیمار سرگیجه دورانی دارد.

نیستاگموس یا لرزش چشم ها از طریق تعدادی آزمون مشخص می شود، از جمله:

  • الکترونیستاگموگرافی (ENG): این مهم می تواند، نیستاگموس را به صورت الکترونیکی ضبط کند. بیمار از هدست استفاده می کند و الکترودهایی در اطراف چشم هایش قرار داده می شود. سپس دستگاه، حرکات چشم ها را می سنجد.
  • ویدیونیستاگموگرافی یا دودوئک ‌نگاری تصویری (VNG): این یک فناوری جدید است که می تواند یک ضبط ویدئویی از نیستاگموس ارائه دهد.

فرد مبتلا به سرگیجه دورانی یک جفت عینک مخصوص که حاوی ویدیو کمرا است روی چشمانش قرار می دهد. دوربین حرکات افقی، عمودی و پیچشی چشم را با استفاده از نور مادون قرمز ثبت می کند. پردازش رایانه می تواند داده های جمع آوری شده را تجزیه و تحلیل کند.

آزمایش ضربه سر:

از بیمار خواسته می شود در حالیکه به سرعت سرش را به یک طرف بر می گرداند نگاه خود را بر روی نوک بینی پزشک ثابت کند.

اگر در طی این حرکت، بیمار بتواند چشمان خود را بر روی بینی معاینه کنده، ثابت نگه دارد، نتیجه آزمون منفی است و علت این مشکل، گوش داخلی نیست. بنابراین پزشک ممکن است آزمایشاتی را انجام دهد تا مشخص کند که آیا این علائم ناشی از مشکل سیستم عصبی مرکزی (مانند تنگ شدن عروق یا لخته شدن خون در مغز) است یا خیر.

اگر در طی این حرکت سریع، بیمار نتواند چشمان خود را بر روی بینی معاینه کننده، ثابت نگه دارد و به سرعت چشم ‌هایش را به سمت بینی وی حرکت دهد، نتیجه آزمون مثبت است.

تعیین اینکه آیا این اثر در هنگام جابجایی سر به سمت چپ یا راست دیده می شود ممکن است به پزشک کمک کند تا متوجه شود که کدام سمت گوش داخلی تحت تأثیر قرار گرفته است که در این صورت، بیمار اختلال عملکرد دهلیزی دارد. با این حال، آزمون مثبت می تواند به دلیل مشکل سیستم عصبی مرکزی باشد.

سرگیجه

تست رومبرگ:

از فردی که با چشمانی باز، به طور ثابت ایستاده و دست ‌هایش کنار پهلوهایش است و پاهایش را در کنار هم جفت کرده است خواسته می ‌شود تا چشمانش را ببندد. اگر در این حالت نیز فرد تعادل نداشته باشد می تواند نشانه ای از مشکل گوش داخلی باشد. معمولا فرد به سمتی متمایل می شود که مشکل گوش داخلی داشته باشد.

تست آنتربرگر:

بیمار ۳۰ ثانیه با چشمان بسته و درجا حرکت می کند. اگر سرگیجه محیطی داشته باشد، ممکن است چرخش یک طرفه، به سمت آسیب دیده خود داشته باشد.

عوامل خطر بیماری های مرتبط با سرگیجه دورانی

عواملی که خطر VAD را در شما افزایش می دهند عبارت اند از:

  • بیماری های قلبی عروقی به ویژه در افراد مسن.
  • عفونت اخیر گوش، که باعث عدم تعادل در گوش داخلی می شود.
  • سابقه ضربه به سر.
  • مصرف داروهایی چون داروهای ضد افسردگی و ضد روان پریشی.

درمان سرگیجه

برخی از انواع سرگیجه بدون درمان برطرف می شوند، اما برخی از شرایط ذیربط آن ممکن است نیاز به مراقبت پزشکی داشته باشند، به عنوان مثال، عفونت باکتریایی احتمالاً به درمان آنتی بیوتیکی نیاز دارد. داروها می توانند برخی از علائم سرگیجه را تسکین دهند و این داروها ممکن است شامل آنتی هیستامین ها یا ضد حساسیت ها- به منظور کاهش بیماری حرکتی و حالت تهوع- باشند. اگر شما می خواهید آنتی هیستامین تهیه کنید، انتخاب تان عالی و در دسترس است.

به بیماران مبتلا به اختلال حاد دهلیزی مرتبط با عفونت گوش میانی ممکن است استروئیدها، داروهای ضد ویروسی یا آنتی بیوتیک تجویز شود. نیستاگموس، حرکت کنترل نشده چشم از یک سمت به سمت دیگر (معمولا) است. این اتفاق زمانی می‌ افتد که یک فرد به خاطر اختلال عملکرد مغز و یا گوش داخلی دچار سرگیجه دورانی باشد.

گاهی اوقات، برای درمان سرگیجه وضعیتی حمله ‌ای خوش ‌خیم یا بی ‌پی ‌پی ‌وی (BPPV) مزمن، جراحی گوش داخلی انجام می ‌شود. جراح، طی عمل جراحی یک پلاگین استخوانی در داخل گوش داخلی قرار می دهد تا ناحیه ‌ای که سرگیجه از آن تحریک می ‌شود را مسدود نماید.

این پلاگین از پاسخگویی این قسمت از گوش به حرکات ذرات موجود در کانال نیم دایره ای گوش داخلی یا حرکات سر- که می تواند منجر به سرگیجه شود- جلوگیری می کند.

درمان بیماری منییر و نقش آن در درمان سرگیجه

داروهای تجویزی مانند مكلزین، گلیكوپیرولات یا لورازپام می توانند برای تسکین سرگیجه ناشی از بیماری منیر مورد استفاده قرار گیرند.

گزینه های دیگر عبارت اند از:

  • محدود کردن مصرف نمک و استفاده از درمان دیورتیکی (ادرار آور)، برای کاهش حجم مایعات موجود در بدن که می ‌تواند در گوش داخلی ایجاد شود.
  • خودداری از مصرف کافئین، شکلات، الکل و سیگار.
  • درمان پالس فشار، که در آن دستگاهی مجهز، پالس ‌های فشار هوا را از گوش خارجی به گوش میانی می فرستد و سرگیجه را کاهش می‌دهد.
  • جراحی برای دکمپرسیون ساک آندولنفاتیک یا برش عصب دهلیزی، اگر چاره دیگری نباشد.

برخی افراد طب سوزنی و مکمل های گیاهی مانند جینکو بیلوبا را امتحان کرده اند. با این حال، هیچ دلیل علمی مبنی بر موثر بودن این موارد وجود ندارد.

قبل از این موارد، بیماران باید در مورد کاربرد سایر روش های درمانی با پزشک خود صحبت کنند.

سرگیجه

اقدامات احتیاطی:

کسی که سرگیجه دورانی یا انواع دیگری از سرگیجه را تجربه می کند نباید رانندگی کند یا از نردبان استفاده کند. عادت به خانه نشینی ممکن است ایده خوبی برای جلوگیری از زمین خوردن فرد باشد. آهسته بلند شدن نیز ممکن است مشکل وی را کاهش دهد. همچنین به هنگام نگاه کردن به سمت بالا مراقب باشید و سرتان را به صورت ناگهانی حرکت ندهید.

تمرینات:

فرد مبتلا به سرگیجه دورانی می تواند تمریناتی را برای کمک به بهبود علائم بیماری اش، بدون مراجعه به پزشک انجام دهد.

درمان سرگیجه با مانور Epley برایBPPV

اگر سرگیجه دورانی، ناشی از سرگیجه وضعیتی حمله ‌ای خوش ‌خیم یا بی ‌پی ‌پی‌ وی (BPPV) باشد، اجرای روش شناخته شده ای تحت عنوان مانور ایپلی ممکن است کمک کننده باشد. هدف این فرآیند، حرکت ذرات از کانال های نیم دایره ای به فضای بازی به نام هشتی گوش داخلی است که در آن راحت تر باز جذب می شوند و مشکلی ایجاد نمی کنند.

مراحل انجام این حرکت:

  1. بالشی روی تخت قرار دهید.
  2. روی تخت، جلوی بالش بنشینید و سر خود را ۴۵ درجه به سمت آسیب دیده خود بچرخانید.
  3. سر خود را در همان وضعیت قبلی نگه دارید و به پشت خود دراز بکشید در حالی که سرتان را تا بالای بالش بکشید و بالش گوشه پشت گردن تان را لمس کند، در این حالت سرتان کمی به سمت عقب کج می شود. این موقعیت را به مدت ۳۰ ثانیه نگه دارید.
  4. سرتان را با زاویه ۹۰ درجه، به سمت مقابل بچرخانید.
  5. این موقعیت را به مدت ۳۰ ثانیه حفظ کنید.
  6. سرتان را در حالت چرخش نسبت به بدن در حالت استراحت خود نگه دارید، مانند بالا و به آرامی روی پهلویی که سرتان به آن سمت چرخیده است برگردید و این موقعیت را به مدت ۳۰ ثانیه نگه دارید.
  7. چانه خود را به سینه خود بکشید و به آرامی بنشینید.
  8. پاهایتان را روی لبه تخت بچرخانید و این حالت را به مدت چند دقیقه حفظ کنید تا گوش داخلی تعدیل شود.
  9. امید است احساس سرگیجه تان به هنگام برخاستن مجدد برطرف شود.

درمان سرگیجه با تمرینات برندت- داروف

این تمرینات برای شکستن کریستال هایی که می توانند منجر به سرگیجه دورانی شوند، استفاده می شود.

مراحل زیر باید پنج بار در صبح، بعد از ظهر و عصر تکرار شود، این تمرینات را به مدت ۲ هفته انجام دهید.

یک تکرار از این تمرین به شرح زیر است:

  1. روی لبه تخت به صورت عمودی بنشینید.
  2. تا جایی که می توانید سر خود را بدون اینکه باعث ناراحتی تان شود به سمت چپ بچرخانید.
  3. به پهلوی راست بدن خود دراز بکشید و ۳۰ ثانیه یا تا زمانی که احساس هر گونه سرگیجه تان پایان یابد در همان حالت بمانید.
  4. بنشینید و سر خود را به حالت عادی برگردانید.
  5. سر خود را به سمت راست بچرخانید و به پهلوی چپ خود دراز بکشید و ۳۰ ثانیه یا تا زمانی که احساس هر گونه سرگیجه تان پایان یابد در همان حالت بمانید.
  6. بنشینید و سر خود را به حالت عادی برگردانید.

اگر این تمرینات علائم سرگیجه تان را برطرف نکردند، به پزشک مراجعه کنید.

بررسی کنید که آیا علائم شما، نشان از سرگیجه دورانی است؟

سرگیجه دورانی احساس چرخش خود یا همه چیز در اطراف شماست و به اندازه کافی تعادل تان را تحت تأثیر قرار می دهد. این نوع از سرگیجه چیزی بیش از احساس گیجی است. حمله سرگیجه می تواند از چند ثانیه تا ساعت ها ادامه داشته باشد. اگر سرگیجه شدیدی داشته باشید این علائم می توانند برای روزها و ماه ها ادامه یابد.

به بهبود سرگیجه خود کمک کنید.

هنجارهایی وجود دارد که می توانید برای تسکین علائم سرگیجه و کاهش شمار حوادث ضمنی آن، انجام دهید.

سرگیجه

بایدها:

  • برای کاهش احساس چرخش، در یک اتاق آرام و تاریک دراز بکشید.
  • سر خود را در طول فعالیت های روزانه، با دقت و آهسته تکان دهید.
  • وقتی احساس سرگیجه می کنید بلافاصله بنشینید.
  • در صورت بلند شدن در شب، چراغ ها را روشن کنید.
  • اگر در معرض خطر زمین خوردن هستید، از عصا استفاده کنید.
  • به هنگام خواب، زیر سر خود را با ۲ بالش یا بیشتر، بلند کنید.
  • به آرامی از رختخواب بیرون بیایید و قبل از ایستادن، مدتی روی لبه تخت بنشینید.
  • سعی کنید آرام باشید- اضطراب می تواند سرگیجه تان را بدتر کند.

نبایدها:

  • برای برداشتن چیزی خم نشوید- به جای آن چمباتمه بزنید.
  • گردن خود را دراز نکنید- به عنوان مثال، زمانی که از تاقچه چیزی بر می دارید.

توصیه های غیر ضروری: به پزشک معالج مراجعه کنید در صورتی که:

  • سرگیجه ای داشته باشید که برطرف نشود یا تکرار شود. در این صورت در قرار ملاقات شما چه اتفاقی می افتد؟

پزشک معالج، در مورد علائم بیماری تان سؤالاتی خواهد پرسید تا دریابد که سرگیجه تان از کدام نوع است.

او ممکن است برای بررسی تعادل شما، آزمایش ساده ای انجام دهد که شامل تغییر موقعیت سریع شما از حالت نشسته به حالت درازکش باشد. چرا که این می تواند علائمی در شما ایجاد کند.

همچنین ممکن است برای انجام آزمایشات بیشتر، شما را به یک متخصص ارجاع دهد.

مانور ایپلی برای درمان سرگیجه

مانور ایپلی که به عنوان مانور فيزيکي نیز نامیده می شود، اولین استراتژی درمانی برای افراد بسیاری است که سرگیجه دورانی را تجربه می کنند. طبق منابع، مانور ایپلی برای افراد مبتلا به BPPV بسیار موثر است. شما می توانید با پیروی از این روش ساده مانور ایپلی را در خانه خود انجام دهید.

  1. به صورت صاف و با پاهای کشیده بر روی سطح مسطحی بنشینید و بالشی پشت خود قرار دهید.
  2. سر خود را با زاویه ۴۵ درجه به سمت راست بچرخانید.
  3. سر خود را در همان وضعیت نگه دارید و به سرعت روی بالش دراز بکشید. حداقل ۳۰ ثانیه در این حالت بمانید.
  4. بدون بلند کردن گردن خود، به آرامی سر خود را با زاویه ۹۰ درجه کامل به سمت چپ بچرخانید.
  5. تمام بدن خود را درگیر کنید و آن را به سمت چپ بچرخانید تا جایی که کاملاً روی پهلوی چپتان قرار گیرید.
  6. به آرامی به موقعیت اصلی خود برگردید، به جلو نگاه کنید و صاف بنشینید.

همچنین ممکن است کسی را داشته باشید که طبق مراحل ذکر شده در بالا شما را راهنمایی کند. مانور ایپلی را می توانید سه بار پشت سر هم تکرار کنید و ممکن است در طی هر حرکت احساس سرگیجه کنید.

مانور سمونت- توپت برای درمان سرگیجه

مانور سمونت- توپت، مجموعه ای مشابه از حرکاتی است که شما می توانید برای درمان سرگیجه تان در خانه انجام دهید. این مانور کمتر شناخته شده است اما برخی مطالعات منابع معتبر، ادعا می کنند که به همان اندازه مؤثر است. این منابع، مانور سمونت- توپت را بسیار شبیه به مانور ایپلی می دانند، اما به انعطاف پذیری کمتری در گردن احتیاج دارد.

  1. به صورت صاف و با پاهای کشیده بر روی سطح مسطحی بنشینید و بالشی پشت خود قرار دهید.
  2. دراز بکشید، به راست بپیچید و به سمت چپ و بالای خود نگاه کنید.
  3. سریع بنشینید و به سمت چپ خود بپیچید و سر خود را روبروی سمت چپ خود نگه دارید، سپس به پایین نگاه کنید.
  4. به آرامی به موقعیت اصلی خود برگردید، صاف بنشینید و به جلو نگاه کنید.

درمان سرگیجه با جینکو بیلوبا

جینکوبیلوبا به دلیل اثرات آن بر سرگیجه مورد مطالعه قرار گرفته است و در منابع معتبر به عنوان داروی تجویزی برای درمان سرگیجه در نظر گرفته می شود. عصاره جینکو بیلوبا را می توان به صورت مایع یا کپسول خریداری کرد. مصرف روزانه ۲۴۰ میلی گرم جینکو بیلوبا، علائم سرگیجه تان را کاهش می ‌دهد و باعث احساس تعادل بیشتری در شما می‌ شود.

درمان سرگیجه با کنترل استرس

برخی از شرایطی چون بیماری منیر که باعث سرگیجه می شود، می تواند ناشی از استرس باشد. توسعه استراتژی های مقابله ای برای هدایت شرایط استرس زا می تواند حملات سرگیجه تان را کاهش دهد. تمرین مدیتیشن و تکنیک ‌های عمیق تنفسی نقطه خوبی برای شروع است. استرس طولانی مدت چیزی نیست که به سادگی بتوانید از آن رهایی یابید و اغلب اوقات دلایل استرس چیزهایی نیستند که بتوانید از زندگی تان حذف کنید. آگاهی از عوامل استرس زا ممکن است به سادگی باعث کاهش علائم سرگیجه تان شود.

درمان سرگیجه با یوگا و تای چی

منابع معتبر یوگا و تای چی، اثبات می کنند که تمرینات مذکور در عین کاهش استرس، انعطاف پذیری و تعادل فرد را افزایش می دهند. یوگا و تای چی درمان های فیزیکی هستند که به صورت سرپایی انجام می شوند و مغز شما را برای جبران علت سرگیجه آموزش می ‌دهند و ورزش هایی که در خانه انجام می دهید می توانند از این اثر تقلید کنند. وقتی احساس سرگیجه می کنید یوگای ساده، مثل “چایلد پوز (Child’s pose) یا حرکت بچه” و ” حرکت جسد (Corpse Pose)” را امتحان کنید. در مورد هر حرکتی که منجر به خم شدن ناگهانی شود، احتیاط کنید، چرا که می توانند علائم سرگیجه شما را به طور موقت تشدید کنند.

سرگیجه

درمان های خانگی سرگیجه

سرگیجه دورانی احساس سرگیجه ای است که بدون هیچ گونه مشایعت جنبشی اتفاق می افتد. این باعث می ‌شود حواس تان به مغز شما پیام دهد که بدن شما تعادل ندارد، حتی با وجود این که اینطور نیست. ورتیگو نشانه ‌ای از یک وضعیت اساسی است و می‌تواند نتیجه چندین مورد متفاوت باشد.

برخی از انواع سرگیجه فقط یک بار اتفاق می افتد و برخی دیگر، تا زمانی که علت آن مشخص و درمان نشود ادامه پیدا می کند. یکی از رایج ترین انواع آن، سرگیجه وضعیتی حمله ‌ای خوش‌خیم یا بی ‌پی ‌پی ‌وی (BPPV) است.  BPPVدر اثر رسوبات ساخته شده در گوش داخلی- که حس تعادل بدن را هدایت می کند- ایجاد می شود. نورونیت وستیبولار، سکته مغزی، آسیب دیدگی سر یا گردن و بیماری منییر شرایط دیگری هستند که می توانند باعث سرگیجه دورانی شود. اگر شما این سرگیجه را در خانه خود تجربه کردید، چندین درمان خانگی وجود دارد که شما می توانید از آن ها بهره گیرید.

خواب کافی:

طبق منابع معتبر، احساس سرگیجه می تواند به سبب محرومیت از خواب یا کم خوابی ایجاد شود. اگر شما برای اولین بار سرگیجه را تجربه می کنید، ممکن است نتیجه استرس یا کمبود خواب باشد. در صورت امکان از کارتان دست بکشید و چرت بزنید. در این صورت ممکن است شاهد بهبود سرگیجه تان باشید.

هیدراسیون یا آب رسانی:

گاهی اوقات سرگیجه به سبب کم آبی بدن اتفاق می افتد. در این صورت کاهش میزان مصرف سدیم، ممکن است کمک کننده باشد. اما بهترین راه برای آبرسانی به بدن نوشیدن آب کافی است. میزان آب مصرفی خود را کنترل کنید و سعی کنید در شرایط گرم و مرطوب و موقعیت هایی که تعریق زیادی دارید، آب بیشتری بنوشید. با نوشیدن آب، ممکن است متوجه شوید که نوشیدن آب بیشتر تا چه اندازه به کاهش حملات سرگیجه تان کمک می کند.

ویتامین D و درمان سرگیجه :

اگر گمان می کنید که سرگیجه تان به سبب رژیم غذایی تان است، درست فکر می کنید. مطالعات یک منبع معتبر، نشان می دهد که کمبود ویتامین D علائم سرگیجه را در افرادی که BPPV (علت شایع سرگیجه) دارند، بدتر می کند. یک لیوان شیر غنی شده یا آب پرتقال، کنسرو ماهی تن و حتی زرده تخم مرغ، سطح ویتامین D بدن را تقویت می کند. پزشک میزان ویتامین D شما را بررسی می کند، به این ترتیب مطلع می شوید که آیا به میزان بیشتری از این ویتامین یا مکمل آن در رژیم غذایی خود احتیاج دارید یا خیر.

اجتناب از مصرف الکل:

طبق نظر انجمن اختلالات مرتبط با سرگیجه، علاوه بر این که هنگام نوشیدن الکل احساس سرگیجه می کنید، این ماده می تواند ترکیب مایعات گوش داخلی شما را تغییر دهد. الکل همچنین بدن شما را دهیدراته می کند و حتی زمانیکه هوشیار هستید می تواند روی تعادل تان تأثیر بگذارد. قطع کامل مصرف آن، ممکن است به بهبود علائم سرگیجه تان کمک کند.

تغییرات سبک زندگی:

مراحل زیر می تواند به کاهش اثرات سرگیجه تان کمک کند:

  • به محض احساس سرگیجه بنشینید.
  • اگر می دانید که معمولا یک حرکت باعث ایجاد علائم سرگیجه در شما می شود، آن را به آرامی انجام دهید.
  • هنگام برخاستن شباهنگام از خواب، از روشنایی مناسبی استفاده کنید.
  • اگر سرگیجه، بر توانایی شما در راه رفتن یا احساس تعادل تان تأثیر می گذارد، به منظور جلوگیری از زمین خوردن و صدمات جدی از عصا استفاده کنید.

سرگیجه

مراقبت از خود:

بسته به آنچه که باعث سرگیجه شما می شود، ممکن است اقداماتی انجام دهید که به تسکین علائم تان کمک کند. پزشک معالج یا پزشک متخصص ممکن است به شما توصیه کند تا:

  • برای اصلاح علائم خود تمرینات ساده ای انجام دهید.
  • هنگام خوابیدن ۲ یا چند بالش زیر سر خود بگذارید.
  • هنگام خارج شدن از رختخواب به آرامی بلند شوید و قبل از ایستادن، یک دقیقه یا بیشتر در لبه تخت بنشینید.
  • برای برداشتن چیزی از روی زمین خم نشوید.
  • گردن خود را دراز نکنید. مثلا، زمانی که از تاقچه چیزی بر می دارید.
  • در طول فعالیت های روزانه، سر خود را با دقت و آهسته حرکت دهید.
  • تمریناتی انجام دهید که سرگیجه شما را تحریک کنند، در این صورت مغز شما به آن عادت می ‌کند و علایم سرگیجه را کاهش می دهد (این موارد را فقط بعد اطمینان از زمین نخوردن خود انجام دهید و در صورت لزوم یک حامی داشته باشید).

سرگیجه

رعایت ایمنی حین سرگیجه :

اگر سرگیجه دارید، موارد ایمنی ذیل را در نظر بگیرید:

  • اگر شغل شما شامل فعالیت با ماشین آلات سنگین و یا بالا رفتن از نردبان است، باید این مشکل خود را به کارفرمایتان اطلاع دهید.
  • ممکن است در معرض خطر زمین خوردن باشید- برای جلوگیری از این مسئله، خانه تان را ایمن تر کنید تا خطرات مرتبط با زمین خوردنتان کاهش یابد.

این عارضه همچنین می تواند بر توانایی رانندگی شما تأثیر بگذارد. اگر اخیراً دچار این حملات شده اید و احتمال تجربه مجدد آن در رانندگی، برایتان وجود دارد باید از رانندگی خودداری کنید.

این وظیفه قانونی شماست که به آژانس صدور مجوز رانندگی و خودرو (DVLA) درباره وضعیت پزشکی تان که می تواند بر توانایی رانندگی تان تأثیر بگذارد، اطلاع دهید. برای اطلاعات بیشتر در مورد رانندگی همراه با معلولیت یا محدودیت جسمی، به وب سایت GOV.UK مراجعه کنید.

سرگیجه بیماری نیست، اما در صورت ادامه علائم آن، به نشانه ای از یک بیماری زمینه ای مبدل می گردد. درمان سرگیجه در خانه ممکن است راه حل درمانی کوتاه مدت باشد. اما اگر سرگیجه مداومی داشته باشید، پیدا کردن علت آن اهمیت پیدا می کند. پزشک عمومی ممکن است بتواند مشکل تان را تشخیص دهد، یا برای ارزیابی های بیشتر، شما را به متخصص گوش، حلق و بینی و یا متخصص مغز و اعصاب ارجاع دهد.


اختلالات خواب چیست؟ چه عواملی باعث ایجاد این اختلالات می‌ شود؟ علائم اختلالات خواب چه خواهد بود؟ آیا اختلالات خواب درمان دارد؟ اختلالات خواب به گروهی از شرایط یا بیماری هایی گفته می شود که به طور مداوم مانع از درست و خوب خوابیدن فرد می شوند. اختلالات خواب که بر اثر مشکلات پزشکی و یا فشارهای روانی به وجود می آیند بسیار رایج هستند. برآوردها نشان می دهد بیش از ۷۵ درصد افراد ۲۰ تا ۵۹ ساله در ایالات متحده آمریکا دائما با این مشکل دست و پنجه نرم می کنند. در این بخش از روانشناسی و بیماری‌های موزیک دان به بررسی علت، تشخیص و درمان اختلالات خواب خواهیم پرداخت.

اختلالات خواب

اختلالات خواب

اکثر ما به دلیل مسائلی مثل استرس، مشغله های روزمره و تاثیر عوامل محیطی و بیرونی دچار مشکلات خواب می شویم؛ اما اگر این مشکل به صورت مرتب اتفاق بیفتد و در زندگی روزمره مشکلاتی ایجاد کند، پای اختلالات خواب در میان است.

بسته به نوع اختلال خواب، فرد ممکن است علائم مختلفی را تجربه کند. مثلا نتواند راحت بخوابد یا در طول روز احساس خستگی شدید کند. کمبود خواب می تواند روی انرژی، خلق و خو، تمرکز و سلامت عمومی فرد  تاثیر منفی بگذارد.

در برخی موارد اختلالات خواب ممکن است نشانه ای از یک بیماری یا مشکل روانی هم باشد. معمولا بعد از درمان علت اصلی، این اختلالات هم از بین می روند. وقتی اختلالات خواب ناشی از بیماری دیگری نباشد درمان آن معمولا ترکیبی از مصرف دارو و تغییر سبک زندگی خواهد بود.

اگر فکر می کنید دچار اختلال خواب شده اید هر چه سریعتر برای معالجه و درمانتان اقدام کنید. در صورت عدم درمان، عواقب منفی اختلالات خواب می تواند روی جنبه های دیگر سلامتی تان هم تاثیر منفی بگذارد. علاوه بر این، اختلالات خواب روی عملکرد شما در محل کارتان تاثیر می گذارد، باعث ایجاد و تنش در روابطتان می شود و توانایی شما برای انجام فعالیت های روزمره تان را مختل می کند.

علائم اختلالات خواب چیست؟

علائم این عارضه با توجه به نوع و شدت اختلال خواب متفاوت است. نکته مهم این است که اختلال خواب ممکن است ناشی از بیماری خاص دیگری باشد اما در هر حال علائم عمومی اختلال خواب به شرح زیر می باشد:

  • مشکل در به خواب رفتن و خواب ماندن
  • احساس خستگی در طول روز
  • احساس نیاز شدید به چرت زدن در طول روز
  • تحریک پذیری و اضطراب
  • عدم تمرکز
  • احساس افسردگی

چه عواملی باعث ایجاد اختلالات خواب می شوند؟

شرایط، بیماری ها و مشکلات زیادی می توانند باعث بروز اختلالات خواب شوند. در بسیاری از موارد، اختلال خواب ناشی از یک بیماری پزشکی دیگر است. برخی از عوامل ایجاد کننده اختلالات خواب عبارتند از:

۱٫ آلرژی و مشکلات تنفسی

آلرژی، سرماخوردگی و عفونت های دستگاه تنفسی فوقانی می تواند تنفس در خواب را با مشکل روبرو کند. علاوه بر این، نفس کشیدن از دهان به جای بینی نیز باعث ایجاد برخی مشکلات خواب می شود.

اختلالات خواب

۲٫ بیماری های دستگاه ادراری

شب ادراری، تکرر ادرار و بیماری ها و مشکلات مربوط به دستگاه ادراری در ایجاد و تشدید اختلالات خواب نقش دارند. در صورتی که به طور مداوم دچار تکرر ادرار می شوید و یا در ادرارتان خون مشاهده می کنید حتما باید به پزشک مراجعه کنید.

۳٫ دردهای مزمن

دردهای کهنه و مزمن خوابیدن را برای فرد دشوار می کنند و یا حتی ممکن است باعث بیدار شدن او از خواب بشوند. برخی از شایع ترین دلایل دردهای مزمن عبارتند از:

۴٫ استرس و اضطراب

معمولا استرس و اضطراب تاثیر منفی و بدی روی روند خواب شما می گذارند و خوابیدنتان را با مشکل مواجه می کنند. کابوس دیدن، حرف زدن و یا راه رفتن در خواب از جمله تاثیرات منفی استرس بر پروسه خواب هستند.

اختلالات خواب

انواع اختلالات خواب

اختلالات خواب انواع مختلفی دارند و برخی از آنها ممکن است ناشی از بیماری های دیگری باشند. به طور کلی اختلالات خواب عبارتند از:

۱٫ بی خوابی

بی خوابی به حالتی اطلاق می شود که در آن فرد نتواند به خواب برود یا نتواند در حالت خواب باقی بماند. این اختلال ممکن است به دلیل تغییر ریتم شبانه روزی بدن (jet lag)، استرس و اضطراب، برهم خوردن تعادل هورمون ها و یا مشکلات گوارشی ایجاد شود. علاوه بر این ممکن است بی خوابی نشانه ای از وجود یک بیماری دیگر باشد. بی خوابی می تواند روی سلامت عمومی بدن شما و همینطور کیفیت زندگی تان تاثیر منفی بگذارد و برایتان مشکل ساز شود. برخی از مشکلاتی که به طور بالقوه بر اثر بی خوابی ایجاد می شوند عبارتند از:

  • افسردگی
  • عدم تمرکز
  • تحریک پذیری
  • افزایش وزن
  • ایجاد اختلال در فعالیت های روزمره

متاسفانه بی خوابی مشکل بسیار رایجیست و تقریبا ۵۰ درصد افراد بزرگسال در دروه هایی از زندگی شان آن را تجربه می کنند. این اختلال بیشتر در زنان مسن و بزرگسالان شیوع دارد. سه نوع بی خوابی وجود دارد:

  • بی خوابی مزمن : بی خوابی به طور مداوم و حداقل برای یک ماه
  • بی خوابی متناوب: بی خوابی گهگاه و دوره ای
  • بی خوابی گذرا: بی خوابی فقط برای چند شب در یک دوره زمانی

۲٫ آپنه خواب

آپنه خواب با وقفه و قطع مکرر تنفس در خواب بروز می کند. این اختلال جزو یکی از مشکلات جدی و مهم پزشکی به حساب می آید چون مانع از رسیدن اکسیژن کافی به بدن می شود و فرد را به طور مداوم از خواب بیدار می کند.

اختلالات خواب

۳٫ پاراسومنیا (خواب پریشی)

پاراسومنیا یا خواب پریشی به نوعی اختلال خواب گفته می شود که باعث ایجاد حرکات و رفتارهای غیر طبیعی در خواب می شود. این حرکات عبارتند از:

  • راه رفتن در خواب
  • حرف زدن در خواب
  • ناله کردن در خواب
  • کابوس دیدن
  • شب ادراری
  • دندان قروچه کردن در خواب

۴٫ سندروم پای بیقرار

سندروم پای بیقرار (RLS) نوعی اختلال است که در آن فرد احساس میکند مدام باید پاهایش را حرکت بدهد. این احساس گاهی با سوزن سوزن شدن پاها نیز همراه است. ممکن است این علائم در طول روز هم خودشان را بروز بدهند اما اغلب اوقات در شب اتفاق می افتند. سندروم پای بیقرار اکثرا به خاطر برخی بیماری ها مثل بیماری ADHD و یا پارکینسون بروز می کند اما علت دقیق آن هنوز مشخص نیست.

اختلالات خواب

۵٫ نارکولپسی

نارکولپسی یا “حملات خواب” اختلالیست که در طول روز رخ می دهد. در این حالت شما به طور ناگهان و یک دفعه دچار احساس خستگی شدید می شوید و به خواب می روید. این اختلال ممکن است منجر به عارضه دیگری به نام “فلج خواب” شود که طی آن فرد بعد از بیدار شدن از خواب نتواند درست حرکت کند. با اینکه گاهی اوقات نارکولپسی خود به خود و بدون دلیل خاصی اتفاق می افتد، اما ممکن است برخی اختلالات عصبی مثل مولتیپل اسکلروزیس نیز باعث بروز آن شوند.

اختلالات خواب چطور تشخیص داده می شوند؟

برای تشخیص این اختلالات پزشک اول باید شما را از نظر بدنی معاینه و درباره علائم و سابقه پزشکی شما اطلاعاتی کند. علاوه بر این برای تشخیص اختلالات خواب از آزمایشات مختلفی هم استفاده می شود. این آزمایشات عبارتند از:

  • پلی سومنوگرافی: نوعی آزمایش که طی آن میزان اکسیژن، حرکات بدن و امواج مغزی فرد طی خواب ارزیابی می شود تا نحوه ایجاد اختلال خواب بررسی شود.
  • الکتروانسفالوگرام: آزمایشی که در آن فعالیت الکتریکی مغز ارزیابی می شود تا هر گونه مشکل احتمالی مرتبط با این فعالیت تشخیص داده شود.
  • آزمایش خون ژنتیک: از آزمایش خون معمولا برای تشخیص نارسایی خون و سایر بیماری های اساسی که ممکن است باعث ایجاد اختلال خواب شوند استفاده می شود.

آزمایشات گفته شده می توانند در تعیین مسیر درست درمان اختلالات خواب نقش بسیار کلیدی و مهمی داشته باشند.

آیا درمانی برای اختلالات خواب وجود دارد؟

اختلالات خواب

درمان اختلالات خواب به نوع و علت اصلی اختلال بستگی دارد و شامل درمان های مختلفی می شود. با این حال می توان گفت به طور کلی درمان اختلالات خواب شامل ترکیبی از داروها و تغییرات در سبک و شیوه زندگی فرد می باشد.

درمان های دارویی اختلالات خواب

داروهای موثر برای درمان اختلالات خواب شامل موارد زیر هستند:

  • قرص خواب
  • مکمل های ملاتونین
  • داروهای ضد آلرژی یا سرماخوردگی
  • داروهای درمان کننده هر گونه مشکل زمینه ای
  • دستگاه های مخصوص تنفس و یا عمل جراحی ( به خصوص برای آپنه خواب)
  • محافظ های مخصوص دندان پزشکی ( برای جلوگیری از دندان قروچه)

تغییر سبک زندگی

تغییر سبک زندگی می تواند کیفیت خواب شما را به خصوص در مواردی که همزمان درمان های دارویی هم انجام می شود بسیار بهبود ببخشد. برای جایگزینی عادات و رفتارهای مناسب در زندگی تان می توانید از توصیه های زیر استفاده کنید:

  • مصرف قند را کاهش بدهید و در رژیم غذایی از سبزیجات و ماهی بیشتر استفاده کنید.
  • استرس و اضطرابتان را با ورزش کردن کاهش بدهید.
  • برنامه خواب منظمی برای خودتان در نظر بگیرید و آن را دنبال کنید.
  • قبل از خواب کمتر آب بنوشید.
  • مصرف کافئین را به خصوص در عصر و شب کاهش بدهید.
  • از مصرف دخانیات و الکل خودداری کنید.
  • قبل از خواب وعده های غذایی کم کربوهیدرات بخورید.

اگر هر روز در یک ساعت مشخص به رخت خواب بروید و در یک زمان مشخص هم بیدار شوید کم کم بدنتان به این اتفاق عادت می کند و کیفیت خوابتان به میزان قابل توجهی افزایش پیدا می کند. با اینکه تعطیلات آخر هفته همیشه برای خوابیدن بیشتر وسوسه کننده هستند اما بهتر است هر روز در یک زمان مشخص بیدار شوید، وگرنه در طول هفته کسل و خواب آلود خواهید بود.

اختلالات خواب

۸ درمان طبیعی برای مقابله با اختلالات خواب

اگر چه بی خوابی مشکل رایجی است و تقریبا همه آن را تجربه کرده اند، اما نخوابیدن یا بیدار شدن های پی در پی در طول شب می تواند عملکرد روزانه شما را مختل کند. در مورد داروهای طبیعی برای درمان بی خوابی و سایر اختلالات خواب، مفید بودن ۳ مورد به طور علمی ثابت شده است اما بقیه هنوز به بررسی و تحقیق بیشتری نیاز دارند. از آنجایی که بی خوابی های مزمن می تواند ناشی از بیماری های دیگری مثل دیابت، افسردگی و یا فشار خون باشد، قبل از هر اقدامی باید اول با پزشکتان در این مورد مشورت کنید. هیچ وقت بدون صحبت با پزشک و خودسرانه دارو مصرف نکنید.

لیست زیر شامل ۸ روش طبیعی برای درمان اختلالات خواب است:

۱٫ ملاتونین

از مکمل های ملاتونین برای درمان اختلالات مختلف خواب استفاده می شود اما بیشتر در مواردی که ریتم شبانه روزی بدن به هم خورده است تجویز می شود. ملاتونین در واقع نوعی هورمون طبیعی است که چرخه خواب و بیداری را در مغز تنظیم می کند. وقتی نور کم می شود ملاتونین از غده صنوبری مغز ترشح می شود. در مواردی که بیمار به دلایلی مثل پیری یا اختلالات روحی ( مثل افسردگی) دچار بی خوابی یا سایر اختلالات خواب مثل بیماری پرواز زدگی (jet lag) شده است از مکمل ملاتونین استفاده می شود.

مکمل های ملاتونین کیفیت خواب و هوشیاری صبحگاهی را در افراد بزرگسال یا سالمند بهبود می بخشد. مطالعات انجام شده روی سالمندانی که دچار اختلالات خواب بودند نشان داد که مصرف ملاتونین تا حد بسیار زیادی می تواند به بهبود روند خوابشان کمک کند.

۲٫ قرار گرفتن در معرض نور

نور درمانی یکی از گزینه های درمان اختلالات خواب محسوب می شود. اگر شب ها نمی توانید به خواب بروید یا خوابتان به تاخیر می افتد به سندروم فاز تاخیری خواب مبتلا هستید. احتمالا دلیل آن هم این است که بیشتر باید در معرض نور صبح قرار بگیرید. قرار گرفتن در معرض نور نقش مهمی در به خواب رفتن بدن و بیدار شدن دارد. بهترین کاری که می توانید بکنید این است که صبح ها پیاده روی کنید یا ۳۰ دقیقه تحت نور درمانی قرار بگیرید.

از طرف دیگر اگر صبح ها خیلی زود از خواب بیدار می شوید به سندروم فاز پیشرفته خواب دچار هستید. در این حالت بدن به نور بیشتری در اواخر بعد از ظهر نیاز دارد؛ پس بهتر است عصرها دو یا سه ساعت بیرون منزل پیاده روی کنید یا نور درمانی کنید.

اختلالات خواب

۳٫ تکنیک های مراقبه و آرامش

تمرین های مراقبه می توانند با کند کردن ریتم تنفس و کاهش ترشح هورمون استرس به بهبود وضعیت خواب کمک کنند. مدیتیشن تکنیکی است که برای افزایش آگاهی، آرامش بدن و ذهن استفاده می شود و به طور آگاهانه و ارادی توجه فرد را روی یک موضوع ( مثل تنفس، صدا یا کلمه) متمرکز می کند. علاوه بر این می توانید از تکنیک های زیر هم استفاده کنید:

  • تجسم خلاق:
    قبل از خواب ذهنتان را به طور آگاهانه درگیر یک تصویر آرامبخش کنید. این روش را ۲۰ دقیقه قبل ا ز خوابیدن در رختخواب امتحان کنید. مثلا خودتان را در یک جزیره خوش آب و هوا تجسم کنید که نسیم خنکی به پوستتان می خورد. بوی شیرین گل ها را تصور کنید و به صدای آب و موج دریا فکر کنید. هر چه تجسم تان واضح تر باشد و بیشتر روی آن متمرکز شوید نتیجه بهتری هم می گیرید.
  • واکنش های آرام بخشی:
    روشی که در آن بعد از پیروی از دستورالعمل های مربوط به مدیتیشن و مراقبه بدن به آنها پاسخ می دهد و آرام می شود.
  • ذهن آگاهی:
    این روش در واقع نوعی مراقبه است که اساس آن روی تمرکز ذهن بر زمان حال بنا شده.

بررسی ها و شواهد اولیه نشان می دهند که استفاده از تکنیک های مراقبه در درمان اختلالات خواب موثر است. طبق گفته مرکز ملی سلامت مکمل و فراگیر، روی تاثیر تکنیک های آرام سازی ذهن در بهبود روند خواب مطالعات اولیه انجام شده است و موثر بودن آنها به اثبات رسیده است. با این حال تحقیقات بیشتری در این زمینه نیاز است.

۴٫ یوگا

یوگا به عنوان سیستمی برای آرامش، تنفس صحیح و ورزش شناخته می شود که فلسفه ای هندی دارد و در آن روح و جسم یکپارچه و متحد می شوند. تحقیقات نشان می دهند که یوگا در درمان اختلالات خواب موثر است.

اختلالات خواب

۵٫ هیپنوتیزم

هیپنوتیزم وضعیتی است که در آن تمرکز و آگاهی فرد بیشتر می شود و سطح تلقین پذیری او افزایش می یابد. با اینکه عملکرد هیپنوتیزم هنوز کاملا مشخص نیست اما به نظر می رسد این روش با ایجاد تغییرات فیزیولوژیکی در بدن مثل کاهش ضربان قلب و فشار خون و همچنین تاثیرگذاری روی الگوهای ذهنی و مغزی موج آلفا، اثراتی شبیه به مراقبه و سایر تکنیک های آرام سازی ذهن به وجود می آورد. به نظر می رسد که هیپنوتیزم در درمان اختلالات خواب موثر است اما با این حال تحقیقات بیشتری باید در این زمینه صورت بگیرد.

۶٫ طب سوزنی

گفته می شود که طب سوزنی هم در درمان اختلالات مربوط به خواب موثر است. با این حال مطالعات و بررسی های انجام شده در این مورد هنوز پایه و اساس علمی محکمی ندارند.

۷٫ آروماتراپی

مطالعات انجام شده نشان می دهند آروماتراپی یا رایحه درمانی می تواند به بهبود کیفیت خواب کمک کند. در این روش از روغن ها و اسانس های آرام بخش مثل اسطوخودوس استفاده می شود تا به آرام سازی بدن و در نتیجه خواب بهتر کمک شود. برای این کار می توانید یک کیسه کوچک اسطوخودوس را شب ها زیر بالشتان بگذارید یا اینکه یک یا دو قطره روغن یا اسانس اسطوخودوس را روی دستمالی بریزید و زیر سرتان بگذارید. اضافه کردن کمی روغن یا اسانس اسطوخودوس به حمام آب گرم هم می تواند اثر مثبت و خوبی داشته باشد. به جای اسطوخودوس می توانید از روغن بابوبه یا نعناع هندی هم استفاده کنید.

۸٫ رژیم غذایی مناسب

رژیم غذایی شما روی کیفیت خوابتان تاثیر مستقیمی می گذارد. برای داشتن خواب خوب و راحت توصیه های زیر را رعایت کنید:

  • مصرف نیکوتین، الکل و کافئین را کاهش بدهید:
    کافئین و نیکوتین تاثیر مهمی روی خوابیدن شما می گذارند و باعث بی خوابی و بی قراری تان می شوند. مصرف الکل نیز باعث می شود مدام از خواب بپرید و خواب راحتی نداشته باشید. بنابراین تا حد امکان مصرف قهوه، چای، نوشابه و همینطور منابع پنهان کافئین مثل شکلات، داروهای ضد سرفه و سایر داروهای بدون نسخه را کاهش بدهید.
  • مصرف قند را کنار بگذارید:
    با اینکه قند و شکر انرژی زیادی ایجاد می کنند اما این انرژی کوتاه مدت است و باعث نوسان قند خون می شود. کاهش قند خون در شب و هنگام خواب باعث بروز اختلالات خواب می شود.
  • غذاهایی که به خواب بهتر کمک می کنند بخورید:
    تریپتوفان نوعی اسید آمینه پیش ساز هورمون سروتونین است که در بدن به ملاتونین تبدیل می شود. بهتر است قبل از خواب میان وعده های مقوی که سرشار از ویتامین B6 هستند میل کنید. برای مثال می توانید تخمه آفتابگردان، موز و یا بیسکوییت های جوانه گندم بخورید. این خوراکی ها باعث افزایش تبدیل تریپتوفان به ملاتونین می شوند و در نتیجه روند خواب را راحت تر می کنند.
  • غذاهای حاوی منیزیم مصرف کنید:
    منیزیم یک ماده طبیعی است که اثرات آرام بخشی دارد. کمبود منیزیم باعث بروز مشکلاتی مثل اختلالات خواب، یبوست، لرزش یا گرفتگی عضلات، اضطراب، تحریک پذیری و درد می شود. غذاهای سرشار از منیزیم عبارتند از: حبوبات و مغزها، سبزیجات برگ سبز، سبوس گندم، بادام ، بادام زمینی و غلات کامل.

اختلالات خواب

نکات مهم برای داشتن خوابی راحت و آسوده

۱٫ به طور منظم ورزش کنید

ورزش مزایای سلامتی بی شماری دارد که از آن جمله می توان به کاهش خطر ابتلا به بیماری های قلبی عروقی، افزایش استقامت عضلات و کنترل وزن اشاره کرد. علاوه بر این، ۲۰ تا ۳۰ دقیقه ورزش روزانه می تواند به داشتن خوابی بهتر و راحت تر هم کمک کند. با این حال یادتان باشد که ۲ تا ۳ ساعت قبل از رفتن به رختخواب نباید فعالیت بدنی شدیدی داشته باشید چون این کار اثر برعکسی دارد و باعث بی خوابی تان می شود.

۲٫ تشک جدید بخرید

اگر تشکتان کهنه شده یا مناسب خوابیدن نیست آن را عوض کنید. تشک قدیمی یا نامناسب می تواند خوابتان را مختل کند. طبق اعلام بنیاد ملی خواب (National Sleep Foundation)، تشک‌‌های با کیفیت و مناسب چیزی حدود ۹ یا ۱۰ سال دوام می آورند. موقع خریدن تشک جدید حتما به راحتی و امنیت آن توجه کنید.

۳٫ قبل از خواب مشروبات الکلی مصرف نکنید

با اینکه الکل اثر آرام بخشی دارد اما می تواند باعث اختلال در الگوهای خواب شود و احتمال اینکه از خواب بپرید را بیشتر کند. از این گذشته، نوشیدن مشروبات الکلی قبل از خواب احتمال آپنه خواب و خروپف کردن را هم افزایش می دهد.

۴٫ برنامه خواب منظمی داشته باشید

بدن همه ما دارای یک چرخه طبیعی خواب و بیداری است. خوابیدن و بیدار شدن در ساعت‌های‌ مختلف شبانه روز این چرخه طبیعی را مختل می کند و باعث بروز اختلالات و مشکلات خواب می شود. برای جلوگیری از بروز این اتفاق، هر شب سر یک ساعت معین به رختخواب بروید و روز بعد هم در ساعت مشخصی از خواب بیدار شوید. بهتر است که این کار را حتی در روزهای تعطیل هم انجام بدهید تا بدنتان به یک روال خواب منظم عادت کند.

۵٫ محیط اتاق خوابتان را متناسب کنید

اینکه اتاق خوابتان یا محلی که در آن می خوابید راحت و مناسب باشد روی خوابیدنتان تاثیر بسیار زیادی دارد. برای مناسب سازی اتاق خوابتان موارد زیر را رعایت کنید:

  • دمای اتاق را متناسب نگه دارید. بهترین دما برای اتاق خواب چیزی بین ۲۰ تا ۲۵ درجه سانتیگراد است.
  • وسایلی که نور زیادی تولید می کنند را از اتاق خواب بیرون ببرید.
  • از پرده های مناسب برای تاریک نگه داشتن فضای اتاق استفاده کنید.

اختلالات خواب

۶٫ زمانی را به آرام سازی بدنتان اختصاص بدهید

آرام سازی ذهن و بدن یا انجام فعالیت هایی برای ایجاد آرامش قبل از خواب کمک زیادی به خواب بهتر و آرامتر شما می کند. برخی از این فعالیت ها عبارتند از:

  • تمرین های سبک مراقبه یا یوگا
  • کتاب خواندن
  • حمام کردن یا دوش گرفتن

یادتان باشد که نور آبی صفحه نمایش تلویزیون، کامپیوتر یا موبایل مغز را هوشیار می کند و مانع از به خواب رفتن بدن می شود.

۷٫ قبل از خواب وعده های غذایی سنگین و حجیم نخورید

خوردن غذاهای سنگین و حجیم و همین طور مواد غذایی تند باعث سوء هاضمه می شود و خواب را مختل می کند. به همین دلیل باید تا حد امکان از خوردن وعده های غذایی سنگین چند ساعت قبل از خواب خودداری کنید. اگر در این مدت گرسنه تان شد از میان وعده های سبک استفاده کنید.

۸٫ از نوشیدن مایعات فراوان قبل از خواب خودداری کنید

نوشیدن بیش از حد مایعات قبل از خواب روی کیفیت و طول خواب تاثیر منفی می گذارد. وقتی بیش از اندازه مایعات می نوشید، مجبور می شوید چندین بار در طول شب بیدار شوید و به دستشویی بروید.

۹٫ چرت نزنید!

اگر شب ها به سختی خوابتان می برد یا خیلی زود از خواب می پرید سعی کنید طول روز چرت های کوتاه مدت نداشته باشید تا شب راحت تر بخوابید. اگر حتما نیاز به چرت زدن دارید قبل از ساعت ۱ ظهر کمی بخوابید و بعد از ساعت ۳ بعد از ظهر دیگر چرت نزنید.

۱۰٫ از اتاق خواب فقط برای خوابیدن استفاده کنید

یادتان باشد که اتاق خواب فقط برای خوابیدن است نه کار کردن یا تلویزیون دیدن! برای بهبود کیفیت خوابتان نکات زیر را به خاطر داشته باشید:

  • از اتاق خواب فقط برای خوابیدن و فعالیت های جنسی استفاده کنید.
  • هیچ وقت از اتاق خوابتان برای کار، سرگرمی یا ورزش کردن استفاده نکنید.
  • وسایل الکترونیکی مثل تلویزیون، کامپیوتر و موبایل را داخل اتاق خواب نبرید.
  • به بچه ها یاد بدهید اتاق خواب جای خوابیدن است نه بازی کردن.

۱۱٫ عصرها کافئین مصرف نکنید

کافئین یک ماده محرک است و باعث افزایش سطح انرژی و تمرکز شما می شود. اگر می خواهید مواد غذایی کافئین دار مصرف کنید باید در طول روز و چندین ساعت قبل از خواب این کار را بکنید چون کافئین روند خواب آرام را مختل می کند. تحقیقات نشان می دهند که مصرف کافئین تا ۶ ساعت قبل از خواب تاثیر منفی و مضری روی روند خواب دارد.

اختلالات خواب

۱۲٫ از مکمل های ملاتونین استفاده کنید

ملاتونین هورمون تنظیم کننده چرخه خواب است. بسیاری از افرادی که دچار مشکلات و اختلالات خواب هستند از مکمل های ملاتونین برای برطرف کردن مشکلشان استفاده می کنند. برخی تحقیقات نشان می دهند که ملاتونین می تواند در درمان کودکان مبتلا به اختلالات خواب و همینطور اختلال نقص توجه و بیش فعالی (ADHD) موثر باشد. مکمل های ملاتونین را می توانید از داروخانه ها تهیه کنید اما توصیه می شود قبل از مصرف آنها برای کودکان حتما با پزشک مشورت کنید.

۱۳٫ از پیچ و تاب خوردن بیهوده در رختخواب خودداری کنید

اگر راحت خوابتان نمی برد نباید مدام در رختخواب پیچ  و تاب بخورید و این طرف و آن طرف شوید! به جای این کار بهتر است که قبل از رفتن به رختخواب زمانی را صرف آرام سازی بدنتان کنید تا وقتی به رختخواب رفتید راحت تر و زودتر بخوابید.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر بعد از تلاش های مکرر و صرف زمانی طولانی هنوز هم با اختلالات خواب دست و پنجه نرم می کنید و نمی توانید راحت و طولانی بخوابید حتما باید به پزشک مراجعه کنید تا تحت درمان قرار بگیرید. پزشک اختلالات خواب شما و همینطور عواملی که باعث به وجود آمدن یا تشدید این اختلالات می شوند را بررسی می کند و گزینه های درمانی مناسب را در اختیارتان قرار می دهد.

اختلالات خواب

خلاصه

خواب خوب و کافی سطح انرژی، عملکرد و سلامت عمومی بدن ما را بهبود می بخشد. برخی اختلالات مربوط به خواب می توانند این روند طبیعی را مختل و فرد را با مشکلاتی مواجه کنند. با رعایت بهداشت خواب و استفاده از برخی داروها و روش های درمانی می توان خواب راحت تر و بهتری داشت. با این حال افرادی که بعد از مدتها تلاش باز هم اختلال خوابشان برطرف نمی شود حتما باید تحت نظر پزشک قرار بگیرند تا مراحل درمان دقیق تر و کامل تر برای آنها انجام شود.


علت سقط مکرر چیست؟ چرا بعضی از زنان چندین سقط مکرر دارند؟ تجربه سقط جنین هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی دردناک است. برخی از خانم ها دچار سقط مکرر هستند و مجبورند فشار سوگ و مضرات مکرر و جسمی را تحمل کنند. در این مقاله از بخش زنان و زایمان موزیک دان به بررسی درمان سقط مکرر، علت و عوارض آن برای زنان می پردازیم.

سقط مکرر

ناامیدی زوجینی را که در اثر ضعف و زیان های حاملگی پی در پی قرار دارند، درک می کنیم. ما در این موارد تخصص داریم. ما به شما کمک می کنیم تا درک کنید که چرا این اتفاق می افتد و شما را از طریق روش ها و درمان هایی که می تواند مانع از بروز مجدد آن شود، راهنمایی می کنیم.

سقط مکرر

سقط مكرر اصطلاحي است كه به زني گفته مي شود که ۳ يا بيشتر سقط جنين را پشت سر هم تجربه كرده باشد. در حدود ۱ از صد زن در انگلیس سقط مکرر(تومیس) دارند. میزان اضطراب زنانی که سقط جنین را تجربه می کنند می توانند به سطحی شبیه به مواردی که در بیماران سرپایی روانی دیده می شود برسند.

داشتن یک سقط جنین می تواند به اندازه کافی ویران کننده باشد، اما داشتن یکی پس از دیگری غالباً یک تجربه بسیار آسیب زا است. فکر کردن در مورد تلاش دوباره می تواند مانند یک مبارزه بیهوده باشد، با این که بسیاری از زوج ها انتظار دارند که قبل از شروع بارداری ضرر دیگری را تجربه کنند. هر نوع حاملگی در آینده پر از امید خواهد بود اما همچنین دارای سطح اضطراب زیادی است. تحقیقات در مورد دلیل احتمالی سقط مکرر پس از سومین سقط مکرر توصیه می شود.

دلایل احتمالی زیادی برای سقط مکرر وجود دارد، از جمله:

  • مشکلات ژنتیکی و هورمونی
  • نقص عفونت و ترومبوفیلی (لخته شدن خون)
  • مشکلات رحم
  • ضعف دهانه رحم

متأسفانه،حتی پس از بررسی، همیشه پزشکان نمی توانند علت سقط مکرر را تشخیص دهند. با این حال، بیشتر زوج هایی که سقط جنین مکرر داشته اند، در آینده شانس خوبی برای بچه دار شدن دارند.

در صورت امكان، زوجین باید به یكی از متخصصان اختصاص داده شده در زمینه مدیریت سقط مكرر مراجعه كنند. مراقبتهای حاملگی خوب در این شرایط باعث ایجاد تفاوت اساسی می شود. شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه مراجعه به یک بخش بارداری زودرس می تواند خطر سقط جنین های بعدی را کاهش دهد.

مهم است بدانید که انجام آزمایشات لزوماً به معنای یافتن علت یا دلایلی نیست. در حدود نیمی از زوجینی که مورد تحقیق قرار گرفته اند دلیل صحیحی برای سقط جنین ندارند. این می تواند بسیار ناامید کننده باشد، اما همچنین خبرهای مثبتی است زیرا به این معنی است که احتمال موفقیت آمیز بودن بارداری بعدی، بدون هیچ گونه معالجه ای وجود دارد.

اگر مشکلی شناسایی شود، هنوز هم احتمال وجود یک بارداری موفق شانس زیادی دارد. این به آنچه پیدا شده است و اینکه آیا درمانی برای کاهش خطر دفعه بعدی وجود دارد بستگی دارد مثلا:

برخی از سقط جنین ها به صورت اتفاقی ایجاد می شوند (مثلاً ناهنجاری کروموزومی در کودک) و نمی توان پیش بینی کرد یا از آن جلوگیری کرد. خوشبختانه، آنها به احتمال زیاد دوباره اتفاق نمی افتند.

برخی از دلایل سقط جنین قابل درمان نیست زیرا هیچ راهی برای تغییر مشکل اساسی (به عنوان مثال مشکلی در کروموزوم والدین) وجود ندارد، اما ممکن است به والدین توصیه شود گزینه های دیگر (مانند استفاده از تخمک دهنده یا اسپرم)را در نظر بگیرند.

دلایل سقط مکرر

عوامل ژنتیکی

درحدود ۵ از هر ۱۰۰ زن که دچار سقط جنین مکرر شده اند، آنها یا شریک زندگی خود در یکی از کروموزوم های خود اختلال داشتند (ساختار ژنتیکی درون سلول های ما که حاوی DNA ما و ویژگی هایی است که از والدین خود به ارث می بریم) اگرچه چنین ناهنجاری هایی ممکن است هیچ مشکلی برای شما یا شریک زندگی شما ایجاد نکند، اما ممکن است در صورت انتقال به کودک شما گاهی اوقات مشکلی ایجاد کند.

 ناهنجاری در جنین

جنین تخم بارور شده است. ناهنجاری در جنین شایع ترین دلیل از دست دادن جنین است. CRGH می تواند آزمایش PGS را روی جنین ها قبل از کاشت انجام دهد تا از انتقال جنین های غیر طبیعی ژنتیکی جلوگیری شود.

 عوامل خود ایمنی

آنتی بادی ها موادی هستند که در خون ما برای مقابله با عفونت ها تولید می شوند. حدود ۱۵ در هر ۱۰۰ زن که دچار سقط جنین مکرر شده اند،  آنتی بادی های خاصی به نام آنتی بادی های ضد فسفولیپید (aPL) در خون خود دارند. از هر ۱۰۰ زن با حاملگی طبیعی کمتر از دو نفر آنتی بادی APL دارند. برخی از افراد آنتی بادی تولید می کنند که در برابر بافت های بدن واکنش نشان می دهند.این به عنوان یک واکنش خود ایمنی شناخته شده است و اتفاقی است که برای زنانی که آنتی بادی APL دارند رخ می دهد.اگر آنتی بادی های APL و سابقه سقط جنین وجود داشته باشد، احتمال بارداری موفقیت آمیز شما ممکن است تنها یک در ده باشد.

نوع دیگر آنتی بادی که با کاهش بارداری همراه است،آنتی بادی ضد هسته ای است.بیماری که ما به طور معمول با آنتی بادی های ضد هسته ای در ارتباط هستیم،لوپوس اریتماتوز سیستمیک (SLE) است.میزان ریزش حاملگی در بیماران SLE بسیار بیشتر از جمعیت عمومی است.اگرچه بیشتر زنانی که دچار سقط جنین مکرر هستند علائم بالینی SLE ندارند،اما بسیاری از آنها پدیده خود ایمنی دارند که مشابه مواردی است که در بیماران SLE مشاهده می شود.جفت در این زنان ملتهب و ضعیف است.

آنتی بادی های تیروئید نشانگر بارداری”در معرض خطر” است. دو آنتی بادی مورد مطالعه، آنتی بادی های ضد تیروئید پراکسیداز و آنتی بادی ضد تیروگلوبولین، در مجموع به عنوان آنتی بادی های ضد تیروئید (ATA) گفته می شوند.

 ساختار رحم

مشخص نیست که تا چه حد بی نظمی در ساختار رحم شما می تواند بر خطر سقط جنین مکرر تأثیر بگذارد. تخمین تعداد زنانی که دچار سقط جنین مکرر می شوند نیز از این تعداد از دو تا از ۱۰۰ تا ۳۷ نفر از ۱۰۰ متغیر است و یا زود زایمان می کنند تغییرات جزئی در ساختار رحم شما باعث سقط جنین نمی شود.

 دهانه رحم ضعیف

در بعضی از خانمها ورود رحم (دهانه رحم) خیلی زود در دوران بارداری باز می شود و باعث از بین رفتن جنین در ماه سوم تا ششم می شود. این به دلیل داشتن دهانه رحم ضعیف (یا “ناکارآمد”) است. به عنوان علت از دست رفتن بارداری بیش از حد مورد بررسی قرار می گیرد زیرا در خارج از بارداری هیچ آزمایش واقعا قابل اعتمادی برای آن قابل انجام نیست.

 عفونت ها

اگر یک عفونت جدی به جریان خون شما وارد شود، ممکن است به سقط جنین منجر شود. اگر در اوایل بارداری به عفونت واژن بنام واژینوز باکتریایی مبتلا شوید، ممکن است خطر ابتلا به سقط جنین در حدود ماههای چهارم تا ششم یا زایمان زودرس را افزایش دهد. معلوم نیست که آیا عفونت ها باعث از بین رفتن سقط جنین می شوند یا خیربرای این اتفاق، باکتری یا ویروس باید در سیستم شما قادر به زنده ماندن بدون ایجاد علائم کافی باشند. این امر بیماری هایی مانند سرخک، تبخال، لیستریا، توکسوپلاسموز و سیتومگالوویروس را رد می کند (بنابراین در صورت سقط جنین مکرر، نیازی به آزمایش برای آنها ندارید).

شرایط خون

ترومبوفیلی ارثی گروهی از اختلالات ژنتیکی در مسیرهای لخته شدن خون را تشکیل می دهد و منجر به تشکیل غیر طبیعی لخته خون (ترومبی) می شود. یک مسیر مشترک شامل مقاومت در برابر ضد انعقاد کننده طبیعی به نام پروتئین فعال شده C (APC) است. این بیماری ها در مطالعات متعددی نشان داده شده است كه باعث ایجاد عوارض عروقی می شود كه منجر به سقط جنین،مرگ داخل رحمی جنین، پره اكلامپسی (توكسمی بارداری) و سندرم HELLP می شود كه نوعی شدید از پره اكلامپسی است كه با همولیز (سلول های خونی) مشخص می شود. که افزایش سطح آنزیم های کبدی و ترومبوسیتوپنی (تعداد پلاکت پایین) است.

زنانی که ژنهای Trombophilias ارثی دارند، در مقایسه با جمعیت عادی احتمالاً (۲ تا ۱۴ بار) دچار مشکل لخته شدن هستند که منجر به سقط جنین می شود.

سه جهش اصلی ژن که منجر به ترومبوفیلی ارثی می شوند عبارتند از:

  • جهش فاکتور V لیدن
  • جهش ژنی فاکتور II (پروترومبین) G20210
  • جهش متیلن تترا هیدروفولات ردوکتاز (MTHFR) و منجر به هیپرهموسیتینمی

شایع ترین علت مقاومت APC ناشی از جهش نقطه (یک جفت مبتنی بر DNA) در محل برش فاکتور V،به نام فاکتور V لیدن است.شایع ترین ترومبوفیلیای ارثی است که شیوع آن در جمعیت قفقاز ۱۰٪ است.این جهش در ۶۰٪ از بیمارانی که در دوران بارداری تشکیل لخته دارند کشف شده است،همچنین علت اصلی لخته شدن خون در ارتباط با استفاده از قرص های ضد بارداری است. جهش ژن پروترومبین(فاکتور II)در ۷٫۸ ٪ از زنانی که به دلیل اختلال در لخته شدن،سقط جنین را تجربه کرده اند رخ داده است.فاکتور دوم یکی از عوامل اصلی در مسیر لخته شدن است.

هموسیستئین معمولاً در مقادیر کم در جریان خون وجود دارد.این ماده از رژیم غذایی متیونین،یک اسید آمینه است.جهش ژنی برای آنزیم متیلن تتاهیدروفولات ردوکتاز (MTHFR) منجر به ایجاد هموسیستئین در جریان خون می شود.این وضعیت،که به آن هیپرهموسیتینمی گفته می شود،منجر به تشکیل لخته خون و سخت شدن شریان ها، حتی در کودکی می شود. کمبود تغذیه ای ویتامین های B6 ، B12 و اسید فولیک این مشکل را تشدید می کند.زنانی که هموزیگوت جهش ژنتیکی MTHFRدارند (هر دو آلل او که دارای جهش هستند)در معرض بیش از یک خطر افزایش دو برابری سقط جنین هستند.

سیستم ایمنی

مطالعات اخیر درک ما را از مسیرهایی که سلولهای مجاز باروری (تنظیم کننده تنظیم Th2 و T) یا سلولهای آنتاگونیستی (Th1 Th17و سلولهای کشنده طبیعی) را بیشتر می کنند، بهبود بخشیده است. کاهش مسیرهای غیر طبیعی از فعال شدن سیستم ایمنی و ترویج مواردی که پذیرش جنین را تشویق می کنند، می تواند موجب حفظ بارداری تا زایمان نوزاد سالم شود.

تخمدان های پلی کیستیک و سقط مکرر

اگر تخمدانهای پلی کیستیک دارید تخمدان های شما کمی بزرگتر از تخمدانهای عادی هستند و فولیکولهای کوچکتر از حد طبیعی تولید می کنند. این ممکن است به عدم تعادل هورمون ها مرتبط باشد. تقریباً نیمی از خانمهایی که سقط جنین مکرر دارند،تخمدانهای پلی کیستیک دارند. این تقریباً دو برابر تعداد زنان جامعه است.

داشتن تخمدان های پلی کیستیک دلیل مستقیمی در از دست دادن مکرر بارداری نیست و به معنای این نیست که شما در معرض خطر بیشتری برای سقط جنین هستید. ما مطمئن نیستیم که دلیل این موضوع چیست.

بسیاری از خانم هایی که تخمدان های پلی کیستیک دارند و از دست دادن بارداری مکرر، هورمون بالایی به نام هورمون لوتئین ساز (LH)در خون آنها وجود دارد. با این حال، کاهش سطح LH قبل از بارداری، شانس تولد موفقیت آمیز را بهبود نمی بخشد.

 دیابت و مشکلات تیروئید

دیابت یا اختلالات تیروئید می تواند عواملی در سقط جنین مکرر باشد.آنها تا زمانی که تحت درمان قرار بگیرند و تحت کنترل نگه داشته شوند باعث سقط جنین مکرر نمی شوند.

علائم سقط جنین

شایع ترین علامت سقط جنین خونریزی واژن است. این می تواند از لکه بینی سبک یا ترشحات قهوه ای گرفته تا خونریزی شدید و خون یا لخته های قرمز روشن متفاوت باشد. ممکن است خونریزی چندین روز طول بکشد.

با این حال، خونریزی واژن سبک در سه ماهه اول (۳ ماه اول) بارداری نسبتاً شایع است و لزوماً به معنای سقط جنین نیست.اگر خونریزی واژن دارید، در اسرع وقت با پزشک معالج خود تماس بگیرید.

اگر ۳ یا بیشتر سقط جنین را پشت سر هم داشته باشید (سقط مکرر) و نگران بارداری فعلی خود هستید، می توانید برای ارزیابی سریع به بخش بارداری اولیه مراجعه کنید. یک واحد بارداری زودرس در نزدیکی خود پیدا کنید.

علائم دیگر سقط مکرر جنین عبارتند از:

  • گرفتگی و درد در قسمت تحتانی شکم شما
  • ترشح مایعات از واژن شما
  • ترشح بافت از مهبل(واژن)شما
  • دیگر علائم بارداری مانند احساس بیمار بودن و حساسیت به پستان را تجربه می کنید

چه موقع فورا باید به پزشک مراجعه کنید

در موارد نادر، سقط جنین اتفاق می افتد زیرا بارداری در خارج از رحم ایجاد می شود. این به عنوان یک حاملگی خارج رحمی شناخته می شود. حاملگی خارج رحمی به طور بالقوه جدی است زیرا خطر این بیماری وجود دارد که ممکن است خونریزی داخلی را تجربه کنید.

علائم حاملگی خارج رحمی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • درد مداوم و شدید معده، معمولاً از یک طرف
  • خونریزی یا لکه بینی واژینال، معمولاً پس از شروع درد
  • درد در نوک پستان
  • اسهال و استفراغ
  • احساس ضعف

علائم یک حاملگی خارج رحمی معمولاً بین هفته های ۵ تا ۱۴ بارداری ظاهر می شود.

برنامه مراقبت بعد از سقط مکرر

به دنبال سقط مکرر، معمولاً برای مشخص کردن مشکل، آزمایش خون خاص و اسکن انجام می شود. در صورت امكان، شما به یك واحد ویژه برای مدیریت سقط مكرر منتقل می شوید. غالباً، مراقبت خوب از دوران قبل از تولد در این شرایط تفاوت بزرگی ایجاد می کند. شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه مراجعه به یک بخش بارداری زودرس می تواند خطر سقط جنین های بعدی را کاهش دهد.

آزمایش خون:

آزمایش خون ممکن است مورد استفاده قرار گیرد برای بررسی عوارضی، مانند اختلالات لخته شدن خون. تخمدان های پلی کیستیک و مقادیر بالای آنتی بادی های خاص که می توانند با تأثیر در جریان خون جفت در بارداری تداخل کنند یا باعث اتصال غیر طبیعی جفت در رحم شوند.

تحقیقات رحمی:

رحم غیر طبیعی می تواند خطر سقط مکرر و تولد زودرس را افزایش دهد. روش های مختلفی برای بررسی شکل رحم وجود دارد و بسته به یافته ها ممکن است عمل جراحی توصیه شود.

خونریزی در دوران بارداری با وجود سقط جنین قبلی

اگر بعد از یک یا چند سقط جنین قبلی در بارداری فعلی خونریزی دارید، تحقیقات اخیر نشان داده است که پروژسترون می تواند مفید باشد. این تحقیق در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و نشان داد هرچه سقط جنین قبلی بیشتر باشد، از مزایای درمان پروژسترون سود بیشتری برده می شود.

پروژسترون هورمونی است که به ضخیم شدن پوشش رحم کمک می کند و به بدن مادر کمک می کند کودک در حال رشد را قبول کند. این ماده به صورت مایع (قرص) تجویز می شود و روزانه دو بار در مهبل (مانند قرار دادن تامپون) مصرف می شود.

مطالعه ای که نشان داد پروژسترون می تواند یک درمان مؤثر باشد، یک کارآزمایی کنترل شده بزرگ، چندسان و تصادفی است که استاندارد کارآزمایی های تحقیقاتی است.

۴۱۵۳ زن مبتلا به خونریزی حاملگی زودرس از ۴۸ بیمارستان در سراسر انگلیس در این مطالعه شرکت کردند. در حدود نیمی از خانمها قرص پروژسترون واژینال و نیمی دیگر قرص های دارونما (آدمک) داده شد. یافته ها:

در مورد زنان بدون سقط جنین قبلی: میزان تولد زنده در گروه پروژسترون ۷۴٪ (۸۲۴/۱۱۱۱) و ۷۵٪ (۸۴۰/۱۱۲۷) در گروه دارونما بوده است،یعنی فایده ای ندارد.

برای زنانی که ۱ تا ۲ مورد سقط جنین قبلی داشته اند: میزان زایمان زنده در گروه پروژسترون ۷۶٪ (۵۹۱/۷۷۷) و ۷۲٪ (۵۳۴/۷۳۸) در گروه دارونما بوده است.

برای زنانی که سه یا چند مورد سقط جنین قبلی داشته اند: میزان تولد زنده در گروه پروژسترون ۷۲٪ (۹۸/۱۳۷) و در گروه دارونما ۵۷٪ (۱۴/۸۵۸) بود،یعنی نتیجه قابل توجه.

در این مطالعه نگرانی ایمنی از درمان پروژسترون مشاهده نشده است.

افکار و احساسات بعد از سقط مکرر

از دست دادن نوزاد بعد از دیگری می تواند ویران کننده باشد. ممکن است تعجب کنید که آیا شما هرگز بچه دار خواهید شد – یا حتی آیا باید به تلاش خود ادامه دهید.

کنار آمدن با خانواده، دوستان یا همکارانی که باردار هستند و یا نوزادان جدیدی دارند، سخت است. از این گذشته، ممکن است دریابید که دقیقاً همانطور که به حمایت بیشتر اطرافیان احتیاج دارید، مردم سخت تر می دانند چه بگویند یا چگونه شما را حمایت کنند.

ممکن است احساس کنید که در یک حلقه تکرار شده قرار گرفته اید: از دست دادن، تلاش دوباره، امید، نگرانی و انتظار.

اگر هیچ بافت حاملگی در رحم شما باقی نماند، هیچ درمانی لازم نیست. اما اگر هنوز بافت حاملگی در رحم وجود دارد، گزینه های شما عبارتند از:

  • انتظار – منتظر بمانید تا بافت به طور طبیعی از رحم خارج شود
  • خدمات پزشکی – از داروهایی استفاده کنید که باعث می شود بافت از رحم شما خارج شود
  • عمل جراحی – بافت در جراحی جدا شود

خطر عوارض برای همه این گزینه ها بسیار ناچیز است. مهم است که همه آنها را با پزشک مسئول مراقبت های خود در میان بگذارید.

اگر در سه ماهه اول سقط جنین دارید، ممکن است ۷ تا ۱۴ روز پس از سقط جنین صبر کنید تا بافت به طور طبیعی خارج شود. این به قسمت مدیریت انتظار می رود.

اگر درد و خونریزی در این مدت کاهش یافته یا کاملاً متوقف شده باشد، این بدان معنی است که سقط جنین به پایان رسیده است.به شما توصیه می شود بعد از ۳ هفته آزمایش بارداری خانگی انجام دهید. اگر آزمایش نشان داد شما هنوز باردار هستید، ممکن است لازم باشد آزمایش های بیشتری انجام دهید.

اگر درد و خونریزی در طی ۷ تا ۱۴ روز آغاز نشده باشد یا ادامه یابد یا بدتر شود، این بدان معنی است که سقط جنین شروع نشده یا به پایان نرسیده است. در این حالت، اسکن دیگری به شما پیشنهاد می شود.

بعد از این اسکن، شما ممکن است تصمیم بگیرید که یا منتظر بمانید که سقط جنین به طور طبیعی اتفاق بیفتد، یا به درمان دارویی یا عمل جراحی بپردازید. اگر منتظر بمانید،متخصص مراقبت های بهداشتی شما باید ۱۴ روز بعد وضعیت شما را دوباره بررسی کند.

اگر خونریزی خیلی زیاد شد، شما درجه حرارت بالایی (تب) دارید یا درد شدید را تجربه می کنید، بلافاصله با بیمارستان خود تماس بگیرید.

میزان هورمون HCG در بدن پس از سقط جنین

دارو

اگر نمی خواهید منتظر بمانید، ممکن است دارو را برای از بین بردن بافت انتخاب کنید یا اگر طی ۲ هفته به طور طبیعی از بین نرفت.این شامل گرفتن قرص هایی است که باعث می شوند دهانه رحم باز شود و به این ترتیب بافت خارج شود.

در بیشتر موارد، به شما قرص هایی با نام pessaries پیشنهاد می شود که مستقیماً در مهبل شما قرار می گیرند، جایی که حل می شوند.

قرص ها معمولاً طی چند ساعت شروع به کار می کنند. علائمی شبیه به یک دوره سنگین مانند گرفتگی و خونریزی شدید واژن را تجربه خواهید کرد. همچنین ممکن است تا ۳ هفته خونریزی واژن را تجربه کنید.

در اکثر واحدها، شما برای تکمیل سقط جنین به خانه اعزام می شوید. این بی خطر است، اما اگر خونریزی بسیار زیاد شود، به بیمارستان خود زنگ بزنید.

به شما توصیه می شود ۳ هفته پس از مصرف این دارو آزمایش بارداری خانگی انجام دهید. اگر آزمایش بارداری نشان دهد که هنوز باردار هستید، ممکن است لازم باشد آزمایش های بیشتری انجام دهید.

اگر خونریزی در طی ۲۴ ساعت از شروع مصرف دارو شروع نشده است، ممکن است به شما توصیه شود که در مورد گزینه های خود با متخصص مراقبت های بهداشتی تماس بگیرید.

عمل جراحی سقط مکرر جنین

در بعضی موارد از جراحی برای از بین بردن هر بافت باقی مانده حاملگی استفاده می شود. ممکن است به شما توصیه شود که اگر:

  • خونریزی شدید مداوم را تجربه می کنید
  • شواهدی وجود دارد که نشان می دهد بافت حاملگی آلوده شده است
  • دارو یا منتظر ماندن بافت به طور طبیعی ناموفق بوده است
  • جراحی شامل از بین بردن هر بافت باقی مانده در رحم شما با دستگاه مکش است. اگر هر دو مورد مناسب نبود، باید از بیهوشی عمومی یا بی حسی موضعی استفاده کنید.

سقط جنین

داروهای رقیق کننده خون

زنان مبتلا به مشکلات خود ایمنی یا لخته شدن (ترومبوفیلی) ممکن است با آسپرین و هپارین با دوز کم درمان شوند. این داروها را می توان در دوران بارداری مصرف کرد تا خطر سقط جنین کاهش یابد. قبل از استفاده از این داروها باید با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی صحبت کنید زیرا احتمال بروز مشکلات جدی خونریزی (مانند زخم معده) را افزایش می دهد.

اصلاح سایر مشکلات پزشکی

سقط جنین مکرر ممکن است مربوط به برخی مشکلات پزشکی باشد. اینها شامل سطح غیر طبیعی قند خون، غده تیروئید پر کار یا کم تحرک یا سطح بالای هورمون پرولاکتین است. درمان شرایط پزشکی مانند دیابت، اختلال عملکرد تیروئید یا سطح بالای پرولاکتین می تواند شانس ابتلا به یک بارداری سالم و کامل را بهبود بخشد.

غربالگری ژنتیکی

در حدود ۵٪ از زوجین مبتلا به RPL، یکی از والدین مجدداً تنظیم (جابجایی) کروموزومهای خود را دارد. اگر یکی از والدین جابجایی داشته باشد، این می تواند باعث جنین هایی با عدم تعادل کروموزومی شود که احتمال سقط جنین بیشتر است. خون والدین می تواند مورد بررسی قرار گیرد (کاریوتایپ شده) برای دیدن اینکه آیا آنها جابجایی دارند.

اگر مشکل کروموزومی یافت شود، پزشک ممکن است مشاوره ژنتیکی را توصیه کند. در حالی که بسیاری از زوجین با جابجایی در نهایت بارداری سالم را بطور طبیعی تجربه می کنند، ممکن است پزشک معالجه باروری مانند لقاح آزمایشگاهی (IVF) را پیشنهاد کند. در طی IVF، تخمک ها و اسپرم ها در خارج از بدن در یک آزمایشگاه مخلوط می شوند. بعد از IVF، قبل از بازگشت جنین به رحم، می توان آنها را آزمایش کرد (غربالگری ژنتیکی preimplantation) این امر به جنین های بدون جابجایی اجازه می دهد تا احتمال بارداری سالم افزایش یابد.

انتخاب سبک زندگی

به طور کلی، هرچه زن سالم تر باشد، احتمال بارداری سالم را افایش می دهد.قطع سیگار و متوقف کردن مصرف غیرقانونی مواد مخدر (مانند کوکائین) خطر سقط جنین را کاهش می دهد. محدود کردن مصرف الکل و کافئین نیز ممکن است کمک کند. اضافه وزن داشتن با افزایش خطر سقط جنین همراه است، بنابراین کاهش وزن نیز ممکن است به پیامدهای بارداری کمک کند. هیچ مدرکی مبنی بر استرس، اضطراب یا افسردگی خفیف باعث ابتلا به سقط جنین نیست. با این حال، این ها مشکلات مهمی است که همراه RPL است. پشتیبانی روانشناسی و مشاوره می تواند به زوجین کمک کند تا در مقابل درد عاطفی سقط جنین کنار بیایند و یک محیط سالم برای بارداری ایجاد کنند.

تخمک گذاری بعد از سقط جنین

درمان های ضد و نقیض

هیچ مدرکی مبنی بر تزریق وریدی (IV) محصولات خون (مانند ایمونوگلوبولین داخل وریدی [IVIG]) یا داروها (مانند تزریق روغن سویا) وجود ندارد تا خطر سقط جنین را کاهش می دهد.

سقط مکرر چقدر شایع است؟

در حدود یک زن در ۱۰۰ مورد سقط مکرر را تجربه می کند. ناامید کننده است، ولی اغلب معلوم نیست که چرا این اتفاق برای برخی از زنان ادامه می یابد. برای حدود نیمی از موارد سقط مکرر پزشکان نمی توانند دلیل پیدا کنند.

اما برخی از مشکلاتی که باعث می شود برخی از خانم ها دوباره و دوباره دچار سقط جنین شوند، قابل شناسایی هستند.

شانس من برای داشتن یک کودک سالم چقدر است؟

اگر سقط جنین شما توضیح داده نشده است، در آینده شانس زیادی دارید که بارداری موفقی داشته باشید. از ابتدای بارداری شما بسیار مراقبت می شوید و از پشتیبانی و اسکن اضافی برخوردار خواهید شد.

یک تیم اختصاصی شما را در بخش بارداری زودرس (EPU) مراقبت می کند. این مراقبت و پشتیبانی نزدیک به خودی خود می تواند شانس شما را برای یک بارداری موفق افزایش دهد. حدود سه چهارم زنانی که سقط جنین مکرر برایشان توضیح نداده نشده، در نهایت با داشتن حمایت و مراقبت صحیح، یک نوزاد سالم به وجود می آورند.

اگر شما یا شریک زندگی تان مشکل کروموزومی دارید که باعث سقط جنین می شود، دشوار است بگویید که اگر فقط تلاش کنید، شانس شما برای داشتن یک کودک سالم چقدر است. هر زوج با هم فرق دارند، بنابراین برای مشاوره به پزشک متخصصی مراجعه می کنید که در زمینه اختلالات ژنتیکی تخصص دارد.

برخی،اما نه همه شرایطی که باعث سقط مکرر می شوند قابل درمان هستند. متخصص زنان و زایمان بهترین شخصی است که در مورد شانس موفقیت شما می تواند به شما پاسخ دهد. او نمی تواند به طور قطع به شما بگوید – هیچ کس نمی تواند.اما او می تواند تاریخچه پزشکی، سن شما و نتایج آزمایش را هنگام گفتگو در مورد شانس خود با شما در نظر بگیرد. پشتیبانی زیاد می تواند کمک کند. درمورد احساسات خود با دوستان، خانواده و پزشک خود صحبت کنید.

چه کاری می توان برای درمان سقط مکرر انجام داد؟

غربالگری برای مشکلات ژنتیکی

برای بررسی ناهنجاریهای کروموزومی، شما و شریک زندگی خود باید آزمایش خون دهید. این آزمایش به عنوان کاریوتیپ شناخته می شود. اگر به نظر برسد که یا هردوی شما دچار یک ناهنجاری هستید، باید به پزشک متخصص بنام ژنتیک بالینی مراجعه کنید. آنها به شما خواهند گفت كه شانس شما برای حاملگی های بعدی چقدر است و انتخاب های شما را توضیح می دهند. این امر به عنوان مشاوره ژنتیکی شناخته می شود. این می تواند به شما کمک کند تصمیم بگیرید که می خواهید برای آینده چه کاری انجام دهید. اگر به نظر می رسد سایر اعضای خانواده شما تحت تأثیر همین مشکل قرار دارند، ممکن است به آنها نیز مشاوره ژنتیکی نیز داده شود.

درمان سقط مکرر با غربالگری برای ناهنجاری های جنین

اگر سابقه سقط جنین مکرر دارید و می ترسید نوزاد بعدی خود را از دست بدهید، ممکن است پزشکان توصیه کنند که ناهنجاری های موجود در جنین یا جفت را بررسی کنید. آنها این کار را با بررسی کروموزوم های جنین از طریق کاروتایپ انجام می دهند، اگرچه همیشه نتیجه گیری امکان پذیر نیست. آنها همچنین ممکن است جفت را از طریق میکروسکوپ معاینه کنند. نتایج این آزمایشات ممکن است به آنها کمک کند تا انتخاب و روش درمانی احتمالی خود را با شما در میان بگذارند.

درمان آنتی بادی APL

شواهدی وجود دارد که نشان می دهد در صورت داشتن آنتی بادی های APL و سابقه سقط جنین مکرر، درمان با قرص های آسپیرین با دوز کم و تزریق هپارین با دوز کم در اوایل بارداری ممکن است احتمال تولد زنده تا حدود هفت را افزایش دهد.

حتی در طول درمان، شما می توانید در دوران بارداری از مشکلات دیگر (از جمله پره اکلامپسی، محدودیت در رشد کودک و تولد زودرس) برخوردار شوید. شما باید با دقت کنترل شوید تا بتوانید برای هر مشکلی که بوجود آمده است، درمان مناسب ارائه شود.

استروئیدها (انواع خاصی از هورمون های طبیعی یا مصنوعی) برای درمان آنتی بادی های aPL در از دست دادن بارداری مکرر استفاده شده اند، اما به نظر نمی رسد آنها شانس زایمان موفقیت آمیز را در مقایسه با آسپیرین و هپارین بهبود بخشند.

 درمان آنتی بادی های ضد هسته ای

زنان مبتلا به ANA با پردنیزولون، کورتیکواستروئید درمان می شوند، که روند التهاب را سرکوب می کند و سلول را تثبیت می کند. پردنیزون به راحتی از جفت عبور نمی کند و توسط آنزیم های موجود در جفت نیز شکسته می شود تا در جنین تنها در مقادیر کم قرار بگیرد. علاوه بر این، بدن معادل ۸ میلی گرم در روز از این کورتیکواستروئید تولید می کند. هنگامی که نشان داده شد، پردنیزون قبل از برداشت باید آغاز شود.

درمان سقط مکرر با غربالگری برای ناهنجاری ها در ساختار رحم

برای بررسی و ارزیابی هرگونه ناهنجاری در ساختار رحم باید به شما اسکن سونوگرافی لگنی پیشنهاد شود، تا در صورت لزوم بتوان آنها را درمان کرد.

 آزمایش و درمان دهانه رحم ضعیف

اگر دهانه رحم ضعیفی دارید، اسکن سونوگرافی واژینال در دوران بارداری ممکن است نشان دهد که احتمالاً دچار سقط جنین هستید یا خیر.

اگر دهانه رحم ضعیفی دارید ممکن است به شما پیشنهاد شود که بخیه را در دهانه رحم قرار دهید، تا مطمئن شوید که بسته می ماند. این کار معمولاً از طریق مهبل انجام می شود، اما گاهی اوقات ممکن است از طریق یک برش”خط بیکینی”در شکم شما، دقیقاً بالای خط موهای پوکیک انجام شود.

اگرچه داشتن بخیه دهانه رحم بعد از ماه سوم بارداری کمی خطر ابتلا به سقط جنین را کاهش می دهد، اما اثبات نشده است که شانس زنده ماندن کودک شما را بهبود می بخشد. از آنجا که تمام عملها خطری را شامل می شود، پزشکان باید تنها در صورتی که شما و کودک شما سالم هستید، آن را پیشنهاد کنند. آنها باید در مورد خطرات و مزایا با شما بحث کنند.

درمان سقط مکرر با غربالگری عفونت واژن

اگر در ماه های چهارم تا ششم بارداری دچار سقط جنین شده اید و یا سابقه ابتلا به زایمان زودرس را دارید، ممکن است برای عفونت معروف به واژینوز باکتریایی (BV) آزمایشاتی (و در صورت لزوم) انجام شود.

اگر مبتلا به BV هستید، درمان با آنتی بیوتیک ها می تواند به کاهش خطرات از دست دادن کودک یا زایمان زودرس کمک کند. شواهد و مدارک کافی وجود ندارد تا مطمئن شویم که این امر باعث تغییر در احتمال زنده ماندن نوزاد می شود.

درمان سقط مکرر با درمان ترومبوفیلی

ترکیبی از آسپرین با دوز کم به علاوه تزریق هپارین با وزن مولکولی کم برای درمان ترومبوفیلی ارثی استفاده می شود.درمان قبل از شروع بارداری شروع می شود و چهار تا شش هفته پس از تولد ادامه می یابد.مکمل اسید فولیک به بیماران مبتلا به جهش ژن MTHFR داده می شود.

 آزمایش و درمان مشکل سیستم ایمنی بدن

آزمایش خون برای بررسی تعداد سلولها و فعالیتهای سلولهای نژادی ممکن است به آشکار شدن یک مشکل اساسی کمک کند. درمان استروئید نشان داده شده است که سلولهای NKبالا رفته آندومتر را در زنان با سقط جنین مکرر کاهش می دهد (مجله آمریکایی ایمنیولوژی تولید مثل ۲۰۱۰ AS Bansal)

درمان سقط مکرر با درمان هورمونی

پیشنهاد شده است که مصرف پروژسترون یا هورمونهای گنادوتروپین کوریونی انسانی در اوایل بارداری می تواند به جلوگیری از کاهش حاملگی کمک کند.

اگر احساس می کنید می خواهید دوباره برای بچه دار شدن تلاش کنید، ممکن است بخواهید مقاله ما در مورد تخمک گذاری بعد از سقط جنین را بخوانید.


انواع اختلالات غدد بزاقی چیست؟ آیا سنگ غدد بزاقی نگران کننده است؟ چه ریسک فاکتور‌هایی برای آن وجود دارد؟ تشخیص و درمان این سنگ‌ها چگونه خواهد بود؟ غدد بزاقی داخل دهان قرار دارند و هر روز حدود یک لیتر بزاق تولید می کنند. این بزاق روی روان شدن و لغزندگی داخل دهان اثر می گذارد و باعث انجام عمل بلع، محافظت از دندان ها در برابر باکتری ها و همین طور هضم بهتر غذا می شود. بزاق عمدتا از آب تشکیل شده اما حاوی ترکیبات ضد باکتریایی و آنزیم های گوارشی نیز می باشد. موزیک دان در این بخش از بیماری‌ ها به بررسی انواع غدد بزاقی، علائم، تشخیص و درمان اختلالات مربوط به آن‌ها به خصوص سنگ غدد بزاقی خواهد پرداخت.

سنگ غدد بزاقی

غدد بزاقی

سه جفت غده بزاقی اصلی در بدن وجود دارد که عبارتند از:

  • غدد پاروتید یا بناگوشی: داخل گونه ها
  • غدد تحت فکی: کف دهان
  • غدد زیر زبانی: زیر زبان

علاوه بر این صدها غده بزاقی دیگر نیز در سراسر دهان و گلو وجود دارد. بزاقی که از این غدد ترشح می شود توسط لوله های کوچکی که به آنها “داکت” گفته می شود وارد دهان می شود. وقتی غدد بزاقی یا مجرای آنها دچار مشکل می شوند، علائمی مثل تورم غده بزاقی، خشکی دهان، درد، تب و ترشحات بد مزه بروز می کند.

سنگ غدد بزاقی

غدد بزاقی چه وظایفی دارند؟

لغزندگی و روان کردن

اصلی ترین وظیفه غدد بزاقی روان کردن و ایجاد لغزندگی در دهان است. غدد بزاقی دهان طوری طراحی شده اند که موقع غذا خوردن، بلعیدن و صحبت کردن بزاق ترشح کنند و این بزاق تمام فضای دهان را بپوشاند. به این ترتیب غذا راحت تر و سریع تر از لوله مری به معده می رسد.

هضم کنندگی

عمل هضم غذا در واقع از دهان شروع می شود چون بزاق حاوی آنزیم هایی مثل آمیلاز است که در تجزیه نشاسته در قندهای ساده و همینطور جذب راحت تر آنها نقش دارد. تقریبا ۳۰ درصد از هضم نشاسته مواد غذایی در حفره دهان اتفاق می افتد.

عملکرد ضد میکروبی

اغلب مواد غذایی و نوشیدنی های مصرفی ما پر از ارگانیسم هایی مثل ویروس و باکتری است. بزاق دهان اولین ماده شیمیایی ترشح شده در بدن است که تا حدودی به پاکسازی بدن و از بین بردن میکروب ها کمک می کند. علاوه بر این بزاق عملکرد ایمونولوژیکی دارد و مانع از پوسیدگی دندان ها نیز می شود.

افزایش مزه غذا

ترشح بزاق نقش بسیار مهمی در افزایش حس چشایی هر فرد دارد. مواد شیمیایی موجود در غذاها از طریق بزاق به جوانه های چشایی زبان منتقل می شوند و به این ترتیب می توانید طعم و مزه غذاهای مختلف را متوجه شویم.

سنگ غدد بزاقی

اختلالات غدد بزاقی چیست؟

برخی عوامل و بیماری ها می توانند روی غدد بزاقی دهان تاثیر بگذارند و عملکردشان را مختل کنند. این عوامل از تومورهای سرطانی گرفته تا سنگ های غدد بزاقی و بیماری سندروم شوگرن متغیرند. با اینکه برخی از این عوامل با گذشت زمان یا درمان های آنتی بیوتیکی از بین می روند، اما در بعضی موارد به درمان های جدی تری مثل عمل جراحی نیاز است.

انواع اختلالات غدد بزاقی

همان طور که قبلا اشاره کردیم، سه جفت غده بزاقی اصل در دهان وجود دارد که مسئول تولید بزاق هستند. شایعترین اختلال غدد بزاقی مسدود شدن مجرای این غدد با سنگ های غده بزاقی است که باعث بروز علائم دردناکی می شود. به طور کلی اختلالاتی که عملکرد غدد بزاقی را تحت تاثیر قرار می دهند عبارتند از:

۱٫ سنگ غدد بزاقی

این عارضه زمانی رخ می دهد که سنگ هایی از جنس کلسیم در مجرای غدد بزاقی ایجاد می شوند و آنها را مسدود می کنند. این اتفاق می تواند به طور کامل یا جزئی جلوی ترشح بزاق را بگیرد. باکتری های استاف و استرپتوکوک باعث ایجاد این سنگ ها می شوند. سنگ غدد بزاقی اغلب در سالمندان و کودکان ایجاد می شود.

۲٫ سندروم شوگرن

سندروم شوگرن نام یکی دیگر از اختلالات غدد بزاقی است. این اختلال زمانی رخ می دهد که گلبول های سفید بدن، سلول های سالم غدد تولید کننده رطوبت در بدن مثل غدد بزاقی و یا غدد تولید کننده عرق و چربی را هدف قرار می دهند. این بیماری بیشتر در زنان مبتلا به بیماری های خود ایمنی بدن مثل لوپوس دیده می شود.

۳٫ ابتلا به برخی ویروس ها

برخی ویروس ها هم می توانند عملکرد غدد بزاقی را مختل کنند. این ویروس ها عبارتند از:

۴٫ تومور های سرطانی و غیر سرطانی

ممکن است گاهی اوقات تومورهای خوش خیم یا بدخیمی هم در غدد بزاقی ایجاد شوند و عملکرد آنها را مختل کنند. البته تومورهای سرطانی غدد بزاقی جزو موارد نادر محسوب می شوند  معمولا افراد بین ۵۰ تا ۶۰ ساله را درگیر می کنند.

تومورهای خوش خیم یا غیر سرطانی غدد بزاقی نیز شامل تومورهای آدنوم ﭘﻠﺌومورفیک و تومورهای Warthin هستند.

سنگ غدد بزاقی

۵٫ کیست های غدد بزاقی

این کیست ها معمولا بعد از آسیب دیدگی، عفونت، سنگ و یا تومور ایجاد می شوند. ممکن است نوزادانی که با مشکلات مربوط به رشد زودرس گوش ها به دنیا آمده اند دچار کیست غده پاروتید شوند.

علائم اختلالات غدد بزاقی

به جز سنگ های غدد بزاقی که در این مقاله به طور مفصل به بررسی آن خواهیم پرداخت علائم سایر اختلالات غدد بزاقی عبارتند از:

علائم کیست غدد بزاقی:

  • خلط زرد رنگ که بر اثر ترکیدگی کیست ایجاد می شود
  • دشواری در غذا خوردن
  • دشواری در تکلم و صحبت کردن
  • دشواری در بلع

علائم عفونت های ویروسی غدد بزاقی مثل اوریون:

  • تب
  • دردهای عضلانی
  • ورم هر دو طرف صورت
  • درد مفاصل
  • سردرد

علائم سندروم شوگرن:

  • خشکی دهان
  • خشکی چشم
  • پوسیدگی دندان ها
  • زخم های دهانی
  • درد یا تورم مفاصل
  • سرفه خشک
  • خستگی بدون علت
  • تورم غدد بزاقی
  • عفونت های مکرر غدد بزاق

سنگ غدد بزاقی چیست؟

سنگ های غدد بزاقی، در واقع سنگ های کوچکی هستند که در این غده ها ایجاد می شوند و نه تنها مسیر تخلیه بزاق به دهان را مسدود می کنند بلکه ممکن است باعث ایجاد درد و ناراحتی هم بشوند. در اصطلاح پزشکی به این سنگ ها سیالولیت هم گفته می شود.

به ندرت اتفاق می افتد که سنگ های غدد بزاقی یا همان سیالولیت ها باعث ایجاد مشکل خاص و نگران کننده ای شوند و در اکثر موارد خود فرد می تواند با درمان های خانگی آنها را برطرف کند. با این حال در برخی موارد هم ممکن است این سنگ ها مشکل ساز شوند و به معالجه پزشکی نیاز داشته باشند. امروز و در این مقاله ما قصد داریم علل و عوامل به وجود آمدن سنگ های غدد بزاقی، نشانه ها و علائم آن و همین طور روش های درمانی موجود برای این عارضه را با هم بررسی کنیم.

سنگ غدد بزاقی

علائم و نشانه‌ های سنگ غدد بزاقی

در اغلب موارد سنگ های غدد بزاقی موقع تشکیل شدن علامت خاصی ایجاد نمی کنند و خیلی اوقات خود به خود از بین می روند. این سنگ ها در اندازه های مختلفی ایجاد می شوند و سفید و سخت هستند.

علائم سنگ های غدد بزاقی معمولا موقع غذا خوردن خودشان را نشان می دهند چون موقع غذا خوردن ترشح بزاق بیشتر می شود و اگر غدد بزاقی با این سنگ ها مسدود شده باشند شما احساس درد خواهید کرد.

سنگ های بزرگ می توانند مانع از خروج بزاق از غدد بزاقی شوند و به این ترتیب بزاق پشت این سنگ ها تجمع می کند و باعث ایجاد درد و تورم می شود. علائم و نشانه های شایع سنگ های غدد بزاقی شامل موارد زیر است:

  • تورم غدد بزاقی
  • احساس درد و مشکل موقع باز کردن دهان
  • دشواری در بلع
  • احساس توده ای دردناک زیر زبان
  • بد مزه شدن بزاق
  • خشکی دهان
  • احساس درد و تورم زیر فک یا گوش

ممکن است در برخی موارد این سنگ ها باعث بروز عفونت در غده بزاقی یا اطراف آن شوند. علائم بروز عفونت معولا شامل تب و چرک کردن سنگ غده بزاقی، تورم، درد و قرمز اطراف سنگ است.

ریسک فاکتور ها و عوامل خطر ساز سنگ غدد بزاقی

عواملی که خطر ابتلا به سنگ غده بزاقی را افزایش می دهند عبارتند از:

  • کم آبی، سوء تغذیه، اختلالات مربو به غذا خوردن
  • جراحی هایی که اخیرا انجام شده اند، بیماری های مزمن، سرطان، تولد نارس
  • مصرف آنتی هیستامین ها، دیورتیک ها، داروهای روانپزشکی، داروهای درمان فشار خون،باربیتورات‌ها
  • سابقه ابتلا به سندروم شوگرن
  • مشاغلی که نیاز به دمیدن دارند مثل شیشه گری

علل تشکیل سنگ غدد بزاقی

شرایطی مثل کم آبی و عدم رسیدن آب کافی به بدن باعث ضخیم شدن یا کاهش آب بزاق می شود. در نتیجه، کلسیم و فسفات موجود در بزاق به شکل سنگ در می آیند و در دهان ظاهر می شوند. این سنگ ها اغلب در مجاری بزاقی یا همان داکت ها شکل می گیرند می توانند این مجرا را کاملا مسدود کنند یا حداقل تا حدی جلوی آن را بگیرند. حتی اگر از نظر جسمی کاملا سلامت باشید هم ممکن است دچار سنگ غدد بزاقی شوید. در واقع علت اصلی تشکیل این سنگ ها هنوز دقیقا مشخص نیست. با این حال شرایطی ممکن است باعث ضخیم شدن بزاق و در نتیجه بروز سنگ غدد بزاقی شود. این شرایط عبارتند از:

  • کم آبی
  • مصرف برخی داروها مثل دیورتیک ها و آنتی کولینرژیک ها که باعث خشکی دهان می شوند
  • ابتلا به برخی بیماری ها مثل سندروم شوگرن، لوپوس و یا بیماری های خود ایمنی بدن که باعث حمله به غدد بزاقی می شوند
  • پرتو درمانی دهان
  • نقرس
  • سیگار کشیدن
  • تروما

در بیشتر مواقع سنگ های غددی کوچک جریان بزاق را مسدود نمی کنند و علامت خاصی هم از خودشان نشان نمی دهند. اما اگر جریان ترشح بزاق به داخل دهان کاملا مسدود شود، به احتمال زیاد غدد بزاقی مرتبط نیز آلوده می شوند. سنگ غدد بزاقی

تشخیص سنگ غدد بزاقی

معمولا متخصص گوش، حلق و بینی سنگ غده بزاقی را تشخیص می دهد؛ ولی با این تقریبا همه پزشکان با هر تخصصی می توانند این عارضه تشخیص بدهند و درمان کنند. در وهله اول پزشک باید از سابقه پزشکی شما مطلع شود و داخل دهانتان را معاینه کند. اگر پزشک با معاینات عادی و روتین نتواند سنگ غده بزاقی را ببنید احتمالا نیز است که بیمار سیالوگرافی شود.

سیالوگرافی یکی از آزمایشات رادیوگرافی مربوط به غدد بزاقی است که در آن ماده حاجب داخل مجرای بزاقی تزریق می شود و بعد با اشعه ایکس از آن عکس برداری می شود. البته در حال حاضر برای تشخیص سنگ های غدد بزاقی بیشتر از روش سی تی اسکن استفاده می شود چون تصویر برداری با اشعه ایکس تهاجمی تر است. این عکس برداری ها به تشخیص قطعی تر سنگ غده بزاقی و همین طور بیماری مرتبط با آن کمک می کند. علاوه بر این ممکن است سنگ های غدد بزاقی به طور تصادفی در تصویربرداری با اشعه ایکس که برای تشخیص بیماری دیگری استفاده می شود تشخیص داده شوند. بعد از اینکه پزشک علت درد را مشخص کرد و سنگ را از نظر ابعاد و محل بررسی کرد برنامه درمانی شما را در پیش می گیرد.

چه افرادی بیشتر به سنگ غده بزاقی دچار می شوند؟

این عارضه بیشتر در افراد زیر بروز می کند:

  • افرادی که دچار کم آبی هستند به ویژه سالمندان
  • افرادی که مبتلا به بیماری هایی هستند که باعث خشکی دهان می شوند
  • افراد مبتلا به بیماری های مزمن دندان

علاوه بر این تحقیقات نشان می دهند که مردان بین ۳۰ تا ۶۰ ساله بیشتر در معرض ابتلا به سنگ غدد بزاقی قرار دارند.

درمان سنگ‌ های غدد بزاقی

تعیین روش درمانی مناسب برای سنگ های غدد بزاقی به این بستگی دارد که سنگ کجا قرار دارد و اندازه آن چقدر است. معمولا سنگ های کوچکتر با نوشیدن آب زیاد، ماساژ دادن یا گرم کردن محل مورد نظر برطرف می شوند. برخی اوقات هم پزشک با استفاده از یک ابزار و وسیله سنگ را از مجرای غدد بزاقی و داخل دهان بیرون می کشد و آن را مورد بررسی قرار می دهد.

همچنین ممکن است پزشک برایتان استفاده از دهان شویه را تجویز کند تا درد و تورم ناشی از سنگ به حداقل برسد. اکثر داروهای مسکن و ضد درد هم می توانند در کاهش دردتان موثر باشند.

خارج کردن سنگ های بزرگتر یا سنگ هایی که در اعماق غده بزاقی هستند سخت تر است و حتی ممکن است به جراحی هم نیاز داشته باشد. در برخی موارد، پزشک لوله نازکی به نام آندوسکوپ را وارد مجرای غده بزاقی می کند و بعد از مشاهده سنگ با آندوسکوپ، آن را با ابزار دیگری از دهان خارج می کند. به این روش سیال اندوسکوپی گفته می شود و چون ممکن است بیمار در جریان عمل احساس درد کند، پزشک ابتدا از بی حسی موضعی برای بی حس کردن دهان استفاده می کند.

گاهی اوقات نیز برای بیرون آوردن سنگ باید برش کوچکی در محل ایجاد کرد. در موارد شدیدتر نیز ممکن است پزشک مجبور شود با جراحی هم سنگ و هم غده بزاقی را با هم خارج کند. برای درمان سنگ های بزرگ غدد بزاقی می توان از روش های دیگری هم استفاده کرد. یکی از این روش ها استفاده از دستگاه اولتراسوند است که امواج صوتی با فرکانس بالا ساطع می کند و می تواند سنگ را به قطعات کوچکتر تبدیل کند تا بیرون آوردن آن راحت تر باشد.

سنگ غدد بزاقی

اگر به سنگ غده بزاقی مبتلا شدیم چه باید کرد؟

اگر احساس تحریک یا حتی تورم مختصر و جزئی در غدد بزاقی تان می کنید و این احساس مخصوصا موقع غذا خوردن بیشتر می شود بهتر است به پزشک مراجعه کنید. پزشک سنگ غده بزاقی تان را معاینه می کند تا ببیند آیا این سنگ باعث انسداد مجرای بزاق شده است یا نه. در مواردی که لازم باشد، برای تشخیص بهتر از عکس برداری نیز استفاده می شود.

اصلی ترین هدف این است که سنگ غده بزاقی از دهان خارج شود و این کار ممکن است روش های مختلفی صورت بگیرد. اگر خوش شانس باشید با کمی ماساژ دادن می توان سنگ را از جلوی مجرای غده بزاقی کنار زد؛ در غیر این صورت پزشک باید خودش سنگ را خارج کند و در موارد شدیدتر از جراحی استفاده کند.

احتمال اینکه بعد از خارج کردن سنگ غده بزاقی، مجرای این غده عفونت کند وجود دارد. بنابراین احتمالا پزشک برایتان یک دوره مصرف آنتی بیوتیک هم تجویز می کند تا از بروز عفونت احتمالی جلوگیری شود.

عوارض ابتلا به سنگ‌ های غدد بزاقی

گاهی اوقات انسداد مجرای غدد بزاقی منجر به بروز عفونت می شود. این مساله به خصوص در بزرگسالان شایع تر است. اگر به سنگ غده بزاقی مبتلا شوید احتمال اینکه مجرای غده بزاقی عفونت کند و به درمان آنتی بیوتیکی نیاز پیدا کنید نیز بیشتر می شود.

اکثر اوقات این عفونت ها با مصرف داروهای آنتی بیوتیک درمان می شوند اما در برخی موارد عفونت های بزرگتری مثل عفونت لایه های عمیق پوست یا عفونت غدد گردن نیز اتفاق می افتد. در صورت بروز چنین اتفاقی حتما باید به متخصص گوش، حلق و بینی مراجعه کنید.

معمولا پزشکان بدون نیاز به جراحی می توانند سنگ هایی که کمتر از ۲ میلی متر عرض دارند را از غده بزاقی خارج کنند. اگر بیمار به طور مداوم دچار سنگ غده بزاقی شود احتمالا پزشک تشخیص می دهد که باید غده بزاقی را با جراحی از دهان بیمار خارج کند. این مساله اتفاق خاصی ایجاد نمی کند چون چندین غده بزاقی در بدن وجود دارد؛ بنابراین اگر کسی یکی از غدد بزاقی اش را از دست بدهد باز هم می تواند به اندازه کافی بزاق تولید کند. البته جراحی برای برداشتن غده بزاقی با خطرات زیادی همراه است و لازم است که بیمار حتما در این مورد با پزشک به اندازه کافی مشورت کند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر بعد از مدتی سنگ غده بزاقی خود به خود از بین نرفت باید به پزشک مراجعه کنید. اگر پزشک هم نتوانست در مطب سنگ را خارج کند باید به بیمارستان بروید. اگر دچار علائم عفونت یا آبسه شدید باید هر چه سریعتر به پزشک مراجعه کنید تا تحت درمان آنتی بیوتیکی قرار بگیرید. هیچ وقت نباید خودتان و بدون مشورت با پزشک آنتی بیوتیک مصرف کنید.

سنگ غدد بزاقی

درمان‌ های خانگی سنگ غدد بزاقی

به ندرت اتفاق می افتد که سنگ غده بزاقی جدی و مهم باشد. به همین دلیل اکثر اوقات می توان آن را در خانه و از طریق روش های خانگی درمان کرد. روش های درمانی طبیعی و خانگی سنگ غدد بزاقی عبارتند از:

  1. مکیدن مرکبات یا آب نبات های سفت و سخت:
    مکیدن یک تکه لیمو یا پرتقال باعث افزایش ترشح بزاق دهان می شود و این مساله می تواند به خارج شدن هر چه سریعتر سنگ کمک کند. علاوه بر این می توانید با جویدن آدامس بدون قند یا آب نبات های سخت با طعم لیمو ترش هم به بهبود هر چه زودتر سنگ غده بزاقی کمک کنید.
  2. نوشیدن مایعات فراوان:
    مصرف منظم و مداوم مایعات به مرطوب نگه داشتن دهان کمک می کند و ترشح بزاق را هم افزایش می دهد.
  3. ماساژ ملایم:
    ماساژ دادن آرام و ملایم ناحیه آسیب دیده باعث تسکین درد می شود و سنگ غده بزاقی را زودتر خارج می کند.
  4. مصرف داروهای بدون نسخه:
    برخی از داروهای بدون نسخه مثل ایبوپروفن یا استامینوفن درد و تورم ناشی از سنگ غده بزاقی را کاهش می دهند.
  5. مکیدن تکه های یخ:
    مکیدن خوراکی های سرد مثل تکه های یخ باعث کاهش درد و تورم به وجود آمده می شود.

جراحی  و برداشتن غدد بزاقی

جراحی غده ساب ماندیبولار (Submandibular) یکی از انواع روش های جراحی برای برداشتن و خارج کردن غده بزاقی تحت فکی است. برخی اوقات و بنا به دلایلی مثل عفونت، تومور و یا مسدود شدن مجرای بزاقی بر اثر سنگ غده بزاقی، پزشک مجبور می شود که غده بزاقی را از دهان بیمار خارج کند.

بعد از انجام این عمل احتمالا ناحیه زیر فک شما تا چند روز زخمی است یا ممکن است دچار کبودی و تورم شود. حدود ۱ تا ۲ هفته طول می کشد تا جای برش های جراح از این منطقه محو شود و بیمار کاملا بهبود پیدا کند. اگر پزشک تشخیص داده که باید از طریق عمل جراحی غده بزاقی شما برداشته شود حتما نکات زیر را به خاطر بسپارید و از انجام عمل جراحی آن ها را رعایت کنید. به خاطر داشته باشید که نکات گفته شده، شامل مراقبت های کلی پس از جراحی هستند و ممکن است روند بهبودی کامل بین افراد مختلف متفاوت باشد.

تومور غدد بزاقی

مراقبت‌ های بعد از جراحی و برداشتن غدد بزاقی :

انجام فعالیت‌ های مختلف

  • هر زمان که احساس خستگی کردید استراحت کنید. خواب کافی باعث تسریع روند بهبودی شما می شود. تا ۵-۴ روز بعد از عمل جراحی، موقع خواب سرتان را با دو یا سه بالش بالا بیاورید یا صندلی تان را به حالت نیمه خمیده در بیاورید.
  • بهتر است هر روز کمی پیاده روی کنید و قدم بزنید. راه رفتن باعث افزایش خونرسانی به اندام های بدن می شود و از بروز عوارضی مثل یبوست جلوگیری می کند. سعی کنید هر روز میزان زمانی که پیاده روی می کنید را بیشتر کنید.
  • تا ۱ هفته از انجام ورزش یا فعالیت های شدید جسمی مثل دوچرخه سواری، دویدن، وزنه برداری و همینطور ورزش های شدید هوازی خودداری کنید.
  • تا ۱هفته از بلند کردن اجسامی که روی اندام های بدن فشار وارد می کنند خودداری کنید. به عنوان مثال، کیسه های سنگین مواد غذایی، کیف یا کوله پشتی سنگین و همین طور ظروف سنگین را بلند نکنید.
  • از پزشکتان در خصوص اینکه تا چند وقت بعد از عمل جراحی نمی توانید رانندگی کنید سوال بپرسید.
  • احتمالا تا ۱ هفته بعد از انجام جراحی به مرخصی کاری نیاز دارید.

رژیم غذایی

  • می توانید همان برنامه غذایی قبل از جراحی را داشته باشید. فقط اینکه اگر احساس می کنید معده تان دچار ناراحتی شده از غذاهای کم چرب مثل برنج ساده، مرغ کباب شده، نان تست و ماست استفاده کنید.
  • ممکن است بعد از جراحی اجابت مزاجتان با اختلال روبرو شود یا دچار یبوست شوید. این مساله بین همه افرادی که جراحی می کنند شایع است. برای رفع این مشکل می توانید از مواد غذایی فیبردار استفاده کنید. اگر بعد از چند روز مشکلتان حل نشد می توانید از پزشک در خصوص مصرف ملین ها سوال کنید.

داروها

  • بعد از جراحی پزشک برایتان توضیح می دهد که از چه زمانی باید مصرف داروهایتان را شروع کنید و تا کی باید آن را ادامه بدهید.
  • اگر قبل از جراحی از داروهای رقیق کننده خون مثل وارفارین (کومدین) یا کلوپیدوگل (پلاویکس) استفاده می کردید حتما پزشکتان را در جریان قرار بدهید تا زمان مناسب برای استفاده مجدد از این داروها را برایتان تعیین کند.
  • داروهای ضد درد و همینطور هر داروی دیگری را دقیقا مطابق دستورالعمل پزشک مصرف کنید.
  • اگر پزشک برایتان دارویی تجویز کرده آن را طبق دستور مصرف کنید.
  • اگر پزشک برایتان داروی مسکن و ضد درد تجویز نکرده از او بپرسید که آیا می توانید از داروهای مسکن بدون نسخه استفاده کنید یا نه.
  • داروهایتان را بعد از غذا مصرف کنید مگر اینکه خود پزشک تجویز دیگری کرده باشد.
  • از پزشکتان بخواهید داروی مسکن برایتان تجویز کند.
  • اگر پزشک توصیه کرده که آنتی بیوتیک مصرف کنید حتما آن را طبق تجویز مصرف کنید. علاوه بر این حتما باید دوره درمان با آنتی بیوتیک را کامل کنید و حتی اگر احساس بهبودی هم داشتید مصرف دارو را نیمه کاره رها نکنید.

سنگ غدد بزاقی

مراقبت‌ های مربوط به پانسمان و بانداژ

  • اگر در محل جراحی پانسمان و بانداژ دارید از پزشکتان درباره مراقبت و تعویض آنها سوال کنید.
  • اجازه بدهید پانسمان حداقل برای ۱ هفته یا تا زمانی که خودش جدا شود روی محل جراحی بماند.
  • بعد از اینکه پزشک اجازه داد پانسمان را جدا کنید، هر روز محل را با آب گرم و صابون بشویید و خشک کنید. در صورتی که محل جراحی ترشح می کند یا با در تماس با لباس دچار آسیب می شود روی آن را با گاز بپوشانید و گاز را هر روز عوض کنید.
  • دستورالعمل های پزشک درباره مراقبت از پانسمان محل جراحی را به دقت رعایت کنید.
  • محل جراحی را همیشه خشک و تمیز نگه دارید.

استفاده از یخ یا کمپرس سرد

  • در صورتی که محل جراحی شده متورم شد، هر ۳ روز یکبار و هر بار برای ۱۰ تا ۲۰ دقیقه و تا زمانی که تورم کاهش پیدا کند روی محل یخ یا کمپرس سرد بگذارید. هیچ وقت یخ را مستقیما روی پوست نگذارید؛ بلکه اول آن را در یک حوله بپیچید و بعد از آن استفاده کنید.

مراقبت های بعد از جراحی بخش مهمی از روند درمان و ایمنی شما را تشکیل می دهند. حتما تمام قرار ملاقات هایتان با پزشک را پیگیری کنید و در صورت بروز هر نوع مشکلی با او تماس بگیرید. علاوه براین همیشه نتیجه آزمایش هایتان را نگه دارید و لیستی از تمام داروهای مصرفی تان هم تهیه و آن را در مراجعاتتان به پزشک همراه خود ببرید.

چه زمانی به کمک نیاز دارید؟

هر زمانی که فکر کرید به مراقبت های اورژانسی نیاز دارید و یا در صورت بروز هر یک از موارد زیر بلافاصله باید اورژانس (۱۱۵) تماس گرفته شود:

  • از دست دادن هشیاری
  • درد ناگهانی قفسه سینه، تنگی نفس یا سرفه خونی

در موارد زیر به پزشک مراجعه کنید:

سنگ غدد بزاقی

  • احساس درد و ناراحتی در معده و تهوع و استفراغ
  • احساس دردی که حتی با مصرف داروهای مسکن هم بهتر نمی شود
  • شل شدن یا باز شدن بخیه ها
  • خونریزی در محل پانسمان شده
  •  بروز علائم عفونت شامل:
    •      افزایش درد، تورم، گرما یا قرمزی محل جراحی
    •      تورم و برآمدگی رگ های محل پانسمان
    •      چرک کردن محل جراحی
    •      تب

در صورت بروز هر نوع مشکل و یا در صورتی که با گذشت زمان هیچ یک از علائمتان بهبود پیدا نکرد حتما به پزشک مراجعه کنید.


بهترین سیاست های همسرداری برای زنان

سلام خدمت شما همراهان گرامی سایت موزیک دان در این بخش از سایت با مقاله ای راجب همسرداری برای زنان برای زندگی بهتر و شاد تر با ما همراه باشید.

۱٫  رئیس بازی ممنوع

با شوهرتون اصلا دستوری صحبت نکنید.اول اینکه مردها از اینکه ازخانمشون دستور بشنون خوششون نمیاد دوم اینکه دستوری حرف زدن از لطافت زنونتون کم میکنه از لفظایی مثل ممکنه،لطفا،میشه،لطف میکنی…استفاده کنید. استفاده از این کلمات حرفتون رو موثرتر میکنه.

۲٫ مخالفت ممنوع

بانو جان اگه همسرت به تفریح با دوستاش کوهنوردی یا به عبارتی گاهی از مجردی گشتن لذت میبره اصلا اصلا مخالفت نکن ، چون این مخالفتا تیشه به ریشه ی زندگیت میزنه و باعث میشه که در گذشت زمان همسرت شروع به دروغ گفتن کنه ،و مشکلات جدی بوجود بیاد .سعی کن تفریحاتشو قبول کنی تا به با درک بودن و منطقی بودن شما بی ببره.

۳٫ غر زدن ممنوع

خانومای عزیز ،مردها (نازوعشوه) دوست دارن و از غر زدنای زیاد و شنیدنش متنفر هستن.

۴٫  دوست باشید
اگر دوست دارید شوهرتان از بودن با شما لذت ببرد در چهار محور ،هم سخن شدن،هم سفره شدن،هم سفر شدن و هم بستر شدن لذت بخش باشید.

همسرداری برای زنان
همسرداری برای زنان

۵٫ هنگامی که با همسرتان به مشکلی میرسید بهترین کار چیست؟

  • خانواده های خود را در جریان قرار ندهید .
    به هیچ عنوان قهر نکنید.
    منزلتان را ترک نکنید.
    از همه مهم تر تخت خوابتان را ترک نکنید.
    این راه ها باعث هرچی طولانی تروحاد تر شدن مشکل میشوند.

۶٫ روش انتقاد از همسر

وقتی میخوایین از شوهرتون انتقاد کنید قهرو داد و هوا رو گریه راه نندازین، بهتره از اسلوب انحرافی وارد شید
مثلا این جمله رو بگید: من از شوهرم فلان انتظارو دارم.
اقایون کلا برای براورده کردن انتظارات شما جون هم میدن چون حس الگو بودن رو در وجود خودشون احساس میکنن
اما اگه سر همسرتون داد بزنیداون فکر میکنه میخوایین برش مسلط شین اونم سرتون داد میزنه

۷٫ مرد ها دوبار تربیت میشوند
یکبار توسط والدینشان و بار دوم توسط همسرشان به نحوی که بتوانند شوهر خوبی برای همسرشان باشند اگر قدمی برداشته نشود تحولی صورت نخواهد گرفت.

۸٫ رفتارو منشتون رو مثل یک ملکه مقتدر کنید

یادتون باشه ملکه نیازی به جیغو داد و اصرار بی مورد،نق و غر زدن نداره،آرام باشید با مرد زندگیتون به شان یک بادشاه قدرتمند رفتار کنید.

۹٫ سرخودتون رو شلوغ کنید
هیچ وقت نباید طوری نشون بدید که انگار نشستید کنار تلفنو منتظر زنگ همسرتون هستید.برای اینکه حواستون رو برت کنید، با دوستاتون معاشرت کنید سرگرمی برای خودتون داشته باشید.
دقت کنید که حتما همسرتون از فعالیت های شما با خبر باشه و بدونه که سرتون شلوغه.به طور کلی و عامیانه:اویزون مردتون نباشید اینطوری بیشتر مشتاقتون میشن.

۱۰٫ اشتباه محض گفتن جمله ی من میخوام با خودش ازدواج کنم نه خانوادش
این جمله اصلا استدلال درستی نیست بخش عمده ای از زندگی مشترک شما در اینده متاثر از تفکر عقاید و رفتار خانواده ی همسر شما خواهد بود درنتیجه نمیتوان در انتخاب همسر و شریک زندگی خانواده را جزئی مستقل و جدا ازهمسر دانست.

۱۱٫ راز دار باشید
رازداری شما در زندگی مشترک میتواند اعتماد همسرتان را بیش از قبل تثبیت کند.مشکلاتتان به هیچ کس مربوط نیست جز خودتان .

 

همسرداری برای زنان
همسرداری برای زنان

 

۱۲٫ رویابردازی
درکنارهم رویا بردازی کنید ،اهدافتان را بیان کنید و برای اینده مشترکتان برنامه ریزی کنید. وقتی اهداف،ارزوهاورویاهای مشترک داشته باشید دلبستگی و عشق میان شما و همسرتان افزایش میابد.

۱۳٫ از زن دیگر تعریف کردن ممنوع

هیچوقت و هرگز جاوی همسرتون از خانوم دوست اشنا اقوام و…تعریف نکنید.وااای فلانی خیلی خوشگله…چه قشنگ میرقصه،چه خوشتیبه،عجب اندامی داره، این کار هم باعث میشه همسرتون نسبت به اون فرد حساس شه هم باعث میشه وجهه شما تحت تاثیر قرار بگیره.اصلا درست نیست جلوی همسرتون از کسی تعریف کنین ، البته به همون میزان بدی گفتن و تخریب دیگران هم درست نیست.اصلا سعی کنید با همسرتون درمورد کسی صحبت نکنید.
خوبی گفتن از یه زن باعث میشه همسرتون نسبت به اون علاقه مند میکنه ، اگه از یه مرد باشه باعث میشه همسرتون از اون متنفر بشه و رفتار شوهرتون با خودتون هم تغییر میکنه.

 

همسرداری برای زنان
همسرداری برای زنان

۱۴٫ بیش از اندازه امتیاز دادن به یک مرد باعث میشه شمارو بس بزنه
هیچکس دوست ندارد زندگی اش با فردی ضعیف که بخاطر جلب محبت دیگران از همه چیزش میگذرد بگذراند بس از این کار دوری کنید.

۱۵٫ چسب زندگی زناشویی
رابطه جنسی برای ساختن یک ازدواج خوب کافی نیست اما اگه رابطه جنسی کم یا غایب باشد احتمال اینکه رابطه شما شکننده شود یا رو ب فروباشی برود بیشتر و بیشتر خواهد شد. رابطه زناشویی چسب زندگی زناشویی است که اگر کم قوت باشد یا حذف شود میتواند زندگی شمارا هزاران تیکه کند.

۱۶٫ هیچ مردی برای به اغوش کشیدن زن زیبای بد اخلاق تمایلی ندارد
بس با ایجاد ارتباط عاطفی عمیق میتوانیدبا ارستگی و جذابیت تمام به همسرتان نزدیک شوید.

۱۷٫ به خانومها بیشنهاد میشود
حتی اگر همسرتان در زمان مقاربت مهربان میشود از این مسئله ناراحت نشوید و با خشم نگویید هر وقت رابطه میخواهی مهربان میشوی بهتره از این فرصت استفاده نمایید و همسرتون رو لبریز از عشق و احساس کنید ، بهترین واکنش همین میتواند باشد که به مرور همسرتان دیوانه وار عاشق شما خواهد شد.

۱۸٫ هرگز در رابطه زناشویی بی حوصله وارد نشوید و حقیقت را به همسرتان بگویید
و بی رغبت و بی میل شروع به نقش بازی کردن و تظاهر در رابطه ی زناشویی نکنید.

 

همسرداری برای زنان
همسرداری برای زنان

خب نوبتیم که باشه نوبت رسیده به خانواده ی شوهر جان ، چطوری رفتار کنیم که خانواده ی شوهرمون با ما خوب رفتار کنه ؟

 

۱٫در قدم اول سعی کنید واسه خودتون ارزش قائل باشید تا یاد بگیرند به شما احترام بذارند.
۲٫سعی کنید در کارها به مادر شوهرتون کمک کنید ،البته افراط نکنید تا وظیفه شما تلقی نشه .
۳٫رابطه ی خوبی با خواهر شوهرتون داشته باشید.
۴٫ظرفیت کله اعضای خانواده رو بسنجید و طبق اون شوخی کنید ولی افراط نکنید.
۵٫همیشه لبخند بزنید و خوشرو باشید و با لفظ خوب مادر شوهرتون رو صدا بزنید.
۶٫سعی کنید گاهی با دست بر برید بیش مادر شوهرتون ولی هربار این کاررا انجام ندهید چون این کار عادی میشه.
۷٫در حضور خانواده همسر به شوهرتون احترام بذارید و با لفظ خوب اونو صدا بزنید اما هرگز در حضور اونها همسرتون رو عشقم،
نفسم،زندگیم صدا نزنید بجای اینها قبل از اسم شوهرتون کلمه ی اقا رو استفاده کنید
۸٫حدومرض رو رعایت کنید اسرار زندگیتون رو تعریف نکنید
۹٫هرگز از جاریتون یا هر شخص دیگه ای غیبت نکنید.
۱۰٫حسادت مادر شوهرتون رو تحریک نکنید ،گاهی ممکنه رفتار شما موجب تحریک حسادت مادرشوهرتون بشه ،رفتارهایی مثل در اغوش کشیدن بوسیدن همسرتون در حضور دیگران مخصوصا مادر شوهرتون میتونه حسادت اونو تحریک کنه . توصیه میکنم در حضور دیگران رفتاری کاملا محترمانه با همسرتون داشته باشید و در خلوت بسیار بهش محبت کنید و صمیمی شود ،البته این به این معنا نیست که در جمع به همسر خود بی احترامی کنید و انرا کوچک کنید.

 

مفید ترین نکاتی که یک زن باید بداند و ان هارا انجام دهد

۱٫ به خواهرشوهر و مادر شوهرتون به چشم یک زن نگاه کنیدو بدونید اوناهم سختی های یک زن رو دارن
۲٫از همسرتون بیش کسی بدگویی نکنید
۳٫وسایل سنگین رو خودتون بلند نکنید و همیشه حس مردن بودن رو به همسرتون بدید
۴٫به همه واضح بگید که همسر و زندگیتون رو دوست دارید
۵٫مردا دوست دارن باهاشون مثل بادشاه رفتارشه.
۶٫مردا دوس دارن شکار چی باشن و شما شکار باشید
۷٫انتقاد مستقیم نکنید،مثلا بگید فلانی این کاررو کرد به نظرت بد نیست؟
۸٫وقتی از شوهرتون راضی هستید به این فکر کنید که اونو خانوادش تربیت کرده بس با خانوادش خوب باشید.
۹٫حونه مادر شوهر اروم اروم کار کنید
۱۰٫بیش همسرت از هیچ زنه دیگه ای تعریف نکن


لیپوماتیک چیست؟ آیا لیپوماتیک باعث کاهش وزن می شود؟ خطرات و عوارض لیپوماتیک چیست؟ لیپوماتیک یک عمل جراحی زیبایی برای خلاص شدن از چربی های اضافی بدن است. این جراحی زیبایی می تواند در کلینیک و به صورت سرپایی انجام شود و معمولا به داروی بیهوشی نیاز ندارد. در طول یک جلسه درمان، مقدار زیادی چربی بدن با حداقل عوارض برداشته می شود. پوست بیمار از طریق این عمل جراحی ، شل نمی شود. لیپوماتیک همچنین بدن را تقویت می کند. مهم است توجه داشته باشید که کاهش سایز برای مدتی طولانی ادامه دارد و همچنین می تواند سلولیت را حذف کند. در این عمل جراحی، چربی به طور فیزیکی کاملا جدا می شود و توسط حرکات ارتعاشی ،چربی ها رها شده و بدون درد و خونریزی از بدن جدا می شوند. هدف از این عمل جراحی تغییر اندازه و شکل بدن است. بهبودی این جراحی بین ۳ تا ۷ روز به طول می انجامد. موزیک دان در این بخش از مقاله زیبایی, پوست, مو به توضیح کامل درباره انجام عمل لیپوماتیک و مزایا و عوارض آن می پردازد.

لیپوماتیک

لیپوماتیک چیست؟

لیپوماتیک یک روش جراحی زیبایی برای خارج کردن چربی از بدن است. مانند جراحی لیپوساکشن طبیعی ، جراح، برشی را در ناحیه درمان ایجاد می کند و سپس تونل هایی را برای وارد شدن کانولا به مناطقی که دارای چربی هستند، درست می کند.پس از ایجاد تونل ها ، داروی بیهوشی به بیمار داده می شود تا در طول درمان، چیزی حس نکند. سپس دستگاهی به نام کانولا به داخل برش ها وارد می شود تا چربی ها را بیرون بکشد.در روش لیپوماتیک، به دلیل ارتعاش کانولا ، چربی ها به راحتی شکسته شده و خارج می شوند.

اخیرا، لیپوماتیک به یک عمل جراحی بسیار محبوب تبدیل شده است که در یک روز انجام می شود و نوعی لیپوساکشن راحت است که روش های لیزر و ویزر را که بعد از لیپوساکشن کلاسیک ظاهر شده اند را به کناری می گذارد.این روش توسط سازمان غذا و داروی آمریکا( FDA ) تائید شده است و اجازه می دهد تا کانولا ها به صورت فرضی تزریق شوند و فقط بافت های چربی را ساکشن کنند. از آنجایی که هیچ گونه مداخله ای بر روی عضلات یا پوست، انجام نمی گیرد، بنابراین کبودی ، تورم و غیره نیز در این روش وجود ندارد. لیپوماتیک با استفاده از بی حسی موضعی انجام می شود، در نتیجه برگشت به زندگی اجتماعی بسیار سریع تر انجام می گیرد.

مدت زمان انجام عمل جراحی یکی از جنبه های مفید بی حسی موضعی است. عمل جراحی در عرض مدت ۲ تا ۳ ساعت و با توجه به مقدار چربی ساکشن شده، انجام می شود. شما پس از انجام این عمل می توانید پیاده روی داشته باشید. امروزه بسیاری از پزشکان ، هنرمندان ، بازرگانان و سیاستمداران می توانند به لطف این روش، در وقت خود صرفه جویی کنند و سریع تر به محل کار خود برگردند. در عین حال ، زمانی که چربی توسط کانولا های مرتعش، ساکشن می شوند، پوست و بافت ماهیچه خیلی سریع تر و موثرتر به یکدیگر می چسبند و باعث ایجاد احساس کشش و فشار می شوند. این امر باعث می شود که سفتی پوست، باعث شل شدن و افتادگی پوست نشود.

مزایای لیپوماتیک

  • یکپارچگی چربی زیر پوست و مانند سایر دستگاه های مکش، چربی زیر پوست را بر نمی دارد.
  • به دست آمدن فرم صحیح  بدن در این جراحی بسیار کوتاه است و به مدت ۲ هفته طول می کشد.
  • جمع شدن پوست و شکل دادن پوست خیلی بهتر از سایر اعمال جراحی است.
  • در این عمل جراحی از بی حسی موضعی استفاده می شود.
  • تورم و ترشحات در این عمل جراحی بسیار پائین است.
  • احتمال عفونت بسیار کم است.
  • آمبولی چربی پائین است و تاکنون هیچ موردی گزارش نشده است.
  • لازم نیست فرد در بیمارستان بستری شود و بعد از درمان مرخص می شود.
  • خستگی و آسیب جسمی در این عمل جراحی کمتر است بنابراین نسبت به سایر اعمال جراحی  راحت تر است.

لیپوماتیک

عوارض لیپوماتیک

پزشک شما باید زمانی را صرف درمان و معالجه کند چون این دستگاه مبتنی بر ارتعاش و لرزش کار می کند و ممکن است در نتیجه نهایی دچار خستگی و اشتباه شود.

  • ارتعاش شدید باعث آسیب بیمار و پزشک می شود.
  • در مناطق وسیعی وجود دارد.
  • در ران ها، دست و شکم می تواند استفاده شود.
  • التهاب
  • بی حسی موضعی ناحیه درمان شده
  • بروز عفونت که نادر است
  • مشکلات کلیوی یا قلبی
  • واکنش آلرژیک
  • سوختگی های پوست
  • بخیه
  • خارش
  • افزایش دمای بدن
  • حالت تهوع
  • احساس ضعف و گیجی
  • مناطق مورد انتظار برای لیپوماتیک به شرح زیر است:
  • شکم
  • کمر
  • باسن
  • سینه
  • زانوهای داخلی
  • پهلوها
  • غبغب و ناحیه زیر چانه
  • ران ها ، هم ران خارجی و هم ران داخلی
  • قسمت فوقانی بازوها

لیپوماتیک چگونه انجام می شود؟

در اندامی که لیپوماتیک انجام می شود، یک سوراخ با قطر ۲ تا ۵ میلی متر ایجاد می شود، بعد از آن، دستگاه از طریق آن سوراخ، وارد بافت چربی بدن می شود و با استفاده از امواج ماوراء بنفش ، بافت چربی را از بین می برد و محلولی را  برای بی حسی و جلوگیری از خونریزی به بدن تزریق می کند و در نهایت چربی و محلول بی حسی از طریق منافذ بدن خارج می شوند. این دستگاه یک سیستم ایمنی فعال دارد که وقتی با بافت غیر چربی برخورد می کند، و بنابراین خطر پارگی اعضاء بدن و سوزش پوست به کمترین میزان خود می رسد.

لیپوساکشن لیزری

نکات مهم قبل از انجام لیپوماتیک

  • اطلاعات کافی در این زمینه داشته باشید.
  • به یک مرکز بهداشتی معتبر مراجعه کنید.
  • قبل از انجام دادن هر کاری یک جلسه مشاوره داشته باشید.
  • چنانچه در حال مصرف دارویی هستید،به پزشک خود بگویید.

مراقبت های بعد از عمل جراحی لیپوماتیک

جراحی لیپوماتیک به منظور به حداقل رساندن تورم ، تروما و ناراحتی طراحی شده است و بهبودی سریع تری نسبت به انواع دیگر روش های لیپوساکشن دارد. با تمام چیزهایی که گفته شد، در عمل لیپوساکشن، باید از برش ها و ناحیه جراحی شده مراقبت کنید تا بهبودی را تسریع کرده و خطر بروز عوارض را کاهش دهید. در ۷۲ ساعت بعد از عمل جراحی ، بدن خود را حرکت دهید تا از لخته شدن خون جلوگیری کرده و درد را تسکین دهد. برای کم کردن میزان تورم و از بین بردن ناراحتی ، از یک لباس فشرده و تنگ( گن) استفاده کنید. توجه داشته باشید که نباید لباس های خیلی محکم و تنگ بپوشید زیرا می تواند باعث کاهش جریان خون شود.

ممکن است دو روز بعد از عمل جراحی،درد را تجربه کنید ، اما این درد می تواند با کمک داروهای ضد درد تسکین پیدا کند. با این حال، باید در مورد داروهای ضد دردی که مصرف می کنید با پزشک خود مشورت کنید. برخی از داروها می توانند مانع بهبودی شوند و منجر به کبودی شوند. در بیشتر موارد ، ۲۴ ساعت بعد از عمل جراحی می توانید دوش بگیرید اما باید با جراح خود هماهنگ کنید تا مطمئن شوید که پزشک نمی خواهد که شما به پوشیدن لباس های فشرده و تنگ اولیه خود، بیشتر از حد معمول ادامه دهید. حدود یک هفته بعد از عمل جراحی، حتما لباس های گشاد بپوشید.

مقایسه لیپوماتیک و ویزر لیپوساکشن

روش های لیپوماتیک و ویزر لیپوساکشن هر دو برای از بین بردن چربی های اضافی که در مناطق خاصی از بدن جمع شده اند، به کار می روند. لیپوماتیک از طریق تکان و لرزش کار می کند، در حالی که ویزر لیپوساکشن از سونوگرافی برای تعلیق چربی های اضافی استفاده می کند و با اینکه هر دو روش در خدمت یک هدف هستند ، اما تفاوت های قابل توجه و اساسی با یکدیگر دارند. لیپوماتیک از لرزش کانولا برای تجزیه و شکستن چربی ها استفاده می کند. در حالی که ، لیپوساکشن به کمک سونوگرافی از سونوگرافی استفاده می کند که می تواند به اعصاب ، ماهیچه ها و سیستم های خونی صدمه برساند و باعث کبودی شدید ، تورم و درد بعد از عمل جراحی می شود.

در ویزر لیپوساکشن مقدار زیادی انرژی بر بدن وارد می شود که می تواند منجر به درد غیرقابل تحمل و تورم شدید بعد از عمل جراحی شود. لیپوماتیک یک روش آرام تری  است و نواحی را با آسیب های کمتری تحت درمان قرار می دهد. در لیپوساکشن اولتراسونیک، به کمک سونوگرافی، حجم زیادی از چربی ها از طریق حرارت و گرما ذوب می شود که در نتیجه ، دیگر از این چربی استخراج شده نمی توان در سایر مناطق بدن استفاده کرد. لیپوماتیک روش مناسبی برای انتقال چربی است زیرا چربی خارج شده از بدن برای تزریق در صورت ، سینه ها یا باسن مناسب است. تورم و کبودی شدید ناشی از عمل ویزر لیپوساکشن، زمان بهبودی را کند می کند. لیپوماتیک روند بهبودی سریع تری دارد و ادم، کبودی و تورم کمتری را به دنبال دارد.

لیپوماتیک

لیپوساکشن

لیپوساکشن یک نوع عمل جراحی است که از روش مکش برای از بین بردن چربی نواحی خاصی از بدن مثل شکم ، باسن ، ران ، کفل، بازوها یا گردن استفاده می کند. لیپوساکشن همچنین به این نواحی شکل می دهد (کانتورها). اسامی دیگر لیپوساکشن، لیپوپلاستی و کانتورینگ بدن است. لیپوساکشن معمولا یک روش کلی برای کاهش وزن یا یک روش جایگزین کاهش وزن محسوب نمی شود. اگر دچار اضافه وزن هستید، احتمالا گرفتن رژیم غذایی و انجام تمرینات ورزشی و یا روش های جراحی باریاتریک (مانند عمل بای پس معده) در مقایسه با روش لیپوساکشن، بیشتر به شما کمک می کند. اگر در نواحی خاصی از بدن،چربی بیش از حدی داشته باشید، اما در سایر قسمت ها دارای وزن ثابت و پایداری باشید، کاندیدای خوبی برای انجام روش لیپوساکشن می باشید.

علل انجام لیپوساکشن

لیپوساکشن برای خارج کردن چربی از قسمت هایی از بدن استفاده می شود که به رژیم غذایی و ورزش پاسخی نداده اند، مانند:

  • شکم
  • قسمت فوقانی بازوها
  • کفل ها
  • ماهیچه ساق پا و مچ پا
  • قفسه سینه و پشت
  • باسن و ران ها
  • چانه و گردن

علاوه بر این، لیپوساکشن گاهی اوقات می تواند برای کاهش سایز سینه یا درمان ژنیکوماستی( بزرگ بودن سینه در آقایان) به کار برده شود. وقتی شما اضافه وزن پیدا می کنید، سلول های چربی به لحاظ سایز و حجم افزایش می یابند. لیپوساکشن تعداد سلول های چربی را در ناحیه ای خاص از بدن کاهش می دهد. مقدار چربی برداشته شده در لیپوساکشن بستگی به ظاهر ناحیه و حجم چربی تجمع یافته دارد. نتایج لیپوساکشن عموما ثابت باقی می ماند مگر این که وزن شما تغییر کند.  بعد از لیپوساکشن، پوست خودش را به شکل مناطق جدید تحت درمان در می آورد. اگر شما تون و الاستیسیته یا انعطاف پوستی خوبی داشته باشید، احتمالا پوست، صاف به نظر خواهد ‌رسید .

اگر پوست شما الاستیسیته یا انعطاف کمی داشته باشد، در این صورت پوست در مناطق تحت درمان شل خواهد شد. لیپوساکشن گودی های روی پوست ناشی از سلولیت یا سایر بی نظمی های سطح پوست را اصلاح نمی کند. لیپوساکشن علائم کشیدگی و اتساع پوست را نیز از بین نمی برد. به منظورکاندید شدن برای انجام عمل لیپوساکشن ، شما باید از سلامتی خوبی برخوردار باشید و دارای شرایطی نباشید که عمل جراحی را پیچیده کند، مانند محدودیت در جریان خون ، بیماری عروق کرونر ، دیابت یا یک سیستم ایمنی ضعیف .

لیپوماتیک

خطرات عمل لیپوساکشن

مانند هر عمل جراحی دیگری، عمل لیپوساکشن نیز با خطراتی نظیر خونریزی و واکنش به ماده بیهوشی همراه است. عوارض احتمالی مخصوص عمل لیپوساکشن عبارتند از:

بی نظمی در ظاهر پوست

به دلیل برداشتن چربی در عمل لیپوساکشن، الاستیسیته ضعیف پوست و بهبودی غیر عادی، پوست بدن ممکن است دچار ناهمواری، برآمدگی و یا شلی شود. این تغییرات ممکن است دائمی باشند. به دلیل اینکه در لیپوساکشن، لوله نازکی به نام کانولا وارد پوست بدن می شود، پوست ممکن است آسیب ببیند و یا جای لکه های دائمی بر روی پوست باقی بماند.

تجمع مایع

یک توده موقت از مایعات می تواند در زیر پوست جمع شود که به آن سروما گفته می شود. این مایع ممکن است با استفاده از سوزن تخلیه شود

بی حسی

شما ممکن است به طور دائمی و یا موقت در نواحی که تحت عمل ساکشن قرار گرفته،  احساس بی حسی داشته باشید. احتمال تحریک موقت عصب نیز وجود دارد.

عفونت

بروز عفونت های پوستی، نادر اما امکانپذیر است. یک عفونت شدید پوستی ممکن است تهدید کننده زندگی باشد.

سوراخ شدن اندام های داخلی

به ندرت ،کانولا ممکن است به طورخیلی عمیق نفوذ کند و منجر به سوراخ شدن یک اندام داخلی شود. در این صورت  نیاز به انجام ترمیم جراحی، فوری و اضطراری می باشد.

آمبولی چربی

تکه های چربی آزاد شده ممکن است جدا شده و در عروق خونی به دام بیفتند و در ریه ها و مغز جمع شوند. آمبولی چربی یک شرایط  اورژانسی است.

مشکلات کلیوی و قلبی

تغییر در سطح مایعات تزریق شده و ساکشن شده  می تواند مشکلات تهدید کننده زندگی مانند مشکلات کلیوی ، قلبی و ریوی را به همراه داشته باشد.

سمیت لیدوکائین

لیدوکائین یک داروی بیهوشی است که اغلب با مایعات در طول عمل لیپوساکشن تزریق می شود تا به مدیریت درد کمک کند. اگرچه به طور کلی خطری ندارد، اما در شرایط نادر، ممکن است سمیت لیدوکائین اتفاق بیفتد و باعث ایجاد مشکلات جدی در سیستم قلب و سیستم عصبی مرکزی شود. اگر جراح بر روی سطوح وسیع تری از بدن، عمل ساکشن را انجام دهد و یا چندین بار عمل ساکشن انجام شود ، خطر بروز عوارض افزایش می یابد. در مورد عوارض احتمالی عمل لیپوساکشن با جراح خود مشورت کنید.

لیپوماتیک

آمادگی برای عمل لیپوساکشن

غذا و داروها

قبل از انجام عمل ، به جراح خود بگوئید که از عمل جراحی چه انتظاری دارید. جراح شما سابقه پزشکی شما را بررسی می کند و در مورد هرگونه شرایط پزشکی و هر نوع دارو ، مکمل یا داروهای گیاهی که ممکن است مصرف کنید سؤال می کند. توصیه جراح این است که حداقل سه هفته قبل از عمل جراحی ، برخی داروهای خاص مانند رقیق کننده های خون یا NSAID ها را مصرف نکنید.همچنین ممکن است لازم باشد که قبل از عمل جراحی، تست های آزمایشگاهی خاصی را انجام دهید.

دیگر اقدامات احتیاطی برای عمل لیپوساکشن

اگر عمل جراحی شما به حذف مقدار کمی چربی نیاز دارد ، جراحی ممکن است در یک مطب انجام شود. اگر مقدار زیادی چربی برداشته شود و یا اگر می خواهید روش های دیگری را همزمان با این روش انجام دهید، ممکن است این عمل جراحی در بیمارستان و پس از یک شب بستری شدن، انجام شود. در هر صورت ، ترتیبی دهید که کسی شما را به خانه برساند و حداقل اولین شب بعد از عمل را در کنار شما باشد.

قبل از عمل جراحی لیپوساکشن

قبل از عمل لیپوساکشن ، جراح  دایره ها و خطوطی را در قسمت هایی از بدن که باید تحت درمان قرار بگیرند را علامت گذاری می کند. همچنین ممکن است عکس هایی برای مقایسه کردن  قبل و بعد از عمل، گرفته شود. نحوه انجام گرفتن عمل لیپوساکشن بستگی به تکنیک خاصی دارد که مورد استفاده قرار می گیرد. جراح بر اساس اهداف درمانی ، ناحیه ای از بدن شما برای درمان انتخاب می کند و اینکه آیا در گذشته روش های دیگری از لیپوساکشن را انجام داده اید یا خیر.

لیپوماتیک

انواع لیپوساکشن

لیپوساکشن تامسنت

این نوع لیپوساکشن بسیار رایج  است. در این روش، جراح محلولی استریل را به محل مورد نظر تزریق می کند که ترکیبی از آب نمک برای کمک به حذف چربی، یک ماده بیهوشی (لیدوکائین) برای تخفیف درد و یک داروی اپی نفرین برای انقباض عروق خونی می باشد. تزریق این مایع باعث می شود که نواحی تحت درمان متورم و سفت شود. سپس جراح برش های کوچکی را بر روی پوست ایجاد می کند و لوله نازکی به نام کانولا را زیر پوست شما وارد می کند. کانولا به خلاء وصل است و چربی ها و مایعات را از بدن ساکشن می کند. مایعات خارج شده ممکن است بتوانند از طریق عروق وریدی (IV) دوباره تامین شوند.

لیپوساکشن اولتراسونیک (UAL)

این نوع لیپوساکشن در کنار لیپوساکشن سنتی استفاده می شود. در لیپوساکشن اولتراسونیک (UAL )، جراح از یک میله فلزی که انرژی اولتراسونیک را به زیر پوست وارد می کند، استفاده می کند.این انرژِی، باعث شکسته شدن دیواره سلول های چربی می شود و چربی ها را تجزیه می کند تا آسان تر از بدن خارج شوند.نسل جدیدی از UAL با نام لیپوساکشن با کمک ویزر( VASER) است که از دستگاهی استفاده می شود که ممکن است  بی نظمی پوست را بهبود بخشیده و احتمال صدمات پوستی را کاهش دهد.

لیپوساکشن لیزری (LAL)

در این روش از لیزر با شدت بالا برای تجزیه چربی ها و خارج شدن آنها استفاده می شود. در طول لیپوساکشن لیزری( LAL) ، جراح فیبر لیزر را از طریق برش کوچکی در پوست وارد بدن می کند و رسوبات چربی را به حالت تعلیق در می آورد. سپس چربی با استفاده از کانولا برداشته می شود.

لیپوساکشن Power (PAL)

دراین نوع لیپوساکشن از کانولا استفاده می شود که به سرعت به سمت  عقب و جلو حرکت می کند. این لرزش و ارتعاش به جراح امکان می دهد تا چربی ها را آسان تر و سریع تر خارج کند. لیپوساکشن Power (PAL) ممکن است گاهی اوقات با درد و تورم همراه باشد و می تواند به جراح این امکان را بدهد که با دقت بیشتری چربی ها را خارج کند.در صورت خارج کردن حجم زیادی از چربی و یا در صورت داشتن یک عمل لیپوساکشن در قبل ، ممکن است جراح این روش را انتخاب کند.

در طول عمل لیپوساکشن

برخی از روش های لیپوساکشن فقط به بی حسی موضعی یا ناحیه ای نیاز دارد و برخی دیگر از روش ها ممکن است به بیهوشی عمومی نیاز داشته باشدکه باعث بیهوشی موقت شما می شود و ممکن است از طریق تزریق IV به شما آرام بخش داده شود تا به ریلکس بودن و آرام بودن شما کمک کند. تیم جراحی در طول انجام عمل ، ضربان قلب ، فشار خون و میزان اکسیژن خون را تحت نظر خواهد گرفت. در صورت  بی حسی موضعی و احساس درد، جراح خود را مطلع کنید. داروها یا حرکات ممکن است نیاز به تنظیم داشته باشند.

این روش بسته به میزان خارج کردن چربی،ممکن است چندین ساعت به طول بیانجامد. اگر بیهوشی عمومی داشته باشید ، در اتاق ریکاوری بیدار خواهید شد. شما معمولا چند ساعت را در بیمارستان یا کلینیک خواهید بود تا پرسنل پزشکی بتوانند بر بهبودی شما نظارت کنند. اگر این عمل را در بیمارستان انجام دهید ، ممکن است یک شب در بیمارستان بمانید  تا مطمئن شوید که دچار بی آبی نشده اید و به دلیل از دست رفتن مایعات، دچار شوک نشوید.

بعد از عمل لیپوساکشن

بعد از انجام عمل لیپوساکشن، ممکن است درد ، تورم و کبودی داشته باشید.جراح ممکن است داروهایی را برای کنترل درد و آنتی بیوتیک هایی را برای کاهش خطر عفونت تجویز کند. بعد از عمل جراحی ، جراح ممکن است برش های شما را باز بگذارد تا فرآیند تخلیه مایعات آسان شود.معمولا برای چند هفته باید لباس های فشرده و تنگ( گن) بپوشید تا به کاهش تورم کمک کند. ممکن است لازم باشد چند روز قبل از بازگشت به محل کار و چند هفته نیز قبل از انجام فعالیت های روزانه، مانند ورزش، استراحت کنید. در طول این مدت ، برخی از بی نظمی های پوستی ممکن است اتفاق بیفتد زیرا چربی های باقی مانده در جای خود قرار می گیرند.

لیپوماتیک

نتایج بعد از عمل لیپوساکشن

پس از انجام لیپوساکشن ، تورم معمولا ظرف مدت چند هفته از بین می رود.در طول این مدت ، مناطق تحت درمان توخالی به نظر می رسند. در ظرف چند ماه ، انتظار می رودکه نواحی تحت درمان ظاهری لاغر پیدا کنند. طبیعی است که با افزایش سن ، پوست استحکام خود را از دست بدهد ، اما نتایج لیپوساکشن عموما تا زمانی که وزن خود را حفظ کنید، طولانی هستند. افزایش وزن پس از لیپوساکشن، ممکن است توزیع چربی در بدن شما را تغییر دهد.. به عنوان مثال ، بدون در نظر گرفتن اینکه چه نواحی از بدن را تحت درمان قرار داده اید، ممکن است چربی در اطراف شکم جمع شود.

لیزر لیپو اسکلاپچر با لیپوماتیک

لیپو اسکلاپچر به معنای لاغر شدن ، پر کردن و تغییر شکل مجدد نواحی خاصی از بدن با حذف رسوبات اضافی چربی یا انتقال به نواحی مورد نظر است. روش های مختلفی برای انجام لیپو اسکلاپچر وجود دارد. سیستم Nutational Infrasonic Liposclupture ( NIL) به تازگی  برای حل مشکلات مرتبط با روش های قبلی مانند برش های جراحی برای از بین بردن بافت چربی اضافی در یک عمل جراحی طولانی مدت، نیاز به بیهوشی عمومی ، وارد شدن آسیب بیشتر به بافت ، خونریزی در حین عمل جراحی ، میزان بیشتر عوارض ، طولانی شدن دوره درمان و بهبودی زخم اختراع شده است.

مزایای لیزر لیپو اسکلاپچر با لیپوماتیک

  • بدون زخم
  • دارای نتایج طبیعی
  • نداشتن تغییر و برآمدگی در سطح پوست
  • دوره کوتاه بهبودی
  • استفاده از بی حسی موضعی
  • ساده و ایمن
  • کوتاه بودن مدت زمان عمل جراحی

لیپوماتیک

لیزر لیپو اسکلاپچر با لیپوماتیک چیست؟

لیزر لیپو اسکلاپچر اغلب با لیپوماتیک اشتباه گرفته می‌شود ، اما این یک عمل متفاوت از نظر تکنیکی است که بر اصلاح ظاهر پوست تمرکز دارد . این روش تنها به عنوان یک روش برای کاهش وزن و اغلب برای زنان در نظر گرفته می‌شود ، این روش تنها مناطق مشکل‌ساز را اصلاح می کند. در حالی که واژه لیپوساکشن به معنی فرآیند جذب چربی است، اما کلمه لیپو اسکلاپچر به معنی از بین بردن بافت چربی به منظور اصلاح و تغییر شکل مجدد این ناحیه است .در طول عمل لیپو اسکلاپچر، چربی از قسمت ‌های مختلف بدن مانند پشت، کمر، شکم ،  پاها، باسن،زانوها و یا زیر چانه با خلاء برداشته می‌شود و سپس بدن مجددا تغییر شکل پیدا می کند.

این روش می تواند به طور جداگانه و یا در حین کاهش یا افزایش پستان ، جراحی پلاستیک ابدومینوپلاستی یا جراحی های پلاستیک مشابه انجام شود. لیپوساکشن، درمان چاقی نیست.با وجود انجام مرتب حرکات ورزشی و مصرف غذاهای کم کالری، اگر از نظر ژنتیکی از لیپودیوزیس رنج می برید، این عمل برای شما مفید است. این روش به ویژه برای نواحی سخت و بزرگ مانند شکم ، باسن ، پشت ، بالای بازوها ، ران و زانو موثر است. در روش لیپو اسکلاپچر،یک کانولا که دارای نوسان، چرخش و حرکات ارتعاشی می باشد به امواج اولتراسونیک این اجازه را می دهد تا بدون آسیب رساندن به بافت های دیگر، بافت چربی را به آرامی و ایمن از بین ببرد. ارتعاشات و امواج فراصوت این دستگاه ، سلول ‌های بنیادی چسبیده به سلول ‌های چربی را آزاد می کند.

سلول های بنیادی آزاد شده به فرآیند درمان کمک می‌کنند و باعث ظاهری طبیعی تر و تازه تر می‌شوند. لیپو اسکلاپچر به ایجاد شکاف های بزرگی بر روی پوست نیاز ندارد اما وارد شدن کانولا به زیر پوست بدن، باعث به وجود آمدن زخم می شود. در مقایسه با روش های جراحی ، چون هیچگونه برشی در طول عمل جراحی وجود ندارد ، پس از انجام این عمل ، هیچ تغییر یا برآمدگی بر روی پوست ایجاد نمی شود. علاوه بر این، ساده ترین و ایمن ترین روش لیپو اسکلاپچر، تحت بی حسی موضعی انجام می‌گیرد تا بیمار بتواند روز بعد از عمل، به فعالیت ‌های عادی خود برگردد.

چه کسی می تواند عمل لیپو اسکلاپچر را با لیپوماتیک انجام دهد؟

اگر در برخی از قسمت ‌های خاص بدن خود، تجمع چربی داشته باشید که نمی‌توانید با رژیم غذایی و ورزش از شر آنها خلاص شوید، ممکن است کاندیدای خوبی برای انجام این روش باشید.

کاربرد لیپو اسکلاپچر با لیپوماتیک

عمل لیپو اسکلاپچر بعد از اعمال نوعی بیهوشی ترجیحی آغاز می شود. مراکز معتبر و روش لیپواسکلاپچر که از نظر علمی تائید شده اند را انتخاب کنید. این روش، ایمن و بدون خطر در کلینیک ها انجام می شود. لیپو اسکلاپچر بسیاری از عوارض جانبی را از بین می برد. لرزش شدید باعث حذف چربی زیادی در یک جلسه می شود و درد پس از عمل را به حداقل می رساند. قبل از لیپواسکلاپچر ، محلول نمکی به سلول های چربی که از قبل انتخاب شده اند، با روش تامسنت و تحت بی هوشی موضعی تزریق می شود. این کار باعث کاهش کبودی و تورم بعد از عمل جراحی می شود. رسوبات چربی بادوام، با لوله ‌ها و دستگاه های خلاء، چربی را خارج می کنند و باعث شکل گیری ناحیه تحت درمان می شوند.

بعد از لیپواسکلاپچر با لیپوماتیک

بیماران می‌توانند چند ساعت پس از انجام این روش، بیمارستان را ترک کنند و پس از ۲۴ ساعت حمام کنند. در این روش، کبودی و تورم کم‌تر مشاهده می‌شود . ممکن است چندین هفته طول بکشد تا تورم کاهش پیدا کند . بدن شما به ظاهر جدید خود عادت می کند و هر روز بیشتر به فرم بدن خود دست پیدا می کنید. اگر وزن خود را تحت نظر داشته باشید و زندگی سالمی را دنبال کنید، لیکواسکلاپچر به شما کمک خواهد کرد که از نظر ظاهری، بقیه عمرتان را مناسب بمانید. ثابت نگه داشتن وزن ، ورزش کردن و تغییر سبک زندگی شما مهم ترین نکته است.

تصورات غلط در مورد لیپوساکشن دکتر شاهین کریمیان

لیپوماتیک در ایران

لیپوساکشن در ایران بسیار محبوب است و مردم بسیاری از سراسر دنیا برای انجام این عمل به ایران می آیند. در حال حاضر ما در ایران عمل جراحی لیپوساکشن و لیپوماتیک را انجام می دهیم. جراحی لیپوماتیک یک روش جدید برای انتقال چربی است. لیپوماتیک در ایران توسط بهترین جراحان پلاستیک انجام می شود که در لیپوماتیک تخصص دارند. قبل از رواج یافتن روش لیپوماتیک در ایران، لیپوساکشن یک عمل جراحی بسیار رایج در ایران بود، اما به دلیل آسیب هایی که به بدن وارد می شد، این روش منسوخ شد و امروزه به جای لیپوساکشن در ایران، روش لیپوماتیک انجام می شود. یکی دیگر از جراحی های انتقال چربی که انجام می دهیم ، عمل جراحی شکم ( تامی تاک) است.

علت انجام عمل لیپوماتیک در ایران

در ایران، جراحی پلاستیک توسط جراحان پلاستیک فوق العاده که در انجام لیپوماتیک مهارت دارند، انجام می شود و مشتریان همیشه از کیفیت خدمات و عمل لیپوماتیک در ایران رضایت داشته اند.

هزینه عمل لیپوماتیک در ایران

هزینه لیپوماتیک به مکانی که درمان در آنجا انجام می گیرد، بستگی دارد. میانگین هزینه عمل لیپوماتیک در ایالات متحده آمریکا، ۳۵۰۰ دلار است. در انگلستان، از ۴۰۰۰ دلار شروع می شود. لیپوماتیک در ایران نه تنها به طرز ماهرانه ای انجام می شود ، بلکه با هزینه آن مقرون به صرفه نیز می باشد و ایران دومین کشور از نظر پائین بودن هزینه عمل لیپوماتیک بعد از کشور ترکیه است.

سوالات متداول درباره عمل لیپوماتیک

آیا انجام عمل لیپوماتیک دردناک است؟

بهترین نکته در مورد عمل جراحی لیپوماتیک این می باشد که بدون درد است و بعد از عمل، درد و ناراحتی کمی را احساس خواهید کرد.

آیا انجام عمل لیپوماتیک بدون خطر است؟

لیپوماتیک یک عمل جراحی حداقل تهاجمی است که عوارض جانبی کمی را به همراه دارد. اگر جراح خود را عاقلانه انتخاب کنید و دستورات پس از عمل را به طور کامل رعایت کنید ، هیچ چیز برای نگرانی وجود ندارد.


لکنت زبان چیست و چگونه ایجاد می شود؟ دلایل به وجد آمدن لکنت زبان چیست؟ درمان لکنت زبان به چه صورت است؟ لکنت زبان که به آن گیر کردن زبان هم می گویند یکی از اختلالات گفتاری است که سبب ایجاد مشکل برای عادی و روان صحبت کردن می شود. برای آشنایی بیشتر درباره درمان لکنت زبان و علائم و دلایل ایجاد آن این مقاله از بخش روانشناسی موزیک دان را مطالعه نمایید.

لکنت زبان چیست؟

افرادی که لکنت دارند می دانند که می خواهند چه بگویند اما در بیان آن به مشکل بر می خورند. برای مثال ممکن است که یک کلمه را مرتب تکرار کنند یا آن را خیلی بکشند. این افراد گاهی حرف زدن را متوقف می کنند چون به یک کلمه یا حرف مشکل ساز رسیده اند. برای کودکانی که تازه حرف زدن را شروع کرده اند کمی لکنت داشتن عادی است و بسیاری از کودکان در سال های اول زندگی شان کم و بیش با آن روبرو می شوند.

اما گاهی لکنت زبان تبدیل به اختلالی مزمن می شود که تا بزرگسالی هم همراه فرد است. این نوع لکنت می تواند روی اعتماد به نفس و توانایی ارتباط برقرار کردن با دیگران تاثیر منفی بگذارد. کودکان و بزرگسالانی که از لکنت رنج می برند می توانند با گفتار درمانی و سایر روش ها این اختلال را کنترل کنند.

  • لکنت نوعی اختلال گفتاری است. خصوصیات اصلی لکنت زبان شامل این موارد هستند:
  • تکرار کلمات، صداها و بخش ها
  • مکث در روند صحبت کردن

سرعت متغیر گفتار در لکنت زبان

با توجه به گزارشات اعلام شده، لکنت زبان حدود ۵ الی ۱۰ درصد از کودکان بین ۲ تا ۶ سال را درگیر می کند. اما بسیاری از کودکانی که در سنین بچگی دچار لکنت زبان بوده اند، پس از بزرگسالی این مشکل را نخواهند داشت. به طور کلی با پیشرفت پروسه رشد، لکنت زبان متوقف می شود. تشخیص زود هنگام می تواند به پیشگیری از لکنت در بزرگسالی کمک کند. اگر چه در بیشتر کودکان با ورود به بزرگسالی لکنت برطرف می شود اما بیش از ۲۵ درصد از کودکان در بزرگسالی هم با این مشکل دست و پنجه نرم می کنند.

انوع لکنت زبان

سه نوع لکنت زبان وجود دارد:

رشدی:

این نوع لکنت زبان در کودکان کمتر از ۵ سال و به خصوص پسرها رایج تر است. این لکنت با رشد توانایی های گفتاری بروز پیدا می کند و معمولا بدون نیاز به درمان برطرف می شود.

نوروژنیک:

ناهنجاری های میان مغز و اعصاب یا عضلات سبب بروز این نوع لکنت می شود.

سایکوژنیک:

این نوع لکنت زبان از قسمتی از مغز که مسئول تفکر و استدلال است نشئت می گیرد.

علائم لکنت زبان

اولین علائم لکنت زبان هنگامی که کودک حدود ۱۸ الی ۲۴ ماهه است خود را نشان می دهند. در این سن انقلابی در دامنه لغات کودک به وجود می آید و کودک کلمات را در کنار هم قرار می دهد تا جمله بسازد. برای والدین، لکنت کودکان نگران کننده است اما در این مرحله از زندگی کودک، لکنت زبان عادی است. تا حد امکان در برابر لکنت کودک صبوری به خرج دهید.

ممکن است کودکتان برای چند هفته یا چند ماه دچار لکنت شده باشد و این حالت بعد از مدتی از بین برود. بسیاری از کودکانی که لکنت را قبل از ۵ سالگی شروع می کنند، بدون هیچ نیازی به گفتار درمانی درمان می شوند. اما اگر لکنت زبان مدام اتفاق بیفتد و بدتر شود حتما قرار ملاقاتی با یک گفتار درمان تنظیم کنید. معمولا با ورود کودکان به مدرسه و قوی کردن مهارت های ارتباط برقرار کردن، لکنت برطرف می شود.

معمولا کودکی که وارد مدرسه می شود و دچار این مشکل باشد، از مشکل خود آگاه است و گاهی به این خاطر خجالت می کشد. هم کلاسی های کودک هم ممکن است که کودک را به خاطر این مشکلش اذیت کنند. اگر کودک شما دچار این مشکل بود، حتما با معلم او صحبت کنید. معلم با آگاهی از مشکل کودک می تواند موقعیت های پر استرس را برای کودک کاهش دهد. فشار ناشی از لکنت زبان می تواند با علائم زیر خود را نشان دهد:

  • تغییرات فیزیکی مثل تیک صورت، تکان دادن سر، لرزش لب ها و پلک زدن بیش از حد
  • ناامیدی پس از تلاش برای ارتباط برقرار کردن
  • مشت کردن دست ها
  • مکث یا توقف پیش از شروع به صحبت کردن
  • امتناع از صحبت کردن
  • استفاده از صداهایی مثل “ام” در بین کلمات
  • تکرار کلمات یا عبارات
  • نو آرایی کلمات در جملات
  • استفاده از صداهای طولانی مثل “اسم من آریااااااااانا است”.

برخی از کودکان از این که دچار لکنت هستند آگاه نیستند. موقعیت های اجتماعی و پر استرس احتمال لکنت در افراد را بالا می برند. صحبت کردن در برابر جمع برای افرادی که دچار لکنت زبان هستند چالش برانگیز است و آن ها را دچار استرس می کند. انواع مختلف روان نبودن صحبت کردن شامل این مواردند:

  • تکرار قسمتی از کلمات مثل “من یک نوشیدنی می می می خوام”
  • تکرار کلمات یک بخشی مثل “‌تو تو تو”
  • کشیدن حرف ها مثل “سسسسسسارا خیلی مهربان است”.
  • مکث یا توقف هنگام حرف زدن
  • این نوع روان نبودن صحبت کردن برای خیلی از افراد اتفاق می افتند و لکنت نیستند:
  • افزودن یک کلمه یا حرف “من اوم باید برم خونه”
  • تکرار کلمات بیش از یک بخشی “برو برو برو اونجا”
  • تکرار عبارات
  • تغییر ترتیب کلمات در جمله
  • تمام نکردن جمله “اسم او…. یادم نمیاد”

دلایل ایجاد لکنت زبان

لکنت معمولا بین سن ۲ تا ۶ سالگی شروع می شود. بسیاری از افراد در دوره ای کمتر از ۶ ماه دچار روان نبودن گفتار می شوند. لکنت زبانی که بیشتر از این دوام باشد نیاز به درمان دارد. لکنت تنها یک دلیل ندارد. دلایل ممکن شامل این مواردند:

سابقه خانوادگی:

بسیاری از کسانی که دچار لکنت هستند، یکی از اعضای خانواده شان هم از این مشکل رنج می برد.

تفاوت هایی در عملکرد مغز:

ممکن است افرادی که دچار لکنت هستند تفاوت های کوچکی در عملکرد مغز در طول گفتار داشته باشند. در این جا به برخی از عوامل مخاطره آمیز در لکنت زبان اشاره می کنیم:

جنسیت:

پسرها بیش از دخترها در معرض لکنت هستند.

الگوی ریکاوری در خانواده:

احتمال توقف لکنت در افرادی که یکی از اعضای خانواده شان مدت کوتاهی دچار لکنت بوده و لکنت زبان او برطرف شده بیشتر است.

روحیه:

در کودکانی که دچار لکنت هستند، روحیه می تواند سبب تشدید لکنت زبان شود. ناکامی در صحبت کردن و فشار روحی می تواند سبب تشدید این اختلال شود. هیجان زده شدن نیز یکی از عوامل تشدید کننده لکنت است. گاهی اگر دیگران به نحوه صحبت کردن فرد توجه کنند لکنت در او تشدید می شود. گاهی لکنت زبان سبب خجالت زده شدن فرد می شود و فرد را برای حرف زدن دچار اضطراب می کند.

عوامل محرک:

برخی از عوامل لکنت زبان را تحریک می کنند. برای مثال، ممکن است که یک کودک پس از آموختن سریع شمار زیادی از کلمات شروع به لکنت کند. او می تواند کلمات یا عبارات دو کلمه ای را به طور روان بیان کند اما در بیان جملات طولانی تر دچار لکنت می شود.

عوارض لکنت زبان

مشکل لکنت می تواند سبب بروز این مشکلات شود:

  • به مشکل برخوردن در ارتباط برقرار کردن با دیگران
  • اضطراب
  • امتناع از ارتباط برقرار کردن و موقعیت هایی که نیاز به صحبت کردن دارند مثل مدرسه و کار
  • اذیت شدن
  • اعتماد به نفس پایین

لکنت زبان

زمان مراجعه کودک مبتلا به لکنت زبان به پزشک

آیا کودک شما دچار لکنت زبان است؟ تشخیص زود هنگام و درمان، شانس بهبود را بیشتر می کند. در صورت مشاهده هر یک از موارد زیر به گفتار درمان مراجعه کنید:

  • اگر این مشکل کودک بین ۶ الی ۱۲ ماه یا بیشتر ادامه داشته باشد.
  • اگر این مشکل کودک در حال شدید شدن باشد.
  • در صورتی که سابقه خانوادگی در این مشکل داشته باشید.
  • اگر کودک دچار اختلال گفتاری دیگری است.
  • اگر کودک در حرف زدن مدام به مشکل بر می خورد.
  • گفتار کودک، شما یا خانواده تان را نگران کرده است.

تشخیص لکنت زبان

متخصص گفتار درمان این اختلال را در کودکان و بزرگسالان تشخیص می دهد. گفتار درمان، گفتار کودک را در موقعیت های مختلف بررسی می کند. اگر فرزند شما دچار این اختلال است گفتار درمان ممکن است که:

  • درباره سابقه بیماری در فرزندتان از شما سوال بپرسد. از جمله این که چه هنگام این علائم در او شروع شدند و چه هنگامی این اختلال متداول تر است.
  • درباره این که این اختلال چه تاثیری روی زندگی کودک گذاشته سوال بپرسد. (از جمله تاثیر اختلال روی رابطه کودک با دیگران، عملکرد او در مدرسه)
  • با فرزند شما حرف بزند و از او بخواهد که بلند بخواند تا متوجه تغییرات گفتار در او شود.
  • بررسی کند که مشکل کودک اشتباهات لفظی هستند یا لکنت زبان
  • عواملی مثل سندروم توره که می توانند سبب اختلال در گفتار شوند را شناسایی کند.

اگر فرد بزرگسالی هستید که از این مشکل رنج می برید، متخصص گفتار درمان یا پزشک ممکن است که:

  • درباره سابقه این اختلال از شما سوال بپرسد. (از جمله این که علائم شما از کی شروع شدند و چه زمانی بیشتر اتفاق می افتند).
  • عواملی که سبب لکنت زبان شده اند را شناسایی کند.
  • درباره درمان هایی که قبلا از آن ها استفاده کردید سوال بپرسد تا بهترین نوع درمان را تعیین کند.
  • از شما سوالاتی بپرسد تا بفهمد چه نوع لکنت زبانی شما را تحت تاثیر قرار داده است.
  • از شما بپرسد که لکنت زبان چه تاثیری روی عملکرد کاری و تحصیلی و سایر مراحل زندگی شما داشته است و تا چه میزان سبب استرس شده است.

لکنت زبان

درمان لکنت زبان

پس از معاینه و بررسی کامل توسط گفتار درمان، تصمیم درباره بهترین نوع درمان گرفته می شود. روش های مختلفی برای کمک به درمان این اختلال در کودکان و بزرگسالان وجود دارد. روش درمانی ای که برای یک شخص مناسب است ممکن است برای فرد دیگر مناسب نباشد. درمان، لکنت زبان را کاملا از بین نمی برد بلکه می تواند سبب کمک به این موارد شود:

  • تقویت روان صحبت کردن
  • توسعه نحوه درست ارتباط برقرار کردن
  • توسعه فعالیت های اجتماعی و شرکت در مدرسه و محیط کار

برخی از مثال های روش های درمانی شامل این مواردند:

گفتار درمانی:

گفتار درمانی به فرد کمک می کند که سرعت حرف زدنش را پایین بیاورد و به زمان هایی که این مشکل را می گیرد توجه کند. در ابتدای گفتار درمانی ممکن است که فرد خیلی آرام حرف بزند اما با گذشت زمان طبیعی تر صحبت می کند.

ابزارهای الکترونیکی:

ابزارهای الکترونیکی متفاوتی برای تقویت روان صحبت کردن وجود دارند. برای برطرف کردن لکنت باید در طول فعالیت روزانه از برخی از این ابزارها استفاده شود. از گفتار درمان درباره انتخاب دستگاه مناسب سوال بپرسید.

رفتار درمانی شناختی:

این نوع درمان به شما کمک می کند که شیوه های فکر کردن که ممکن است سبب تشدید لکنت زبان شوند را تغییر دهید. علاوه بر این به فرد کمک می کند که استرس، اضطراب یا مشکلات مربوط به اعتماد به نفس را حل کند.

تعامل میان والدین و کودکان:

کمک والدین به کودکان در خانه یکی از قسمت های اساسی رفع لکنت زبان در کودکان است. از گفتار درمان بخواهید که بهترین روش برای کمک به کودک را در اختیار شما قرار دهد.

دارو

اگر چه برخی از داروها برای درمان لکنت استفاده می شوند اما کارآمد بودن هیچ دارویی هنوز اثبات نشده است.

لکنت زبان

کمک والدین به کودکان مبتلا به لکنت زبان

این روش ها را برای کمک به کودک خود امتحان کنید:

  • دائما از کودک نخواهید که درست و دقیق صحبت کند. بگذارید از صحبت کردن لذت ببرد.
  • از زمان هایی که اعضای خانواده با هم هستند به عنوان زمانی برای صحبت کردن استفاده کنید. رادیو و تلویزیون ممکن است حواس کودک را پرت کنند.
  • از اصلاح مکرر صحبت های او و انتقاد کردن بپرهیزید. برای مثال دائما از جملاتی مثل “آروم تر صحبت کن”، “نوبت حرف زدن را رعایت کن” و “نفس عمیق بکش” استفاده نکنید. البته اگر از این کامنت ها به درستی و با لحن مناسب استفاده کنید باعث می شوند که کودک حرف زدن خود را اصلاح کند.
  • هنگامی که لکنت زبان در حال افزایش است، کودک را تحت فشار قرار ندهید که بلند بخواند یا صحبت کند. به جای آن کودک را درگیر فعالیت هایی کنید که خیلی نیاز به صحبت کردن ندارند.
  • وسط حرف کودک نپرید و از او نخواهید که از اول حرف زدنش را شروع کند.
  • به کودک نگویید که قبل از حرف زدن فکر کند.
  • فضای آرامی در خانه برای او فراهم کنید.
  • سعی کنید وقتی که با کودک حرف می زنید، آرام صحبت کنید.
  • هنگام حرف زدن کودک با او ارتباط چشمی داشته باشید. وقتی او در حال حرف زدن است به سمت دیگر نگاه نکنید و او را مضطرب نکنید.
  • بگذارید کودک حرفش را تمام کند.
  • برای این که کودک آرام حرف زدن را یاد بگیرد با او آرام حرف بزنید، این گونه الگوی درستی برای او فراهم می کنید.

تکنیک هایی برای توقف لکنت زبان در بزرگسالان

تکنیک های زیر به افراد کمک می کنند تا لکنت خود را در زندگی روزمره (مثلا هنگام ارائه) کاهش دهند.

تمرکز روی تنفس:

قبل از قرار گرفتن در موقعیت های اجتماعی، سعی کنید که آرام باشید و نفس عمیق بکشید. نتایج حاصل از مطالعه ای که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد نشان دادند که تنفس عمیق به کاهش فشار خون و  افزایش جریان اکسیژن در رگ های خونی کمک می کند. تنفس عمیق سبب کاهش اضطراب می شود. کاهش اضطراب هم نقشی اساسی در کم کردن لکنت دارد.

آرام صحبت کردن:

روی صحبت کردن با سرعت پایین تمرکز کنید. به یاد داشته باشید که حتما بین کلمات و جملات مکث کنید. نفس عمیق بکشید و اضطراب را تحت کنترل داشته باشید. تند صحبت کردن سبب بالا رفتن اضطراب و در نتیجه افزایش لکنت می شود.

از به کار بردن برخی کلمات خاص بپرهیزید:

برای برخی از کسانی که دچار لکنت هستند، تلفظ برخی از کلمات نسبت به بقیه سخت تر است. لیستی از این کلمات تهیه کنید و سعی کنید که کلمات دیگری به جای آن ها به کار ببرید. به علاوه، تمرین این کلمات احتمال لکنت زبان در حین به کار بردن آن ها را کاهش می دهد.

با ریتم خاصی صحبت کنید:

بسیاری از افرادی که دچار لکنت هستند ادعا می کنند که با شعر خواندن لکنت شان برطرف می شود. این به علت ریتم شعر اتفاق می افتد. صحبت با ریتم خاص به روان صحبت کردن کمک می کند.

ارتباط برقرار کردن را تجسم کنید:

خیلی از افراد قبل از ارائه های مهم از این تکنیک استفاده می کنند اما می توان از آن در مکالمات روزمره هم استفاده کرد. هر کسی که در صحبت کردن به مشکل بر می خورد می تواند این روش را امتحان کند. این باعث میشه که فرد بیشتر احساس آماده بودن و اعتماد به نفس کند. تحقیقی که در سال ۲۰۱۵ انجام شد نشان داد که تصور ارتباط برقرار کردن و به خاطر سپردن مکالمات به روان شدن گفتار کمک می کند. این کار به راحت شدن اعصاب فرد و عدم لکنت در حین مکالمات کمک می کند.

برای راحت شدن اعصاب از حرکات بدن استفاده کنید:

انتقال انرژی به حرکات بدن به کاهش لکنت کمک می کند. معمولا افرادی که در جمع سخنرانی می کنند از این تکنیک استفاده می کنند. برای مثال در طول مکالمه می توان با حرکات دست، اضطراب و لکنت زبان را کاهش داد.

لکنت زبان

درمان دائم لکنت زبان

برای بسیاری از افراد، رهایی از لکنت نیازمند صرف زمان و تلاش بسیاری است. با گذشت زمان، گفتار درمانی و تمرین در خانه ممکن است این مشکل برطرف شود.

چرا باید برای گفتار درمانی نزد پزشک برویم؟

اکثر کودکان و جوانانی که درگیر لکنت هستند حداقل یک بار به گفتار درمان مراجعه کرده اند. خیلی از افراد سال ها تحت درمان قرار گرفته اند. فقط به خاطر این که در گذشته جلسات گفتار درمانی داشته اید باعث نمی شود که دیگر به آن نیازی نداشته باشید. لکنت زبان با گذر زمان دستخوش تغییر می شود. حتما دلیل خود از مراجعه به گفتار درمان را مشخص کنید تا انگیزه پیدا کنید.

انتخاب گفتار درمان برای درمان لکنت زبان

نکته اساسی در هر درمانی این است که شخصی حرفه ای را انتخاب کنید و درمان را زیر نظر او انجام دهید. این نکته برای درمان لکنت هم صدق می کند.

لکنت زبان

چگونه گفتار درمانی را پیدا کنید که مناسب شما است؟

اول از همه به اهدافی که خیلی برایتان اهمیت دارند فکر کنید. می توانید دانش خود از درمان لکنت زبان را هم بالا ببرید. سپس لیست بهترین گفتار درمان ها را سرچ کنید. اگر هیچ کدام از آن ها در نزدیکی شما نبودند از کلینیک یا بیمارستان شماره تلفن یک گفتار درمان خوب را بگیرید. پس از پیدا کردن گفتار درمان با او صحبت کنید. سوالاتی که می خواهید از او بپرسید را لیست کنید. سوالاتی که می توانید از گفتار درمان بپرسید شامل این مواردند:

  • آیا با درمان کسی که لکنت دارد مشکلی ندارید؟ این سوال مهم است چون برخی از گفتار درمان ها روی لکنت کار نمی کنند.
  • تا به حال در پروسه درمان چند نفر شرکت داشته اید؟ این سوال به شما کمک می کند تا ببینید که آیا گفتار درمان تجربه ای که شما نیاز دارید را دارد یا نه.
  • به نظر شما هدف اصلی گفتار درمانی چه می تواند باشد؟ این سوال به شما کمک می کند که ببینید آیا اهداف گفتار درمان با اهداف شما همسو هستند یا نه.
  • از چه روش هایی در گفتار درمانی استفاده می کنید؟ چند وقت یک بار جلسات گفتار درمانی را برگزار می کنید؟ این سوالات خیلی مهم هستند چون برخی از انواع درمان هنگامی که برنامه منظمی (مثل هر روز چند ساعت) داشته باشند بهتر از درمان نامنظم (مثل چند هفته یک بار) جواب می دهند. اما گاهی به خاطر مدرسه یا کار نمی توانید هر روز جلسات گفتار درمانی داشته باشید. پس از قبل این محدودیت ها را با پزشک در میان بگذارید.

نوع، مدت زمان و هزینه درمان لکنت زبان

نوع درمان و مدت زمان آن برای هر شخص متفاوت است. برای تعیین نوع درمان مورد نیاز، لکنت زبان ارزیابی می شود و برای درمان آن برنامه ریزی می شود. یک معاینه کامل معمولا از دو تا چهار ساعت طول می کشد و هزینه آن بستگی به محل زندگی شما و ویزیت گفتار درمان دارد. این هزینه ها می توانند متفاوت باشند، پس زمانی که برای نوبت گرفتن تماس می گیرید حتما در مورد هزینه آن هم سوال کنید.

همچنین پیگیری کنید که آیا بیمه، هزینه معاینه را پرداخت می کند یا نه. زمانی که فرآیند معاینه را به طور کامل انجام دادید، گفتار درمان نتایج را به شما توضیح می دهد و در مورد مدت درمان با شما گفتگو می کند. مدت و نوع درمان به اهداف درمان و شدت لکنت زبان بستگی دارند. برخی از برنامه های درمانی ساعت مشخصی در طول زمانی معین ارائه می دهند (مثلا یک برنامه فشرده ۴۰ ساعتی در مدت زمان سه هفته).

اما برای بسیاری از افراد، ممکن است زمان بیشتری نیاز باشد تا بتوانند احساسات منفی نسبت به لکنت زبان را که در طول سال ها در آنها به وجود آمده را از خود دور کنند. در این موقعیت، درمان فشرده برای لکنت ممکن است گزینه مناسبی نباشد. به یاد داشته باشید که برخی گفتار درمان ها درمان فشرده انجام نمی دهند. اگر از انجام درمان راضی بودید، ممکن است تصمیم بگیرید یک یا دوبار در هفته درمان را انجام دهید و این کار را برای ماه ها یا حتی یک سال تکرار کنید.

به طور کلی، بسیاری از بزرگسالانی که به دنبال تغییرات طولانی مدت در لکنت زبان شان هستند، هفته ای دوبار برای ۶ تا ۱۸ ماه درمان انجام می دهند. هزینه گفتار درمانی هم به محل زندگی شما و سایر عوامل بستگی دارد. قبل از انجام معاینه با شرکت بیمه تماس بگیرید و از آن ها بپرسید که آیا درمان لکنت را هم تحت پوشش قرار می دهند یا نه. حتما در این مورد تحقیق کنید چرا که بسیاری از شرکت های بیمه فقط هزینه گفتار درمانی ترمیمی (که پس از ضربه یا صدمه به مغز ایجاد می شود) را پرداخت می کنند و هزینه لکنت زبانی که به عنوان اختلال گفتاری شناخته می شود را پرداخت نمی کنند.

درمان اوریون

تعیین معیاری برای موفقیت در لکنت زبان

بسیاری از افراد شک دارند که آیا درمان می تواند به لکنت آنها کمک کند یا نه. این دیدگاه منفی به این دلیل در آنها ایجاد شده است که ممکن است یک تجربه بد از درمان در گذشته داشته باشند یا پیشرفت محدودی مشاهده کرده باشند و یا حتی لکنت زبان آنها نسبت به گذشته بدتر شده باشد. اگر در طول تمام زندگیتان دچار لکنت زبان بوده اید، نباید انتظار داشته باشید که با گفتار درمانی لکنت زبان شما به طور کامل از بین رود. به هرحال، یک گفتار درمان می تواند به نوجوانان و بزرگسالان کمک کند تا در توانایی ارتباطی خود تغییرات مثبتی ایجاد کنند. زمانی که با گفتار درمان خود اهداف تان را تعیین می کنید، معیاری هم برای پیشرفت مشخص کنید. ارتباط موثر با دیگران و داشتن زندگی موفق با وجود لکنت زبان، مهم ترین معیار است.

اهداف درمان لکنت زبان

درمان لکنت برای نوجوانان و بزرگسالان معمولا به منظور توانایی صحبت کردن طولانی مدت و به طور کلی تغییر در احساسات و نگرش در مورد صحبت کردن و ارتباط برقرار کردن است. در نتیجه، مدت زمان و نوع درمان می تواند بسیار متفاوت باشد و به اهداف شما بستگی دارد. اهداف درمان برای نوجوانان و بزرگسالان می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • کاهش تکرار لکنت
  • کاهش فشار و تنش در هنگام وقوع لکنت
  • یادگیری در مورد لکنت
  • استفاده موثر از توانایی های ارتباطی مانند ارتباط چشمی
  • تعیین این که آیا اهداف شما مربوط به تغییر طولانی مدت هستند یا یک ملاقات کوتاه مدت خاص، مانند مصاحبه شغلی

مراجعه به یک گفتار درمان که در مورد لکنت اطلاعات کافی دارد به شما در تشخیص اهداف تان کمک خواهد کرد.

لکنت زبان

تمرین برای بهبود لکنت زبان

تمرین و تکرار به بهبود لکنت کمک می کند. برای تمرین کردن باید روی موارد زیر تمرکز کنید:

  • آرام صحبت کردن
  • کامل کردن افکار
  • کاهش فشار و تنش
  • نفس عمیق کشیدن در هنگام صحبت کردن

می توانید این کارها را در مقابل یک آینه انجام دهید.

حمایت از افراد مبتلا به لکنت زبان

اغلب، واکنش دیگران می تواند تاثیر زیادی روی شخصی که لکنت دارد داشته باشد. بهتر است دیگران از این افراد حمایت کنند تا آن ها بتوانند بدون ترس صحبت کنند.


نوار عصب یا الکترومیوگرافی چیست؟ نوار عصب به چه منظور استفاده می شود؟ آزمایش نوار عصب به چه صورت است؟ نوار عصب یا هدایت عصبی شامل فعال کردن اعصاب با پالس های ایمن کوچک در چندین نقطه روی پوست، معمولاً روی اندام ها و اندازه گیری پاسخ های به دست آمده است. معمولاً پاسخ یا سیگنال از خود عصب یا از عضله تأمین شده توسط عصب فعال می شود. این اطلاعاتی در مورد وضعیت سلامتی اتصال عصبی، عضلانی و عصبی عضلانی (بخشی که مسئول برقراری ارتباط بین عصب و عضله است) به شما می دهد. معمولاً یک وسیله تجاری برای اندازه گیری سیگنال ها می باشد. در ادامه این مقاله از موزیک دان در بخش تجهیزات پزشکی و آزمایشگاهی و  مغز و اعصاب به توضیحات بیشتر درباره نوار عصب یا الکترومیوگرافی و چگونگی انجام تست نوار عصب می پردازیم.

نوار عصب

نوار عصب یا الکترومیوگرافی

نوار عصب یا الکترومیوگرافی (EMG) همچنین به عنوان نوار عصب یا الکترومیوگرافی سوزن نیز شناخته می شود، شامل اندازه گیری فعالیت الکتریکی در عضلات از طریق الکترود سوزنی است. بسیار شبیه به داشتن میکروفون برقی در نوک سوزن است. عضلات اندامهای فعال الکتریکی هستند و علائم و الگوی سیگنالها می توانند اطلاعات بیشتری در مورد وضعیت عضله و همچنین عصبی که آن را تأمین می کند به شما بدهند. در استرالیا، فرد مسئول این آزمایش ها یک متخصص مغز و اعصاب است که مرتباً در زمینه خاص بودن نوروفیزیولوژی بالینی آموزش های بسیاری دیده است.

چه زمانی از نوار عصب یا الکترومیوگرافی استفاده می شود؟

پزشک ممکن است توصیه کند که شما این آزمایش را انجام دهید. شرایط متنوعی وجود دارد که با این تکنیک ارزیابی می شوند. بیشتر اوقات، این معاینه درخواست می شود زیرا بیمار علائمی را تجربه می کند که برخی از مشکلات اعصاب (بی حسی، سوزن شدن، ضعف یا درد) یا عضلات (ضعف یا درد) را نشان می دهد، حتی اگر معاینه جسمی طبیعی باشد. در حقیقت، در بسیاری از موارد، هیچ ناهنجاری مشاهده نمی شود و آزمون می تواند اطمینان بخش باشد، اما نمی تواند همه شرایط را تشخیص دهد. به طور کلی، این آزمایش برای تشخیص عدم وجود ناهنجاری قابل توجه مفید است، اما در مواردی که ناهنجاری بالینی قطعی وجود دارد، این روش اغلب ساده تر است. در چنین مواردی، آزمایش می تواند به روشن شدن مشکل کمک کند، اگرچه معمولاً این اتفاق می افتد، مگر اینکه مشکل عصبی یک مشکل مشترک (محل فشرده سازی) باشد، ممکن است آزمایش های دیگری برای تعیین ماهیت دقیق مشکل انجام شود.

نوار عصب یا الکترومیوگرافی چه چیزی را تشخیص می دهد؟

هدایت عصبی (NCS)

انواع مختلفی از اعصاب وجود دارد اما به طور کلی، دو نوع اصلی آنها حرکتی و حسی هستند. اعصاب حامل سیگنال هایی را از مغز به عضله حمل می کنند تا انقباض و حرکت را انجام دهند، و اعصاب حسی اطلاعات را به مغز منتقل می کنند. هنگامی که عصب با الکترودهای فلزی تحریک می شود (پچ فلزی که می تواند سیگنال ها را انتقال دهد)، می توان با استفاده از الکترودهای سطح (روی پوست) در اعصاب حسی که بر روی عصب قرار دارد، اندازه گیری کرد. برای اعصاب حرکتی معمولاً پاسخ بر روی عضله ای که توسط آن عصب فعال می شود، تشخیص داده می شود. در این روش، نتایج می توانند اطلاعاتی در مورد اندازه و سرعت ضربان الکتریکی انجام شده نشان دهند. اندازه معمولاً تعداد فیبرهای عصبی موجود و سرعت، یکپارچگی میلین (غشای عایق اطراف عصب – آکسون یا کابل) را نشان می دهد. به همین دلیل از کلمه “هدایت” استفاده می شود.

نوار عصب

الکترومیوگرافی چیست؟

نوار عصب یا الکترومیوگرافی،  پاسخ عضلات یا فعالیت الکتریکی را در پاسخ به تحریک عصب از عضله شما اندازه گیری می کند. این آزمایش برای کمک به پیدا کردن مشکلات عصبی و ماهیچه ای استفاده می شود. در طول آزمایش، ارائه دهنده خدمات درمانی شما یک سوزن کوچک (که به آن الکترود نیز گفته می شود) را از طریق پوست شما روی عضله می گذارد. فعالیت الکتریکی برداشت شده توسط الکترودها بر روی یک مانیتور به شکل موج نمایش داده می شود. از تقویت کننده صوتی استفاده می شود تا این فعالیت شنیده شود. اغلب، چندین عضله یک بار آزمایش می شوند.

تعداد و محل عضلات بستگی به آنچه که ارائه دهنده خدمات بهداشتی به دنبال آن است بستگی دارد. نوار عصب یا الکترومیوگرافی فعالیت الکتریکی عضله شما در هنگام استراحت، انقباض جزئی و انقباض نیرو را اندازه گیری می کند. بافت عضلانی معمولاً در هنگام استراحت سیگنالهای برقی ایجاد نمی کند. هنگامی که یک الکترود قرار داده می شود، یک دوره کوتاه از فعالیت مشاهده می شود. اما پس از آن، هیچ سیگنالی وجود نخواهد داشت. پس از قرار دادن الکترود، ممکن است از شما خواسته شود که عضله خود را منقبض کنید، مانند بلند کردن یا خم کردن پای خود. پتانسیل عمل (اندازه و شکل موج) که این امر در مانیتور ایجاد می کند، در مورد چگونگی واکنش عضله به تحریک عصب اطلاعاتی را ارائه می دهد.

هرچه عضله خود را به زور منقبض کنید، بیشتر و بیشتر فیبرهای عضلانی فعال می شوند و پتانسیل های بیشتری برای فعالیت ایجاد می کنند. یک عضله سالم هیچ فعالیت الکتریکی (بدون علائم پتانسیل عمل) در هنگام استراحت نشان نخواهد داد. آن را فقط در صورت انجام فعالیت نشان می دهد. اما اگر ماهیچه شما آسیب دیده باشد یا از اعصاب انرژی وارد شده باشد، ممکن است در هنگام استراحت فعالیت الکتریکی غیرطبیعی داشته باشد. هنگام انقباض، فعالیت الکتریکی آن ممکن است دارای الگوی غیر طبیعی باشد. نتیجه غیر طبیعی نوار عصب یا الکترومیوگرافی ممکن است نشانه ای از اختلال در عضله یا عصب باشد، مانند:

  • پولیمیوزیت. این یک بیماری التهابی عضلانی است که باعث کاهش قدرت عضلات می شود.
  • دیستروفی عضلانی. این یک بیماری ژنتیکی مزمن است که به آرامی عملکرد عضلات را مختل می کند.
  • میاستنی گراویس. این یک اختلال ژنتیکی یا ایمنی است که در نقطه‌ای که عصب با عضله در ارتباط باشد رخ می دهد.
  • عضلات میوتونیک (سفت)
  • آسیب یا بیماری عصب حرکتی مانند بیماری عصبی دیده می شود.
  • عصبی مانند سندرم تونل کارپ یا عصبی که در ستون فقرات قرار دارد (رادیکولوپاتی)

یک آزمایش مرتبط با آن که اغلب انجام می شود، مطالعه هدایت عصبی است. NCV سرعت هدایت یک ضربه الکتریکی را از طریق یک عصب اندازه گیری می کند. NCV می تواند تشخیص دهد که آیا اعصاب شما آسیب دیده است یا خیر. این کار اغلب همزمان با نوار عصب یا الکترومیوگرافی انجام می شود. هر دو آزمایش به یافتن بیماریهایی که به اعصاب و ماهیچه ها آسیب می رساند کمک می کند.

نوار عصب

چرا نوار عصب انجام می شود؟

در صورت بروز علائمی كه ممكن است نشانه ای از اختلال عضله یا عصب باشد، پزشك شما ممكن است نوار عصب یا الکترومیوگرافی را انجام دهد. برخی از علائمی که ممکن است وجود داشته باشد عبارتند از:

  • مور مور
  • بی حسی
  • ضعف عضلانی
  • درد عضلانی یا گرفتگی عضله
  • فلجی
  • پیچش عضلانی غیر ارادی (یا مواردی)

نتایج یک نوار عصب یا الکترومیوگرافی می تواند به پزشک شما در تعیین علت اصلی این علائم کمک کند. علل احتمالی می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • اختلالات عضلانی مانند دیستروفی عضلانی
  • اختلالی که بر توانایی نورون حرکتی در ارسال سیگنالهای به عضله تأثیر می گذارد، مانند میاستنی گراویس
  • رادیکولوپاتی
  • اختلالات عصبی محیطی که بر اعصاب خارج از نخاع تأثیر می گذارد، مانند سندرم تونل کارپ
  • اختلالات عصبی مانند اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)

تست نوار عصب یا الکترومیوگرافی

نوار عصب یا الکترومیوگرافی ممکن است در تشخیص تراکم عصبی یا آسیب (مانند سندرم تونل کارپ)، آسیب ریشه عصبی (مانند سیاتیک) و سایر مشکلات عضلات یا اعصاب کمک کند. شرایط پزشکی کمتر شایع شامل اسکلروز جانبی آمیوتروفیک، میاستنی گراویس و دیستروفی عضلانی است.

آمادگی برای نوار عصب

حتماً در مورد هرگونه داروی بدون نسخه یا نسخه ای که ممکن است در حال مصرف باشید، به پزشک خود اطلاع دهید. همچنین مهم است که در صورت خونریزی به پزشک خود بگویید، یا از ضربان ساز یا کاوشگر استفاده می کنید. در صورت داشتن هر یک از این شرایط پزشکی یا دستگاه ها، ممکن است نتوانید نوار عصب یا الکترومیوگرافی انجام دهید. اگر می توانید یک نوار عصب یا الکترومیوگرافی داشته باشید، باید از قبل موارد زیر را انجام دهید:

  • حداقل سه ساعت قبل از عمل از کشیدن سیگار خودداری کنید.
  • حمام کنید یا دوش بگیرید تا روغنهای پوستی از بین برود. پس از شستشو از هیچ لوسیون یا کرمی استفاده نکنید.
  • لباس راحتی بپوشید که محلی را که پزشک شما ارزیابی می کند، مانعی نداشته باشد. ممکن است از شما خواسته شود قبل از عمل، لباس راحتی را در بیمارستان تغییر دهید.

نوار عصب

در طول آزمایش نوار عصب یا الکترومیوگرافی چه اتفاقی می افتد؟

از شما خواسته می شود روی میز معاینه بنشینید یا بر روی یک صندلی بنشینید. پزشک ممکن است از شما بخواهد در طول عمل موقعیت های مختلفی انجام دهید. دو آزمایش برای آزمایش نوار عصب یا الکترومیوگرافی وجود دارد: مطالعه هدایت عصب و نوار عصب یا الکترومیوگرافی سوزن. مطالعه هدایت عصب اولین بخش از این روش است. این شامل قرار دادن حسگرهای کوچک به نام الکترودهای سطح بر روی پوست برای ارزیابی توانایی نورون های حرکتی در ارسال سیگنال های برقی است. بخش دوم روش نوار عصب یا الکترومیوگرافی، که با عنوان نوار عصب یا الکترومیوگرافی سوزن شناخته می شود، از سنسورها برای ارزیابی سیگنال های برقی استفاده می کند.

این حسگرها الکترود سوزنی نامیده می شوند و برای ارزیابی فعالیت عضلات هنگام استراحت و هنگام انقباض، مستقیماً در بافت عضله قرار می گیرند. مطالعه هدایت عصبی ابتدا انجام می شود. در طی این بخش از روش، پزشک شما چندین الکترود را روی سطح پوست شما، معمولاً در ناحیه ای که درد را تجربه می کنید، قرار می دهد. این الکترودها ارزیابی می کنند که چگونه نورونهای حرکتی شما با عضلات شما ارتباط برقرار می کنند. پس از اتمام آزمایش، الکترودها از روی پوست برداشته می شوند. پس از مطالعه هدایت عصب، پزشک شما نوار عصب یا الکترومیوگرافی سوزن را انجام می دهد. پزشک شما ابتدا منطقه آسیب دیده را با یک ماده ضد عفونی کننده تمیز می کند.

سپس، آنها از سوزن برای وارد کردن الکترود در بافت عضلانی شما استفاده می کنند. ممکن است هنگام وارد کردن سوزن احساس ناراحتی یا درد جزئی داشته باشید. الکترودهای سوزنی فعالیت الکتریکی عضلات شما را هنگام انقباض و هنگام استراحت ارزیابی می کنند. این الکترودها پس از پایان آزمایش برداشته می شوند. در طی هر دو بخش روش نوار عصب یا الکترومیوگرافی، الکترودها سیگنالهای الکتریکی کوچکی را به اعصاب شما منتقل می کنند. یک کامپیوتر این سیگنال ها را به نمودارها یا مقادیر عددی ترجمه می کند که توسط پزشک شما قابل تفسیر است. کل روش باید بین ۳۰ تا ۶۰ دقیقه طول بکشد.

پس از نوار عصب یا الکترومیوگرافی

اگر بیمار این آزمایش را در مطب پزشک انجام دهد، به دنبال انجام این عمل و بدون محدودیت فعالیت، وی را به خانه اعزام می کنند. ممکن است برخی از افراد از درد و دردهای جزئی برخوردار باشند. گزارش آزمایش به پزشکی که تست را تجویز کرده بود ارسال می شود. پزشک سفارش دهنده در مورد نتایج با بیمار صحبت خواهد کرد.

نوار عصب

خطرات نوار عصب چیست؟

نوار عصب یا الکترومیوگرافی یک آزمایش بسیار کم خطر است. با این وجود، ممکن است در منطقه ای که مورد آزمایش قرار گرفته است، احساس درد کنید. درد ممکن است برای چند روز دوام داشته باشد و با یک مسکن بدون نسخه مانند ایبوپروفن تسکین یابد.
در موارد نادر، ممکن است در محل های وارد کردن سوزن دچار سوزن سوزن شدن، کبودی و تورم شوید. مطمئن شوید که تورم یا درد بدتر نشود.

نتایج نوار عصب چیست؟

پزشک شما ممکن است بلافاصله بعد از عمل نتایج را با شما بررسی کند. با این حال، اگر ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی دیگر دستورالعمل نوار عصب یا الکترومیوگرافی را داده باشد، ممکن است تا زمانی که در یک قرار ملاقات دیگری که با پزشک خود شرکت نکردید، از نتایج آن اطلاع نداشته باشید. اگر نوار عصب یا الکترومیوگرافی شما هرگونه فعالیت الکتریکی را در عضله در حال استراحت نشان می دهد، ممکن است:

  • یک اختلال عضلانی
  • اختلال در اعصاب متصل به عضله
  • التهاب ناشی از آسیب

اگر نوار عصب یا الکترومیوگرافی هنگامی که عضله منقبض می شود فعالیت الکتریکی غیر طبیعی نشان دهد، ممکن است دیسک فتق یا اختلال عصبی مانند ALS یا سندرم تونل کارپ را داشته باشید. بسته به نتایج شما، پزشک در مورد هر آزمایش اضافی یا درمانی که ممکن است لازم باشد با شما صحبت کند.

آزمایش نوار عصب یا الکترومیوگرافی چه مدت طول می کشد؟

آزمایش نوار عصب یا الکترومیوگرافی معمولاً بسته به شرایط مورد آزمایش و یافته های مطالعه، بین ۳۰ تا ۹۰ دقیقه انجام می شود. گزارشی که شامل نتایج و تفسیر باشد به پزشک شما ارسال می شود. برخی از افراد می پرسند “آیا آزمایش نوار عصب یا الکترومیوگرافی دردناک است؟” در واقع دو بخش برای آزمایش نوار عصب یا الکترومیوگرافی وجود دارد و هر دو ممکن است منجر به ناراحتی شوند اما معمولاً بدون نیاز به داروهای درد، قابل تحمل هستند. در بیشتر موارد، پزشک شما هر دو آزمایش را انجام می دهد، اما در برخی شرایط، فقط یک یا موارد دیگر ممکن است انجام شود. دو بخش آزمایش عصب نوار عصب یا الکترومیوگرافی عبارتند از:

  • مطالعه هدایت عصب – اعصاب در نقاط مختلف با شوک الکتریکی کوچک تحریک می شوند و آنها را به طور مصنوعی فعال می کنند تا عملکرد آنها اندازه گیری شود.
  • امتحان سوزن برای تست عضلات – سوزن های خیلی ریز در چندین ماهیچه وارد می شوند. هر سوزن دارای الکترود میکروسکوپی است که هر دو سیگنال الکتریکی طبیعی و غیر طبیعی را که توسط یک عضله خاموش می شود، نشان می دهد.

قبل از آزمایش نوار عصب یا الکترومیوگرافی چه اطلاعاتی باید داشته باشید؟

اگر داروهای ضد انعقادی یا رقیق کننده خون مصرف می کنید، و یا دستگاه ضربان ساز یا ضربان ساز کاشت دارید، باید قبل از انجام آزمایش به پزشک خود اطلاع دهید. اما به طور کلی، اینها هیچ عارضه ای به وجود نمی آورد و می توانید با خیال راحت آزمایش نوار عصب یا الکترومیوگرافی انجام دهید. اگر در بدن خود تعویض مفصل یا سایر ایمپلنت مصنوعی دارید، نیازی به مصرف آنتی بیوتیک ها قبل از نوار عصب یا الکترومیوگرافی ندارید (همانطور که ممکن است در روش های دندانپزشکی یا انواع خاصی از جراحی ها استفاده کنید). شما باید هر دارویی را که معمولاً در روز تست نیاز است، مصرف کنید. آماده سازی خاصی لازم نیست.
آزمایش نوار عصب یا الکترومیوگرافی بسیار بی خطر است. سوزن های نوار عصب یا الکترومیوگرافی فقط برای یک بیمار استفاده می شود، قابل بازیافت نیستند و بلافاصله پس از استفاده از بدن خارج می شوند. عوارض جانبی ممکن است شامل درد عضلات باشد که به ندرت بعد از آزمایش بیش از یک ساعت یا دو ساعت طول نمی کشد.

نوار عصب

چرا ممکن است به نوار عصب یا الکترومیوگرافی احتیاج داشته باشم؟

نوار عصب یا الکترومیوگرافی اغلب به همراه هدایت عصبی برای اطمینان از یک مشکل ماهیچه و یک مشکل عصبی استفاده می شود. هدایت عصبی و نوار عصب یا الکترومیوگرافی بهترین موارد برای استفاده همزمان هستند. با استفاده از این تست ها به طور همزمان می توانند اختلالات اعصاب، ماهیچه ها یا هر دو را مشاهده کنند. نوار عصب یا الکترومیوگرافی ممکن است برای یافتن علت علائم مانند ضعف عضلات، ناهنجاری، سفتی و انقباض انجام شود. نوار عصب یا الکترومیوگرافی ممکن است برای آزمایش بسیاری از مشکلات از قبیل:

  • مشکلات حرکتی مانند پیچش عضلانی غیر ارادی
  • فشرده سازی عصبی یا آسیب دیدگی، مانند سندرم تونل کارپ

چه آزمایش دیگری در حین نوار عصب یا الکترومیوگرافی عضلانی انجام می شود؟

آزمایش سرعت هدایت عصبی (NCV) اغلب همزمان با یک نوار عصب یا الکترومیوگرافی انجام می شود. در این آزمایش، عصب برقی تحریک می شود در حالی که یک الکترود دوم ضربان الکتریکی “جریان پایین” را از اول تشخیص می دهد. این کار معمولاً با الکترودهای لکه ای سطح انجام می شود (آنها مشابه مواردی هستند که برای الکتروکاردیوگرام استفاده می شوند) که بر روی عصب در نقاط مختلف روی پوست قرار می گیرند.

یک الکترود با یک تکانه الکتریکی بسیار خفیف عصب را تحریک می کند. فعالیت الکتریکی حاصل توسط الکترودهای دیگر ثبت می شود. فاصله بین الکترودها و مدت زمان لازم برای عبور پیمان های الکتریکی بین الکترودها برای محاسبه سرعت انتقال پالس (سرعت انتقال عصب) استفاده می شود. کاهش سرعت انتقال نشان دهنده بیماری عصبی است.
آزمایش NCV می تواند برای تشخیص اختلالات عصبی واقعی (مانند نوروپاتی) یا شرایطی که ماهیچه ها تحت تأثیر آسیب عصبی قرار می گیرند (مانند سندرم تونل کارپ) استفاده شود. دمای طبیعی بدن باید برای آزمایش NCV حفظ شود، زیرا دمای پایین بدن باعث کندی عملکرد عصب می شود.

خطرات و موارد منع مصرف از نوار عصب

هر دو نوار عصب یا الکترومیوگرافی و هدایت عصبی کم خطر هستند. با وجود نوار عصب یا الکترومیوگرافی، احتمال ابتلا به عفونت یا خونریزی که الکترودها در آن قرار گرفته اند وجود دارد. به پزشک عصبی که در حال انجام این روش است، قبل از زمان انجام آزمایش اگر داروهای ضد انعقادی (رقیق کننده خون) مصرف می کنید یا هموفیلی دارید، اختلالی که مانع از لخته شدن خون است، باید اطلاع دهید.
اگر عضلات در قفسه سینه شما با نوار عصب یا الکترومیوگرافی آزمایش شود، خطر کمی وجود دارد که هوا بتواند به فضای بین دیواره قفسه سینه و ریه های شما وارد شود و باعث ایجاد پنوموتوراکس (فروپاشی ریه) شود. اگر مبتلا به هدایت عصبی هستید، حتماً در صورت داشتن ضربان ساز یا ضعف کننده قلب از قبل، به متخصص مغز و اعصاب اطلاع دهید، زیرا می خواهید شوک الکتریکی کوچکی داشته باشید. در این مورد احتیاط لازم است.

نوار عصب

تفسیر نتایج نوار عصب یا الکترومیوگرافی

تفسیر نوار عصب یا الکترومیوگرافی و هدایت عصبی همیشه ساده نیست و ممکن است همیشه به یک تشخیص احتمالی منجر نشود، اما آزمایشها می توانند تعداد احتمالات تشخیصی را کاهش دهند. متخصص مغز و اعصاب آزمایشات را تفسیر می کند و گزارش را برای پزشک شما ارسال می کند، که ممکن است یک یا دو روز طول بکشد. از آنجایی که این آزمایشات نتیجه منفی یا مثبتی ندارند، پزشک معالج شما نتایج آزمایش ها را طی قرار ملاقاتی که با شما هماهنگ می کند در اختیارتان قرار خواهد داد. اگر گزارش نوار عصب یا الکترومیوگرافی یا هدایت عصبی خود را مشاهده می کنید، در اینجا عباراتی وجود دارد که ممکن است با آنها روبرو شوید:

  • دامنه: سیگنال الکتریکی به صورت موج نمایش داده می شود، و دامنه آن ارتفاع است.
  • سرعت هدایت (CV) : سرعت هدایت، سرعتی را نشان می دهد که در آن عصب الکتریکی در امتداد عصب حرکت می کند.
  • مدت زمان: این توصیف عرض یک موج الکتریکی است.
  • بلوک رسانایی: این کاهش سیگنال در ناحیه آناتومیکی مانند مچ دست است. این نشانگر گرفتاری عصبی مانند سندرم تونل کارپ است.
  • رفلکس F : موج F نوعی اکو الکتریکی است که در آن حرکت به سمت ستون فقرات پیش می رود و سپس در همان فیبر برگشت می کند. از این طریق حس انتقال را در کل طول یک عصب حرکتی ایجاد می کند.
  • H reflex : موج H معادل الکتریکی یک رفلکس در ساق است. یک ضربه از طریق یک عصب حسی به نخاع می رود، سپس به پشت یک عصب حرکتی باز می گردد.

این اقدامات اطلاعاتی در مورد اجزای حرکتی و حسی سیستم عصبی محیطی می دهد. آنها همچنین نشان می دهند که آیا غلاف آکسون یا میلین، که لایه بیرونی اعصاب است و در حرکت سریع حرکت می کند، کمک می کند تا آسیب عصبی بیشتری داشته باشد.
میلین به پتانسیلهای عمل کمک می کند تا سریعتر سفر کنند و بنابراین در مشکلات میلین (میلینوپاتی) سرعت هدایت کاهش می یابد. در مشکلات مربوط به آکسون (آکسونوپاتی)، الیافی که دست نخورده هستند می توانند سیگنالهایی را با سرعت عادی منتقل کنند، اما تعداد فیبرهای کمتری وجود دارد که منجر به یک سیگنال ضعیف تر و کاهش دامنه می شود.

نوار عصب یا الکترومیوگرافی طبیعی:

هنگامی که عضلات شما در حال استراحت است، به طور معمول فعالیت الکتریکی کم یا بسیار کمی ایجاد می کنند. هنگامی که یک عصب یک عضله را تحریک می کند که منقبض شود، نتیجه انفجار کوتاه از فعالیت الکتریکی به نام پتانسیل عمل واحد حرکتی (MUP) است. به طور معمول، هرچه عضله بیشتر منقبض شود، فعالیت الکتریکی بیشتری رخ می دهد. این فعالیت در یک نوار عصب یا الکترومیوگرافی طبیعی پتانسیل عمل صاف را نشان می دهد.

نوار عصب

فعالیت در حالت استراحت:

در بیماری های اعصاب محیطی، مانند سندرم تونل کارپال و نوروپاتی محیطی، ماهیچه ها بعضی اوقات فعالیت خود به خودی خود را شروع می کنند، که نشان می دهد مشکلی در تامین عصب به آن عضله وجود دارد. استراحت فعالیت الکتریکی همچنین می تواند به التهاب یا بیماری ماهیچه ای اشاره داشته باشد. این فعالیت در حالی که در حالت استراحت است می تواند توسط نوار عصب یا الکترومیوگرافی به عنوان فیبریلاسیون و امواج تیز مثبت روی مانیتور قابل تشخیص باشد. بعضی اوقات ناهنجاری باعث ایجاد پیچش عضلانی قابل رویت می شود که به عنوان شیفتگی نامیده می شود.

فعالیت غیرطبیعی هنگام انقباض:

پزشکانی که نتایج نوار عصب یا الکترومیوگرافی را تفسیر می کنند ممکن است از اصطلاح “الگوی استخدام” نیز یاد کنند. از آنجا که عضله شما منقبض شده است، الیاف عصبی هر روز تعداد بیشتری از عضلات (به نام واحد حرکتی) را نشان می دهند تا به آنها بپیوندند و کمک کنند. در بیماری های عصبی محیطی دامنه واحدهای مختلف حرکتی قوی است اما تعداد آنها کمتر است زیرا عصب قادر به اتصال به همان تعداد واحد نیست. در بیماری های ماهیچه ای تعداد واحدهای حرکتی طبیعی است اما دامنه آن کوچکتر است. الگوی ترشحات الکتریکی از ماهیچه برای هر مشکل بالقوه متمایز است، بنابراین الگویی که از آزمایش شما حاصل می شود به متخصص مغز و اعصاب کمک می کند تا بگوید که آیا عضلات شما به درستی پاسخ می دهند یا خیر.

نتایج هدایت عصبی:

نتایج غیرطبیعی در هدایت عصبی تقریباً همیشه از آسیب عصبی ناشی از بلوک هدایت، آکسونوپاتی (فیبر عصبی آسیب دیده) یا دمیلینه شدن (آسیب یا از بین رفتن لایه عایق بیرونی اعصاب) ایجاد می شود. تعدادی شرایط وجود دارد که می تواند منجر به آسیب عصبی و در نتیجه، نتیجه غیر طبیعی هدایت عصبی شود. ممکن است در صورتی که اعصاب آسیب دیده اندک و دارای غلاف میلین نباشند، آزمایش شما طبیعی باشد، یا ممکن است اختلالی داشته باشید که فقط بر مغز، نخاع، ریشه های عصبی نخاع یا عضلات شما تأثیر می گذارد. به عبارت دیگر، حتی اگر آسیب عصبی داشته باشید، ممکن است نتیجه هدایت عصبی شما هنوز طبیعی باشد.

پیگیری:

پزشک ممکن است برای مشخص کردن تشخیص نیاز به انجام آزمایشات اضافی داشته باشد یا ممکن است یکی از نتایج آزمایش شما کافی باشد و یک برنامه درمانی شروع شود. مراحل بعدی بسته به علت (یا علت احتمالی) یا علائم شما بسیار متفاوت خواهد بود. پزشک به شما اطلاع می دهد که چگونه می توانید اقدام کنید. اگر هدایت عصبی یا نوار عصب یا الکترومیوگرافی برای نظارت بر وضعیت قبلی خود داشته باشید، آزمایش به پزشك شما نشان می دهد كه از آخرین آزمایش شما تا چه میزان آسیب عصبی یا تغییر فعالیت عضلات وجود داشته است، كه می تواند به او كمك كند برنامه درمانی خود را مطابق با آن تنظیم كند. در صورت نیاز ممکن است شما این آزمایشات را بطور دوره ای انجام دهید تا پیشرفت بیماری شما بررسی شود.

ملاحظات دیگر

اگر نظر دوم می خواهید، درمورد دریافت سوابق پزشکی خود با پزشک خود صحبت کنید و به پزشک دیگری نیز این نتایج را نشان دهید. گرفتن نظر دوم به این معنی نیست که به پزشک خود اعتماد نکنید و ممکن است به شما اطمینان دهد که از شنیدن حرفهای پزشک دیگری درباره وضعیت شما خوشحال می شود.

نوار عصب

سوالات متداول درباره نوار عصب

نوار عصب یا الکترومیوگرافی صورت چیست؟

مطالعات نوار عصب یا الکترومیوگرافی صورت (fنوار عصب یا الکترومیوگرافی) به طور معمول بر فعالیت های عضلات صورت، عضله حلقوی (که ابرو را پایین می آورد) و عضله zygomatic (که لبخند را کنترل می کند) متمرکز می شوند.

چه عضلاتی در نوار عصب یا الکترومیوگرافی صورت اندازه گیری می شود؟

نوار عصب یا الکترومیوگرافی صورت فعالیت الکتریکی در عضله ای اندازه گیری می کند، که اخم ایجاد می کند و نشانه احساسات منفی است و عضله zygomatic که لبخند ایجاد می کند و نشان دهنده احساسات مثبت است.

آیا نوار عصب یا الکترومیوگرافی صورت یک اندازه گیری معتبر است؟

الکترومیوگرافی صورت (یا fنوار عصب یا الکترومیوگرافی) روشی دقیق و حساس برای سنجش بیان عاطفی است. بر خلاف گزارش های خود، fنوار عصب یا الکترومیوگرافی به زبان بستگی ندارد و نیازی به تلاش و حافظه ندارد. fنوار عصب یا الکترومیوگرافی قادر به ثبت پاسخ حتی در مواردی است که به افراد دستور داده شد تا بیان عاطفی خود را مهار کنند. همچنین قادر به اندازه گیری فعالیت های عضلات صورت حتی محرک های احساسی تحریک آمیز ضعیف است.

مزیت نوار عصب یا الکترومیوگرافی صورت در مقابل MRI عملکردی (fMRI) چیست؟

مطالعه مغز با روشهای تصویربرداری مانند MRI عملکردی (fMRI) جذاب و بالقوه بسیار آموزنده است. با این حال هنوز مشخص نشده است که الگوهای فعالسازی مغز چیست، و تئوری فعلی برای ارائه نتیجه بسیار پراهمیت است (Tierney، ۲۰۰۴). در این مرحله، مطالعات fMRI نیز بسیار گران و پرهزینه هستند. در مقابل، نوار عصب یا الکترومیوگرافی صورت اندازه گیری ساده تر و احتمالاً معتبرتر برای پاسخ عاطفی را ارائه می دهد.

برنامه های نوار عصب یا الکترومیوگرافی صورت چیست؟

جدای از مطالعات دانشگاهی، نوار عصب یا الکترومیوگرافی صورت اکنون به عنوان یک ابزار تشخیصی در تحقیقات تبلیغات استفاده می شود. CERA (آنالیز پاسخ عاطفی مداوم) که مبتنی بر تکنیک نوار عصب یا الکترومیوگرافی صورت است، اندازه گیری ثانیه به ثانیه پاسخ به محصولات تجاری خاص را مجاز می کند. برنامه جدید همچنین شامل استفاده از fنوار عصب یا الکترومیوگرافی برای اندازه گیری پاسخ عاطفی هنگام پخش بازی های ویدیویی است. همچنین در مطالعات تعامل رایانه ای انسانی نیز مورد استفاده قرار گرفته است.

CERA چیست؟

آنالیز پاسخ عاطفی مداوم (CERA) یک ابزار تشخیصی است که توسط G&R برای مطالعه واکنش مخاطبان به تبلیغات تلویزیونی تهیه شده است. CERA درک ما از پویایی تجاری تلویزیون را امکان پذیر برای تحقیق در مورد “مداد و کاغذ” می کند. این یک سیستم پیشرفته است که به صورت غیر کلامی ارتباط عاطفی بین تبلیغات و مخاطبان آن را بطور مداوم اندازه گیری می کند.

چه تفاوتی بین نوار عصب یا الکترومیوگرافی صورت با EEG است؟

آزمایش الکتروانسفالوگرام (EEG) فعالیت الکتریکی مغز را ضبط و اندازه گیری می کند. به طور معمول، یک تکنسین EEG یک درپوش با الکترودهای ثابت روی سر وصل می کند. درپوش توسط سیم به وسیله ای وصل می شود که فعالیت الکتریکی روی مغز را ثبت می کند. EEG به نظر می رسد که سوابق عالی از پتانسیل های بعد از سیناپسی، به ویژه مواردی که در قشر مغز، مرکز شناختی مغز ایجاد می شود، ایجاد می کند. با این حال، آنها در اندازه گیری فعالیت ها در آمیگدال، مرکز عاطفی مغز، که در اعماق لوب های زمانی متوسط ​​مغز قرار دارد، به اندازه کافی مؤثر نیستند. منتقدین می گویند که مننژها، مایع مغزی نخاعی و جمجمه سیگنال EEG را لکه دار می کنند و منبع داخل جمجمه آن را از بین می برند و EEG ها را به عنوان پاسخی عاطفی به عنوان معیار “برانگیختگی” مورد انتقاد قرار داده اند.

نوار عصب

تفاوت نوار عصب یا الکترومیوگرافی با برنامه نویسی صورت چیست ؟

نوار عصب یا الکترومیوگرافی یک اندازه گیری نوروفیزیولوژیک است در حالی که برنامه نویسی صورت نتیجه معاینه بینایی صورت است. هر کدام نقاط قوت و ضعف خود را دارند. نوار عصب یا الکترومیوگرافی اندازه گیری حساس تری از پاسخ عاطفی نسبت به کدگذاری صورت دارد. این کار در اندازه گیری ردیابی یا واکنش های احساسی کمتر فشرده عمل می کند و مطمئناً هنگام اندازه گیری اصلاً قابل مشاهده نیست.

این تفاوت به ویژه مهم است که محرک یک واکنش عاطفی نسبتاً خاموش ایجاد کند، مانند اتفاقاتی که در مورد بازاریابی و تبلیغات انجام می شود. از طرف هزینه، کدگذاری صورت ارزان تر از  نوار عصب یا الکترومیوگرافی است زیرا ضبط داده های کدگذاری صورت می تواند از طریق اینترنت مستقر شود و کدگذاری نیز می تواند خودکار باشد.  نوار عصب یا الکترومیوگرافی از مصاحبه تنظیم شخصی و مصاحبه شخصی استفاده می کند. در نتیجه، Facial Coding قادر به ارائه نمونه های بزرگتر با هزینه کمتر از fنوار عصب یا الکترومیوگرافی است، اگرچه با طراحی هوشمند در نحوه انجام آزمایش می توان شکاف هزینه را کاهش داد.

آیا نوار عصب یا الکترومیوگرافی دردناک است؟

بله هنگام ورود الکترودهای سوزنی، ناراحتی و درد وجود دارد. آنها مانند عکس (تزریق عضلانی) احساس می شوند، اگرچه در طول نوار عصب یا الکترومیوگرافی چیزی تزریق نمی شود. پس از آن، ممکن است ماهیچه تا چند روز کمی احساس درد کند.

با استفاده از الکترومیوگرافی چه شرایطی تشخیص داده می شود؟

نوار عصب یا الکترومیوگرافی می تواند برای تشخیص طیف گسترده ای از بیماری های عصبی عضلانی، مشکلات حرکتی، آسیب های عصبی یا شرایط دژنراتیو مانند موارد زیر استفاده شود:

  • اسکلروز جانبی آمیوتروفیک (ALS)
  • سندرم تونل کارپال
  • اسپوندیلوز گردنی
  • سندرم گیلین باره
  • سندرم لامبرت-ایتون
  • دیستروفی عضلانی
  • میاستنی گراویس
  • نوروپاتی محیطی
  • پولیمیوزیت
  • اختلال عملکرد عصب شعاعی
  • اختلال عملکرد عصب سیاتیک

 


IUD برای چه استفاده می گردد؟ عوارض IUD چه می باشد؟ آیا IUD گذاری خطر دارد؟ مزایای IUD گذاری چیست؟ آی یو دی یک وسیله پلاستیکی و مسی جنس کوچک T شکل است که توسط پزشک یا پرستار در رحم شما زنان قرار می گیرد. برای جلوگیری از بارداری می باشد وبین ۵ تا ۱۰ سال در برابر بارداری محافظت می کند. گاهی اوقات “کویل” یا “کویل مس” نامیده می شود. در این بخش از زنان و زایمان موزیک دان به توضیحات کامل IUD می پردازیم.

نحوه IUD گذاری + خطرات و فواید آن

انواع IUD

آی یو دی ها گاهی اوقات پیشگیری از بارداری با خاصیت برگشت پذیری (LARC) نامیده می شود. این نام به توانایی آنها برای جلوگیری از بارداری طولانی مدت اشاره دارد ، اگرچه افراد می توانند با برداشتن آن، سریع باردار شوند. افراد می توانند از بین دو نوع اصلی IUD  یکی را انتخاب کنند:

IUD های هورمونی

(IUD) آی یو دی که از رسیدن اسپرم به تخمک جلوگیری می کند. (IUD) آی یو دی های هورمونی پروژستین را آزاد می کنند ، که یک نسخه مصنوعی هورمون پروژسترون است. پروژستین مخاط را در دهانه رحم ضخیم می کند ، که رسیدن اسپرم به تخم را تقریبا غیرممکن می کند. پروژستین همچنین پوشش رحم را نازک می کند. در هر صورت بعید نیست که اسپرم بتواند به تخم منتقل شود ، این لایه نازک باعث می شود که تخمک در رحم کاشته نشود که باعث بارداری شود. چهار مارک مختلف IUD هورمونی وجود دارد:

  • میرنا که می تواند تا ۶ سال از بارداری جلوگیری کند
  • کایلنا که تا ۵ سال می تواند کار کند
  • Liletta که تا ۴ سال کار می کند
  • Skyla که تا ۳ سال از بارداری جلوگیری می کند

IUD های غیر هورمونی

IUD های غیرهورمونی از هورمون استفاده نمی کنند. در عوض ، به اسپرم آسیب می زنند تا از رسیدن آن به تخمک جلوگیری کند. همچنین یک پاسخ ایمنی ایجاد می کند که رشد تخمک های سالم را متوقف می کند و تخمک هایی که رشد می کنند را از بین می برد. در ایالات متحده ، نام تجاری آی یو دی  پاراگارد است. آی یو دی های ParaGard بلافاصله شروع به کار می کنند ، بنابراین پزشکان ممکن است در صورت لزوم برای پیشگیری از بارداری اضطراری، آنها را انتخاب کنند. آی یو دی غیر هورمونی می تواند از بارداری تا ۱۰ سال و احتمالاً بیشتر جلوگیری کند.

IUD

چه کسی می تواند از IUD استفاده کند؟

بیشتر زنان می توانند از IUD استفاده کنند ، از جمله کسانی که HIV مثبت دارند. یک پزشک عمومی و یا پرستار در مورد تاریخچه پزشکی شما سؤال می کنند که آیا آی یو دی برای شما مناسب است یا خیر. ممکن است آی یو دی مناسب باشد اگر:

  • فکر کنید ممکن است باردار باشید
  • دارای STI درمان نشده یا عفونت لگنی هستید
  • در رحم یا دهانه رحم خود مشکل دارید
  • خونریزی غیر قابل توضیح بین دوره های قاعدگی یا بعد از رابطه جنسی وجود دارد

زنانی که بارداری خارج رحمی داشته اند و یا دارای دریچه های قلب مصنوعی هستند باید قبل از جراحی آی یو دی با پزشک معالج خود مشورت کنند.

بهترین IUD برای هر شخص کدام است؟

دستگاه های داخل رحمی (IUD) محبوبیت زیادی در بین مردم دارند. چندین آی یو دی وجود دارد که هر یک از آنها متناسب با افراد مختلف خواهد بود. حدود ۱۰ درصد از افراد برای کنترل بارداری از آی یو دی استفاده می کنند. این دستگاه ها خطر بارداری ناخواسته را به میزان قابل توجهی کاهش می دهند و احتمال بروز خطای انسانی را که با مصرف قرص هر روز یا استفاده از کاندوم وجود دارد ، از بین می برند. بهترین IUD برای یک فرد به سابقه پزشکی ، سبک زندگی و اولویت های شخصی آن و همچنین عوارض جانبی که ممکن است تجربه کند بستگی دارد.

از کجا می توان یک IUD تهیه کنید؟

می توانید آی یو دی را حتی اگر کمتر از ۱۶ سال داشته باشید ، به صورت رایگان دریافت کنید:

  • کلینیک های پیشگیری از بارداری
  • کلینیک های بهداشت جنسی یا داروهای تناسلی (GUM)
  • پزشکان عمومی
  • برخی از مکان های خدمات برای جوانان

خدمات پیشگیری از بارداری رایگان و محرمانه است ، از جمله برای افراد زیر ۱۶ سال. اگر کمتر از ۱۶ سال دارید و می خواهید پیشگیری از بارداری را انجام دهید ، پزشک ، پرستار یا داروساز تا زمانی که آنها باور داشته باشند اطلاعاتی که به شما داده می شود و تصمیماتی که می گیرید را درک نمی کنید ، با والدین یا سرپرست شما در میان نمی گذارند. پزشکان و پرستاران هنگام برخورد با افراد زیر ۱۶ سال تحت رعایت دستورالعملهای دقیق کار می کنند. تنها زمانی ممکن است یک پزشک بخواهد به شخص دیگری بگوید که تشخیص دهد شما در معرض آسیب مانند سوءاستفاده هستید. در این شرایط ، خطر جدی وجود دارد و معمولاً ابتدا آنها با شما در میان می گذارند.

IUD

مزایا و خطرات آی یو دی های هورمونی و غیر هورمونی

آی یو دی ، مانند هر روش کنترل بارداری، مزایایی دارد اما خطرات زیادی را نیز به همراه دارد. ممکن است افراد قبل از تصمیم گیری در مورد اینکه آی یو دی برای آنها مناسب است ، مایل باشند با پزشک در مورد تاریخچه پزشکی خود و هرگونه برنامه در مورد بارداری آینده صحبت کنند. جوانب مثبت و منفی انواع مختلف IUD شامل موارد زیر است:

IUD های هورمونی

مزایای IUD های هورمونی شامل موارد زیر است:

  • تاثیر پذیری بالا: آی یو دی های هورمونی و غیر هورمونی بیش از ۹۹ درصد مؤثر هستند. با این حال ، یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ نشان داد که آی یو دی های هورمونی مؤثرتر از آی یو دی های غیرهورمونی هستند.
  • عادت های ماهانه منظم تر: بعضی از افراد متوجه می شوند که هورمون های آی یو دی عادت های ماهانه آنها را تنظیم می کند.
  • خطر ابتلا به برخی سرطانها را کاهش می دهد: هورمونهای موجود در IUD ممکن است خطر ابتلا به برخی سرطانها از جمله سرطان آندومتر را که در لایه رحم است ، کاهش دهد.

IUD هورمونی همچنین می تواند برای افرادی که قادر به استفاده از داروهای ضد بارداری حاوی استروژن نیستند ، از جمله افرادی که میگرن دارند یا مستعد لخته شدن خون در پاها هستند ، می تواند گزینه مناسبی باشد. با این وجود ، آی یو دی های هورمونی ممکن است برای افرادی که عفونت لگن ، مشکلات رحم ، خونریزی غیر قابل دلیل واژن و سرطان دهانه رحم یا آندومتر دارند مناسب نباشد.

عوارض جانبی IUD چیست؟

در این مقاله ، نگاهی دقیق تر به عوارض جانبی IUD های هورمونی و غیر هورمونی می اندازیم.

IUD های غیر هورمونی

مزایای IUD غیر هورمونی شامل:

  • نداشتن هورمون: IUD های غیر هورمونی حتی برای افرادی که نمی توانند از داروهای کنترل هورمونی استفاده کنند ، بی خطر هستند.
  • پیشگیری از بارداری اضطراری: آی یو دی غیر هورمونی بلافاصله شروع به کار می کند ، بنابراین می تواند به عنوان یک نوع اضطراری کنترل بارداری عمل کنند.
  • ماندگاری بیشتر: در حالی که آی یو دی های هورمونی می توانند سالها کار کنند ، IUD های غیر هورمونی حداقل تا ۱۰ سال از بارداری جلوگیری کنند.

IUD

معایب IUD های غیر هورمونی

معایب IUD های غیر هورمونی شامل:

  • دوره های سنگین تر: برخی از افراد با IUD غیر هورمونی دوره های سنگین تری را تجربه می کنند. بنابراین ، این IUD ها ممکن است برای افرادی که پریود دردناک یا آندومتریوز دارند ، انتخاب مناسبی نباشد.
  • آلرژی: افرادی که به مس یا بیماری ویلسون حساسیت دارند ، نمی توانند با خیال راحت از آی یو دی های غیر هورمونی استفاده کنند.

مزایای IUDs

  • آی یو دی ها بسیار مؤثر و مقرون به صرفه هستند.
  • دستگاههای داخل رحمی برای بسیاری از افراد می توانند یک انتخاب ضد بارداری عالی باشند.

فواید IUD هورمونی و غیر هورمونی هم شامل موارد زیر است:

کاهش احتمال خطای انسانی:

یک متخصص بهداشت و درمان IUD را داخل رحم وارد می کند. به محض وجود IUD ، فرد مجبور نیست نگران فراموش کردن قرص یا استفاده از کاندوم باشد.

کارآیی بالا:

IUD ها بسیار مؤثر هستند. میزان بارداری با این دستگاه ها از ۰٫۹ تا ۱٫۵ درصد متغیر است که بسیار پایین تر از نرخ سایر اشکال پیشگیری از بارداری است.

پیشگیری از بارداری طولانی مدت:

IUD ها برای سالهای طولانی ایمن هستند. آنها حتی ممکن است تا حدودی از تاریخ پایان توصیه شده خود موثر باقی بمانند.

محافظت در برابر مسائل بهداشتی مرتبط با حاملگی:

برای افرادی که شرایط سلامتی جدی دارند و بارداری برایشان خطرناک است ، آی یو دی می تواند نجات دهنده زندگی باشد.

مقرون به صرفه بودن:

IUD نیاز به مراجعه مکرر به پزشک یا تکرار تجویز پزشک ندارد. در نتیجه ، این گزینه برای بسیاری از افراد گزینه مقرون به صرفه است ، خصوصاً وقتی بیمه درمانی آن را پوشش می دهد.

انعطاف پذیری:

تا زمانی که امکان بارداری زن وجود نداشته باشد ، درج چرخه IUD می تواند در هر نقطه در طول چرخه ماهانه انجام شود. لازم نیست برای شروع یا پایان دوره منتظر بمانید.

IUD

آیا IUD ها ایمن و مؤثر هستند؟

مطالعات در مورد IUDs و افزایش وزن بی نتیجه مانده است.

  • IUD بیش از ۹۹ درصد در جلوگیری از بارداری مؤثر است. این بدان معنی است که اگر ۱۰۰ نفر از IUD بیش از ۱ سال استفاده کنند ، کمتر از یک نفر باردار می شوند.
  • سایر اشکال پیشگیری از بارداری اغلب کمتر موثر هستند زیرا افراد می توانند هنگام استفاده از آنها خطایی انجام دهند. به عنوان مثال ، با فراموش کردن خوردن قرص ضد بارداری یا عدم قرار دادن کاندوم به درستی امکان بارداری به وجو می آید.
  • آی یو دی از عفونت های مقاربتی (STI) محافظت نمی کند. ممکن است فرد بخواهد از یک روش اضافی پیشگیری از بارداری مانند کاندوم برای محافظت در برابر STI استفاده کند.
  • احتمال وجود آی یو دی می تواند باعث ایجاد عفونت در لگن شود که در صورت وارد شدن باکتری در داخل روده، باکتری ها وارد رحم می شوند.
  • علائم عفونت لگن شامل درد ، گرفتگی و درد در قسمت تحتانی شکم است. همچنین ممکن است فرد دچار تب شود ، احساس سرماخوردگی یا مشکل در تنفس پیدا کند. هرکس که این علائم را تجربه کرده باشد ، باید به دنبال مشاوره پزشکی باشد زیرا عفونت معمولاً به درمان نیاز دارد.
  • امتحان آی یو دی امكان پذیر است اما بعید است. اگر آی یو دی بیرون بیاید ، فرد باید از شکل دیگری از روش های ضد بارداری استفاده کند تا اینکه بتواند به پزشک مراجعه کند.
  • IUD می تواند دیواره رحم را سوراخ کند ، اگرچه این بعید است. اگر IUD به دیواره نفوذ کند ، می تواند بسیار دردناک باشد و باعث افزایش خونریزی شود. ممکن است یک پزشک نیاز به برداشتن IUD از طریق جراحی داشته باشد.

خطرات IUD

آی یو دی برای همه مناسب نیست. در درصد کمی از افراد ، آی یو دی می تواند عوارض جدی ایجاد کند. خطرات و اشکالات آی یو دی ها شامل موارد زیر است:

درد هنگام قرار دادن:

افراد حرفه ای مراقبت های بهداشتی آی یو دی قرار دادن را می دانند. برخی از درد شدیدی را توصیف می کنند ، در حالی که برخی دیگر حداقل درد یا اصلاً دردی را گزارش نمی کنند. پزشک ماهر می تواند اغلب با درد کمتری این عمل انجام دهد. مصرف ایبوپروفن یا یک داروی ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAID) قبل از انجام این روش می تواند کمک کند.

بیماری التهابی لگن (PID):

در تعداد کمی از افراد ، IUD می تواند رحم و دهانه رحم را تحریک کند و باعث ایجاد یک وضعیت دردناک به نام PID می شود. این خطر فقط برای گذاشتن بعد از ماه اول وجود دارد.

نحوه IUD گذاری + خطرات و فواید آن

بیرون آمدن از رحم:

در حدود ۱ از ۱۰۰۰ نفر ، آی یو دی از رحمشان خارج می شود. این حرکت معمولاً هیچ عارضه ای ایجاد نمی کند ، اگرچه می تواند کارایی دستگاه را کاهش دهد. یک متخصص مراقبت های بهداشتی باید آی یو دی را که جابجا شده است ، خارج کند.

عوارض حاملگی:

در هر صورت بعید نیست که فردی هنگام استفاده از IUD باردار شود ، میزان عوارض بارداری پس از استفاده از AUD بسیار زیاد است. این عوارض ممکن است شامل سقط جنین ، زایمان زودرس ، افزایش وزن می باشد.

اضافه وزن:

جامعه پزشکی تحقیقات علمی کافی در این مورد انجام نداده اند که آیا آی یو دی ها باعث افزایش وزن می شوند یا خیر. مطالعات موجود نیز ارتباط روشنی بین استفاده از بارداری و افزایش وزن نشان نمی دهد.

این یک موضوع دشوار برای مطالعه است زیرا محققان باید گروه بزرگی از افراد با استفاده از آی یو دی را با یک گروه بزرگ مصرف کننده دارو مقایسه کنند. مصرف کنندگان دارو کاری انجام نمی دهند. محققان از آنها برای آزمایش دارو استفاده می کنند.

  • قابل درک است که بسیاری از افراد مایل به شرکت در یک مطالعه طولانی مدت با استفاده از روش های کنترل بارداری که از بارداری محافظت نمی کند، نیستند.
  • برخی از افراد از افزایش وزن پس از استفاده از داروهای ضد بارداری هورمونی خبر داده اند ، در حالی که برخی دیگر از کاهش وزن خبر می دهند. در نتیجه ، بسیاری از داروهای ضد بارداری هورمونی ، افزایش وزن و کاهش وزن را عوارض جانبی احتمالی ذکر می کنند.
  • محققان عموماً قبول دارند كه بعید است كه قرص های ضد بارداری هورمونی منجر به افزایش وزن قابل توجهی شوند. با افزایش سن افراد اغلب به تدریج افزایش وزن پیدا می کنند. ممکن است فرد افزایش وزن خود را با استفاده از روش های ضد بارداری مرتبط کند ، اما این می تواند به دلیل افزایش طبیعی چربی بدن یا ماهیچه ها باشد.
  • همه متفاوت هستند. تعادل ظریفی بین هورمون ها در بدن وجود دارد و هر چیزی که روی آنها تأثیر بگذارد می تواند باعث ایجاد تغییرات قابل توجهی شود.
  • برخی تحقیقات نشان می دهد که ازدواج ممکن است با افزایش وزن در ارتباط باشد. این رویدادهای زندگی ممکن است همزمان با شروع استفاده از IUD باشد.

IUD

جایگزین های IUD

روش های جایگزین پیشگیری از بارداری به جای آی یو دی وجود دارد. هر فرد ممکن است اولویت های متفاوتی برای پیشگیری از بارداری خود داشته باشد. به عنوان مثال ، فردی ممکن است تسکین خونریزی شدید قاعدگی یا پیشگیری از ابتلا به STI را در اولویت قرار دهد. استفاده از روش ایمپیلنت برای پیشگیری از بارداری به همان اندازه آی یو دی در جلوگیری از بارداری مؤثر است و تا ۳ سال ادامه دارد. طیف گسترده ای از قرص های ضد بارداری نیز موجود است. افرادی که عوارض جانبی سایر اشکال پیشگیری از بارداری را تجربه کرده اند ، می توانند درمورد مصرف قرص های مختلف ضد بارداری تحقیق کنند.

چه زمانی باید IUD را بردارید؟

  • افراد می توانند در هر زمان از پزشك بخواهند كه IUD را خارج کند.
  • از آنجا که آی یو دی نوعی روش پیشگیری از بارداری است ، فرد در صورت تمایل به بارداری باید آن را بردارد.
  • آی یو دی همچنین طول عمر محدودی دارد. IUD های غیرهورمونی تا ۱۲ سال پس از تزریق از بارداری جلوگیری می کنند. آنها باید بعد از این مدت از رحم خارج شوند.
  • آی یو دی های مبتنی بر هورمونی بسته به نوع مارک طول عمر متغیر دارند. برخی از مارک ها می توانند از بارداری تا ۳ سال جلوگیری کنند ، در حالی که برخی دیگر تا ۶ سال کار می کنند.
  • پس از این کار ، فرد باید از پزشک بخواهد دستگاه را خارج کند.

اگر فرد موارد زیر را تجربه کند ، پزشک ممکن است توصیه کند IUD را حذف کند:

در صورت بروز عوارض جانبی یا ناراحتی ، برداشتن آن ممکن است لازم باشد.  یک متخصص بهداشتی واجد شرایط ، IUD را می تواند در مطب پزشکی بردارد. آنها می توانند این کار را در هر زمان انجام دهند اما انجام این کار در طول دوره قاعدگی آسان تر است زیرا رحم نرمتر است. برداشت آن نسبتاً سریع و ساده است و معمولاً عوارضی مشاهده نمی شود.

IUD

مراحل حذف (IUD) آی یو دی

حذف IUD ممکن است مراحل زیر را شامل شود:

  1. فرد با پاهایش را باز کرده و روی میز معاینه قرار می گیرد.
  2. متخصص بهداشت و درمان برای باز دیواره های واژن و قرار دادن IUD ، از یک اسپکولوم استفاده می کند.
  3. یک فورسپس را، متخصص بهداشت به آرامی روی رشته ای که به دستگاه متصل است ، می کشد.
  4. بازوهای آی یو دی با حرکت آهسته از رحم به سمت بالا برده می شوند. پس از اتمام عمل ، پزشک متخصص بهداشت ، اسپکولوم را بر می دارد.

ممکن است در طی یا درست بعد از انجام این عمل خونریزی یا حالت گرفتگی سبکی وجود داشته باشد. برای کاهش این احساس ناراحتی ممکن است برخی از پزشکان قبل از برداشتن، مصرف مسکن را توصیه کنند.

بعد از برداشتن IUD

اگر (IUD) آی یو دی به دلیل عفونت نیاز به برداشتن داشته باشد ، پزشک ممکن است آنتی بیوتیک یا سایر روش های درمانی را تجویز کند. تا زمانی که هیچ گونه عارضه یا عفونتی وجود نداشته باشد ،بعد از آی یو دی جدید هورمونی یا غیرهورمونی می توان روش جدید را جایگزین کرد. متخصص بهداشت می تواند این کار را در همان مطلب خود انجام دهد.

خطرات و اقدامات احتیاطی

در بعضی موارد ، عوارضی ممکن است هنگام برداشتن آی یو دی ایجاد شود.

برداشتن به صورت ناقص

احتمال کمی وجود دارد که IUD به راحتی بیرون نیاید. این اتفاق نیز ممکن است بیفتد که پزشک نتواند رشته IUD را احتمالا به دلیل کوتاه شدنش پیدا کند. پزشک ممکن است از سونوگرافی برای یافتن رشته ها استفاده کند و ممکن است از ابزارهای پزشکی دیگری علاوه بر فورسپس نیز استفاده کند تا دستگاه را از رحم خارج کند ، مانند سیتوبروش یا قلاب آی یو دی.

IUD جابجا می شود

بسیار بندرت ، دستگاه در طول دیواره رحم حرکت می کند. در این حالت ، تحت بیهوشی ، جراحی هیستروسکوپی ممکن است لازم باشد. گزینه دیگر استفاده از سونوگرافی برای هدایت عمل برداشتن است. مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد ، نتیجه گرفت که این عمل از نظر جراحی آسیب کمتری به همراه دارد و مقرون به صرفه است.

بارداری ناخواسته

یکی دیگر از عوارض برداشتن آی یو دی یک حاملگی بدون برنامه ریزی است که در روزهای بعد از برداشتن از رابطه جنسی ناشی می شود.افراد برای جلوگیری از بروز این مشکل باید قبل از برداشتن دستگاه ، درباره روش های جایگزین پیشگیری از بارداری با متخصص بهداشت صحبت کنند.

IUD

زمان رابطه جنسی قبل و بعد از برداشتن IUD

ارائه دهنده خدمات درمانی می تواند آی یو دی دیگری بگذارد یا در مورد انواع راه های دیگر پیشگیری از بارداری به شما مشاوره دهد. برقراری رابطه جنسی در روزهای قبل و بعد از برداشتن آی یو دی بی خطر است. با این حال ، لازم به یادآوری است که:

  • باروری زنان ممکن است بلافاصله پس از برداشتن آی یو دی به حالت عادی برگردد.
  • اسپرم تا ۵ روز پس از مقاربت می تواند در دستگاه تناسلی زنان زنده بماند. این بدان معنی است که در صورت وقوع رابطه جنسی در روزهای قبل یا درست بعد از برداشتن بسته به زمان تخمک گذاری ، بارداری امکان پذیر است.

اگر شخص مایل به بارداری نیست، ممکن است ایده خوبی باشد:

  • حداقل ۷ روز قبل از برداشتن رابطه جنسی نداشته باشد
  • از روش های دیگر پیشگیری از بارداری استفاده کند.

اگر فرد بعد از برداشتن IUD بخواهد از داروهای ضد بارداری خوراکی استفاده کند ، باید تا ۷ روز تا زمان شروع استفاده از قرص های ضد بارداری خوراکی از شکل دیگری از روش های پیشگیری از بارداری استفاده کند.

آیا احتمال خروج یا جابجایی آی یو دی وجود دارد؟

برخی از خانم ها احتمالاً بیش از سایرین احتمال از بی رفتن آی یو دی در آنها وجود دارد. این موارد شامل موارد زیر است:

زنانی که زایمان طبیعی داشته اند

یک مطالعه در سال ۲۰۱۸ بر روی ۱۶۲ زن که مستقیماً پس از زایمان طبیعی از IUD استفاده کردند ، نشان داد که ۸ درصد در ۶ ماه اول خروج کامل آی یو دی را تجربه کردند و ۱۶ درصد نیزخروج جزئی داشتند.

زنان و دختران جوان

تحقیقات دیگر نشان می دهد که زنان جوان و نوجوانان در سن ۱۴ تا ۱۹ سالگی خطر بیشتری برایخروج آی یو دی دارند. وقتی زن بالای ۱۹ سال باشد ، این خطر کاهش می یابد.

زنانی که اخیراً سقط جنین داشته اند

برخی از شواهد همچنین حاکی از آن است که توصیه می شود برای زنانی که اخیراً سقط جنین داشته اند ، با تاخیر از IUD استفاده کنند. مطالعه‌ای در مجله ای اروپایی درباره پیشگیری از بارداری و مراقبت از بهداشت باروری منتشر شده است ،  که گزارش داد زنانی که در طی ۲ هفته اول سقط جنین از آی یو دی استفاده کردند ، احتمال ابتلا به خروج آی یو دی آنها نسبت به افرادی که حداقل ۳ هفته پس از آن استفاده کردند ،بیشتر بود. با این حال ، تفاوت آنچنان معنی دار نبود. نتایج نشان داد که ۶٫۷ درصد از زنانی که در همان ابتدا از AUD استفاده کردند ، طی ۶ ماه خروج IUD را گزارش کردند. در گروه گذاشتن AUD با تاخیر بیشتر ، ۳٫۳ درصد از زنان خروج AUD داشتند.

علائم خروج و جابجایی IUD

هنگامی که پزشک IUD را در رحم قرار می دهد ، به زن دستور می دهد که موقعیت رشته های آی یو دی را بررسی کند. هنگامی که IUD خارج می شود یا جابجا می شود ، زن هنگام بررسی رشته ها ممکن است حداقل یکی از تغییرات زیر را متوجه شود:

  • رشته های کوتاه تر از حد معمول
  • رشته هایی که به نظر می رسد ناهموار است
  • رشته های خارج از مکان
  • رشته های از دست رفته

ممکن است زن متوجه شود که نمی تواند IUD خود را احساس کند. در بعضی موارد ، جابجایی یا خروج IUD نیز می تواند باعث علائم جسمی شود ، از جمله:

برخی از خانمها همچنین ممکن است علائم عفونت از جمله تب و ضعف را نشان دهند. در صورت وجود هر یک از این علائم ، لازم است با پزشک متخصص زنان ملاقات کنید.

انواع بارداری مولار

خطر بارداری با خروج یا جابجایی IUD

اگر IUD در دوران بارداری گذاشته شود ، این می تواند منجر به ایجاد مشکلات سلامتی برای زن و نوزاد شود. احتمال سقط جنین بیشتر و خطر حاملگی خارج رحمی نیز وجود خواهد داشت. حاملگی خارج رحمی زمانی است که جنین در خارج از رحم ، معمولاً در لوله های فالوپ قرار می گیرد. این یک مشکل است که به فوریت پزشکی نیاز دارد. پزشکان به دلیل وجود این خطرات، زنانی که با IUD باردار می شوند را به دقت رصد می کنند.

زمان مراجعه به پزشک بعد از IUD  گذاری

اگر مشکوک به خروج یا جابجایی IUD هستید ، باید به پزشک مراجعه کنید. احتمالاً پزشک معاینه جسمی را انجام داده و برای تعیین موقعیت IUD دستور سونوگرافی را انجام می دهد. اگر زن در حین استفاده از IUD باردار شود نیز باید به پزشك مراجعه كند ، زیرا بارداری با IUD باعث افزایش خطر سقط جنین و حاملگی خارج رحمی می شود. مراقبت پزشکی برای زنانی که هر یک از علائم زیر را نیز تجربه می کنند ضروری است:

  • گرفتگی شدید
  • خونریزی شدید
  • تب
  • ترشحات غیر طبیعی
  • درد یا ناراحتی مداوم در رحم

این علائم می تواند نشان دهد که IUD جابجا شده که این منجر به عوارض شدیدی می شود.

آیا IUD می تواند بعد از رابطه جنسی منجر به خونریزی شود؟

دستگاه داخل رحمی یک روش برگشت پذیر برای جلوگیری از بارداری در طولانی مدت است. فرد دارای دستگاه داخل رحمی ممکن است خونریزی نامنظم و عوارض جانبی دیگر را تجربه کند. انواع مختلف دستگاههای داخل رحمی (IUD) می توانند عوارض جانبی متفاوتی ایجاد کنند. فرد معمولاً با خون ریزی نامنظم مواجه می شود زیرا بدن آنها برای اولین بار با دستگاه تنظیم می شود. اگر آنها همچنان خونریزی غیرمعمول را تجربه کنند ، خصوصاً بعد از رابطه جنسی ، IUD ممکن است مشکلی نداشته باشد. ممکن است بدن چندین ماه طول بکشد تا به IUD عادت کند. در این مدت ، فرد به احتمال زیاد دچار خونریزی بین دوره های قاعدگی شود. به این روش لکه بینی نیز گفته می شود.

هنگامی که فرد دقیقاً بعد از رابطه جنسی این لکه بینی را تجربه می کند ، ممکن است به نظر برسد که رابطه جنسی باعث خونریزی شده است. پزشک IUD را از طریق واژن ، سپس از طریق دهانه رحم داخل رحم قرار می دهد. IUD رشته های پلاستیکی سفت و سختی را دارد تا پزشک بتواند آن را بعداً خارج کند. فرد ممکن است رشته های IUD را در واژن احساس کند ، اما آنها نباید باعث ایجاد ناراحتی یا خونریزی بعد از رابطه جنسی شوند. اگر یک شریک جنسی بتواند رشته ها را در طول رابطه جنسی احساس کند ، و اگر این کار آزار دهنده است ، ممکن است پزشک بتواند رشته ها را کوتاه کند.

IUD گاهی اوقات می تواند جابجا شود. اگر این اتفاق بیفتد و IUD تا حدی از دهانه رحم یا مهبل (واژن) خارج شود ، فرد ممکن است بعد از رابطه جنسی دچار خونریزی شود. جابجایی نیز معمولاً باعث گرفتگی و ناراحتی می شود. درد و خونریزی بعد از رابطه جنسی عوارض جانبی IUD نیست. اگر فرد این مشکل را تجربه کند، باید به پزشک مراجعه کند تا اطمینان حاصل شود که دستگاه در محل خود قرار گرفته است و هیچ بیماری دیگری مانند عفونت دهانه رحم ندارد.

گروه های زیر به احتمال زیاد IUD های جابجا شده دارند:

  • نوجوانان
  • افرادی که IUD را بلافاصله پس از زایمان استفاده می کنند
  • افراد با دوره های قاعدگی سخت و سنگین

هرکسی که مظنون به جابجایی یا خروج IUD است ، باید سریعاً با پزشک تماس بگیرد. IUD های جابجا شده نمی توانند از بارداری محافظت کنند.

سایر دلایل خونریزی بعد از رابطه جنسی

در یک بررسی علمی که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد ، محققان تخمین زدند که ۰٫۷-۹٫۰ درصد از زنانی که قاعدگی سخت دارند بعد از رابطه جنسی خونریزی می کنند ، که به آن خونریزی بعد از رابطه جنسی نیز گفته می شود. خونریزی بعد از رابطه جنسی می تواند دردناک و نگران کننده باشد. برخی از دلایل شایع عبارتند از:

  • روغن کاری ناکافی در هنگام رابطه جنسی
  • عفونت ها ، مانند عفونت های دهانه رحم یا بیماری التهابی لگن
  • ضایعات در دستگاه تناسلی یا ولووی ناشی از عفونتهای مقاربتی مانند تبخال دستگاه تناسلی یا سفلیس
  • پولیپ دهانه رحم یا آندومتر
  • یک یا چند کیست در واژن
  • نازک شدن بافت های واژن ، که به آتروفی واژن نیز معروف است

به ندرت ، سرطان گردن رحم همچنین می تواند باعث خونریزی بعد از رابطه جنسی شود. خونریزی بعد از رابطه جنسی یک بار معمولاً دلیلی برای نگرانی نیست ، اما در صورت تکرار شدن به پزشک مراجعه کنید. پزشک ممکن است معاینه فیزیکی را انجام دهد و بررسی کند که IUD در آن وجود دارد یا خیر. آنها همچنین ممکن است عفونت را بررسی کنند و یک پاپ اسمیر انجام دهند تا سلولهای غیر طبیعی روی دهانه رحم بررسی شود. علاوه بر این ، یک پزشک می تواند از تصویربرداری با سونوگرافی لگن استفاده کند تا بررسی کند که آیا لایه رحم سالم به نظر می رسد و ازصحیح قرار دادن IUD نیز مطمئن شود.

IUD

زمان مراجعه به پزشک با گذاشتن IUD

اگر فردی با IUD هرکدام از علائم زیر را تجربه کرد ، باید به پزشک مراجعه کند:

  • احساس ضعف
  • گرفتگی شدید ، درد یا درد که با گذشت زمان بدتر می شود
  • کاهش قابل توجه خون یا خونریزی که کند می شود
  • علائم عفونت مانند تب ، لرز ، یا مشکل در تنفس
  • ترشحات غیر معمول واژن ، که ممکن است ضخیم ، خون آلود و یا بو باشد

IUD معمولاً روشی مطمئن و مؤثر برای جلوگیری از بارداری است. اما اگر فردی با IUD شک کند که باردار شده است یا عوارض جانبی آن را تجربه کرده است ، باید به دنبال مراقبت های پزشکی باشد.

بسیاری از افراد می دانند که IUD ها ترکیبی مناسب از اثربخشی ، ایمنی و حداقل عوارض جانبی را ارائه می دهند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ نشان داد که IUDs در مقایسه با سایر اشکال پیشگیری از بارداری قابلیت برگشت به بارداری بالایی دارد و استفاده کنندگان رضایت بالایی دارند. از بین شرکت کنندگان در این مطالعه ، ۸۸ درصد بعد از ۱۲ ماه از IUD هورمونی استفاده کردند ، در حالی که ۸۴ درصد از آنها با استفاده از IUD غیر هورمونی استفاده می کردند. افرادی که در حال استفاده از IUD هستند باید گزینه های خود را با پزشک در میان بگذارند تا بهترین نوع برای آنها انتخاب شود. بسیاری از گزینه های دیگر کنترل هورمونی یا غیر هورمونی برای افرادی که قادر به استفاده از IUD نیستند ، وجود دارد.


در مورد درمان واریس با اسکلروتراپی چه می دانید؟ رگ های واریسی رگ های بزرگ و پیچ خورده و بنفش رنگ هستند. رگ های واریسی بیشتر روی ران پا دیده می شوند و دلیل آن نیروی جاذبه است. ایستادن فشار وارده بر رگ های پا را بیشتر می کند. گفته شده است که ۲۰ درصد افراد در طول عمر خود به واریس مبتلا خواهند شد. رگ های واریسی زمانی توسعه می یابند که دریچه های سیاهرگ ها ضعیف شده و باعث تجمع خون در رگ ها می شوند. در این مقاله از بخش زیبایی و بیماری های موزیک دان، به بررسی واریس و درمان آن با اسکلروتراپی و روش های دیگر آن می پردازیم.

 واریس و اسکلروتراپی

رگ های واریسی دلیل عمده ی درد پا هستند. مردم اغلب احساس سنگینی و درد شدید دارند. برای تشخیص رگ های واریسی پزشک شما را معاینه کرده و پاهای شما را در حالت ایستاده برای بررسی ورم معاینه می کند. پزشک از شما می خواهد که درد پاها را توصیف کنید. ممکن است نیاز به سونوگرافی برای بررسی عملکرد نرمال رگ ها و لخته های خون داشته باشید. در این آزمایش غیر تهاجمی، پزشک ابزاری کوچک اندازه ی قالب صابون روی پوست شما کشیده تا بتواند ناحیه را به خوبی معاینه کند. ترانسدوکتور تصویری از رگ های پا نشان داده تا دکتر و متخصص بتوانند رگ ها را بررسی کنند.

واریس و اسکلروتراپی

برای بازگشت خون به قلب شما خون باید در رگ های پا جریان پیدا کند. انقباضات عضلانی، خون را به سمت بالا هدایت می کند، دریچه های کوچک در رگ ها اطمینان حاصل می کند که خون در جهت درست حرکت می کند. وقتی دریچه ها باز می شود خون به سمت بالا جریان پیدا می کند و زمانی که دریچه بسته می شود، از حرکت خون به سمت پایین جلوگیری می کند.

هنگامی که یک دریچه ضعیف شود یا آسیب ببیند، جریان خون به عقب می رود و خون ها در رگ های زیر دریچه جمع می شود. این حالت، نارسایی مزمن وریدی نامیده می شود، که باعث ایجاد رگ های واریسی می شود. رگهای واریسی ممکن است علایمی مانند درد، خارش یا خستگی پا داشته باشد. رگ های بزرگ ممکن است عوارض جدی داشته باشند از جمله زخم های استاز و ترومبوز ورید عمقی (لخته شدن خون در رگ های عمقی).

اسکلروتراپی رگ های واریسی چیست؟

اسکلروتراپی یکی از بهترین درمان ها برای رگ های واریسی است. در طی درمان، پزشک یک سوزن حاوی دارو را به رگ های مورد نظر تزریق می کند. دارو باعث فروپاشی رگها می شود و در نهایت، رگ های واریسی ناپدید می شود. در بعضی موارد، اسکلروتراپی ممکن است با استفاده از سونوگرافی برای دیدن رگه های عمیق و برای هدایت سوزن، انجام می شود. تعداد تزریق سوزن به میزان رگهای واریسی و  اندازه آن ها بستگی دارد.

علایم واریس

علائم اصلی رگهای واریسی بسیار مشهود، و بصورت وریدهای غیرطبیعی، معمولاً روی پاها است. همچنین ممکن است درد یا تورم و سنگینی در وریدهای بزرگ شده وجود داشته باشد.

در بعضی موارد، همراه با تورم و تغییر رنگ می باشد. در موارد شدید، رگ ها به میزان قابل توجهی پر از خون می شوند و زخم ایجاد می شود.

گاهی اوقات رگ های واریسی هیچ علایمی ندارند، اما در دیگر مواقع رگ های واریسی علایم متعددی دارند. علایم رایج عبارتند از:

  • پا درد
  • ورم پا و قوزک پا
  • سوزش
  • گرفتگی عضلانی مخصوصا شب هنگام
  • خارش پوست آن ناحیه
  • سنگینی و خستگی پا
  • علایم در هوای گرم، ساعات پایانی روز، و هنگام ایستادن شدید تر هستند.

واریس و اسکلروتراپی

علل واریس

رگهای واریسی هنگامی رخ می دهند که رگها به درستی کار نکنند. رگها دارای دریچه های یک طرفه هستند که مانع از گردش خون به عقب نمی شوند. هنگامی که این دریچه ها از بین می روند، خون به جای حرکت به سمت قلب شما شروع به جمع شدن در رگ ها می کند. سپس رگ ها بزرگ می شوند. رگ های واریسی اغلب روی پاها تأثیر می گذارند. رگهای آنجا دورتر از قلب هستند و گرانش زمین حرکت جریان خون را به سمت بالا سخت می کند.

برخی از دلایل احتمالی واریس شامل موارد زیر است:

  • بارداری
  • یائسگی
  • سن بالای ۵۰ سال
  • ایستادن برای مدت طولانی
  • چاقی
  • سابقه خانوادگی واریس

تشخیص واریس و نیاز به اسکلروتراپی

پزشک احتمالاً در حالت نشسته یا ایستاده برای تشخیص رگهای واریس، پاها و رگهای قابل مشاهده شما را معاینه خواهد کرد. ممکن است آنها از شما درمورد هرگونه درد یا علائمی که دارید، سؤال کنند.

همچنین ممکن است پزشک بخواهد سونوگرافی انجام دهد تا جریان خون را بررسی کند. این یک آزمایش غیر تهاجمی است که از امواج صوتی با فرکانس بالا استفاده می کند و به پزشک شما اجازه می دهد ببیند که چگونه خون در رگ های شما جاری است.

بسته به مکان، ممکن است یک ونوگرام برای ارزیابی بیشتر رگ های شما انجام شود. در طی این آزمایش، پزشک رنگ خاصی را به پاهای شما تزریق می کند و اشعه X منطقه را می گیرد. این رنگ در پرتوهای ایکس ظاهر می شود و به پزشک می تواند چگونگی جریان خون شما را بهتر نشان دهد.

آزمایشاتی مانند سونوگرافی یا ونووگرام به شما اطمینان می دهد که اختلال دیگری مانند لخته خون یا انسداد باعث ایجاد درد و تورم در پاهای شما نمی شود.

واریس و اسکلروتراپی

پیشگیری از واریس

به طور کلی، پزشکان هنگام درمان واریس محافظه کار هستند. احتمالاً به شما توصیه می شود که به جای تلاش برای درمان های جراحی، در سبک زندگی خود تغییراتی ایجاد کنید. تغییرات زیر ممکن است به جلوگیری از شکل گیری و یا وخیم تر شدن واریس کمک کند:

  • عدم ایستادن های طولانی مدت
  • کاهش وزن یا حفظ وزن سالم
  • ورزش کردن به منظور بهبود گردش خون
  • استفاده از جوراب های مخصوص واریس

اگر قبلاً رگ های واریسی داشته اید، باید این اقدامات را انجام دهید تا از ابتلا به واریس جدید جلوگیری کنید. همچنین باید هر وقت استراحت می کنید یا می خوابید، پاهای خود را بلند کنید.

پزشک ممکن است به شما توصیه کند جوراب یا جوراب مخصوص واریس استفاده کنید. این جوراب ها به اندازه کافی روی پاهای شما فشار می آورد تا خون راحت تر به سمت قلب شما جریان یابد شود. آنها همچنین تورم را کاهش می دهند. سطح فشرده سازی این جوراب ها متفاوت است، اما بیشتر انواع جوراب های واریس در داروخانه ها یا فروشگاه های لوازم پزشکی موجود است.

درمان واریس با عمل جراحی

اگر تغییر در شیوه زندگی کارساز نباشد یا اگر واریس باعث ایجاد درد زیاد شود و به سلامت کلی شما آسیب برساند، ممکن است پزشک یک روش تهاجمی را امتحان کند.

بستن و سایش ورید یک روش درمانی است که به بیهوشی نیاز دارد. در طی عمل، جراح بریدگی هایی در پوست شما ایجاد می کند، واریس را بریده و از طریق برش ها برداشته می شود. اگرچه تغییرات به روز شده ای در جراحی های سلب رگ ایجاد شده است، اما معمولاً کمتر انجام می شود زیرا گزینه های جدیدتر و با آسیب کمتر در دسترس است.

واریس و اسکلروتراپی

سایر گزینه های درمانی واریس

در حال حاضر، طیف گسترده ای از گزینه های درمانی با حداقل آسیب برای واریس در دسترس است. این روش ها شامل:

  • اسکلروتراپی، با استفاده از یک مایع یا فوم تزریق شیمیایی برای درمان رگ های بزرگتر
  • میکروسکلروتراپی، با استفاده از یک تزریق شیمیایی مایع برای درمان رگ های کوچکتر
  • جراحی لیزر، استفاده از یک انرژی سبک برای پیشگیری از بدتر شدن رگ
  • درمان با فرسایش endovenous، با استفاده از امواج گرما و رادیو فرکانس برای جلوگیری از بدتر شدن رگ
  • جراحی اندوسکوپیک ورید، با استفاده از محدوده کم نور که از طریق یک برش کوچک انجام می شود تا از بدتر شدن رگ جلوگیری کند

شما همیشه باید قبل از انتخاب یک روش با پزشک خود در مورد گزینه های درمانی و خطرات آن صحبت کنید. روش توصیه شده می تواند بستگی به علائم، اندازه و محل قرارگیری واریس متفاوت باشد.

اسکلروتراپی چیست؟

اسکلروتراپی یک روش میکروکنترل برای درمان رگ های عنکبوتی و واریسی است. اسکلروتراپی به عنوان یک “استاندارد طلایی” برای درمان رگ های عنکبوتی شناخته شده است. این روش شامل تزریق یک محلول اسکلروئیدی به داخل رگ ها با یک سوزن بسیار کوچک است.

سوزن هایی که برای اسکلروتراپی مورد استفاده قرار می گیرند عموماً در اندازه مشابه فولیکول مو هستند و احساسی که بیماران هنگام تزریق سوزن دارند، حسی ماشبه نیش پشه است. موادی که در رگ تزریق می شود باعث تخریب درونی رگ می شود و به تدریج باعث نابودی رگ ها می شود. اسکلروتراپی می تواند به صورت تصویری یا سونوگرافی در دفتر پزشک انجام شود.

واریس و اسکلروتراپی

چگونه برای جلسه اسکلروتراپی آماده شوید؟

اسکلروتراپی یک روش نسبتاً ساده است و هیچ تغییر قابل توجهی در پیش نخواهد داشت. هنگامی که پزشک مشخص کرده که اسکلروتراپی نیاز است، هیچ آماده سازی خاصی لازم نیست. بیماران باید قبل از قرار ملاقاتشان دوش بگیرند و از مصرف لوسیون و یا مواد آرایشی در مناطق مورد درمان اجتناب کنند. لباس راحت بپوشید و در روز  درمان از مصرف الکل خودداری کنید.

اسکلروتراپی کجا انجام می شود؟

درمان اسکلروتراپی معمولا در دفتر یا کلینیک پزشک انجام می شود و به طور کلی نیاز به بیهوشی ندارد.  برای بیمارانی که از سوزن می ترسند و یا به درد آن حساس هستند، می توان در ناحیه ای که قرار است سوزن تزریق شود، ۳۰ دقیقه قبل از عمل، از بیهوشی موضعی استفاده کرد.

چه نتیجه ای می توان از اسکلروتراپی انتظار داشت؟

بعد از این روش درمانی، رگ های عنکبوتی برای همیشه از بین می روند.  اسکلروتراپی نتایج عالی بر روی رگ های درمان شده دارد و رگ هایی که درمان شوند قابلیت بازگشت ندارند، با این حال ممکن است، رگ های عنکبوتی جدیدی در دیگر مناطق بدن ظاهر شوند. اگر این اتفاق بیافتد، جلسات درمانی دیگری مورد نیاز باشد.

متاسفانه عوامل اصلی که منجر به رشد رگ های عنکبوتی می شود، عوامل ژنتیکی و محیطی است که به طور معمول وجود دارد، در نتیجه خطر ابتلا به رگ های عنکبوتی جدید وجود دارد.

خطرات و عوارض جانبی اسکلروتراپی

به طور کلی، اسکلروتراپی یک روش سالم است و خطر و عوارض جدی کمی دارد. خطراتی که ممکن است داشته باشد، شامل لخته شدن خون، واکنش های آلرژیک و زخم شدن است. همچنین، در برخی از بیماران ممکن است هیپرپیگمانتاسیون اتفاق بیافتد که قسمتی از بدن قهوه ای رنگ می شود و این تغییر رنگ معمولاً موقتی است.

همچنین ممکن است کبودی یا حساسیت در ناحیه درمان شده، رخ دهد. به علاوه، لکه دار شدن پوست یکی دیگر از عوارض جانبی نادری است که ممکن است رخ دهد، اما زمانی این اتفاق می افتد که پس از درمان، زیر نور خورشید و در معرض آفتاب قرار بگیرید.

واریس و اسکلروتراپی

مراقبت پس از درمان اسکلروتراپی

معمولاً به بیماران توصیه می شودکه چند روز پس از عمل، جوراب کمرنگ بپوشند و فعالیت های روزانه خود را انجام دهند. بیماران در چند روز اول پس از درمان، باید از آفتاب گرفتن اجتناب کنند زیرا خطر لکه دار شدن پوست در رگ هایی که تزریق صورت گرفته است، افزایش می یابد.

زمان بازیابی و ریکاوری پس از اسکلروتراپی

پس از اسکلروتراپی، نیاز به بهبودی حداقل وجود دارد. این یک روش سرپایی است.

اسکلروتراپی برای درمان کامل رگ ها چقدر مورد نیاز است؟

اینکه چقدر و یا چند بار باید درمان انجام شود بستگی به رگ ها دارد. در اکثر موارد، برای رسیدن به نتیجه مورد نظر، تقریبا ۲ تا۵ بار درمان لازم است. در بعضی موارد جزئی که رگ های عنکبوتی محدود هستند، ممکن است تنها یک جلسه درمان نیاز باشد.  به طور معمول، هر جلسه ممکن است ۲۰ دقیقه طول می کشد. اما باز هم بسته به تعداد رگ ها، در افراد متفاوت است.

چه کسی باید اسکلروتراپی انجام دهد؟

تقریباً هر کسی که رگ های عنکبوتی دارد کاندید خوبی برای اسکلروتراپی می باشد، تا زمانی که باردار نیستند، بیماری قلبی عروقی ندارید و تا زمانی که رگهای مورد نظر زیاد بزرگ نیستند، اسکلروتراپی می تواند یک راه حل عالی برای درمان رگ های عنکبوتی باشد. در صورت بزرگ شدن رگ ها، بهتر است که از لیزر یا روش های متداول درمان استفاده شود. بهترین روش برای پیدا کردن این که آیا رگ های عنکبوتی شما با اسکلروتراپی درمان می شود یا نه، مراجعه به پزشک است. پزشک شما قادر خواهد بود بلافاصله پس از معاینه نوع درمان شما را تعیین کند.

داروهای مورد استفاده قبل از اسکلروتراپی

داروهایی که اغلب برای اسکلروتراپی استفاده می شود، دو نوع است: مایع و فوم. فوم برای از بین بردن رگ های واریسی که خیلی بزرگ و پیچیده هستند استفاده می شود. در حالی که با استفاده از فوم می توان انواع مختلف رگ های واریسی را درمان کرد، اما این بهترین گزینه برای همه نیست.

واریس و اسکلروتراپی

پس از اسکلروتراپی و درمان رگ های واریسی، چه انتظاری باید داشته باشم؟

به محض اینکه اسکلروتراپی به پایان رسید، شما می توانید بلند شوید، راه بروید و بلافاصله به اکثر فعالیت های خود بپردازید. همچنین ممکن است نیاز داشته باشید که جوراب های فشرده ساز بپوشید، این جوراب ها به شما کمک می کند تا به ناحیه درمان، نور خورشید اثابت نکند و از مشکلاتی که ممکن است رخ دهد، جلوگیری می کند.

آیا فکر می کنید نمی توانید با وریدهای واریسی ورزش کنید؟ دوباره درباره این مسئله تجدیدنظر کنید

اگر واریس را دارید، احتمال این مسئله وجود دارد که شما در تمرینات خود ترس بدتر شدن واریس دردآور خود را داشته باشید.

با این حال، قطع کردن ورزش از زندگی چیزی است که نمی خواهید آن را انجام دهید. انجام دادن ورزش در زندگی روزمره شما نه تنها به سلامتی رگ های شما، بلکه سلامت قلب و عروقی شما و کل سلامت بدن شما نیز کمک می کند.

حتی چیزی به سادگی پیاده روی کردن برخی فواید بسیار باور نکردنی دارد. بنابراین اجازه ندهید که رگ ها  شما را از سلامت روزانه ای که به آن نیاز دارید محروم کنند. در اینجا تمرین های عالی برای انجام وجود دارد که نه تنها تاثیر منفی بر روی رگهای واریس نمی گذارند بلکه کمک کننده به آنها نیز هستند و همچنین باعث حفظ سلامتی شما نیز می شوند.

ورزش کردن با رگ های واریسی

آیا می دانستید که یکی از عوامل عمده وریدهای واریسی، دوره های طولانی نشستن یا ایستادن است؟ فشار و استرس که برای مدت زیادی روی رگ ها قرار دارند برای هر کسی مضر است، به خصوص کسی که در حال حاضر مستعد بیماری های قلبی است.

خوشبختانه، ورزش گردش خون در بدن شما را بهبود می بخشد و در نتیجه به کسانی کمک می کند که از رگ های واریسی رنج می برند، و همچنین به کاهش شانس شما برای ابتلا به این بیماری کمک می کنند.

(لطفا توجه داشته باشید که ورزش کردن به این معنا نیست که شما واریس نمی گیرید یا با ورزش کردن از آن ها رها خواهید شد- عوامل دیگری نیز وجود دارند که به پیش روی واریس (شامل ژنتیک و بارداری)کمک می کنند.

پیاده روی

تمرین ۱: پیاده روی با وجود واریس

مزایای پیاده روی به ظاهر بی پایان است. طبق گفته های شخصی، اثرات پیاده روی عبارتند از:

  • بهبود خواب
  • سطح قند خون را بهبود می بخشد
  • حافظه خود را تقویت می کند
  • کاهش خطر ابتلا به سرماخوردگی و کاهش وزن
  • خلق و خوی شما را افزایش می دهد
  • گردش خون را افزایش می دهد
  • استخوان های شما را تقویت می کند
  • قدرت مغز را افزایش می دهد
  • کاهش درد آرتریت، فیبرومیالژیا و موارد دیگر
  • تقویت ایمنی شما

فواید خیلی بیشتری وجود دارد و در عین حال هیچ محدودیتی برای بستن کفش و پیاده روی وجود ندارد.

راه رفتن به ویژه برای افرادی مفید است که از واریس رنج می برند، به خاطر این که پیاده روی تاثیر بسیار کمی بر روی افزایش درد واریس دارد. هیچ لرزش یا ضربانی در پاهای شما وجود ندارد – فقط یک حرکت ساده که به تقویت ماهیچه های ساق پا بدون فشار دادن به بدن کمک می کند.

با تقویت ماهیچه های ساق پا، به گردش جریان رگ های خون کمک می کند، که فقط برای کسانی که دارای واریس هستند، مفید است.

هدف برای راه رفتن حداقل ۳۰ دقیقه، پنج روز در هفته. اگر بتوانید سرعت پیاده روی خود را افزایش دهید، این نیز عالی است. پیاده روی کردن باعث افزایش ضربان قلب شما بدون خطر می شود و به شما کمک می کند کالری بیشتری بسوزانید.

تمرین ۲: دوچرخه سواری با وجود واریس

تمرکز بر روی یک دوچرخه گزینه عالی دیگری برای کاهش رنج درد واریس است. این دوچرخه ها تاثیر کمی مثل راه رفتن دارند، و کمک بیشتر در ساخت ماهیچه های ساق پا که به افزایش جریان خون از طریق پاهای شما و بقیه بدنتان کمک می کنند.

این تمرینات می تواند بدون خطر قرار دادن استرس اضافی بر روی بدن شما مورد استفاده قرار گیرد.

تمرین ۳: تمرین های دیگر پا

این تمرینات پا آن هایی هستند که شما می توانید در خانه انجام دهید و به هیچ تجهیزاتی نیاز ندارید.

شما می توانید به آرامی با قسمت پایین پا شروع کنید، فقط چند تا از حرکت ها را در یک زمان انجام دهید، و ببینید که چطور می توانید قدرت خود را بالا ببرید و تعداد ست ها را افزایش دهید.

دوچرخه پاها

این تمرین، تقریبا شبیه این خواهد بود که شما سوار بر یک دوچرخه هستید، در حالی که روی زمین دراز کشیده اید.

۱. روی یک پادری و یا کف زمین دراز بکشید و پاهای خود را در هوا بلند کنید، آن ها را روی زانو خم کنید تا زاویه ۹۰ درجه بگیرند.

۲. به آرامی پای راست خود را به سمت پایین هل دهید، در حالی که پای چپ خود را خم نگه دارید

۳. پای راست خود را به موقعیت شروع و سوئیچ باز کنید.

۴. حرکت دوچرخه را ادامه دهید.

اگر احساس توانایی دارید، می توانید بازوهای خود (و ماهیچه های شکم)خود را به کار ببرید تا این ورزش را یک قدم جلوتر ببرید. به سادگی بر روی زانوی چپ خم شده خود فشار وارد کنید و سپس هنگامی که پاهایتان را تغییر می دهید، بازوهایتان را تغییر دهید. زانوی مخالف تا آرنج قرار دارد.

ماهیچه ساق پا:

همان طور که در بالا ذکر شد، ساختن قدرت ماهیچه های ساق پا به مقدار زیادی در بهبود گردش خون بدن شما کمک می کند، و این افزایش ست ها هم یک راه عالی برای انجام این کار هستند.

۱. صاف بایستید، پاها موازی باشند

۲. بلند شدن نوک انگشتان پاهای خود

۳. به آرامی پایین و بالا بروید

این کار را برای چندین تکرار انجام دهید.

واریس و اسکلروتراپی

قسمت ساق پا:

۱. روی سمت راست خود، پاهایتان روی هم قرار دهید.

۲. به آرامی پای چپ خود را در هوا بلند کنید، یک لحظه نگه دارید، و پایین بیاورید

این کار را چند بار انجام دهید و سپس طرف دیگر را انجام دهید.

۳. در سمت چپ خود قرار گیرید، و دوباره، پاهایتان را روی هم قرار دهید

۴. به آهستگی پای راست خود را بلند کنید، نگه دارید و پایین بیاورید

این تمرین نه تنها به پاهای شما عمل می کند بلکه بر روی سایر اعضای بدن شما هم تاثیر می گذارد.

صندلی گهواره

مشابه با افزایش رشد ماهیچه با کیفیتی بیشتر، که این ورزش به شما کمک می کند تعادل خود را حفظ کنید.

۱. با پاهای خود صاف بایستید، انگشتان پا به بیرون اشاره می کنند.

۲. روی نوک پاهای خود بلند شوید

۳. به آرامی پایین و بالا بروید

۴. فشار به پاشنه پا، پاها بر روی زمین

۵. تکرار و تکرار

تمرینات ورزشی -7

تمرین هایی که باید با احتیاط انجام شوند (یا با تکرار کم)

بسته به شدت رگ های واریس تان، بهتر است با احتیاط کار کنید و از انجام ورزش های زیر خودداری کنید.

دویدن

اگر چه دویدن به برخی فواید قلبی و عروقی شگفت انگیز خود می بالد، به همراه این واقعیت که جریان خون و گردش خون شما را بالا می برد، با این حال دویدن می تواند به کسانی که دارای رگ های واریس هستند آسیب جدی وارد کند.

دویدن، فشار زیادی بر روی پاها وارد می کند چون آن ها به طور مداوم بر روی تردمیل یا زمین پا قرار داده می شود.

با این حال، اگر مسائل مربوط به رگ های شما شدید نباشند و واقعا احساس نیاز به دویدن را داشته باشید می توانید حرکت آهسته روی چمن و یا سطح نرم دیگر را انتخاب کنید که به کاهش اثرات منفی بر روی تردمیل یا دویدن بر روی جسم سخت کمک می کند.

وزنه برداری

وزنه برداری، به تازگی به عنوان ورزش محبوب که مزایای زیادی ارائه می دهد، به بالای صحنه ورزش صعود کرده است. برخی از آن ها، به گفته Greatistinclude:

  • افزایش متابولیسم
  • جلوگیری از آسیب
  • افزایش قدرت استخوان
  • بهبود اعتماد به نفس
  • دستیابی سریع تر از دیگر تمرین ها
  • افزایش بهره وری
  • و خیلی بیشتر

واریس و اسکلروتراپی

با این حال، اگر شما مسائلی مانند رگ های واریسی را داشته باشید، وزنه برداری ممکن است مزایای بالا را برایتان به ارمغان بیاورد، اما با برخی مشکلات بزرگ نیز مواجه خواهید شد.

وزنه برداری، ورزش سختی است که فشار زیادی بر روی گردش خون شما وارد می کند و حتی می تواند باعث بدتر شدن مشکلات سیا هرگ شما شود.

اگر احساس می کنید که بدون وزنه برداری نمی توانید زنده بمانید، پس اطمینان حاصل کنید که فرم مناسب داشته باشید و تمرین خود را بر روی یک حالت آرام و مطمئن تنظیم کنید.

در صورتی که وزنه برداری با وریدهای واریسی افزایش یابد، سه چیز مهم در اینجا وجود دارد:

۱- تعویض وزن های سنگین با آنهایی که سبکتر هستند

۲- فراموش نکنید که هنگام بلند کردن نفس خود را بیرون دهید

۳- بلافاصله بعد از بلند کردن، پیاده روی کردن یا دوچرخه سواری جهت افزایش جریان خون انجام دهید.

۴- استفاده از جوراب های متراکم در طول و بعد از بلند کردن وزنه ها

همان طور که می توانید ببینید، ورزش کردن با وریدهای واریسی نه تنها ممکن نیست، بلکه در اغلب موارد، به نفع شما و مشکلات سیاهرگی شما خواهد بود.

با انتخاب دقیق ورزش و نه اینکه به خودتان فشار بیش از حد وارد کنید، مزایای باور نکردنی ورزش کردن را احساس خواهید کرد.

با این حال قبل از شروع کردن به ورزش، باید با متخصص رباط مشورت کنید تا مطمئن شوید که باعث آسیب به رگ های خود نخواهید شد.


بیشتر بدانید: رگ های عنکبوتی زیر چشم؛ ۵ درمان واریس صورت


درمان خانگی واریس

فعالیت فیزیکی

اولین روش توصیه شده برای درمان واریس فعالیت فیزیکی است. با افزایش فعالیت های فیزیکی جریان خون بهبود می یابد. هدف رساندن خون های جمع شده در رگ ها به قلب است. شنا، پیاده روی، دوچرخه سواری، و یوگا مفید هستند.

جوراب های فشاری

می توانید این جوراب ها را در داروخانه تهیه کنید. این جورابها با فشار وارد کردن به ران ها به بهبود واریس کمک می کنند. جورابهای فشاری به عضلات و رگ ها کمک کرده تا خون را به قلب برگردانند.

رژیم غذایی مفید برای واریس

مواد غذایی که به بهبود سلامت واریس کمک می کنند عبارتند از:

غذاهای غنی از فیبر که به اجابت مزاج کمک می کنند، مخصوصا زمانی که مبتلا به یبوست هستید. فشار وارده هنگام اجابت مزاج فشار داخل شکمی را بیشتر کرده و به رگ ها آسیب می رساند.

غذاهای غنی از فیبر عبارتند از غلات، گندم، جو، آجیل، لوبیا، نخود

غذاهای غنی از پتاسیم

کمبود پتاسیم در بدن به حفظ آب بدن کمک می کند. این امر باعث افزایش حجم خون در بدن شده و فشار وارده بر رگ های واریسی را بیشتر می کند.

غذاهای غنی از پتاسیم عبارتند از:

ماست، بادام، پسته، ماهی قزل آلا و …

غذاهای غنی از فلاونوئید

فلاونوئیدها به درمان مشکلات قلبی- عروقی کمک می کنند. با این کار گردش خون بهتر شده، فشار خون شریانی کاهش یافته، و رگ های خونی گشاد می شوند.

غذاهای غنی از فلاونوئید عبارتند از:

پیاز، سیر، اسفناج، بروکلی، انگور، کاکائو، مرکبات

گیاهان دارویی -01

درمان واریس با داروهای گیاهی

برخی از داروهای گیاهی علایم واریس را کاهش می دهند. داروهای گیاهی مصرف خوراکی یا موضعی دارند.

روتوزید

روتوزید در گیاهان گوناگون یافت می شود. این گیاهان عبارتند از:

مرکبات، گندم سیاه، سیب، و …

روتوزید آنتی اکسیدان، ضد التهاب، و ضد دیابت است. روتوزید به بهبود رگ های ضعیف خون که عامل واریس هستند کمک می کند.

گیاه آب قاشقی

این گیاه که در آسیا رشد می کند در بهبود رگ های ضعیف موثر است. گیاه آب قاشقی نارسایی وریدی را درمان می کند. این گیاه در شکل کپسول، قرص، و عصاره مصرف می شود. هم چنین می توان از پماد یا کرم حاوی این گیاه استفاده کرد. ممکن است این گیاه با داروهای شیمیایی و گیاهی دیگر واکنش نشان دهد.

عصاره هسته انگور

در پزشکی از برگ انگور و انگور بسیار استفاده می شود. تحقیقات نشان داده اند که عصاره هسته ی انگور علایم نارسایی مزمن وریدی و التهاب را کاهش می دهد. هسته ی انگور حاوی ویتامین E، فلاونوئید، و ترکیات دیگر است. درمان های خانگی و سبک زندگی سالم علایم رگ های واریسی و نارسایی مزمن وریدی را کاهش می دهند.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای موزیک دان محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.