بازیگران زن ایرانی که همسرانشان درامد میلیاردی دارند

درآمد همسر بازیگر زن ایرانی در برخی از موارد مبلغ بالایی است و به واسطه شهرت آنها در دنیای سینما این مسئله بیشتر به چشم می آید. بازیگران از اقشار مورد توجه مردم هستند. زندگی این قشر همیشه زیر ذره بین بوده است به ویژه اینکه اگر حاشیه جنجالی هم داشته باشد. در این مطلب با شوهران میلیاردر بازیگران زن ایرانی آشنا شوید.

بازیگران زن ایرانی که همسرانشان درامد میلیاردی دارند

همسر ثروتمند کتایون ریاحی چه کاره است؟
پدر کتایون ریاحی ، اردشیر ریاحی مدرس زبان و ادبیات انگلیسی و مادرش گیتی ریاحی طراح لباس بود و همسرش نیز یکی از سهام داران اصلی شرکتی آمریکایی است.

 

پولدارترین همسران بازیگران زن ایرانی

 

 

ثروت جنجالی همسر مهناز افشار
محمد یاسین رامین همسر مهناز افشار متولد ۱۳۶۰، فرزند ارشد محمدعلی رامین، با مدرک دکترا از دانشگاه کشور آلمان، دارای دو ملیت ایرانی و آلمانی است که پیش از این یک بار ازدواج کرده است. پسر رامین قبلا از معاونین و مشاورین سازمان هلال احمر بوده است.

پولدارترین همسران بازیگران زن ایرانی

مهناز افشار بازیگر زن ایرانی و همسر میلیاردرش

ازدواج دوم بهاره رهنما با حاجی!
بهاره رهنما مدتی پس از جدایی از پیمان قاسم خانی با امیر خسرو عباسی ازدواج کرده است. گفته می شود امیر خسرو عباسی مالک برند بهداشتی شناخته شده ای است.

 

پولدارترین همسران بازیگران زن ایرانی

 

شغل شوهر نیوشا ضیغمی چیست؟
آرش پولاد خان، همسر نیوشا ضیغمی به تجارت نقره می پردازد و محصولاتش را در یک گالری به مشتریان عرضه می کند.

 

پولدارترین همسران بازیگران زن ایرانی

 

ازدواج بازیگر زن سینما با میلیاردر جوان ایرانی

شیما محمدی بازیگر زن ایرانی در کنار همسر پولدارش

پولدارترین همسران بازیگران زن ایرانی

شیما محمدی بازیگر سریال شاهگوش با سینا محمدی کارآفرین و صاحب برند معروفی در زمینه صنایع غذایی ازدواج کرده است. 


در مورد اختلالات تناسلی مردان چه می دانید؟ برای درمان اختلالات تناسلی مردان چه راهکارهایی را می شناسید؟ علائم اختلالات تناسلی مردان چیست؟ در این مقاله از بخش جنسی و سلامت مردان موزیک دان به بررسی اختلالات تناسلی مردان می پردازیم. مردان دارای اندام تناسلی یا دستگاه تناسلی هستند که هم در داخل و هم در خارج از لگن قرار گرفته است. دستگاه تناسلی مردان شامل موارد زیر می باشد:

  • بیضه ها
  • سیستم مجاری که از اپیدیدیم و مجراهای وازدفران تشکیل می شود.
  • غده های ضمیمه که شامل کیسه های منی و غده پروستات است
  • آلت مردانه (پنیس)

اختلالات تناسلی مردان

اختلالات تناسلی مردان چیست؟

مردی که به بلوغ جنسی رسیده است دو تا بیضه بیضی شکل، میلیون ها سلول اسپرم بسیار کوچک را تولید کرده و نگهداری می کنند.
همچنین بیضه ها قسمتی از دستگاه غدد درون ریز هستند. زیرا هورمون تستوسترون تولید می کنند. تستوسترون قسمت اصلی بلوغ در مردان است. هر چقدر که یک مرد بیشتر وارد مرحله بلوغ می شود بیضه ها بیشتر و بیشتر هورمون تستوسترون تولید می کنند. تستوسترون هورمونی است که باعث می شود پسرها صدای کلفت تر و عضلات و بدن بزرگتری داشته باشند و باعث رویش مو بر صورت آنها می شود. همچنین این هورمون باعث تحریک تولید اسپرم می شود.

در کنار بیضه ها، اپیدیدیم و مجراهای وازدفران هستند که اسپرم را حمل می کنند. اپیدیدیم و بیضه ها در یک ساختار کیسه ای شکل به نام اسکروتوم خارج از لگن آویزان هستند. این کیسه پوستی به تنظیم دمای بیضه ها کمک می کند. لازم است که برای تولید اسپرم دمای بیضه ها از دمای بدن کمتر باشد. اسکروتوم برای ایجاد دمای مناسب تغییر سایز می دهد. وقتی که بدن سرد است اسکروتوم کوچک و تنگ تر می شود تا بتواند دمای بدن را در خود نگه دارد و وقتی که بدن گرم است برای خلاص شدن از دمای اضافی، اسکروتوم بزرگتر و شل تر می شود.


بیشتر بدانید: بیضه مردان چه اطلاعاتی در مورد سلامتی آن ها می دهد؟


این جریانات بدون این که مردها حتی به آن فکر کنند اتفاق می افتد. مغز و سیستم عصبی به اسکروتوم فرمان می دهند که تغییر سایز دهد. غدد ضمیمه که عبارتند از کیسه های منی و غده پروستات. این غده ها مایعی را تولید می کنند که سیستم مجاری را روان کرده و اسپرم را تغذیه می کند. پیشابراه کانالی است که اسپرم را (داخل مایعی به نام منی) به خارج از بدن حمل می کند و توسط آلت تناسلی به بیرون از بدن می ریزد.

همچنین پیشابراه قسمتی از سیستم ادراری است. زیرا این همان مجرایی است که ادرار با خروج از مثانه از آن عبور کرده و به بیرون از بدن می ریزد. آلت تناسلی مردان در واقع از دو قسمت تشکیل شده است. قسمت بدنه یا محور و حشفه یا سر آلت. بدنه قسمت اصلی آلت تناسلی مردان است و گاهی به حشفه کلاهک نیز گفته می شود. در انتهای حشفه یک شکاف کوچک وجود دارد. این شکاف محلی است که منی و ادرار از طریق پیشابراه از بدن خارج می شوند.

داخل آلت تناسلی مردان از یک بافت اسفنجی ساخته شده است که قابلیت انبساط و انقباض دارد. در این میان بعضی از مردان دچار اختلالات تناسلی مردان می شوند که باید هر چه سریعتر به درمان آن بپردازند.

سیستم تناسلی مردان چطور کار می کند؟

سیستم تناسلی مردان:

  • منی تولید می کند.
  • منی را طی یک رابطه جنسی داخل سیستم تناسلی زن رها می کند.
  • هورمون های جنسی را تولید می کند که کمک می کنند یک پسر طی دوران بلوغ از نظر جنسی به مرد تبدیل شود.

اختلالات تناسلی مردان

اختلالات تناسلی مردان

به گفته انجمن سرطان آمریکا، سرطان پروستات به عنوان یکی از بیماری های سیستم تناسلی مختص مردان بیشترین شیوع را دارد. اما مردان همچنین ممکن است از سرطان بیضه و سرطان آلت تناسلی نیز رنج ببرند.
درمان سرطان پروستات به سن بیمار، شدت بیماری و دیگر مسائل مربوط به سلامتی بیمار بستگی دارد. درمان های معمول برای سرطان پروستات بر اساس یافته های کلینیک کلیولند عبارتند از جراحی، پرتو درمانی، واچ فول ویتینگ و درمان های هورمونی.
متخصصان خاطرنشان می کنند که اختلال نعوظ نیز بیماری شایعی است که هر یک مرد از ده مرد را در دراز مدت تحت تاثیر قرار می دهد. این بیماری می تواند به علت بیماری های قلبی عروقی، اختلالات عصبی مثل بیماری مالتیپل اسکلروزیس یا MS، تروما و مسائل روانشناختی به وجود بیاید.

اختلال نعوظ یکی از اختلالات تناسلی مردان

اختلال نعوظ یا ED  یک اختلالات تناسلی مردان است که به صورت ناتوانی مکرر و دائمی یک مرد بالغ در رسیدن به نعوظ و باقی ماندن در این حالت تعریف می شود. این بیماری یک اختلال شایع است که حدود ۴۰ درصد از مردان را حداقل هر از گاهی تحت تاثیر قرار می دهد.

علل اختلال نعوظ

به طور نرمال وقتی که سیلندر های بافت اسفنجی موجود در بدنه آلت تناسلی پرخون می شوند آلت تناسلی سفت می شود. بنابراین هر چیزی که جریان طبیعی خون را به آلت تناسلی مختل کند ممکن است در توان آن برای پرخون شدن و به حالت نعوظ در آمدن اختلال ایجاد کند. کنترل عصبی روی تحریک جنسی یا پرخونی آلت تناسلی ممکن است با شکست مواجه شده و منجر به مشکلاتی در رسیدن به نعوظ و حفظ این حالت شود.

علل اصلی اختلال نعوظ شامل هم عوامل فیزیولوژیک و هم عوامل روانشناختی می شود. عوامل فیزیولوژیک عبارتند از استفاده از بعضی داروها (مثلا استفاده از داروهای ضد افسردگی)، بالا رفتن سن، از کار افتادگی کلیه، بیماری ها (مثل دیابت یا مولتیپل اسکلروزیس یا ام اس)، تنباکو، سیگار کشیدن و درمان های صورت گرفته برای سایر اختلالات مثل سرطان پروستات. عوامل روانشناختی کمتر شایع هستند.

اما ممکن است شامل این موارد باشند: استرس، اضطراب و نگرانی در مورد عملکرد جنسی یا اختلالات ذهنی. همچنین خطر اختلال نعوظ ممکن است در مردان چاق، افراد دارای بیماری های قلبی و عروقی، افراد دارای عادات غذایی ضعیف و افرادی که از نظر جسمی ضعیف هستند بیشتر باشد. داشتن فتق درمان نشده در کشاله ران نیز ممکن است به اختلال نعوظ منجر شود.

اختلالات تناسلی مردان

درمان های اختلال نعوظ

درمان اختلال نعوظ به عوامل ایجاد و عوامل تاثیرگذار بر این موضوع بستگی دارد. برای مثال در مورد افرادی که تنباکو استعمال می کنند توقف مصرف ممکن است باعث پیشرفت قابل توجهی در درمان اختلال نعوظ شود. همچنین بهبود کلی سلامت جسمی با کم کردن وزن و ورزش منظم ممکن است مفید باشد. با این حال رایج  ترین درمان برای اختلال نعوظ استفاده از داروهای تجویزی است که با نام  های تجاری مثل ویاگرا و سیالیس شناخته می شوند. این داروها با کمک به افزایش جریان خون به آلت تناسلی به درمان اختلال نعوظ کمک می کنند.
دیگر درمان های موجود عبارتند از کرم های موضعی که روی آلت تناسلی مالیده می شود، تزریق دارو ها به داخل آلت یا استفاده از پمپ وکیوم که با اعمال فشار منفی به کشیده شدن خون به داخل آلت کمک می کند. اگر سایر روش ها موثر واقع نشوند ممکن است به عنوان آخرین چاره رویکرد های تهاجمی  تری مورد استفاده قرار گیرند. این درمان ها معمولا شامل جراحی هایی برای کاشت لوله هایی با قابلیت باد شدن یا میله های محکمی داخل آلت است.

خطرناک ترین عنکبوت دنیا -عنکبوت سرگردان برزیلی، به طور غیرمنتظره ای به عنوان یک درمان جدید برای اختلال نعوظ پیشنهاد شده است. مشهور است که زهر این عنکبوت باعث پریاپیسم یا نعوظ دائم در مردان میشود. پریاپیسم به معنی نعوظ طولانی مدت است که ممکن است به اندام های تناسلی صدمه بزند و در صورت استفاده طولانی مدت منجر به ناباروری شود. دانشمندان در حال تحقیق روی یکی از اجزای زهر این عنکبوت هستند که اگر در مقادیر بسیار کم استفاده شود می تواند به عنوان یک درمان احتمالی برای اختلال نعوظ به کار برده شود.

بر طبق یافته های مایوکلینیک پروستاتیت معمولا شامل ورم یا التهاب غده پروستات است که می تواند دردناک باشد یا سبب شود دفع ادرار و انزال به سختی صورت گیرد. تقریبا نیمی از مردان علائم پروستاتیت را در مقاطعی از دوران زندگی شان تجربه می کنند.

سرطان پروستات یکی از اختلالات تناسلی مردان

غده پروستات اندامی است که در لگن مردان قرار گرفته است . پیشابراه بعد از ترک مثانه و قبل از رسیدن به آلت از میان غده پروستات عبور می کند. وظیفه پروستات ترشح زینک و مواد دیگر به داخل منی در حین انزال است. در ایالات متحده سرطان پروستات شایع ترین نوع سرطان در بین مردان است و همچنین دومین عامل اصلی مرگ در اثر سرطان در مردان می باشد. در حدود ۸۰ درصد از مردان آمریکایی حول و حوش ۸۰ سالگی دارای سلول های سرطانی در غده پروستات خود خواهند بود. سرطان پروستات در کشورهای ثروتمندی مثل ایالات متحده با سرعت و نرخ بالاتری در حال اتفاق افتادن است. اما به طور کلی نرخ این سرطان در همه جای دنیا در حال افزایش است.

سرطان پروستات چطور اتفاق می افتد؟

وقتی که سلول های غده ای شکل پروستات به تومور تبدیل می شوند سرطان پروستات اتفاق می افتد. در نهایت تومور ممکن است در صورت عدم شناسایی به ساختار های مجاور مثل کیسه های منی حمله کند. همچنین سلول های سرطانی ممکن است متاستاز کرده و در مسیر جریان خون و سیستم لنفاوی به سمت اندام های دیگر بدن حرکت کنند. سرطان پروستات اغلب به استخوان  ها، غدد لنفاوی، رکتوم یا اندام های دستگاه ادراری پایینی متاستاز می کنند.

اختلالات تناسلی مردان

علائم سرطان پروستات

سرطان پروستات در مراحل اولیه ممکن است هیچ علامتی نداشته باشد. زمانی که علائم رخ دادند این علائم اغلب مرتبط با ادرار کردن می باشند. زیرا پیشابراه از میان غده پروستات عبور می کند. علائم معمولا عبارتند از ادرار مکرر، دفع دشوار ادرار، ادرار منقطع، وجود خون در ادرار و ادرار دردناک. همچنین سرطان پروستات ممکن است مشکلاتی را در عملکرد جنسی ایجاد کند. مثل ناتوانی در رسیدن به حالت نعوظ و انزال دردناک.

عوامل خطر برای سرطان پروستات

بعضی از فاکتورهایی که ریسک سرطان پروستات را افزایش می دهند قابل تغییر هستند و بعضی دیگر از آنها را نمی توان تغییر داد.

  • فاکتورهای خطری که می توان آنها را تغییر داد عبارتند از رژیم غذایی با گوشت بالا، سبک زندگی با تحرک کم و پشت میز نشینی، چاقی و فشار خون بالا.
  • فاکتور های خطری که نمی توان آنها را تغییر داد عبارتند از سن بالا، تاریخچه خانوادگی سرطان پروستات و داشتن اصل و نسب آفریقایی. تاریخچه خانوادگی یک فاکتور خطر بسیار مهم است. بنابراین ژن ها به وضوح درگیر هستند. بسیاری از ژن های مختلف در این بیماری دخیل می باشند.

تشخیص سرطان پروستات یکی از اختلالات تناسلی مردان

تنها تست قطعی برای تایید تشخیص سرطان پروستات بیوپسی است. در این روش یک تکه کوچک از غده پروستات از طریق جراحی برداشته شده و سپس به طور میکروسکوپی معاینه می شود. بیوپسی فقط بعد از انجام سایر آزمایش های کمتر تهاجمی که شواهدی از سرطان پروستات را نشان داده اند صورت می گیرد.

با یک معاینه روتین توسط پزشک ممکن است یک غده در پروستات تشخیص داده شود که ممکن است به دنبال آن یک تست خون گرفته شود و با استفاده از نتایج این تست سطح بالای آنتی ژن مخصوص پروستات یا PSA  تشخیص داده شود.PSA  نوعی پروتئین است که توسط پروستات ترشح می شود و به طور معمول در خون جریان می یابد. سطوح بالاتر از نرمال PSA  ممکن است در اثر سرطان پروستات ایجاد شود. اما همچنین ممکن است این سطح بالای PSA  علت دیگری داشته باشد.
تصویربرداری تشدید مغناطیسی یا MRI  و تصویربرداری اولتراسوند نیز ممکن است برای ارائه تصاویری از غده پروستات و اطلاعات بیشتر در این رابطه انجام گیرد.

درمان سرطان پروستات

میانگین سنی مردانی که تشخیص سرطان پروستات می گیرند ۷۰ سال است. سرطان پروستات معمولا نوعی از سرطان است که سرعت رشد آن کند است و بیماران مسن تر ممکن است احتیاج به درمان نداشته باشند. به جای درمان، بیماران به دقت در طول سال ها تحت مراقبت قرار می گیرند تا این اطمینان حاصل شود که سرطان در حال رشد نبوده و یک تهدید فوری نمی باشد. این نوع درمان رویکردی است که نظارت فعال نامیده می شود. این رویکرد در حداقل ۵۰ درصد از بیمارانی که انتظار می رود قبل از بروز علائم سرطان پروستات به سایر دلایل فوت کنند مورد استفاده قرار می گیرد.

درمان بیماران جوانتر یا افراد دارای تومورهای به شدت در حال رشد، ممکن است شامل جراحی برای برداشتن پروستات، شیمی درمانی و یا پرتودرمانی (مثل براکی تراپی) باشد. تمام این گزینه های درمانی می توانند عوارض جانبی قابل توجهی مثل اختلال نعوظ یا بی اختیاری ادرار را در پی داشته باشند. بیماران باید خطرات و مزیت های درمان  های مختلف را بدانند و در مورد آنها با پزشک خود صحبت کنند تا در مورد بهترین گزینه های درمان برای مورد خاص خودشان تصمیم گیری نمایند.

اختلالات تناسلی مردان

سرطان بیضه یکی از اختلالات تناسلی مردان

سرطان دستگاه تناسلی که بیشترین تاثیر را بر مردان جوان می گذارد سرطان بیضه است. بیضه ها یک جفت اندام تناسلی داخل اسکروتوم هستند که اسپرم تولید کرده و تستوسترون ترشح می کنند. با اینکه سرطان بیضه نادر است اما این سرطان یکی از معدود سرطان  هایی است که در مقایسه با سالمندان در افراد جوان تر شیوع بیشتری دارد. در واقع سرطان بیضه شایع  ترین سرطان در مردان بین سنین ۲۰ تا ۳۹ سال است. ریسک سرطان بیضه در مردان اروپایی نسبت به آفریقایی تبار ها حدود ۴ تا ۵ برابر بیشتر است. علت این اختلاف ناشناخته است.

علائم و نشانه های سرطان بیضه

یکی از اولین نشانه های سرطان بیضه اغلب یک توده یا تورم در یکی از دو بیضه است. این توده ممکن است دردناک باشد یا نباشد. اگر دردناک باشد ممکن است به صورت یک درد تیز و شدید و یا یک درد مبهم در ناحیه شکمی پایینی یا در اسکروتوم رخ دهد. بعضی از مردان درگیر سرطان بیضه احساس سنگینی را در بیضه ها گزارش کرده اند. سرطان بیضه عموما به فراتر از بیضه ها گسترش پیدا نمی کند اما اگر این اتفاق افتاد و به خارج از بیضه ها گسترش یافت اغلب به سمت ریه ها گسترده می شود که ممکن است باعث تنگی نفس و سرفه شود.

تشخیص سرطان بیضه

روش اصلی تشخیص سرطان بیضه شناسایی یک توده در بیضه است که احتمالا با آزمایش های تشخیصی بیشتری دنبال می شود. برای تعیین مکان، سایز و مشخصات دقیق توده ممکن است از اولتراسوند استفاده شود. برای شناسایی و اندازه گیری تومور تولید کننده پروتئین در خون که مختص سرطان بیضه است آزمایش خون انجام می گیرد. همچنین ممکن است برای تعیین اینکه آیا بیماری به فراتر از بیضه ها گسترش پیدا کرده است یا خیر سی تی اسکن انجام گیرد. با این حال برخلاف مورد سرطان پروستات بیوپسی توصیه نمی شود. زیرا خطر گسترش سلول های سرطانی به داخل کیسه بیضه را افزایش می دهد.

درمان سرطان بیضه

سرطان بیضه یکی از بالاترین نرخ  های بهبود را در بین سرطان ها داراست. سه نوع اصلی درمان برای سرطان بیضه عبارتند از جراحی، پرتو درمانی و یا شیمی درمانی. به طور کلی درمان اولیه، جراحی و برداشتن بیضه مبتلا شده است. اگر سرطان در مراحل اولیه تشخیص داده شود جراحی احتمالا سرطان را درمان خواهد کرد و نرخ بقایای پنج ساله آن نزدیک به ۱۰۰ درصد است. وقتی فقط یک بیضه خارج میشود بیضه باقیمانده (در صورت سالم بودن) برای بارور شدن، تولید هورمون و سایر عملکردهای نرمال مردانه کافی است. ممکن است پرتو درمانی و یا شیمی درمانی برای کشتن هر گونه سلول سرطانی که شاید خارج از بیضه مبتلا وجود داشته باشد بعد از جراحی انجام شود. حتی وقتی هیچ نشانه ای دال بر گسترش سرطان وجود ندارد. با این حال در بسیاری از موارد بعد از جراحی به جای درمان های اضافی بیمار تحت نظارت قرار می گیرد.

اختلالات تناسلی مردان

اپیدیدیمیت یکی از اختلالات تناسلی مردان

اپیدیدیمیت التهاب اپیدیدیم است. اپیدیدیم ها یک جفت اندام درون اسکروتوم هستند جایی که اسپرم بالغ شده و ذخیره می شود. ناراحتی یا درد و تورم در اسکروتوم علائم معمول اپیدیدیمیت هستند. این بیماری نسبتا شایعی مخصوصا در مردان جوان است. فقط در ایالات متحده سالانه بیشتر از نیم میلیون مورد اپیدیدیمیت در مردان سنین بین ۱۸ تا ۳۵ سال تشخیص داده میشود.

اپیدیدیمیت مزمن در مقایسه با حاد

اپیدیدیمیت ممکن است حاد یا مزمن باشد. بیماری های حاد معمولا کوتاه مدت هستند در حالی که بیماری های مزمن ممکن است سال ها طول بکشند یا حتی تمام طول عمر.

اپیدیدیمیت حاد

اپیدیدیمیت حاد عموما یک شروع نسبتا سریع دارد و اغلب با یک عفونت باکتریایی ایجاد می شود. باکتری ها در پیشابراه می توانند از طریق اندام های تناسلی و ادراری به سمت اپیدیدیم پسروی کنند. در مردانی که از نظر جنسی خیلی فعال هستند بسیاری از موارد اپیدیدیمیت حاد به وسیله باکتری های منتقل شده از راه جنسی ایجاد می شوند. در کنار درد و تورم، علائم شایع اپیدیدیمیت حاد شامل قرمزی و گرمی اسکروتوم و تب است. همچنین افراد ممکن است ترشحات پیشابراه داشته باشند.

اپیدیدیمیت مزمن

اپیدیدیمیت مزمن نوعی اپیدیدیمیت است که بیشتر از سه سال طول بکشد. در بعضی مردان بیماری ممکن است سال ها طول بکشد. ممکن است اپیدیدیمیت با یا بدون عفونت باکتریایی رخ دهد. گاهی این بیماری با درد پایین کمر همراه است که بعد از فعالیت هایی که به پایین کمر فشار وارد می کنند رخ می دهد. فعالیت  هایی مثل بلند کردن اجسام سنگین یا یک دوره طولانی مدت رانندگی با خودرو.

درمان اپیدیدیمیت

اگر شک به یک عفونت باکتریایی بود هر دو اپیدیدیمیت حاد و مزمن به طور کلی با آنتی بیوتیک درمان می شوند. در مورد اپیدیدیمیت مزمن جهت اطمینان از ریشه کنی کامل هر گونه باکتری ممکن است درمان با آنتی بیوتیک به مدت ۴ تا ۶ هفته تجویز شود. درمان های اضافه اغلب شامل داروهای ضد التهاب برای کاهش تورم بافت ها و مسکن ها برای کنترل درد است. زیرا ممکن است این دردها شدید باشند. محافظت فیزیکی از اسکروتوم و به کار بردن کمپرس سرد نیز ممکن است برای کمک به تسکین التهاب و درد توصیه شود.
بدون در نظر گرفتن علائم و نشانه ها، درمان برای هر دو نوع اپیدیدیمیت حاد و مزمن مهم است. زیرا در غیر این صورت ممکن است باعث بروز عوارض عمده ای گردد. اپیدیدیمیت های حاد درمان نشده ممکن است منجر به آبسه شوند که تجمعی از چرک است. یا اینکه ممکن است منجر به عفونت شوند که به سایر اندام ها گسترش پیدا می کند. اپیدیدیمیت های مزمن درمان نشده ممکن است منجر به آسیب دائمی به اپیدیدیم و بیضه ها شود و حتی ممکن است منجر به ناباروری گردد.

اختلالات تناسلی مردان

اختلالات تناسلی مردان – شناسایی و درمان ناباروری

ناباروری به صورت ناتوانی یک زوج در باردار کردن پارتنر خود بعد از گذشت یک سال از رابطه جنسی بدون محافظت تعریف می شود. بر طبق یافته های ما یو کلینیک، ناباروری می تواند در نتیجه یک بیماری در یکی از پارتنر ها یا تحت تاثیر مجموعه ای از شرایط ایجاد شود.
در مردان، ناباروری وضعیتی است که در آن سلول های اسپرم تولید نمی شوند (آزواسپرمی) یا خیلی کم تولید می شوند (الیگواسپرمی) یا سلولهای اسپرم غیر عادی هستند یا قبل از اینکه بتوانند به تخمک برسد از بین می روند. علل این اختلال، دامنه ای از نقص های کروموزومی تا عدم تعادل هورمونی و تا تومورها می باشد. فاکتورهای سبک زندگی مثل مصرف الکل و مواد مخدر نیز می توانند در این مورد نقش بازی کنند. بر اساس گزارش مایوکلینیک در موارد نادر، ناباروری در مردان در نتیجه یک بیماری ارثی مثل فیبروز سیستیک ایجاد می شود.
در زنان، ناباروری به صورت یک اختلال در سیستم تناسلی تعریف می شود که مانع توانایی بدن در تخمک گذاری، باردار شدن یا حمل جنین می شود.
بیماری های دستگاه تناسلی توسط طیف مختلفی از دانشمندان درمان می شوند. در زنان اختلالات زیادی توسط متخصصین زایمان و متخصصین بیماری های زنان درمان می شوند و در مردان اورولوژیست ها به اختلالات زیادی مربوط به سیستم تناسلی مردان رسیدگی می کنند. همچنین متخصصین ناباروری، زوج هایی را که در باردار شدن ناتوان هستند درمان می کنند و متخصصین غدد، اختلالات هورمونی را درمان می نمایند.

درمان اختلالات تناسلی مردان با شیمی درمانی

شیمی درمانی با داروهای خاص به خصوص داروهای آلکیله کننده می تواند روی بیضه ها تاثیر بگذارد. صدمه به بیضه ها می تواند به ناباروری یا کمبود تستوسترون منجر شود. صدمه به اندام های تناسلی اغلب به نوع و دوز شیمی درمانی، داروهای تجویز شده و طول مدت درمان بستگی دارد. هر چه میزان دوز مصرفی در شیمی درمانی بیشتر باشد خطر آسیب دیدن بیضه ها بیشتر خواهد بود.
شیمی درمانی در ترکیب با پرتو درمانی نیز خطر آسیب به بیضه ها را افزایش می دهد. دوزهای بالای شیمی درمانی که در آماده سازی برای پیوند سلول های بنیادی استفاده می شود می تواند سبب کمبود تستوسترون و ناباروری گردد.
داروهای شیمی درمانی که می توانند خطر مشکلات تناسلی را در مردان افزایش دهند شامل موارد زیر می باشند:

  • بوسولفان (بوسولفکس)
  • کلرام بوسیل (لوکران)
  • سیس پلاتین
  • سیکلوفسفامید (پروستکس)
  • مکرولتامین (نیتروژن موستارد، موستاژن)
  • پروکاربازین هیدروکلراید (Matulane)
  • لوموستین (CCNU, CeeNU)
  • کارموستین (BiCNU, BCNU)
  • ملفالان (آلکران)
  • دوکسوروبیسین (آدریامایسین)

اختلالات تناسلی مردان

درمان اختلالات تناسلی مردان با پرتو درمانی

دوز پرتو، ناحیه  ای از بدن که تحت درمان قرار گرفته و سن بیمار در زمان درمان می توانند خطر آسیب به سیستم تناسلی را افزایش دهند. مردان بالای ۴۰ سال بیشتر در معرض آسیب دائمی به سیستم تناسلی هستند. اما دوزهای بالاتر پرتو می توانند منجر به توقف کارکرد بیضه ها در هر سنی شوند.
پرتو درمانی بیضه ها، لگن، ناحیه پایینی پشت، شکم یا کل بدن (که پرتو زدگی کل بدن یا  TBI نامیده می شود) می تواند باعث کاهش تولید تستوسترون، ناباروری یا کاهش باروری شود. این امر می تواند در اثر آسیب سلول های لایدیگ در بیضه ها به وسیله پرتو رخ دهد. سلول های لایدیگ تستوسترون می سازند.
همچنین پرتو می تواند به یاخته  های زایشی در بیضه ها که اسپرم تولید می کنند آسیب بزند. این آسیب به تعداد کمتر اسپرم منجر می شود. شمار کم اسپرم و ناباروری می تواند دائمی یا موقت باشد. شمار اسپرم می تواند بعدا به میزان نرمال برگردد. گاهی تا ۱۵ سال بعد از پرتودرمانی.
پرتودرمانی مغز می تواند به غده هیپوفیز آسیب بزند. این امر منجر به ترشح مقادیر پایین تری از هورمون محرک فولیکول و هورمون جسم زرد تخمدان میشود. سطح پایین این هورمون ها به این معنی است که بیضه ها اسپرم کمتر و تستوسترون کمتر تولید خواهند کرد.

درمان اختلالات تناسلی مردان با جراحی

جراحی برای سرطان های سیستم تناسلی و برای سایر سرطان های ناحیه لگن می تواند سبب ایجاد مشکلاتی در سیستم تناسلی شود یا عملکرد جنسی را تحت تاثیر قرار دهد.

  • جراحی برداشتن هر دو بیضه باعث ناباروری خواهد شد.
  • برداشتن تومور های ناحیه لگن شامل تومور های موجود در مثانه، روده بزرگ و رکتوم می تواند به اندام های تناسلی یا عصب های نزدیک به این ناحیه آسیب بزند و سبب ناتوانی جنسی گردد.
  • جراحی برداشتن غده پروستات می تواند عملکرد جنسی را تحت تاثیر قرار دهد.
  • جراحی ستون فقرات یا برداشتن یک تومور نزدیک به نخاع می تواند به اعصاب مجاور آسیب وارد کرده و بر عملکرد جنسی تاثیر بگذارد.

فاکتور های دیگر

سایر فاکتورها مثل هورمون تراپی و برخی انواع داروهای هدفمند و ایمونوتراپی ممکن است ریسک مشکلات تناسلی را با آسیب زدن به بیضه ها افزایش دهند.
علائم اختلالات تناسلی مردان
گاهی درمان سرطان به بیضه ها آسیب وارد می کند. بنابراین بیضه ها نمی توانند هورمون بسازند و اسپرم تولید کنند.
علائم و نشانه های اختلالات تناسلی مردان عبارتند از مشکلات ناباروری و مسائل و مشکلات مربوط به تستوسترون و بلوغ.
مشکلات ناباروری شامل موارد زیر می باشند:

  • شمار کمتر اسپرم یا کیفیت پایین آن ها
  • شهوت (میل جنسی)
  • کم ناتوانی جنسی (ناتوانی در رسیدن به نعوظ و حفظ حالت نعوظ)

مردان دچار ناباروری ممکن است متوجه شوند که بیضه  های آنها کوچک تر و ضعیف تر هستند. اما ممکن است بعضی از مردان هیچ علامت فیزیکی از ناباروری نداشته باشند. یک مرد ممکن است فعالیت جنسی داشته باشد ولی در عین حال نابارور باشد.
مسائل و مشکلات مربوط به بلوغ و تستوسترون شامل موارد زیر می باشد:

  • بلوغی که دیر شروع می شود یا اینکه اصلا شروع نمی شود.
  • فقدان ویژگی های جنسی ثانویه شامل کلفتی صدا، بزرگ شدن آلت تناسلی و بیضه ها، رشد موی بدن و صورت و رشد ماهیچه ها.

اختلالات تناسلی مردان

اگر علائم بدتر شوند یا از بین نروند بدون اینکه برای قرار ملاقات بعدی صبر کنید آن را به پزشک تیم درمانی خود گزارش دهید.

پیشگیری از اختلالات تناسلی مردان

قبل از اینکه یک پسر یا مرد درمان های سرطان را شروع کند ممکن است مشاوره باروری برای آنها صورت گیرد. مشاور باروری یا تیم مشاوره در مورد عوارض جانبی درمان ها که ممکن است باروری آنها را در آینده تحت تاثیر قرار دهد با بیماران صحبت می کنند.

حفاظت در برابر پرتو

که معمولا وقتی که پرتو به ناحیه شکم یا لگن تابیده می شود انجام می گیرد. مگر اینکه محافظ شانس بازگشت سرطان را افزایش دهد. محافظ  ها دور یک یا هر دو بیضه قرار داده میشوند. در بعضی موارد ممکن است بیضه ها از میدان درمان خارج شوند تا کمک شود که از آنها در برابر آسیب های پرتودرمانی محافظت گردد.

بانک اسپرم

راهی است برای حفظ باروری مردان جوانی که قبل از درمان به سن بلوغ رسیده اند. نمونه های منی را می توان هر روز قبل از شروع درمان سرطان جمع آوری کرده و آنها را برای استفاده در آینده در تلقیح مصنوعی یا لقاح آزمایشگاهی نگهداری نمود.
استخراج اسپرم از بیضه یا TESE
راهی برای جمع آوری اسپرم برای مردانی است که قادر به تولید منی نیستند اسپرم ها برای استفاده در آینده منجمد می شوند.

فریز کردن بافت بیضه

ممکن است برای افرادی که هنوز به بلوغ نرسیده اند و با ریسک بالای ناباروری مواجه هستند انجام گیرد. این روش هنوز در بسیاری از بیمارستان ها به صورت آزمایشگاهی انجام می گیرد.
کنترل  اختلالات تناسلی مردان
اگر تیم درمانی بعد از درمان های مربوط به سرطان به هرگونه مشکل در سیستم تناسلی برخورد کنند ممکن است شما را به یک یا بیشتر از یکی از متخصصان زیر ارجاع دهند:

  • متخصص غدد (متخصص هورمون)
  • اورولوژیست (متخصص ارگان های تناسلی مردان)
  • متخصص باروری

ممکن است تیم درمان راه هایی را برای مدیریت  اختلالات تناسلی مردان که در ذیل می آید پیشنهاد کند:

اختلالات تناسلی مردان

فقدان تستوسترون

اگر فقدان تستوسترون یا کمبود تستوسترون قبل از اینکه یک پسر به بلوغ برسد رخ دهد لازم است که تستوسترون تراپی را برای شروع بلوغ انجام دهد. همچنین اگر کمبود تستوسترون بعد از بلوغ رخ دهد نیز این بیماران به تستوسترون تراپی نیاز خواهند داشت. تستوسترون به شیوه های مختلفی مثل تزریق و پچ ها یا ژل هایی که بر روی پوست به کار برده می شوند به بیمار داده می شود. تستوسترون به حفظ رشد عضلانی، استحکام ماهیچه ها و استخوان ها، توزیع مناسب چربی بدن، تمایلات جنسی و توانایی داشتن حالت نعوظ کمک می کند.


بیشتر بدانید: شانس باروری با کدام روش درمانی بیشتر است؟


ناباروری

اگر ناباروری دائمی باشد می توان از اسپرم اهدایی برای ایجاد یک بارداری استفاده کرد.

زندگی بعد از درمان

بعضی از مطالعات نشان داده اند که افرادی که از سرطان جان سالم به در می برند (بیماری آنها درمان می شود) ممکن است تصور کنند که نمی توانند زنی را باردار کنند. به خاطر این فکر ممکن است از روش های کنترل کننده بارداری استفاده نکنند و بنابراین با یک بارداری برنامه ریزی نشده مواجه شوند. در مورد ناباروری خود و اینکه آیا لازم است از روش های کنترل بارداری استفاده کنید یا خیر با پزشک خود صحبت کنید.
اگر شما و پارتنرتان بعد از اتمام درمان  های سرطان به بارداری فکر می کنید با پزشک خود در این باره صحبت کنید. ممکن است پزشکتان پیشنهاد کند که بعد از درمان سرطان و قبل از بارداری حداقل ۶ ماه یا بیشتر صبر کنید. مدت زمانی که باید صبر کنید به عوامل زیادی بستگی دارد که عبارتند از:

  • نوع و مرحله سرطان
  • پیش آگهی بیماری
  • سن بیمار
  • ترجیحات و خواسته های بیمار

رابطه جنسی -06

هایپرپلازی خوش خیم پروستات

اختلال نعوظ، سرطان پروستات و رشد پستان ها؛ اینها تعدادی از بدترین ترس هایی هستند که مردان در مواجهه با  اختلالات تناسلی مردان خود با آن روبه رو می شوند. اختلالی به نام هایپرپلازی خوش خیم پروستات یا BPH یکی از اختلالات تناسلی مردان می باشد. این یک بیماری است که در آن اندازه پروستات افزایش پیدا می کند اما نه در اثر سرطان. این عبارت از کلمه پروستات استفاده می کند. پروستات غده ای است که زنان ندارند. این غده در هنگام ارگاسم مردان مایعی را تولید می کند و سپس مرد آن را انزال می نماید.

همچنین این عبارت از کلمه هایپرپلازی استفاده می کند. هایپرپلازی کلمه ای است که به معنی افزایش سلول های تشکیل دهنده پروستات می باشد. BPH  همچنین از کلمه benign به معنی خوش خیم استفاده می کند که به معنی این است که اندازه پروستات افزایش می یابد اما نه در اثر سرطان. با این حال فقط به خاطراینکه این بیماری سرطانی نیست به این معنی نیست که مشکلی ایجاد نمی کند. در واقع این بیماری مسبب ایجاد مشکلات فراوانی است.
هایپرپلازی خوش خیم پروستات یا BPH  سبب ایجاد مشکلات زیر می شود:

  • دشواری دفع ادرار
  • زور زدن در حین ادرار کردن
  • افزایش تعداد دفعات ادرار

بیشتر بدانید: انواع مشکلات ادراری در زنان و مردان


چرا این طور است؟ خب، به این خاطر است که پیشابراه که لوله ای است که مثانه را به خارج از بدن وصل می کند از درون پروستات می گذرد. اگر اندازه پروستات افزایش پیدا کند مثل یک گره به دور شلنگ آب در اطراف پیشابراه محکم و سفت میشود. وقتی که دور شلنگ آب را محکم میگیرید چه اتفاقی می افتد؟ جریان پیدا کردن آب با سختی انجام می گیرد و این چیزی است که در هایپرپلازی خوش خیم پروستات اتفاق می افتد. البته به جز اینکه در این بیماری این ادرار است که به سختی عبور می کند، نه آب!!


به طور عجیب،به جای انتشار رایانه ای برای Red Dead Redemption 2010 ، می توانید آن را از طریق سرویس PlayStation Now سونی با استریم آن,آن را بازی کنید. البته این جایگزینی برای داشتن بازی در کتابخانه Steam شما نیست،اما این گزینه بهتر است تا برگردید کنسول هشت سال پیش را بخرید و بازی کنید. احتمالاً این دومین یا سومین بازی بهترین Rockstar بعد از RDR2 و GTA 5 است و هنوز هم بسیار خوب نگه داشته شده است.


وزوز گوش احساس صدا دادن یا زنگ زدن در گوش است. وزوز گوش یک مشکل شایع است که حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد از افراد را مبتلا می کند. وزوز گوش به خودی خود یک بیماری نیست – بلکه علامت یک بیماری اساسی مانند کاهش شنوایی مربوط به سن، آسیب گوش یا اختلال در سیستم گردش خون است. اگرچه وزوز گوش آزاردهنده است، ولی معمولاً نشانه چیز جدی نیست. اگرچه با افزایش سن می تواند بدتر شود، ولی برای بسیاری از افراد ، وزوز گوش با درمان بهبود می یابد. درمان علت اصلی مشخص شده گاهی کمک می کند. سایر روشهای درمانی باعث کاهش یا پوشاندن سر و صدا می شوند و وزوز گوش کمتر به چشم می آید. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به وزوز گوش می پردازیم.

وزوز گوش

وزوز گوش چیست؟

وزوز گوش وقتی اتفاق می افتد که آگاهانه صدایی را بشنویم که از هیچ منبعی خارج از بدن تولید نشود. این بیماری نیست بلکه علائم یک مشکل اساسی است .سر و صدا معمولاً ذهنی است، یعنی فقط کسی که وزوز گوش دارد می تواند آن را بشنود. متداول ترین شکل آن، صدای زنگ ثابت و زیر است. این می تواند آزار دهنده باشد، اما معمولاً نشانگر بیماری جدی نیست.

در کمتر از ۱ درصد موارد ممکن است عینی باشد. این بدان معنی است که افراد دیگر می توانند این صداها را بشنوند. این نوع سر و صدا ممکن است در اثر حرکات قلبی عروقی یا اسکلتی عضلانی در بدن فرد ایجاد شود. این می تواند نشانه وضعیت اضطراری پزشکی باشد.

چه چیزی باعث وزوز گوش می شود؟

صدمه به گوش میانی یا داخلی یک علت شایع وزوز گوش است .گوش میانی شما امواج صوتی را جمع می کند و هدایت آنها باعث می شود گوش داخلی شما تکانه های الکتریکی به مغز شما منتقل کند. بلافاصله مغز شما این سیگنال ها را می پذیرد و آنها را به صداهایی ترجمه می کند که شما قادر خواهید بود آنها را بشنوید. گاهی اوقات، گوش داخلی شما صدمه می بیند و شیوه پردازش مغز شما را تغییر می دهد.

صدمه به گوش گوش یا استخوان های ریز در گوش میانی شما نیز می تواند در هدایت صحیح صدا اختلال ایجاد کند. تومورهای موجود در گوش یا عصب شنوایی نیز ممکن است باعث زنگ زدن گوش شوند. قرار گرفتن در معرض صداهای بسیار بلند به طور منظم می تواند باعث ایجاد وزوز گوش در بعضی از افراد شود.
افرادی که از جک چکش، اره برقی یا سایر تجهیزات سنگین استفاده می کنند، احتمالاً به وزوز گوش مبتلا هستند. گوش دادن به موسیقی با صدای بلند از طریق هدفون یا کنسرت ممکن است علائم موقت وزوز گوش را ایجاد کند. مصرف داروها همچنین در برخی افراد می تواند باعث وزوز گوش و آسیب شنوایی به نام اتوتوکسیک شود.

داروهایی که ممکن است باعث وزوز گوش شوند عبارتند از:

  • دوزهای بسیار بالای آسپیرین، مانند بیش از ۱۲ دوز در روز برای مدت طولانی
  • داروهای دیورتیک حلقه ای ، مانند بومتانید
  • داروهای ضد مالاریا ، مانند کلروکین
  • برخی از آنتی بیوتیک ها ، مانند اریترومایسین و جنتامایسین
  • برخی داروهای ضد سرطان مانند وینکروستین

وزوز گوش

سایر شرایط پزشکی که می توانند در گوش شما زنگ زدگی ایجاد کنند عبارتند از:

  • کاهش شنوایی مرتبط با سن
  • اسپاسم عضلات در گوش میانی شما
  • بیماری منییر ، یک بیماری گوش داخلی است که بر شنوایی و تعادل تأثیر می گذارد
  • فشار خون بالا
  • کلسترول بالا
  • آسیب دیدگی سر و گردن
  • اختلالات مفصل گیجگاهی فکی که باعث ایجاد درد مزمن در فک و سر شما نیز می شود
  • جرم بیش از حد گوش، که شیوه شنیدن شما را تغییر می دهد

اختلالات رگ های خونی مرتبط با وزوز گوش

در موارد کمی، وزوز گوش در اثر اختلال در رگ های خونی ایجاد می شود. به این نوع وزوز گوش، «وزوز گوش ضربانی» گفته می شود.علل آن عبارتند از:

آترواسکلروز

 با افزایش سن و ایجاد کلسترول و سایر رسوبات، رگ های خونی اصلی نزدیک گوش میانی و داخلی شما مقداری از خاصیت ارتجاعی– توانایی انعطاف پذیری یا گسترش آرام با هر ضربان قلب – خود را از دست می دهند. این امر باعث می شود جریان خون قوی تر شود و تشخیص ضربان را برای گوش شما آسان تر می کند. به طور کلی می توانید این نوع وزوز گوش را در هر دو گوش بشنوید.

تومورهای سر و گردن

 توموری که بر روی رگهای خونی در سر یا گردن شما فشار می آورد (نئوپلاسم عروقی) می تواند باعث وزوز گوش و علائم دیگر شود.

فشار خون بالا

فشار خون بالا و عواملی که باعث افزایش فشار خون می شوند، از جمله استرس، الکل و کافئین، می توانند وزوز گوش را بیشتر مورد توجه قرار دهند.

وزوز گوش

جریان خون آشفته

باریک یا پیچیده شدن شریان گردن (شریان کاروتید) یا رگه گردن شما (رگه ژوگولار) می تواند باعث ایجاد جریان خون نامنظم و آشفته شود و منجر به وزوز گوش شود.

ناهنجاری مویرگ ها

وضعیتی به نام ناهنجاری شریان (AVM)، اتصال غیر طبیعی بین شریان ها و رگ ها، می تواند منجر به وزوز گوش شود. این نوع وزوز گوش معمولاً فقط در یک گوش مشاهده می شود.

علائم وزوز گوش

وزوز گوش شامل احساس صدای شنوایی، در هنگامی که هیچ صدای خارجی وجود ندارد، است. علائم وزوز گوش ممکن است شامل این نوع صداهای خیالی در گوش شما باشد:

  • زنگ زدن
  • صدای بوز
  • غرش
  • کلیک
  • هیس
  • همهمه

صدای زیرِ این صدای خیالی ممکن است از صدای کم تا صدای بلندی مانند جیغ زیاد باشد و ممکن است آن را در یک یا هر دو گوش بشنوید. در بعضی موارد، صدا می تواند آنقدر بلند باشد که توانایی شما در تمرکز یا شنیدن صدای خارجی را مختل کند. وزوز گوش ممکن است همیشه وجود داشته باشد ، یا ممکن است گاهی وجود داشته باشد.

انواع وزوز گوش

وزوز گوش ذهنی

که فقط خودتان می توانید بشنوید. این رایج ترین نوع وزوز گوش است. این بیماری می تواند ناشی از مشکلات گوش در گوش بیرونی، میانی یا داخلی شما باشد. همچنین می تواند ناشی از مشکلاتی در اعصاب شنوایی (شنوایی) یا بخشی از مغز شما باشد که سیگنال های عصبی را به عنوان صدا (مسیر شنیداری) درک می کند.


بیشتر بدانید: پارگی پرده گوش؛ علل، تشخیص، علائم و درمان پارگی پرده گوش


وزوز گوش عینی

وزوز گوشی است که پزشک هنگام معاینه می تواند بشنود. این نوع نادر از وزوز گوش ممکن است در اثر مشکل عروق خونی، وضعیت استخوان گوش میانی یا انقباضات عضلانی ایجاد شود.

وزوز گوش

چه زمانی به پزشک مراجعه شود؟

اگر وزوز گوش دارید که شما را آزار می دهد، به پزشک مراجعه کنید.
با پزشک خود یک قرار تنظیم کنید اگر:

بعد از یک عفونت تنفسی فوقانی، مانند سرماخوردگی، به وزوز گوش مبتلا شدید و این وزوز گوش شما طی یک هفته بهبود نمی یابد.
در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید، اگر:

  • وزوز گوش دارید که به طور ناگهانی یا بدون دلیل مشخص رخ می دهد
  • با وزوز گوش دچار کم شنوایی یا سرگیجه می شوید

عوامل خطر وزوز گوش

هر کس می تواند وزوز گوش را تجربه کند، اما این عوامل ممکن است خطر شما را افزایش دهد:

  • قرار گرفتن در معرض سر و صدای بلند: قرار گرفتن طولانی مدت در معرض سر و صدای بلند می تواند به سلولهای موی حسی ریز در گوش شما آسیب برساند که صدا را به مغز شما منتقل می کند. افرادی که در محیط های پر سر و صدا – از جمله کارخانه ها و کارگران ساختمانی ، نوازندگان و سربازان – کار می کنند در معرض خطر بیشتری هستند.
  • سن: با افزایش سن، تعداد فیبرهای عصبی عملکردی در گوش شما کاهش می یابد و احتمالاً باعث مشکلات شنوایی می شود که غالباً با وزوز گوش همراه است.
  • جنسیت: مردان احتمالاً وزوز گوش را تجربه می کنند.
  • سیگار کشیدن: افراد سیگاری بیشتر در معرض خطر ابتلا به وزوز گوش را هستند.
  • مشکلات قلبی و عروقی: شرایطی که بر جریان خون شما تأثیر می گذارد، مانند فشار خون بالا یا شریان های باریک (آترواسکلروز)، می تواند خطر ابتلا به وزوز گوش را افزایش دهد.

عوارض وزوز گوش

وزوز گوش می تواند به طور قابل توجهی بر کیفیت زندگی تأثیر بگذارد. اگرچه این بیماری افراد مختلف را تحت تأثیر قرار می دهد، اما اگر وزوز گوش دارید، ممکن است این موارد را تجربه کنید:

  • خستگی
  • استرس
  • مشکلات خواب
  • مشکل تمرکز
  • مشکلات حافظه
  • افسردگی
  • اضطراب و تحریک پذیری

درمان این شرایط مرتبط ممکن است به طور مستقیم بر وزوز گوش اثر نگذارد، اما می تواند به شما کمک کند احساس بهتری داشته باشید.

وزوز گوش

تشخیص وزوز گوش

پزشک شما گوش ها، سر و گردن شما را معاینه می کند تا به دنبال دلایل احتمالی وزوز گوش باشد. آزمایشات عبارتند از:

آزمون شنوایی (شنوایی سنجی)

در بخشی از این تست، شما در یک اتاق عایق صوتی می نشینید که از طریق آن صداهای خاصی در یک گوش پخش می شوند. هنگامی که می توانید صدا را بشنوید، اشاره می کنید و نتایج شما با نتایج در نظر گرفته شده برای سن شما مقایسه می شود. این می تواند به رد یا شناسایی دلایل احتمالی وزوز گوش کمک کند.


بیشتر بدانید: عمل زیبایی گوش + هزینه، عوارض و نحوه انجام آن


جنبش

پزشک ممکن است از شما بخواهد که چشمان خود را حرکت دهید، فک خود را باز و بسته کنید، یا گردن، بازوها و پاها را حرکت دهید. اگر وزوز گوش شما تغییر یابد یا بدتر شود ، ممکن است به تشخیص یک اختلال اساسی که نیاز به درمان دارد، کمک کند.

تست های تصویربرداری

بسته به علت مشکوک وزوز گوش شما، ممکن است به آزمایشات تصویربرداری مانند سی تی اسکن (CT scan) یا ام آر آی (MRI) نیاز داشته باشید.

صداهایی که می شنوید می تواند به پزشک شما در تشخیص علت اصلی احتمالی، کمک کند.

صدای کلیک

انقباضات ماهیچه ای در داخل و اطراف گوش شما می تواند باعث صداهای کلیک تند شود که پشت سر هم می شنوید. آنها ممکن است از چند ثانیه تا چند دقیقه طول بکشد.

صدای تند و همهمه وار

این نوسانات صوتی معمولاً عروقی هستند و ممکن است هنگام ورزش یا تغییر موقعیت ها، مانند زمان خوابیدن یا ایستادن، متوجه آنها شوید.

تپش قلب

مشکلات رگهای خونی مانند فشار خون بالا، آنوریسم یا تومور و انسداد کانال گوش یا لوله استاش می تواند صدای ضربان قلب شما را در گوش شما تشدید کند (وزوز گوش).

زنگ با صدای کم

از جمله شرایطی که می تواند باعث صدای کم زنگ زدگی در یک گوش شود، شامل بیماری منییر است. وزوز گوش ممکن است قبل از حمله سرگیجه– که یک حس است که شما یا محیط اطراف خود در حال چرخش یا حرکت هستید – بسیار بلند شود.

وزوز گوش

زنگ با صدای بلند

قرار گرفتن در معرض سر و صدای بسیار زیاد یا وارد شدن ضربه ای به گوش می تواند باعث زنگ زدن یا وزوز با صدای بلند گوش شود که معمولاً بعد از چند ساعت از بین می رود. اما در صورتی که ضعف شنوایی نیز وجود داشته باشد، وزوز گوش ممکن است دائمی باشد.

قرار گرفتن طولانی مدت در معرض سر و صدا، کاهش شنوایی مربوط به سن یا داروها می توانند باعث زنگ زدن مداوم و با صدای بلند در هر دو گوش شوند. نوروم آکوستیک می تواند باعث زنگ زدن مداوم و بلند در یک گوش شود.

صداهای دیگر

استحکام استخوان های گوش داخلی (اتواسکلروز) می تواند باعث وزوز گوش کوچک شود که ممکن است مداوم باشد یا ممکن است قطع و وصل شود. جرم گوش، مواد یا موهای خارجی موجود در مجرای گوش می توانند پرده گوش را ساییده و باعث ایجاد انواع مختلفی از صداها شوند.

در بسیاری از موارد، علت وزوز گوش هرگز یافت نمی شود. پزشک شما می تواند در مورد شما اقدامات لازم را برای کاهش شدت وزوز گوش و یا کمک به شما در کنار آمدن بهتر با سر و صدا بررسی کند.

مشکلات اساسی را ارزیابی و درمان کنید

در صورت بروز وزوز گوش، حتما باید به پزشک معالج خود مراجعه کنید. وی سابقه پزشکی شما را بررسی خواهد کرد، برای شما یک معاینه فیزیکی می دهد و یکسری آزمایش ها را انجام می دهد تا سعی کند منبع این مشکل را پیدا کند.

وی همچنین از شما می خواهد صدایی را که می شنوید توصیف کنید (از جمله صدای آن و کیفیت صدا ، و اینکه آیا آن ثابت یا دوره ای، پایدار یا ضربان دار است) و زمان ها و مکان هایی که آن را می شنوید. پزشک شما سابقه پزشکی، مواجهه فعلی و گذشته شما با سر و صدا و سایر داروها یا مکمل های مصرفی شما را بررسی خواهد کرد.

وزوز گوش می تواند عارضه جانبی بسیاری از داروها باشد، به خصوص هنگامی که با دوزهای بالاتر مصرف می شود (به “بعضی از داروهایی که باعث ایجاد یا بدتر شدن وزوز گوش می شوند” مراجعه کنید).

فاكتورهای عضلانی و اسكلتی گرفتگی فك، دندان قروچه، صدمات قبلی یا تنش عضلات در گردن – بعضی اوقات وزوز گوش را بیشتر مورد توجه قرار می دهد، بنابراین پزشك شما ممكن است از شما بخواهد كه ماهیچه ها را سفت كنید یا فك یا گردن را به روش های خاصی جابجا كنید تا ببینید صدا تغییر می كند یا خیر.

اگر سفتی عضلات بخشی از مشکل باشند، ماساژ درمانی ممکن است به تسکین آن کمک کند. وزوز گوش که پیوسته، پایدار و پرتحرک باشد (رایج ترین نوع) عموماً نشان دهنده مشکلی در سیستم شنوایی است و نیاز به تست های شنوایی دارد که توسط یک متخصص شنوایی انجام می شود. وزوز گوش ضربان دار، نیاز به ارزیابی پزشکی دارد، به ویژه اگر سر و صدای مکرر یا ثابت باشد ام آر آی یا تصویربرداری سی تی اسکن ممکن است برای بررسی ناهنجاری تومور یا رگ های خونی لازم باشد.

سلامت عمومی شما می تواند بر شدت و تأثیر وزوز گوش تأثیر بگذارد، بنابراین این زمان خوبی است تا بتوانید رژیم غذایی، فعالیت بدنی، خواب و سطح استرس خود را تنظیم کرده و برای بهبود آنها گام بردارید. هم چنین با درمان افسردگی، اضطراب، بی خوابی و درد با داروها یا روان درمانی می توانید تاثیر وزوز گوش را کاهش دهید.

اگر غالباً در محل کار یا خانه در معرض سر و صداهای بلند هستید، باید با استفاده از محافظ هایی مانند گوش گیر یا گوش پوش هایی که گوش را کاملا می پوشانند، خطر ابتلا به کم شنوایی (یا کاهش بیشتر شنوایی) را کاهش دهید.

وزوز گوش

درمان های وزوز گوش

سمعک

در اکثر افراد وزوز گوش به عنوان یکی از علائم کم شنوایی به شمار می آید. وقتی شنوایی خود را از دست می دهید، مغز شما در روند پردازش فرکانس های صدا دچار تغییراتی می شود. سمعک یک وسیله الکترونیکی کوچک است که از میکروفون، تقویت کننده و بلندگو برای افزایش حجم صدای خارجی استفاده می کند. این می تواند تغییرات نوروپلاستیکی در توانایی پردازش صدا توسط مغز را تغییر دهد.

اگر وزوز گوش دارید، ممکن است بفهمید که هرچه بهتر می شنوید، کمتر متوجه وزوز گوش می شوید. در یک نظرسنجی ارائه دهندگان خدمات بهداشتی و درمانی در سال ۲۰۰۷ که در The Hearing Review منتشر شد، مشخص شد که تقریباً ۶۰ درصد از افراد مبتلا به وزوز گوش با استفاده از سمعک حداقل کمی تسکین یافته اند. تقریباً ۲۲ درصد از آنها تسکین قابل توجهی داشتند.

دستگاه های ماسک صدا

دستگاه های ماسک صدا، صدای خارجی دلپذیر یا ملایم تولید می کنند که تا حدی صدای داخلی وزوز گوش را کاهش می دهد. دستگاه سنتی ماسک صدا یک دستگاه صوتی رو میزی است اما دستگاه های الکترونیکی کوچکی نیز وجود دارند که در گوش قرار می گیرند. این دستگاه ها می توانند صدای ملیح، صدای آرام، صداهای طبیعت، موسیقی یا سایر صداهای محیط را پخش کنند.

بیشتر افراد صداهای خارجی ای را ترجیح می دهند که کمی بلندتر از صدای وزوز گوش است، اما دیگران صدای ماسکی را ترجیح می دهند که صدای زنگ زدن گوش را کاملاً از کار می اندازد. برخی افراد از دستگاه های صوتی تجاری استفاده می کنند که به افراد در خوابیدن و آرامش کمک می کنند. همچنین می توانید از هدفون، تلویزیون، موسیقی یا حتی پنکه استفاده کنید.

یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ در ژورنال Frontiers in Aging NeuroscienceTrusted Source نشان داد که استفاده از ماسک هنگام کار با سر و صدای پهن باند، مانند سر و صدای سفید یا صدای صورتی، مؤثرتر است. صداهای طبیعت بسیار کم تر مؤثر بودند.


بیشتر بدانید: فرآیند شستشوی گوش چگونه است؟ علت، تشخیص و درمان گرفتگی گوش


دستگاه های استاندارد ماسک صدا به شما کمک می کنند تا صدای وزوز گوش را در حین استفاده از آن ها پنهان کنید، اما هیچ اثر طولانی مدتی ندارند. دستگاههای درجه یک پزشکی از صداهای سفارشی متناسب با وزوز گوش شما استفاده می کنند. برخلاف دستگاه های صوتی معمولی، این دستگاه ها فقط به طور متناوب گذاشته می شوند.

ممکن است مدت ها بعد از خاموش شدن دستگاه تاثیرات مثبت آن را تجربه کنید، و با گذشت زمان، ممکن است بلندی صدای وزوز گوش برای مدت طولانی بهبود یابد. یک مطالعه که در سال ۲۰۱۷ در مجله Annals of Ontology ،Rhinology and LaryngologyTrusted Source  منتشر شد، نشان داد که صدای سفارشی باعث کاهش بلندی صدای وزوز گوش می شود و ممکن است برتر از صدای پهن باند باشد.

وزوز گوش

رفتار درمانی

وزوز گوش با سطح بالایی از استرس عاطفی همراه است. افسردگی، اضطراب و بی خوابی در افراد مبتلا به وزوز گوش شایع نیست. درمان شناختی رفتاری (CBT) نوعی گفتگوی درمانی است که به افراد مبتلا به وزوز گوش کمک می کند تا با شرایط خود زندگی کنند. درمان شناختی رفتاری به جای کاهش صدا، به شما می آموزد که چگونه آن را بپذیرید. هدف این است که کیفیت زندگی خود را بهبود بخشید و مانع از عصبانی شدن شما، به دلیل وزوز گوش می شود.

درمان شناختی رفتاری شامل کار با یک درمانگر یا مشاور، به طور معمول یک بار در هفته، برای شناسایی و تغییر الگوهای تفکر منفی است. این روش درمانی در ابتدا به عنوان درمانی برای افسردگی و سایر مشکلات روانشناختی ایجاد شد، اما به نظر می رسد بر روی افراد مبتلا به وزوز گوش نتیجه خوبی داشته است.

مطالعات و بررسیهای متعددی، از جمله یکی از آنها در مجله کره ای AudiologyTrusted Source ، منتشر شده است که دریافته اند که CBT به طور قابل توجهی حساسیت و آسیبی را که اغلب با وزوز گوش همراه است، بهبود می بخشد.

مدیریت وزوز گوش پیشرفته

مدیریت وزوز گوش پیشرفته (PTM)  یک روش برنامه درمانی است که توسط وزارت امور ایثارگران ایالات متحده ارائه می شود. وزوز گوش یکی از شایعترین ناتوانی هایی است که در جانبازان خدمات مسلح دیده می شود. صداهای بلند جنگ (و آموزش) اغلب منجر به کاهش شنوایی ناشی از شنیدن سر و صدای زیاد می شوند. اگر یک جانباز هستید، در مورد برنامه های درمان وزوز گوش با بیمارستان ایثارگران محلی خود مشورت کنید.

ممکن است بخواهید در مرکز ایثارگران با مرکز ملی تحقیقات شنوایی توان بخشی (NCRAR) مشورت کنید. آنها یک کارنامه گام به گام وزوز گوش و وسایل آموزشی دارند که ممکن است مفید باشد.

داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد اضطراب

درمان وزوز گوش اغلب شامل ترکیبی از رویکردها است. پزشک ممکن است به عنوان بخشی از درمان شما دارو را توصیه کند. این داروها ممکن است باعث شود علائم وزوز گوش شما کم تر آزاردهنده تر باشند، در نتیجه زندگی شما بهبود می یابد. داروهای ضد اضطراب نیز یک درمان مؤثر برای بی خوابی است.
یک مطالعه منتشر شده در Science Science MonitorTrusted Source نشان داد که یک داروی ضد اضطراب به نام آلپرازولام (Xanax) مبتلایان به وزوز گوش را تسکین می دهد. طبق گزارش انجمن وزوز گوش آمریکا، داروهای ضد افسردگی که معمولاً برای درمان وزوز گوش استفاده می شود عبارتند از:

  • کلومیپرامین (آنافرانیل)
  • دسیپرامین (نورپامین)
  • ایمی پرامین (توفرانیل)
  • نورتریپتیلین (پاملور)
  • پروتریپتیلین (ویواکتیل)

وزوز گوش

درمان اختلالات و انسدادها

طبق اعلام انجمن وزوز گوش آمریکا، بیشتر موارد وزوز گوش در اثر کم شنوایی ایجاد می شود. اما گاهی اوقات، وزوز گوش در اثر تحریک سیستم شنوایی ایجاد می شود. وزوز گوش گاهی می تواند نشانه ای از مشکل در مفصل گیجگاهی فکی (TMJ) باشد. اگر وزوز گوش شما در اثر TMJ ایجاد شده باشد، پس یک عمل دندانپزشکی یا تغییر نحوه جویدن غذا، ممکن است مشکل را کاهش دهد.

وزوز گوش همچنین می تواند نشانه ای از جرم اضافی گوش باشد. از بین بردن انسداد جرم گوش ممکن است کافی باشد تا موارد خفیف وزوز گوش از بین برود. اشیاء خارجی که در مقابل پرده گوش قرار دارند نیز می توانند باعث وزوز گوش شوند. یک متخصص گوش، بینی و گلو (گوش و حلق و بینی) می تواند معاینه را انجام دهد تا از انسداد مجرای گوش جلوگیری کند.

ورزش

ورزش به طور چشمگیری به بهبود حال کلی شما کمک می کند. وزوز گوش می تواند با استرس، افسردگی، اضطراب، کمبود خواب و بیماری تشدید شود. ورزش منظم به شما کمک می کند استرس را مدیریت کنید، بهتر بخوابید و سالم تر بمانید.

کاهش استرس با ذهن آگاهی

در طی یک دوره هشت هفته ای کاهش استرس با ذهن آگاهی (MBSR)، شرکت کنندگان مهارت هایی را برای کنترل توجه خود از طریق آموزش ذهن آگاهی ایجاد می کنند. به طور سنتی، این برنامه به منظور پرت کردن توجه مردم از درد مزمن آنها طراحی شده است، اما می تواند به همان اندازه برای وزوز گوش موثر باشد.

شباهت ها بین درد مزمن و وزوز گوش باعث شده است که محققان برنامه کاهش استرس وزوز گوش با ذهن آگاهی (MBTSR)  را ایجاد کنند. نتایج یک مطالعه مقدماتی، که در ژورنال شنوایی منتشر شد، نشان داد که شرکت کنندگان در یک برنامه کاهش استرس وزوز گوش با ذهن آگاهی MBTSR هشت هفته ای، نتایج مثبت قابل توجهی از وزوز گوش خود را تجربه کردند. که شامل کاهش افسردگی و اضطراب بود.

مراقبه ذهن آگاهی خودکفا

برای شروع کار با آموزش ذهن آگاهی لازم نیست حتما در یک برنامه هشت هفته ای ثبت نام کنید. شرکت کنندگان در برنامه کاهش استرس وزوز گوش با ذهن آگاهی (MBTSR) یک نسخه از کتاب پیشگویی “Full Catastrophe Living” از جان کبات زین دریافت می کنند. کتاب کبات زین، کتابچه برتر برای تمرین ذهن آگاهی در زندگی روزمره است.

شما تمرین، مراقبه و تکنیک های تنفسی که می تواند تمرکز شما از وزوز گوش پرت کند را می آموزید و برای آن ها تشویق می شوید.

وزوز گوش

درمان های جایگزین

چندین گزینه جایگزین یا مکمل درمانی وزوز گوش وجود دارد، از جمله:

هیچکدام از این گزینه های درمانی به صورت علمی پشتیبانی نمی شوند. بسیاری از مردم اعتقاد دارند که گیاه گنگکو بیلوبا مفید است، اما مطالعات در مقیاس بزرگ قادر به اثبات این امر نبوده است. مکمل های غذایی بسیاری وجود دارد که ادعا می شود داروهای وزوز گوش هستند. اینها معمولاً ترکیبی از گیاهان و ویتامین ها است که اغلب شامل روی، جینکو و ویتامین B-12 هستند.

این مکمل های غذایی توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) ارزیابی نشده است و با تحقیقات علمی پشتیبانی نمی شود. با این حال، گزارش های حاکی از آن است که ممکن است برای بعضی از افراد موثر باشد.

درمان خانگی وزوز گوش

دستگاه های قطع صدا با تولید صداهای آرامش بخش برای پوشاندن صداهای گوش شما می توانند به کم کردن صدای زنگ، وزوز یا غرش کمک کنند. همچنین ممکن است یک وسیله پوشاننده را که شبیه به سمعک است، وارد گوش خود کنید.

بیوفیدبک و کنترل استرس

وزوز گوش استرس زا است و استرس می تواند وزوز گوش را بدتر کند. بیوفیدبک یک تکنیک آرامش بخش است که با تغییر واکنش های بدن، به کنترل استرس کمک می کند. الکترودهای متصل به پوست اطلاعات مربوط به فرآیندهای فیزیولوژیکی مانند نبض، دمای پوست و کشش عضلات را به یک رایانه منتقل می کنند که خروجی را روی یک مانیتور نشان می دهد.

بیماران یاد می گیرند که با تغییر افکار و احساسات چگونه می توانند این فرایندها را تغییر داده و واکنش استرس بدن را کاهش دهند. تکنیک های کاهش استرس با ذهن آگاهی نیز ممکن است کمک کند.

مقابله و پشتیبانی در وزوز گوش

وزوز گوش همیشه با درمان بهبود نمی یابد یا کاملاً از بین نمی رود. در اینجا چند پیشنهاد برای کمک به مقابله با آن شما آورده شده است:

مشاوره

یک درمانگر یا روانشناس متخصص می تواند به شما کمک کند تا تکنیک های مقابله با  یادگیری کمک کند تا علائم مقابله با وزوز گوش را بیاموزید تا علائم کمتر آزاردهنده باشند. هم چنین مشاوره می تواند به مشکلات دیگری که اغلب با وزوز گوش مرتبط هستند از جمله اضطراب و افسردگی کمک کند.

وزوز گوش

گروه های پشتیبانی

به اشتراک گذاشتن تجربه خود با دیگر افرادی که وزوز گوش دارند ممکن است مفید باشد. گروه های وزوز گوش وجود دارد که به صورت حضوری و همچنین انجمن های اینترنتی برگزار می شود. برای اطمینان از صحت اطلاعاتی که در گروه به دست می آورید، بهتر است گروهی را انتخاب کنید که توسط پزشک، متخصص شنوایی یا سایر متخصصان بهداشتی قابل تایید، ارائه شود.

آموزش

یادگیری هرچه بیشتر در مورد وزوز گوش و راه های کاهش علائم می تواند به شما کمک کند. و فقط درک بهتر وزوز گوش باعث می شود که برای برخی از افراد آزاردهنده نباشد.


بیشتر بدانید: کری ناگهانی یا سکته گوش چیست؟ + علل، علائم و درمان


سبک زندگی سالم برای درمان وزوز گوش

یکی از راه های جلوگیری از وزوز گوش و احتمالاً افت شنوایی جلوگیری از قرار گرفتن در معرض صداهای بلند است.
برای جلوگیری از ایجاد و یا بدتر شدن آسیب شنوایی:

  • در محیط های پر سر و صدا از محافظ شنوایی مانند گوش گیر یا گوش پوش استفاده کنید.
  • دستگاه های پخش شخصی را با یک صدای متوسط پخش کنید.

ورزش، غذا خوردن سالم، عادت خوب خوابیدن، پرهیز از استعمال دخانیات و الکل بیش از حد، فعالیت های تفریحی و اجتماعی و تکنیک های مدیریت استرس و آرامش، همگی می توانند به دستیابی به سلامتی مطلوب کمک کنند. متأسفانه، وقتی آسیبی به بدن شما وارد شود، دیگر هیچ راهی برای معکوس کردن آن وجود ندارد.

وزوز گوش

جلوگیری از وزوز گوش

در بسیاری از موارد، وزوز گوش نتیجه کاری است که نمی توان از آن اجتناب کرد. با این حال، برخی از اقدامات احتیاط هایی که می تواند به جلوگیری از انواع خاصی از وزوز گوش کمک کند.

از محافظ شنوایی استفاده کنید

با گذشت زمان، قرار گرفتن در معرض صداهای بلند می تواند به اعصاب گوش آسیب برساند و باعث کاهش شنوایی و وزوز گوش شود. اگر از اره های زنجیره ای استفاده می کنید، یک نوازنده هستید، در صنعتی مشغول به کار هستید که از ماشین آلات با صدای بلند استفاده می کنید یا از سلاح گرم (مخصوصاً تپانچه یا اسلحه) استفاده می کنید، همیشه محافظ شنوایی روی گوش هایتان بکشید.

صدا را کم کنید

قرار گرفتن طولانی مدت در معرض موسیقی با صدای بلند بدون محافظ گوش و یا گوش دادن به موسیقی با صدای بسیار زیاد از طریق هدفون می تواند باعث کم شنوایی و وزوز گوش شود.

از سلامت قلب و عروق خود مراقبت کنید

ورزش منظم، درست غذا خوردن و انجام اقدامات دیگر برای سالم نگه داشتن رگ های خونی می تواند به جلوگیری از وزوز گوش در ارتباط با اختلالات رگهای خونی کمک کند.


به گزارش موزیک دان به نقل از شبکه خبر، سید جواد میر قاسمی با بیان اینکه سقف پرداخت خسارت خودرو مبلغ ۱۸۰ میلیون در نظر گرفته  شده است افزود: بیمه با توجه به سقف بیمه نامه، خسارت را پرداخت می کند.

وی با بیان اینکه اگر قیمت خودرویی تا سقف ۱۸۰ میلیون تومان باشد بیمه به طور کامل جبران خسارت می کند، ادامه داد: اگر قیمت خودرو بالاتر از ۱۸۰ میلیون تومان باشد، به موجب قانون باید متظاهر سازی شود.

مدیر کل امور حقوقی بیمه مرکزی افزود: تهدید مسئولیت در خصوص خودروهای غیرمتعارف  از تاریخ ۲۹ خرداد ۹۵ در قانون بیمه اجباری شخص ثالث پیش بینی شده است.

میرقاسمی ادامه داد: شورای عالی بیمه برای تبیین و تفسیر این قانون مصوبه ای را وضع کرد که دیوان عدالت اداری بخش هایی از آن را مخالف قانون می دانست.

وی اضافه کرد: به دلیل ابطال دو بند از مصوبه شورای عالی بیمه و پییگیری های مکرر دیوان عدالت،  شورای عالی بیمه این دو بند را اصلاح کرد.


احتمالا همگی نام عصب کشی دندان را شنیده باشند. افراد زیادی وجود دارند که برای اولین بار به دلیل درد در دندان شان به یک پزشک مراجعه می کنند و زمانی که از پزشک راه درمان می خواهند، پزشک به عصب کشی دندان اشاره می کند. اما سوالی که در این میان ایجاد می شود این است که عصب کشی دندان دقیقا چه چیزی است و چگونه انجام می شود؟ اگر بخواهید به طور ساده و کلی درباره عصب کشی بدانید، باید گفت که عصب کشی نوعی تعمیر برای دندان های آسیب دیده است. دندان هایی که آسیب زیادی دیده اند باید تعمیر شوند یا کاملا از دهان جدا شوند. به چنین کاری عصب کشی دندان می گویند. در این مقاله از بخش دندانپزشکی به طور کامل به عصب کشی دندان ها می پردازیم.

عصب کشی

علت انجام عصب کشی

نجات دندان، مهم ترین کلماتی است که می توان به عنوان علت به کار برد. اگر عصب کشی بر روی دندان خراب صورت نگیرد آن دندان به مرور درد بیشتری خواهد کشید و به دندان های اطراف خود هم صدمات زیادی وارد می کند. همچنین اگر از مهلت خود خارج شود شخص دیگر نمی تواند عصب کشی انجام دهد و باید دندان را کاملا جدا کند و در آن شرایط مجبور به گذاشتن دندان مصنوعی می شود که خطرات و هزینه های زیادی دارد.

پس بهتر است که شخص عصب کشی را انجام دهد زیرا درد دندان می تواند انسان را بیهوش کند یا فشار زیادی به آن وارد کند. به همین دلیل شخص برای سلامت دندان خود نیاز دارد که عصب کشی را انجام دهد و مهم ترین دلیل هم همان کمک به زنده ماندن دندان است.

در عصب کشی شما شاهد پالپ دندان و تمیز شدن آن خواهید بود. پزشک دندان شما را تمیز می کند و مجددا آن را با مواد مشخص شده ای پر می کند و در مکان اول قرار می دهد. در عصب کشی مهم ترین چیزی که مورد درمان قرار می گیرد ریشه دندان است. پزشک ریشه دندان شما را کاملا تمیز می کند و در حالت اول خود قرار می دهد.

نحوه انجام عصب کشی بر روی دندان

عصب کشی برای خود مراحل مختلفی دارد که شما باید این مراحل را به طور کامل طی کنید تا دندان تان درمان شود. در بخش زیر شما با تمام این مراحل آشنا خواهید شد و متوجه می شوید که یک دندان چگونه عصب کشی می شود و درمان آن چگونه است.

در مرحله اول شما با وسیله ای به نام رابر دم آشنا خواهید شد. کار رابر دم این است که دندان شما را به طور کامل ایزوله می کند. پزشک برای اینکه تسلط بیشتری بر روی دندان شما داشته باشد و بتواند عملیات های عصب کشی را بر روی دندان تان انجام دهد، دهان تان را به وسیله رابر دم ایزوله می کند. البته باید از قبل بدانید که دهان شما بی حس می شود و بعد از بی حسی رابر دم بر روی دهان شما قرار داده می شود.


بیشتر بدانید: ارتودنسی چیست؟ + انواع، علل، کاربرد و سوالات متداول


پزشک رابر دم را در محل مورد نظر سوراخ می کند تا دندان هدف شما بیرون بیاید و باقی دندان ها همان داخل قرار بگیرند. سپس عملیات های خود را بر روی دندان شروع می کند. رابر دم علاوه بر این ها می تواند از جلو آمدن آب دهان محافظت کند و آن را همان عقب نگه دارد. رابر دم هرگونه باکتری و آلودگی را از دندان شما دور می کند و یکی از الزامات عصب کشی است.

در مرحله بعدی پزشک نیاز دارد که به پالپ درون دندان دسترسی پیدا کند. به همین دلیل یک سوراخ دسترسی برای خود ایجاد می کند. این سوراخ بر روی تاج دندان ایجاد شده و تا داخل دندان ادامه پیدا می کند تا پزشک بتواند به وسیله همان سوراخ به داخل دندان دسترسی داشته باشد و فرایند های پزشکی خود را انجام دهد.

البته دندان هایی که در جلوی دهان وجود دارند، در پشت آنها سوراخ ایجاد می شود  و دندان های پشتی که دسترسی به انها سخت است در جلوی شان یک سوراخ ایجاد می شود. زمانی که پزشک سوراخ را ایجاد کرد به وسیله دستگاه هایی که نزد خود دارد تمام موادی که درون آن پوسیده شده اند را جدا می کند و اگر شکستگی یا چیز دیگری هم آن میان باشد، پزشک آن را برطرف می کند. برخی فکر می کنند که در این مرحله قرار است درد زیادی را متحمل شوند که این تصور اشتباه است.

پزشک شما قبل از اینکه بخواهد دریل را وارد دندان شما کند، از بی حسی کاملی استفاده می کند که هرگونه درد را برطرف می کند. البته شما هنوز لرزش های دریل را احساس خواهید کرد اما دردی به همراه نخواهد بود. حال اگر با این وجود باز هم احساس کردید که درد زیادی بر روی شما فشار آورده است، با پزشک خود صحبت کنید تا علت آن را پیدا کند و از بی حسی بیشتری در دهان شما استفاده کند.

عصب کشی

پزشک بعد از ورود به دندان، نیاز دارد که از یک میکروسکوپ استفاده کند. میکروسکوپ جراحی وسیله ای است که مجرا های درون دندان را به پزشک نشان می دهد و پزشک اطلاعات کاملی در باب شرایط درون دندان پیدا می کند. میکروسکوپ یکی از بخش های مهم عصب کشی است و هر پزشکی از آن استفاده می کند زیرا با وجود میکروسکوپ شانس موفقیت در درمان بسیار بیشتر است. البته یکی از مشکلاتی که در دندان پزشکی ها است، عدم وجود میکروسکوپ کافی در مطب است.

یعنی بیشتر دندان پزشک های عمومی این میکروسکوپ را دارا نیستند و دندان پزشک های تخصصی هم برای استفاده از این وسیله، یک هزینه اضافه از بیمار دریافت می کنند. پس از انجام تمام کارهای بالا، پزشک باید طول مجراهای یک دندان را به خوبی اندازه گیری کند. هدف پزشک برای عصب کشی این است که بتواند مجراهای درونی دندان را درمان کند و آنها را به حالت قبل برگرداند.

برای همین است که نیاز دارد بداند هر مجرا چه اندازه ای دارد تا درد بیشتری را به بیمار وارد نکند و سریع تر درمان را انجام دهد. البته به طور کل هر مجرا طولی در حدود نیم میلی متر دارد. برای انجام این کار عموما دو روش وجود دارد. اگر پزشک بخواهد به روش سنتی این کار را انجام دهد، باید از عکس های پرتوی ایکس استفاده کند. برای چنین کاری پزشک یک فایل فلزی را وارد دندان می کند.


بیشتر بدانید: بلیچینگ یا سفید کردن دندان ها


این فایل یک تیغه بر روی خود دارد و آسیبی به مجرا و خود دندان وارد نمی کند. پزشک به وسیله همین فایل می تواند عکس ها را آماده کند و از طریق ان با اندازه دقیق مجرا آشنا شود. روش دیگری که از آن استفاده می شود، اسفاده از سیم های الکترونیکی است. در چنین روشی پزشک از دو سیم برای اندازه گیری استفاده می کند.

یکی از سیم ها درون فایل داخل دندان قرار می گیرد و سیم دیگر روی سطح لب می ماند و پزشک به وسیله عملیات هایی که بر روی آن انجام می دهد می تواند اندازه دقیق مجرای دندان را متوجه شود. مزیت روش الکترونیکی این است که تمام فعالیت های شما در زمان کمی انجام می شود. یعنی می توان اندازه طول مجرا را در کمتر از چند دقیقه به دست آورد اما اگر بخواهید همین کار را با عکس های پرتوی ایکس انجام دهید، علاوه بر جدا کردن رابر دم باید دقیقه های زیادی را مشغول این کار باشید.

پزشک بعد از اینکه توانست اندازه دقیق طول مجرا را به دست بیاورد، وارد مرحله جدیدی می شود که مربوط به پاکسازی است. در این مرحله پزشک باید داخل دندان را به طور کامل تمیز کند. پزشک تمام بافت های مرده و باکتری های درون دندان را از بین می برد و دندان کاملا خالی می شود. بعد از آن پزشک نیاز دارد که دیواره های مجرا را شکل دهی کند.

در این شکل دهی دیواره ها بزرگ تر می شوند تا امنیت بیشتری برای دندان وجود داشته باشد. البته این بزرگ شدن دیواره ها آسیبی به پر کردن دندان وارد نمی کند و می توان به همان سادگی اول دندان را پر کرد و شکلی استاندارد به آن داد. تمیز کردن دندان خود نیاز به مراحل زیادی دارد. مثلا پزشک برای اینکه بتواند به تمام بخش های دندان دسترسی داشته باشد باید از فایل های مختلفی استفاده کند تا به آن مکان ها برسد.

عموما فایل های دندان پزشکی نوک تیز هستند و به راحتی درون دندان قرار می گیرند. گاهی سطح داخل دندان خود نیز خراب شده است و باید تراشیده شود. در چنین حالتی پزشک باید ابتدا آن سطح را تراشکاری کند و بعد از آن مجددا درون دندان را تمیز کند. به همین دلیل فرایند این بخش نسبت به دیگر بخش ها کمی طولانی تر است.

عصب کشی

آخرین کاری که در مرحله تمیز کردن دندان باقی می ماند، تمیز کردن پالپی است که پزشک باید توجه زیادی به آن داشته باشد. پزشک بعد از هر عملیاتی که مربوط به تمیز کاری است باید درون پالپ را تمیز کند و آن را با ضد عفونی های مختلف شست و شو دهد.

آخرین مرحله ای که در عصب کشی وجود دارد، پر کردن دندان است که یکی از بخش های بسیار مهم عصب کشی است. زمانی که پزشک تمام فرایند های درونی دندان را انجام می دهد و مجرا های آن را تمیز می کند نیاز به پر کردن دندان دارد که در دو حالت صورت می گیرد. حالت اول این است که پزشک بخواهد این کار را دقیقا بعد از تمیز کردن دندان انجام دهد.

در چنین حالتی پزشک مواد مخصوص را آماده می کند و بعد از دقایقی وارد دندان می کند و دندان شما آماده می شود. حالت دوم این است که پزشک یک هفته دست نگه دارد. یکی از مشکلات متعدد بیماران این است که بعد از عصب کشی و پر کردن دندان هم دچار مشکلات خاصی می شوند. به همین دلیل در روش دوم پزشک بعد از تمیز کاری یک هفته صبر می کند تا مشخص شود که برای دندان شخص مشکلی پیش می آید یا همه چیز سالم است.


بیشتر بدانید: لمینت دندان؛ کاربرد، عوارض و نحوه انجام لمینت دندان


در چنین حالتی پزشک به وسیله مواد موقتی دندان را پر می کند تا آلودگی خاصی وارد دندان نشود و بعد از یک هفته مجددا دندان را بررسی می کند و در صورت سالم بودن آن را با مواد مخصوص خود پر می کند. دو مرحله دیگر هم وجود دارد که بعد از عصب کشی به دلخواه خود بیمار انجام می شود. یکی از آنها پر کننده موقتی است که مرتبط با تاج دندان است و کار خاصی ندارد و دیگری به ترمیم دندان ارتباط دارد.

در چنین حالتی پزشک یک روکش مناسب بر روی دندان شما قرار می دهد تا هم مانند یک لایه محافظ عمل کند و هم مراقب مواد مخصوص درون دندان شما باشد. شما بعد از عصب کشی عموما برای توانایی خوردن غذا و … نیاز به این روکش دارید و باید آن را انجام دهید.

درد بعد از عصب کشی در دندان

افراد زیادی بعد از انجام عصب کشی در دندان خود دچار درد می شوند و احساس می کنند که عصب کشی آنها اشتباه انجام شده است. چنین تصوری اشتباه است و ربطی به عصب کشی اشتباه ندارد. ریشه های درون دندان شما بعد از عصب کشی حساسیت از خود نشان می دهند و همین باعث می شود زمانی که عروق و اعصاب از ریشه خارج می شوند، التهاب هایی در آن بخش ایجاد شود که دچار درد می شوند.

این التهاب ها و حساسیت ها عمر کوتاهی دارند و معمولا بعد از چند روز درد آن به طور کامل برطرف می شود. اگر احساس کردید که دردتان هر روز شدید تر می شود و این روند بیش از یک هفته ادامه داشت، مجددا دندان تا را به پزشک نشان دهید و علت آن را جویا شوید.

عصب کشی

عمر دندان هایی که عصب کشی می شوند چقدر است ؟

به طور کل دندانی که عصب کشی بر روی آن انجام می شود عمر کوتاهی ندارد و همان فرایند های دندان طبیعی را طی می کند. یعنی اگر شما به سلامت و مراقبت های بعد از عصب کشی اهمیت دهید، دندان شما عمری مانند دیگر دندان های تان خواهد داشت و تا آخر زندگی برای تان مفید خواهد بود. حال در همین میان افرادی هم هستند که بعد از مدتی دندان شان با وجود مراقبت های زیاد مجددا دچار مشکل می شود و درد زیادی را احساس می کنند.

این افراد دو راه را می توانند انجام دهند. راه اول این است که درمان را مجددا بر روی دندان خود انجام دهند تا دندان شان بهبود پیدا کند و راه دوم این است که یک جراحی بر روی ریشه دندان خود انجام دهند. در این جراحی پزشک انتهای ریشه را قطع می کند و دندان عملا برای همیشه بی حس خواهد شد.

علائمی که نیاز به عصب کشی را نشان می دهند

بسیاری از افراد نمی دانند که در چه شرایطی باید دندان خود را برای عصب کشی به پزشک نشان دهند و درد زیاد را تنها نشانه در دندان می دانند. به همین دلیل در برخی شرایط دندان عفونت زیادی می کند و شخص مجبور است که آن را بکشد یا دچار درد های فراوانی می شود. در بند های زیر برخی از علائمی که نشان دهنده نیاز عصب کشی در دندان است نیز بیان شده اند و شما می توانید با آنها آشنا شوید:

درد موقع غذا

افراد زیادی در هنگام غذا خوردن و چیز های دیگر، یک درد واضحی در یک یا چند دندان خود احساس می کنند که این خود نشانه های عصب کشی است. البته اگر این درد کم باشد پزشک می تواند دندان را ترمیم کند و با مراقبت های خود فرد دیگر نیازی به عصب کشی نیست اما با وجود درد زیاد در دندان باید حتما عصب کشی صورت بگیرد.

به همین دلیل واضح ترین نشانه عصب کشی همین درد هنگام خوردن است که مشخص می کند دندان به عصب کشی نیاز دارد یا سالم است.

عصب کشی

حساسیت به دما

زمانی که پوسیدگی دندان به ریشه برسد، ریشه بسیار حساس می شود و یکی از نشانه های این حساسیت دما است. زمانی که دندان به بستنی یا چای که گرم و سرد هستند حساسیت نشان دهد، مشخص می شود که پوسیدگی دندان شما به ریشه تان رسیده است و حتما باید عصب کشی را انجام دهید.

در غیر این صورت علاوه بر درد شدید شما دیگر دندان طبیعی خودتان را باید فراموش کنید و یک دندان مصنوعی جایگزین آن کنید. البته گاهی این حساسیت به خاطر احساسات فصلی ام می تواند باشد که باید به طور دقیق بررسی شود.

احساس درد در لثه

عفونت یکی از بدترین بلاهایی است که می تواند نصیب لثه شود. زمانی که عفونت وارد لثه می شود، یک درد عمیق در لثه ایجاد می شود و امکان خوردن را برای شخص بسیار سخت می کند. زمانی که شما این درد را در لثه خود احساس کردید بدانید که باید دندان زیر آن مرکز را عصب کشی کنید و یا اگر زمان زیادی گذشته باشد باید دندان خود را از دست دهید.


بیشتر بدانید: مقایسه ونیر کامپوزیت در مقابل ونیر پورسلین


البته عفونت لثه و درد آن گاهی به دلیل دندان نیست و ممکن است نشانه بیماری های دیگری باشد که این قضیه را خود پزشک تان بررسی می کند ولی در بیشتر مواقع این درد نشانه عصب کشی یکی از دندان ها بوده است.

تورم

تورم هم شباهتی مانند درد لثه دارد. تورم معمولا در لثه ایجاد می شود و در مواقع نادری در باقی مکان ها مانند گردن هم این تورم شکل می گیرد. به هر حال اگر در لثه و مکانی در نزدیکی دندان های تان تورم خاصی احساس کردید و با فشار آن دردی بر شما وارد شد، بدانید که وقت عصب کشی و دندان پزشکی فرا رسیده است و تا دیر نشده است باید دندان خود را عصب کشی کنید.

تورم در مواقع کمی رخ می دهد و اما اگر رخ دهد به احتمال بسیار بالایی به دلیل همان دندان است و عصب کشی را برای شخص اجبار می کند.

چه وسیله هایی در عصب کشی مورد استفاده قرار می گیرند؟

تلاش همیشه پزشکان این بوده است که عصب کشی را به سادگی و در زمان مناسبی برای بیمار انجام دهند. در گذشته این فرایند علاوه بر طولانی بودنش، درد زیادی را به همراه داشت و همین تفکر دیرینه باعث شده است که هنوز مردم از عصب کشی ترس داشته باشند. در بخش زیر مهم ترین وسیله هایی که در عصب کشی استفاده می شود را بیان خواهیم کرد تا با آنها آشنا شوید:

عصب کشی

میکروسکوپ های پزشکی

دندان بخش هایی دارد که عملا نمی توان با چشم طبیعی آنها را مشاهده کرد. همچنین درون دندان انواع ورودی هایی است که درمان آنها با چشم عادی غیر ممکن است. با وجود میکروسکوپ پزشکی می توان بسیاری از کارهای سخت را انجام داد و درمان هایی که در گذشته ناممکن بودند اکنون به سادگی انجام می شوند. به همین دلیل پزشک های زیادی از میکروسکوپ در عصب کشی استفاده می کنند.

میکروسکوپ تنها در عصب کشی کاربرد ندارد و در بسیاری از جراحی ها شما شاهد آن خواهید بود. علت کاربرد میکروسکوپ این است که می تواند اطلاعات زیادی را به پزشک بدهد.

استفاده از وسایل الکترونیکی متعدد

 اگر شما در گذشته می خواستید یک فرایند پزشکی مانند عصب کشی برای خود انجام دهید، نیاز داشتید که رادیوگرافی های زیادی را امتحان کنید تا پزشک بتواند اطلاعات کاملی از آن بخش مورد نظر شما داشته باشد. دستگاه های الکترونیکی در عصر جدید این کار را برای پزشکان آسوده کرده اند.

مثلا اگر پزشک به دنبال طول کانال باشد می تواند در عرض چند دقیقه اندازه را به دست بیاورد و دیگر نیاز به رادیوگرافی های متعدد که خطر زیادی هم دارد، ندارند. دستگاه های الکترونیک دقت نود و پنج درصدی دارند و آمار کاملی به شما می دهند.

موتور های جدید

در مطب های دندان پزشکی موتور های هوشمندی وجود دارد که می تواند کمک زیادی به شما و دندان پزشک کند. زمانی که پزشک می خواهد ریشه درون دندان شما را ترمیم کند، ممکن است درد زیادی را احساس کنید. با وجود موتور های هوشمند دیگر این درد را احساس نخواهید کرد و همه چیز بی صدا خواهد بود.

پزشک موتور را بر اساس دندان شما تنظیم می کند و در بهترین زمان با کمترین درد عصب کشی شما انجام می شود. تمام این فرایند ها به لطف موتور هوشمند صورت می گیرد.

عصب کشی

خطرات عصب کشی دندان

حقیقت ماجرا این است که هیچ خطر خاصی وجود ندارد. مهم ترین چیزی که در این میان باید به آن توجه کرد دندان پزشکی است که به آن مراجعه می کنید. دندان پزشک شما باید کاملا مجرب و فهمیده باشد و بتواند به سرعت عصب کشی شما را انجام دهد. اگر دندان پزشک آگاهی کامل به عصب کشی نداشته باشد ممکن است آسیب های جبران ناپذیری به دندان شما وارد کند و همچنین درد شما هم بیشتر خواهد شد.


بیشتر بدانید: پوسیدگی دندان؛ پیشگیری، علائم و درمان پوسیدگی دندان


به همین دلیل است که باید برای قسمت های حساس بدن تان مانند همین دندان به یک پزشک معتبر مراجعه کنید و کار خود را انجام دهید. البته برخی انسان ها به دلیل حساسیت های خود نمی توانند رابطه خوبی با عصب کشی بر قرار کنند که در چنین شرایطی انجام خود عصب کشی برای شان مضر است و باید از دندان مصنوعی استفاده کنند.

مراقبت های لازم بعد از عصب کشی دندان

فرایند درمان دندان تنها به خود عصب کشی نیست. شخص باید بعد از عصب کشی هم از دندان خود برای مدتی مراقبت های لازم را انجام دهد تا نشانه های بیماری و درد دوباره رشد نکنند و موجب آزار و اذیت فرد نشوند. در بخش زیر به تعدادی از کارهای لازم برای مراقبت اشاره شده است و می توانید این کار ها را انجام دهید:

بعد از انجام عصب کشی معمولا هنوز کمی اثر بی حسی در دندان و لثه شما وجود دارد. اگر شما هم هنوز این بی حسی را در خود داشتید سعی کنید چیزی میل نکنید و از مواد جویدنی دوری کنید. این مواد می توانند برای عصب کشی و دندان های شما در آن شرایط مضر باشند.

در روز اولی که عصب کشی خود را انجام داده اید، از غذا های سفت دوری کنید. روز اول را با غذاهای نرمی مانند سوپ طی کنید زیرا در این روز عصب کشی شما به پایداری کامل می رسد و خوردن غذاهای سفت می تواند به این فرایند آسیب وارد کند یا باعث درد مجدد دندان شود. همچنین دقت کافی داشته باشید که این غذا ها به شدت گرم یا به شدت سرد نباشند.

پزشک همیشه یک جلسه دیگر برای روکش دندان شما قرار می دهد. زمانی که میان این دو جلسه وجود دارد زمانی است که شما باید در بهداشت دندان خود مراقبت کنید. البته این بار باید از وسایل بهداشتی کمتر استفاده کنید. نخ دندان می تواند به بافت دندان شما در آن شرایط آسیب وارد کند به همین دلیل بهتر است که از نخ دندان دوری کنید و همچنین به آرامی مسواک بزنید تا آسیبی به بدنه دندان شما وارد نشود.

محلول آب و نمک کمک زیادی به شما می کند. بعد از عصب کشی حتما هرشب قبل از خواب این محلول را برای خود استفاده کنید. محلول آب و نمک می تواند به بهداشت دهان تان کمک کند و همچنین درد و تورمی که در دندان شما وجود دارد هم کمتر خواهد شد. تا زمانی که درد و تورم در دهان شما وجود دارد از این محلول برای خود استفاده کنید.

عصب کشی

عصب کشی ریشه های انتقال حسی را در دندان شما غیرفعال می کند. به همین دلیل دیگر اگر هرگونه آسیبی به دندان شما وارد شود نمی توانید آن را حس کنید و زمانی متوجه این داستان خواهید شد که پوسیدگی به شدت زیاد شده باشد که به راحتی دیده شود. به همین دلیل باید همیشه مراقب بهداشت دهان خود باشید و همیشه از مسواک استفاده کنید.

بیشتر کسانی که عصب کشی می کنند، از روکش هم برای محافظت بیشتر دندان استفاده می کنند. این روکش ها با تمام مقاومت خود باز هم ممکن است که شکسته شوند و دندان تان نیاز به ترمیم پیدا کند. به همین دلیل سعی کنید همیشه از مواد جامد دوری کنید و فشار کمی به روکش خود وارد کنید زیرا اگر شکسته شود ترمیم آن بسیار سخت خواهد بود.

بسیاری از افراد در هنگام عصبانیت یا تفکر دندان های خود را بر روی همدیگر قرار می دهند و آنها را فشار می دهند. این کار از پایه اشتباه است و برای کسی که عصب کشی کرده است خطرات زیادی دارد. این کار باعث می شود که بر روی مینای دندان ترک های ریز به وجود بیاید که باعث پوسیدگی دندان می شود. همچنین چنین فشاری به دندانی که عصب کشی شده است بسیار مضر است و باعث نابودی روکش آن می شود.

مانند بسیاری از افراد دیگر شما هم ممکن است بعد از عصب کشی درد داشته باشید که باید بتوانید این درد را کنترل کنید. مسکن ها بهترین آنتی بیوتیک ها برای رفع این درد هستند یا حداقل می توانند میزان درد را کمتر کنند. به همین دلیل می توانید از یک مسکن مانند ایبوپروفن مصرف کنید تا درد کمتری را احساس کنید. البته این درد موضعی است و به مدت زیادی در دندان شما باقی نمی ماند.


بیشتر بدانید: ایمپلنت دندان چیست؟ کاربرد، نحوه انجام و مراقبت های لازم


سعی کنید از آن طرف فک تان برای جویدن استفاده کنید. هر طرفی که دندان عصب کشی تان وجود دارد را در نظر بگیرید و طرف مخالف آن را برای جویدن آماده کنید. زمانی که تمرین کنید با آن طرف غذای خود را بجوید، این عمل برای تان تبدیل به یک عادت می شود و موجب حفاظت از دندان عصب کشی شده خود خواهید شد.

عصب کشی

در نهایت مراقبت مهم ترین بخش بعد از عصب کشی است که باید آن را انجام دهید. دندان شما بخش حیاتی بدن شما است و اگر از بین رود عواقب زیادی را در پیش دارد. هیچ دندان مصنوعی نمی تواند به اندازه دندان طبیعی خود شما عمل کند و همه آنها دچار مشکلات زیادی می شوند. پس سعی کنید همیشه دندان های تمیزی داشته باشید و به بهداشت آنها اهمیت دهید تا دچار مشکلات پزشکی خاصی نشوید و هزینه های زیادی را برای دندان خود پرداخت نکنید.

عصب کشی خود گاهی اوقات هزینه زیادی را در پیش دارد و پرداخت آن برای برخی از خانواده ها ممکن است سخت باشد. به همین دلیل است که باید همیشه از وقوع چنین مشکلاتی جلوگیری کرد و مراقب بود. البته این دلیلی بر بد بودن عصب کشی نیست و عصب کشی هم نوعی درمان مفید برای دندان است.


با سلام و احترام خدمت همراهان مجله موزیک دانامروز در بخش ترفند های نرم افزاری درباره فراموشی و بازیابی رمز عبور ویندوز صحبت خواهیم کرد

 

شاید هیچ چیز ترسناک‌تر از فراموش کردن رمز سیستم‌تان نباشد. اگر روزی بعد از وارد کردن رمز، ویندوز آن را قبول نکند، چکار خواهید کرد؟

بازیابی رمز عبور ویندوز ۱۰، از طریق حساب کاربری مایکروسافت

استفاده از حساب کاربری مایکروسافت برای ویندوز ۱۰، معایب و مزایایی دارد. اما در این مورد به خصوص بسیار مفید است و شما می‌توانید با استفاده از ابزار مایکروسافت بدون هیچ زحمتی رمز عبور خود را بازیابی کنید. برای اینکار در ابتدا کاملا مطمئن شوید که نمی‌توانید وارد حساب ویندوز شوید (صفحه کلید را بررسی کنید شاید زبان آن تغییر کرده باشد، یا یکی از دکمه‌های صفحه کلید گیر کرده یا دکمه کپس‌لاک روشن باشد).

بعد از اطمینان از نبود اشکالات سهوی، با استفاده از یک گوشی یا کامپیوتر دیگر وارد سایت Live.com شوید. سپس اطلاعات حساب کاربری خود در مایکروسافت را وارد و اکانت خود را باز نمایید. دقت کنید آدرس ایمیل خود را درست وارد می‌کنید. اگر نتوانستید وارد شوید، اقدام به ریکاوری رمز حساب مایکروسافت کنید. به صفحه بازیابی رمز حساب مایکروسافت بروید و دوباره امتحان کنید. شما حتی می‌توانید این بازیابی رمز را در صفحه ورود آپدیت پاییزی ویندوز ۱۰ (Fall Creators Update) انجام دهید.

در اینجا به شما سه گزینه نشان داده می‌شود :

  1. شما رمز‌تان را فراموش کرده‌اید (You forgot your password)

  2. شما رمزتان ‌را می‌دانید اما رمز کار نمی‌کند (You know your password, but it doesn’t work)

  3. شما فکر می‌کنید کسی سیستم شما را هک کرده است (You think someone has hacked your account)

شما خودتان گزینه دوم را کنار گذاشته‌اید، کسی نیز سیستم شما را هک نکرده است پس گزینه سوم هم کنار می‌رود و مطمئن هستید رمز را فراموش کرده‌اید، پس گزینه اول را انتخاب کنید. آدرس ایمیل متصل به حساب‌تان را وارد و کد امنیتی کپچا (CAPTCHA) خواسته شده را با دقت و سریع وارد کنید. در اینجاست که سایت مایکروسافت به شما کمک خواهد کرد تا با استفاده از اطلاعات از پیش وارد کرده و پاسخ به سوالات امنیتی، حساب ویندوزتان را بازیابی کنید.

password

پس نکته مهم این است که اگر شما حساب کاربری مایکروسافت دارید، بعد از اتمام خواندن این مقاله، چند دقیقه وقت بگذارید و اطلاعات امنیتی حساب کاربری‌تان را به‌روز‌رسانی کنید تا اگر احیانا روزی دچار این مشکل شدید، قادر به پاسخ‌گویی به سوالات امنیتی مایکروسافت و بازیابی رمز باشید. همچنین برای محکم‌کاری پیشنهاد می‌شود شماره تماس و یک ایمیل ثانویه نیز اضافه کنید تا خیال‌تان کاملا راحت باشد که هرگز در چنین موقعیتی با مشکل ناخواسته دیگری رو‌به‌رو نمی‌شوید.

بازیابی رمز عبور ویندوز ۱۰، از طریق حساب کاربری لوکال

سناریوی بالا بهترین حالت ممکن بود اما همه که از حساب مایکروسافت برای ویندوز ۱۰ استفاده نمی‌کنند! پس باید به فکر راه حل‌های دیگری باشیم. پس شما مجبورید کمی بیشتر زحمت بکشید و سعی کنید با استفاده از یک حساب لوکال برای بازیابی رمز سیستم‌تان تلاش کنید. هرچند دشوار‌تر است اما همچنان امکان‌پذیر است.

برای بازیابی رمز ویندوز ۱۰ از طریق حساب لوکال، نیاز است که شما حساب مدیریتی (Administrator account) مخفی ویندوز را فعال کنید. از آنجاییکه این حساب به طور خودکار به عنوان حساب اصلی مدیریت سیستم، برنامه‌ها را مورد کنترل و اجرا قرار می‌دهد، معمولا دارای رمز محافظتی نیست. هرچند این شرایط بسیار ناامن است و همواره پیشنهاد می‌شود بعد از نصب ویندوز نسبت به رمز‌دار کردن این حساب نیز اقدام شود اما در ۹۹ درصد مواقع کاربران چنین کاری نمی‌کنند زیرا یا اصلا اطلاعی از آن ندارند و یا اگر مطلع هستند، حوصله این کار را ندارند!

در هرحال با استفاده از حساب مدیریت می‌توان دیگر حساب‌های ویندوز را نیز کنترل کرد و حتی رمز‌ دیگر حساب‌ها را تغییر داد و یا به طور کامل حذف نمود. البته به خاطر داشته باشید اگر شما از همین حساب مدیریتی استفاده می‌کنید و حساب ققل شده است، دیگر این روش جواب نخواهد مگر آنکه یک حساب مدیریتی دیگر بر روی سیستم داشته باشید. پس اگر به حساب مدیریتی دسترسی دارید می‌توانید به راحتی اقدام به تغییرات دلخواه کنید و رمز حساب خود را بازیابی نمایید.

password

بازیابی رمز عبور ویندوز ۱۰، از طریق راه‌اندازی مجدد ویندوز

برای این‌کار شما نیاز دارید که بر روی یک فلش درایو، یک دیسک نجات قابل بوت شدن (bootable) برای ویندوز ۱۰ ایجاد کنید. بعد از آماده کردن فلش درایو ویندوز ۱۰ و اتصال آن به درگاه یو‌اس‌بی سیستم، وارد قسمت نصب نسخه جدید ویندوز شوید. برای این کار در اغلب سیستم‌ها کافی است به محض روشن شدن سیستم‌تان، دکمه F12 (در برخی سیستم‌ها ممکن است یکی از سه دکمه F8 ،F2 و یا F1 باشد) را بفشارید تا سیستم برای بالا‌آمدن ویندوز، از فلش درایو استفاده کند و اقدام به بارگذاری ویندوز موجود در آن نماید.

این فرایند ممکن است چند دقیقه زمان ببرد پس صبور باشید. هنگامی که صفحه اولیه ویندوز ۱۰ را مشاهده کردید، اقدام به فشردن کلید‌ها Shift+F10 به طور همزمان نمایید تا برنامه داس یا Command Prompt باز شود.

در مرحله بعد باید دقت بیشتری به خرج دهید تا پارتیشین درایو نصب ویندوز را مشخص کنید. معمولا درایو C برای نصب ویندوز انتخاب می‌شود (گاهی نیز درایو D، هر چند در ایران بسیار بعید است). برای بررسی، اقدام به تایپ دستور زیر نمایید تا دایرکتوری اصلی نصب ویندوز را مشخص کنید. ابتدا از درایو C شروع کنید. اگر سیستم دستور تایپ شده را برگشت داد، به معنای عدم شناسایی درایو تایپ شده است، پس این درایو اشتباه است و محل نصب ویندوز نیست و باید دیگر درایو‌ها را امتحان کنیم.

:cd C

هنگامی که درایو درست را پیدا کردید، باید اقدام به تغییر دایرکتوری کنید (یعنی دستور cd). برای دسترسی به پوشه سیستم ۳۲ (System32) این دستور را تایپ کنید.

cd WindowsSystem32

password

در اینجا لازم است که شما یک ترفند کوچک را استفاده کنید، ویندوز یک منوی میانبر برای دسترسی آسان (Ease of Access) به صفحه ورود در سیستم برای کاربرانی که نیازمند به مشاهده راحت‌تر و دیگر کمک‌ها هستند، فراهم می‌کند. شما می‌توانید از چند دستور برای جایگزینی این میانبر با مسیر Command Prompt استفاده کنید و به سیستم دسترسی داشته باشید. برای این کار دو دستور را باید تایپ کنید. اولین دستور پشتیبانی از میانبر دسترسی آسان (Ease of Access) است، البته شما می‌توانید آن را بعدا بازگردانی کنید؛ و دستور دوم که آن را با میانبر Command Prompt جایگزین می‌کند.

ren utilman.exe utilman.exe.bak

ren cmd.exe utilman.exe

خب تا اینجا کار شما خوب بود حالا باید دستور زیر را تایپ کنید تا سیستم ریستارت شود و دوباره صفحه ورود ویندوز بالا بیاد.

wpeutil reboot

مرحله بازیابی رمز عبور

اکنون بعد از بالا آمدن مجدد ویندوز و مشاهده مجدد صفحه ورود ویندوز، باید بر روی گزینه دسترسی آسان که در گوشه پایین سمت راست قرار دارد، کلیک کنید تا دستورات Command Prompt را راه‌اندازی نمایید. آیکن نمایش آن شبیه عقربه‌های ساعت است که با نقطه‌چین به صورت دایره‌ای احاطه شده است و شما می‌توانید آن را بین دو آیکن اتصال شبکه و خاموش‌ و روشن سیستم پیدا کنید.

حالا باید دستور زیر را در Command Prompt تایپ کنید تا اکانت مدیریت پیش‌فرض فعال شود.

net user Administrator /active:yes

بعد از این کار لازم است تا یک بار دیگر سیستم ریستارت شود. برای انجام سریع اینکار می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید.

shutdown -t 0 -r

خب بار دیگر که صفحه ورود را مشاهده کردید لازم است تا بر روی اکانت مدیریت در گوشه پایین سمت چپ کلیک نمایید. این اکانت فاقد رمز ورود است و شما می‌توانید به راحتی وارد سیستم خود شوید و اقدام به بازیابی رمز عبور حساب ویندوز خود نمایید.

password

برای اینکار اگر شما از ویندوز ۱۰ پرو استفاده می‌کنید

  1. بر روی دکمه Start راست کلیک کنید.

  2. گزینه Computer Management را انتخاب کنید.

  3. بر روی گزینه Local Users and Groups در نوار سمت چپ کلیک کنید تا کادر the user manager باز شود و شما لیست اکانت‌های موود را مشاهده کنید.

  4. اکنون از لیست بر روی حساب کاربری خود که رمز آن را فراموش کرده بودید راست کلیک کنید و گزینه Set password را انتخاب کنید.

  5. رمز جدید را برای حساب کاربری خود انتخاب کنید.

  6. از حساب کاربری مدیریت خارج شوید و برای ورود از طریق حساب کاربری خود اقدام کنید تا مطمئن شوید رمز جدید کار می‌کند و شما برای ورود به سیستم مشکلی ندارید.

اما اگر شما از ویندوز Home استفاده می‌کنید

در این‌صورت نیز شما مجبورید تمام این مراحل را انجام دهید اما با استفاده از Command Prompt! برای این کار قدم به قدم مراحل زیر را انجام دهید:

  1. بر روی دکمه Start راست کلیک کنید.

  2. از لیست گزینه Command Prompt(Admin) را انتخاب و کلیک کنید تا پنجره جدید Command Prompt باز شود.

  3. سپس دستور زیر را تایپ کنید تا لیست تمام حساب‌های کاربری سیستم را مشاهده کنید

net user

  1. با تایپ دستور زیر نام حساب کاربری خود را به جای کلمه USERNAME در دستور قرار دهید تا در مرحله بعد اقدام به تغییر رمز حساب خود کنید.

*net user USERNAME

  1. بعد از تعیین رمز جدید از حساب کاربری مدیریت خارج شوید و نسبت به بررسی و صحت کارکرد رمز عبور در حساب کاربری خود اقدام کنید.

اگر نیاز به یک حساب کاربری جدید داشتید؟

اگر این کار‌ها برای شما واقعا سخت شده و ایجاد رمز عبور برای حساب کاربری قبلی خود را پیچیده می‌دانید و نتوانستید نسبت به ایجاد یک رمز جدید اقدام کنید. نگران نباشید، به جای تغییر رمز، می‌توانید یک حساب کاربری جدید بسازید و خود مدیر شوید. برای اینکار Administrator Command Prompt را باز کنید و دستورات زیر را تایپ کنید.

net user USERNAME PASSWORD /add

net localgroup Adminstrators USERNAME /add

یک‌بار دیگر سیستم را ریستارت کنید تا حساب کاربری جدید باز شود و با رمز جدید‌تان وارد آن شوید. برای بازیابی اطلاعات موجود در حساب کاربری قدیمی نیز از کافی است از مسیر زیر برای وارد به دایرکتوری File Explorer استفاده کنید و هر آنچه که نیاز دارید را به این حساب کاربری جدید منتقل کنید. در دستور زیر به جای کلمه OLDUSERNAME، نام حساب کاربری قدیمی خود را وارد کنید.

C:UsersOLDUSERNAME

در حساب کاربری جدید همه‌چیز را به وضعیت سابق برگردانید

یک‌بار دیگر وارد حساب کاربری جدید خود شوید، کار تقریبا تمام است. اما شاید شما بخواهید همه چیز را مانند قبل تنظیم کنید. از طرز قرار گیری آیکن میانبر برنامه‌های نصب شده روی سیستم گرفته تا شخصی سازی‌ها دلخواهتان. خب کافی است کمی دیگر از وقت‌تان خرج کنید.

اما قبل از آن لازم است یک کار دیگر را انجام دهید تا سیستم به وضعیت عادی خود برگردد. سیستم را ریستارت کنید و با استفاده از همان فلش درایو ویندوز ۱۰ که ایجاد کرده بودید، بار دیگر سیستم را بالا بیاورید و بعد از مشاهده صفحه خوش‌آمدگویی اولیه ویندوز با فشردن دکمه‌های Shift + F10 به طور همزمان، همان طور که قبلا نیز انجام داده بودید وارد دایرکتوری C:WindowsSystem32 شوید.

از دو دستور زیر استفاده کنید تا بار دیگر میانبر دسترسی آسان (Ease of Access) را برگردانید.

ren utilman.exe cmd.exe

ren utilman.exe.bak utilman.exe

اما ابتدا برای اطمینان از امنیت سیستم اقدام به خروج از اکانت مدیریت و غیر فعال کردن آن می‌کنیم چرا که این حساب کاربری تنها برای انجام برخی از تنظیمات است نه برای استفاده روزمره کاربران. پس برای غیر فعال کردن آن دستور زیر را تایپ کنید.

net user Administrator /active:no

یکبار دیگر سیستم را ریستارت کنید تا کامپیوتر در وضعیت عادی خود بالا بیاد. برای اینکار می‌توانید از دستور زیر استفاده کنید

wpeutil reboot

چگونه از تغییر رمز حساب کاربری در آینده جلوگیری کنیم؟

بسته به اینکه چرا شما نمی‌توانستید وارد سیستم شوید، ابتدا باید چند اقدام احتیاطی انجام دهید تا مطمئن شوید که این مشکل دوباره روی نخواهد داد.

اگر شما فقط رمز عبور خود را فراموش کرده‌اید، از یک پسورد‌ منیجر (Password Manager) برای مدیریت رمز‌های خود استفاده کنید تا همه آنها را برای‌تان به طور امن و در دسترس‌تان نگه دارد و دیگر با مشکل فراموشی رمز‌های عبور مواجه نشوید.

در حالی که استفاده از برنامه‌های مدیریت رمز ورود، تابع وارد کردن خودکار رمز ورود وبسایت‌ها توسط برنامه است اما همچنان بهترین راه وارد کردن رمز ورود ویندوز توسط خود شما به صورت دستی است تا در شرایط اضطراری نیز به آن دسترسی داشته باشید. پس می‌توانید از طریق گوشی موبایل خود و یا یک کامپیوتر دیگر نسبت به نگهداری از رمز عبور ویندوز اقدام کنید. این کار هم عاقلانه‌تر است و هم اغلب مفید‌تر.

نکته دیگر اینکه اگر شما از حساب مایکروسافت استفاده نمی‌کنید در نظر داشته باشید که بهتر است یک حساب کاربری مایکروسافت برای خود ایجاد کنید تا در صورت لزوم بتوانید از طریق آن برای بازیابی رمز عبور ویندوز استفاده کنید. شما همچنین می‌توانید به جای رمز عبور از یک پین‌کد (PIN ) برای ورود به ویندوز استفاده کنید. استفاده از پین‌کد بسیار راحت‌تر از تایپ یه رمز طولانی است!

در آخر شما حتی می‌توانید یک دیسک بازیابی رمز عبور برای ویندوز‌تان تهیه کنید و در صورت فراموش کردن رمز عبور از آن برای بازیابی و ورود به سیستم استفاده کنید. این روش نیز بسیار بسیار ساده و راحت است.

نوشته فراموش کردن رمز کامپیوتر در ویندوز ۱۰ اولین بار در موزیک دان. پدیدار شد.


در مورد دیاگنوستیک چه می دانید؟ دیاگنوستیک به معنای پیدا کردن علت یک اختلال است، نه فقط نام بردن از آن. پزشکی اغلب به عنوان  علمی و هنری در نظر گرفته می شود زیرا شناسایی دلایل اساسی بیماری و ایجاد دیاگنوستیک نیازمند آن است که پزشکان مراقبت های بهداشتی از ترکیبی از روش علمی، شهود و مهارت های بین فردی (ارتباطات و روابط انسانی) استفاده کنند. در این مقاله از بخش پزشکی و تجهیزات پزشکی و آزمایشگاهی موزیک دان به بررسی دیاگنوستیک می پردازیم.

دیاگنوستیک

دیاگنوستیک چیست؟

دیاگنوستیک مبتنی بر قدرت مشاهده، مهارت های گوش دادن و ارتباطات، توانایی تحلیلی، دانش آناتومی انسان (ساختار و قسمتهای بدن انسان) و فیزیولوژی (عملکردها و فرآیندهای زیستی سیستم های بدن) و درک مسیر طبیعی بیماری است. سردبیران چاپ شانزدهم اصول پزشکی داخلی هاریسون، عنوان می کنند دیاگنوستیک نیاز به یک روش منطقی برای حل مسئله دارد که شامل تجزیه و تحلیل و تولید است. به عبارت دیگر، پزشکان باید اطلاعاتی را که از سابقه پزشکی بیمار، معاینه جسمی و نتایج آزمایش آزمایشگاهی بدست می آورند به طور منظم تقسیم کنند و سپس آن را مجدداً در الگویی از علایم تعریف شده جمع آوری کنند (گروهی از علائم که بطور جمعی یک بیماری را توصیف می کنند).


بیشتر بدانید:تشخیص علائم بیماری از روی چهره افراد


دیاگنوستیک و سوابق پزشکی

دستیابی به یک تاریخچه کامل و دقیق پزشکی اولین قدم در روند دیاگنوستیک است. در حقیقت، بسیاری از کارمندان مراقبت های بهداشتی (پزشکان، پرستاران و متخصصان بهداشت وابسته) بر این باورند که سابقه پزشکی بیمار کلید اصلی دیاگنوستیک است و معاینه فیزیکی و نتایج هر آزمایش دیاگنوستیکی (تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی خون یا ادرار، اشعه ایکس یا سایر مطالعات تصویربرداری) به سادگی برای تأیید دیاگنوستیک داده شده بر اساس سوابق پزشکی انجام می شود.

سابقه پزشکی با استفاده از داده های جمع آوری شده در طول مصاحبه پزشک با بیمار تهیه می شود. سابقه پزشکی همچنین ممکن است شامل اطلاعات مربوط به فرم تاریخچه سلامتی یا پرسشنامه سلامتی باشد که بیمار قبل از ویزیت با پزشک تکمیل کرده است. اهداف گرفتن سابقه پزشکی به شرح زیر می باشد:

  • هر علامت، شکایت و مشکل ظاهرشده را لیست کرده و شرح دهید و اولویت بندی کنید.
  • وضعیت احساسی بیمار را همانطور که در صدا، وضعیت و حالت رفتاری وی منعکس می شود، ارزیابی کنید.
  • ارتباط برقرار کنید و اعتماد، درک و راحتی بین ارتباطات پزشک و بیمار (یا پرستار و بیمار) را تقویت کنید.

پزشک معالج علاوه بر اینکه تاریخچه کلیه مشکلات پزشکی و بیماری های قبلی را به دست می آورد، سؤالاتی را جهت اطلاع از تاریخچه بیماری یا شکایت فعلی مطرح می کند تا در مورد چگونگی و زمان شروع آن، ماهیت علائم، عوامل تشدید کننده و تسکین دهنده، تأثیر آن بر عملکرد و هرگونه اقدامات خودمراقبتی دریافتی آگاهی یابد.

سابقه پزشکی همچنین شامل بررسی سیستم های فیزیولوژیکی مانند قلب و عروق (مربوط به قلب و گردش خون)، معده ای روده ای (GI : اختلالات گوارشی)، روانپزشکی (سلامت روانی و عاطفی) و سیستم های عصبی ( ناهنجاری های مغزی و عصب) از طریقی که ممکن است بیمار علائم بیماری را تجربه کند. بررسی مکرر ارگان های بدن به پزشک کمک می کند تا اطلاعاتی را برای ارزیابی شدت مشکل موجود به دست آورد و دیاگنوستیک را تایید کند.

از آنجا که به ارزیابی بیمار از نظر شدت، مدت و سایر خصوصیات علائم و همچنین خاطرات بیمار و تفسیر بیماری های گذشته متکی است، سابقه پزشکی اطلاعات ذهنی را به پزشک ارائه می دهد. به همراه یافته های عینی از طریق معاینه فیزیکی و سایر آزمایش های دیاگنوستیکی، به پزشکان جهت دیاگنوستیک صحیح بیماری کمک می کند.

دیاگنوستیک

دیاگنوستیک و معاینه فیزیکی

کتابخانه ملی پزشکی انستیتوی ملی بهداشت ایالات متحده، معاینه فیزیکی را “روند معاینه بدن بیمار برای تعیین وجود یا عدم وجود مشکلات جسمی” تعریف می کند. این شامل معاینه (دیدن)، لمس (احساس)، شنیدن (گوش دادن)، و ضربه زدن برای تولید صداها می باشد.


بیشتر بدانید: علائم بیماری دیسک کمر


دیاگنوستیک و علایم حیاتی

در کلینیک یا مرکز پزشکی مستقر در مطب، معاینه جسمی ممکن است از طریق اندازه گیری علائم حیاتی بیمار درجه حرارت، تنفس، نبض و فشار خون توسط پرستار یا دستیار پزشکی آغاز شود. دما با استفاده از دماسنج اندازه گیری می شود. دمای طبیعی دهان (اندازه گیری شده توسط دماسنج در دهان) ۶/ ۹۸ درجه فارنهایت یا ۳۷ درجه سانتیگراد است. همچنین دما ممکن است به صورت مقعدی، زیر بازو (زیر بغل) یا توسط یک دماسنج الکترونیکی از گوش اندازه گیری شود. تنفس با مشاهده میزان تنفس بیمار اندازه گیری می شود.

پزشک علاوه بر تعیین میزان تنفس (تعداد نرمال برای یک بزرگسال دوازده تا بیست تنفس در دقیقه است)، هرگونه مشکل تنفسی را نیز مورد توجه قرار می دهد. نبض و ریتم آن با فشردن شریان رادیال مچ دست بیمار در حال استراحت ارزیابی می شود. میزان نبض نرمال حالت استراحت، بین شصت تا صد ضربان در دقیقه است و ریتم باید در فاصله بین دو ضربان نظم داشته باشد.  ضربان نبض های بالاتر از صد ضربه در دقیقه را تاکی کاردی می نامند و میزان پایین تراز شصت ضربه در دقیقه را برادی کاردی می نامند. برخی از تغییرات در پالس طبیعی تلقی می شوند و نشانه بیماری نیستند.

ورزشکارانی که در سطح بالایی از تمرینات بدنی فعالیت دارند، اغلب در زمان استراحت ضربان نبض کمتر از شصت ضربه در دقیقه دارند. به همین ترتیب، نبض در پاسخ به ورزش یا استرس عاطفی بطور طبیعی افزایش می یابد. فشار خون با استفاده از یک کاف قابل باد شدن اندازه گیری می شود، که همچنین به عنوان اسفیگمومانومتر شناخته می شود. فشار خون به صورت میلی متر جیوه اندازه گیری می شود. دو عدد ثبت می شود فشار سیستولیک که عدد بالایی فشارخون است و بیانگر فشار اولین ضربان شنیده شده در شریان است.

شماره پایینی فشاری است که در آن دیگر صدای ضربانی شنیده نمی شود و به آن فشار دیاستولیک گفته می شود. مشابه تعداد نبض، فشار خون در پاسخ به ورزش و استرس عاطفی متغیر است. به طور معمول، فشار خون سیستولیک در یک فرد بزرگسال کمتر از۱۴۰ میلی متر جیوه و فشار خون دیاستولیک کمتر از ۹۰ میلی متر جیوه است. تکرار ثبت فشار خون بالاتر از ۹۰/۱۴۰ میلی متر جیوه منجر به دیاگنوستیک هایپرتنسیون (فشار خون بالا) می شود.

دیاگنوستیک و بررسی سر و گردن

معاینه فیزیکی سر و گردن شامل بررسی از سر (شامل پوست و مو)، گوش، بینی، گلو و گردن است. ابزاری به نام اتوسکوپ برای بررسی کانال گوش و غشای تمپانیک برای تورم، قرمزی، ضایعات، شستشو، تخلیه یا ناهنجاری استفاده می شود. با بررسی گلو، پزشک به دنبال ناهنجاری ها می گردد و با فشار دادن زبان می توان دهان، اوروفارنکس و لوزه ها را معاینه کرد. پزشک برای بررسی زنجیره های غدد لنفاوی (که به عنوان “غدد لنفاوی” نیز شناخته می شود و مایعی به نام لنف را فیلتر میکند) که در جلو و پشت گوش، نزدیک فک و پایه گردن فعالیت می کنند، به هر زخم، عدم تقارن یا توده (توده یا برآمدگی ) در گردن توجه می کند. پزشک همچنین غده تیروئید (بزرگترین غده سیستم غدد درون ریز، که در محل اتصال حنجره و نای قرار دارد) را معاینه و لمس می کند.

دیاگنوستیک

دیاگنوستیک و معاینه چشم

معاینه چشم شامل یک تست بینایی و معاینه بینایی از چشم و مناطق اطراف آن برای ناهنجاری ها، تغییر شکل ها و علائم عفونت است. دو عدد شدت بینایی (دید) را توصیف می کنند. عدد اول فاصله ( با معیار فوت ) ای است که بیمار از نمودار آزمون ایستاده است و عدد دوم فاصله ای است که چشم می تواند یک خط حروف را از نمودار آزمون بخواند. از آنجا که ۲۰/۲۰ بینایی طبیعی محسوب می شود، یک فرد با دید ۶۰/۲۰ می تواند یک خط حروف از فاصله بیست فوت را بخواند که شخص با دید طبیعی می تواند از فاصله شصت فوت دورتر از نمودار آزمون آن را بخواند. پزشک با استفاده از افتالموسکوپ، ساختارهای داخلی چشم را با مشاهده مردمک معاینه می کند.


بیشتر بدانید:آیا با علائم بیماری ام اس آشنایی دارید؟


دیاگنوستیک و قفسه سینه و ریه ها

معاینه قفسه سینه و ریه روی شناسایی اختلالات تنفسی تمرکز دارد که شامل دم و بازدم است. تغییر در طول هرکدام می تواند نشانه بیماری باشد. به عنوان مثال، طولانی شدن مدت بازدم ممکن است نتیجه انسداد راه هوایی به دنبال آسم باشد. دق کردن روش ضربه زدنی است که برای تولید صداها بر روی دیواره قفسه سینه به کار می رود که ممکن است از نرمال، مبهم یا رزونانس قوی دیاگنوستیک داده شود. صداهای مبهم ممکن است وجود پنومونی (عفونت ریه ها) را نشان دهد، در حالی که صدای با رزونانس قوی، ممکن است از نشانه های ریوی روی هم افتاده (پنوموتوراکس) یا آمفیزم (بیماری باشد که آلوئول های کیسه های هوای میکروسکوپی– ریوی از بین می روند).

پزشک صداهای تنفس را با استفاده از استوسکوپ می شنود. گوش دادن با استوتسكوپ را auscultation مي گويند. کاهش صداهای تنفسی ممکن است علائمی از آمفیزم یا پنوموتوراکس باشد (جمع شدن هوا یا گاز در قفسه سینه که باعث فروپاشی بخش یا همه ریه ها می شود)، در حالی که ایجاد خس خس سینه بلند با آسم مرتبط است. دستگاه دیگری که برای تعیین تنفس بیماران مبتلا به آسم مورد استفاده قرار می گیرد، جریان سنج هوا است. بعد از تنفس عمیق، بیمار در جریان سنج می دمد و سرعت بازدم را اندازه می گیرد.

دیاگنوستیک و کمر و اندام ها

معاینه کمر و اندام ها (بازوها و پاها) بر آناتومی سیستم اسکلتی عضلانی تمرکز دارد. گروههای اصلی عضلانی و تمام مفاصل مورد بررسی قرار می گیرند و ضربان های بازوها، پاها و روی پا (به ترتیب رادیال، تیبیال خلفی و دورسال پدیس) بررسی می شوند تا از خونرسانی کافی به اندام ها اطمینان حاصل شود. زمان پرشدن مویرگی روش دیگری برای ارزیابی خونرسانی کافی است. برای انجام این کار، پزشک ناخن دست یا پای بیمار را فشار می دهد تا زمانی که رنگ پریده گردد و بعد از برداشتن فشار، مدت زمان برگشت رنگ را مورد مشاهده کند. مدت زمان طولانی پر شدن مویرگی ممکن است نشانه بیماری عروق محیطی یا شریان مسدود شده باشد.

دیاگنوستیک

دیاگنوستیک و سیستم قلبی و عروقی

معاینه سیستم قلبی عروقی بر میزان و ریتم نبض شریان های رادیال و کاروتید (واقع در مچ و گردن)، فشار خون و صداهای مرتبط با جریان خون در شریان های کاروتید و قلب متمرکز است. پس از اندازه گیری و ثبت تعداد و ریتم نبض های رادیال و کاروتید، پزشک ممکن است با یک استوسکوپ به صداهای غیرطبیعی موجود در شریان های کاروتید گوش کند. صداهای تندی که بروئیت نامیده می شوند، ممکن است نشان دهنده باریک شدن شریان ها و افزایش خطر سکته مغزی باشد.

معاینه همچنین مستلزم ارزیابی فشار ورید ژوگولار و گوش دادن به صداهای قلب توسط استوتسکوپ است. سوفل های قلبی، ضربه ها و صداهای دیگر صداهای غیر طبیعی قلب هستند که با عملکرد دریچه های قلب مرتبط هستند. برخی از سوفول ها “بی ضرر” (تغییرات طبیعی) تلقی می شوند، در حالی که برخی دیگر نشانگر نقص جدی دریچه های قلبی هستند.

معاینه شکم

بررسی شکم بر شکل و حرکت شکم و وجود زخم ها، ضایعات، بثورات و فتق ها (بیرون زدگی اندام از طریق دیواری که معمولاً آن را محصور می کند) تمرکز دارد. پزشک معالج با استفاده از یک استوسکوپ به شریان هایی که خون کلیه ها را تأمین می کنند، آئورت (شریان اصلی که به غیر از ریه ها خون همه اندام ها را تأمین می کند) و صداهای روده گوش می دهد.

دق کردن شکم که صدای مبهمی ایجاد می کند ممکن است نشان دهنده یک ناهنجاری مانند توده شکمی باشد. همچنین برای تعیین اندازه کبد (بزرگترین غده بدن که با تولید صفرا به هضم چربی ها کمک می کند) از دق استفاده می شود که در یک فرد بالغ سالم شش تا دوازده سانتی متر اندازه گیری می شود. وسعت صداهای مبهم در اطراف کبد یا طحال (ارگانی در سمت چپ بدن، زیر دیافراگم، که باعث فیلتر و ذخیره خون می شود) ممکن است نشانگر بزرگ شدن این اندام ها باشد.


بیشتر بدانید:علائم بیماری رفلاکس را جدی بگیرید


دیاگنوستیک و معاینه پستان و لگن

معاینه بصری پستان بر روی تقارن، تورم یا تغییر رنگ پوست و وضعیت نوک پستان تمرکز دارد. معاینه دستی پستان با لمس کردن بافت سینه به آرامی و روشمند در همپوشانی با نوارهای عمودی با استفاده از حرکات دایره ای کوچک از خط میانی تا زیر بغل انجام می شود. پزشک معالج نوک سینه را فشار می دهد تا ببیند که آیا تخلیه (مایعات) وجود دارد و همچنین جهت بررسی وجود گره های لنفاوی زیر بغل را لمس می کند. معاینه لگن اغلب پس از معاینه پستان، در طی معاینه جسمی خانم انجام می شود. در این زمان معمولاً نمونه ای از بافت برای پاپ اسمیر تهیه می شود که از نظر میکروسکوپی سلولهای سرطانی دهانه رحم در آزمایشگاه سلول شناسی بررسی می شود.

دیاگنوستیک

بررسی وضعیت عصبی و ذهنی

معاینه نورولوژیک شامل وضعیت ذهنی، اعصاب مغزی ( بویایی، بینایی، حرکتی چشمی،قرقره ای، سه قلو، ابدوسنس، صورتی، دهلیزی حلزونی، زبانی حلقی، واگ، فرعی، زیرزبانی )، قدرت عضلانی، جهت یابی و راه رفتن، واکنش ها و حس ها می باشد. به طور کلی، اعصاب جمجمه با مشاهده ارزیابی می شوند زیرا پزشک از بیمار می خواهد که استفاده از آنها را نشان دهد. به عنوان مثال، ممکن است عصب صورت با تماشای بیماران در حال باز کردن دهان وفشردن دندان ها به هم آزمایش شود.

پزشک همچنین با استفاده ازقرار دادن اشیاء تیز و کند در صورت که توسط شاخه های سه قلو عصب دهی می شود، از بیمار میخواهد تا آن دو را دیاگنوستیک دهد. سرانجام، پزشک به آرامی قرنیه بیمار را لمس می کند تا چشمک زدن بیمار را مشاهده کند رفلکس قرنیه وجود دارد یا خیر. ارزیابی سیستم حرکتی شامل ارزیابی تقارن عضلات، قوام، قدرت، حرکت و هماهنگی است. بیماران با مهارت های مختلف و پیاده روی بررسی می شوند. رفلکس ها به صورت “عادی”، “کم فشار” یا “بیش فعالی” مورد آزمایش و درجه بندی قرار می گیرند.

نمونه ای از آزمایش رفلکس زمانی است که پزشک برای مشاهده انقباض عضله چهار سر ران و کشش زانو در ران به تاندون پاتلار درست در زیر زانو ضربه می زند. معاینه سیستم حسی مشخص می کند که در کدام قسمت از بدن حس وجود دارد. پزشک ممکن است برای ارزیابی توانایی بیماران در درک دقیق احساس از لرزش چنگال تنظیم یا اشیاء گرم، سرد یا تیز استفاده کند. پزشک همچنین ممکن است توانایی افتراق توانایی تفسیر دقیق لمس و موقعیت– را با ردیابی یک عدد در کف دست بیمار و درخواست از بیمار جهت مشخص کردن آن آزمایش کند.

ارزیابی اولیه وضعیت روانی با هدف تعیین هوشیاری بیمار، حافظه فوری و کوتاه مدت و توانایی پیروی از دستورات کلامی و نوشتاری ساده انجام می شود. اگر بیمار بتواند زمان، مکان و فرد را به طور دقیق دیاگنوستیک دهد، “هوشیار” در نظر گرفته می شوند. خاطرات فوری و کوتاه مدت وقتی آزمایش می شود که پزشک سؤال های ساده ای را برای پاسخ به بیمار ایجاد کند و توانایی پیروی از دستورات با مشاهده انجام وظایف در پاسخ به دستورالعمل های کلامی یا کتبی توسط بیماران ارزیابی می شود.

آزمون های دیاگنوستیکی

پس از اتمام معاینات فیزیکی و سوابق، پزشک معالج اغلب در مورد علت بیماری و دیاگنوستیک نسبتاً مطمئن است. با این حال، مواردی اتفاق می افتد که تاریخچه و معاینه جسمی به بیش از یک دیاگنوستیک ممکن اشاره می کنند. در چنین مواردی، پزشک “دیاگنوستیک افتراقی” را به کار می گیرد که لیستی از چندین دیاگنوستیک احتمالی است. سپس پزشک ممکن است آزمایش های دیاگنوستیکی خاص را برای محدود کردن لیست دیاگنوستیک درخواست دهد. نتایج این آزمایشات با توجه به تاریخچه بیمار و معاینه جسمی ارزیابی می شوند.

چندین آزمایش دیاگنوستیکی وجود دارد آزمایش خون، اشعه ایکس، اسکن توموگرافی کامپیوتری (CT)، سونوگرافی، تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی (MRI) به پزشک معالج جهت دیاگنوستیک علت بیماری کمک می کند. برای پزشکان مهم است که آزمایش هایی را انتخاب کنند که نه تنها درک آنها از بیماری را بهبود می بخشد بلکه تصمیمات درمانی را نیز تحت تأثیر قرار می دهد. برای تصمیم به درخواست آزمایش دیاگنوستیکی خاص، علاوه بر خطرات آن برای بیمار و هزینه های آن از نظر زمان و هزینه باید صحت، اعتبار، حساسیت و ویژگی آزمایش را نیز در نظر داشت.

دیاگنوستیک

اطمینان و اعتبار آزمون های دیاگنوستیکی

قابلیت اطمینان آزمایش دیاگنوستیکی به توانایی تست جهت تکرار و تولید نتایج معادل در شرایط قابل مقایسه اشاره دارد. یک آزمایش قابل اطمینان ثابت و بدون تناقض است و هر بار که با همان بیماران در همان شرایط استفاده می شود، به همان روش اندازه گیری می کند. به عنوان مثال، یک مقیاس تعادل خوب کالیبره شده یک ابزار قابل اعتماد برای اندازه گیری وزن بدن است.

اعتبار صحت آزمون دیاگنوستیکی است. این درجه ای است که تست دیاگنوستیکی بیماری، سطح خون یا سایر خصوصیت یا ویژگی را که برای دیاگنوستیک آن انجام می شود، اندازه گیری می کند. یک آزمایش دیاگنوستیکی معتبر، آزمایشگاهی است که می تواند بین مبتلایان و غیرمبتلایان به این بیماری تمایز قائل شود. دو مؤلفه درباه اعتبار وجود دارد: حساسیت و اختصاصی بودن.

حساسیت و اختصاصی بودن تست های دیاگنوستیکی

حساسیت به توانایی آزمایش در شناسایی افراد مبتلا به این بیماری اشاره دارد. اختصاصی بودن، به عبارتی دیگر، به توانایی آزمایش در شناسایی افرادغیر مبتلا به این بیماری، اشاره دارد. در حالت ایده آل، آزمایش های دیاگنوستیکی بسیار حساس و بسیار اختصاصی خواهند بود، بنابراین افراد آزمایش شده را مثبت یا منفی طبقه بندی دقیق می کنند. با این حال، در عمل حساسیت و اختصاصی بودن غالباً به طور معکوس مرتبط هستند بیشتر آزمایشات با سطح حساسیت بالا از اختصاصیت کمی برخوردارند و برعکس نیز صادق است.

می توان با توجه به حساسیت و اختصاصی بودن تست، احتمال نادرست بودن نتیجه آزمایش را ارزیابی کرد. به عنوان مثال، اگر حساسیت تست ۹۵٪ باشد، وقتی ۱۰۰ بیمار مبتلا به این بیماری آزمایش شوند، نود و پنج نفرآزمایش مثبت و پنج نفر آزمایش “منفی کاذب” را خواهند داشت آنها مبتلا به بیماری هستند ولی دیاگنوستیک داده نشده اند. اما اگر یک آزمایش ۹۰٪ اختصاصی داشته باشد، وقتی صد نفر سالم و بدون بیماری آزمایش شوند، نود نفر نتیجه آزمایش منفی را دریافت می کنند و به ده نفر نتایج “مثبت کاذب” داده می شوند این بیماری را ندارند اما این آزمایش به طور نادرست آنها را به عنوان مثبت طبقه بندی کرده است.

مزایای آزمایش های بسیار حساس این است که آنها نتایج منفی کاذب کمی دارند و افرادی که آزمایش منفی می کنند تقریباً به طور کاملا از منفی بودن اطمینان دارند. آزمایشات بسیار حساس ممکن است به عنوان اقدامات غربالگری اولیه برای بیماری هایی که برای دیاگنوستیک زودهنگام از اهمیت حیاتی برخوردار است، مانند آزمایش غربالگری ایمنی مرتبط با آنزیم (ELISA)، آزمایش غربالگری برای ویروس نقص ایمنی انسانHIV)) که ویروس تولید سندرم نقص ایمنی اکتسابی (AIDS) راتولید میکند به کار برود.

در مقابل، آزمایشات بسیار اختصاصی نتایج مثبت بسیار کمی را نشان می دهد و افرادی که آزمایش شان مثبت است، تقریباً از مثبت بودن مطمئن هستند. آزمایش های با اختصاصیت بالا هنگام تأیید دیاگنوستیک و در مواردی که خطرات درمانی زیاد است، مفید است مانند آزمایش وسترن بلات که برای تأیید وجود ویروس نقص ایمنی انسانی پس از شناسایی توسط آزمایش بسیار حساس اما با اختصاصیت کم الیزا است.

آزمایشات آزمایشگاهی که ویراستاران اصول پزشکی داخلی هاریسون عنوان کرده اند وجود تعداد فزاینده و در دسترس بودن آزمایش های آزمایشگاهی پزشکان و سایر متخصصین مراقبت های بهداشتی را ترغیب کرده است که به طور فزاینده به آنها به عنوان ابزارهای دیاگنوستیکی اعتماد کنند. آزمایشات آزمایشگاهی آسان هستند، اقدامات غربالگری به راحتی اندازه گیری می شود زیرا ممکن است چندین آزمایش روی یک نمونه واحد خون انجام شود و نتایج غیر طبیعی آزمایش می تواند سرنخ های ارزشمندی برای دیاگنوستیک داشته باشد.

دیاگنوستیک

برای اهداف غربالگری (برای دیاگنوستیک بیماری در مراحل اولیه، قبل از ایجاد علائم)، پزشک ممکن است انواع آزمایش خون را از جمله موارد زیر درخواست دهد:

 قند خون ناشتا:

این آزمایش یک آزمایش غربالگری و دیاگنوستیکی برای دیابت است. مقادیر مداوم بیشتر از ۱۲۶ میلی گرم در دسی لیتر نشان دهنده دیابت است.

تست کلسیم

میزان کلسیم خون در نتیجه فعالیت بیش از حد غدد پاراتیروئید افزایش می یابد.

اندازه گیری لیپیدها

افزایش کلسترول، تری گلیسیریدها و لیپوپروتئین های با چگالی کم با افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی همراه هستند.

 هورمون تحریک کننده تیروئید (TSH)

سطح بالای (TSH) نشان دهنده هیپوتیروئیدی (کم کاری غده تیروئید) است و سطح غیر طبیعی پایین آن نشان دهنده هیپرتیروئیدی (فعالیت بیش از حد غده تیروئید) است.

 VDRL (آزمایش آزمایشگاهی بیماری مقاربتی) یا RPR (واکنش سریع پلاسما)

که این آزمایش ها برای دیاگنوستیک سیفلیس، بیماری مسری جنسی، می باشد.

 HIV

که برای غربالگری وجود ویروس عامل ایدز است.

PSA (آنتی ژن اختصاصی پروستات)

این آزمایش خون برای غربالگری سرطان پروستات و نظارت بر درمان بیماری استفاده می شود.

 خون در مدفوع

این آزمایش برای وجود خون در مدفوع است که می تواند نشانه ای از سرطان روده بزرگ باشد.

تکنیک های تصویربرداری دیاگنوستیکی

مطالعات تصویربرداری شکل دیگری از آزمایشات دیاگنوستیکی است. در گذشته، تمام مطالعات تصویربرداری دیاگنوستیکی با استفاده از پرتوهای یونیزه کننده (اشعه ایکس) بدست می آمده و روی فیلم شفاف ضبط شده اند. مطالعات تصویربرداری مدرن مانند سونوگرافی و تصویربرداری با رزونانس مغناطیسی (MRI) از اشعه غیر یونیزه کننده استفاده می کند و می تواند به صورت دیجیتالی ضبط شود، در مانیتورهای رایانه مشاهده شود، از طریق پست الکترونیکی ارسال شود و در دیسک های فشرده، نوار دیجیتال یا فیلم شفاف ذخیره شود. اکثر مطالعات تصویربرداری بدون درد هستند و خطر کمی را برای بیماران به غیر از قرار گرفتن در معرض اشعه ایجاد می کند.

دیاگنوستیک

اشعه ایکس و سونوگرافی

تصاویر تولید شده توسط پرتوهای ایکس نتیجه تغییر میزان جذب اشعه در بافتهای مختلف بدن است کلسیم موجود در استخوان دارای بیشترین جذب اشعه ایکس است، بافتهای نرم مانند چربی کمتر جذب میکنند و هوا کمترین میزان را جذب می کند. عکس اشعه ایکس قفسه سینه، که تصاویری از ریه ها، دنده ها، قلب و دیافراگم را ارائه می دهد از جمله پردرخواست ترین عکس مطالعات تصویربرداری هستند. برای مشاهده بافتهایی که به طور عادی روی اشعه ایکس قابل مشاهده نیستند، مواد حاجب مانند باریم و ید ممکن است وارد بدن شوند.

به عنوان مثال، مواد کنتراست اغلب برای مطالعات تصویربرداری از دستگاه گوارش جهت دیاگنوستیک اختلالات گوارشی استفاده می شوند. یکی دیگر از کاربردهای متداول پرتوهای دیاگنوستیکی ایکس، اندازه گیری چگالی استخوان است. اندازه گیری توده استخوانی (همچنین به آن تراکم معدنی استخوان نیز گفته می شود) برای ارزیابی خطر شکستگی استخوان انجام می شود. چگالی استخوان معمولاً در ستون فقرات، لگن و یا مچ اندازه گیری می شود زیرا شایع ترین محل های شکستگی های ناشی از پوکی استخوان هستند، بیماری که در آن استخوان ها ضعیف، نازک، شکننده و احتمال شکستن شان بیشتر می شود.

همچنین ماموگرافی به فناوری اشعه ایکس متکی است تا بتواند با دقت تغییرات یا ناهنجاری های موجود در بافت پستان که با لمس دست احساس نمی شود را کشف کند. یکی دیگر از تکنیک های تصویربرداری برای معاینه پستان، سونوگرافی است که می تواند به طور دقیق تومورهای جامد (ادم ها یا توده ها) را از کیست های پر از مایعات دیاگنوستیک دهد.

تصاویر سونوگرافی با استفاده از گرمای منعکس شده از بافتهای بدن در پاسخ به امواج صوتی با فرکانس بالا تولید می شوند. در حالی که اشعه ایکس برای معاینه استخوان ایده آل است، از سونوگرافی برای معاینه بافت نرم مانند تخمدان ها، رحم، پستان و پروستات استفاده می شود. برای دیدن استخوان ها مناسب نیست، زیرا بافت های حاوی کلسیم مانند استخوان به جای اینکه منعکس شوند، موج می زنند.

روش های دیاگنوستیکی

سایر آزمایشات دیاگنوستیکی که معمولاً برای غربالگری وجود بیماری انجام می شود شامل موارد زیر است:

کشت گلو

از این آزمایش برای تعیین اینکه آیا باکتری های استرپتوکوک پیروژن (که معمولاً به آن استرپ گفته می شود ) علت گلودرد است استفاده می شود. برای به دست آوردن نمونه ای از مخاط در گلو، پزشک سواب را به پشت گلو می کشد و آن را در یک لوله قرار می دهد. این سواب به یک کشت که در آزمایشگاه برای رشد باکتریها مورد بررسی قرار می گیرد، منتقل می شود. نتایج این آزمون طی دو یا سه روز به دست می آید. تست استرپ “سریع” که نتایج را در یک دقیقه نشان می دهد نیز وجود دارد.

آنالیز و کشت ادرار— معاینه شیمیایی و میکروسکوپی ادرار امکان شناسایی عفونت، دیابت و وجود خون در ادرار را می دهد.

کولونوسکوپی

پزشک با استفاده از یک لوله بلند که دارای لنز است، می تواند کل روده بزرگ را معاینه کند. شناسایی و حذف پولیپ ها، دیاگنوستیک سرطان، و دیاگنوستیک علل دیگر وجود خون در مدفوع، درد شکم و اختلالات گوارشی. جهت آمادگی برای کولونوسکوپی، بیماران باید روده خود را قبل از معاینه کاملاً خالی کنند.

سیگموئیدوسکوپی انعطاف پذیر

این آزمایش شبیه به کولونوسکوپی در استفاده از لوله مجهز به دوربین برای بررسی روده بزرگ است. با این وجود، چون طول کوتاهتری از یک کولونوسکوپ دارد، امکان دید کل روده بزرگ وجود ندارد. از طریق سیگموئیدوسکوپ انعطاف پذیر، پزشک می تواند تنها سیگموئید (قسمت پایین) روده بزرگ را برای شناسایی پولیپ ها و سرطان ها معاینه کند.

دیاگنوستیک

نوار قلبی

این تست عملکرد الکتریکی قلب را مورد بررسی قرار می دهد، ریتم های غیر طبیعی قلب را دیاگنوستیک می دهد و به دیاگنوستیک انفارکتوس میوکارد (حمله قلبی) و سایر بیماری های قلبی کمک می کند.

آزمایش دیاگنوستیکی قبل از تولد

سونوگرافی به طور معمول برای نظارت بر پیشرفت بارداری استفاده می شود. اندازه، سلامتی و وضعیت جنین را ارزیابی می کند و برخی از نقایص هنگام تولد را دیاگنوستیک می دهد. سونوگرافی جنین در پیش بینی چندین زایمان (بیش از یک نوزاد) کمک می کند و بعضی اوقات اطلاعاتی در مورد جنسیت کودک متولد نشده ارائه می دهد. نمونه برداری از برآمدگی کوریونی (CVS) متخصصین زایمان و پریانتولوژیست ها ( پزشکان متخصص در ارزیابی و مراقبت از مادران و نوزادان با ریسک بالا) را قادر می سازد تا پیشرفت بارداری را در تریمستر اول (سه ماه اول) ارزیابی کنند.

پزشک یک لوله کوچک و انعطاف پذیر به نام سوند را از طریق دهانه رحم عبور می دهد تا بافت برآمدگی کوریونی را خارج کند سلولهایی که به جفت تبدیل می شوند و از نظر ژنتیکی با سلولهای نوزاد یکسان هستند. این سلول ها در آزمایشگاه برای نشانه های اختلالات ژنتیکی مانند فیبروز کیستیک، سندرم داون، بیماری تی ساکس و تالاسمی مورد آزمایش قرار می گیرند. نتایج آزمایش طی هفت تا چهارده روز به دست می آید. CVS اطلاعات دیاگنوستیکی مشابه آمنیوسنتز را در اختیار شما قرار می دهد. با این حال خطرات (سقط جنین، عفونت، خونریزی واژن، نقص هنگام تولد) مرتبط با CVS کمی بیشتر است.

آمنیوسنتز شامل تجزیه و تحلیل نمونه ای از مایعات است که جنین را در رحم احاطه می کند. این مایع هنگامی حاصل می شود که پزشک سوزن توخالی را از طریق دیواره شکم و دیواره رحم وارد کند. مانند CVS نمونه های آمنیوسنتز و آنالیز سلول ها از کودک گرفته می شود تا اینکه والدین بتوانند از ناهنجاریهای کروموزومی و جنسیت کودک متولد نشده آگاه شوند نتایج معمولاً حدود دو هفته پس از انجام آزمایش به دست می آید. آزمایشهای خونی نیز برای کمک به دیاگنوستیک ناهنجاری های جنین وجود دارد.

آزمایش تقویت شده آلفا فتوپروتئین (همچنین به آن غربالگری سه گانه نیز گفته می شود) میزان پروتئین و هورمون های تولید شده توسط جنین را اندازه گیری می کند و می تواند برخی از نقایص هنگام تولد مانند سندرم داون و نقص لوله عصبی را شناسایی کند. دو مورد از مهمترین نقص لوله عصبی آنسفالی (عدم وجود قسمت زیادی از مغز) و اسپاینا بیفیدا (رشد ناقص پشت و ستون فقرات) است. نتایج آزمایش طی دو تا سه روز در به دست می آید. به زنانی که نتایج غیرطبیعی دارند، اغلب توصیه می شود آزمایشات دیاگنوستیکی دیگری مانند CVSیا آمنیوسنتز را انجام دهند.

دیاگنوستیک

دیاگنوستیک بیماری ذهنی

برخلاف مشکلات سلامت جسمی و وضعیت های پزشکی، هیچ آزمایش آزمایشگاهی مانند تجزیه و تحلیل خون و ادرار یا اشعه ایکس برای کمک به پزشکان در دیاگنوستیک قطعی بیماریهای روانی وجود ندارد. درعوض پزشکان عموماً برای ارزیابی روحیه، انگیزه ها و تفکرات بیماران، به دقت به شکایات گوش می کنند و به مشاهده رفتار آنها می پردازند. بعضی اوقات اختلالات روانی ممکن است همراه با شکایات جسمی یا وضعیت های پزشکی باشد. وجود بيش از يك بيماري يا اختلال به عنوان عارضه همراه بیان می شود.

اگرچه در مورد ویژگی ها و خصوصیات شخصیتی که در کنار همدیگر برای ساخت سلامت روانی سالم قرار گرفته اند، نظرات روانشناسی متفاوتی وجود دارد، اما از نظر تاریخی تعریف و شناسایی بیماری روانی تا حدودی ساده تر بوده است– انحراف یا عدم وجود سلامت روان. در دیاگنوستیک گسترده بیماری روانی، درباره منشأ، ماهیت و علائم اختلالات روانی– وضعیت های جدی و غالباً طولانی مدت که سبب تغییراتی در شناخت (تفکر)، رفتار یا نقص عملکردی در آنها وجود دارد– نسبت به مشکلات بهداشت روان کوتاه مدت، که شدت کمتری دارند و اغلب خودبخود و بدون درمان برطرف می شوند– اجماع بیشتری وجود دارد.

از آنجا که بسیاری از اختلالات سلامت روان توسط پزشکان مراقبت های اولیه (پزشکان عمومی، پزشکان خانواده، کارآموزان داخلی و کودکان) شناسایی می شوند، سازمان بهداشت جهانی (WHO) دستورالعمل های آموزشی برای کمک به پزشکان در محیط های عمومی پزشکی بر خلاف روانپزشکی یا سایر موارد برای ارزیابی و درمان مشکلات سلامت روان و اختلالات بیماران در مراقبت از آنها تهیه کرده است.

دستورالعمل مصاحبه ارزشیابی ای را به عنوان یک سری سؤالات غربالگری بیان می کند که پاسخهای مثبت نشانگر وجود یک “اختلال روانی شناخته شده” یا “اختلال زیرآستانه ای” است که در آن بیمار به بسیاری از سؤالات پاسخ مثبت می دهد، اما برای پاسخگویی به معیارهای دیاگنوستیکی برای یک اختلال کافی نیست. همانطور که توسط طبقه بندی بین المللی (ICD 10) بیماری های سازمان بهداشت جهان راهنمای اروپایی برای دیاگنوستیک اختلالات روانی تعریف شده است.

در آمریکای شمالی، چاپ چهارم کتابچه راهنمای دیاگنوستیکی و آماری اختلالات روانی ( DSM IV ; واشنگتن، DC: انجمن روانپزشکی آمریکا، ۲۰۰۰) با همان هدف ICD 10  استفاده می شود. پزشکان جهت پرسش سوالات انتها باز که بیماران را ترغیب می کند تا آزادانه احساسات خود را ابراز کنند تشویق می شوند، از محرمانه بودن اطمینان یابند، پاسخ های بیماران را تصدیق کنند و زبان بدن و صدای آنها را از نزدیک بررسی کنند.


با عرض ادب و سلام خدمت دنبال کنندگان مجله موزیک دان امروز با معرفی یک دسر بسیار شیک و سبک و طرز تهیه آن در خدمت شما هستیم.

یک دسر شکلاتی بسیار لذیذ که با کمترین مواد و به مراتب سریع تر از هر موس شکلات دیگری آماده می شود.

مواد لازم آسانترین موس شکلات دنیا

  • شکلات تلخ و شیرین : ۱ پیمانه
  • شیر :  ½ پیمانه
  • سفیده تخم مرغ :۳ عدد بزرگ
  • شکر : ۳ قاشق غذاخوری
  • خامه زده شده شیرین (برای تزیین) :به مقدار لازم

دسر موس شکلاتی

طرز تهیه آسانترین موس شکلات دنیا

شکلات یکی از مواد غذایی خوشمزه و انرژی زا است که کودکان از خوردن آن لذت میبرند، درست کردن این موس شکلاتی خوشمزه کار بسیار ساده ای است و به راحتی میتوانید در منزل درست کرده و میل کنید.

برای درست کردن این موس شکلاتی ابتدا شیر را داخل قابلمه ای ریخته و روی شعله ملایم بگذارید تا گرم شود ، سپس شکر را اضافه کرده هم بزنید تا حل شود و حالا شکلات را در ظرفی خرد کرده به قابلمه اضافه کنید تا شکلات ها آب شود.

قبل از اینکه شیر بجوشد آن را از روی حرارت برداشته و داخل غذا ساز یا مخلوط کن ریخته و مخلوط کنید و تخم مرغ را در ظرفی بشکنید سفیده آن را جدا کرده و داخل مخلوط کن بریزید و خوب هم بزنید تا مواد مخلوط شود.

حالا موس را داخل لیوان های بلند بریزید و روی آن را با خامه زده شده پر کنید و برای تزیین موس از شکلات رنده شده و یک عدد توت فرنگی استفاده کنید.

موس را قبل از سرو داخل یخچال بگذارید.

نکات تکمیلی در مورد آسانترین موس شکلات دنیا

*آسانترین موس شکلات دنیا جزو دسر – کرم و موس میباشد
*زمان آماده سازی مواد اولیه و مایحتاج آن حدودا ۱۵دقیقه
*آسانترین موس شکلات دنیا را می توانید در وعده میان وعده – دسر – سرو کنید .
*توجه نمایید مقدار مواد اولیه و دستور تهیه برای ۴ نفر مناسب میباشد .

نوشته دسر موس شکلاتی اولین بار در موزیک دان. پدیدار شد.


قرنیه یک لایه روشن در قسمت جلوی چشم است که به تجمع نور کمک می کند تا بتوانید به وضوح مشاهده کنید. اگر آسیب ببیند، ممکن است نیاز به تعویض آن داشته باشید. جراح تمام یا بخشی از قرنیه شما را برداشته و آن را با یک لایه سالم از بافت قرنیه دیگر جایگزین می کند. قرنیه جدید از طرف افرادی دریافت می شود که هنگام فوت، این بافت را اهدا کردند. پیوند قرنیه ، که به آن کراتوپلاستی نیز گفته می شود، می تواند باعث به وجود آمدن بینایی و کاهش درد شود. برای آشنایی بیشتر درباره جراحی پیوند قرنیه ادامه این مقاله از چشم و چشم پزشکی موزیک دان را مطالعه نمایید.

پیوند قرنیه

چه کسانی به پیوند قرنیه احتیاج دارند؟

پرتوهای نوری که از طریق قرنیه آسیب دیده عبور می کنند می توانند تحریف شده و دید شما را تغییر دهند. پیوند قرنیه چندین مشکل چشم را اصلاح می کند، از جمله:

  • زخم قرنیه به دلیل آسیب یا عفونت
  • زخم های قرنیه یا “زخم” ناشی از عفونت
  • یک وضعیت پزشکی که باعث بیرون زدگی قرنیه شما می شود (کراتوکونوس)
  • نازک شدن، گرفتگی یا تورم قرنیه
  • بیماری های ارثی چشم مانند دیستروفی فوچ
  • مشکلات ناشی از عمل زودرس چشم

پزشک پیوند قرنیه به شما اطلاع می دهد کدام روش خاص برای وضعیت شما بهتر است.

پیوند قرنیه با ضخامت کامل

اگر پزشک کراتوپلاستی نافذ (PK) انجام دهد، تمام لایه های قرنیه شما جایگزین می شوند. جراح پیوند قرنیه جدید را با استفاده از بخیه،روی چشم شما قرار می دهد. در صورت آسیب دیدگی قرنیه یا ضعف زیاد و زخم ممکن است به این روش احتیاج داشته باشید.

پیوند قرنیه با ضخامت جزئی

در حین عمل جراحی پیوند قرنیه عمیق (DALK)، جراح برای بلند کردن و جدا کردن لایه های نازک بیرونی و ضخیم میانی قرنیه، هوا تزریق می کند، سپس آنهایی را که جدا کرده، جایگزین می کند. ممکن است افراد مبتلا به کراتوکونوس یا زخم قرنیه که لایه های داخلی را تحت تأثیر قرار نداده است، این جراحی را انجام دهند. زمان بهبودی با این روش کوتاه تر از پیوند با ضخامت کامل است. از آنجا که قرنیه چشم شما کامل باز نشده است، بعید به نظر می رسد که لنز و عنبیه آسیب دیده باشد، و احتمال ابتلا به عفونت در چشم شما کمتر است.

پیوند قرنیه

جراحی پیوند قرنیه اندوتلیال

در حدود نیمی از افرادی که هر سال نیاز به پیوند قرنیه دارند، با لایه داخلی قرنیه، اندوتلیوم مشکلی ندارند. پزشکان معمولاً برای کمک به دیستروفی فوکس و سایر شرایط پزشکی این نوع جراحی را انجام می دهند.جراحی پیوند قرنیه اندوتلیال سلب شده Descemet (DSEK یا DSAEK) رایج ترین نوع جراحی پیوند قرنیه اندوتلیال است. جراح اندوتلیوم – که فقط یک سلول ضخیم دارد – و غشای Descemet را که دقیقاً بالای آن است از آن جدا می کند. سپس او آنها را با یک اندوتلیوم و غشای Descemet اهدا شده که هنوز به استروما متصل است (لایه میانی ضخیم قرنیه) تعویض می کند تا به وی به بافت جدید بدون آسیب رساندن به آن کمک کند.

تغییر دیگر، جراحی پیوند قرنیه اندوتلیال غشایی (DMEK)، پیوند فقط غشاء اندوتلیوم و Descemet – بدون استرومای پشتیبانی کننده است. بافت اهدا کننده بسیار نازک و شکننده است، بنابراین کار با آن سخت تر است، اما بهبودی این روش معمولاً سریعتر است. گزینه سوم برای افراد منتخب با دیستروفی فوچ، برداشتن ساده قسمت مرکزی غشای داخلی و بدون پیوند است. این جراحی ها فقط برای افراد آسیب دیده در قرنیه گزینه های خوبی هستند زیرا بهبودی آسان تر است.


بیشتر بدانید؛ آیا قوز قرنیه را می شناسید؟


جراحی پیوند قرنیه چگونه است؟

قبل از عمل پیوند قرنیه پزشک احتمالاً یک معاینه و برخی آزمایشات آزمایشگاهی را انجام می دهد تا از سلامت عمومی شما مطمئن شود. ممکن است مجبور شوید چند هفته قبل از عمل پیوند قرنیه برخی از داروهای خاص مانند آسپرین را متوقف کنید. معمولاً شما باید یک روز قبل از پیوند قرنیه خود از قطره های آنتی بیوتیکی در چشم خود استفاده می کنید تا از بروز عفونت جلوگیری کند. بیشتر اوقات، این جراحی ها به عنوان روش های سرپایی تحت بی حسی موضعی انجام می شود. این بدان معناست که شما بیدار خواهید بود، اما ناراحت کنند نیست، منطقه بی حس است و در همان روز قادر خواهید بود به خانه بروید. پزشک شما تمام جراحی را با میکروسکوپ انجام می دهد. به طور معمول ۳۰ دقیقه تا یک ساعت طول می کشد.

بهبودی بعد از پیوند قرنیه

پس از جراحی پیوند قرنیه، شما احتمالاً حداقل یک روز، شاید ۴ روز، چشم خود را خواهید پوشاند تا لایه بالای قرنیه شما بهبود یابد. چشم شما به احتمال زیاد قرمز و حساس به نور خواهد بود. ممکن است برای چند روز احساس درد کنید، اما برخی از افراد هیچ ناراحتی را احساس نمی کنند. پزشک شما برای کاهش التهاب و کاهش احتمال عفونت، قطره چشم تجویز می کند. او ممکن است داروهای دیگری را برای کمک به درد تجویز کند. او می خواهد روز بعد از عمل، چندین بار در طی دو هفته بعد، و سپس چند بار دیگر در طول سال اول، چشم شما را معاینه کند.

برای روش های پیوند مانند DSEK و DMEK که از حباب گاز در داخل چشم استفاده می کنند تا بتواند بافت پیوند شده را قرار دهند، جراح ممکن است از شما بخواهد که در طول روز بعضی اوقات صاف دراز بکشید و شبها روی پشت خود بخوابید. بعد از عمل باید از چشم خود در برابر آسیب محافظت کنید. دستورالعمل های پزشک خود را با دقت انجام دهید. قرنیه شما خون نمی گیرد بنابراین به آرامی بهبود می یابد. در صورت نیاز به بخیه، پزشک شما آنها را چند ماه بعد در مطب از چشم شما خارج می کند.

پیوند قرنیه

عوارض احتمالی جراحی پیوند قرنیه

پیوند قرنیه روشی نسبتاً بی خطر محسوب می شود، اما جراحی است، بنابراین خطراتی نیز وجود دارد. در حدود ۱ از هر ۱۰ پیوند، سیستم ایمنی بدن به بافت اهدا شده حمله می کند. به این حالت رد گفته می شود. در بیشتر مواقع با قطره های چشم قابل برگشت است. از آنجا که بافت اهدا کننده برای DSEK و به خصوص DMEK استفاده می شود، این روش ها احتمال رد بسیار کمتری وجود دارد. عوارض احتمالی دیگری که ممکن است اتفاق بیفتد شامل موارد زیر است:

  •  عفونت
  • خون ریزی
  •  فشار بیشتر در چشم (به نام گلوکوم)
  •  پر شدن مایع چشم (به نام آب مروارید)
  •  تورم قرنیه
  •  شبکیه جدا شده، هنگامی که سطح پشتی چشم شما از حالت طبیعی خود خارج می شود

نتایج جراحی پیوند قرنیه

بیشتر افرادی که پیوند قرنیه دارند حداقل بخشی از بینایی آنها ترمیم می شود، اما نتیجه برای افراد متفاوت است. این امر می تواند چند هفته و حداکثر یک سال طول بکشد تا دید شما به طور کامل بهبود یابد. ممکن است بینایی شما قبل از بهتر شدن کمی بدتر شود. ممکن است نیاز به استفاده از عینک یا تجویز لنزهای تماسی باشد که شامل اصلاح آستیگماتیسم شود زیرا بافت پیوند شده کاملاً گرد نخواهد بود. بعد از سال اول، شما باید سالی یک یا دو بار به چشم پزشک خود مراجعه کنید.

تکنیک جراحی پیوند قرنیه

شرح پیوند قرنیه

غشای آمنیوتیک، یا آمنیون، داخلی ترین لایه چشم است و از یک غشای زیرین ضخیم و یک ماتریس استرومائی آواسکال تشکیل شده است. پیوند غشای آمنیوتیک به عنوان یک پیوند یا به عنوان یک پانسمان در موارد خاص جراحی استفاده شده است. در زمینه چشم پزشکی، از این بافت به عنوان باند بافتی برای عفونت های قرنیه و ذوب استریل استفاده می شود و برای بازسازی سطح چشم از روش های مختلف استفاده می شود.

پیوند قرنیه

تاریخ پیوند قرنیه

غشای جنین زنده که شامل هر دو آمنیون و کوریون بود، اولین بار توسط رووس در سال ۱۹۴۰ برای استفاده در بازسازی قرنیه ثبت شد. در طی همان سال، میزان موفقیت بسیار ناچیزی گزارش شد. در همان سال، براون از پاریتونوم خرگوش به عنوان یک ماده موقت برای کاهش سوزش های سطح چشم استفاده کرد که بعداً سورسبی در سال های ۱۹۴۶ و ۱۹۴۷ با غشای آمنیوتیک انسان آن را اصلاح کرد. در ۱۹۹۵ کیم و تسنگ ایده غشای آمنیوتیک را برای استفاده از چشم که آن زمان محبوبیت بیشتری یافته بود، مجدداً معرفی کرد.

مکانیسم عمل پیوند قرنیه

مؤلفه غشای زیرزمین غشای آمنیوتیک در ترکیب با قرنیه مشابه است. به همین دلیل، تئوری فعلی نشان می دهد که تقویت های غشای آمنیوتیک از سلولهای بنیادی لیمبول و سلولهای تقویت کننده قرنیه پشتیبانی می کنند. کلونوژنیسیته حفظ می شود که باعث تمایز سلول های اجباری و غیر غنی می شود در حالی که سلول های التهابی و فعالیت های پروتئاز آنها را از بین می برد. علاوه بر این، تمایز میوفیبروبلاست های طبیعی را کاهش می دهد تا تشکیل اسکار و عروق را کاهش دهد. این عمل به بهبودی برای ترمیم قرنیه، نقص اپیتلیال و زخم استروما کمک می کند.

گزینه های درمانی پیوند قرنیه با غشای آمنیوتیک

AM را می توان با موفقیت به عنوان پیوند قرنیه یا بانداژ استفاده کرد. غشای آمنیوتیک به مدت دو دهه در معالجه چشم پزشکی برای تعدادی از شرایط، مانند پیتفیگوئید سیکاتیریک و سندرم استیونز-جانسون در چشم پزشکی استفاده شده است. pterygium؛ نقص اپیتلیال مداوم با زخم. بازسازی سطح قرنیه؛ و بازسازی سطح چشم در بیماران مبتلا به سوختگی شیمیایی و حرارتی – سایپرز، غشاء شامل سه لایه است: اپیتلیوم. پوسته ی مقر اصلی؛ و استروما. AM دارای خواص ضد التهابی و ضد میکروبی و ایمنی زایی کم است که می تواند برای چشم مفید باشد. احتمال انجماد و حفظ بخشهای غشایی باعث افزایش استفاده بالینی آن شده است.

Scheffer Tseng ، دکترای PhD،مدیر پزشکی مرکز Ocular Surface Surface در میامی می گوید: “استفاده از آن در حال افزایش است و می تواند به دو دسته تقسیم شود.” وی می گوید: می توان از آن به عنوان پیوند جراحی استفاده کرد، جایی که بافت در میزبان قرار می گیرد و می تواند به عنوان یک باند بیولوژیکی مورد استفاده قرار گیرد. هنگامی که به عنوان بانداژ استفاده می شود، بافت داخل میزبان قرار نمی گیرد. در عوض، آن را فقط به عنوان یک پانسمان موقت قرار می دهند. ”

هنگامی که به عنوان پیوند قرنیه مورد استفاده قرار می گیرد، غشای آمنیوتیک داربست مجدداً اپیتلیالیزه را فراهم می کند. دارن گریگوری، دکتر، دانشیار چشم پزشکی در دانشکده پزشکی دانشگاه کلرادو می گوید: “به عبارت دیگر، این پایه است که می تواند پوست را در مواردی که بافت به هر دلیلی از بین رفته باشد رشد دهد.” وی همچنین می افزاید: این ماده همچنین اثر ضد التهابی و ضد زخم ایجاد می کند که باعث می شود مقدار بافت زخم به حداقل برسد. امید این است که رشد بافت جدید ایجاد شود نه فقط پر کردن مناطق آسیب دیده با بافت زخم، زیرا بافت اسکار می تواند مانع از حرکت مناسب پلک و حرکت اشک در چشم شود. ”

پیوند قرنیه

اثر ضد التهابی به ویژه در موارد سوختگی شیمیایی یا در بیماران مبتلا به سندرم استیونز-جانسون از اهمیت ویژه ای برخوردار است. دکتر گرگوری می گوید: “در این موارد، اغلب التهاب شدید وجود دارد که دو تا سه هفته طول می کشد.” وی گفت: “بعد از فروکش شدن، می بینیم که سطح زیادی از پوست بر روی سطح چشم از بین رفته است و آن مناطق با بافت زخم پر می شوند. وقتی این جای زخم ایجاد شد، خلاص شدن از شر آن تقریباً غیرممکن است و یک چالش واقعی برای بیماران و پزشکان است. ”

هنگامی که AM به عنوان پیوند استفاده می شود، به طور معمول در جای خود چسبیده یا بخیه می شود و انتظار می رود اپیتلیوم روی آن رشد کند. هنگامی که از آن به عنوان بانداژ استفاده می شود،انتظار می رود اپیتلیوم در زیر آن به جای بالای سطح رشد کند. با پیشرفت بهبودی، غشایی مانند یک زخم از بین می رود. هنگامی که به عنوان بانداژ استفاده می شود، در طی هفت تا ۱۴ روز از بین می رود.

دکتر گریگوری می گوید: “هنگامی که غشاء آمنیوتیک در اواخر دهه ۹۰ برای اولین بار در چشم پزشکی استفاده شد و از نظر تجاری در دسترس قرار گرفت، مردم آن را برای همه چیز امتحان می کردند.” وی گفت: “من از آن با کمی نظم استفاده می کنم زیرا به سندرم استیونز-جانسون کمک می کند. بیشتر و بیشتر در مواردی که نقص اپیتلیال غیر شفابخش در قرنیه وجود دارد،مورد استفاده قرار می گیرد، که می تواند به دلایل مختلف اتفاق بیفتد، اما معمولاً یا با نارسایی سلول های بنیادی قرنیه یا زخم نوروتروفیک که قرنیه از بین رفته است همراه است. که به دلیل یک عمل جراحی مغز و اعصاب، آسیب به اعصاب از ویروس ها یا توموری که عصب سه قلو را تخریب کرده است ایجاد می شود و باعث تخریب قرنیه می شود. ”

نشان داده شده است که در درمان انواع شرایط موفق است. به عنوان مثال، در یک مطالعه انجام شده در ایتالیا با ۱۲ سال پیگیری، ۵۳۴۹ عمل جراحی با موفقیت با استفاده از تکه های غشای آمنیوتیک انجام شد. شرایط درمان شده زخم های قرنیه از جمله کراتیت عصبی  بود. کراتیت / اندوفتالمیتیس ؛ pterygium ؛ بعد از كراتوپلاستی، گلوكوم یا آب مروارید ؛ ترومای شیمیایی ؛ کراتوپاتی گاو ؛ نئوپلاسم سطح چشم؛ بازسازی قرنیه و فورنیکس؛ دژنراسیون قرنیه ؛ فرسایش مکرر اپیتلیال ؛ نقص سلول بنیادی لیمبی اولیه و ثانویه ؛ پمفیگوئید غشای مخاطی ؛ دیستروفی ؛ ترومای مکانیکی ؛ سندرم مزمن استیون-جانسون یا سندرم لیل ؛ بازسازی حفره آنوفتالمی ؛ ترومای جسمی ؛ بازسازی پلک ؛ سندرم پارگی اختلال عملکردی ؛ و غیره.

موفقیت یا عدم موفقیت درمان با یک سال پیگیری بعد از عمل انجام شد. موفقیت بر اساس دامنه عمل جراحی و وجود یک یا چند معیار زیر مشخص شد: رفع التهاب؛ تسکین علائم؛ ترمیم اپیتلیوم قرنیه منظم و پایدار و ترمیم تمامیت ساختار چشم. موفقیت جزئی بعنوان دستیابی به تنها دو مورد از معیارهای فوق تعریف شده است. عدم موفقیت به عنوان فقدان همه معیارهای فوق تعریف شده است. شرایط با ۱۰۰ درصد موفقیت شامل: زخم های قرنیه از جمله کراتیت نوروتروفیک است، بعد از كراتوپلاستی، گلوكوم یا آب مروارید، کراتوپاتی گاو دژنراسیون قرنیه؛ دیستروفی ترومای مکانیکی؛ بازسازی حفره آنوفتالمی؛ بازسازی پلک؛ و سندرم اشک ریختگی.

پیوند قرنیه

درمان AM در شرايط زير انجام نشد:

  • پمفيگوييد غشاي مخاطي (۷۹ درصد)
  • سندرم مزمن استیونز-جانسون یا لیل (۶۲ درصد)؛ و غیره (۵۴ درصد)
  • بازسازی قرنیه و فورنیکس (۴۷ درصد)
  • نئوپلازی سطح چشم (۳۳ درصد)
  • کمبود سلولهای بنیادی لیمبی اولیه و ثانویه (۳۲ درصد)
  • تروما جسمی (۳۰ درصد)
  • ترومای شیمیایی (۲۴ درصد)
  • pterygium ( هشت درصد)
  • فرسایش های مکرر اپیتلیال (۵ درصد)

این مطالعه نشان داد که اثرات درمانی پس از درمان متغیر بوده و به نوع وضعیت آسیب شناختی تحت درمان مرتبط است. با توجه به نتایج مطالعه، “بهترین نتایج در هنگام استفاده از غشاء برای کنترل التهاب و درد بدست آمد. به طور کلی، میزان موفقیت بالاتر هنگام پیوند غشاء برای نشانه درمانی کلیدی آن، یعنی نقص اپیتلیال مداوم با زخم استروما در بیماران مبتلا به نقص عملکردی سلولهای بنیادی لیمبول انجام شد. در چنین مواردی، این روش باعث افزایش مجدد اپی تلیالیزاسیون در اکثر بیماران و ترمیم یک اپیتلیوم قرنیه پایدار در زخم های ناشی از شرایط مختلف پاتولوژیک می شود. ”

غشای آمنیوتیک با موفقیت در برخی از بیماران در بافت قرنیه گنجانیده شد، و قطعات غشایی برای چند روز پس از عمل قابل مشاهده بود. در این موارد، همانطور که در بالا ذکر شد، این غشاء ویژگیهای داربست خود را نشان داد و یک غشای پایه سالم و دست نخورده فراهم کرد که سلولهای بیمار قادر به تکثیر آن بودند. توماس جان، دکتر، در شیکاگو، می گوید AM اکنون استاندارد مراقبت از درمان سندرم حاد استیونز-جانسون است. علاوه بر این، وی دریافت که غشای آمنیوتیک در درمان نکرولیز حاد سمی، سطح طبیعی چشم و پلک را حفظ می کند و ممکن است از کوری جلوگیری کند.

دکتر جان به همراه همكاران خود، دو مورد اول نكرولز سمی اپیدرمال را كه با پیوند غشای آمنیوتیك تحت درمان قرار گرفتند، منتشر كردند و روشهای جراحی را درگیر كردند. پس از درمان با تریمتوپریم و سولفامتوکسازول برای ویتیت مزمن در این بیمار، هر دو چشم و پلک تحت تأثیر قرار گرفتند. وی تحت لیزر دو طرفه سمبولفارون و همه چسبندگی ها قرار گرفت. وی سپس تحت پیوند دو طرفه آمنیوتیک به کل سطح چشم، به جز قرنیه، قرار گرفت. به دلیل از بین رفتن پوست پلک بیمار، پیوند غشای آمنیوتیک روی هر چهار پلک انجام شد و پیوند نوار غشاء آمنیوتیک در حاشیه پلک ها لازم بود. سیزده سال پس از عمل دو طرفه چشم، هیچ سمبلیفرون، اشک در سطح چشم و ۲۰/۲۰ بینایی اصلاح نشده دو طرفه داشت.

بیمار دوم یک دختر ۸ ساله با نکرولیز اپیدرمی سمی شدید همراه با پنومونی مایکوپلاسما بود. وي كراتوكونژونكتيويت دو طرفه، پراكنده، انتشار نقايص اپيتليال قرنيه و سمبولارون دو طرفه داشت. پیوند دو طرفه آمنیوتیک با استفاده از یک حلقه سمفلیفون در چشم چپ انجام شد. در این حالت، پیوند غشای آمنیوتیک هر دو سطح چشمی را محافظت می کند و مانع از انقباض قرنیه بدون چسبندگی پلک ها به سطح چشم می شود. دید مرکزی حفظ شد، و حداقل عروق قرنیه محیطی و زخم قرنیه خفیف تا ۳۴ ماه بعد وجود داشت.

دکتر جان می گوید: “در این موارد، اگر در ۱۰ تا ۱۴ روز اول از غشای آمنیوتیک استفاده نکنید، چشم ممکن است با گذشت زمان از بین برود.” “این همچنین برای درمان سوراخ شدن قرنیه و سایر روشهای ترمیم قرنیه به خوبی کار می کند، و در بیشتر موارد تحت بی حسی موضعی به راحتی قابل انجام است.” با این حال، باید توجه داشت که اگرچه می توان از آن برای درمان شرایط ذکر شده در بالا استفاده کرد، اما برای همه موارد ایده آل نیست. به گفته دکتر گرگوری، اگرچه معمولاً از AM برای جراحی پاتریژیم استفاده می شود، اما در موارد اصلی برداشتن پاتریوم از آن استفاده نمی کند. فواید غشای آمنیوتیک در این بیماران این است که یک روش کوتاه تر است و از نظر فنی جراحی کمتری می خواهد. مشکل این است که وقتی AM استفاده می شود نرخ عود بیشتر است.

یک مطالعه که اخیراً منتشر شده است، عوامل خطر را برای تکثیر مجدد بافت pterygial بعد از برداشتن عمل جراحی و پیوند قرنیه مشخص شده است. این مطالعه شامل ۱۳۰ چشم بود و در ۲۰ چشم عود مشاهده شد. این مطالعه نشان داد که سن کمتر از ۴۰ سال و پیوند AM به جای اتوگرافت قرنیه از نظر آماری فاکتورهای خطرساز عود بودند. علاوه بر این، این مطالعه نشان داد که کاربرد میتومایسین C حین عمل باعث کاهش عود می شود.

پیوند قرنیه

Cryopresered در مقابل کم آبی

چندین روش پردازش برای حفظ غشاها برای مصارف داخلی استفاده می شود. در حالی که نشان داده شده است که غشای آمنیوتیک تازه در کاربردهای بالینی مؤثر است، استفاده از آن خطر قابل توجهی از انتقال بیماری را نشان می دهد. به همین دلیل، روشهای پردازش که ضمن تضمین ایمنی، تأثیر بیولوژیکی آن را حفظ می کنند، مهم هستند. یکی از روشهای آن انجماد سرمازدگی است که شامل انجماد سریع بافت می شود. این “برای حفظ تمامیت ساختاری ماتریس خارج سلولی و عملکردهای بیوشیمیایی درون زا از غشای آمنیوتیک بومی و بافت های بند ناف ایجاد شده است.” در مقایسه، دهیدراته کردن فرایند بسیار سخت تری است و نشان داده شده است که باعث دناتوراسیون پروتئین، از بین رفتن عملکرد و آسیب جبران ناپذیر به زیرساخت ها و خواص مواد بافت می شود.

دکتر Tseng و همکارانش اخیراً ارزیابی کردند که چگونه این دو روش پردازش مختلف بر روی یکپارچگی ساختاری و ترکیب بیولوژیکی مولکولهای سیگنالینگ کلیدی در غشای آمنیوتیک و بافت های بند ناف تأثیر می گذارد . در این مطالعه، آنها به طور مستقیم غشای آمنیوتیک و بافتهای بند ناف را با کمبود آب مقایسه کردند. غشای آمنیوتیک / بافت کوریون با استفاده از روشهای بیوشیمیایی و عملکردی از جمله رنگ آمیزی بافت شناسی و هیستوشیمیایی، اسید بیچین کوننیک، الکتروفورز ژل آگارز، وسترن بلات، ELISA و تکثیر و سنجش مرگ سلول انجام دادند. محققان دریافتند که انجماد حفظ معماری بومی ماتریکس خارج سلولی غشای آمنیوتیک / بند ناف و حفظ کمیت و فعالیت سیگنالهای بیولوژیکی کلیدی موجود در غشای آمنیوتیک / بند ناف، از جمله اسید هیالورونیک با وزن مولکولی بالا، مجموعه سنگین-HA و pentraxin 3 را تشکیل می دهد. بافت های کم آب از نظر ساختاری به خطر افتادند و تقریباً فاقد این اجزای مهم هستند.

بافت منجمد شده به یخچال نیاز دارد و ماندگاری محدودی دارد. دکتر گرگوری می گوید: “اگر در یخچال فریزر منفی ۷۰ درجه سانتیگراد باشد، می تواند حداکثر دو سال نگه داشته شود، اما برای بعضی از آنها فریزرهای تخصصی مورد نیاز است.” “سپس، فرم یخ زده یا کم آب وجود دارد، که به هیچگونه تخصصی احتیاج ندارد. فقط می توان آن را در قفسه نگه داشت و در صورت نیاز از آن استفاده کرد. شما فقط آنرا دوباره آب می دهید نگرانی از این فرم این است که آیا واقعاً تمام اسید هیالورونیک را با پروتئین زنجیره جانبی سنگین حفظ می کند که خاصیت ضد التهابی را فراهم کند. ممکن است که فرم کم آب بدن به اندازه اثر ضد التهابی حفظ نکند. ”

دکتر جان آینده پیوند غشای آمنیوتیک را روشن می داند. وی می گوید: “از نظر نشانه ها، غشای آمنیوتیک منطقه عظیمی را شامل می شود که شامل قرنیه و پلک ها است.” وی گفت: “بیماران، به ویژه بیمارانی که لنز داخل چشم را استفاده می کنند، انتظارات بالایی دارند، از جمله کیفیت بالای بینایی، انحراف کمتر قرنیه و بهبود سریع تر بینایی. نتیجه بصری مطلوب به سطح چشم بستگی دارد. سلامت سطح چشمی در این اواخر در چشم پزشکی واقع شده است و غشای آمنیوتیک، به ویژه یک دستگاه داخلی Prokera، یکی از راه های تقویت و بهبود سطح چشمی به همراه جایگزین های مناسب اشک قبل از انجام عمل جراحی آب مروارید با پریمیوم است. IOL یا جراحی انکسار، به خصوص در بیمارانی که دچار خشکی شدید چشم و یا شرایط چشمی سطح چشم هستند، مورد استفاده قرار می گیرد. ”

Pterygium Excision

پس از برداشتن جراحی با پتریژیم، نقص ملتحمه باقی می ماند. این نقص را می توان به تنهایی برای درمان با قصد ثانویه، به طور مستقیم از طریق بسته شدن اولیه، بخیه شده با پیوند اتو پیوند ملتحمه، و یا با غشای آمنیوتیک پیوند داد. با تزریق استروئید حین عمل در نقص بافت اطراف، پیوند غشای آمنیوتیک دارای عود قابل مقایسه با اتوگرافت ملتحمه می باشد. کاربرد میتومایسین C طبق برخی مطالعات میزان عود را کاهش نمی دهد. گزارشات متناقضی در رابطه با میزان عود پتریژیم بعد از استفاده از غشای آمنیوتیک وجود دارد. غشای آمنیوتیک می تواند در نظر گرفته شود که اندازه نقص عمل برای بسته شدن مستقیم یا اتو پیوند ملتحمه مشکل ساز باشد.

پیوند قرنیه

بازسازی سطح ملتحمه

علاوه بر جراحی پتریژیم، پیوند غشاء آمنیوتیک (AMT) برای سایر روشهای بازسازی ملتحمه استفاده شده است. تومورهای ملتحمه برداشته شده و نقص باقی مانده با غشای آمنیوتیک اصلاح شده است. استفاده جراحی از AMT برای تجدید نظر در جای زخم ها و سمفلفرون گزارش شده است. در موارد ابتلا به ملتحمه، که در درمان پزشکی ناکام هستند، از AMT برای بازسازی سطح چشم استفاده می شود. ذوب اسکلر به همراه اسکلرا کاداوریک و پوشاندن AMT با موفقیت زیادی روبرو نشده است. یک گزارش نشان می دهد که یک ترشح ترابکولکتومی می تواند با غشای آمنیوتیک جایگزین شود.

کمبود سلولهای بنیادی لنفاوی

غشای آمنیوتیک در موارد نقص سلولهای بنیادی اندام جزئی و کل قابل استفاده است. در موارد كاهش سلولهای بنیادی لیمبول، به تنهائی آمینا كافی نخواهد بود و باید در رابطه با پیوند سلول های بنیادی آلوژنیك استفاده شود. در مورد از دست رفتن جزئی سلول های بنیادی لیمبول، غشای آمنیوتیک نشان داده است که اپیتلیالیزاسیون را بهبود می بخشد و بینایی را با و بدون پیوند سلولی اندام آلوژنیک بهبود می بخشد. تکنیک های جدیدتر شامل استفاده از سلولهای بنیادی اتولوگ و آلوژنیک است که در آزمایشگاه بر روی غشای آمنیوتیک کشت می شوند و سپس پیوند این بافت ترکیبی را بر روی قرنیه های آسیب دیده شدید که دارای سلول های بنیادی درون زا نیستند، پیوند می دهند.

زخم قرنیه و پیوند قرنیه

غشای آمنیوتیک برای زخم های عفونی و استریل با نازک شدن و سوراخ کردن استفاده شده است. برای زخم هایی که بافت قابل توجهی را از دست می دهند، ممبرین آمنیوتیک ممکن است برای ایجاد ضخامت در نقص در لایه ها استفاده شود. چنین مداخله ای به منظور تأخیر در فعالیت پروتئاز و تأمین بخش عمده ای از نقص به امید بهبود سریعتر و جلوگیری از پیوند قرنیه در نظر گرفته شده است. این می تواند یک اقدام موقتی قبل از پیوند قرنیه یا احتمالاً به عنوان یک درمان دائمی کافی باشد.

روش

بسیاری از گزارشات موجود در پزشکی، استفاده از غشای آمنیوتیک انسانی را که در زمان سزارین از جفت برداشت شده و تا زمانی که استفاده بر روی سطح چشمی حفظ می شوند، نشان می دهد. غشاء آمنیوتیک کریوپروز موجود و معمولاً مورد استفاده قرار می گیرد و خصوصیات بافت شناسی و مورفولوژیکی بافت تازه را حفظ می کند. AMT را می توان با بخیه های قابل جذب یا غیر قابل جذب به سطح چشم چسباند. از چسب بافت بیولوژیکی نیز برای متصل کردن AMT به سطح چشم استفاده شده است.

پیوند قرنیه

خطرات

بافت آلوژنیک خطر ضمنی انتقال بیماری عفونی را دارد. به طور کلی، غشای آمنیوتیک از اهدا کنندگان بالقوه تحت سزارین که به دلیل بیماریهای واگیردار غربالگری شده اند، تهیه شده است، از جمله: HIV، هپاتیت و سفلیس. جفت با مخلوطی از محلول نمک متعادل، پنی سیلین، استرپتومایسین، نئومایسین و آمفوتریسین B تمیز می شود. آمنیون توسط قطعه شکاف در شرایط استریل، جدا شده در کوریون جدا می شود و به نوارهای کاغذ نیتروسلولوز متصل می شود و در محلول گلیسرول ذخیره می شود. این بافت یا برای استفاده تازه در آن محلول ذخیره می شود یا در دمای ۸۰- درجه سانتیگراد محافظت می شود. در حال حاضر، هیچ گزارشی در مورد انتقال بیماری های واگیر از AMT منتشر نشده است.

یک گزارش از وجود هیپوپیون استریل پس از پیوند مکرر غشای آمنیوتیک انسان بر روی سطح قرنیه وجود دارد. برخی از بیماریهای قرنیه را می توان با پیوند غشای آمنیوتیک درمان کرد. در موارد نقص مداوم اپیتلیال، ذوب قرنیه و اسکلرال، کراتوپاتی گاو و کمبود سلولهای بنیادی لیمبول مفید است. غشای آمنیوتیک این مزیت بزرگ را دارد که به راحتی قابل دستیابی است. هنگامی که برای اهداف چشم پزشکی استفاده می شود، از جفت به دست آمده از طریق سزارین انتخابی گرفته می شود و در حداکثر شرایط استریل نگهداری می شود.

نقص اپیتلیال مداوم با پیوند قرنیه

از غشای آمنیوتیک در درمان نقص مداوم اپی تلیال ثانویه تا قرنیه های عصبی، اختلالات خود ایمنی یا نقص سلول های بنیادی لیمبول استفاده شده است. در این موارد، غشای آمنیوتیک ممکن است با مهار کلاژنازها عمل کند و در عین حال، یک کلاژن و یک غشای زیرزمین را برای رشد سلولهای اپیتلیال فراهم کند. غشای آمنیوتیک همچنین فاکتورهای رشد را فراهم می کند، که همه اینها جو مساعد برای رشد سلول های اپیتلیال را فراهم می کند. همچنین:

مطالعه اثربخشی غشای آمنیوتیک برای خشکی چشم را نشان می دهد.  VIDEO، غشای آمنیوتیک انجماد شده فرآیند احیا را تحریک می کند. غشای آمنیوتیک Cryopreservation التهاب را کنترل می کند، باعث بهبودی می شود. قرنیه و اسکلر ذوب می شود. غشاء آمنیوتیک در صورت ذوب قرنیه یا اسکلر به عنوان پیوند لکه دار یا لایه پوششی استفاده می شود. از آن برای پر کردن نقص و جایگزینی از بین رفتن ماتریس استروما ناشی از ذوب استفاده می شود. این کار با استفاده از غشای آمنیوتیک چند لایه انجام می شود.

غشای آمنیوتیک بارها و بارها با استفاده از چسب فیبرین به خود چسبانده می شود تا لایه های چندگانه را به یکدیگر بچسباند. پس از تهیه این لایه، پایه و لبه های ناقص بریده می شوند و تمام بافت های نکروتیک و همچنین اپیتلیوم شل برداشته می شوند. سپس از این لایه برای پر کردن نقص استفاده می شود و با استفاده از چسب و همچنین بخیه های لنگرگاهی در جای خود قرار می گیرد. سپس از یک لایه غشای آمنیوتیک یا پیوند رویشی برای پوشاندن پیوند اینتلی به گونه ای استفاده می شود که فراتر از اپیتلیوم گسترش یابد. این پوشش اثرات ضد التهابی را فراهم می کند و باعث بهبودی زخم می شود.

پیوند قرنیه

میکروسکوپ کانفوکال پرکننده غشای آمنیوتیک پیوند شده، انقباض آن را نشان می دهد، با تشکیل کلاژن جدید و جمعیت آن توسط سلولهای مشتق شده از استروما قرنیه حدود ۳ ماه، بازسازی شده و دلالت بر ادغام پیوند داخل پرکننده در ماتریس قرنیه دارد. مجدداً اپیتلیال شدن غشای آمنیوتیک برای ادغام پیوند به استروما ضروری است. در حالي كه در بيماري اسكلرا، ادغام با استروماي اسكلروال معمولاً روند بيماري را متوقف مي كند. در قرنیه، پیوند قرنیه به عنوان زخم در استروما ادامه می یابد. با این وجود، آن هنوز هم قرنیه را با چشم پانسمان شده در معرض پیوند آینده قرار می دهد.

مطالعات خاص نیز از این تکنیک در زخمهای بسیار عمیق و سلول های بنیادی استفاده کرده اند. استفاده از غشای آمنیوتیک به تنهایی در موارد زخم قرنیه با عفونت فعال کافی نیست و باید از این کار اجتناب کرد. همچنین ممکن است در مواردی که نواحی بزرگی از ذوب اسکلر با تشکیل استافیلوما یا در زخمهای بزرگ قرنیه وجود دارد که در آن از بافت هایی با حمایت تکتونیکی بیشتری مانند پیوند تکتونیکی قرنیه یا اسکلرال استفاده می شود، به خودی خود نتواند حمایت تکتونیکی داشته باشد. در مواردی که ذوب اسکلرال و نکروز در حال انجام است، مدیریت پزشکی دیگری که به آسیب شناسی بیماری منجر می شود نیز لازم است.

کراتوپاتی بولوز پیوند قرنیه

کراتوپاتی بولوز ثانویه به عمل جراحی یا دیستروفی فوچس در چشم پتانسیل بینایی ندارد و با پیوند غشای آمنیوتیک قابل درمان است. غشای آمنیوتیک ممکن است بعد از برداشتن اپیتلیوم ناسالم یا همراه با سوراخ استروما قدام یا کراتکتومی فوتوتراپی به عنوان درمانی جدا استفاده شود. غشاء تحت فشار قرار گرفته و بر روی قرنیه با استروما رو به پایین بخیه می شود. در این موارد به عنوان جایگزین مناسبی برای درمان ملتحمه عمل می کند و همچنین نتایج زیبایی بیشتری را نسبت به فلپ ملتحمه به بیمار ارائه می دهد. همچنین، بر خلاف فلپهای ملتحمه، در صورت لزوم شانس بقای یک جراحی پیوند قرنیه در آینده را کاهش نمی دهد.


بیشتر بدانید؛ آیا قوز قرنیه باعث انحراف چشم میشود؟ 


کمبود سلولهای بنیادی لنفاوی

سلولهای بنیادی لیمبل مسئول دوباره پر کردن سلولهای اپیتلیال قرنیه هستند و ممکن است از طریق فرضیه X ، Y ، Z از Thoft و Friend اتفاق بیفتد.

نقص سلول بنیادی لیمبی جزئی

از غشای آمنیوتیک می توان در نقص سلول های بنیادی لیمبول جزئی به عنوان یک روش درمانی جدا شده استفاده کرد. روی سطح قرنیه و ملتحمه پخش شده و در محل با استفاده از بخیه هایی با یا بدون فیبر لنگر استفاده می شود. این ممکن است به دلیل خاصیت منحصر به فرد آن باشد که در مطالعات آزمایشگاهی افزایش طول عمر سلولهای اجدادی قرنیه و ملتحمه و حفظ سلولهای نگهدارنده مشخص شده است. بنابراین می توان از آن برای گسترش سلولهای بنیادی بقایا و سلولهای تقویت کننده گذرا از قرنیه استفاده کرد.

پیوند قرنیه

مراقبت های پزشکی بعد از جراحی پیوند قرنیه

بعد از عمل پیوند قرنیه، آنتی بیوتیک ها، هیالورونات سدیم و قطره های چشمی میردریت به همراه پماد چشم آنتی بیوتیک تجویز شد. پس از برداشتن بانداژ، برای بیماران مبتلا به زخم قرنیه غیر قارچی، ۰٫۵ درصد قطره چشم لووفلوکساسین (Cravit،شرکت دارویی سانتن، اوزاکا، ژاپن)، ۰٫۱ درصد قطره چشم فلورومتولون (Flumetholon، شرکت دارویی سانتن، اوزاکا، ژاپن)، ۰٫۱ درصد سدیم قطره چشم هیالورونات (Hyalein 0.1، شرکت داروسازی سانتن، اوساکا، ژاپن) و قطره چشم ۵/۰ درصد تروپیکامید (Shuangxingming، شرکت دارویی Zhenshiming ، Fuzhou، چین) ۴ بار در روز تجویز می شود. قبل از خواب ۰٫۳٪ پماد چشم افلوکساسین (Dikeluo، شرکت داروسازی Xinqi ، Shenyang، چین) استفاده شده است.

برای بیماران مبتلا به زخم قرنیه قارچی، ۱/۰ قطره چشم فلورومتولون (Flumetholon،شرکت داروسازی سانتن، اوزاکا، ژاپن) با ۵ درصد قطره چشم ناتامینایسین جایگزین شد، برای استفاده ۶بار در روز. هر بیمار را روزانه در هفته اول بعد از عمل، و پس از آن هفته ای یک بار به مدت ۳ ماه بعد از عمل در زمان های مناسب پیگیری کردیم. در طول پیگیری ها، حدت بینایی و فشار داخل چشم (IOP) اندازه گیری شد و معاینات شکاف لامپ برای ارزیابی میزان بهبود زخم قرنیه، یکپارچگی پیوند، علائم التهاب، عفونت و تغییر در سطح چشم و همچنین برای نظارت بر تغییرات AMR انجام شد.

اگر حدود ۱ هفته پس از عمل، روکش پیوند بزرگ موقت AM شل یا حل شد،ما آن را از بین بردیم. یک ماه پس از هر عمل، در هر پیگیری با UBM یا توموگرافی انسجام نوری (OCT) برای ارزیابی وضعیت فیوژن AMR و سازمانهای قرنیه در ۳۳ بیمار اندازه گیری شد. موفقیت جراحی به عنوان قطع اشک چشم، نتیجه منفی آزمایش سییدل، اپیتلیالیزه شدن کامل لایه بیرونی AM و تشکیل ضخامت استروما قابل مشاهده در محل عمل تعریف شد. نارسایی جراحی به عنوان تداوم یا عود اشک چشم، عدم وجود اپیتلیالیزاسیون یا زخم مکرر قرنیه تعریف شده است.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای موزیک دان محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.