در مورد دردهای ناتوان کننده شانه چه می دانید؟ چه بیماری هایی باعث بروز دردهای ناتوان کننده شانه می شوند؟ شانه دامنه حرکتی وسیع و متنوعی دارد. هنگامی که خللی در شانه ایجاد شود، مانع از توانایی شما در حرکت های آزاد می شود و می تواند درد و ناراحتی های زیادی ایجاد کند. در این مقاله از بخش ارتوپدی موزیک دان، اطلاعاتی نظیردلایل، تشخیص، درمان و پیشگیری از دردهای ناتوان کننده شانه آورده شده است.

دردهای ناتوان کننده شانه – آناتومی شانه

شانه مفصل توپ و سوکت است که دارای سه استخوان اصلی است: هومروس (استخوان بازوی بلند) ، کلاربون و کتف (که به تیغه شانه نیز معروف است) . این استخوان ها توسط لایه ای از غضروف کشیده می شوند و دو اتصال اصلی وجود دارد، که مفصل آکرومیوکلاویکولار بین بالاترین قسمت کتف وکلاچ است. مفصل گلنوهومرال از قسمت بالا به شکل توپ از استخوان هومروس و لبه بیرونی کتف تشکیل شده است، این مفصل به مفصل شانه نیز معروف است. مفصل شانه متحرک ترین مفصل بدن است که شانه را به جلو وعقب حرکت می دهد و همچنین به بازوها اجازه می دهد تا دایره ای حرکت کنند و از سطح بدن، بالاتر رفته و دور شوند.

دردهای ناتوان کننده شانه

شانه ها دامنه حرکتی خود را از دکمه روتاتور می گیرند. کاف روتاتور از چهار تاندون تشکیل شده است. تاندون ها بافت هایی هستند که ماهیچه ها را به استخوان متصل می کنند. اگر تاندون ها یا استخوان های اطراف کاف روتاتور آسیب دیده یا متورم باشند، بالا بردن بازوها روی سر ممکن است دردناک یا دشوار باشد.

شما می توانید با انجام کار دستی، بازی های ورزشی، یا تکرار حرکات، به شانه خود آسیب وارد کنید. برخی از بیماری ها می توانند درد هایی را که به سمت شانه می رود به وجود آورند، این بیماری ها شامل، ستون فقرات گردن رحم، کبد، قلب یا کیسه صفرا است.

به احتمال زیاد با پیرتر شدن، بخصوص بعد از شصت سالگی با شانه خود مشکل خواهید داشت، این به این دلیل است که بافت های نرم اطراف شانه با افزایش سن دچار انحطاط می شود.

چه عواملی باعث دردهای ناتوان کننده شانه می شود؟

اکثر مشکلات شانه فقط در یک ناحیه کوچک تاثیر می گذارد و مدت زمان نسبتا کوتاهی به طول می انجامد، اما گاهی اوقات مشکل موجود در شانه شما می تواند در بخشی گسترده تر و طولانی مدت تر مانند استئوآرتریت یا پلی مالژی روماتیسا باشد.

این عادی است که افراد مبتلا به آرتریت روماتوئيد درد و تورم در شانه خود دارند. استئوآرتریت نسبت به سایر مفاصل کمتر بر شانه ها تأثير می گذارند، مگر اینکه در گذشته به آنها آسیب رسانده باشید.

چندین علت برای دردهای ناتوان کننده شانه

الف) التهاب: هنگامی که قسمتی از شانه داغ، متورم، قرمز و دردناک می شود که به عنوان یک واکنش طبیعی در برابر عفونت یا آسیب است.

ب) آسیب رسیدن به عضلات و تاندون های اطراف شانه.

ج) تنش در عضلات بین گردن و شانه که معمولا در حالت ایستاده در قسمت فوقانی پشت یا گردن وارد می شود، که اغلب به نحوه ایستادن یا نشستن در هنگام استفاده از رایانه یا محل کار مرتبط می شود.

د) التهاب در بورس، به طور معمول به عضلات و تاندون ها کمک می کند تا روی استخوان شانه به آرامی و راحتی لغزیده شوند.

ه) آسیب استخوان ها و غضروف که می تواند ناشی از آرتروز باشد.

گاهی ممکن است دردی که در شانه خود احساس می کنید ناشی از مشکل در قسمت دیگری از بدن مانند گردن باشد.

مشکلات گردنی باعث می شود تیغه شانه یا بازوی فوقانی بیرونی دردناک شوند و هنگامی که این اتفاق می افتد از آن به عنوان درد یا پرتو درمانی یاد می کنیم. اگر احساس سوزن سوزن شدن در دست، بازو و شانه می کنید به احتمال زیاد مشکل از ناحیه گردن است.

دردهای ناتوان کننده شانه

چگونه علت دردهای ناتوان کننده شانه تشخیص داده می شود؟

هریک از مشکلات شانه دارای علائم خاص خود است که می تواند به پزشک یا فیزیوتراپیست شما در تشخیص کمک کند که در بیشتر علائم شانه دردناک و سفت است، پزشک یا فیزیوتراپیست تان، باید ببیند که کدام حرکات دردناک تر هستند، زیرا این مسئله مي تواند نشان دهد که مشکل از کجاست.

آن ها معمولا سوال می کنند چگونه این مشکل شروع شده است، چگونه توسعه یافته است و چگونه بر فعالیت های روزانه شما تاثیر می گذارد.

اگر سعی کنید یادداشتی در مورد زمان و چگونگی شروع مشکل بنویسید این در تشخیص دقیق تر یه شما کمک می کند.

سوالات پزشک برای تشخیص علت:

الف) آیا درد در یک شانه است یا هر دو؟

ب) آیا درد ناگهانی شروع می شود، اگر چنین است شما چه کار می کنید؟

پ) آیا درد به مناطق دیگر بدن شما منتقل می شود؟

ت) آیا می توانید ناحیه درد را مشخص کنید؟

ث) آیا در حالت سکون و بی تحرکی درد احساس می شود؟

ج) آیا وقتی به طرق خاصی حرکت می کنید درد را احساس می کنید؟

چ) آیا این یک درد شدید است یا یک درد کسل کننده؟

ح) آیا ناحیه درد قرمز، گرم یا متورم بوده است؟

خ) آیا از شدت درد شب ها بیدار می شوید؟

د) چه چیزی باعث بهتر و یا بدتر شدن آن می شود؟

م) آیا به خاطر دردهای ناتوان کننده شانه مجبورید فعالیت های خود را محدود کنید؟

 آزمایشات موجود برای تشخیص دردهای ناتوان کننده شانه

  • معمولا آزمایش خون برای مشکلات شانه لازم نیست، اما بعضی اوقات برای برخی از انواع آرتریت استفاده می شود.
  • اشعه X براي جستجوي مشكلات استخوان هاي موجود در شانه و تغییرات جزئی در مفاصل، مفید است.
  • پرتو های X فقط استخوان ها و سایر مواد سخت را نشان می دهد، اما به بافت های نرم مانند عضلات آسیبی نمی رساند.
  • سنوگرافی می تواند تورم، آسیب و مشکلات تاندون ها، عضلات یا سایر بافت های نرم شانه را نشان دهد.
  • از امواج صوتی با فرکانس های بالا برای بررسی و ساخت تصاویر داخلی بدن استفاده می شود.

اگر پزشک مشکوک به مشکل حاد تری در بافت نرم در شانه باشد ممکن است از اسکن تصویری با رزونانس مغناطیسی ام آر آی استفاده کند. ام آر آی از امواج رادیویی برای ایجاد یک تصویر استفاده می کند تا آنچه را که در استخوان ها و بافت نرم مانند ماهیچه ها، تاندون ها، وجود دارد درون شانه نشان دهد. گاهی اوقات برای بدست آوردن تصویر واضح تر، بخصوص در موارد در رفتگی شانه از رنگ ام آر آی، به شانه تزریق می شود.

مطالعات در زمینه اعصاب و فعالیت های الکتریکی در عضلات می توانند نشان دهند که آیا مشکلات شما در اثر عصبی شدن در بازوی شما ایجاد می شود یا تحریک می شود.

داروها مفید برای دردهای ناتوان کننده شانه

مسکن های ساده مانند پاراستامول یا داروهای ضد التهابی غیر استروئيدی مانند قرص و ژل ایبوپروفن می توانند کمک کنند اما بیش از دو هفته از آنها استفاده نکنید. یک داروساز باید بتواند به بهترین وجه توصیه های خوبی ارائه دهد.

دردهای ناتوان کننده شانه

۸ روش جراحی دردهای ناتوان کننده شانه

جراحی دردهای ناتوان کننده شانه ممکن است یک درمان ایده آل برای بسیاری از مشکلات شايع به ویژه مواردی که به روش های درمانی محافظه کارانه جواب نمی دهند باشد.

آنها می توانند از روش های آرتروسکوپی با حداقل آسیب (که در آن ابزار جراحی از طریق برش وارد شانه می شود) استفاده كنند، به جای استفاده از جراحی های سنتی كه با استفاده از برش پوست و بخیه زدن است. هر رویکرد دارای جوانب مثبت، منفی است.

آرتروسکوپي یکی از شایع ترین جراحی دردهای ناتوان کننده شانه براي درمان سندرم تحریک است. در این سندرم تاندون های کاف روتاتور شما هنگام حرکت به طور متناوب فشرده می شوند، این امر باعث ایجاد صدمات پیش رونده در تاندون ها و همچنین کوسن های داخل فضای مفصل (به نام بورسا) می شود. سندرم ضربه نیز می تواند با تاندونیت روتاتور کاف و بورسیت توصیف شود.

هدف از جراحی افزایش فضای بین روتاتور کاف و بالای شانه (معروف به آکرومیون) است.

جراح ممكن است در هنگام انجام عمل جوش زدایی آکرومی، فقط بورس را یا برخی از قسمت های زیرین آکرومیون را بر دارد. انجام این کار باعث می شود فضای کافی برای چرخاندن شانه، بدون ایجاد اتصال بین استخوان ايجاد شود. این روش جراحی ممکن است به صورت جداگانه یا بخشی از جراحی روتاتور کاف انجام شود.

ترمیم SLAP با آرتروسکوپی

پارگی SLAP صدمه ای به لبه غضروف است که جای شانه را محاصره می کند (معروف به لابروم) .

اصطلاح SLAP به معنای “Superior Labrum قدامی و خلفی” است. پارگی SLAP، در قسمت جلویی و پشت لابروم رخ می دهد. این بخش از لابروم از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا به عنوان نقطه اتصال تاندون دوسر عمل می کند.

گاهی از عمل جراحی آرتروسکوپی برای بازگرداندن لابروم به وضعیت خود در لبه شانه استفاده شود و پس از جابجایی مجدد، بخیه ها استخوان را به سمت غضروف محکم می کنند. اگر این آسیب در تاندون دوسر بیفتد، ممکن است نیاز به جراحی اضافی باشد.

آسیب دررفتگی شانه هنگامی اتفاق می افتد که مفصل شانه از جاي خودش خارج شود. در ورزشکاران جوان، بیشترین آسیب در لابروم رخ می دهد. برای تثبیت شانه پس از دررفتگي، نوعی از جراحی ترمیمی انجام مي شود كه می تواند لابروم را به کپسول مفصل وصل کرده تا مفصل در جای خود قرار بگیرد.

موارد دیگر شامل سستی عمومی در رباط های شانه است که می تواند منجر به وضعیت بی ثباتی چند جهته گردد و باعث شود مفصل شانه خیلی راحت از جايش خارج شده و حركت كند، برای محکم کردن کپسول مفصل از جراحی استفاده می شود.

دررفتگی های مکرر می تواند به صدمات شدید شانه منجر شود، چندین روش مختلف براي جابجایی استخوان در اطراف شانه، نگه داشتن مفصل در محل خودش وجود دارد .

آرتروسکوپی برای شانه منجمد

شانه منجمد دومین علت آسیب دیدگی شانه در کنار پارگی روتاتور کاف است. در حالی که این بیماری با وسایل غیرجراحی قابل معالجه است، اما موارد نادری وجود دارد که نیاز به درمان جراحی دارند. هنگامی که شانه منجمد رخ می دهد، کپسول اطراف مفصل شانه محکم و منقبض می شود. هدف از جراحی، شل شدن بافت منقبض شده است تا شانه بتواند آزادتر حرکت کند، این کار معمولاً با برش کپسول در تمام طول شانه انجام می شود. چالش دیگر این است که به محض قطع کپسول، بدن می خواهد بافت جدید ایجاد کند. فیزیوتراپی برای بازگرداندن دامنه کامل حرکت شانه ضروری است.

دردهای ناتوان کننده شانه

ترمیم روتاتور کاف

یكی از متداول ترین روش های جراحی شانه، ترمیم كف روتاتور است. روش های زیادی برای انجام این کار وجود دارد، هدف از این جراحی، شناسایی قسمت های آسیب دیده روتاتور کاف و وصل مجدد هر تاندون پاره شده یا آسیب دیده است. پس از یافتن بافت سالم، جراح از روش های مختلفی برای ترمیم تاندون استفاده می کند بدون اینکه بافت های باقی مانده بیش از حد کشیده شوند.

روش سنتی، که به آن روتاتور باز گفته می شود، شامل یک برش جراحی به طول چند اینچ برای جدا کردن عضله اطراف و ترمیم مستقیم روتاتور است. این روش جدید، با صدمات کمتر، بر روی مفاصل انجام می شود.

همچنین یک نسخه ترکیبی وجود دارد، به نام تعمیر مینی روتاتور کاف، که در صورت گسترده بودن آسیب می توان از آن استفاده کرد. این شامل قرار دادن لنگرها در استخوان شانه است که تاندون ها را می توان به راحتی بخیه زد.

ممکن است شرایطی وجود داشته باشد که امکان ترمیم وجود نداشته باشد. جداسازی به عنوان چرخاننده ها معروف هستند، كه بازگرداندن آنها دشوار است زیرا بافت ها می توانند مانند یک باند لاستیکی جمع شوند و مرگ سریع سلول (آتروفی) را تجربه کنند.

تعمیرات مشترک آکرومیوکلوویولار (AC)

مفصل آکرومیوکلاویکولار، که معمولاً با عنوان اتصال AC شناخته می شود، محل اتصال انتهای کلاویک (کلاربون) و آکرومیون است. چندین مشکل در مفصل AC می تواند ایجاد شود. اولین مورد این است که در اثر ورم مفاصل فرسوده می شود كه معمولاً در محل آسیب قبلی ایجاد مي شود، همچنین می تواند به دلیل تمارين مکرر مانند وزنه برداری (وضعیتی که به آن پوکی استخوان دیستال می گویند) بدتر شود.

در صورت بروز هر یک از این شرایط، ممکن است عمل جراحی باز انجام شود تا انتهای کربون و فضای مفصل AC گسترش یابد.

بی ثباتی نیز می تواند در مفصل AC ایجاد شود و باعث ایجاد آسيب پیشرونده در لیگامان هایي شود كه می توان لكس را به انتهای تیغه شانه وصل كرد، که در نهایت می تواند به جداسازی شانه منجر شود. غالباً جداسازی شانه از موارد غیر جراحی است، اما در موارد شدید ممکن است نیاز به عمل جراحی برای ترمیم یا بازسازی لیگامان هایی باشد که از انتهای کلاوی پشتیبانی می کنند.

تعویض شانه

جراحی تعویض شانه به طور معمول برای آرتریت پیشرفته مفصل شانه انجام مي شود، اما می تواند برای شکستگی های پیچیده و سایر مشکلات، با تکنیک هايي كه قابل ترمیم نیست نیز مورد استفاده قرار گیرد.

تعویض شانه معمولی با تعویض اتصالات توپ و سوکت، با توپ مصنوعی ساخته شده از فلز و سوکت پلاستیکی انجام مي شود.

در مواردی که فقط قسمت بالای استخوان بازو شکسته شود یا سوکت شانه هنوز دست نخورده باشد، یک تعویض جزئی، معروف به hemiarthroplasty، کفایت می کند. Hemiarthroplasty فقط جایگزین توپ شانه می شود و سوکت را دست نخورده می گذارد.

يك نوع تويض شانه معكوس وجود دارد كه همانطور که از نامش پیداست، عمل جراحی موقعیت توپ و سوكت شانه را معکوس می کند به طوری که توپ تعویض شده در جاي سوکت می رود و سوکت تعویض شده در جاي توپ مي رود . این عمل جراحی می تواند برای افرادی که آسیبی به نام آرتروپاتی پارگی روتاتور دارند، که در آن هم لب و هم روتاتور به شدت آسیب دیده اند مناسب باشد.

جراحی تاندون دوسرعضله

در قسمت بالایی شانه، تاندونی به نام سر بلند بایسپس قرار دارد که از طریق روتاتور کاف و چسباندن خود به لابروم، عضله را به شانه وصل می کند. عمل جراحی تاندون بایسپس می تواند به صورت جداگانه یا به عنوان ترمیم روتاتور انجام شود. به طور کلی دو رویکرد وجود دارد:

یکی قطع اتصال تاندون در داخل مفصل شانه و اتصال مجدد آن در خارج از مفصل شانه، که تاندون را قطع می کند و به آن اجازه می دهد تا از بازو عقب بکشد. در حالی که ممکن است تصور کنید انجام این کار بر قدرت و عملکرد بایسپس تأثیر می گذارد.

خطرات و عوارض جراحی دردهای ناتوان کننده شانه

همه این روش های جراحی می توانند با خیال راحت و مؤثر انجام شوند اما بدون خطر هم نيستند، ممکن است باعث عفونت، زخم بافتی (فیبروز) و سپسیس باشد. مراقبت مناسب پس از جراحی می تواند خطر عوارض را کاهش دهد.

قبل از هر عمل جراحی، در مورد خطرات، فواید و نتايج این روش با جراح خود صحبت کنید. از آنجا که بیشتر جراحی های شانه انتخابی هستند، سعي كنيد انتخاب آگاهانه داشته باشید. این مهم است که انتظارات خود را مدیریت کنید و آنچه را که در طول مراقبت بعد از عمل از شما خواسته می شود انجام دهيد.

دردهای ناتوان کننده شانه

مراقبت های بعد از جراحی دردهای ناتوان کننده شانه

بعد از عمل، مطابق دستور پزشک، شانه در یك زنجير قرار می گیرد، این زنجیر برای محدود کردن حرکت شانه استفاده می شود تا تاندون روتاتور کاف بتواند در آن جای بگیرد و بهبود یابد. در مراقبت هاي ويژه، بازو با یک بالش به دور کمر وصل مي شود.

در طی شش هفته اول بعد از عمل نبايد كارهايي نظير ، بلند کردن، فشار یا کشیدن را با شانه انجام دهید.

بازوی خود را از بالا برید، آرنج خود را خم کنید و انگشتان خود را چندین بار در روز حرکت دهید.

روزانه چندین بار شانه را برای استحمام، لباس پوشیدن و انجام حرکت آرنج حرکت دهید.

رژیم غذایی مناسب پس از جراحی دردهای ناتوان کننده شانه

توصیه می کنیم روز جراحی و روز بعد رژیم غذایی سبک داشته باشید.

کنترل درد

هنگامی که از بیمارستان مرخص شدید، به شما نسخه ای برای بهبود درد داده می شود كه بايد دارو را طبق تجویز پزشك مصرف کنید.

یخ درمانی

در مراحل درمانی پيشنهاد خرید دستگاه بسته بندی سرد داده می شود؛ این دستگاه دارای آستین است که به مخزن یخ متصل است، آب از طریق آستین شانه گردش می کند و باعث تسکین درد و تورم بعد از عمل می شود. اگر اين دستگاه را خريداري نكرديد، از کیسه های یخ یا کیسه های سبزیجات منجمد برای یخ گذاشتن روی شانه خود استفاده کنید.

  • برای ۴۸-۷۲ ساعت اول بعد از عمل باید یخ را روی شانه نگه دارید.
  • شانه خود را برای هفته اول دو تا سه بار در روز یخ بگذارید، به خصوص قبل از خواب.
  • توصیه می شود که یک تی شرت یا یک حوله نازک بین خود و آستین قرار دهید تا به پوست شما آسیب نرساند.

دردهای ناتوان کننده شانه

مراقبت از بخيه های جراحی دردهای ناتوان کننده شانه

  • در صورت عدم وجود سوند ۴۸ ساعت بعد از عمل، پانسمان را جدا و دوش گرفته شود.
  • اگر سوند دارید، بايد ۷۲ ساعت بعد از عمل و قبل از دوش گرفتن، پانسمان برداشته شود.
  • در اين دوران نباید در وان یا استخر برويد، اما مي توانيد حمام بروید و بگذارید آب بر روی شانه جاری شود. بخيه ها را بعد از حمام خشک کنید و قسمت بالای باند را بر روی Band Aid قرار دهید. نیازی به ماليدن پماد بر روی بخيه ها نیست.
  • اگر پنج روز پس از عمل جراحی متوجه ، تورم، تب، یا افزایش درد، شدید لطفاً با پزشک تماس بگیرید.
  • قرمزی اطراف بخيه ها طبیعی است و نباید باعث نگرانی شود.

خواب

خوابیدن تا دو هفته بعد از جراحی روتاتور کاف بسیار مشکل است. این جراحی ممکن است باعث تداخل چرخه خواب و بیداری شما گردد. علاوه بر این، بسیاری از بیماران در اثر دراز کشیدن بر روی پشت، دردهای ناتوان کننده شانه را بیشتر می کنند. یک بالش بین بدن و بازو و در پشت آرنج قرار دهید تا بازو کمی از بدن دور شود.

رانندگی

به دلیل ناتواني در حرکت بازوها، رانندگي كردن با موتور دشوار است. اگر تصادف کنید، مسئولان راهنمایی و رانندگی با شما بر خورد جدي می كنند. اگر به رانندگی احتیاج دارید، باید تا زمان اولين مراجعه نزد جراح خود بعد از عمل، صبر كنيد تا او وضعيت شما را مشاهده نمايد. هیچ کس نباید هنگام مصرف داروهای خواب آور، با موتور رانندگی کند.

بهبودی پس از جراحی دردهای ناتوان کننده شانه

بافتهاي تاندونها بسیار کندتر از سایر بافت های بدن بهبود می یابند به عنوان مثال، اگر پوست آسيب ببيند ، معمولاً طی هفت تا ده روز بهبود می یابد. با این حال، بافت تاندون روتاتور کاف در طی یک دوره سه ماهه بهبود می یابد و پس از سه ماه، دو تا سه ماه دیگر طول می کشد تا كامل خوب شود.

مدت زمان بهبودی شانه، بسته به اندازه پارگی روتاتور کاف دارد، در حالی که هدف از جراحی کاهش درد و بهبود عملکرد شانه است، براساس سن و اندازه پارگی ممکن است محدودیت هایی وجود داشته باشد. در بیماران مسن تر، تاندون ممکن است ترميم نشود و ضعف در شانه باقی بماند. به طور کلی، حدود ٩٠٪ از بیماران پس از ترمیم کاف شانه، از جراحی خود راضی هستند و بعد از عمل، بهبود چشمگیری در درد و عملکرد شانه شان دارند.

دردهای ناتوان کننده شانه

فیزیوتراپی پس از جراحی دردهای ناتوان کننده شانه

تصمیم برای تجویز فیزیوتراپی و زمان شروع آن براساس مواردی صورت می گیرد که در اولین بازدید بعد از عمل با شما مشاهده خواهد شد. ممکن است جهت بهبودي بهتر، آموزش هایی توسط جراح یا پرستار به شما داده شود که تمرینات حرکتی را به صورت ملايم شروع کنيد. اینها تمرینات خودگردان هستند که خود تان شروع می کنید.

عوارض جانبی جراحی دردهای ناتوان کننده شانه

لیست زیر شامل برخی از عوارض جانبي این جراحی است که خوشبختانه عوارض بسیار نادر است. لطفا توجه داشته باشید که این لیست برخی از عوارض جانبی یا عوارض احتمالی را شامل می شود.

عوارض ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • عوارض ناشی از بی حسی
  • عفونت (بسیار نادر با روش های آرتروسکوپی)
  • آسیب عصبی (بسیار نادر)
  • آسیب عروق خونی (بسیار نادر)
  • خونریزی (بسیار نادر)
  • سفتی شانه
  • عدم ترمیم (عدم موفقیت تاندون در بهبود كامل)
  • عدم بهبود بخیه ها
  • عدم بهبود علائم به آن اندازه که امیدوار بودید
  • لخته خون می تواند در بازوها یا پاها ایجاد شود
  • سندرم درد منطقه ای

دردهای ناتوان کننده شانه

درمان خانگی برای دردهای ناتوان کننده شانه

دردهای ناتوان کننده شانه می تواند یکی از ناتوان کننده ترین نوع صدمات باشد كه در برخی موارد حتی ممکن است چرخه خواب شما را مختل کند. صدمات شانه ناشی از فعالیت های روزمره شایع است. اگر تا این حد درد را تجربه می کنید، در اینجا لیستی از ۶ گزینه درمانی برای امتحان کردن در خانه آورده شده است.

چگونه دردهای ناتوان کننده شانه را در خانه تسکین دهیم:

  • ضد التهاب ها
  • حرارت
  • یخ
  • حمام نمکی
  • کشش

۱) داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی

دو نوع عمده از این دسته داروها وجود دارد: ایبوپروفن و ناپروکسن.

هر دو بدون نسخه نیز تهیه می شوند و نسبتاً بی خطر می باشند. نام های تجاری شامل Advil (برای ایبوپروفن) و Aleve (برای ناپروکسن) است. فقط در صورت تأیید پزشک خود استفاده کنید.

۲) شانه خود را گرم کنید.

این کار را می توانید با قرار دادن یک حوله گرم ملایم روی شانه خود در حدود ۵ تا ۱۰ دقیقه انجام دهید. یک حمام گرم خوب مطمئناً می تواند به کاهش درد شانه هنگام خواب کمک کند، یا می توانید از یک گرمکن برقی استفاده کنید. اگر از پکیج برقی استفاده می کنید، روی دمای متوسط قرار دهید. تحقیقات نشان مي دهد كه بدن انسان به گرمای متوسط بهتر پاسخ می دهد. اما مراقب باشید که گرما را تا حد آسیب دیدگی حاد مورد استفاده قرار ندهید.

۳٫ ) روی شانه خود یخ بمالید

استفاده از یک بسته یخ داخل یک بالش، به مدت ده دقیقه می تواند عالی باشد. ماساژ یخ نیز گزینه مناسبي است اما به دلیل احتمال سرمازدگی نباید یخ را بیش از ۵ دقیقه در تماس مستقیم با پوست قرار دهید.

۴) کشش:

کشش عضله ای که مفصل شانه را در بر می گیرد، نه تنها به درد شما کمک می کند بلکه می تواند از آسیب های بعدی جلوگیری کند. عضلاتی که قادر به حرکت آزادانه از طریق حرکت طبیعی شانه هستند، می توانند به کاهش درد شانه کمک کنند.

۵) حمام نمکی:

وان حمام را با آب گرم پر کنید و نمک های حمام را اضافه کنید. به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه در وان بمانيد، نمک ها برای پوست بسیار آرامش بخش هستند.

۶) ماساژ:

به یک عضو خانواده بگوييد تا ماهیچه های اطراف ناحیه درد را ماساژ بدهد، و اگر كسي كنارتان نيست جوراب و توپ تنیس پیدا کنید یک توپ تنیس را درون یک جوراب قرار دهید، جوراب و توپ را در پشت شانه خود در جایی که درد دارد قرار دهید. حالا، مقابل یک دیوار بروید و به توپ تنیس فشار بیاورید و دور آن بچرخید و به خود ماساژ دهید. اگر این امر اثربخش نباشد، می توانید به متخصص ماساژ درمانی مراجعه کنید.

دردهای ناتوان کننده شانه

راه های پيشگيری از دردهای ناتوان کننده شانه

تمرینات ساده شانه می تواند به کشش و تقویت ماهیچه ها و تاندون های روتاتور کاف کمک کند. یک فیزیوتراپی یا کاردرمانگر می تواند نحوه انجام صحیح آنها را به شما آموزش دهد.

اگرشانه درد دارید، بعد از ورزش به مدت ۱۵ دقیقه از یخ استفاده کنید تا از صدمات بعدی جلوگیری کنید.

بعد از ابتلا به بورسیت یا تاندونیت، انجام تمرینات حرکتی ساده روزانه می تواند شما را از گرفتگی شانه یخ زده باز دارد.

سوالات متداول در مورد دردهای ناتوان کننده شانه

چرا شانه من صدمه دیده است؟

درد در شانه می تواند دلایل زیادی داشته باشد. ممکن است در اثر سقوط یا تصادف به آن دچار شويد، یا می تواند ازكار كردن بيش از حد، گاهی اوقات از وضعیتی مانند آرتروز ناشی شود. حتی می تواند ناشی از مشکلات سایر قسمت های بدن شما باشد که به آن درد گفته می شود.

آیا من مصدومیت دارم؟

از خودتان چند سوال بپرسید تا در مورد آسیب دیدگی شانه به خود كمك كنيد:

  • آیا می توانید بازوی خود را به طور طبیعی حرکت دهید، یا شانه شما خیلی سفت و دردناک است؟
  • آیا احساس می کنید شانه از جاي خود بیرون آمده؟
  • آیا شانه به اندازه کافی برای کارهایی که انجام می دهید قوی است؟

می توان با استراحت ويخ صدمات شانه را در خانه درمان کرد، همچنین می توان آن را بانداژ کنید تا در صورت لزوم آن را در جای خود نگه دارید. اما برخی از آسیب ها به کمک حرفه ای نیاز دارند. در اینجا نشانه هایی وجود دارد که باید بلافاصله به پزشک مراجعه کنید:

  • مفصل شانه شما تغییر شکل یافته به نظر رسد.
  • به هیچ وجه نتوانيد از شانه خود استفاده کنید.
  • درد شدید.
  • تورم ناگهاني شانه
  • ضعف و بي حسی در ناحيه بازو يا دست

دردهای ناتوان کننده شانه

انواع صدمات شانه چیست؟

صدمات شایع:

جابجایی: اگر شانه خیلی به عقب کشیده شده باشد یا خیلی دور چرخیده باشد، ممکن است بازو از قفل خود بیرون بیاید و در شانه احساس درد و ضعف بشود. همچنین ممکن است تورم، بی حسی و کبودی داشته باشید.

جدایی :

این آسیب در مفصل شانه جایی که استخوان بازو و تیغه شانه به هم وصل می شوند، تأثیر می گذارد كه به آن مفصل آکرومیوکلوویولار (AC) می گویند. اگر استخوان بازو از جایش بیرون رانده شود، برآمدگی بالای شانه خواهید داشت.

شکستگی:

در صورت افتادن یا ضربه سخت، استخوان شکسته یا ترک بر می دارد. شایع ترین شکستگی ها مربوط به کلاویک (کولاربون) و هومروس (استخوان بازوی نزدیک به شانه ) است. درد زیادی دارد و ممکن است کبود شود. اگر قفل شانه شکسته باشد، شانه آویزان مي شود و ممکن است نتوانید بازوی خود را بلند کنید.

پارگی غضروف:

ممكن است غضروف (بالشتک لاستیکی) که دور لبه مفصل شانه می رود صدمه ببيند. با این نوع آسیب، در بردن شانه به بالای سر احساس درد می شود و شانه ضعیف است، همچنین ممکن است احساس گرفتگي ، قفل شدن در شانه باشد.

پارگی روتاتور کاف:

دکمه روتاتور دسته ای از ماهیچه ها و تاندون های موجود در شانه است که بازو را در جای خود نگه می دارد و به شما اجازه می دهد تا بازوی خود را به سمت بالا بکشید. می توانید به دلیل استفاده بیش از حد به آن آسیب بزنيد، همچنین با افزایش سن شروع به سایش می کند.

شانه یخ زده:

این شرایط میزان حرکت مفصل را محدود می کند. باندهای غیر طبیعی، مفصل و شانه را از حرکت آزادانه باز می دارد و شانه مسدود می شود زیرا درد یا عمل جراحی باعث شده است تا از آن استفاده کمتری داشته باشید و باعث می شود چسبندگی هایی در این ناحیه ایجاد شده باشد.

بورسیت :

بورس (کیسه پر از مایع که در مفصل شمااست) می تواند متورم و تحریک شود و يا در اثر سقوط آسیب دیگری ایجاد شود. اگر بورسیت دارید، هنگام حرکت شانه ممکن بیشترین درد را احساس می کنید.

سایر علل:

آرتروز: به آن بیماری دژنراتیو مفصل هم گفته می شود که شایع ترین نوع آرتریت است كه مي تواند شانه ها را تحت تأثیر قرار دهد و غضروف بین استخوان ها شکسته می شود و به هم می سايد وباعث درد و مي شود.

آرتریت روماتوئید: این بیماری باعث حمله سیستم ایمنی بدن به محافظ مفاصل مي شود، همچنین می تواند باعث درد و سفتی در شانه ها شود. حمله قلبی: اگر شانه صدمه دیده باشد و در تنفس مشکل ایجاد شده، یا در قفسه سینه احساس سستی كنيد باید فوراً به پزشك مراجعه نماييد.

 


وازووازوستومی یک ریز جراحی (جراحی میکروسکوپی) و یکی از دو روش معکوس کردن وازکتومی (برگرداندن وازکتومی) است. در طی عمل وازکتومی، مجراهای وازدفران (لوله های منی بر) که در هنگام انزال، اسپرم را از بیضه ها عبور می دهند قطع می شوند. بنابراین وازووازوستومی عبارت است از وصل کردن دو انتهای قطع شده مجراهای وازدفران. مردانی که قبلا وازکتومی انجام داده اند از وازووازوستومی برای به دست آوردن دوباره قدرت باروری خود استفاده می کنند. عمل وازووازوستومی توسط اورولوژیست انجام می گیرد. در این مقاله از بخش پزشکی موزیک دان، در مورد کاربردها، عوارض جانبی، روش ها و نتایج وازووازوستومی بیشتر بیاموزید.

هدف وازووازوستومی

این روش برای بازیابی مجدد قدرت باروری در مردانی که قبلا عمل وازکتومی انجام داده اند صورت می گیرد. این کار همچنین برای کمک به افرادی که وازکتومی انجام داده اند و خلاص کردن آنها از درد وازکتومی می باشد. این دردها اغلب به نام سندرم درد پس از وازکتومی نامیده می شوند.
وقتی که عمل وازووازوستومی از طریق ریز جراحی انجام می گیرد شانس موفقیت این عمل حدود ۸۵ درصد از نظر برگشت دوباره اسپرم و حدود ۵۳ درصد از نظر احتمال بارداری است.

وازووازوستومی چیست؟ + راهنمایی کامل
وازووازوستومی نباید با وازواپیدیدیموستومی (اپیدیدیمواستومی) اشتباه گرفته شود که دومین نوع جراحی است که برای بازگرداندن وازکتومی استفاده می شود.

وازواپیدیدیموستومی جراحی فنی تری نسبت به وازووازوستومی است که وقتی در مسیر اپیدیم یعنی جایی که اسپرم ذخیره می شود انسدادی به وجود می آید و همچنین در دیگر مواردی که روش وازووازوستومی در مورد آنها موفقیت آمیز نیست انجام می گیرد.
راهی وجود ندارد که بفهمید تحت کدام جراحی قرار خواهید گرفت تا اینکه جراحی شروع شده و جراح این امکان را پیدا کند که کیفیت مایع مجرایی (منی) شما را بررسی نماید.

روش های موثر برای وازووازوستومی

در این مبحث روش دو لایه ای را مطرح می کنیم. با استفاده از این تکنیک، دو انتهای بریده شده مجرای وازدفران را با زدن بخیه های کوچک در بافت اطراف آن به هم نزدیک می کنیم. وقتی که دو انتهای مجرای وازدفران به هم نزدیک شدند، اتصال ریز جراحی فرمال لوله ها شروع می شود. اتصال ابتدا با دیواره پشتی و سپس لایه داخلی (مخاطی) شروع می شود. هر دوی لایه های داخلی و بیرونی با شش بخیه دورتادور مجرای وازدفران دوخته می شوند. وقتی که لایه های درونی و بیرونی به هم متصل شدند بخیه های بزرگتری دور غلاف مجرای وازدفران (لوله منی بر) زده می شود تا پیوند ایجاد شده بدون تنش و کشیدگی باشد. سپس وازدفران ها به داخل اسکروتوم (کیسه بیضه) برگردانده می شوند و برای اطمینان از یک ریکاوری بدون درد، به ناحیه تناسلی بی حسی موضعی داده می شود.

وازواپیدیدیموستومی (اپیدیدیمواستونی)

پزشکان از دو روش وازواپیدیدیموستومی استفاده می کند. روش مخاط به مخاط (Mucosa-Mucosa) و روش اینواژینیشن. در روش وازکتومی معکوس مخاط به مخاط یک مجرای باز اپیدیدیمال با روش های میکروسکوپی به انتهای بریده شده مجرای وازدفران با حدود ۶ بخیه ساده متصل می گردد. این لایه داخلی با یک لایه خارجی از بخیه های رادیال حمایت می شود تا اپیدیدیمواستومی را تقویت کند.

اپیدیدیمواستومی اینواژینیشن

اخیرا ایده اتصال به روش مخاط به مخاط مورد چالش و بحث قرار گرفته است. یک تکنیک جدید به نام اپیدیدیمواستومی اینواژینیشن که از اتصال لبه به لبه استفاده نمی کند در طول چندین سال گذشته مورد توجه قرار گرفته است. تفاوت اساسی بین این دو تکنیک جدید و تکنیک لبه به لبه برای جراحی وازکتومی معکوس این است که لبه مجرای اپیدیدیم به مجرای وازدفران بخیه زده نمی شود. در عوض، بخیه ها به گونه ای قرار داده می شوند که مجرای اپیدیدیم با دقت به درون حفره وازدفران کشیده شده یا به داخل آن غلاف شود. این تکنیک جدید از بخیه های کمتری استفاده می کند و به نظر می رسد که در این روش نسبت به رویکرد لبه به لبه در جراحی وازکتومی معکوس، آناستوموز ترشح کمتری داشته باشد. دکتر تورک یکی از اولین استفاده کنندگان از روش اپیدیدیمواستومی اینواژینیشن است و از این تکنیک جدید در عمل جراحی وازکتومی معکوس تا جایی که امکان داشته باشد استفاده می کند.
دکتر تورک بعد از هر دو روش اپیدیدیمواستومی فعالیت  های فیزیکی را برای ۳ تا ۴ هفته محدود می کند. دکتر تورک گاهی در طول عمل، لوله های پلاستیکی کوچک بدون دردی را در اسکروتوم قرار می دهد تا احتمال تجمع هرگونه خون یا مایع زیان بخشی را به حداقل برساند. این لوله ها معمولاروز بعد از اپیدیدیمواستومی شما برداشته می شوند.

روان کننده مگنیفایینگ (بزرگنمایی کننده)

تکنیک جدید وازکتومی معکوس که توسط دکتر تورک ابداع شده است از یک روان کننده جدید استفاده می کند که اجرای عمل وازکتومی معکوس را آسان تر می نماید. این تکنیک جدید شامل یک عامل حجیم کننده و روان کننده واکنش ناپذیر و امن است که ویسکوت نامیده می شود. این ماده سال ها توسط چشم پزشک ها در جراحی  های حساس چشم مورد استفاده قرار گرفته است. دکتر تورک دریافته است که وقتی این تکنیک جدید در موارد وازکتومی معکوس مورد استفاده قرار می گیرد این ماده کمک می کند که حفره وازدفران ها بزرگتر شده و بخیه زدن آسان تر انجام گیرد و همچنین نمای میکروسکوپی حفره وازدفران ها را بزرگتر نشان می دهد. همینطور این ماده به ایجاد پیوند بدون نیاز به داغگر الکتریکی که می تواند سبب ایجاد صدمه به بافت شود، کمک می کند. میزان کارایی این روش در مقایسه با روش های  وازکتومی معکوس که در آنها ویسکوت استفاده نمی شود بیشتر است. این روان کننده بزرگ نمایی کننده در جراحی های دکتر تورک یک تکنیک جدید مهم یا یک “ابزار” مهم به شمار می رود و مثالی است از اینکه چگونه یک استاد متخصص ریز جراحی به طور مداوم در جستجوی راه هایی برای بهبود نتایج پس از عمل وازکتومی معکوس است.

وازووازوستومی چیست؟ + راهنمایی کامل

تفاوت وازووازوستومی و وازواپیدیدیموستومی در چیست؟

اگر در مایع مجرایی اسپرم وجود داشته باشد نشان می دهد که مسیر بین بیضه ها و محلی که مجرای وازدفران قطع شده بودند باز است . این به این معنی است که انتهای مجراهای واز می توانند به هم پیوند بخورند. عبارتی که برای پیوند مجدد انتهای مجراهای واز به کار می رود “وازووازوستومی” است. وقتی جراحی میکروسکوپی مورد استفاده قرار می گیرد وازووازوستومی برای حدود ۸۵ نفر مرد از بین صد نفر مرد موفقیت آمیز عمل می کند و برای حدود ۵۵ نفر از بین ۱۰۰ نفر زن ،حاملگی اتفاق می افتد.

اما اگر در مایع مجرایی اسپرم وجود نداشته باشد ممکن است به این معنی باشد که فشار ناشی از وازکتومی باعث به وجود آمدن یک جور خرابی در مجرای اپیدیدیم شده است. این خرابی می تواند منجر به ایجاد انسداد شود. به جای آن لازم است که اورولوژیست انتهای بالایی مجرای واز را به اپیدیدیم پیوند دهد. به این روش وازواپیدیدیموستومی گفته می شود که همان کار روش وازووازوستومی را انجام می دهد. وازواپیدیدیموستومی پیچیده تر از وازووازوستومی است. اما نتایج آن تقریبا به همان خوبی روش وازووازوستومی است. گاهی روش وازووازوستومی در یک سمت و روش وازواپیدیدیموستومی در سمت دیگر انجام می شود.

خطرات وازووازوستومی

تقریبا تمام وازکتومی ها قابل برگشت هستند. اگرچه که این عمل، موفقیت در بارداری را تضمین نمی کند. وازکتومی معکوس را می توان حتی اگر چندین سال از زمان وازکتومی می گذرد نیز انجام داد. اما هر چه که این زمان طولانی تر باشد احتمال کمتری وجود دارد که عمل وازکتومی معکوس موثر واقع شود.
عمل وازکتومی معکوس ندرتا منجر به عوارض جدی می شود. خطرات شامل موارد زیر می باشند:

خونریزی در اسکروتوم (کیسه بیضه)

این امر موجب جمع شدن خون (هماتوما) می شود که باعث ایجاد تورمی دردناک خواهد شد. شما می توانید احتمال بروز هماتوما را با دنبال کردن دستورالعمل های دکتر جهت استراحت، استفاده از محافظ اسکروتال و همچنین استفاده از کیسه یخ بعد از جراحی کاهش دهید. اگر لازم است از مصرف آسپرین و دیگر انواع داروهای رقیق کننده خون قبل و بعد از جراحی اجتناب کنید، با دکتر خود صحبت کنید.

عفونت در محل جراحی

اگرچه که خیلی غیر معمول است ولی عفونت ها در هر نوع جراحی یک عامل خطر هستند و ممکن است درمان با آنتی بیوتیک نیاز باشد.

درد مزمن

درد مداوم و مزمن بعد از عمل وازکتومی معکوس شایع نیست.

وازووازوستومی چیست؟ + راهنمایی کامل

مراقبت های قبل از عمل وازووازوستومی

پزشک از شما در مورد سوابق پزشکیتان سوال خواهد کرد تا مطمئن شود که شما یک کاندیدای خوب برای جراحی هستید و همچنین از شما یک معاینه پزشکی به عمل خواهد آورد.
اگر خودتان یا خانواده تان سابقه ابتلا به هایپوگونادیسم (که با کاهش سطح تستوسترون در مردان همراه است) داشته اید باید پزشک خود را در جریان بگذارید.
همچنین باید اطلاعات دقیقی در مورد تاریخی که عمل وازکتومی خود را انجام داده اید و اینکه چه مدت از آن زمان تا کنون گذشته است داشته باشید.

اگر هرگونه عمل جراحی اسکروتال یا عمل جراحی در آلت تناسلی خود داشته اید به پزشک خود بگویید. همچنین پزشکتان از شما درباره تاریخی که قصد باردار کردن همسرتان را دارید خواهد پرسید. یعنی اگر چنانچه فرزندی دارید یا همسرتان حامله است، سن شما در زمان بچه دار شدن، سن فعلی شما و همسرتان، اینها همه را به پزشک خود بگویید.
اگر هدف شما از وازووازوستومی بچه دار شدن است، ممکن است پزشکتان پیشنهاد کند که همسرتان برای فهمیدن این مطلب که آیا هنوز قادر به تولید تخمک هست یا نه مورد آزمایش قرار بگیرد. اگر شما عقیم باشید ممکن است پزشکتان پیشنهاد کند که قبل از اینکه تحت وازووازوستومی قرار بگیرید یک نمونه گیری (بیوپسی) از بیضه های تان انجام شود که یک ذره از بافت بیضه برداشته شده و برای آزمایش فرستاده می شود. ممکن است بیوپسی یک روز قبل از وازووازوستومی یا در ابتدای عمل وازووازوستومی انجام گیرد.

مدت زمان عمل وازووازوستومی

یک عمل وازکتومی می تواند هر جایی بین ۲ تا ۴ ساعت طول بکشد. با این حال اگر جراحی پیچیده باشد امکان دارد عمل حتی بیشتر از این چارچوب زمانی طول بکشد. زمانی که عمل طول میکشد یک مقداری به مهارت جراحی که عمل را انجام می دهد نیز بستگی دارد. همچنین می توانید انتظار داشته باشید که زمانی را صرف پر کردن فرم های موافقت خواهید کرد.

مکان عمل وازووازوستومی

عمل وازووازوستومی هم در بیمارستان و هم در مراکز جراحی می تواند انجام شود. وازووازوستومی یک عمل سرپایی و بدون بستری است به این معنی که همان روز میتوانید به منزل خود برگردید.

وازووازوستومی چیست؟ + راهنمایی کامل

کارهایی که باید در روز جراحی وازووازوستومی انجام دهید

چه لباسی بپوشیم؟

از شما درخواست می شود که گان جراحی بیمارستان را بپوشید. بنابراین می توانید لباس های معمول خود را پوشیده و به بیمارستان بروید. با این حال توصیه می شود لباس هایی بپوشید که در محل کشاله ران زیاد تنگ نباشند. به این دلیل که پس از عمل کمی درد در بیضه های تان خواهید داشت و هر گونه فشار لباس در این ناحیه درد شما را بدتر می کند.

خوردنی ها و نوشیدنی ها

یک عمل وازووازوستومی اغلب اوقات تحت بیهوشی عمومی انجام می گیرد. بنابراین ممکن است از شما خواسته شود که شب قبل از عمل چیزی نخورید و نیاشامید. این امر به منظور کاهش احتمال بروز مشکلات ناشی از بیهوشی توصیه می شود.

چه چیزی با خود بیاوریم؟

اگر امکان داشته باشد باید از یکی از اعضای خانواده یا دوستان تان بخواهید که وقتی عمل انجام شد شما را به منزل برساند.

مصرف دارو

مطمئن شوید به مراحلی که لازم است قبل از عمل پشت سر بگذارید کاملا آگاهی دارید. احتمالا پزشک شما از شما خواهد خواست که مصرف داروهای خاصی را متوقف کنید. داروهایی از قبیل داروهای رقیق کننده خون و داروهای کاهش دهنده درد مثل آسپرین یا ایبوپروفن (ادویل موترین IB  و دیگر داروها). به خاطر اینکه این داروها ریسک خونریزی را در بیمار افزایش می دهند.

لباس و دیگر موارد شخصی

لباس های زیر که کاملا فیت بدن باشند را به همراه داشته باشید. مثل محافظ های ورزشی که بعد از جراحی آن را بپوشید. این لباس از اسکروتوم (کیسه بیضه) شما محافظت کرده و باعث می شود که پانسمان در محل خود باقی بماند.

احتیاط های دیگر

با یک نفر هماهنگ کنید که بعد از جراحی شما را به منزل برساند. عمل جراحی معمولا بین ۲ تا ۴ ساعت یا گاهی بیشتر طول می کشد. در صورتی که عمل تحت بیهوشی عمومی انجام گیرد ممکن است مقدار زمان بیشتری برای ریکاوری لازم باشد. در مورد این که چه موقع می توانید به منزل بروید با دکتر صحبت کنید.

وازووازوستومی چیست؟ + راهنمایی کامل

در طول جریان عمل چه اتفاقاتی می افتد؟

قبل از عمل

اورولوژیست و متخصص بیهوشی شما پیشاپیش درباره گزینه هایی که برای بیهوشی در اختیار دارید با شما صحبت خواهند کرد. وازووازوستومی معمولاً تحت بیهوشی عمومی انجام می شود اما در بعضی موارد بیحسی موضعی نیز ممکن است مورد استفاده قرار گیرد. اگرچه که باید توجه داشته باشید که
متون پزشکی استفاده از بیهوشی عمومی را بیشتر مد نظر قرار می دهد.
به این دلیل که بیهوشی عمومی به ارولوژیست اجازه می دهد که کارش را بهتر و با دقت بیشتری انجام دهد. مخصوصاً اگر مشخص شود که جراحی پیچیده تر از چیزی است که پیش بینی شده بود یا اگر معلوم شود که یک عمل وازواپیدیدیموستومی باید انجام گیرد.

در طول عمل

بعد از اینکه داروی بیهوشی تزریق شد، شما طاق باز و به پشت روی میز جراحی قرار خواهید گرفت. ارولوژیست ناحیه ای را که قرار است روی اسکروتوم (پوستی که بیضه ها را می پوشاند) برش بزند مشخص می کند. با استفاده از یک میکروسکوپ جراحی بسیار پیشرفته، پزشکتان نمای وازدفران ها را بزرگ نمایی می کند. علت اصلی که وازووازوستومی در واقع یک نوع ریز جراحی است این است که در این عمل، یک میکروسکوپ قوی اورولوژیست را قادر می سازد که کاملا واضح ببیند و برش های خیلی ظریف و دقیق یایجاد کردا و بخیه بزند.
پزشک انتهای مجرای وازدفران را که در طی وازکتومی بریده و مسدود شده است را باز کرده و بافت های اضافه و خراب را از آن برمی دارد. از انتهای لوله های وازدفران یعنی نزدیک ترین جا به بیضه ها، مایع مجرایی (منی) گرفته می شود. این مایع برای آزمایش تعداد اسپرم به آزمایشگاه فرستاده می شود. اگر داخل مایع اسپرم وجود داشت، اورولوژیست عمل وازووازوستومی را انجام خواهد داد.
اگر هیچ اسپرمی در مایع وجود نداشته باشد پزشک چند عامل دیگر را مدنظر قرار خواهد داد و ممکن است تصمیم بگیرد که وازواپیدیدیموستومی را انجام دهد. اورولوژیست از بخیه های خیلی ظریف برای بستن لوله  های وازدفران ها به همدیگر استفاده می کند. این عمل هر جایی و بین ۲ تا ۴ ساعت ممکن است طول بکشد و در موارد خاص حتی بیشتر.

پس از عمل

ممکن است اورولوژیست شما برای پوشاندن محل جراحی از پانسمان استفاده کند. زمانی که بیهوشی قطع می شود ممکن است درد و سوزش و تورم داشته باشید اگرچه که نباید جدی باشد ولی اگر جدی بود آن را فوراً به ارولوژیست خود اطلاع دهید.
ممکن است مقداری مسکن برای کاهش درد به شما داده شود. ممکن است ارولوژیست یک لباس  مخصوص محافظ بیضه مثل یک بیضه بند به شما بدهد یا توصیه کند که آن را تهیه کنید که باید به مدت چند هفته آن را بپوشید

وازووازوستومی چیست؟ + راهنمایی کامل

مراقبت های بعد از عمل وازووازوستومی

از شما خواسته می شود که به مدت دو یا سه روز استراحت کنید تا بتوانید فعالیت های سبک خود را از سر بگیرید. اگر شغل شما نیازمند کار سنگین و سخت است باید زمان شروع فعالیت خود را از پزشک تان بپرسید.
همینطور باید از پزشک خود بپرسید که کی باید پانسمان را بردارید و کی دیگر لازم نیست که بیضه بند (محافظ بیضه) خود را بپوشید. به احتمال زیاد پزشک از شما خواهد خواست که به مدت چند هفته از روابط جنسی پرهیز کنید.

مدیریت عوارض جانبی وازووازوستومی

مثل تقریبا هر جراحی دیگری می توانید انتظار کمی درد خفیف داشته باشید که باید بعد از چند روز یا چند هفته از بین برود. به شما مقداری مسکن برای مقابله با این درد ها داده می شود.
ممکن است کمی ورم داشته باشید که نرمال است که احتمالا باید ظرف یک تا دو هفته از بین برود. اگر درد شما جدی است یا تورم بعد از چند هفته هنوز وجود دارد باید به پزشک خود اطلاع دهید.

نتایج وازووازوستومی

گاهی بعد از جراحی پزشک منی شما را زیر میکروسکوپ معاینه می کند تا ببیند آیا عمل موفقیت آمیز بوده است یا خیر. ممکن است پزشک بخواهد منی شما را به طور دوره ای چک کند تا زمانی که موفق شوید پارتنر خود را حامله کنید. چک کردن منی برای اسپرم تنها راهی است که مشخص می کند که عمل وازکتومی معکوس موفقیت آمیز بوده است.
وقتی عمل وازکتومی معکوس موفقیت آمیز باشد احتمالا در طی چند هفته اسپرم داخل منی ظاهر می شود. اما گاهی یک سال یا بیشتر طول می کشد. احتمال بارداری به عوامل مختلفی بستگی دارد از جمله تعداد و کیفیت اسپرم موجود و سن پارتنر مونث.

فریز کردن اسپرم بعد از وازووازوستومی

اگرچه معمولا نیاز نیست یا پیشنهاد نمی شود اما می توانید در مواردی که وازکتومی معکوس موثر واقع نمی شود انتخاب کنید که اسپرم تان فریز شود (کرایوپرزرویشن). اگر قادر نباشید که از طریق رابطه جنسی پدر یک بچه شوید هنوز هم ممکن است از طریق تکنولوژی های کمکی باروری مثل آی وی اف (باروری داخل لوله آزمایشگاهی) بچه دار شوید.

اگر وازکتومی معکوس موثر واقع نشود

گاهی عمل وازکتومی معکوس در صورتی که بیضه ها مشکل اساسی داشته باشند شکست می خورد که در طول جراحی تشخیص داده نمی شود یا گاهی ممکن است بعد از جراحی، یک انسداد در مسیر وازدفران ها ایجاد شود. بعضی مردان اگر عمل برای اولین بار موثر واقع نشود دومین تلاش را برای وازکتومی معکوس انجام میدهند.
همچنین می توانید با انجام آی وی اف از طریق اسپرم فریز شده صاحب فرزند شوید. ممکن است اسپرم به طور مستقیم از بیضه یا مجرای اپیدیدیم یا در زمان جراحی وازکتومی معکوس یا بعد از آن بازیابی شود. پزشکان معمولا فریز کردن اسپرم را در زمان جراحی وازکتومی معکوس پیشنهاد نمی کنند به این دلیل که ممکن است این کار غیر ضروری و اضافی باشد.

وازووازوستومی چیست؟ + راهنمایی کامل

پرسش های متداول در مورد وازووازوستومی

چطور یک جراح خوب انتخاب کنم؟

در هنگام انتخاب یک جراح متخصص ناباروری مردان چندین فاکتور مهم وجود دارد. همچنین در مورد تیم درمانی. مثل تجربه، توانایی های جراح، فناوری و تیم پشتیبانی.
به این دلیل که عمل وازکتومی معکوس یک روش بسیار تخصصی است آموزش و تجربه ی جراح شما احتمالا بیشترین تأثیر را بر نتایج کلی شما از عمل خواهد گذاشت. جراحانی که بیشترین آموزش را برای درمان ناباروری مردان دیده اند اورولوژیست هایی هستند که در زمینه ریز جراحی و باروری مردان فلوشیپ، تخصصی دریافت کرده اند.

با اینکه در اکثر عمل های  وازکتومی معکوس نیاز است که جراحی فقط داخل اسکروتوم انجام شود اما در بعضی موارد نیاز می شود که ترمیم هایی در داخل شکم نیز انجام گیرد. مواقعی این اتفاق می افتد که مجرای وازدفران ها به علل دیگری به غیر از وازکتومی مسدود شده باشند. مثلا به علت ترمیم فتق. در این موارد اغلب اوقات نمی توان مجرای وازدفران را به طور سنتی ترمیم کرده و یک روش پیچیده تر (ترمیم مجاری وازدفران از داخل شکم و به کمک ربات) مورد نیاز است. تعداد خیلی کمی از جراحان با هر دوی این روش ها یعنی جراحی میکروسکوپی سنتی و جراحی به کمک ربات می توانند عمل موفقی را در چنین مواردی به انجام برسانند.
در هنگام انتخاب پزشک از پرسیدن این سوال که پزشک چند عمل وازکتومی معکوس انجام داده است نترسید. همچنین سوالاتی مثل نوع تکنیکی که استفاده می شود و اینکه غالبا وازکتومی معکوس چه زمانی می تواند به بارداری منجر شود.

میزان موفقیت جراحان را چطور با هم مقایسه کنیم؟

با توجه به پیچیدگی موضوع باروری زوجین تعیین میزان موفقیت در عمل های وازکتومی معکوس دشوار است. به علاوه مهمترین معیار موفقیت یعنی تولد یک نوزاد معمولا در بررسی ها گزارش نمی شود.
میزان موفقیت گزارش شده بعد از عمل وازکتومی معکوس خیلی ساده گرفته می شود. بعضی از جراحان فقط افرادی را عمل می کنند که احتمال موفقیت بیشتری در جراحی آنها وجود دارد (مردان جوان تر که از وازکتومی آنها زمان کمتری می گذرد). این امر موجب می شود که میزان موفقیت گزارش شده آنها به طور ساختگی و غیر واقعی افزایش پیدا کند. بعضی از جراحان فقط وقتی نتایج را گزارش می کنند که وازووازوستومی روی هر دو سمت بیضه انجام گرفته باشد و نتایج عمل های پیچیده ای که موفقیتی به دنبال ندارند را حذف می کنند.

به طور مشابه می توان گفت که تعریف موفقیت عمل در بین جراحان یکی نیست. بعضی از جراحان یک عمل وازکتومی معکوس را حتی اگر یک اسپرم بعد از عمل دیده شود موفقیت آمیز می دانند. در حالی که بعضی دیگر از جراحان به پنج میلیون یا تعداد بیشتری اسپرم نیاز دارند تا عمل را موفقیت آمیز بدانند.
مهم است بدانید که با گذشت زمان درصدی از مردان که عمل وازکتومی معکوس آنها در ابتدا موفقیت آمیز بوده است با شکست روبه رو می شوند. یعنی انزال آنها بدون اسپرم یا با تعدادی کمی اسپرم خواهد بود. مشخص نیست چرا این اتفاق می افتد اما ممکن است که حتی چند ماه بعد از عملی که در ابتدا موفقیت آمیز بوده است این اتفاق رخ دهد.

وازووازوستومی چیست؟ + راهنمایی کامل

وازکتومی معکوس و روش های کمک باروری آزمایشگاهی (ART) چه مزایا و معایبی دارند؟

مزیت های وازکتومی معکوس عبارتند از حداقل ماهیت تهاجمی این روش، هزینه کمتر، ماهیت طبیعی توانایی پدر بیش از یک کودک بودن بدون روش های اضافی، گزینه فریز کردن اسپرم در هنگام عمل وازکتومی معکوس و سهولت در بازیابی اسپرم (اگر روش های کمک باروری آزمایشگاهی (ART) در آینده مورد نظر باشد.

معایب وازکتومی معکوس عبارتند از نیاز احتمالی به یک عمل جراحی وازکتومی معکوس دیگر در صورت موفق نبودن وازکتومی معکوس اولیه، تعداد ناکافی اسپرم برای موفقیت در بارداری و کاهش میزان موفقیت در بلند مدت.
مزیت هایART  یا روش کمک باروری آزمایشگاهی شامل کنترل بیشتر بر زمانبندی بارداری، توانایی انجام روشART  با تعداد اسپرم کم و آزمایش کروموزومی اختیاری برای کاشت جنین می باشد. معایب این روش ها عبارتند از هزینه ها، نیاز احتمالی برای چندین دوره زمانی، دغدغه های اخلاقی و معنوی و نیاز به تکرار این روش ها در هر زمان که میل به بارداری وجود داشته باشد.

در زمان تصمیم  گیری در مورد وازکتومی معکوس با استفاده از ART  چه چیزهایی را باید در نظر گرفت؟

اولویت های فردی در نهایت مشخص می کنند که کدام روش را انتخاب کنید.
در کل وازکتومی معکوس یکی از ارزان ترین گزینه ها برای دستیابی به یک بارداری بعد از وازکتومی است. شاید شما وازکتومی معکوس را به علت ترجیحات مذهبی و اخلاقی، محدودیت های مالی، میل به داشتن بیش از یک فرزند یا عدم تمایل به استفاده از داروهای تحریک کننده تخمدان انتخاب کنید.
اگر همسر شما پیر تر است (به خصوص اگر بیشتر از ۳۷ تا ۴۰ سال سن داشته باشد) و یا اگر فقط یک فرزند بخواهید و یا اگر بخواهید آزمایش کروموزوم را انجام دهید ممکن است بهتر باشد که ازART  استفاده کنید.

هزینه هایART  عموما بالاتر است. در حالی که هزینه ها به طور قابل توجهی در سراسر دنیا متفاوت هستند. اغلب معمولا بیشتر از یک سیکل درمان برای دستیابی به یک بارداری موفق مورد نیاز می باشد.
روش های بازیابی اسپرم از بیضه ها و ذخیره کردن آنها ممکن است به هزینه  های اضافی نیاز داشته باشد.
میزان موفقیت در هر سیکل به فاکتورهای مختلفی بستگی دارد که عبارتند از کیفیت اسپرم، سن و وضعیت سلامتی مادر.

وازووازوستومی چیست؟ + راهنمایی کامل

چطور می توانم بگویم که آیا این روش جواب داده است یا نه؟

اگر بعد از چند ماه اسپرم در منی شما ظاهر شود خواهید فهمید که وازکتومی معکوس موفقیت آمیز بوده است. پزشک شما به مدت ۴ تا ۶ ماه نمونه  هایی از منی شما را جمع آوری کرده و آنها را بررسی می کند. ۴ تا ۶ ماه برای تثبیت تعداد اسپرم های شما کافی است.
اگر شما وازووازوستومی انجام داده اید می تواند ۶ تا ۱۲ ماه قبل از برگشت اسپرم طول بکشد و اگر وازواپیدیدیموستومی انجام داده اید ممکن است حتی بیشتر از یک سال طول بکشد که اسپرم در منی ظاهر شود.
وقتی اسپرم شما برگشت، شانس باردار شدن نیز افزایش پیدا می کند. اما موفقیت جراحی وازکتومی معکوس به چیزهای زیادی بستگی دارد که شامل نوع جراحی که در ابتدا داشته  اید و سایر عواملی که شما و همسرتان را از حامله شدن دور نگه می دارند.

آیا این عمل بر عملکرد جنسی تاثیر می گذارد؟

نباید اینطور باشد. اما تا وقتی که پزشکتان به شما اعلام رفع خطر نداده است رابطه جنسی و انزال نداشته باشید. بیشتر پزشکان پیشنهاد می کنند که دو تا سه هفته برای برقراری رابطه جنسی صبر کنید.

عمل وازووازوستومی چقدر طول می کشد؟

زمان عمل برای وازووازوستومی یا اپیدیدیمواستومی تقریبا سه ساعت طول می کشد. در بیشتر اوقات بیهوشی عمومی ترجیح داده می شود. ما ترجیح می دهیم که بیمارانی که مقیم این شهر نیستند به مدت حداقل یک روز بعد از جراحی در ساکرامنتو بمانند.

مدت زمان پیگیری چقدر است؟

پیگیری بعد از عمل و بررسی ترمیم زخم به مدت دو تا سه هفته و آنالیز مایع منی به مدت شش تا هشت هفته بعد از عمل است. بیمه ها معمولا هزینه آنالیز منی را پوشش نمی دهند. آنالیزهای بعدی مایع منی ممکن است برای بررسی برگشت اسپرم نیاز باشد.
وازکتومی یک جراحی کوچک برای باز داشتن اسپرم از رسیدن به مایع منی است که از آلت تناسلی به بیرون انزال می کند. بعد از عمل وازکتومی منی هنوز هم هست اما هیچ اسپرمی در آن وجود ندارد. بعد از عمل وازکتومی بیضه ها هنوز اسپرم می سازند اما توسط بدن جذب می شوند. همه ساله بیش از ۵۰۰ هزار مرد در آمریکا وازکتومی را برای کنترل تولد فرزند انتخاب می کنند. عمل وازکتومی بهتر از هر روش کنترل بارداری دیگری از بارداری پیشگیری می کند. البته به جز روش پرهیز و خویشتنداری. بین زنانی که همسرانشان وازکتومی انجام داده اند سالانه فقط یک یا دو زن از هزار نفر زن باردار می شوند.

وازکتومی معکوس چیست؟

وازکتومی معکوس مسیر عبور اسپرم را برای رسیدن به منی دوباره پیوند می دهد. اغلب اوقات انتهای بریده شده مجرای وازدفران ها دوباره به هم پیوند داده می شوند. در بعضی موارد انتهای مجرای وازدفران ها به مجرای اپیدیدیم متصل می شود. این جراحی ها را می توان توسط میکروسکوپ های مخصوص انجام داد (ریز جراحی یا جراحی میکروسکوپی). وقتی که مجراها به هم متصل شدند اسپرم دوباره می تواند در پیشابراه جاری شود.
دلایل زیادی برای بازگرداندن وازکتومی وجود دارد. ممکن است بعد از طلاق بخواهید مجددا ازدواج کنید یا این که قلبا بخواهید دوباره بچه دار شوید یا شاید بخواهید بعد از از دست دادن عزیزان خود یک خانواده دیگر تشکیل بدهید.

وازووازوستومی چیست؟ + راهنمایی کامل

تحت شرایط نرمال چه اتفاقی می افتد؟

هر دو ماده اسپرم و هورمون های جنسی مردانه در بیضه ها ساخته می شوند. بیضه ها داخل اسکروتوم (کیسه بیضه) و در زیر آلت تناسلی بیرونی مردانه قرار گرفته اند. اسپرم ها بیضه ها را از طریق لوله های مارپیچی که اپیدیدیم نامیده می شوند ترک می کنند. اپیدیدیم جایی است که اسپرم ها تا وقتی که آماده استفاده می شوند آنجا می مانند.

هر اپیدیدیم با یک لوله دراز به نام “وازدفران” یا “واز” به پروستات متصل است. مجراهای وازدفران از قسمت پایینی کیسه بیضه به داخل کانال اینگوینال می روند. سپس به داخل لگن و پشت مثانه می روند. نهایتا اینجا جایی است که مجراهای وازدفران به کیسه های منی می رسند و مجرای انزال را تشکیل می دهند. زمانی که شما انزال می کنید مایع منی و اسپرم مخلوط می شوند تا منی تشکیل شود. منی از طریق پیشابراه جاری شده و از آلت تناسلی شما بیرون می آید.
عملهای وازکتومی معکوس توسط اورولوژیست و بر این اساس که عمل ها هر از گاهی ممکن است تکرار شود انجام می گیرد. عمل وازکتومی معکوس را می توان در بیمارستان به صورت سرپایی یا در یک مرکز خدمات جراحی انجام داد. اگر از میکروسکوپ جراحی استفاده شود جراحی در حالیکه شما تحت بیهوشی به خواب رفته انجام خواهد شد. متخصص اورولوژی و متخصص بیهوشی شما در مورد گزینه هایی که پیش رو دارید با شما صحبت خواهند کرد.

استفاده از ریز جراحی (جراحی میکروسکوپی) بهترین روش انجام این عمل است. یک میکروسکوپ با توان بالا در طول جراحی مجراهای کوچک را ۵ تا ۴۰ برابر بزرگتر از سایز واقعیشان بزرگنمایی می کند. همچنین اورولوژیست شما می تواند از بخیه های خیلی ظریف تر از مژه چشم یا حتی یک تار مو برای بستن دو لبه مجاری واز استفاده کند.
بعد از اینکه تحت بیهوشی به خواب رفتید اورولوژیست یک برش کوچک در هر سمت اسکروتوم ایجاد می کند. اورولوژیست انتهای زخمی مجراهای واز را که قبلا به وسیله وازکتومی بسته شده بودند، مرتب کرده و گوشت های اضافی آن را حذف می کند.
اورولوژیست مایع مجرایی (منی) را از انتهای مجرا در نزدیک ترین قسمت به بیضه برمی دارد. پزشک مایع را چک می کند تا ببیند که آیا حاوی اسپرم هست یا نه. در این مرحله دو روش وازکتومی معکوس وجود دارد که می توانید از آن ها استفاده کنید.

چه کسانی عمل وازکتومی معکوس را انجام می دهند؟

عمل جراحی وازکتومی معکوس بیشتر اوقات توسط اورولوژیست انجام می گیرد اما همه اورولوژیست ها این جراحی را انجام نمی دهند. شما باید از ارولوژیست خود بپرسید که چه تعداد عمل انجام داده است و میزان موفقیت او چقدر بوده است.
اگر اورولوژیست فکر می کند که شما باید تحت جراحی میکروسکوپی قرار بگیرید باید در مورد سابقه و عملکرد او سوال کنید. این تکنیک مستلزم آموزش و تخصص بیشتری است.

آیا تمام وازکتومی ها قابل برگشت هستند؟

تقریبا تمام وازکتومی قابل برگشت هستند. اما اگر وازکتومی در جریان ترمیم فتق در ناحیه کشاله ران انجام شود ممکن است دو سر مجراهای واز به راحتی به هم پیوند نخورند. همچنین اگر در طی وازکتومی یک تکه خیلی بزرگ از مجرای وازدفران برداشته شود ممکن است دو انتهای مجرای واز نتوانند به هم پیوند بخورند. اما این امر ندرتا اتفاق می افتد.

آیا من باید روش وازووازوستومی را انجام دهم یا روش وازواپیدیدیموستومی؟

قبل از عمل وازکتومی معکوس نمی توانید بگویید که کدام روش برای شما مناسب تر است. اورولوژیست فقط در طی جراحی می تواند بفهمد که کدام شیوه بهتر است. اگر در مایع مجرایی اسپرم دیده شود وازووازوستومی انجام می شود. اگر اسپرم در مایع نباشد اورولوژیست بر اساس عوامل دیگر تصمیم خواهد گرفت که چه کاری انجام دهد. اگر در مسیر مجرای اپیدیدیم انسدادی وجود داشته باشد روش وازواپیدیدیموستومی مورد نیاز خواهد بود.
اگر انسدادی وجود نداشته باشد بر اساس آنچه که اورولوژیست از مایع مجرایی می بیند تصمیم خواهد گرفت که کدام روش بهتر است. بیشتر اوقات اگر مایع، آبکی باشد اورولوژیست تصمیم می گیرد که وازووازوستومی انجام دهد. حتی اگر هیچ اسپرمی در مایع دیده نشود. مایعی که خمیری شکل باشد و اسپرمی در آن نباشد به این معنی است که وازواپیدیدیموستومی مورد نیاز است. ممکن است بعضی از بیماران نیاز داشته باشند که وازووازوستومی در یک سمت و وازواپیدیدیموستومی در سمت دیگرشان انجام شود.

آیا سن یک فاکتور موثر در بارداری بعد از وازکتومی معکوس است؟

سن شما نباید نتایج وازکتومی معکوس را تحت تاثیر قرار دهد. بیشتر مردان اسپرم سازی را سال ها بعد از اینکه همسرانشان دیگر قادر به تخمک گذاری نیستند ادامه می دهند. باروری زنان در اواسط دهه چهارم زندگی شان کمتر می شود و مخصوصا از حدود ۳۷ سالگی دچار افتی اساسی در باروری می شوند. قبل از اینکه بخواهید عمل وازکتومی معکوس را انجام دهید همسرتان باید با کمک متخصص زنان چک کند که آیا هنوز قادر به تخمک گذاری هست یا خیر؟

وازووازوستومی چیست؟ + راهنمایی کامل

آیا هیچ جایگزینی برای وازکتومی معکوس وجود دارد؟

چندین راه برای اینکه همسرتان بدون وازکتومی معکوس باردار شود وجود دارد. اورولوژیست شما می تواند با استفاده از یک سوزن یا به وسیله جراحی (جراحی بازیابی اسپرم) اسپرم را از بیضه ها یا مجرای اپیدیدیم بردارد. اما اسپرمی که از این راه به دست می آید نمی تواند در لقاح مصنوعی که با هزینه کمتر در مطب انجام می گیرد مورد استفاده قرار گیرد. در عوض این اسپرم به تکنیک های پیچیده تری مثل آی وی اف (که بین ۱۲ هزار دلار تا ۱۷ هزار دلار هزینه دارد) احتیاج دارد که از طریق تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم یا ICSI   انجام می گیرد.
نرخ بارداری در بیشتر مراکز با روش IVF/ICSI  (اگر پارتنر زن، جوان تر از ۳۷ سال باشد) حدود چهار مورد از ده مورد است. اگر پارتنر زن پیر تر از این باشد نرخ بارداری خیلی کمتر است. مطالعات نشان می دهند که روش های وازکتومی معکوس نسبت به بازیابی اسپرم از روش های IVF/ICSI  در رسیدن به بارداری خیلی به صرفه تر هستند. نکته مثبت دیگری که روش  های وازکتومی معکوس نسبت به بازیابی اسپرم از طریق آی وی اف دارند شانس بارداری های آینده در وازکتومی معکوس است.
نوع بیمه شما و میزان پوشش آن، ارزیابی قیمت ها و مخصوصا احتمال نیاز به روش وازواپیدیدیموستومی در آینده و سن همسرتان گزینه هایی هستند که ممکن است در تصمیم شما برای انتخاب روش مورد نظر جهت برگرداندن وازکتومی موثر باشند.

اگر وازکتومی معکوس شکست بخورد آیا باید دوباره آن را تکرار کرد؟

اگر وازکتومی معکوس تحت ریز جراحی (جراحی میکروسکوپی) ماهرانه ای انجام شود، میزان موفقیت آن در عمل های بعدی معمولا به اندازه همان عمل اولیه است. اورولوژیست سوابق جراحی های قبلی تان را بررسی خواهد کرد تا به شما در تصمیم گیری کمک کند. اگر اسپرم در مایع مجرایی ظاهر شود احتمالا اورولوژیست وازووازوستومی را تکرار خواهد کرد که احتمالا موفقیت آمیز خواهد بود.

هزینه یک عمل وازکتومی معکوس چقدر است؟

هزینه عمل های وازکتومی بسته به محل زندگی تان متفاوت است. بیشتر بیمه  ها عمل وازکتومی معکوس را تحت پوشش قرار نمی دهند . باید ابتدا با سازمان بیمه گر خود در رابطه با طرحی که بتواند هزینه های شما را پوشش دهد صحبت کنید.

تعداد کمی از مردان بعد از عمل وازکتومی دچار درد در بیضه ها می شوند که این موضوع به اندازه کافی ناراحت کننده است که بخواهند وازکتومی را برگردانند. به این علت که این موارد بسیار نادر هستند مطالعات زیادی راجع به این گروه از مردان صورت نگرفته است. این مطالعات نشان می دهند که عمل برگرداندن وازکتومی، مشکل درد بیضه را در بیشتر مردان حل می کند. با این حال اورولوژیست نمی تواند از پیش به شما بگوید که وازکتومی معکوس درد شما را درمان خواهد کرد یا خیر.

بیضه ها هرگز ساختن اسپرم را متوقف نمی کنند

دکتر ویج می گوید این موضوع بسیاری از مردان را سورپرایز می کند. اما بعد از وازکتومی، بیضه ها به تولید اسپرم ادامه می دهند. فقط دیگر راهی برای خروج از بدن ندارند. به این علت توانایی باروری نرمال با عمل وازکتومی معکوس برگردانده می شود.
از شما خواسته می شود که به مدت سه هفته یا بیشتر برای ترمیم زخم ها از روابط جنسی جلوگیری کنید. اما پس از این مدت می توانید اقدام برای بارداری را شروع کنید. در موارد خاصی که در مجرای اپیدیدیم انسداد وجود دارد ممکن است ۱۲ ماه طول بکشد که توانایی باروری دوباره برگردد. اپیدیدیم یک لوله مارپیچ در امتداد بیضه است که اسپرم بالغ آنجا قرار می گیرد.


در مورد ایمپلنت گونه یا کاشت گونه چه می دانید؟ آیا با عوارض آن آشنایی دارید؟ با چه روش هایی میتوان ایمپلنت گونه یا کاشت گونه را انجام داد؟ در گذشته جراحی زیبایی گونه و میانه صورت چندان اهمیتی نداشته است اما اکنون ایمپلنت گونه یا همان کاشت گونه بدلیل اینکه یکی از عوامل جوان سازی و همچنین روشی ضد پیر شدن است، بسیار محبوب می باشد. در این مقاله از بخش پزشکی موزیک دان به بررسی ایمپلنت گونه یا کاشت گونه می پردازیم و فواید، عوارض، نحوه انجام و مراقبت های پس از آن را مورد بررسی قرار می دهیم.

ایمپلنت گونه یا کاشت گونه چیست؟

امروزه داشتن گونه های برجسته یکی از معیارهای زیبایی در سطح جهان است. بهرحال، گونه ها عضوی با وظایف اساسی نیز هستند؛ آن ها چارچوب ساختاری صورت را می سازند و زیبایی چهره را نیز پیشیبانی می کنند.

ایمپلنت گونه یا کاشت گونه چیست؟

متاسفانه، با افزایش سن و پیری گونه ها طراوت و شادابی خود را از دست می دهند بدلیل اینکه حجم گونه ها کم و لاغر می شوند، ماهیچه ها و پوست دچار افتادگی شده که نتیجه این تحلیل رفتن گونه ها بوجود آمدن چین و چروک و غبغب است. داشتن گونه های حجیم و برجسته نشانه جوانی و گودی در ناحیه گونه نشانی از پیری دارد. برخی افراد ژنتیکی گونه های ضعیف و لاغری دارند همین امر عامل پیرنمایی این افراد می شود.

اخیرا، ایمپلنت گونه یا کاشت گونه جراحی موثر در برجسته کردن گونه ها، مبارزه با پیر شدن چهره، جوان سازی و شادابی چهره است. در گذشته و بطور معمول جراحی گونه چندان مورد توجه نبود و جراحان تنها به سفت کردن عضلات صورت بسنده می کردند و در آن زمان جوان سازی ضرورتی نداشت.

در سال های اخیر، یکی از اساسی ترین و مهم ترین پیشرفت ها در جراحی پلاستیک، پروتز گونه و بالا کشیدن آن ها است.

طبق تحقیقات انجام شده در آمریکا، پروتز و حجم دادن به گونه ها باعث می شود دیگر اعضای صورت نیز کشیده شوند. کاشت گونه، چین وچروک اطراف لب و بینی ، افتادگی لب ها، گودی اطراف چشم را کاهش می دهد، بدون اینکه در این قسمت ها جراحی انجام شود.

گونه ها را می توان به چندین روش جراحی و غیر جراحی پر و برجسته کرد؛ تزریق زیر پوستی ژل رستیلن یک تکنیک کم تر تهاجمی برای پر کردن گونه است، در حالیکه تزریق چربی و کاشت گونه روش های بادوام تری برای برجسته کردن گونه ها هستند.

برای بسیاری از افراد، پرکننده های تزریقی یک گزینه کاملا جذاب با هدف پر کردن گونه ها می باشد، اغلب بیماران برای چندین سال قبل از اقدام به کاشت گونه از همین پرکننده های تزریقی استفاده می کنند؛ لازم به ذکر است که کاشت گونه یک روش جراحی و دایمی است.

افراد با داشتن ویژگی های ذیل، در روش های پر کردن گونه ذینفع هستند، افرادی با؛

  • گود رفتگی زیر چشم
  • چین و چروک اطراف بینی و لب
  • افتادگی لب ها
  • داشتن غبغب و چین و چروک صورت
  • فقدان کانتور در گونه
  • افتادگی پوست صورت

اگر هر کدام از موارد بالا در شما وجود دارد ، می توانید یک روش جراحی را برای رفع مشکل انتخاب کنید.

فواید ایمپلنت گونه

کاشت گونه یا ایمپلنت گونه یک روش دائمی برای افزایش حجم و برجستگی استخوان گونه و همچنین پر کردن گونه هایی که گود رفته اند یا فاقد کانتور هستند، می باشد. روش کاشت گونه در اندازه ها، شکل، مواد جامد و نیمه جامد و مناسب برای انواع اشکال تعبیه شده است.

طبق نظر جراحان، کاشت گونه یک روش ایمن است و در این شیوه نیاز به مراقبت و استراحت طولانی مدت پس از عمل نیست.

بسیاری از افراد در جستجوی یک راه حل با ماندگاری طولانی برای برجسته کردن گونه های گود رفته هستند و عمل جراحی کاشت گونه بهترین راه حل و شیوه برای برجسته و پر کردن دایمی گونه ها می باشد.

بهرحال، لازم است به دیگر فواید این شیوه نیز اشاره شود:

  • جراحی پلاستیک کاشت گونه یا ایمپلنت تقارن در اجزای صورت را ارائه می دهد
  • موادی که در این جراحی استفاده می شوند( سیلیکون، هیدروکسی آپاتیت) بی خطر و زیست سازگار( سازگار با بافت های زنده بدن) هستند
  • در واقع هیدروکسی آپاتیت در زیر استخوان کاشته و جزیی از ساختار صورت می شود
  • این یک عمل جراحی نسبتا ارزان است که می تواند زیبایی چهره را ارتقا دهد
  • جراحی پلاستیک کاشت گونه را می توان با دیگر عمل های زیبایی مانند لیفت پیشانی و لیفت صورت انجام داد
  • نتایج مورد نظر کاملا قابل کنترل است و می توان از کم به زیاد برجستگی را ایجاد کرد
  • خطرات پس از عمل بسیار کم است
  • کاشت گونه نقایص مادرزادی و عدم تقارن در اجزای صورت را نیز رفع می کند

ایمپلنت گونه یا کاشت گونه چیست؟

مضرات ایمپلنت گونه

کاشت گونه نیز مانند شیوه تزریق پرکننده ها و انتقال چربی خطرات و مضراتی دارد در اینجا بر خود لازم می بینیم که شما را با این مضرات آشنا کنیم و آگاهی بدهیم:

  • کاشت گونه نیاز به بیهوشی و جراحی دارد
  • در صورتی که کاشت در محل مناسب انجام نشود، برجستگی غیرعادی بوجود خواهد آمد
  • در طول دوره نقاهت ممکن است کاشت انجام شده جا به جا شود
  • اگر از نتیجه عمل رضایت نداشته باشید، ترمیم و جراحی دوباره لازم است

چه کسانی کاندیدای مناسب ایمپلنت گونه هستند؟

اگر سابقا برای برجسته کردن گونه های خود از تزریق پرکننده ها استفاده کرده باشید و اکنون در جستجوی یک شیوه برای بهتر برجسته شدن گونه ها برای طولانی مدت هستید کاشت گونه برای شما مناسب است.

افرادی که کاشت گونه مزایایی زیادی را برایشان بهمراه دارد عبارتند از:

  • افرادی که گونه های برجسته ندارند
  • صورت کشیده و کانتور کمی دارند
  • و یا افرادی که بخاطر دلایل بالا، مسن تر به نظر می رسند

هزینه ایمپلنت گونه

در مورد هزینه کاشت گونه نیز چون دیگر روش ها، جراح، هزینه را تعیین می کند اما عوامل دیگری نیز تاثیرگذار هستند که عبارتند از:

  • نوع تسهیلاتی که جراح استفاده کرده است( جراحی سرپایی، مطب و بیمارستان)
  • میزان مهارت و شهرت جراح
  • بُعد جغرافیایی و منطقه ای که جراح در آن است
  • بیهوشی
  • داروها و آزمایشاتی که قبل و بعد از جراحی لازم است

اگر جراحی کاشت گونه یا ایمپلنت با دیگر جراحی های پلاستیک انجام شود می تواند به طرز چشمگیری هزینه ها را کاهش دهد.

ایمپلنت گونه یا کاشت گونه چیست؟

ایمپلنت گونه یا کاشت گونه با پرکننده های زیر پوستی و فیلرها

پرکننده های زیر پوستی یک روش دقیق غیر جراحی هستند. در اینجا پرکننده های تزریقی ایمنی به جهت حجم دادن و برجسته کردن گونه ها در دسترس است که مورد تایید اداره مواد غذایی و دارویی ایالات متحده آمریکا FDA می باشند. در این شیوه نیازی به بیهوشی نیست حتی بیمار توانایی بیان بازخورد به پزشک را در زمان تزریق برای رسیدن به نتیجه مطلوب را دارد.

پرکننده ها به سه گروه اصلی تقسیم می شوند:

  1. پرکننده های اسید هیالورونیک (رستیلن، والیوم، جوودرم)
  2. پرکننده های کلسیم هیدروکسی آپاتیت( ژل رادیس)
  3. پرکننده های اسید پلی ال لاکتیک( اسکالپترا)

در اینجا زیرمجموعه های دیگری نیز وجود دارد، این گروه بندی براساس میزان غلظت مواد و همچنین اینکه آیا در این ترکیبات مواد بیهوشی وجود دارد یا خیر است. پزشکان باتوجه به پرکننده ها و براساس تجربیات خود و همچنین تشابهات و تفاوت های محصولات، روشی را برای حجم دادن و برجسته کردن گونه ها ترجیح می دهند. هر دسته از پرکننده ها دارای خواص مختلف و متناسب با جنبه های مختلف آناتومی صورت می باشند.

پرکننده های هیالورونیک از مولکولی تشکیل شده اند که بطور طبیعی در پوست به منظور کاهش واکنش آلرژیک بوجود می آید. اغلب جراحان برای اولین از این پرکننده ها برای حجم و فرم دادن به گونه ها استفاده می کنند. جالب است بدانید، اسید هیالورونیک بوسیله آنزیم های هیالورونیداز تخریب می شوند ، بنابراین بیمارانی که تجربه استفاده از این پرکننده ها را داشته اند شاهد از بین رفتن تاتیرات این مواد بوده اند و استفاده از پرکننده های هیالورونیک می تواند نتیجه عکس دارد.

بعد از تزریق پرکننده های کلسیم هیدروکسی آپانیت مانند ژل رادیس به بافت های زیرین و عمیق گونه ها، به سرعت گونه ها حجیم و پر می شوند. این شیوه برای بیش از یک سال موثر و مفید است چرا که این مواد عامل تحریک کلاژن سازی در پوست می باشند. با گذشت زمان، ژل جذب پوست می شود و بطور کامل توسط بدن متابولیزم می شود. این ژل با ماده بی حسی لیدوکائین برای کاهش درد تزریق می شود.

پرکننده اسید پلی ال لاکتیک به مرور زمان عملکرد و نتیجه بهتر و موثرتری دارد. این پرکننده نیز عامل تحریک کلاژن سازی و ترمیم ساختار بافت های زیرین پوست در طی دوره درمان می شود، دیگر ویژگی این ژل این است که باعث تقویت و برجسته شدن تدریجی گونه ها می شود و زیبایی طبیعی برای شما به ارمغان می آورد، بعد از تکمیل دوره درمان، بیش از دوسال گونه ها حجم خود را حفظ می کنند، تمدید تزریق سالی یک بار است. با گذشت زمان، مواد توسط بدن متابولیزم می شوند.

کاشت گونه

فواید ایمپلنت گونه با فیلر یا پرکننده های زیر پوستی

این شیوه برای بیمارانی که علاقمند به روش تزریق هستند، می تواند یک راهکار موثر و مفید باشد:

  • اسید هیالورونیک می تواند در صورت نیاز تاثیر عکس داشته باشد
  • بعضی از پرکننده عامل تحریک و تقویت کلاژن سازی در پوست به مدت طولانی می شوند
  • به محض تزریق، گونه ها حجیم و لیفت می شوند
  • چین و چروک های اطراف لب و بینی و همچنین خطوط زیر چشم از بین می روند
  • عارضه ای که منجر به زمان استراحت شود ندارد بجز یک تورم جزیی
  • نسبت به کاشت گونه روش ارزان تری است
  • ماندگاری نتیجه طولانی مدت است البته نه دایمی

مضرات ایمپلنت گونه با فیلر

آگاهی از برخی از محدودیت های استفاده از پر کننده ها به شما در مورد انتخاب شیوه مناسب حجیم کردن گونه ها کمک می کند.

  • در اثر استفاده از پرکننده ها بخش های از ماهیچه صورت سفت شده و به سختی قابل حرکت دادن است.
  • تاثیر پرکننده های زیر پوستی موقتی است و برای یک مدت زمان کوتاه پیشنهاد می شود. تاثیر آن ها بیش از یک سال دوام ندارد و تزریق مرتب نیز پرهزینه خواهد بود.
  • پرکننده ها می توانند بعد از درمان عامل قرمزی و سوزش پوست شما شوند. یافتن یک جراح پلاستیک باتجربه و حرفه ای برای انجام این شیوه از اصول اولیه اقدام به تزریق پرکننده ها می باشد.

خطرات و عوارض احتمالی ایمپلنت گونه با فیلر

می توان خطرات و عوارض کاهش داد اگر تزریق این مواد توسط متخصص پوست یا جراح پوست انجام شود. جراح می تواند شما را از عوارض جانبی و خطرات احتمالی استفاده از یک ماده خاص آگاه کند.

برخی از عوارض احتمالی استفاده از پرکننده ها عبارتند از:

  • قرمزی و تورم
  • کبودی
  • واکنش های آلرژیک
  • توده و ورم های زیر پوستی
  • ضایعه های پوستی مانند جوش
  • عدم تقارن اعضای بدن
  • عفونت
  • قابل لمس بودن مواد پرکننده زیر سطح پوست

هزینه ایمپلنت گونه با فیلر

عوامل بسیاری می توانند بر هزینه تزریق پرکننده ها تاثیر داشته باشد عواملی چون؛ تجربه جراح و تعداد تمدید و تکرار تزریق، برند مواد مورد استفاده و همچنین موقعیت جغرافیایی جراح.

کاشت گونه

ایمپلنت گونه با پیوند بافت چربی یا تزریق چربی

پیوند بافت چربی یک تکنیک تکاملی در جراحی پلاستیک است. چربی پیوندی از چربی های شکم خود فرد و یا در روند عمل لیپوساکشن بعنوان یک ماده طبیعی پرکننده برداشته و به صورت برای برجسته شدن گونه ها تزریق می شود.

همانطور که گفته شد؛ بافت های پیوندی چربی از شکم خود فرد یا در روند عمل لیپوساکشن بدست می آیند، بعد از جدا کردن ناخالصی ها و پردازش چربی به دست آمده به قسمت هایی از صورت برای درمان و برجسته شدن گونه ها تزریق می شود. این شیوه تحت عمل بیهوشی انجام می گیرد.

از آنجا که بدن منبع غنی شده از چربی است، می توان از این منبع برای جراحی پیوند بافت چربی به گونه ها و برجسته کردن آن ها استفاده کرد.

بسیاری از بیماران برای کسب بهترین نتیجه, طی چندین ماه تحت یک دوره درمان که انتقال چربی از برخی قسمت های بدن به صورت است، قرار می گیرند.

طبق تاییدیه جراحان، مقایسه تاثیر شیوه انتقال چربی با تزریق پر کننده ها( ژل) با در نظر گرفتن بیماران به صورت فردی و موردی از موارد ضروری است.

فواید ایمپلنت گونه با پیوند بافت چربی یا تزریق چربی

جراحان پلاستیک برتری انتقال چربی به تزریق پرکننده ها یا ژل را تایید کرده اند و می گویند: انتقال چربی چندین برابر شیوه تزریق پرکننده ها سودمند و مفید است. یک امتیاز روش پیوند بافت چربی یا انتقال چربی این است که به دست آوردن چربی که ماده اصلی شیوه می باشد نسبت به دیگر شیوه ها که نیازمند به مواد کارخانه ای و مصنوعی دارد، ارزان تر است. در بسیاری از موارد، برای تهیه چربی یک منبع نسبتا نامحدود وجود دارد. بعلاوه، سلول های بنیادی محیطی ممکن است با تفکیک سلولی منجر به بهبود کیفیت بافت ها شوند.

همچنین، در اینجا دیگر فواید استفاده از چربی بعنوان حجم دهنده برای گونه ها آمده است.

  • انتقال چربی نتایج بسیار عالی برای حجم دادن و برجسته کردن گونه ها ارائه می دهد
  • چربی بطور طبیعی از بدن خود فرد استخراج می شود، بنابراین خطراتی چون واکنش آلرژیک یا پس زدن چربی وجود ندارد
  • این شیوه امنیت بسیار بالایی دارد
  • انتقال چربی برای زمان طولانی موثر است

کاشت گونه

مضرات ایمپلنت گونه با پیوند بافت چربی یا تزریق چربی

بهرحال، چربی نیز بعنوان یک پرکننده ضعف هایی را نیز دارد. از آنجایی که چربی کاملا طبیعی است امکان جذب دوباره توسط بدن را دارد. بعلاوه:

  • تزریق و انتقال چربی نسبت به روش تزریق پرکننده ها تکنیکی تر است و تزریق آن نیاز به مهارت بالایی دارد
  • اگر بیش از اندازه تزریق شود، متورم شده و گونه شکل طبیعی نخواهد داشت
  • چربی نسبت به مواد مصنوعی، ماده نرم تری است
  • چربی را نمی تواند مانند پرکننده ها با یک فشار یکسان وارد پوست کرد
  • به مروز زمان ممکن است چربی های تزریق شده زیر پوست جذب بدن شده و از بین بروند. ۶۵ % چربی های تزریقی دوباره جذب بدن می شوند. بنابراین، ۳۵ % برای چند سال باقی می ماند.

خطرات و عوارض احتمالی ایمپلنت گونه با پیوند بافت چربی یا تزریق چربی

خوشبختانه، خطرات احتمالی در انتقال چربی بسیار کم است. با این وجود، برخی از عوارضی که ممکن است رخ دهند، عبارتند از:

  • واکنش آلرژیک در محل بی حسی موضعی
  • تغییر رنگ دائمی بدلیل پاره شدن رگ های خونی هنگام تزریق
  • لخته شدن خون در محل اهداکننده
  • تشکیل زخم در بافت
  • آمبولی چربی ناشی از تزریق چربی به رگ های خونی

هزینه ایمپلنت گونه با پیوند بافت چربی یا تزریق چربی

هزینه انتقال چربی بسیار متفاوت است زیرا به نیاز و ترجیحات بیمار بستگی دارد. موثرترین و صحیح ترین راه برای تعیین هزینه این عمل، مراجعه و مشورت با پزشک است. همچنین، عوامل زیر نیز بر هزینه انتقال چربی تاثیر می گذارند؛

  • سطح برجسته شدن و تقویت گونه ها و تعداد تزریق های لازم
  • کیفیت استخراج چربی
  • نوع ماده بی حسی موضعی مورد استفاده
  • تجربه و مهارت جراح
  • ناحیه تزریق
  • میزان موفقیت پوست در حفظ چربی

آماده شدن برای جراحی ایمپلنت گونه

آمادگی پیش از عمل در بدست آوردن نتیجه مطلوب تاثیر بسزایی دارد و همچنین بهبود را بعد از عمل تسریع می کند. بر شما واجب است که دستورات پزشک جراح را پیش از جراحی، اجرا کنید.

مواردی که طبق نظر پزشک پیش از جراحی باید رعایت شود:

  • انجام آزمایشات ضروری پیش از عمل و مصرف دارو به تجویز پزشک
  • تهیه سوابق دارویی
  • ترک سیگار حداقل ۶ هفته قبل از جراحی
  • جراح را در صورت مصرف دارویی دیگر، آگاه کنید. قطعا پزشک مقدار مصرف دارو را تغییر خواهد داد و یا داروی دیگری را جایگزین می کند
  • عمل ایمپلنت گونه در بیمارستان، کلینیک و یا مطب پزشک انجام خواهد شد. حتما فردی را بعنوان همراه حداقل برای مراقبت به مدت یک شب همراه داشته باشید.

کاشت گونه

گام به گام با مراحل جراحی ایمپلنت گونه

جراحی ممکن است تحت بی حسی موضعی یا با کمک آرام بخش های خوراکی و یا یک بیهوشی عمومی انجام شود. پزشک شما را در مورد بهترین گزینه بی حسی و بیهوشی آگاه می کند و مطابق با تکنیک های کاربردی بهترین گزینه را انتخاب خواهد کرد.

ایمپلنت ها می توانند از طریق دهان یا زیر پلک های پایین قرار گیرند. بهرحال، قرار دادن ایمپلنت از دهان بسیار شایع است. اگر شکافی زیر پلک های پایین ایجاد شود، بدلیل اینکه زیر پلک پایینی است براحتی بوسیله مژه ها پوشیده می شود.

ایمپلنت یا کاشت گونه با مواد گوناگونی انجام می شود که معمولا سیلیکون جامد استفاده می شود. یک نوع دیگر ایمپلنت، پلی تترا فلوئورو اتیلن بسط یافته یا گورتکس است که استفاده از این نوع شایع می باشد. کاشت پروتزهای مدپور ساخته شده از پلی اتیلن متخلخل که بعنوان یک نوع کاشت منحصربفرد ارائه می شود: ایمپلنت مدپور با بافت بدن درآمیخته و با گذشت زمان با استخوان ممذوج می شود. با این حال، این بدین معناست که اگر بعد از این زمان بخواهیم این پروتز را خارج کنیم، این عمل می تواند با مشکلاتی مواجه شود.

در طول مشاوره اولیه با جراح با در نظر گرفتن خواست شما، نوع مواد و روش ایمپلنت انتخاب می شود.

بطورکلی، زمان کاشت گونه ۳۰ الی ۴۵ دقیقه است مگر اینکه بخشی از یک جراحی گسترده تر چهره باشد.

مراحل گام به گام جراحی به شرح زیر می باشد:

  1. در گام نخست جراح خطوط و علایمی را بر روی پوست صورت ایجاد می کند، این علایم در واقع راهنمای جراح برای انجام ایمپلنت است، و باید به ساختارهای زیرین به منظور اجتناب از آن ها توجه داشته باشد.
  2. در این مرحله بیهوشی انجام می گیرد. مانیتورها، ضربان قلب، فشار خون، نبض و سطح اشباع اکسیژن را هنگامی که بیمار بیهوش است را نشان می دهند.
  3. یک شکاف کوچک زیر پلک پایینی چشم یا در دهان ایجاد می شود، بسته به نوع تکنیکی که پزشک و بیمار برای جراحی توافق کرده اند.
  4. برای نگه داشتن ایمپلنت یک منفذ در بافت صورت ایجاد می کنند.
  5. پروتز با دقت و با استفاده از یک انبرک ضدعفونی شده در منفذ قرار داده می شود. برای حجم دادن و کانتوریک استخوان گونه پروتز در قسمت فوقانی گونه قرار می گیرد. کاشت زیر گونه به این شکل است؛ در نواحی زیرین و میانی گونه پروتز کاشته می شود و باعث پر شدن صورت های لاغر می شود.
  6. پروتز در مکان مناسب و ایمن قرار داده می شود شکاف با بخیه دوخته می شوند.
  7. شکاف با بخیه دوخته می شود. همچنین ممکن است برای جلوگیری از تورم کامپرشن یا باند استفاده شود.

بعد از اتمام جراحی، شما به یک مکان مناسب به منظور مراقبت های بعد از عمل منتقل می شوید و تا زمانی که به هوش بیاید علایم شما بررسی خواهد شد.

کاشت گونه

بهبودی بعد از جراحی ایمپلنت گونه

به شرط انجام مراقبت های صحیح بعد از عمل و طبق دستورالعمل جراح، دوره درمان را کوتاه و سریع خواهد شد.

سوزش و تورم بعد از عمل جراحی شایع و نرمال است. هر دو عارضه ظرف مدت دو هفته رفع خواهند شد اما گاهی اوقات تورم ممکن است کمی بیش تر به طول انجامد.

کمپرس سرد در ناحیه جراحی شده به کاهش درد و ناراحتی های ناشی از پروتز کمک می کند.

تسریع روند بهبود با انجام موارد زیر:

  • شستشوی دهان با دهان شویه ها برای کاهش احتمال عفونی شدن شکاف های ایجاد شده البته اگر شکاف ها در دهان باشد
  • اجتناب از ورزش و تمرینات سخت به مدت ۶ ماه پس از جراحی تا زمانی که جراح اجازه دهد
  • چند روز برای جلوگیری از تجمع مایعات در اطراف پروتز لازم است که سر را به سمت بالا نگه دارید و برای زمان خواب نیز شرایطی را فراهم کنید که سر بالا باشد. جامعه جراحان آمریکا برای جراحی های پلاستیک با بیهوشی خوابیدن را در حالی که ۴۵ درجه به پشت خم شده اید را توصیه می کنند
  • اگر شکاف ها زیر چشم ایجاد شده اند، چشم ها را با قطره چرب کنید
  • برای مدت ۱۰ روز خوردن غذاهای آبکی مانند سوپ، سبزیجات ساطوری شده، حمصص و ماست توصیه شده است زیرا عمل جویدن به بخیه ها داخل دهان آسیب می رساند
  • برای یک هفته یا بیش از آن حتما از باندهایی که جراح آماده کرده است استفاده کنید، مگر اینکه مطمئن شوید که ورم آن کاهش یافته و پروتز در جای خود محکم شده است
  • بازگشت به کار و دیگر فعالیت های روزمره باید به توصیه پزشک باشد، بیش تر بیماران بعد از یک هفته می تواند به فعالیت های روزمره بپردازند. از فعالیت های سنگین برای ۶ هفته اجتناب شود
  • در این مدت باید توسط پزشک جراح ویزیت شوید. این به جراح اجازه می دهد تا روند درمان را بررسی کند. بخیه های زیر چشم ۵ یا ۱۰ روز بعد از جراحی توسط پزشک در مطب کشیده می شود و بخیه های داخل دهان نیز به راحتی در همین مدت قابل کشیدن است

اگر خونریزی بدون توقف و یا درد طولانی مدت و دیگر ناراحتی ها بر شما عارض شد و نسبت به وضعیت پروتز و بخیه ها نگران شدید در اسرع وقت به پزشک خود مراجعه کنید.

ایمپلنت گونه یا کاشت گونه چیست؟

خطرات و عوارض احتمالی ایمپلنت گونه

آگاهی از خطرات و عوارض احتمالی کاشت گونه یا ایمپلنت لازم و ضروری است برای اینکه تصمیم درست توسط بیمار اتخاذ شود. بناراین، انتخاب جراح حاذق و باتجربه می تواند عوارض احتمالی را کاهش دهد.

برخی از عوارض احتمالی ایمپلنت گونه شامل موارد زیر است:

  • جمع شدن پلک ها که باعث خشکی و سوزش می شود
  • تغییر یا کاهش حساسیت گونه ها بطور موقتی یا برای همیشه
  • عفونت در قسمت شکاف ها که در این مواقع برداشت پروتز لازم می شود
  • واکنش معکوس به بیهوشی
  • ورم/ سوزش
  • زخم شدن
  • بهبودی ناچیز در شکاف ها
  • آسیب به ساختارهای عمیق تر صورت مانند اعصاب، رگ های خونی یا عضلات
  • در صورت عدم رضایت از نتایج، نیاز به ترمیم و تجدید جراحی خواهد بود

نتایج ایمپلنت گونه

در کل، جراحی کاشت گونه یک شیوه سرعتی است که فوایدی را برای بیمار به همراه دارد، روند بهبودی و حصول نتیجه در زمان کوتاه از امتیازات این نوع جراحی می باشد. شما می توانید انتظار بهبودی کامل و پدیدار شدن نتایج نهایی را پس از ۳ الی ۶ ماه داشته باشید. نتایج کاشت گونه دایمی است، بنابراین اگر تغییری مشاهده کردید حتما به پزشک مراجعه کنید.

طبق آمار ارائه شده توسط جامعه جراحان پلاستیک آمریکا، ۹۶% بیماران از جراحی گونه و چانه رضایت کامل دارند. بیماران از ارتقا سطح زیبایی ظاهری و تعادل اجزای چهره، افزایش اعتماد به نفس که از نتایج جراحی می باشد لذت می برند.

آخرین پیشرفت ها در برجسته کردن و ایمپلنت گونه ۲۰۱۷

پیرو شناخت اهمیت جوان سازی میانه صورت( گونه) توسط پزشکان، اکنون شاهد پیشرفت های چشمگیری در زمینه جراحی و تقویت گونه هستیم. در اواخر سال ۲۰۱۶، جراحان پلاستیک مطالعاتی را بر روی تکنولوژی پیشرفته انجام دادند: یک رویکرد سه مرحله ای در تقویت گونه ها، تزریق سلول های چربی به فرم میکروگرافت( پیوند چربی اتولوگ) که به شکل بومرنگ است.

در این تکنیک از سطح صورت به منظور اطمینان از توزیع مناسب چربی در نقاط کلیدی گونه تصویربرداری سه بعدی انجام می گیرد. پیوند چربی اتولوگ دشوار و بسیار تکنیکی است، این روش جدید تناسب حجم کانتورها را تضمین می کند.

دیگر پیشرفت در تقویت گونه ها، ساخت مواد جدید در کاشت گونه است. در سال ۲۰۱۷ مقاله ای منتشر شد که در آن نتیجه آزمایش پروتز هایی از جنس سیلیکون پوشیده شده از پلی تترافلوئوراتیلن بسط یافته، گزارش شده بود. این پروتزهای پیوندی از سطح بافت ساخته شده اند و به طور همزمان بطور یکپارچه عامل رشد بافت های اطراف گونه می شوند.

ایمپلنت گونه یا کاشت گونه چیست؟

سوالات متداول در مورد کاشت یا ایمپلنت گونه

آیا وجود پروتز در کاشت گونه حس می شود؟

در ابتدا، برخی از بیماران وجود پروتز در عمل ایمپلنت را حس می کنند، با این حال بعد از گذشت چند ماه این حس به کلی برطرف می شود و وجود این ماده برای بیمار طبیعی می شود. میزان درجه این احساس نیز بستگی به این دارد که پروتز های سیلیکونی در منفذی در بافت صورت قرار دارند و یا در استخوان کار گذاشته شده اند.

چگونه بهترین گزینه را برای گونه گذاری انتخاب کنیم؟

برای انتخاب بهترین و مطمئن ترین روش مناسب گونه گذاری با پزشک خود مشورت کنید. پزشک شما قادر است، با توجه به آناتومی صورت، بودجه، هدف و خواست شما بهترین روش را پیشنهاد کند.

اگر فردی تحت عمل جراحی کاشت گونه قرار بگیرید، احتمال زخم شدن صورت وجود دارد؟

عمل جراحی تهاجمی است. بنابراین، هنگام ایجاد برش همیشه احتمال زخم وجود دارد. اما در مورد جراحی کاشت گونه، بیش تر روش ها از طریق دهان انجام می شود، به همین دلیل زخم کاملا پنهان است. در شکاف های زیر چشم که توسط جراح ایجاد می شود، احتمال زخم شدن وجود دارد که آن نیز توسط مژه ها مخفی می شود.

آیا می توان جراحی کاشت گونه را با دیگر جراحی های صورت انجام داد؟

بله. انجام دیگر جراحی های صورت همزمان با جراحی کاشت گونه متداول است. جراحی هایی چون جراحی پلک، جراحی بینی، ایمپلنت چانه یا لیفت پوست صورت که باعث جوان سازی مضاعف فرد می شود.

کدام یک از پرکننده های پوستی بهترین نتیجه را برای تقویت گونه دارند؟

جراح با توجه به نیازها، خواسته و اهداف بیمار بهترین و مناسب ترین پرکننده ها را انتخاب می کند. بطور کلی، در ابتدا، پرکننده های هیالورونیک مانند تزریق جوودرم بعنوان یک روش ایمن و اصولی به بیماران پیشنهاد می شود، پرکننده کلسیم هیدروکسیی آپاتیت مانند رادیس که حجم دهنده فوری است، و اسید پلی ال لاکتیک مانند اسکالپترا که جز پرکننده هایی است که بتدریج و بعد از یک دوره درمان گونه ها را برجسته می کند.

ایمپلنت گونه یا کاشت گونه چیست؟

نتیجه

سه روش اصلی تقویت گونه ها تزریق پرکننده ها( ژل)، پیوند بافت چربی یا انتقال چربی و کاشت گونه است. هر کدام از این شیوه ها مزایا و مضراتی را دارند و با توجه به همین ویژگی ها و نیاز بیماران یکی از این روش ها انتخاب می شود.

تزریق پرکننده ها یا تزریق ژل یک روش ارزان با تاثیر سریع برای تقویت گونه ها است که زمان استراحت بعد از تزریق کوتاه می باشد و همچنین عوارض چندانی در این روش مشاهده نمی شود. گفته شده است، نتایج حاصل از این روش موقتی است و مرتبا نیاز به تمدید دارد و همین امر عامل صرف هزینه و وقت می شود.

در روش پیوند بافت های چربی یا انتقال چربی، از بدن خود شخص چربی برای تقویت گونه ها استخراج می شود. این شیوه یک روش طبیعی تر برای تقویت گونه های لاغر فراهم می کند و ماندگاری بیش تری دارد. با این حال، سطح برجسته شدن گونه ها نسبت به کاشت گونه کم تر است. تزریق چربی هزینه بیش تری از دیگر شیوه ها دارد.

در کاشت گونه یا ایمپلنت گونه از مواد ایمن برای بدن مانند سیلیکون ها استفاده شده است که نتایج آن به طرز قابل توجه ای طولانی مدت می باشد. در این شیوه زمان بهبود و هزینه های آن با روش پیوند بافت چربی قابل قیاس است و به نظر می آید کاشت گونه یک راه حل ایده آل برای گونه های لاغر و ضعیف است. بنابراین، عوارض آن که شامل از بین رفتن حساسیت عصب گونه ها می شود را نیز باید در نظر گرفت.

انتخاب شیوه گونه گذاری باید با در نظر گرفتن تمام عوامل باشد. همچنین، برای انتخاب بهترین روش متناسب با هدف و انتظارات خود حتما با پزشک مشورت کنید.

کدام روش برای شما مناسب است؟ کاشت گونه یا تزریق پرکننده ها؟

اکنون که تفاوت های هر دو شیوه درمان را می دانید قطعا خیلی آسان می توانید بهترین شیوه را انتخاب کنید. در اینجا یک لیست برای شما تعبیه شده است:

لیست کاندیدای مناسب برای کاشت گونه:

  • بیماران کم سن
  • برخی از افراد که می خواهند تغییری دایمی در چهره خود ایجاد کنند
  • افرادی که به روش های درمانی تمدیدی علاقه ندارند
  • بیمارانی که آمادگی جراحی و ریکاوری را دارند
  • افرادی که ترجیح می هند به جای جوان شدن مصنوعی یک زیبایی طبیعی و متعادل را تجربه کنند
  • بیمارانی که سلامتی کافی برای انجام جراحی را دارند

لیست کاندیدای مناسب برای استفاده از پرکننده جومودرم یا دیگر پرکننده:

  • افرادی که بدلیل افزایش سن دارای گونه های لاغر و ضعیف هستند و از این موضوع ناراحت می باشند
  • افرادی که نمی خواهند جراحی کنند و زمان برای استراحت ندارند
  • افرادی که می خواهند گونه هایی با برجستگی متعادل داشته باشند
  • افرادی که برای تمدید شیوه درمان آماده هستند
  • افرادی که بدلیل مصرف دارو باید از جراحی اجتناب کنند


سونوگرافی شکمی و واژینال چیست؟ سونوگرافی شکمی و واژینال با کمک امواج صوتی انجام می گیرد که این تصویر برداری تصویری از ساختارهای درونی شکم و واژن به دست می دهد. از سونوگرافی برای تشخیص درد و دیستانسیون و بررسی کلیه ها، کبد، کیسه صفرا، مجاری صفراوی، لوزالمعده، طحال و آئورت شکمی استفاده می شود. در این مقاله از بخش پزشکی موزیک دان به شما خواهیم گفت که سونوگرافی شکمی و واژینال بی خطرند. انجام آنها تقریبا به هیچ آمادگی ای نیاز ندارد یا به آمادگی خیلی کمی نیاز دارد. پزشک قبل از انجام آن به شما می گوید که باید چه کارهایی انجام دهید. برای مثال در صورتی که قبل از جراحی باید از خوردن و آشامیدن بپرهیزید پزشک شما را در جریان قرار خواهد داد. قبل از انجام آن جواهرات خود را در خانه بگذارید و لباس های راحت و گشاد بپوشید. گاهی نیز از شما می خواهند که از روپوش استفاده کنید.

سونوگرافی شکمی و واژینال بدون خطر و درد است و از اشعه های خطرناک استفاده نمی کند. در سونوگرافی با استفاده از امواج صوتی تصویری از درون بدن به دست می آید. در آن از دستگاه کوچکی به اسم ترانسدوکتور و ژلی که مستقیما آن را روی پوست می مالند استفاده می کنند. امواج با فرکانس بالا از طریق ترانسدوکتور به ژل روی بدن منتقل می شوند. ترانسدوکتور امواجی که به سمت بیرون منتشر می شوند را جمع می کند. علاوه بر این از یک کامپیوتر استفاده می شود تا تصویری از درون بدن را ایجاد کند. در سونوگرافی از امواج صوتی استفاده می شود و از اشعه هایی (مثل اشعه ایکس) استفاده نمی کنند. سونوگرافی می تواند تصویری واقعی از اندام های بدن را به دست دهد. علاوه بر این می تواند جریان خون درون رگ ها را نیز نشان دهد. تصویر برداری سونوگرافی روشی پزشکی است که به پزشکان کمک می کند که بیماری ها را تشخیص دهند تا بهتر بتوانند آن ها را درمان کنند. سونوگرافی داپلر نیز می تواند قسمتی از سونوگرافی شکمی و واژینال باشد. سونوگرافی داپلر روشی است که حرکت برخی مواد در بدن را اندازه گیری می کند. این تکنولوژی به پزشکان این امکان را می دهد که جریان خون درون رگ ها را بررسی کنند.

سونوگرافی شکمی و واژینال

هدف از سونوگرافی شکمی و واژینال

اندام های اساسی مختلفی در شکم وجود دارند. با استفاده از سونوگرافی شکمی می توان از این اندام ها تصویر برداری کرد. این کار سبب می شود که بتوان علت مشکلات شکم را پیش بینی کرد. اندام های اصلی شکم شامل این موارد هستند:

  • آپاندیس
  • روده بزرگ و کوچک
  • معده
  • کیسه صفرا
  • کبد
  • لوزالمعده
  • طحال
  • دهانه رحم
  • واژن

سونوگرافی شکمی و واژینال علاوه بر تصویر برداری از اندام های شکمی، می تواند از سایر ساختارهای شکمی مثل بافت ها و رگ های خونی هم تصویر برداری کند. برای مثال ممکن است که پزشک آئورت شکمی را بررسی کند. آئورت شکمی، خون را به قلب و سایر اندام های شکمی انتقال می دهد. گاهی نیز باید از سونوگرافی داپلر استفاده شود. این نوع سونوگرافی می تواند تغییرات جریان خون در شکم را بررسی کند. از آن جایی که اندام های مهمی در شکم وجود دارد ممکن است که آن ها به مشکل بر بخورند. این مشکلات می توانند شامل التهاب و ناهنجاری در پاسخ های هورمونی باشند. پزشک می تواند از سونوگرافی شکمی برای تشخیص این موارد استفاده کند:

  • درد در شکم
  • بیماری کبد
  • سنگ کلیه
  • سنگ کیسه صفرا
  • عارضه های التهابی همچون ورم آپاندیس و پانکراتیت
  • آنوریسم آئورت شکمی
  • تومور
  • تنگی مجرای خروجی معده
  • فتق
  • سرطان

پروسه انجام سونوگرافی شکمی و واژینال

معمولا به آمادگی کمی جهت انجام سونوگرافی نیاز است. جزئیات دقیق از آماده شدن، به مشکلی که دارید و پزشکتان بستگی دارد. گاهی پزشک چند ساعت قبل از انجام سونوگرافی، خوردن و آشامیدن را منع می کند. برای انجام سونوگرافی شکمی، شخص روی صندلی مخصوص به کمر دراز می کشد. در این پروسه از یک ترانسدوکتور استفاده می شود. همان طور که گفتیم ترانسدوکتور امواج با فرکانس بالا را به درون بدن می فرستد و سیگنال ها را دریافت می کند. قبل از انجام این کار، پزشک از یک ژل روی پوست شکم استفاده می کند.

این کار باعث می شود که امواج راحت تر به بدن منتقل شوند. سپس پزشک ترانسدوکتور را روی شکم قرار می دهد. ممکن است که پزشک این دستگاه را روی شکم تکان دهد تا تصویری دقیق تر از شکم به دست آورد. انجام این کار هیچ دردی ندارد و تا زمانی ادامه پیدا می کند که تصویری با جزئیات دقیق برای پزشک فراهم شود. می توانید از پزشک بخواهید که تصویر حاصل از سونوگرافی را در اختیار شما قرار دهد تا در مراجعات بعدی از آن ها استفاده کنید.

پس از اتمام این پروسه، پزشک ژل های باقیمانده را از روی پوست شکم پاک می کند. اتمام این پروسه ۳۰ الی ۴۵ دقیقه زمان می برد. پزشک پس از انجام تصویر برداری سونوگرافی، نتایج را برای معاینه بیشتر نزد رادیولوژیست می فرستد. رادیولوژیست ها متخصصانی هستند که می توانند نتایج حاصل از تصویر برداری سونوگرافی و اشعه ایکس را تفسیر کنند. آن ها نتایج این تصویر برداری ها را مجددا برای پزشک می فرستند تا بر اساس آن ها درمان در نظر بگیرد.

سونوگرافی شکمی و واژینال

چرا سونوگرافی شکمی را انجام می دهند؟

سونوگرافی شکمی برای بررسی دقیق اندام های شکمی استفاده می شود. در حقیقت اگر سنتان بین ۶۵ تا ۷۵ سال است و سیگار می کشید یا قبلا می کشیدید، به شما پیشنهاد می دهیم که برای بررسی آنوریسم آئورت شکمی، سونوگرافی شکمی انجام دهید. اگر پزشک شک کند که شما به یکی از مشکلات زیر دچارید، انجام سونوگرافی شکمی را پیشنهاد می دهد:

  • لخته خون
  • بزرگ شدن اندام ها (مثل کبد، طحال، کلیه)
  • سنگ صفرا
  • پانکراتیت
  • انسداد کلیه و سرطان
  • سنگ کلیه
  • سرطان کبد
  • ورم آپاندیس
  • تومور

علاوه بر این موارد، از سونوگرافی شکمی برای کمک به انجام برخی پروسه های خاص هم انجام می شود. برای مثال:

  • در طول بیوپسی شکم، پزشک از سونوگرافی استفاده می کند تا ببیند برای برداشتن نمونه کوچکی از بافت، سرنگ را باید کجا قرار دهد.
  • سونوگرافی به پزشک این امکان را می دهد که مایعات حاصل از آبسه یا کیست را خشک کند.
  • پزشک می تواند برای بررسی جریان خون در شکم هم از سونوگرافی استفاده کند.

آزمایش ها و سونوگرافی های قبلی

تمام دستورالعمل هایی که توسط پزشک یا بیمارستان برای انجام سونوگرافی در اختیارتان قرار می گیرند را انجام دهید. لباس هایی بپوشید که پزشک به راحتی بتواند به ناحیه ای که قرار است از آن تصویر برداری انجام دهد دسترسی پیدا کند. هر آزمایش رادیولوژی ای که قبلا انجام دادید را همراه خود بیاورید. این آزمایش ها می توانند شامل سونوگرافی، MRI، اشعه X و سی تی اسکن باشد. پزشک از این آزمایش ها برای بررسی دقیق تر و مقایسه استفاده می کند.

نکته مهم:

اگر دیابت دارید یا از داروهای تجویزی توسط پزشک یا سایر داروها استفاده می کنید و فکر می کنید می توانند روی آزمایش تاثیر بگذارند حتما درباره آن ها به پزشک اطلاع دهید. این داروها می توانند شامل داروهای بدون تجویز پزشک و مکمل هایی مثل ویتامین ها هم باشد. اگر قرار است یک نوزاد، کودک یا نوجوان (تا ۱۸ سال) این سونوگرافی را انجام دهد، دستورالعمل های متفاوتی باید انجام شوند. حتما در این خصوص با پزشک صحبت کنید.

سونوگرافی شکمی و واژینال

انواع آزمایش های سونوگرافی

 سونوگرافی شکمی:

حداقل ۸ ساعت قبل از انجام سونوگرافی شکمی نباید چیزی بخورید. این کار به پزشک این اطمینان را می دهد که هیچ مواد غذایی و مایعاتی در بررسی ناحیه ای که قرار است بررسی شود اختلال ایجاد نمی کند.

سونوگرافی سینه:

به آمادگی خاصی نیاز نیست.

سونوگرافی لگن زنان:

دو راه برای انجام این سونوگرافی وجود دارد:

۱_ سونوگرافی درونی لگن:

بهترین راه برای بررسی جزئی لگن، نگاه نزدیک و دقیق به آن با استفاده از روش ترانس واژینال است. در این روش ترانسدوکتور را درون واژن قرار می دهند. این سونوگرافی به افرادی که بالای ۱۸ سال هستند، پیشنهاد می شود. پزشک جزئیات این پروسه را در اختیار شما قرار می دهد و این پروسه تنها با اجازه شما انجام خواهد گرفت.

۲_ سونوگرافی بیرونی لگن:

این سونوگرافی در صورتی انجام می شود که سونوگرافی درونی (ترانس واژینال) مناسب نباشد. برای مثال این سونوگرافی برای کودکان مناسب است. معمولا باید یک ساعت قبل از انجام این سونوگرافی ۷۵۰ میلی لیتر آب بنوشید و بعد از نوشیدن آب نباید به توالت بروید.

سونوگرافی زایمان:

به آمادگی خاصی نیاز نیست. گاهی در ماه های اول بارداری (۳ ماه اول) نیاز است که این سونوگرافی را با مثانه پر انجام دهید. پزشک دستورالعمل های لازم را در اختیارتان قرار خواهد داد.

سونوگرافی تیروئید:

به آمادگی خاصی نیاز نیست.

سونوگرافی بیضه ها:

به آمادگی خاصی نیاز نیست.

سونوگرافی شکمی و واژینال

سونوگرافی ماهیچه ای_ اسکلتی (سونوگرافی مربوط به ماهیچه، استخوان و مفاصل):

به آمادگی خاصی نیاز نیست.

سونوگرافی کلیه ها:

۱ ساعت قبل از این سونوگرافی ۷۵۰ میلی لیتر آب بنوشید. بعد از آن هم نباید به توالت بروید. نوشیدن آب به مثانه این امکان را می دهد که بزرگ شود و معاینه آن و قسمت های اطرافش را راحت می کند.

سونوگرافی شریان های کلیه:

۸ ساعت قبل از انجام این سونوگرافی نباید چیزی بخورید یا بنوشید.

سونوگرافی عروق پا:

۸ ساعت قبل از انجام این سونوگرافی نباید چیزی بخورید یا بنوشید.

نکات مهم:

بیشتر سونوگرافی ها به آمادگی خاصی نیاز ندارند.

سونوگرافی مداخله ای:

سونوگرافی می تواند برای تسهیل تزریق نیز استفاده شود. علاوه بر این می تواند در بیوپسی (که برای آزمایش، نمونه برداری می کنند) نیز استفاده شود. این پروسه توسط پزشکی که در این زمینه تخصص دارد انجام می شود. حتما قبل از انجام سونوگرافی درباره شرایط آماده شدن برای آن، از پزشک سوال بپرسید.

سونوگرافی شکمی و واژینال

مزایای سونوگرافی شکمی و واژینال

سونوگرافی شکمی و واژینال مزایای زیادی دارد:

  • سونوگرافی شکمی و واژینال بدون درد است و به تزریق سرنگ نیاز ندارد.
  • در سونوگرافی، بیماران در معرض اشعه های خطرناک نیستند. همین باعث می شود که سونوگرافی نسبت به تکنیک هایی مثل اشعه ایکس و سی تی اسکن بی خطرتر باشد. معمولا سونوگرافی هیچ عوارض جانبی مضری ندارد.
  • سونوگرافی از بافت های نرم تصویر برداری می کند در حالی که اشعه X قادر به انجام این کار نیست.
  • دسترسی به سونوگرافی آسان است و نسبت به سایر روش ها ارزان تر است.

خطرات مربوط به سونوگرافی شکمی و واژینال در طول بارداری

  • تاثیر انجام مکرر سونوگرافی روی جنین مشخص نیست اما به طور کلی توصیه می شود که تنها در مواقع ضروری آن را انجام دهید.
  • با توجه به برخی مطالعات و صحبت های دکتر آندرسون، در صورتی که سونوگرافی هنگام بارداری انجام شود ممکن است که باعث حدود ۴۰ درصد از ناهنجاری ها نا شناخته شود.
  • در صورتی که نتایج اشتباه ایجاد کند سبب ایجاد استرس و اضطراب برای افراد می شود.
  • امواج فرا صوت سبب گرم شدن بافت ها می شوند و محققان بر این باورند که این امواج سبب تولید گاز و ایجاد فرآیندی می شوند که به آن حفره زایی می گویند. این گاز می تواند سبب ایجاد مواد شیمیایی سمی نیز شود.
  • مطالعاتی که در خصوص امواج فرا صوت در موش ها صورت گرفت نشان داد که می توانند سبب تغییر در سلول ها شوند که این اتفاق ممکن است سبب خونریزی معده گردد. دانشمندان اعتقاد دارند که در انسان هم می تواند چنین تاثیری داشته باشد.

علاوه بر این، امواج فرا صوت به تمام این ناهنجاری ها مربوطند:

  • چپ دست شدن در کودکانی که قرار بوده راست دست شوند. درست است که چپ دست شدن هیچ مشکلی ندارد اما این تغییر به خاطر آسیب جزئی به مغز اتفاق می افتد.
  • جنین هایی که پسر هستند بیشتر از جنین هایی که دختر هستند تحت تاثیر قرار می گیرند. شاید دلیلش این باشد که مغز جنین های پسر با سرعت پایین تری گسترش پیدا می کند.
  • تولد زود رس، سقط جنین، وزن پایین کودک هنگام تولد، مشکلات سلامتی هنگام تولد، مرگ هنگام تولد.
  • سبب بالا رفتن احتمال اختلالات یادگیری و مشکلاتی مثل صرع، تاخیر در تکامل گفتار و خوانش پریشی می شود.

اما بعدا خواهیم خواند که برخی از ادعاهای دکتر آندرسون خیلی توسط علم قابل قبول نیستند.

سونوگرافی شکمی و واژینال

ملاحظات و احتیاطات لازم حین انجام سونوگرافی شکمی و واژینال

اما از آن جایی که از سونوگرافی به طور مکرر استفاده می شود و احتمال وقوع عوارض جانبی در آن خیلی پایین است معمولا آن را روشی مفید تلقی می کنند. به طور کلی استفاده از فرا صوت و اطلاعاتی که فراهم می کند برای انسان خیلی مهم هستند. درست مثل هر آزمایش دیگری، این روش هم مزایا و معایب خاص خود را دارد. اما قبل از انجام سونوگرافی از مزایا و معایب آن مطلع شوید و بعد تصمیم بگیرید. در دنیای مدرن امروزی، بیشتر زنان باردار حداقل چند بار این کار را انجام می دهند. اگر قرار است سونوگرافی انجام دهید، این موارد را به خاطر داشته باشید:

  • دائما سونوگرافی را انجام ندهید و تنها در مواقع لزوم آن را انجام دهید.
  • قبل از هفته ۲۰ بارداری استفاده از امواج فرا صوت را محدود کنید. حساس ترین زمان برای آسیب به مغز جنین بین هفته ۱۰ تا ۱۷ بارداری است.
  • حتما برای انجام سونوگرافی به پزشکی ماهر مراجعه کنید.
  • از دستگاهی استفاده کنید که قرار گرفتن در معرض این امواج را به حداقل برساند.

برخی منابع و مقاله ها درباره خطرات سونوگرافی صحبت کرده اند. برای مثال عنوان یکی از این مقاله ها که توسط دکتر آندرسون نوشته شده این است “هیچ وقت تکنولوژی سونوگرافی را دوست نداشتم”. پزشکی که این مقاله را نوشته همیشه از سونوگرافی ترس داشته.

سونوگرافی لگن ( سونوگرافی شکمی و واژینال و ترنس رکتال) چیست؟

سونوگرافی لگن آزمایشی است که برای بررسی اندام های تحتانی زنان استفاده می گردد. این سونوگرافی تصویری دقیق از لگن و اندام هایی مثل رحم، گردن رحم، مهبل، لوله فالوپ و تخمدان ها به دست می دهد. با توجه به نوع بافت، امواج صوتی با سرعت متفاوتی حرکت می کنند. برای مثال سرعت این امواج در بافت های استخوانی بالاست و در هوا کمتر است. سایر پروسه هایی که برای بررسی مشکلات لگن استفاده می شوند شامل هیستروسکوپی، کولپوسکوپی و لاپاراسکوپی هستند.

اندام های تحتانی در زنان شامل چه هستند؟

  • اندومتریوم، لایه مخاطی که حفره رحم را می پوشاند.
  • رحم، که به آن زهدان هم می گویند و مثل یک گلابی برعکس است. رحم بین مثانه و رکتوم قرار دارد.
  • تخمدان، تخمدان ها دو غده تخم ‌مرغی شکل هستند و در دو طرف رحم قرار دارند. آن ها حاوی تخمک هستند. علاوه بر این، هورمون های جنسی زنان از جمله استروژن و پروژسترون در این قسمت تولید می شوند.
  • گردن رحم، بخش باریک و پایینی رحم است که بین مثانه و رکتوم قرار دارد. گردن رحم به مهبل متصل است.
  • مهبل، مجرایی است که در طول قاعدگی مایعات از طریق آن از بدن خارج می شوند. مهبل، گردن رحم را به فرج متصل می کند.
  • فرج، به بخش بیرونی دستگاه تناسلی زنانه می گویند.

سونوگرافی شکمی و واژینال

دلیل انجام سونوگرافی لگن ( سونوگرافی شکمی و واژینال و ترنس رکتال) چیست؟

سونوگرافی لگن برای بررسی اندام های تحتانی زنان استفاده می شود. موارد استفاده از این سونوگرافی شامل این موارد هستند اما محدود به موارد ذکر شده نیستند:

  • برای بررسی شکل، اندازه و موقعیت رحم و تخمدان ها
  • وجود مایعات در اندومتریوم، میومتریوم، لوله فالوپ یا نزدیک مثانه
  • طول و ضخامت گردن رحم
  • گردش خون درون اندام های تحتانی

سونوگرافی لگن می تواند اطلاعات دقیقی درباره اندازه، موقعیت و ساختار اندام های تحتانی به دست دهد. اما نمی تواند در تشخیص سرطان و برخی از بیماری ها مفید باشد. از سونوگرافی لگن ( سونوگرافی شکمی و واژینال و ترنس رکتال) می توان برای تشخیص این بیماری ها استفاده کرد:

  • ناهنجاری هایی در ساختار رحم
  • وجود تومورهای فیبروئید رحم، کیست و سایر انواع تومورها در اندام های تحتانی
  • بررسی موقعیت IUD
  • بررسی بیماری های التهابی لگن و سایر انواع التهاب و عفونت
  • خونریزی پس از یائسگی
  • بررسی کیست تخمدان و مشکلات نازایی
  • بارداری خارج از رحم که معمولا درون لوله فالوپ اتفاق می افتد

بررسی رشد جنین در طی بارداری

از سونوگرافی لگن ( سونوگرافی شکمی و واژینال و ترنس رکتال) استفاده های دیگری هم می شود برای مثال می توان از آن برای سونوهیستروگرافی هم استفاده کرد. که پروسه ای است که در آن رحم باید پر از مایعات شود تا به حالت متورم در بیاید و تصویر بهتری از آن ایجاد شود. پزشک نیز ممکن است به دلایل دیگری انجام این کار را پیشنهاد دهد.

سونوگرافی شکمی و واژینال

خطرات سونوگرافی لگن ( سونوگرافی شکمی و واژینال و ترنس رکتال) چه هستند؟

در این سونوگرافی از هیچ اشعه ای استفاده نمی شود و استفاده از ترانسدوکتور روی پوست هیچ دردی ندارد. اما اگر از سونوگرافی ترانس واژینال استفاده می کنید (که در آن ترانسدوکتور باید در مهبل قرار گیرد) ممکن است کمی اذیت شوید. برای انجام سونوگرافی ترانس واژینال باید ترانسدوکتور را درون یک پلاستیک قرار دهند که ممکن است سبب واکنش آلرژی در بیمارانی شود که به مواد به کار برده در پلاستیک آلرژی دارند. سونوگرافی ترانس واژینال را باید با مثانه پر انجام دهید که همین باعث اذیت شدن می شود. گاهی برای پر کردن مثانه در این سونوگرافی از یک کاتتر استفاده می کنند. اگر مشکل خاصی دارید یا داروی خاصی مصرف می کنید ممکن است سبب تداخل در نتیجه این آزمایش شوند. برخی از این مشکلات شامل این موارد هستند:

  • چاقی مفرط
  • گاز روده
  • پر نشدن مثانه به اندازه کافی (در سونوگرافی ترانس واژینال). چون در این سونوگرافی، مثانه پر تصویر بهتری را در اختیار پزشک قرار می دهد.

کاربرد اصلی سونوگرافی واژینال

سونوگرافی ترانس واژینال یکی از اصلی ترین ابزارهایی است که پزشک هنگام تشخیص سندرم تخمدان پلی کیستیک PCOS)می تواند داشته باشد. تصاویر موجود در سونوگرافی، همراه با نتایج آزمایش خون و تاریخچه جسمی دقیق بیمار، در تشخیص این سندرم استفاده می شود.

تشخیص سندرم تخمدان پلی کیستیک (Pcos) با سونوگرافی شکمی و واژینال

سندرم تخمدان پلی کیستیک(pcos) که از طریق سطح بالای آندروژن ها (هورمونهای مردانه مانند تستوسترون) مشخص می شود، در واقع عدم تعادل هورمونهای جنسی است. از آنجا که این هورمون ها در تنظیم فرآیندهای بدن، از تولید مثل تا متابولیسم دخیل هستند، این بیماری می تواند منجر به طیف گسترده ای از علائم و نشانه های PCOS شود.

اولین قدم در ارزیابی علائم و یافته های آزمایشگاهی، حذف سایر اختلالاتی است که ممکن است باعث ایجاد این یافته ها شود. این شرایط (که ممکن است شبیه به PCOS باشد اما متفاوت است) شامل موارد زیر می شود:

  • بیماری تیرویید
  • هایپرپرولاکتینمی
  • هایپرپلازی آدرنال مادر زادی
  • بیماری کووشینگ

تمایز PCOS  از بیماری تیروئید از آنجا دشوارتر می شود که برخی از انواع بیماری تیروئید در افراد مبتلا به PCOS شایع تر است و برخی از آزمایش های مورد استفاده برای تشخیص اختلالات تیروئید در افراد مبتلا به PCOS نادرست است.

سونوگرافی شکمی و واژینال

معیارهای تشخیصی pcos با کمک سونوگرافی واژینال

معیارروتردام ، معیارهای تشخیصی فعلی برای زنان مبتلا به PCOS، بیانگر این است که اگر زن دارای دو مورد از سه معیار زیر باشد (با حذف تمام معیارهای دیگر)، مبتلا به PCOS است:

۱. چرخه قاعدگی نامنظم (هشت دوره در یک سال یا کمتر) و یا حذف کامل قاعدگی. از آنجا که فقط دو مورد از این سه معیار را باید داشت، برخی از خانمها با وجود داشتن سیکل قاعدگی منظم ماهانه، معیارهای تشخیص PCOS را دارند..

۲. آندروژنهای زیاد در خون یا علائمی از وجود آندروژنهای زیاد در بدن مانند آکنه، رشد بیش از حد مو (هیرسوتیسم) یا ریزش مو با الگوی مردانه (آلوپسی آندروژنی). آزمایش خون اغلب سطح تستوسترون بالا و تستوسترون آزاد و همچنین میزان دهیدروپیاندروسترون سولفات (DHEAS) را نشان می دهد.

۳. وجود فولیکول ها در سونوگرافی (که معمولاً به اشتباه کیست گفته می شود) . برخی از معیارها PCOS را با داشتن ۱۲ فولیکول کوچک یا بیشتر (که بین دو تا نه میلی متر قطر دارند) در هر دو تخمدان تعریف می کنند. با این حال، در ایالات متحده، پزشکان به منظور تشخیص، معمولاً فقط به آن تعریف اعتماد ندارند.

زنان بسیاری هستند که بدون علائم پرکاری بیش از حد، تخمدان کیستیک دارند و بسیاری از زنانی که به PCOS مبتلا شده اند، تخمدانهای “کیستیک” ندارند .

مطالعات اخیر نشان می دهد که ممکن است اندازه گیری سطح هورمون ضد مولر، در برخی مو ارد جهت تشخیص PCOS، جایگزین مفیدی برای سونوگرافی واژینال باشد.

اگر در مورد تشخیص PCOS (یا عدم وجود یکی از آنها) مطمئن نیستید، راه دیگری نیز وجود دارد . متخصص غدد و تولید مثل، متخصصان پزشکی هستند که در زمینه ارزیابی و معالجه اختلالات هورمونی آموزش های بیشتری دیده اند.

عملکرد سونوگرافی واژینال به چه صورت است؟

سونوگرافی واژینال در مطب پزشک قابل انجام است. برای انجام این روش، از شما خواسته می شود قبل از آزمایش حداکثر ۴۲ اونس مایعات بنوشید تا مثانه خود را پر کند، و این باعث می شود روند دیدن تخمدان های شما راحت تر شود.

یک پروب سونوگرافی روغن کاری شده در داخل مهبل قرار می گیرد و تصویری از اندام های داخلی را بر روی صفحه نمایش منتقل می کند. سپس یک تکنسین سونوگرافی از تخمدان های شما اندازه گیری و عکس می گیرد و آنها را با پزشکتان به اشتراک می گذارد.

آیا سونوگرافی واژینال درد دارد؟

برخی از خانم ها ممکن است درد بسیار خفیفی را در حین سونوگرافی تجربه کنند (به یاد داشته باشید، تمام مثانه!) و بستگی به این دارد که تکنسین بتواند براحتی اندام تولید مثل داخلی را پیدا کند.

سونوگرافی شکمی و واژینال

دکتر در سونوگرافی واژینال به دنبال چیست؟

سونوگرافی رحم و دهانه رحم شما را معاینه می کند. تعداد فولیکولهای موجود در تخمدان شما محاسبه خواهد شد تا آنچه که به عنوان شمارش فولیکول آنترال شناخته می شود (AFC) انجام شود.

فولیکول های آنترال فولیکول های در حال استراحت هستند که در ابتدای هر چرخه قاعدگی در تخمدان ها یافت می شوند. اندازه آنها تقریباً دو تا نه میلی متر است (کمتر از نیم اینچ). تعداد بالای فولیکولهای آنترال نشان می دهد که تعداد زیادی تخم و در برخی موارد PCOS در تخمدان یک زن باقی مانده است.

کیست ها و فولیکول ها در Pcos

کیست و فولیکول در زنان مبتلا به PCOS بیشتر از افراد فاقد بیماری است. بسیاری از افراد، کیست را با فولیکول اشتباه می گیرند.

با وجود نام آن، زنان مبتلا به PCOS به طور معمول کیست تولید نمی کنند، بلکه فولیکول ها ی آنها به عنوان بخشی از معیارهای تشخیصی استفاده می شود.

تغییر نام PCOS جهت از بین بردن سردرگمی و آموزش صحیح متخصصان بهداشت و مراجعان پیشنهاد شده است.

زنان مبتلا به PCOS تمایل به تولید فولیکول دارند، که مجموعه های کوچکی از مایعات درون تخمدان هستند و نتیجه ی عدم تعادل هورمون های جنسی و نه دلیل آن، هستند. یک زن در هر ماه فولیکول هایی تولید می کند که بالغ می شوند و از تخمدان ها آزاد می شوند تا بارور شوند.

به دلیل عدم تعادل هورمون ها، این فولیکول ها بالغ نشده و از تخمدان رها نمی شوند، که اغلب منجر به ناباروری می شود.

حرف آخر مربوط به تشخیص Pcos با سونوگرافی واژینال

تشخیص PCOS می تواند وقت گیر و ناامید کننده باشد. ابتدا باید از بوجود آمدن سایر شرایطی که می تواند باعث ایجاد علائم مشابه شود، جلوگیری کرد و سپس علائمی مانند ناهنجاری های قاعدگی و علائم میزان بالای آندروژن را ارزیابی کرد.

سونوگرافی واژینال می تواند اطلاعات مهمی در مورد فولیکول ها ارائه دهد (برخلاف کیست که باعث سردرگمی زیادی در طی سالها شده است.) اندازه گیری هورمون ضد مولر ممکن است در برخی شرایط جایگزینی برای سونوگرافی باشد.

پس از تشخیص، گزینه های درمانی برای PCOS بررسی می شود تا به شما در مقابله با عواقب آزار دهنده (و گاه جدی) این بیماری کمک کند.


گرفتگی عضلات (اسپاسم عضلانی یا سختی و گرفتگی دردناک ماهیچه)، یک انقباض ناگهانی، پایدار و غیر ارادی یک ماهیچه یا گروهی از ماهیچه ها می باشد. عضله منقبض شده، سفت و سخت و همیشه دردناک است. در حقیقت، گرفتگی عضله به قدری دردناک است که شما را مجبور می کند از کاری که انجام می دهید، دست بکشید. هر نوع ماهیچه ای، می تواند دچار گرفتگی شود، اما بیشتر گرفتگی ها، مربوط به عضلات ساق پا و پا می باشد. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به بررسی اسپاسم یا گرفتگی عضلات می پردازیم.

اسپاسم یا گرفتگی عضلات

از رایج ترین گرفتگی عضلات می توان به انقباض عضلات ساق پا و پا اشاره کرد که در طول شب و  اغلب در زمان خواب اتفاق می افتد که با عنوان گرفتگی ساق پای شبانه شناخته می شود. از ماهیچه  های دیگری که معمولا در معرض گرفتگی و انقباض هستند، می توان به عضلات ران، عضلات همسترینگ، ماهیچه  های بازو و دست ها و ماهیچه  های شکمی اشاره کرد. گرفتگی عضلات یک اتفاق رایج و تا حدی معمول است. تقریبا همه، دیر یا زود، گرفتگی و انقباض ماهیچه را تجربه خواهند کرد.

گرفتگی عضلات -0

علائم رایج اسپاسم عضلات

اطلاع داشتن از علائم و نشانه های آسیب  ها و صدمات رایج و معمول ورزشی، بسیار مهم است، زیرا باعث می شود قبل از اینکه آسیب بدتر شود و بر روی توانایی های شما برای ورزش کردن تاثیر بگذارد، در صورت لزوم،  به دنبال درمان باشید.علائم و  نشانه های کوفتگی یک ماهیچه عبارت است از:

  • وجود یک توده یا غده در محل آسیب دیدگی
  • محدودیت در دامنه حرکت
  • درد
  • تغییر رنگ پوست
  • ورم

گرفتگی عضلات می تواند از هر چند ثانیه تا هر چند دقیقه به طول بیانجامد.. نشانه های گرفتگی عضلات عبارتند از:

  • سختی و سفتی عضلات
  • درد خفیف تا خیلی شدید
  • قابل مشاهده بودن انقباض ماهیچه ها

دلایل گرفتگی عضلات

استفاده بیش از حد از ماهیچه ها، کم آبی بدن، کشیدگی ماهیچه ها و یا حتی به مدت طولانی در یک وضعیت قرار گرفتن، می تواند باعث گرفتگی ماهیچه ها شود. هر چند در بیشتر موارد علت دقیق گرفتگی عضلات مشخص نیست.

گرچه بیشتر گرفتگی های عضلانی بی ضرر هستند، اما بعضی از این گرفتگی ها می تواند به دلیل موقعیت های پزشکی اتفاق بیفتد مانند:

ذخیره ناکافی خون

تنگ شدن سرخرگ هایی که خون را به پاهای شما می رسانند (آرترواسکلروزیس عروق اندام  های تحتانی) می توانند دردی شبیه به درد ماهیچه های پا به هنگام ورزش ایجاد کنند که معمولا این گرفتگی  ها بعد از اتمام ورزش و فعالیت های بدنی به زودی از بین می روند.

گرفتگی عضلات -1

به هم فشردگی و وارد آمدن فشار بر اعصاب

به هم فشردگی اعصاب در ستون فقرات (تنگی مهره های کانال کمر) نیز می تواند باعث بروز دردی شبیه به درد گرفتگی عضلانی در پاهای شما  شود. معمولا هر چه بیشتر راه بروید درد بدتر می شود. راه رفتن در حالتی که کمی به سمت جلو خم شده اید، مانند زمانی که در حال حرکت دادن سبد خرید هستید، ممکن است شدت علائم را در شما بهبود بخشد یا آن را به تاخیر بیاندازد.

کاهش ویتامین ها و مواد معدنی بدن

مقادیر خیلی کم پتاسیم، کلسیم یا منیزیم در رژیم غذایی می تواند باعث گرفتگی عضلانی در پای شما شود. داروهای ادرارآور یا مدر(دیورتیک ها) و داروهایی که اغلب برای بیماری فشار خون بالا توصیه می شوند نیز می توانند منجر به کاهش این مواد معدنی گردند.

گرفتگی عضلات ، گاهی به دلیل بروز عوارض جانبی مصرف بعضی از داروها اتفاق می افتد. عوارض جانبی عبارتند از:

  • گردش ضعیف خون در پاها
  • در زمان انجام تمرینات ورزشی، کار کردن با عضله ساق پا بسیار سخت و دشوار می شود.
  • کشیدگی عضله به اندازه کافی نیست
  • داشتن فعالیت در هوای گرم
  • خستگی عضلانی
  • کم آبی
  • کمبود منیزیم و یا پتاسیم
  • مشکلی مانند آسیب طناب نخاعی یا باریک شدن اعصاب گردن یا پشت
  • بیماری کلیوی
  • همچنین داروهایی که می توانند باعث گرفتگی عضلانی شوند، عبارتند از:
  • فوروزماید (لازیکس) هیدروکلروتیازید (میکروزاید) و سایر داروهای دیوریتیک که باعث کاهش آب بدن می شوند.
  • دونپزیل (آریسپت)که برای درمان آلزایمر استفاده می شود.
  • نئوستیگمین (پروستیگمن) که برای درمان میاستنی گراویس استفاده می گردد.
  • نیفدیپین (پروکاردیا) که برای درمان آنژین و فشارخون بالا استفاده می گردد.
  • رالوکسیفن (اویستا) که برای درمان پوکی استخوان استفاده می شود.
  • تربوتالین (بریتین)، آلبوترول (پروونتیل و ونتولین) که برای درمان آسم استفاده می شوند.
  • تولکاپن (تاسمار) که برای درمان بیماری پارکینسون استفاده می گردد.
  • داروهای آتروواستاتین (لیپیتور)، فلوواستاتین (لسکول)، لواستاتین (مواکور)، پراواستاتین (پراواکول)، روزاواستاتین (کرستور)و یا سیمواستاتین (زوکور) که برای درمان کلسترول خون استفاده می شوند.

گرفتگی عضلات -2

عوامل خطر گرفتگی عضلات

عواملی که می توانند باعث افزایش خطر گرفتگی عضلانی شوند شامل موارد زیر است:

سن

افراد مسن و سالخورده، توده عضلانی خود را از دست می دهند، بنابراین عضلات و ماهیچه  های باقیمانده در آنها به راحتی خسته می شوند.

کم آبی

ورزشکارانی که در حین انجام تمرینات ورزشی در آب و هوای گرم، خسته و کم  آب می شوند، اغلب دچار گرفتگی  های عضلانی می شوند.

بارداری

گرفتگی های عضلانی در طول دوران حاملگی شایع است.

موقعیت و شرایط پزشکی

اگر شما به بیماری دیابت یا اختلالات عصبی، کبد یا تیروئید مبتلا هستید، ممکن است بیشتردر معرض ابتلا به گرفتگی  های عضلانی قرار بگیرید.

گرقتگی عضلات -3

پیشگیری از گرفتگی عضلات

اقدامات زیر به جلوگیری از گرفتگی  های عضلانی می توانند کمک کنند:

از کم آبی پرهیز کنید

هر روز مقدار زیادی مایعات بنوشید. این مقدار به آنچه که می خورید، جنسیت، میزان فعالیت، آب و هوا، میزان سلامت، سن شما و هر گونه دارویی که مصرف می کنید، بستگی دارد.مایعات به عضلات شما کمک می کنند تا منقبض شده و سپس به حالت عادی و آرامش برسند. همچنین سلول های ماهیچه ای را پر آب نگه داشته و باعث می شوند که سلول ها کمتر تحریک پذیر شوند. در فواصل زمانی مشخص و در طول انجام فعالیت، مایعات را به طور منظم مصرف کنید و به نوشیدن آب و یا سایر مایعات، بعد از تمام شدن فعالیت ها نیز ادامه دهید.

ماهیچه های خود را منبسط کنید

زمانی که می خواهید از ماهیچه های خود برای مدت طولانی استفاده کنید، قبل و بعد از آن، ماهیچه ها را منبسط کرده و آنها را بکشید. اگر شب هنگام دچارعارضه گرفتگی عضلانی در پا می شوید، قبل از خوابیدن، پای خود را منبسط کرده و آن را بکشید. ورزش های سبک مثل رکاب زدن بر روی یک دوچرخه ثابت به مدت چند دقیقه قبل از خوابیدن، می تواند به پیشگیری از گرفتگی عضلانی در هنگام خواب کمک کند.

چگونگی درمان گرفتگی عضلانی

زمانی که دچار گرفتگی عضلات حاد و شدید می شوید، می توانید کارهایی از قبیل ماساژ، کشش، کمپرس یخ و یا حمام با نمک سولفات منیزیم (نمک اپسوم) را انجام دهید. اگر گرفتگی عضلانی در طول انجام تمرینات شدید ورزشی یا طولانی مدت اتفاق می افتد، وقت آن است که استراحت کنید و بدن خود را هیدراته نگه دارید. با این حال، اگر به طور منظم و مرتب، در هنگام راه رفتن یا بالا رفتن از پله ها دچار گرفتگی عضلات می شوید،ممکن است دارای بیماری شریانی محیطی باشید. در این قبیل موارد، باید به پزشک مراجعه کنید.

اگر دچار گرفتگی های عضلانی شبانه می شوید، به طور مرتب، عضلات ساق پا را بکشید. پوشیدن کفش مناسب نیز می توانند کمک کننده باشد.روتختی نرم و سبکی را روی پاهای خود بیندازید زیرا می تواند از گرفتگی عضلانی پیشگیری کند. برای گرفتگی شدید عضلانی در هنگامشب، ماهیچه پار ا بکشید و ماساژ دهید تا به سرعت، تسکین پیدا کند.

اگر گرفتگی عضلانی مکرر یا شدید باشد، یا اگر گرفتگی ساق پای شبانه، مانع خوابیدن شما می شود، باید با پزشک خود مشورت کنید. گاهی اوقات یک دوره درمان دارویی (اغلب یک مسدود کننده کانال کلسیم یا آنتی هیستامین) می تواند به پیشگیری از گرفتگی عضلات ساق پا کمک کند.

گرفتگی عضلات -4

شیوه زندگی و درمان خانگی گرفتگی عضلات

اگر دچار گرفتگی عضلات هستید، اقدامات زیر ممکن است باعث تسکین شما شوند:

کشش و ماساژ

ماهیچه و عضله منقبض شده را بکشید و منبسط کنید و سپس آن را به آرامی مالش دهید تا شل شود. در مورد گرفتگی عضله ساق پا، وزن خود را بر روی پای منقبض شده بیندازید و زانوی خود را به آرامی خم کنید. در صورتی که نمی توانید بایستید، در حالیکه پای منقبض خود را باز کرده اید، بر روی زمین یا صندلی بنشینید.

سعی کنید بالای پای آسیب دیده خود را در همان حالتی که پا راست و مستقیم باقی مانده است، به سمت سر خود بالا بکشید. این حالت به برطرف شدن گرفتگی عضلات پشت ران شما نیز کمک می کند. برای گرفتگی عضلات ماهیچه چهار سر جلوی پا نیز از یک صندلی استفاده کنید، در حالیکه بر روی آن نشسته اید، سعی کنید پای آسیب دیده خود را به سمت باسن خود بکشید.

استفاده از گرما یا سرما

از یک حوله گرم یا پد گرم بر روی عضلات سفت و منقبض خود استفاده کنید. دوش گرفتن با آب گرم یا جریان آب گرم بر روی عضله منقبض شده نیز موثر است. ماساژ دادن عضله منقبض شده با یخ نیز می تواند به کاهش درد کمک کند.

داروها و درمان

بهترین دارو و درمان، بسته به این که چه چیزی باعث می شود که فرد گرفتگی عضلانی را در پای خود احساس کند، متفاوت است.در بیشتر موارد، افراد می توانند گرفتگی عضلانی را با کشیدگی خفیف و ماساژ ملایم تسکین دهند.

اگر میزان کم پتاسیم، باعث بروز گرفتگی عضلانی می شود، افراد می توانند از مکمل های پتاسیم استفاده کنند. در غیر این صورت، می توانند با خوردن غذاهای غنی از پتاسیم، مانند سیب زمینی و موز، میزان پتاسیم را افزایش دهند.

بیشتر افراد باید با نوشیدن مقادیر زیادی آب و الکترولیت ها، کم آبی بدن خود را درمان کنند. در صورتی که فرد نتواند مایعات بدن خود را حفظ کند، این بی آبی بدن ممکن است به مداخلات پزشکی نیاز داشته باشد. در این گونه موارد، تزریق مایعات داخل وریدی ممکن است لازم و ضروری باشد.

اگر انجام بیش از حد تمرینات ورزشی، باعث گرفتگی عضلات پاها می شوند،فرد می تواند مقدار زمان و یا شدت تمرینات ورزشی را کاهش دهد. ماساژ ورزشی نیز می تواند موثر باشد.

زمانی که کفش  ها مشکل دار هستند، افراد می توانند گرفتگی عضلات را با تعویض کفش های خود از بین ببرند و تسکین دهند. بسیاری ازفروشگاه  های فروش کفش، سرویس اندازه گیری پا دارند، به این معنی که به افراد کمک می کنند تا کفشی که مناسب پای آنها می باشد را پیدا کنند.

اگر مصرف یک نوع دارو، باعث گرفتگی عضلانی می شود، فرد باید پزشک خود را از بروز این عوارض جانبی آگاه کند.پزشک می تواند داروها یا روش های درمانی جایگزین را به فرد پیشنهاد کند.

در نهایت، یک متخصص بهداشت و درمان ممکن است بتواند دارو، پماد و یا دیگر درمان  ها را برای کمک به کاهش مشکلات مربوط به آسیب  های عصبی به شما ارائه دهد.

گرفتگی عضلات -7

پیشگیری از گرفتگی عضلات

برخی گرفتگی های عضلانی، قابل پیشگیری هستند.افراد با استفاده از روش های زیر، می توانند از گرفتگی عضلات جلوگیری کنند:

  • انجام تمرینات ورزشی با پوشیدن کفش های ورزشی مناسب و راحت
  • داشتن یک رژیم غذایی غنی از مواد مغذی ضروری و حیاتی مانند پتاسیم
  • نوشیدن مقدار زیادی مایعات برای مرطوب نگه داشتن بدن
  • پوشیدن کفش های مناسب
  • عوض کردن هر نوع دارویی که باعث گرفتگی عضلات می شود،البته طبق دستور پزشک

درمان های خانگی برای درمان گرفتگی عضلانی

کلسیم

یکی از مهم ترین مواد معدنی که در بدن یافت می شود، کلسیم است. از تراکم معدنی استخوان تا نوع عملکرد سیستم عصبی، کلسیم نقشی کلیدی و مهمی را در تمام فعالیت های ما بازی می کند. در مورد گرفتگی عضلانی، بسیاری از متخصصان بر این عقیده هستند که کمبود کلسیم مسئول بروز بسیاری از این شرایط است، زیرا کمبود کلسیم مانع از کنترل و حرکت عضلانی مناسب می شود. غذا های غنی از کلسیم مانند سبزیجات دارای برگ سبز تیره، پنیر، بادام و ماهی را در رژیم غذایی خود بگنجانید.

نوشیدن الکترولیت ها

یک دلیل خوب برای اینکه چرا بسیاری از نوشیدنی های انرژی زا، وجود الکترولیت ها را تبلیغ می کنند این است که این مواد معدنی مهم، برای انتقال مایعات و حرکات عضلانی بدن انسان ضروری هستند. دو الکترولیت اصلی که مربوط به گرفتگی عضلانی می باشند، پتاسیم و منیزیم هستند، بنابراین اگر شما از گرفتگی عضلانی مزمن رنج می برید، احتمال اینکه با کمبود این مواد مغذی روبرو باشید، وجود دارد.منیزیم معمولا در آجیل، لوبیا و غلات و پتاسیم در موز و طالبی وجود دارد.

گرفتگی عضلات -8

روغن زمستانه

اگر می خواهید به سرعت از شر گرفتگی عضلانی رهایی پیدا کنید، یکی از بهترین موادی که می توانید به صورت موضعی از آن استفاده کنید، روغن زمستانه می باشد. اگر این روغن را روی پوست خود بمالید و اجازه دهید که خوب جذب پوست شود، ترکیبات فعال موجود در این روغن، بر روی درد و التهاب ناشی از گرفتگی عضله  تاثیر مثبتی دارد و به باز شدن گرفتگی عضله کمک می کند.از این روغن به مقدار کم استفاده کنید چون بسیار قوی و تاثیر گذار است.

کمپرس گرم

استفاده از کمپرس گرم بر روی نواحی که دچار گرفتگی عضله شده اند، باعث تحریک جریان خون به آن قسمت می شود. همچنین می تواند به اکسیژن دهی مجدد و هیدراته ماندن بافت آسیب دیده کمک کند و گرفتگی عضلانی را بهبود ببخشد. در چند ساعت اولیه گرفتگی عضله کمپرس گرم باید به طور متناوب با کمپرس سرد جابجا شود به خصوص اگر برای مدتی طولانی این گرفتگی دوام داشته باشد.

سرکه سیب

سرکه سیب فواید بسیاری برای بدن دارد و برای همه چیز از جمله بهبود سلامت پوست تا بهینه  سازی سیستم گوارشی مورد استفاده قرار می گیرد.سرکه سیب غنی از پتاسیم است و برای رهایی از گرفتگی عضلانی، لازم و ضروری است. پتاسیم برای تعادل مایعات و انتقال آنها در داخل بدن مهم است، بنابراین مصرف سرکه سیب در مقادیر کم، می تواند توانایی بدن برای کاهش تنش در عضلات منقبض شده را افزایش دهد.

گرفتگی عضلات -9

روغن گل میخک

برای افرادی که به طور منظم به گرفتگی عضلانی دچار می شوند و از این وضعیت رنج می برند، استفاده از داروهای ضد التهابی قوی، توصیه می شود اما یک جایگزین ضد التهابی دیگر که می توانید مستقیما بر روی محل آسیب دیده استفاده کنید، روغن گل میخک است. مواد و ترکیبات فعال در روغن گل میخک، نه تنها به کاهش تورم بافت های آسیب دیده کمک می کند بلکه به طور طبیعی، ضد درد و مسکن نیز می باشد، بنابراین به کاهش درد شما کمک می کند.

کشش

در بیشتر مواقع که افراد دچار گرفتگی عضلانی می شوند، شروع به کشیدگی عضلات خود می کنند. باید بگوئیم که هیچ چیزی به اندازه کشش عضلات نمیتواند به شما کمک کند تا سریع تر از شر گرفتگی خلاص شوید. با این حال، کشش می تواند یک نوع درمان برای گرفتگی عضلانی باشد، زیرا باعث جریان پیدا کردن خون به محل گرفتگی می شود و فشار و تنش را کاهش می دهد. بنابراین کشش، هم برای پیشگیری و هم برای درمان، موثر است.

ویتامین E

مطالعات بسیار و مختلفی در رابطه با ویتامین E صورت گرفته است، زیرا این طور به نظر می رسد که تاثیرات زیادی بر جنبه های مختلف سلامتی انسان داشته باشد. هنگامی که صحبت از گرفتگی عضلانی به میان می آید، مصرف ویتامین E توصیه می شود زیرا نشان  داده  است که جریان خون را از طریق سرخرگ  ها افزایش می دهد که همین موضوع باعث می شود که عضلات، سخت تر دچار گرفتگی و انقباض شوند.

آب

کم شدن آب بدن، احتمالا از شایع ترین دلایل گرفتگی عضلانی است. زمانی که به عضلات و ماهیچه های بدن، مقدار مناسبی آب نرسد، عضلات دیگر قادر به فعالیت و کار کردن نیستند و اصطلاحا قفل شده و گرفتگی و انقباض عضله رخ می دهد. آبرسانی به بدن، یک روش سریع و مورد اطمینان برای از بین بردن گرفتگی عضلانی می باشد.

گرفتگی عضلات -00

انجام تمرینات آهسته و ملایم ورزشی

آخرین چیزی که بسیاری از زنان فکر می کنند در رابطه با گرفتگی عضلانی باید انجام دهند، تمرینات ورزشی می باشد. ولی تنها چیزی که باعث کاهش درد ناشی از گرفتگی عضلانی می باشد، ورزش است.

انجام تمرینات شدید ورزشی، در صورتی که فرد دچار درد باشد، هیچ فایده ای ندارد، اما تمرینات کششی ملایم، پیاده روی یا انجام تمرینات یوگا ممکن است به تسکین یافتن درد کمک کنند.ورزش کردن همچنین باعث آزاد شدن هورمون اندورفین می شود که یک نوع مسکن طبیعی می باشد.

یک تحقیق در کشور تایوان نشان داد که شرکت در کلاس های یوگا، به مدت ۱۲ هفته و دو روز در هفته، میزان درد های قاعدگی را در میان شرکت کنندگان، کاهش داد.

رسیدن به اوج لذت جنسی (ارگاسم)

رسیدن به ارگاسم، یکی از درمان های خوب برای درد ها و گرفتگی های دوره قاعدگی می باشد.همانند ورزش کردن، رسیدن به ارگاسم نیزباعث آزاد سازی هورمون اندروفین و هورمون های دیگری می شود که به کاهش میزان درد کمک می کنند و باعث می شود که فرد حس خوبی داشته باشد.

طب سوزنی

تحقیقات نشان داده اند که طب سوزنی می تواند به تسکین درد ها و گرفتگی های دوران قاعدگی کمک کند. طب سوزنی علاوه بر کاهش التهاب،می تواند باعث آزاد شدن هورمون اندروفین شده و به فرد کمک کند تا حس آرامش داشته باشد.

فرد از شرکت در جلسات مداوم طب سوزنی، بهره بیشتری خواهد برد تا اینکه فقط یک جلسه تحت این درمان قرار بگیرد.

ماساژ برای درمان گرفتگی عضلات کتف

گرفتن ماساژ یا ماساژ شکم توسط خود شخص نیز می تواند ماهیچه های لگن را شل کند و گرفتگی عضلانی را کاهش دهد. افراد می توانند روغن مخصوص ماساژ، لوسیون بدن و یا روغن نارگیل را به آرامی بر روی پوست خود بمالند.

ورزش کراس فیت -3

ورزش های مفید برای اسپاسم عضلانی یا گرفتگی عضلات

اسپاسم یا گرفتگی عضله کاملا رایج است و در اکثر موارد در عضله ساق پا اتفاق می افتد، اما هر عضله ای مانند کمر، دست ها، پاها یا انگشتان پا می تواند دچار اسپاسم شود. اسپاسم عضلانی می تواند از چند ثانیه تا ۱۵ دقیقه ادامه یابد. اگر دچار گرفتگی عضلات شدید هستید بهتر است با یک پزشک ملاقات کنید.اسپاسم می تواند یک انقباض ناگهانی در عضله باشد یا می تواند خیلی شدید و سخت احساس شود. پس از متوقف شدن انقباض، ممکن است در عضله احساس درد داشته باشید. درمان های خانگی ویژه ای برای تسکین اسپاسم عضلانی توصیه می شوند که برای بسیاری از مردم موثر هستند. مطالعات کنترل شده، اثر بخشی برخی از این درمان ها را نشان داده اند. در اینجا به چند مورد از روش های ورزشی برای درمان گرفتگی عضلات اشاره می کنیم:

کشش مناطقی که اسپاسم عضلانی دارد معمولا می تواند به بهبود اسپاسم کمک کند یا آن را متوقف کند. در زیر، حرکات کششی برای عضلات ساق پا، ران ها، کمر و گردنتان آورده شده است.

۴ حرکت کششی برای اسپاسم عضلانی ساق پا

برای انجام دادن اولین حرکت کششی:

۱. دراز بکشید، پاهایتان را به طرف سرتان بکشید.
۲. برای چند ثانیه یا تا زمانی که اسپاسم متوقف شود در این حرکت بمانید.
۳. همچنین می توانید از یک باند که به دور پاهایتان حلقه شده است استفاده کنید و پاهایتان را به سمت خود بکشید.
این حرکت برای اسپاسم عضلانی پشت ران هم موثر است.

حرکات کششی دیگری که می توانید انجام دهید:
• بایستید و وزنتان را روی پایی که عضله اش گرفته است قرار دهید و زانوهایتان را کمی خم کنید.
• چند ثانیه روی نوک انگشتان تان بایستید.
• با پای سالم به سمت جلو جهش کنید و پایی که عضله اش گرفته است را صاف نگه دارید.

حرکات کششی برای اسپاسم ران
۱. بایستید و برای حفظ تعادلتان، با دست یک صندلی را نگه دارید.
۲. پایتان را از زانو خم کنید و به پشت ران برسانید.
۳. مچ پا را نگه دارید و پایتان را تا باسن بالا بکشید.

۴ حرکت کششی برای اسپاسم کمر

اولین و آسان ترین راه برای تسکین اسپاسم کمر راه رفتن است، که می تواند عضلات کمرتان را نرم کند و اسپاسم را تسکین دهد. به آرامی راه بروید تا عضلات کمرتان نرم شوند.

حرکت کششی با توپ تنیس:

۱. روی زمین یا روی یک رختخواب دراز بکشید و یک توپ تنیس (یا هر توپ کوچک دیگری) را در زیر قسمتی که اسپاسم دارد برای چند دقیقه قرار دهید.
۲. سعی کنید آرام باشید و طبیعی نفس بکشید.
۳. توپ را در محل گرفتگی حرکت دهید و این کار را تکرار کنید.

ورزش در دوران بارداری

حرکت کششی با فوم رولر:

۱. روی زمین با یک فوم رولر عمود بر ستون فقراتتان دراز بکشید.
۲. کمرتان را از بالا تا استخوان های شانه و از پایین تا ناف روی آن حرکت دهید.
۳. دست هایتان را روی قفسه سینه نگه دارید.

حرکت کششی با توپ ورزشی:

۱. روی یک توپ ورزشی بنشینید و به پشت دراز بکشید، بطوری که کمر، شانه ها و باسنتان روی توپ و پاهای شما روی زمین باشند. این حرکت را نزدیک یک صندلی یا کاناپه انجام دهید تا اگر تعادلتان را از دست دادید از آنها کمک بگیرید.
۲. برای چند دقیقه به حالت درازکش روی آن بمانید.

حرکت کششی برای اسپاسم گردن

۱. در حالی که نشسته یا ایستاده اید، شانه هایتان را به جلو، بالا، پشت و پایین حرکت دهید. این حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید.
۲. سپس شانه ها را در جهت مخالف بچرخانید. این حرکت را هم ۱۰ بار تکرار کنید.
شما می توانید چرخش شانه را در هر جایی انجام دهید، در حالیکه در ماشین یا روی یک صندلی نشسته اید، یا اگر منتظر ایستاده اید.

خرید لوازم موردنیاز حرکات کششی

حرکت کششی برای شما عالی است و اضافه کردن لوازم جانبی مانند باندهای مقاومتی و فوم رولر می تواند اسپاسم را سریع تر تسکین دهد.
• باندهای مقاومتی برای کشش عضله ساق پا
• فوم رولر برای کشش کمر
• توپ ورزشی برای کشش کمر

ورزش برای کاهش گرفتگی عضلات پا در خواب

برخی از مردم متوجه شده اند که می توانند گرفتگی های عضله پا در شب را (که می تواند در بیشتر از ۶۰ درصد از بزرگسالان اتفاق بیافتد) با انجام دادن کمی ورزش سبک قبل از خواب از خود دور کنند. برخی نمونه های ورزش کم فشار شامل موارد زیر است:
• پیاده روی
• بالا و پایین رفتن از پله ها
• استفاده از دوچرخه ثابت برای چند دقیقه
• پریدن روی ترامپولین
اگرچه ورزش خفیف می تواند از اسپاسم در خواب جلوگیری کند، ورزش شدید می تواند خوابتان را تحت تاثیر قرار دهد، بنابراین شما باید از انجام این گونه ورزش ها درست قبل از خواب جلوگیری کنید.

داروی لیزینوپریل

آیا مصرف داروها می تواند موجب گرفتگی عضلات ماهیچه ای شوند؟

داروهای زیادی وجود دارند که می تواند موجب گرفتگی عضلات شوند. برخی از آن ها شامل دارو های قوی ادرار آور مانند فوروزماید (لازکس) هستند که با دفع شدید مایعات بدن با دیورتیک کم نیز می تواند موجب بروز گرفتگی عضلات و دفع سدیم شوند. همچنین در اغلب موارد نیز منجر به دفع کلسیم، پتاسیم و منیزیم بدن می شوند که نتیجه آن گرفتگی عضلات است.

افراد معتاد نیز به دلیل ترک دارو و مسکن ها مانند باربیتورات، دیازپام و آلپرازولام  و همچنین ترک کردن مصرف الکل و مواد مخدر دچار گرفتگی عضلات می شوند.

گرفتگی عضلات به دلیل کمبود مواد معدنی

گاهی اوقات گرفتگی عضلات به دلیل عدم تعادل مواد معدنی و آنزیم های موجود در بدن که شامل منیزیم، کلسیم، سدیم و پتاسیم هستند، اتفاق می افتد.

آیا کمبود ویتامین ها می تواند موجب گرفتگی عضلات ماهیچه شود؟

گاهی اوقات نیز کمبود برخی از ویتامین ها مانند تیامین(B1)، پیریدوکسین(B6) و اسید پانتوتنیک(B5)، به صورت غیر مستقیم و یا مستقیم موجب گرفتگی عضلات می شوند.

رژیم غذایی -7

کاهش گرفتگی عضلات به کمک ویتامین ب کمپلکس

یکی از روش های کاهش گرفتگی عضلات استفاده از ویتامین ب کمپلکس است. با این وجود هنوز به تحقیقات بیشتری برای ثابت کردن این گفته نیاز است.

گرفتگی عضلانی و منیزیم

گرفتگی عضلانی مداوم می تواند نتیجه پایین بودن سطح منیزیم بدن باشد. منیزیم برای عملکرد طبیعی عصب و عضله اهمیت زیادی دارد و جذب دوباره کلسیم را که برای حفط عضلات و جلوگیری از گرفتگی مهم است، را تقویت می کند. همچنین جذب پتاسیم را که برای عملکرد صحیح عضله لازم است، افزایش می دهد.

در صورت داشتن کمبود منیزیم، از رژیم غذایی سالم برای تامین منیزیم مورد نیاز بدن استفاده کنید. بعضی از بهترین منابع غذایی منیزیم عبارتند از: گردو، سیب زمینی با پوست، ماست، شیره‌ی چغندر، بادام، آوکادو، موز، لوبیا، تخم کدو حلوایی، توفو، شیر سویا، پسته، غلات کامل و سبزیجات برگدار

چربی زیاد می تواند توانایی بدن را در جذب منیزیم کاهش دهد بنابراین رعایت این نکته که چربی رژیم غذایی متعادل باشد ضروری است.

علاوه بر رژیم غذایی مناسب، مصرف دوبار در هفته نمک اپسوم نیز می‌تواند به حفظ سطح طبیعی منیزیم در بدن کمک کند. اگر قصد دارید مکمل منیزیم مصرف کنید، ابتدا با پزشک مشورت کنید.

گرفتگی عضلانی و پتاسیم

گرفتگی عضلات می تواند نتیجه پایین بودن سطح پتاسیم بدن باشد زیرا کمبود پتاسیم عضلات را خسته و ضعیف می کند. پتاسیم و سدیم می تواند شارژ الکتریکی سلول های شما را که برای کنترل انقباضات و عملکرد غضلات مهم هست، را حفظ کند.

از طرفی پتاسیم به جذب منیزیم و کلسیم در بدن کمک می کند. رژیم های غذایی پر نمک منجر به پایین آمدن سطح پتاسیم و سدیم در بدن شوند و تعادل آن ها را بر هم بزند، به همین دلیل پرهیز از این نوع رژیم های غذایی ضروری است.

مصرف غذاهایی مانند: موز، آوکادو، توت فرنگی، پرتقال، انبه، کیوی، زردآلو، خرما، هویج، سیب زمینی شیرین، اسفناج، بروکلی، فلفل قرمز، ساردین و سالمون منجر به حفظ تعادل سطح پتاسیم می شود. قبل از مصرف مکمل پتاسیم ، ابتدا با پزشک خود مشورت کنید.

رژیم غذایی دیابتی

گرفتگی عضلانی و کلسیم

سلامت عضلات و دریافت کلسیم، ارتباط مستقمی با یکدیگر دارند. کلسیم، یک نوع الکترولیت است که در عملکرد درست عصب ‌ها و انقباضات عضلات و آرام کردن آن ها تاثیر دارد. به همین دلیل کمبود کلسیم می ‌تواند منجر به گرفتگی عضلات شما بعد از انقباض شوند.

از طرفی کمبود کلسیم در بدن موجب می‌ شود تا سلول ‌های عصبی بینهایت حساس شوند و گرفتگی و درد ناگهانی عضلات در شما به وجود بیاید. غذا هایی همچون شیر کم چرب یا فاقد چربی، لبنیات، سبزیجات برگدار تیره، غلات غنی شده، مرکبات، شیره چغندر و محصولات سویا به دریافت کلسیم کافی بدن کمک می کند. قبل از مصرف مکمل کلسیم حتما با پزشک خود مصرف کنید تا دوز مصرفی مناسب را برای شما تجویز کند.

گرفتگی‌ عضله و سدیم

درست که مصرف غذا های کم نمک برای سلامتی بهتر است، اما مصرف اندک سدیم می‌تواند از دلایل گرفتگی ‌های عضلات ماهیچه باشد. مصرف سدیم برای سلامت عضلات لازم است. سدیم به همراه الکترولیت ‌های پتاسیم، منیزیم و کلسیم برای پیام رسانی مناسب سیستم عصبی و عملکرد درست عضلات کار می‌کند.

دهیدراته شدن بدن و تعریق بیش از حد موجب کاهش سطح سدیم بدن می شود و گرفتگی عضلات در این مواقع اتفاق عجیبی نخواهد بود. اگر ورزش های سنگسن را در هوای گرم انجام دهید و یا زیاد تعریق کنید، لازم است تا سدیم از دست رفته را با تغذیه‌ مناسب به بدن‌ خود بازگردانید.

هشدار: مصرف نک اضافی برای افرادی با فشار خون بالا، دیابت و مشکلات مزمن کلیوی ممنوع است.

گرفتگی عضله و ویتامین D

مصرف ویتامین D علاوه بر این که برای سلامت استخوان ‌ها لازم و ضروری است، برای سلامت عضلات نیز لازم است. اگر سطح ویتامین D بدن‌ شما پایین باشد، احتمال گرفتگی های عضلانی در شما بیش تر از دیگران است.

ویتامین D برای جذب مناسب کلسیم نیاز است، از طرفی پایین بودن سطح ویتامین D در بدن باعث  تعریق بیش از حد می ‌شود که همین امر می ‌تواند مواد معدنی مهمی همچون پتاسیم و سدیم را در بدن کاهش دهد. مطالعه ‌ای در سال ۲۰۱۵ نشان داد که تامین ویتامین D مورد نیاز  بدن می ‌تواند تاثیر قابل بسیاری بر سلامت عضلات و استخوان ‌ها بگذارد. شما می ‌توانید با نشستن در معرض آفتاب صبحگاهی به مدت ۱۰ الی ۱۵ دقیقه، به بدن خود در ساختن و تامین ویتامین D کمک کنید. برخی از منابع غذایی حاوی ویتامین D شامل: شیر غنی شده، ماهی، روغن ماهی، غلات غنی شده و زرده تخم مرغ می باشند. اگر قصد مصرف ویتامین D را دارید حتما  قبل از مصرف آن  با پزشک خود مشورت کنید.

موثر ترین داروها در درمان افسردگی کدامند؟

درمان گرفتگی عضلات با داروهای ضد التهابی

داروهای ضدالتهابی همان طور که از اسمشان پیداست التهاب بیش از حد و یا تورمم عضله آسیب دیده را کم می کنند. معمولا پزشک معالج مصرف داروهای ضدالتهابی بدون نسخه مانند ایبوپروفن را به عنوان اولین روش برای درمان پیشنهاد می کند. همچنین به افزایش جریان خون برای معالجه عضله آسیب دیده کمک می کنند

این مهم است که بدانید مصرف ایبوپروفن مانند هر داروی دیگری دارای عوارض جانبی می باشد اما عوارض آن از آسپرین کمتر است. عوارض جانبی ایبوپروفن شامل مشکلات گوارشی مانند: سوزش معده، تهوع، اسهال، یبوست، سوء هاضمه، دردهای شکم و مشکلات دیگری از جمله سرگیجه و سردرد می شود.

شما باید برای درمان گرفتگی های لوله گوارش، مجرای ادرار یا مجرای تنفسی به پزشک متخصص مراجعه کنید زیرا شما نمی ‌توانید گرفتگی ‌های داخلی موجود در اندام ‌هایی مانند قلب یا معده را کنترل کنید. گرفتگی ‌های این عضلات می ‌توانند نشان دهنده وجود یک مشکل در آن قسمت ‌ها باشد.

برای گرفتگی های مثانه، به طور مرتب به دستشویی بروید

یک روش برای درمان گرفتگی ‌های مثانه، رفتن مرتب به دستشویی یعنی هر ۱.۵ تا ۲ ساعت یک بار است. این روش کمک زیادی به خالی شدن مثانه می‌کند. زمانی که گرفتگی ‌های شما کاهش می ‌یابند، می ‌توانید فاصله رفتن  به دستشویی را کم کنید.

درمان گرفتگی عضلات ماهیچه توسط کدام نوع از پزشکان است؟

با توجه به این موضوع که برای گرفتگی عضلات علل و انواع مختلفی وجود دارد، ممکن است پزشکان متخصص مختلفی درمان را انجام دهند. اما اثر مواقع، بیماران در ابتدا با پزشکان متخصص داخلی و پزشک خانواده مشورت می کنند.

در مواقعی که جراحت و یا بیماری ناگهانی موجب گرفتگی عضلات شوند، پزشکان متخصص اورژانس بیمار را معاینه و درمان می کند. اما گرفتگی عضلات ناشی از مشکلات پزشکی خاص معمولا با پزشکان مختلفی از جمله نورولوژیست، ارتوپدی، اندوکرینولوژیست، نفرولوژیست، کاردیولوژیست، فیزیوتراپ و جراحان درمان می شود.


در مورد بیماری هیپوسپادیاس چقدر اطلاعات دارید؟ آیا می دانید این عارضه چند درصد در کودکان رخ می دهد؟ عوارض هیپوسپادیاس اطفال چیست؟ چگونه میتوان آن را درمان کرد و چه علائمی دارد؟ در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به بررسی هیپوسپادیاس اطفال می پردازیم و راه های درمان با جراحی و غیر جراحی آن را مورد بررسی قرار می دهیم. همچنین به شما عزیزان خواهیم گفت که چگونه پس از جراحی باید از کودکانتان مراقبت کنید.

هیپوسپادیاس اطفال چیست؟

هیپوسپادیاس اطفال مشکلی است که آلت تناسلی را تحت تاثیر قرار می دهد. سه علامت مشترک برای هیپوسپادیاس اطفال وجود دارد:

  • سوراخ آلت تناسلی که ادرار از آن خارج می شود، در موقعیتی پایین تر از موقعیت طبیعی خود قرار می گیرد.
  • وجود خمیدگی در آلت تناسلی، در این صورت معمولا آلت تناسلی دارای یک انحنا به سمت پایین یا یک شیب به سمت جلو می باشد.
  • پوست آلت تناسلی بصورت ناقص تشکیل شده است.

هیپوسپادیاس اطفال

با وجود این یافته ها، پسران به طور معمول قادر به خالی کردن مثانه خود بدون هیچ مشکل و دردی در رابطه با هیپوسپادیاس اطفالی خود در هنگام تولد هستند. در برخی از پسران احتمال ابتلا به فتق بیشتر است و یا ممکن است دارای بیضه ای باشند که به طور کامل به سمت شکم کشیده شده باشد.

هیپوسپادیاس اطفال معمولا در هنگام تولد قابل تشخیص می باشد، اما بعضی از آنها می توانند بعدا در زندگی تشخیص داده شوند.

درمان این مشکل بستگی به درجه هیپوسپادیاس اطفال در پسران دارد، که بر اساس ارزیابی توسط متخصص اورولوژی اطفال مشخص خواهد شد. ارزیابی هیپوسپادیاس اطفال شامل امتحان محل باز بودن مجرای ادراری، درجه انحنا و ظاهر آلت تناسلی است.

بعضی از پسران هیپوسپادیاس اطفالی جزئی دارند و ممکن است نیازی به عمل جراحی نداشته باشند. اما در مورد پسران دیگر، ما درباره نگرانی های بالقوه ای مانند انحراف جریان ادرار و انحنای آلت تناسلی بحث خواهیم کرد و در برای تعیین بهترین روش در درمان هیپوسپادیاس اطفال، این عوامل را در نظر می گیریم.

انواع هیپوسپادیاس اطفال

سه نوع هیپوسپادیاس اطفال وجود دارد که بسته به محل باز شدن مجرای ادرار تقسیم بندی می شود:

  • نزدیک سر آلت تناسلی
  • در طول آلت تناسلی
  • آنجایی که آلت تناسلی و اسکروتوم بهم متصل می شوند، یا بر روی اسکروتوم

علائم و نشانه های هیپوسپادیاس اطفال

محل باز شدن مجرای ادرار

شایع ترین علامت هیپوسپادیاس اطفال این است که محل باز شدن مجرای ادرار که از طریق آن یک پسر ادرار می کند در محل معمول خود در نوک آلت تناسلی وجود ندارد.

در یک پسر متولد شده با مشکل هیپوسپادیاس اطفال، مجرای ادراری می تواند در زیر نوک آلت تناسلی (کرونال)، در اسکروتوم و گاهی اوقات زیر اسکروتوم واقع شود.

در شکل خفیف هیپوسپادیاس اطفال، محل باز شدن به انتهای آلت تناسلی نزدیکتر است (کرونال) و در اکثر پسران (۷۵ تا ۸۰ درصد) رخ می دهد. شکل شدیدتر هیپوسپادیاس اطفال، زمانی است که محل باز شدن بیشتر در اسکروتوم می باشد و در ۲۰٪ تا ۲۵٪ از پسران رخ می دهد.

هر پسر تنها دارای یک شکاف باز است که از طریق آن ادرار می کند.

آلت تناسلی منحنی شکل

دومین چیزی که والدین ممکن است متوجه شوند این است که آلت تناسلی صاف نیست و منحنی شکل است. این انحنا گاهی اوقات به عنوان chordee نامیده می شود. آلت تناسلی از یک جهت رو به جلو خم می شود که این باعث می شود آلت تناسلی، کوتاه تر از فرم واقعی آن نشان داده شود. پوست نیز ممکن است در قسمت جلوی آلت تناسلی بصورت ناقص به نظر برسد.

مقدار خمش می تواند از شیبی ملایم در جلوی آلت تناسلی تا شیبی کامل به سمت جلو درجه بندی شود. این خمیدگی می تواند با جراحی اصلاح شود. بر اساس مطالعات انجام شده در بیمارستان کودکان فیلادلفیا، اگر انحنا شدید باشد، بهتر است با انجام دو عمل جراحی اصلاح شود. اولین روش، خمیدگی را اصلاح می کند در حالی که دومی، مجرای ادراری جدید ایجاد می کند.

پوست ناقص

از یافته های دیگر که معمولا با هیپوسپادیاس اطفالس مرتبط است، پوست ناقص است. پوست ناقص از پشت آلت تناسلی شروع شده، اما به طور کامل به سمت جلو نمی پیوندد. این باعث می شود که پسر دارای این مشکل به طور جزئی ختنه شود.

درصد کمی از پسران (تقریبا ۵٪) که دارای هیپوسپادیاس اطفال هستند پوست را بطور کامل تشکیل می دهند. بنابراین ما معمولا توصیه می کنیم که ختنه نوزادان را تا بعد از ارزیابی توسط متخصص اورولوژی اطفال به تاخیر اندازید.

 

هیپوسپادیاس اطفال

علل هیپوسپادیاس اطفال

ما چگونگی اصلاح مشکلات جسمی هیپوسپادیاس اطفال را می دانیم، اما کمتر درباره اینکه چرا این اتفاق می افتد، اطلاعات داریم.

هیپوسپادیاس اطفال اغلب به ندرت اتفاق می افتد و معمولا حدود ۱ از هر ۱۵۰ تا ۳۰۰  نوزاد پسر احتمال وقوع دارد. این نوعی مشکل مادرزادی است، به این معنی که در هنگام تولد وجود دارد.

آلت تناسلی تقریبا به طور کامل در ماه پنجم بارداری تشکیل می شود. تصور بر این است که هیپوسپادیاس اطفال به علت اختلال یا متوقف شدن رشد طبیعی آلت تناسلی اتفاق می افتد. اگر چه علت دقیق هیپوسپادیاس اطفال ناشناخته است، اما عوامل متعددی می تواند وجود داشته باشد:

  • هورمون ها: تشکیل آلت تناسلی به هورمون هایی نظیر تستوسترون بستگی دارد. برخی فکر می کنند که هورمون های موجود در محیط زیست تاثیر منفی بر روی سطح تستوسترون دارند و به توسعه هیپوسپادیاس اطفال کمک می کنند.
  • ژنتیک: در پسرانی که پدر یا برادرشان چنین مشکلی داشته باشند احتمال ابتلا به هیپوسپادیاس اطفال بیشتر است.
  • تکنولوژی در تولید مثل: خطر ابتلا به هیپوسپادیاس اطفال در بارداری هایی مانند استفاده از لقاح داخل وریدی بیشتر است.
  • نارسایی: پسران زودرس که هنگام تولد وزن کمی دارند، احتمال بیشتری برای داشتن هیپوسپادیاس اطفال دارند.
  • سن و وزن مادر: در مادرانی که اضافه وزن یا دیابت دوران بارداری دارند یا سنشان بالای ۳۵ سال است احتمال ابتلای فرزندشان به این مشکل بیشتر است.
  • در معرض دود سیگار یا مواد سمی قرار گرفتن

اگر چه این موارد به عنوان عوامل خطر برای هیپوسپادیاس اطفال شناخته شده اند، اما هیپوسپادیاس اطفال بدون علت مشخص نیز قابل تشخیص است.

شما در حین بارداری می توانید احتمال ابتلا به هیپوسپادیاس اطفالی نوزاد را از طریق رعایت موارد زیر کاهش دهید:

  • نکشیدن سیگار
  • داشتن وزن طبیعی
  • مصرف ۴۰۰ تا ۸۰۰ م (میلی گرم) اسید فولیک در روز (بطری باید دارای دوز بندی مشخص باشد- برای مثال ۴۰۰ میلی گرم).
  • مشورت با پزشک

ارزیابی و تشخیص هیپوسپادیاس اطفال

هنگامی که شما مورد ارزیابی هیپوسپادیاس اطفال قرار می گیرید، می توانید انتظار داشته باشید که متخصصین ارولوژی اطفال در مورد موارد زیر از شما سوالاتی بپرسند:

  • تاریخچه پزشکی کودک شما
  • چه داروهایی برای باردار شدن یا حاملگی مصرف کرده اید
  • آیا شما متوجه انحنای آلت تناسلی در فرزند پسر خود شدید یا نه. در سن جوانی، پسران به علت مثانه کامل، نعوظ دارند. شما ممکن است متوجه این موضوع در حالی که آنها در حمام هستند و یا در حال تغییر پوشک آنها هستید شوید.
  • جهت و قدرت جریان ادرار
  • آیا فرزند شما ختنه شده است؟

در طول اولین بازدید، فرزند برای هر گونه انحنای آلت تناسلی ارزیابی شده و درجه هیپوسپادیاس اطفال تعیین می شود. به عنوان بخشی از ارزیابی، ممکن است چند اندازه گیری مانند طول آلت تناسلی و اندازه سر آلت تناسلی برای کمک به تعیین بهترین گزینه های درمانی انجام گیرد.

در ادامه مشاور بحث خواهد کرد که آیا جراحی گزینه مناسب درمانی برای کودک شما می باشد یا خیر، و اگر چنین باشد، نوع جراحی مناسب توصیه می شود.

درمان هیپوسپادیاس اطفال

هر ساله بخش اورولوژی در بیمارستان کودکان فیلادلفیا بیش از ۱۲۰۰ بیمار مبتلا به هیپوسپادیاس اطفال را ارزیابی و درمان می کند. این آمار شامل بیمارانی که تحت عمل جراحی قرار گرفته اند و کسانی که هرگز تحت درمان قرار نگرفته اند می باشد.

جراحی برای درمان هیپوسپادیاس اطفال شامل بازسازی مجرای ادرار است تا به سر آلت تناسلی و همچنین اصلاح هر گونه انحنای آلت تناسلی کمک کند.

اگر عمل جراحی برای درمان هیپوسپادیاس اطفال تشخیص داده شود، معمولا توصیه می شود که بین ۶ تا ۱۸ ماهگی انجام پذیرد. زیرا این یک دوره زمانی است که پسران کمتر آگاه و علاقه مند به آلت تناسلی خود هستند، که این منجر به بهبود آسان تر می شود.

برخی از پسران در خارج از این مدت زمانی نیاز به عمل جراحی دارند. نکته حائز اهمیت این است که توجه داشته باشیم که همه پسرها نیاز به جراحی برای هیپوسپادیاس اطفال ندارند. هنگامی که هیچ انحنایی در آلت تناسلی وجود ندارد و محل باز شدن مجرای ادرار نزدیک به نوک آلت تناسلی باشد ممکن است جراحی حداقل فایده را داشته باشد.

جراحی های دستگاه تناسلی

آماده سازی برای عمل جراحی هیپوسپادیاس اطفال

در هنگام تولد، ما معمولا به ختنه توصیه نمی کنیم، زیرا پوست آلت تناسلی ممکن است نیاز به جراحی داشته باشد.

عمل جراحی هیپوسپادیاس اطفال معمولا به صورت سرپایی انجام می شود و به ندرت به بیمارستان نیاز دارد.

برای برخی از بیماران توصیه می کنیم که قبل از عمل جراحی یک یا دو تزریق تستوسترون برای کمک به افزایش اندازه آلت تناسلی و بهبود نتایج جراحی داشته باشند. اگر احساس کنند که بیمار برای انجام این کار داوطلب است، در مورد زمان بندی و جزئیات تزریق ها صحبت خواهند کرد و در هنگام بازدید از دفتر نسخه ای از تستوسترون به بیمار ارائه خواهد شد.

روش های مختلف جراحی برای درمان هیپوسپادیاس اطفال وجود دارد. روش درمان هیپوسپادیاس اطفال بستگی به ارزیابی جراح دارد که شامل محل شکاف مجرای ادراری، درجه انحنای آلت تناسلی، کیفیت پوست آلت تناسلی و اینکه آیا هر گونه جراحی قبلی در آلت تناسلی وجود داشته یا نه، دارد. به طور معمول بهترین تصمیم در زمان عمل جراحی است، اما گزینه ها و رویکردها با خانواده در بازدید دفتر بررسی خواهد شد.

تکنیک ها در طول سال ها به منظور بهبود نتایج جراحی بیماران ما با هیپوسپادیاس اطفال بهبود یافته است. از تکنیک های مختلفی برای به دست آوردن نتایج بهینه بر اساس آناتومی و تاریخ جراحی استفاده می شود.

برای مثال، درمان دو مرحله ای اغلب برای پسران با انحنای شدید مورد استفاده قرار می گیرد، زیرا این روش رویکرد موثرتری نسبت به یک عمل جراحی تکی است. در طی مشاوره جراحی درباره جزئیات این عملیات با شما صحبت خواهد شد.

اتفاقات بعد از عمل جراحی هیپوسپادیاس اطفال

در طی عمل جراحی، جراح ممکن است یک لوله تخلیه موقتی را در مجرای ادرار به منظور هدایت ادرار برای کمک به روند بهبودی قرار دهد.

این لوله ممکن است به سر آلت تناسلی متصل باشد تا آن را در محل خود نگه دارد. این میله به طور معمول در درمانگاه اورولوژی یک تا دو هفته پس از جراحی برداشته می شود. باقی مانده بخیه های استفاده شده در طول عمل جراحی خودشان جدا می شوند و مجبور نیستند کشیده شوند.

احتمال دارد باندی برای جلوگیری از خونریزی روی آلت تناسلی فرزندتان تا چند روز پس از عمل جراحی قرار داده شود. معمولا والدین خودشان در خانه با شستشوی آلت تناسلی در وان این بانداژ را عوض می کنند.

احتمال دارد آلت تناسلی یک روز پس از عمل جراحی تا یک هفته قرمز، کبود یا متورم شود. پس از برداشتن باند، والدین آموزش داده خواهند شد تا با استفاده از ژل مخصوص بدون ایجاد تغییر در حال آلت تناسلی به فرآیند بهبود کمک کنند.

افزایش طول اندام تناسلی با طب سنتی

نتایج جراحی هیپوسپادیاس اطفال

عمل جراحی هیپوسپادیاس اطفال عملی پیچیده است. خطر بوجود آمدن عارضه یا مشکل بعد از درمان بستگی به درجه هیپوسپادیاس اطفال دارد. میزان عوارض منتشر شده برای هیپوسپادیاس اطفالی خفیف از ۱۰ تا ۲۰ درصد و ۷۰ درصد برای هیپسپادیاهای شدید می باشد.

شایع ترین عارضه پس از عمل جراحی هیپوسپادیاس اطفال، نشت در لوله مجرای ادراری (فیستول اورهروکوتان) است. مح باز شدن مجرای ادرار جدید نیز می تواند در طول زمان بزرگ شود و مشکلی بنام stenosis meatal، را ایجاد کند.

در موارد شدیدتر هیپوسپادیاس اطفال، پس از عمل جراحی در مجرای ادرار (دیورتیکول اورئیست) یک انحنای مداوم می تواند رخ دهد.

بعضی از کودکان مبتلا به هیپوسپادیاس اطفالی شدید ممکن است نیاز به جراحی پیچیده تری داشته باشند. ما در مواجهه با کودکانی که هیپوسپادیاس اطفالی شدید داشته و چند بار مورد عمل جراحی قرار گرفته اند مشاهده کردیم که رضایت زیادی نسبت به عمل جراحی خود نداشته اند.

امروزه، از بزرگنمایی میکروسکوپ برای بعضی از روش ها استفاده می شود، که اجازه می دهد که بافت های کوچک و ظریف با اندازه ۱۰ برابر چشم معمولی دیده شود. پزشکان هم اکنون در حال بررسی عوامل خطر بالقوه برای عوارض بعد از بهبود هیپوسپادایا به منظور بهبود مراقبت و بهتر آماده سازی خانواده برای آنچه که پیش رو است می باشند.

پیگیری مراقبت های بعد از عمل هیپوسپادیاس اطفال

تحقیقات اخیر نشان می دهد که پیگیری طولانی مدت، برای برخی از پسران حتی تا سن بلوغ ، برای بیماران هیپوسپادیاس اطفال مهم است. بیمار می بایست مورد بازبینی های دوره ای قرار گیرد تا اطمینان حاصل شود که اهداف جراحی برآورده شده اند. این اهداف شامل دفع ادرار به طور معمول، نعوظ مستقیم و آلت تناسلی با ظاهر مناسب است.

پیگیری های بعدی ممکن است شامل نحوه ادرار بیمار و سوالاتی مربوط به نعوظ(زمانی که از نظر سنی مناسب است) می باشد. باید در نظر داشت که با توجه به این که این یک مورد همراه با شرمندگی است باید حقوق خصوصی بیمار مورد احترام واقع شود.

مطالعات نشان داده است که گروه سنی نوجوانان، به ویژه هنگامی که  به بلوغ می رسند در معرض خطر بالقوه احساسات متضاد در مورد تشخیص هیپوسپادیاس اطفال هستند، بنابراین میبایست در تمامی مراحل بیمار و خانواده اش مورد حمایت واقع شوند.

برای بیمارانی با شرایط اورولوژی پیچیده مانند هیپوسپادیاس اطفال، نکته حائز اهمیت این است که مراقبت هایی که دریافت می کنند موثر و کارآمد باشند.

اگر پسر بچه شما با یک آلت تناسلی متولد شد که از نظر ظاهر یا کارکرد بر خلاف تصور معمول بود شما باید بدانید که آیا دقیقا در همان زمان باید مداوا شود یا خیر و این قابل فهم است. ادرار و اسپرم از طریق مجرای ادرار، لوله ای که در نوک آلت تناسلی باز می شود به بیرون انتقال داده می شوند. اما پسران مبتلا به هیپوسپادیاس اطفال محل باز شدن مجرای ادرارشان در قسمت های دیگر آلت تناسلی یا قسمت اسکروتوم و پروینوم می باشد.

هیپوسپادیاس اطفال بسیار شایع است و گاهی اوقات می تواند به همان صورت باقی بماند. اما پزشکان می توانند برای برطرف کردن مشکل در صورت نیاز اقدام به عمل جراحی کنند.

بسته به محل باز شدن مجرای ادرار روی آلت تناسلی فرد مبتلا، او در آینده ممکن است در بچه دار شدن دچار مشکل شود زیرا اسپرم ممکن است قادر به بارور کردن تخمک نباشد.

او همچنین در تمیز نگه داشتن آن محل نیز با مشکل مواجه می شود. محل باز شدن مجرا می تواند بزرگتر از حد طبیعی باشد یا هنگامی که در زیر آلت تناسلی قرار دارد، ممکن است برای تشخیص اینکه آیا پاک شده است یا نه دچار مشکل شود و دچار قرمزی یا عفونت شود.

اگر هیپوسپادیاس اطفال در اوایل تولد درمان نگردد، ممکن است پسر بچه موقع ادرار مجبور به نشستن باشد و در بزرگسالی برای فرزندآوری دچار مشکل شود، زیرا قرار دادن اسپرم در داخل بدن یک زن مشکل است.

هیپوسپادیاس اطفال

چگونه می توان تشخیص داد آیا فرزند پسر مبتلا به هیپوسپادیاس اطفال می باشد یا خیر؟

پزشکان می توانند با بررسی آلت تناسلی نوزاد هیپوسپادیاس اطفال را شناسایی کنند. اغلب به راحتی می توان دید که محل باز بودن مجرای ادرار در جای اشتباه است.

در برخی موارد، آلت تناسلی نیز دچار انحنا می باشد که این در طول نعوظ نشان داده می شود.

جراحی با چه مکانیزمی این مشکل را برطرف می کند؟

اگر محل باز شدن مجرار ادرار نزدیک به نوک آلت باشد، آلت تناسلی اغلب به اندازه کافی کار خود را درست انجام می دهد و باید آن را به حال خود گذاشت.

اما موارد بسیاری از هیپوسپادیاس اطفالها به عمل جراحی جهت جابجایی محل باز شدن مجرا و ایجاد محلی جدید نیاز دارند. این روش اغلب همراه با صاف کردن آلت تناسلی است. هدف انجام این جراحی ایجاد یک آلت تناسلی طبیعی از نظر ظاهر و کارکرد و قرار گرفتن محل باز شدن مجرای ادراری در محل مناسب خود می باشد. پس از جراحی باید یک جریان ادرار طبیعی و یک آلت تناسلی صاف هنگام نعوظ ایجاد شود.

پزشکان از پوست جاهای دیگر بدن در این جراحی استفاده می کنند. پزشک احتمالا فرزند شما را ختنه نخواهد کرد، اما برای این منظور، از پوست سالم استفاده می کند.

سن کودکانی که این جراحی را انجام می دهند معمولا بین ۳ تا ۱۸ ماهگی هست. کودک در طی عمل جراحی بیهوش می شود و بیدار نمی شود. معمولا او می تواند همان روز به خانه برود.

اگر پزشکان هیپوسپادیاس اطفال را در سنین پایین تشخیص ندادند، بعدا می توان آن را درمان کرد. این امر واضح است و به این معنی است که مسیر از بین نرفته است.

جراحی برای درمان این شرایط بسیار موفقیت آمیز بوده. همچنین در بزرگسالانی که مشکلی دارند مشکل برطرف می شود اما معمولا دشوارتر است.

نحوه انجام جراحی هیپوسپادیاس اطفال

جراحی هیپوسپادیاس در حالی که نوزاد در بیهوشی عمومی به سر می برد، انجام می شود. اگر متخصص اورولوژی تصمیم بگیرد که قبل از اصلاح شکل پیشابراه، انحنای غیر معمولی آلت تناسلی را نیز رفع کند، در این صورت ممکن است برای اصلاح مشکل هیپوسپادیاس انجام بیش از یک عمل نیاز باشد. اما در بیش تر موارد هیپوسپادیاس تنها با انجام  یک عمل جراحی رفع می‌شود. همچنین نوزاد می‌تواند در روزی جراحی انجام داده، از بیمارستان مرخص شود.

معمولا در مواقعی که خروجی پیشابراه نزدیک قاعده آلت تناسلی باشد، نیاز است که جراح از پوست ختنه‌گاه یا بافت کوچکی از داخل دهان نوزاد به عنوان بافت پیوندی برای شکل دادن به مجرای پیشابراه استفاده نماید، تا به کمک آن یک مجرای ادرار در موقعیت درست و سالم بسازد و به این ترتیب، عارضه ی هیپوسپادیاس اصلاح شود.

ممکن است زمانی که عمل جراحی خاتمه یابد، یک عدد سوند (لوله) کوچک برای خروج ادرار به صورت موقت برای نوزاد گذاشته شود. این سوند معمولاً به مدت چند روز تا دو هفته به آلت تناسلی نوزاد متصل خواهد بود. همچنین پزشک معالج برای کاهش خطر عفونت داروی آنتی بیوتیک و برای رفع درد و ناراحتی نوزاد داروی مسکن تجویز می‌ کند.

آیا پس از جراحی هیپوسپادیاس اطفال، نیاز به جراحی زیبایی آلت تناسلی است؟

بله، گاهی اوقات در موارد حاد به بیش از یک مرحله عمل جراحی نیاز است، یعنی ممکن است دو و یا حتی چند مرحله عمل جراحی برای زیبایی دستگاه تناسلی نیاز باشد که معمولاً فاصله بین هر یک از این جراحی ها بین شش ماه تا یک سال است.

هیپوسپادیاس اطفال

مراقبت در خانه به دنبال جراحی هیپوسپادیاس اطفال

انتظارها:

  • پس از جراحی، انتظار درد، کبودی وتورم را دارید که امری طبیعی است و شاهد آن خواهید بود.

ممکن است ادرار فرزندتان( پسر) صورتی کم رنگ باشد یا کمی ادرار خون آلود در پوشکش مشاهده کنید که با گذشت زمان بهتر خواهد شد.

  • فرزند شما یکی از دو نوع مختلف پانسمان پس از عمل را دارد:
  • یک نوع پانسمان پلاستیکی شفاف است که تماما در اطراف آلت تناسلی قرار دارد. این

پانسمان ممکن است کمی بعد از جراحی برداشته شود. این نوع از پانسمان، تا زمانی که خون ریزی وجود ندارد کاربردی است.

اگر پانسمان بعد از ۳-۵ روز تاثیر مطلوبی ایجاد نکرد، آن را بردارید.

گاهی اوقات ممکن است، مرطوب کردن پانسمان، خیس کردن آلت تناسلی ویا زیرآب گرفتن آلت تناسلی مفید واقع شود. اگر پانسمان شروع به آسیب زدن به بافت آلت تناسلی کند، لطفا

اقدام به حذف آن کنید.  از روز بعد از جراحی، به صورت۳ بار در روز باسیتراسین را به نوک سوند بکشید، جایی که به آلت تناسلی متصل است.  این کارباعث می شود، که به آرامی پانسمان را بردارید و راحت تر آن را حذف کنید.

سوند را برندارید. اگرسوال یا نگرانی دیگری درباره پانسمان دارید با پزشک تماس بگیرید.

  • نوع دیگر پانسمان، پانسمان تخت( صاف) است. که در این حالت آلت تناسلی به صورت تخت یا صاف قرار می گیرد.

شکم و باند پانسمان را پوشش می دهد به طوری که آلت تناسلی دیده نمی شود. این نوع پانسمان برای ۳ تا ۴ روز بعد از عمل جراحی مناسب می باشد. به راحتی پانسمان را خیس کنید اما سوند را برندارید. ممکن است پانسمان خونی شود، صورتی و یا قرمز به نظر برسد که امری طبیعی است.

  • پس از اتمام پانسمان، لطفا باسیتراسین را ۲ تا ۳ بار در روز به مدت ۲ هفته به قسمت برش و بخیه( اگر در توانتان است) بزنید.

مراقبت از لوله پس از جراحی هیپوسپادیاس اطفال

  • لوله کوچک در آلت تناسلی به تمام قسمت های بدن متصل می شود. دراین لوله ادرار جریان دارد.

بعد از عوض کردن هرپوشک، پوشک استفاده شده باید خیس باشد، اگر به مدت ۳ تا ۵ دقیقه به( لوله) مجاری ادرار نگاه کردید و هیچ تخلیه ادراری مشاهده نکردید حتما با پزشک خود تماس بگیرید.

نحوه آسپیریت کردن لوله با سرنگ إی و استفاده کردن سرنگ درخانه، به شما آموزش داده می شود. هنگامی که انتهای لوله را نسبت به دستگاه مجاری ادراری رو به بالامی گیرید، ادرار در لوله باید به مجاری ادراری برگردد.

  • وجود خون درادرار هنگام تخلیه لوله تازمانی که لوله به طور کامل تخلیه می شود نرمال است که با گذشت زمان از بین می رود.
  • هر بار که پوشک را عوض می کنید، مقدار کمی از پماد آنتی بیوتیک را به ناحیه مورد نظر بزنید.

بعد از برداشتن پانسمان، جایی که لوله از آلت تناسلی خارج می شود، مقدار کمی از پماد آنتی بیوتیک را نیز به قسمت جراحی بزنید.

  • لوله با بخیه به سر آلت تناسلی گره خورده است، تلاش به از بین بردن لوله نکنید.

مجاری ادراری جدید در طول روند بهبودی بر روی لوله التیام می یابد، بنابراین ضروری است که لوله در جای خود باقی بماند.

لوله باید درون پوشک تخلیه شود. این روند ادامه خواهد داشت، آلت تناسلی پس از جراحی خشک می شود.

  • هنگامی تعویض پوشک فرزندتان، از گرفتن آلت تناسلیش جلوگیری کنید.

حمام کردن پس از جراحی هیپوسپادیاس اطفال

  • در خانه با یک اسفنج کودک خود را بشورید تا لوله خارج شود. مشکلی ندارد که آب به ناحیه پانسمان شده برسد.
  • آلت تناسلی را بین اسفنج حمام، تمیز و خشک کنید.
  • اگر مدفوع در تماس با ناحیه جراحی شده قرارگرفت، بلافاصله با صابون ای و آب ملایم تمیز کنید.
  • اگر مدفوع به زیر پانسمان نفوذ کرد ونتوانستید آن را تمیز کنید بلا فاصله پانسمان را حذف کنید.

فعالیت

  • اگر سوند را هنوز برنداشته اید و هیچ زخم و سوزشی به مدت ۱۴ روز یا بیشتر وجود ندارد ، لازم است تا زمانی که لوله برداشته شود، درخانه بافعالیت کم از کودک خود، مراقبت کنید.
  • تا ۱۴روز بازی کردن با اسباب بازی هایی مانند دوچرخه و واکر برای کودک ممنوع است، همچنین از بازی هایی با نوسانات بالا، پرش و غیره جلوگیری شود.
  • بعد از جراحی به طور معمول فرزند خود را در صندلی ماشین، تحت مراقبت قرار دهید.

هیپوسپادیاس اطفال

رژیم غذایی بعد از جراحی هیپوسپادیاس اطفال

  • کودک شما ممکن است یک رژیم غذایی معمولی داشته باشد. نوشاندن مایعات روشن مانند آب میوه ها، آب، شربت و یا بستنی و کمی بعد از آن غذای جامد را به آرامی شروع کنید. این رژیم غذایی پس از جراحی غیرمعمول نیست و امری طبیعی می باشد.

در روز اول پس از جراحی، ممکن است کودک از غذا کناره گیری کند و این به دلیل داروهای مورد استفاده حین عمل جراحی است که برای خواباندن کودک درطول عمل جراحی استفاده می شود.

  • کودک شما باید حرکات روده ای داشته باشد. به فرزند خود آب، میوه و سبزیجات بدهید تا دچار یبوست نشود(نمی تواند حرکت روده ای داشته باشد).

کودک در هنگام تلاش برای عمل دفع نباید تحت فشار قرار گیرد. اگرفرزندتان یک روز بعد از جراحی  بیرون روی ندارد، از شیاف گلیسیرین کودک استفاده کنید. این دارو را می توانید از داروخانه به صورت بدون نسخه خریداری کنید. همچنین می توانید از میرالاکس برای کمک به حرکات روده، در کنار شیاف استفاده کنید.

داروها

  • اگر داروهای ضد درد برای فرزندتان تجویز شود، فقط برای درد شدید از آن برای کودکتان استفاده کنید.

این دارو معمولا یکی دو روز پس از جراحی مورد نیاز نباشد. اگر درد کم است، استفاده از داروهای تایلنول و موترین ممکن است مفید باشد. هر دو دارو، داروهای تجویزی برای درد می باشند، استفاده از موترین مشکلی ندارد ولی استفاده از تایلنول بدون نسخه پزشک مجاز نیست، همچنین داروهای ضد درد حاوی تایلنول می باشند.

  • پس از جراحی، پزشک، مصرف یک آنتی بیوتیک را برای کودک تجویز می کند که باید مصرف آن را تا اتمام بهبودی ادامه دهید.
  • بندهای بخیه ممکن است در کودک شما اسپاسم (گرفتگی عضلانی) ایجاد کند و ممکن است باعث گریه کردن او شود یا وقتی که این اتفاق می افتد، پاهایش درون سینه اش بکشد. پزشک ممکن است دیتروپن که دارویی برای کمک به رفع این موضوع است را به شما بدهد.

این دارو باید هر ۸ ساعت در روز های اول، و سپس فقط در مواقع لزوم مصرف شود.

پوشک ها

هدف استفاده از دو پوشک این است که آلت تناسلی را خشک نگه دارید و ادرار را به داخل پوشک بیرونی بریزید.

  • پوشک بیرونی را هر ۳-۴ ساعت یا دیرتر در صورت خیس شدن تعویض کنید.
  • پوشک داخلی را وقتی که مرطوب یا پوشیده از مدفوع است( حداقل سه باردرروز) تعویض کنید.
  • پوشک داخلی معمولا سایز نرمال کودک شما می باشد ولی پوشک خارجی را یک سایز بزرگ تر از پوشک داخلی در نظر بگیرید.

عوامل مورد بررسی:

  • تورم (به مقدار کم طبیعی است)
  • خونریزی یا خونریزی فعال (به مقدار کم طبیعی است)
  • بوی بد
  • چرک

چه زمانی باید با پزشک خود در تماس باشید:

  • تب از درجه حرارت ا درجه فارنهایت بالاتر.
  • لوله یا بخشی از لوله کاملا خارج شود.
  • ادرار از لوله خارج نشود.
  • پانسمان در پایه آلت تناسلی قرار دارد و شما قادر به حذف آن نیستید.
  • خونریزی بیش از ۲ اینچ در قطر پوشک یا لباس زیر.
  • نگرانی برای عفونت در محل جراحی.
  • نگرانی در مورد پانسمان یا هر مشکل یا نگرانی و سوالی دیگر

آبا تا به حال تجربه جراحی هیپوسپادیاس داشته اید؟ پیشنهادات و تجربیات خود را در این زمینه با دیگر کاربران موزیک دان به اشتراک بگذارید.


سنگ کلیه یک ماده ی معدنی سخت و کریستالی است که در کلیه یا دستگاه مجاری اداری تشکیل می شود. نفرولیتایسس، واژه پزشکی سنگ کلیه است. درهرنقطه از جهان ازهر۲۰ نفر ۱ نفر مبتلا به سنگ کلیه است. سنگ کلیه زمانی تشکیل می شود که حجم ادرار کاهش می یابد و یا مواد تشکیل دهنده سنگ در ادرار زیاد می شود. کم آبی یکی از عوامل عمده خطر ابتلا به سنگ کلیه است. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به بررسی بیماری سنگ کلیه می پردازیم. یکی از مهمترین علائم سنگ کلیه درد درکمر( درد می تواند بسیار شدید باشد)و خون در ادرار می باشد.

سنگ کلیه چیست؟

سنگ کلیه یک ماده ی معدنی سخت و کریستالی است که درکلیه یا دستگاه مجاری ادراری تشکیل می شود. از علائم آن می توان به درد شدید در شکم وپهلو ها و کشاله ران اشاره کرد. سنگ کلیه، رینال کالکلای نیز نامیده می شود. به وضعیت داشتن سنگ کلیه نفرو لیتاسیون می گویند. وجود سنگ، در هر ناحیه ای از دستگاه مجاری ادراری سنگ کلیه نام دارد. اصطلاح یوریترولیثایسس برای سنگ هایی که در حفره های مجاری ادراری موجود هستند به کاربرده می شود.

سنگ کلیه

سنگ کلیه و حقایق آن

  • افراد مبتلا به بیماری های خاص مانند نقرص و کسانی که داروهای خاص مصرف می کنند بیشتر در معرض خطر ابتلا به سنگ کلیه قرار دارند. رژیم غذایی وعوامل ارثی نیز، شامل عوامل تشکیل سنگ می شوند.
  • تشخیص به موقع سنگ کلیه توسط سونوگرافی، اینتروایلس پایلیوگرافی ویا سی تی اسکن بهترین راه حل است.
  • اکثر سنگ های کلیه از طریق مثانه به ادرار منتقل می شوند.
  • درمان ها بیشتر شامل داروهایی برای تسکین و کنترل درد و همچنین داروهایی برای سهولت عبور ادرار است.
  • در صورت لزوم ممکن است از لیت تریپسی یا تکنیک های جراحی دیگری برای انتقال سنگ از مثانه به ادرار استفاده شود.

چه کسانی در معرض خطر سنگ کلیه هستند؟

هرکسی ممکن است در معرض خطر سنگ کلیه قرار گیرد ولی این بیماری درافرادی که مبتلا به بیماری های خاص هستند ویا داروهای خاصی مصرف می کنند شیوع بیشتری دارد. سنگ های موجود دردستگاه مجاری ادراری مردان بیشتر از زنان است.

اکثر سنگ های ادراری درافراد ۲۰ تا ۴۹ ساله ایجاد می شود وافرادی که مبتلا به حملات متعدد سنگ های کلیوی هستند معمولا در دهه دوم یا سوم زندگی خود سنگ های اولیه شان توسعه پیدا می کند.

افرادی که در گذشته بیش از یک سنگ در کلیه خود داشته اند، مستعد تولید سنگ های بیشتری هستند. در ساکنین کشور های صنعتی، سنگ کلیه بیشتر ازسنگ های مثانه رایج است. ساکنین مناطق توسعه یافته جهان که بیشتردرگیر سنگ در مثانه هستند معتقدند، که این تفاوت مرتبط با عوامل رژیم غذایی است .

افرادی که در مناطق جنوب یا جنوب غربی ایالات متحده زندگی می کنند، بیشتر گرفتار سنگ کلیه هستند و این احتمالا به دلیل مصرف ناکافی آب و کم آبی بدن نسبت به کسانی که در مناطق دیگر زندگی می کنند می باشد.

همچنین در طول چند دهه اخیر درصد افرادی که درایالات متحده زندگی می کنند و مبتلا به سنگ کلیه هستند افزایش یافته است و این احتمالا به دلیل شیوع چاقی در این منطقه می باشد.

سابقه خانوادگی سنگ کلیه (عوامل ارثی) نیز عاملی برای ایجاد سنگ کلیه می باشد. سنگ کلیه در آسیا و قفقاز بیشتر ازبومیان آمریکا، آفریقا و دو رگه های آفریقایی آمریکایی است.

سنگ کلیه اسید اوریک در افرادی که اسید اوریک خونشان بالاست بیشتر است.

تعداد کمی از زنان باردار نیز، سنگ کلیه تولید می کنند و شواهدی وجود دارد که تغییرات مربوط به دوران بارداری ممکن است، خطر ایجاد سنگ را افزایش دهد.

از عوامل موثر در تولید سنگ در دوران بارداری شامل: کاهش میزان عبور ادرار به دلیل افزایش سطح پروژسترون و کاهش مصرف مایعات به علت کاهش ظرفیت مثانه بعد از بزرگ شدن رحم می باشد.

زنان باردار سالم دفع کلسیم در ادرار خود را کاهش می دهند.

با این حال هنوز مشخص نیست که آیا تغییرات بارداری مستقیما مسئول تشکیل سنگ کلیه است یا اینکه این زنان دارای عوامل دیگری برای تشکیل سنگ کلیه هستند.

سنگ کلیه

علت تشکیل سنگ کلیه چیست؟

سنگ کلیه زمانی تشکیل می شود که حجم ادرار کاهش و مواد تشکیل دهنده سنگ در ادرار افزایش می یابد.

شایع ترین نوع سنگ کلیه شامل کلسیم در ترکیب با اگزالات یا فسفات است. اکثریت سنگ های کلیه، سنگ های کلسیمی هستند.سایر ترکیبات شیمیایی که می توانند در دستگاه مجاری ادراری سنگ تشکیل دهند عبارتند از: اسید اوریک، آمونیام فسفات منیزیم و سیستین اسید آمینه.

از دست دادن آب بدن از کاهش مصرف مایعات یا فعالیت شدید بدون جایگزینی مایعات خطر سنگ کلیه را افزایش می دهد. انسداد جریان ادرار نیز می تواند منجر به تشکیل سنگ شود.

در این راستا، آب وهوا ممکن است عامل خطر برای توسعه سنگ کلیه باشد، زیرا ساکنان مناطق گرم وخشک دچار خشکی بدن و حساس به تشکیل سنگ می شوند.

سنگ کلیه همچنین می تواند از عفونت در دستگاه ادرای حاصل شود. این عامل به عنوان عفونت سنگ شناخته می شود. اختلالات متابولیک، از جمله اختلالات ارثی متابولیسم، می تواند ترکیب ادرار را تغییر دهد و خطر ابتلا به سنگ در افراد را افزایش دهد.

انواع سنگ کلیه عبارتند از:

سنگ های کلسیم:

اکثر سنگ های کلیه، سنگ های کلسیم هستند که معمولا به شکل اگزالات کلسیم هستند. اگزالات یک ماده طبیعی است که در غذا یافت می شود و همچنین روزانه توسط کبد ساخته می شود.

بعضی از میوه ها و سبزیجات و همچنین آجیل و شکلات ها دارای اگزالات بالا هستند.

عوامل تغذیه ای، دوز های بالا ویتامین دی، جراحی بایپس روده و همچنین اختلال متابولیکی باعث افزایش غلظت کلسیم یا اگزالات بالا در ادرار می شوند.

سنگ های کلسیم نیز ممکن است به شکل فسفات کلسیم رخ دهند. این نوع سنگ در شرایط متابولیک، مانند رنال تبیولاراسیدوسیز، رایج است. همچنین ممکن است با سردرد خاص میگرنی یا مصرف برخی از دارو های تشنج مانند توپیرامات همراه باشد.

سنگ های استروویت:

سنگ های استروویت در پاسخ به عفونت، مانند عفونت مجاری ادراری تشکیل می شوند. این سنگ ها می توانند به سرعت رشد کنند و کاملا بزرگ شوند، گاهی اوقات با نشانه هاو هشدار های کمی همراه هستند.

سنگ اسید اوریک :

سنگ های اسید اوریک می توانند در افرادی که سیالات مکرر نداشته باشند، کسانی که مایعات کافی مصرف نمی کنند، کسانی که رژیم غذایی و یا پروتئین بالا دارند( کسانی که نقرص دارند)، تشکیل شود. همچنین برخی عوامل ژنتیکی ممکن است خطر ابتلا به سنگ های اسید اوریک را افزایش دهد.

سنگ های سیستین:

این سنگ ها در افراد مبتلا به اختلالات ارثی ایجاد می شود که باعث می شود کلیه ها اکثریت اسیدهای آمینه خاص( سیستینوریا) را تخمیر کنند.

سنگ کلیه

عواملی که خطر ابتلا به سنگ کلیه را افزایش می دهند عبارتند از:

تاریخچه خانوادگی یا شخصی: اگر کسی در خانواده شما دارای سنگ های کلیوی باشد، احتمال بیشتری برای تشکیل سنگ دارید. یا اگر قبلا یک یا چند سنگ کلیه داشته اید در معرض خطر ابتلا به بیماری دیگری هستید.

کم آبی: نوشیدن آب به مقدار ناکافی در طول روز می تواند خطر ابتلا به سنگ کلیه را افزایش دهد. افرادی که درآب و هوای گرم زندگی می کنند و افرادی که زیاد عرق می کنند، نسبت به دیگران بیشتر در معرض خطراند.

رژیم های خاص خوردن غذاهای حاوی پروتئین، سدیم( نمک ) و قند زیاد ممکن است خطر ابتلا به برخی از انواع سنگ های کلیه را افزایش دهد. بخصوص مصرف نمک زیاد، که باعث می شود مقدار کلسیم افزایش یابد، کلیه ها فیلتر شوند و خطر ابتلا به سنگ کلیه افزایش یابد.

چاق بودن، شاخص توده بدنی بالا، اندازه دور کمرو افزایش وزن با افزایش خطر ابتلا به سنگ کلیه همراه است.

بیماری های گوارشی و جراحی: جراحی بایپس روده ، بیماری التهابی روده یا اسهال مزمن می تواند باعث تغییرات در روند گوارش شود که بر جذب کلسیم و آب تاثیر می گذارد و باعث افزایش سطح مواد تشکیل دهنده سنگ در ادرار می شود.

سایر شرایط پزشکی که خطر ابتلا به سنگ کلیه را افزایش می دهند عبارتند از: اسیدوز لوله ای کلیه، کیستینوری، هیپرپاراتیروئیدیسم، داروهای خاص و برخی ازعفونت های ادراری.

سایر بیماری های پزشکی که باعث سنگ کلیه می شود:

تعدادی از  بیماری های مختلف می تواند به افزایش خطر ابتلا به سنگ کلیه منجر شود.  نقرس، ناشی از افزایش مقدار اسیداوریک در خون و ادرار است و می تواند به تشکیل سنگ کلیه اسید اوریک منجر شود.

یکی دیگر از بیماری های ارثی، هایپر کلسیوریا( کلسیوم بالا در ادرار) می باشد که بیش از نیمی از موارد باعث تشکیل سنگ می شود. در این حالت، کلسیم بیش از حد از غذا جذب می شود و به ادرار منتقل می شود، تاجایی که ممکن است فسفات کلسیم یا سنگ کلیه کلسیم اگزالات ایجاد کند.

سایر شرایط مرتبط با افزایش خطرابتلا به سنگ کلیه عبارتند از: هایپرتیروئیدیسم، بیماری هایی مانند اسیدوز لوله ای کلیوی و سایر حالت های متابولیسم ارثی ازجمله هیپوکسالورژی و سیستینوری.

بیماری های مزمن مانند دیابت و فشارخون بالا نیز احتمال ابتلا به سنگ کلیه را افزایش می دهد، در افراد مبتلا به بیماری التهابی روده نیز احتمال خطر ابتلا به سنگ کلیه زیاد است.

همچنین افرادی که تحت عمل جراحی بایپس روده یا عمل جراحی استومی قرارگرفته اند نیز در معرض خطر سنگ کلیه هستند.

بعضی از دارو ها خطر ابتلا به سنگ کلیه را افزایش می دهند. این داروها شامل برخی ازدیورتیک ها و آنتی اسید های حاوی کلسیم و مهار کننده پروتئاز و داروهای مخصوص درمان عفونت ایدز، می شود.

عوامل و روش های تغذیه ای ممکن است خطر تشکیل سنگ در افراد حساس را افزایش دهد.

مخصوصا جذب کم مایعات و کم آب شدن بدن یک خطر عمده برای سنگ کلیه است.

سایراقدامات تغذیه ای که ممکن است خطر ابتلای افراد به سنگ کلیه را افزایش دهد عبارتند از: مصرف بیش ازحد قند، مصرف زیاد پروتئین حیوانی، رژیم غذایی با نمک زیاد، اضافه وزن و مکمل های ویتامین دی و مصرف بیش از حد موادغذایی حاوی اگزالات مانند اسفناج.

آنچه جالب توجه است، مصرف کم کالری در رژیم غذایی ممکن است تعادل کلسیم اگزالات را تغییر دهد و منجر به افزایش دفع گزالات و تمایل به تشکیل سنگ اگزالات شود.

هایپراگزالاریا به عنوان یک بیماری ارثی غیر معمول شناخته شده است. سطح بالای اگزالات در ادرار، باعث افزایش خطر تشکیل سنگ می شود. هایپر اگزالات اولیه بسیار کمتر از هایپیراگزالات به علت عوامل رژیمی است که در بالا ذکرشد.

سنگ کلیه

۸ علائم سنگ کلیه

اول: درد پشت، شکم یا اطراف، درد سنگ کلیه همچنین به عنوان کولیک کلیوی شناخته شده است. ویکی از شدید ترین انواع درد قابل تصور است.

برخی از افراد که سنگ کلیه را تجربه کرده اند درد را با زایمان و یا زخم چاقو مقایسه می کنند. درد سنگ کلیه آنقدر شدید است که هرسال بیش از یک میلیون نفر به بخش اورژانس مراجعه می کنند.

معمولا درد زمانی شروع می شود که یک سنگ به داخل شکاف باریکی حرکت می کند. این باعث انسداد و ایجاد فشار درکلیه می شود.

فشار، فیبر های عصبی را فعال می کند که سیگنال های درد را به مغز انتقال می دهند. درد سنگ کلیه اغلب به طور ناگهانی شروع می شود. همانطور که سنگ حرکت می کند، محل درد و شدت آن تغییر می کند. درد اغلب به صورتموجی که توسط حفره های پنهان ساخته شده است و سعی بر فشار بر سنگ دارند احساس می شود. هر موج ممکن است چند دقیقه طول بکشد، ناپدید شود و دوباره بیاید.

اگر دردی در کنار و پشت و زیر دنده های خود حس می کنید که ممکن است به ناحیه شکم و کشاله ران شما برسد به این دلیل است که سنگ از طریق دستگاه ادراری شما حرکت می کند.

سنگ های بزرگ می توانند درد ناک تر از سنگ های کوچک باشند، اما شدت درد لزوما به اندازه سنگ مربوط نمی شود. حتی یک سنگ کوچک می تواند دردناک باشد زیرا حرکت می کند و باعث انسداد می شود.

دوم: درد یا سوزش در هنگام ادرار، هنگامی که سنگ به اتصال بین مثانه و مجاری ادرار می رسد، هنگام شروع ادرار احساس درد می کنید. پزشک شما ممکن است دیسوریا را تشخیص دهد. درد می تواند تیز یا سوزان باشد. اگر نمی دانید سنگ کلیه دارید، ممکن است آن را با یک عفونت ادراری اشتباه بگیرید. گاهی اوقات ممکن است یک عفونت همراه با سنگ داشته باشید.

سوم: با به حمام رفتن بیشتر، سنگ ممکن است به بخش پایین تر از دستگاه ادراری برود و احساس نیاز مدوام به ادرار کردن در طول شب و روز که از علائم عفونت ادراری نیز می باشد.

چهارم: خون در ادرار، خون درادرار یک علامت رایج در افراد مبتلا به سنگ های دستگاه ادراری است.

خون می تواند قرمز، صورتی یا قهوه ای باشد. گاهی اوقات سلول های خونی برای دیدن بدون میکروسکوپ بسیار کوچک هستند (میکروسکوپ هماچوریا) اما دکتر شما می تواند این علامت را آزمایش کند.

پنجم: تکرر ادرار یا بوی بد ادرار. ادرار سالم روشن است و بوی قوی ندارد. ادرار با بوی قوی و تیره علامتی از عفونت در کلیه های شما یا بخش دیگری از دستگاه ادراری شما می باشد.

یک مطالعه نشان داد که حدود ۸% از افرادی که سنگ کلیه حاد دارند عفونت ادراری داشته اند. بوی ادرار می تواند از باکتری هایی باشد که باعث عفونت ادراری می شوند. بو همچنین می تواند از ادراری باشد که بیش از حد طبیعی غلیظ است.

ششم: مقدار کمی، سنگ کلیه های سنگین گاهی اوقات دریک مهره گیر می کنند، این انسداد می تواند جریان ادرار را کند یا متوقف کند. اگر انسداد داشته باشید، ممکن است هربار، بصورت کم ادرار کنید. اگر جریان ادرار به طور کامل متوقف شود یک وضعیت اورژانسی به وجود می آید.

هفتم: تهوع و استفراغ. برای افراد مبتلا به سنگ کلیه، تهوع و استفراغ معمول است. این علائم ناشی از ارتباط عصبی مشترک بین کلیه ها و دستگاه گوارش است.

سنگ های کلیه می توانند اعصاب دستگاه گوارش را مهار کنند و باعث ناراحتی معده شوند. حالت تهوع و استفراغ همچنین می تواند پاسخ به درد شدید باشد.

هشتم: تب ولرز. تب ولرز از نشانه این است که شما در کلیه یا قسمت دیگری از دستگاه ادراری خود عفونت دارید. این مسئله می تواند عارضه جدی برای سنگ کلیه باشد. همچنین می تواند نشانه ای از مشکلات جدی دیگر در کنار سنگ کلیه باشد. هر گونه تبی که با درد همراه است نیاز به مراقبت پزشکی فوری دارد.

تب هایی که به دلیل عفونت رخ می دهند، معمولا زیاد می باشند( ۳۸درجه سانتی گراد یا بیشتر). تب اغلب با لرز همراه است.

سنگ کلیه

سنگ کلیه چگونه تشخص داده می شود؟

وقتی علائم ذکر شده سنگ کلیه بروز می کند ودرد شکمی و درد در کمر شدت می گیرد مشکوک به تشخیص سنگ کلیه می شویم. چه روشی برای تشخیص سنگ کلیه بحث برانگیز است.

آزمایش های عکس برداری معمولا برای تایید تشخیص انجام می شود. تشخیص بسیاری از بیمارانی که قسمت اورژانس مراجعه می کنند به وسیله ی سی تی اسکن انجام می شود این کار به سرعت انجام می شود و به جلوگیری از بروز علائم دیگری مانند درد شکم یا کمر کمک کند.

با این حال، سی تی اسکن بیماران را در برابراشعه قابل توجهی قرار می دهد و اخیرا سونوگرافی  در ترکیب با اشعه ایکس شکمی اثبات شده، که در تشخیص سنگ کلیه موثر است.

برای زنان باردار یا کسانی که نباید در معرض اشعه رادیو اکتیو قرار بگیرند، ممکن است برای تشخیص سنگ کلیه از سونوگرافی استفاده شود.

راه های درمان سنگ کلیه چیست ؟ چه مدت طول می کشد تا یک سنگ کلیه عبور کند؟

اکثر سنگ های کلیه در نهایت از طریق دستگاه مجاری ادراری به مدت ۴۸ ساعت با مصرف مایعات فراوان عبور می کنند. کتورولاک( ترادل)، داروهای ضد التهابی تزریقی و دارو های مخدر ممکن است برای کنترل درد در هنگام استفاده از دارو های ضد درد موثر باشد. اگر به علت افزایش خطر خونریزی یا اختلال در عملکرد کلیه، لیتیتریپسی انجام شود، باید از ترادول، آسپرین و انساید ها اجتناب شود. وقتی تهوع و استفراغ وجود دارد باید داروهای ضد درد استفاده شود.

اگرچه هیچ درمان اثبات شده ای برای حل کردن سنگ کلیه وجود ندارد، ممکن است درمان خانگی برای بیمارانی که سابقه شناخته شده ای در سنگ های کلیوی دارند در نظرگرفته شود. از آنجایی که اکثر سنگ های کلیه با توجه به زمان، از طریق مجاری مثانه به مجاری ادراری منتقل می شوند، کنترل علائم مراقبت در خانه شامل مصرف زیاد مایعات می شود. استامینوفن ممکن است به عنوان دارویی برای کاهش درد استفاده شود که منعی برای استفاده از آن وجود ندارد. اگر دارو های بیشتری برای کنترل درد لازم باشد، ممکن است دارو های ضد درد قوی تر توصیه شود.

عوامل متعدی برای توانایی عبور سنگ وجود دارد که شامل سایز فرد پیش از عبور سنگ، بزرگ شدن پروستات، بارداری و اندازه سنگ است. سنگ ۴ میلی متری۸۰%  احتمال عبور دارد در حالی که سنگ ۵ میلی متری  ۲۰% احتمال عبوردارد. سنگ های بزرگ تر از ۹ تا ۱۰ میلی متر به ندرت بدون درمان خاصی عبور می کنند.

برخی دارو ها برای افزایش میزان دفع سنگ های کلیوی قرار گرفته اند. این داروها شامل مسدود کننده های کانال کلسیم مانند نایفیدایپین و مسدود کننده های آلفا مانند تامسولوزین (فلومکس) می باشد. این داروها برای افرادی که دارای سنگ هستند و نمی توانند به سرعت سنگ هارا از طریق دستگاه مجاری ادراری عبور دهند تجویز می شود.

برای سنگ های بزرگ کلیه که خودشان نمی توانند عبور کنند از روش لیتودریپسی استفاده می شود. در این روش از امواج شوک برای شکستن یک سنگ بزرگ به قطعات کوچکتر که می تواند از طریق سیستم مجاری ادرار عبور کند استفاده می شود.

تکنیک های جراحی برای حذف سنگ های کلیه زمانی که سایر روش های درمان موثر نیست، توسعه یافته اند. این روش ها ممکن است از طریق یک برش کوچک در پوست ( نفرولیتوتومی پوستی) و یا از طریق یک دستگاه شناخته شده به عنوان یک اورتروسکوپ از طریق حفره رحم و دستکاه مجاری ادرار به داخل منتقل شود.

درد گذری سنگ کلیه گاهی با زایمان مقایسه می شود. اگر ترجیح می دهید خود را از این مقایسه دور کنید، خبر خوب برایتان این است که برداشتن سنگ کلیه کاملاً بی پرده و آسان است. اگر شما یک برنامه پشتیبانی تلفیقی دارید که بیمارستان های خصوصی و یک الحاقیه را تحت پوشش خود قرار می دهد، اگر روش درمانی بیمارستان های مونت الیزابت را انتخاب کنید، مجبور نیستید مبلغی پرداخت کنید.

اکثر سنگ های کلیه درنهایت به مثانه و از طریق مجاری ادرار به ادرار منتقل می شوند، در این صورت اغلب درمان، شامل کنترل درد و سهولت عبور سنگ هاست. مصرف زیاد مایعات در سهولت عبور سنگ ها بسیار موثر است، اما بعضی افراد حتی با مصرف زیاد مایعات، از درد شدید سنگ کلیه رنج می برند و نیاز به مصرف نوع خاصی از داروها برای تسکین درد دارند. در ادامه به بررسی کامل آنها می پردازیم.

تومور

انواع روش های درمانی و جراحی های سنگ کلیه

این چهار روش درمانی سنگ کلیه برای شما قابل استفاده خواهد بود:

  • دارو
  • شوک موجی لیتوتریپسی
  • اورتروسکوپی
  • لیتوتریپسی
  • نفرولیتوتومی پوستی یا نفرولیتیتروپی از طریق پوست
  • عمل جراحی باز

درمان سنگ کلیه با داروها

نشان داده شده است که داروهای موسوم به مهارکننده های آلفا باعث افزایش خودبخودی سنگ های کلیه بویژه سنگهای کوچکتر در مجرای ادرار تحتانی مثانه می شوند.

این داروها توانایی شل سازی حالب را دارند. این سست کردن حدود ۳۰ درصد باعث افزایش میزان عبور خود به خودی سنگ و بهبودی می شود. برخی از داروهای مسدود کننده آلفا شامل تامسولوسین (Flomax) ، آلفوزوزین (Uroxatral) ، ترازوزین (Hytrin) و دگزازوسین  (Cardura) می باشند. اگر سعی در عبور سنگ را دارید، اغلب به بیمار توصیه می شود ادرار خود را برای جمع آوری سنگ ها صاف کند. برخلاف تصور رایج، معمولاً كلسیم رژیم غذایی نباید به شدت محدود شود.

ESWL – شوک موجی خارج بدنی لیتروتریپسی

شوک موجی خارج بدنی (ESWL) برای درمان سنگ کلیه استفاده می شود. از پرتوی اشعه ایکس یا سونوگرافی برای یافتن سنگ استفاده می شود؛ سپس از شوک امواج برای تجزیه سنگ استفاده می شود. قطعات کوچکتر سنگ در طی چند هفته توسط ادرار خارج خواهد شد. ESWL به خوبی روی سنگهای سخت ساخته شده از سیستین، اگزالات کلسیم و فسفات کلسیم یا در هنگام بزرگ بودن سنگ کار نمی کند. بیماران می توانند در همان روز به خانه بروند و فعالیتهای روزمره خود را طی دو تا سه روز از سر بگیرند. خطرات و عوارض جانبی آن، خون در ادرار، عبور تکه های سنگی، عفونت یا آبسه یا هماتوم اطراف کلیه است.

مزایای شکستن سنگ کلیه با روش ESWL چیست؟

ESWL روشی نسبتاً کم خطر است که معمولاً سنگ کلیه را کاملاً از بین می برد. همچنین غیر تهاجمی است؛ به این معنی که نیازی به عمل جراحی ندارید و خیلی سریع تر از روش های دیگر بهبودی یابید.

از آنجا که آن عملی یک روزه است، شما خیلی سریع به بیمارستان وارد و خارج می شوید؛ به طور متوسط ​​۲ ساعت زمان بهبودی را در نظر بگیرید. ممکن است پس از گذشت چند روز، اثری از خون در ادرار خود مشاهده کنید و به احتمال زیاد شما می فعالیت های عادی را کمی پس از درمان بتوانید از سر بگیرید. عوارض جانبی محتمل مرتبط با حذف سنگ کلیه مانند عفونت و خونریزی داخلی نیز بسیار نادر هستند.

واشاریدگی ادرار

درمان سنگ کلیه با اورتروسکوپی (URS)

اورتروسکوپی (URS) برای درمان سنگ کلیه و مجاری ادراری با استفاده از دوربین و لیزر برای انفجار سنگها استفاده می شود.

URS شامل عبور یک تلسکوپ بسیار کوچک به نام اورتروسکوپ از مثانه، سپس به داخل مجرای ادرار و کلیه، می باشد. وقتی اورولوژیست سنگ را با اورتروسکوپ می بیند، یک وسیله کوچک سبد مانند، سنگ های کوچکتر را می گیرد و آنها را خارج می کند. اگر یک سنگ برای برداشتن بسیار بزرگ باشد، می توان با لیزر یا سایر ابزارهای سنگ شکن به تکه های کوچکتر شکست.

پس از برداشتن سنگ، استنت (قالب نگه داری پیوند) مجرای ادرار قرار می گیرد. استنت برای همیشه باقی نخواهد ماند، اما طدر حدود ۳-۴ ماه می تواند بماند. این می تواند باعث فوریت و تکرر ادرار و ناراحتی مثانه شود. استنت یک لوله پلاستیکی سفت و سخت است که به باز نگه داشتن مجرای ادرار کمک می کند تا ادرار بتواند از کلیه به مثانه تخلیه شود. استنت در اکثر مواقع ۷-۱۰ روز بعد در مطب یا کلینیک برداشته می شود. درست مانند درمان شوک موجی، بیماران همان روز پس از URS به خانه می روند و می توانند فعالیت های عادی را پس از دو تا سه روز آغاز کنند. بعضی اوقات یک رشته در انتهای استنت باقی میماند تا بتوانید آن را خودتان به تنهایی حذف کنید.

درمان سنگ کلیه با روش لیتوتریپسی (سنگ شکنی با امواج فراصوت)

لیتوتریپسی برای حذف سنگ کلیه یک روش رایج است که توسط متخصصین ارولوژی برای از بین بردن سنگ های بزرگ یا سنگ های قرار گرفته در کلیه استفاده می شود. در این روش از دستگاه لیتوتریپتر استفاده می شود که به منظور شکستن سنگ ها به تکه های کوچکتر، شوک هایی در امواج ایجاد می کند. پس از تکه تکه شدن ، سنگ ها می توانند از بدن خارج شوند. به این روش با حداقل تهاجم شوک موجی لیتروتریپسی یا شوک موجی خارج بدنی لیتروتریپسی (ESWL) نیز گفته می شود.

میلیون ها مرد، زن و کودک هر ساله سنگ کلیه ایجاد می کنند. اغلب اوقات هنگامی که سنگ ها به اندازه کافی کوچک هستند، به راحتی از بدن خارج می شوند. روش لیتوتریپسی برای بیمارانی که سنگهای بزرگی دارند و قادر به انتقال آنها به خارج از بدن توسط خودشان نیستند، توصیه می شود.

اگرچه این روش دارای حداقل تهاجم است، لیتوتریپسی در بیمارستان یا مرکز جراحی تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. در طی عمل، جراح امواج صوتی با فرکانس بالا را از طریق بدن به محل قرارگیری سنگ کلیه (ها) ارسال می کند. این شوک امواج سنگها را به یک ذرات کوچک و تکه های شکسته تبدیل می کند.

در پایان عمل، متخصص اورولوژیست یک لوله معروف به استنت JJ را درون مجرای ادرار قرار می دهد. این استنت به مثانه اجازه می دهد تا هنگام ادرار، مواد تکه تکه شده از بدن خارج شود. پس از آنکه قطعات سنگ کلیه کاملاً از بدن خارج شود، متخصص اورولوژیست استنت را بر خواهد داشت. به طور کلی، لیتوتریپسی حداقل ۴۵ دقیقه طول می کشد.

بعد از لیتوتریپسی سنگ کلیه چه انتظاری را باید داشت

مانند هر روش پزشکی ، خطرات و عوارض جانبی نیز وجود دارد. برخی از این موارد می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • تکرر ادرار.
  • درد و ناراحتی در اثر عبور تکه های سنگی.
  • اگر سنگ ها به اندازه کافی برای عبور تخریب نشوند، معالجه اضافی انجام می شود.
  • در صورت گیر کردن سنگ، عفونت ایجاد می شود.
  • خون در ادرار.
  • آسیب بافت در اثر شوک امواج.

در صورت بروز علائم پایدار یا شدید بعد از عمل، بیماران لیتوتریپسی باید با متخصص اورولوژی خود تماس بگیرند.

اگر سابقه سنگ کلیه دارید، برای تعیین وقت ملاقات با ارولوژ تماس بگیرید.

هیدروسل

شوک موجی لیتوتریپسی (SWL)

SWL رایج ترین درمان سنگ کلیه است. این روش برای سنگهای کوچک یا متوسط ​​بهتر عمل می کند. غیر تهاجمی است؛ به این معنی که هیچ بریدگی در پوست شما ایجاد نمی شود.

در طی این روش ، شما روی یک میز دراز می کشید. برای جلوگیری از هرگونه درد و ناراحتی، از قبل دارو (بیهوشی) مصرف خواهید کرد.

پزشک از اشعه ایکس یا سونوگرافی برای یافتن سنگ (یا سنگ ها) در کلیه شما استفاده می کند. سپس، وی از بیرون با شوک امواجی انرژی بالا کلیه شما را مورد هدف قرار می دهد. این امواج از پوست شما عبور کرده و سنگ را به تکه های کوچک تبدیل می کنند.

پزشک ممکن است لوله ای بنام استنت را درون مجرای شما قرار دهد (تا ادرار به راحتی از طریق کلیه ها به مثانه شما جریان یابد). این استنت به عبور تکه های سنگ کمک می کند. SWL حدود یک ساعت طول می کشد. شما معمولاً در همان روز به خانه بر میگردید.

پس از آن، آب زیادی بنوشید تا قطعات سنگی را با ادرار خود دفع کنید. ممکن است شما مجبور باشید تا از صافی برای گرفتن تکه های سنگ استفاده کنید تا پزشکتان بتواند آنها را آزمایش کند.

SWL تقریباً نیمی از افرادی که مبتلا به سنگ کلیه هستند را درمان می کند. اگر این روش موثر نبود، ممکن است لازم باشد که این روند تکرار شود.

این روش می تواند عوارض جانبی مانند گرفتگی (انسداد) یا خون در ادرار شما را موجب شود. احتمال مشکلات جدی تر کمتر است، اما می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • خونریزی در اطراف کلیه
  • عفونت
  • آسیب به کلیه
  • سنگی که جریان ادرار را مسدود می کند

اورتروسکوپی

این روش سنگ موجود در کلیه ها و حالب را درمان می کند. پزشک شما از یک نشانگر نازک و انعطاف پذیر برای یافتن و برداشتن سنگ استفاده می کند. هیچ بریدگی در پوست شما ایجاد نمی شود. شما می توانید در طی این روش بخوابید.

پزشک نشانگر را از طریق مثانه و مجرای ادرار به کلیه شما منتقل می کند. او از سبد كوچكی برای حذف سنگهای کوچک استفاده می كند. اگر سنگ ها بزرگتر باشند، پزشک برای شكستن آنها اشعه لیزر را از طریق نشانگر عبور می دهد. شما معمولاً در همان روز می توانید به خانه بروید.

پزشک ممکن است استنت در مجرای ادراری شما قرار دهد تا به تخلیه ادرار از کلیه به مثانه شما کمک کند. بعد از ۴ تا ۱۰ روز به پزشک مراجعه کنید تا استنت را خارج کند.

برخی از استنت ها در انتها رشته ای دارند؛ بنابراین می توانید خودتان آنرا بیرون بکشید. حتماً دستورالعمل پزشک خود را در مورد بیرون کشیدن استنت خود با دقت دنبال کنید.

مشکلات احتمالی بعد از اورتروسکوپی شامل موارد زیر است:

  • عفونت
  • باریک شدن حالب
  • خون ریزی

نفرولیتوتومی پوستی یا نفرولیتوتریسپی پوستی

اگر سنگ شما بزرگ باشد یا لیتوتریپسی آن را به اندازه کافی نشکند، این عمل جراحی گزینه مناسبی است. PCNL از لوله ای کوچک برای رسیدن به سنگ و شکستن آن توسط امواج صوتی با فرکانس بالا استفاده می کند.

به شما چیزی داده می شود که در طی این عمل بیدار نشوید. جراح شما یک برش کوچک در قسمت پشت یا پهلوی شما ایجاد می کند و اسکوپ (نشانگر) باریکی را درون سوراخ قرار می دهد.

عمل جراحی می تواند به یکی از دو روش انجام شود:

نفرولیتوتریسپی: جراح برای شکستن سنگ از امواج صوتی یا لیزر استفاده می کند و سپس تکه ها را با یک دستگاه مکش تخلیه می کند.

عمل جراحی ۲۰ تا ۴۵ دقیقه طول می کشد. به طور معمول مجبور خواهید شد یک یا دو روز در بیمارستان بمانید. معمولاً یک استنت برای کمک به تخلیه ادرار باید چند روز در کلیه شما بماند.

پزشک شما ممکن است از اشعه ایکس یا سونوگرافی برای دیدن اینکه سنگی یا بخشی از سنگ باقی مانده یا خیر چند هفته بعد از عمل استفاده کند. او همچنین ممکن است قطعات سنگ را به آزمایشگاه بفرستد تا دریابد از چه چیزی ساخته شده است. خطرات ناشی از این عمل جراحی شامل موارد زیر است:

  • عفونت
  • خون ریزی
  • آسیب به مثانه ، روده ، حالب ، کلیه یا کبد

هیدروسل

جراحی سنگ کلیه

جراحی باز به ندرت برای سنگ کلیه انجام می شود. اما اگر سنگ شما بسیار بزرگ باشد یا با سایر روش های درمانی از بین نرود یا خرد نشود، ممکن است عمل جراحی گزینه ی مناسبی باشد.

جراحی همچنین ممکن است کمک کند اگر:

  • یکی از سنگ ها در حالب شما گیر کرده باشد.
  • درد زیادی دارید.
  • سنگ، جریان ادرار شما را مسدود می کند.
  • در حال خونریزی هستید یا به عفونت مبتلا هستید.

به شما چیزی داده می شود که شما را در طول عمل بیهوش کند. جراح برشی در پهلوی شما و کلیه ی شما ایجاد می کند. او سنگ را از طریق منطقه ی باز شده خارج می کند. استنت در مجاری ادرار قرار می گیرد تا به تخلیه ادرار کمک کند.

ممکن است لازم باشد چند روز در بیمارستان بمانید. بهبودی کامل بعد از جراحی باز ۴ تا ۶ هفته طول می کشد.

آیا گزینه های دیگری برای از بین بردن سنگ کلیه وجود دارد؟

اگر سنگ کلیه مشکل آفرین باشد، اورتروسکوپی ممکن است به خارج کردن آرام آن کمک کند. پزشک شما قبل از استفاده از لیزر یا ابزار خاص برای خرد کردن سنگ و شکسته شدن آن به تکه های کوچکتر، لوله ای نازک را از طریق مجرای ادرار و داخل دستگاه ادراری شما وارد می کند. در طول عمل خواب خواهید بود، بنابراین هیچ دردی نخواهید داشت.

سایر گزینه های با پتانسیل اجرا عبارتند از: نفرولیتیتوتومی از راه پوست با حداقل تهاجمی (PCNL) که در آن از یک ابزار مخصوص برای ایجاد برش کوچک (با قطر ۰٫۵ سانتی متر) در ناحیه پشتی شما یا به ندرت جراحی باز کلیه شما بکار گرفته می شود.

پزشک شما بر اساس عواملی مانند اندازه، محل و سختی سنگ ها بهترین گزینه درمانی را برای شما پیشنهاد می کند.

سنگ ها را می توان با شوک موجی لیتوتریپسی، لیتروتریپس یورتروسکوپی، لوله (PCNL) و گاهی جراحی باز یا لاپاروسکوپی درمان کرد. ارزيابي اساسي متابوليك شامل آناليز ادرار و الكتروليتها به ويژه بررسي هيپركلسمي (افزایش کلسیم خون) است.

معمولاً برای کسانی که کلیه شان مکررا سنگ تولید می کند آزمایش ادرار ۲۴ ساعته در نظر گرفته می شود.

درمان سنگ کلیه به اندازه و نوع سنگ و همچنین وجود عفونت نیز بستگی دارد. سنگها ۴ میلی متر و در حدود ۹۰ درصد موارد کوچکتر نیز هستند. ۵-۷ میلی متر در ۵۰ درصد موارد نیز همانگونه هستند؛ اما افراد دارای سنگ بیشتر از ۷ میلی متر به ندرت بدون عمل جراحی درمان می شوند.

آیا می توان از تشکیل سنگ کلیه جلوگیری کرد؟

به جای اینکه به درمان بپردازید بهتر است از تشکیل سنگ کلیه جلوگیری کنید. از آنجا که کم آبی بدن از عوامل اصلی خطر ایجاد سنگ کلیه است، با مصرف آب فراوان و مایعات بسیار می توانید ازتشکیل سنگ کلیه جلوگیری کنید.

باتوجه به علت سنگ کلیه و سابقه پزشکی فرد، تغییرات در رژیم یا داروها گاهی باعث ابتلا به سنگ کلیه بیشتر می شود. اگر کسی یک سنگ را عبور داده است، می تواند آن را برای تجزیه و تحلیل و تعیین نوع آن، آن را به یک آزمایشگاه ببرد.

افرادی که کلیه آنها تمایل به تشکیل سنگ کلسیم اگزالات را دارد ممکن است توصیه شود مصرف غذاهایی مانند اسفناج، ریواس، چغندر، گندم و بادام زمینی را محدود کنند. نوشیدن آب لیمو یا لیموناد ممکن است در جلوگیری از سنگ کلیه مفید باشد.

پیش بینی برای سنگ کلیه چیست ؟

اکثر سنگ های کلیه خودشان منتقل می شوند و درمان های موفقیت آمیز برای حذف سنگ های سنگین یا سنگ هایی که عبور نمی کنند، توسعه داده شده است. افرادی که سابقه سنگ کلیه داشته اند درمعرض خطر سنگ کلیه در طول زندگی خود درآینده می باشند.

سنگ کلیه

درمان سنگ کلیه در منزل

برای افرادی که سنگ های کلیه زیادی داشته اند، مراقبت در خانه ممکن است موثر باشد، هنگام عبور سنگ کلیه نوشیدن بسیار زیاد مایعات از مهم ترین راه های مراقبت در خانه است. همانطور که گفته شد داروها بیشتر برای تسکین درد سنگ کلیه هستند. با این حال اگر برای اولین بار است که علائم سنگ کلیه را در خود مشاهده می کنید لازم است که به پزشک مراجعه کنید.

چه زمانی لازم است، با پزشک ملاقات کنیم؟

در صورتی که علائم و نشانه هایی را مشاهده می کنید که باعث نگرانیتان می شود.

هنگامی که درد بسیار شدید است که نمی توانید بنشینید یا در موقعیت بهتری قرار گیرید.

زمانی که درد با تهوع و استفراغ همراه است.

مشکل انتقال ادرار دارید یا خون در ادرار خود مشاهده می کنید.

خلاصه مطلب:

سنگ های کلیه مجموعه ای از نمک و مواد معدنی هستند که در کلیه ها ایجاد می شوند و می توانند به سایر قسمت های سیستم ادراری شما حرکت کنند.

سنگ ها موجب علائمی مانند درد، تکرر ادرار، بوی بد ادرار و تهوع و استفراغ می شوند. برخی از سنگ ها خودشان عبور می کنند و برخی ممکن است نیاز به درمان با امواج صوتی یا جراحی داشته باشند تا آن ها را شکسته و حذف کنند.

اگر علائم سنگ کلیه را دارید، با پزشک خود درمیان بگذارید تا مشخص شود این علائم نشان دهنده یک عفونت ادراری یا بیماری دیگر است.

دیگر عوارض جدی شامل: درد بسیار شدید که نمی توانید به کارهای روزمره خود برسید، تهوع ، استفراغ، تب و لرز همراه با درد، خون در ادرار و مشکل در ادرار کردن.

آیا شما در این زمینه تجربه ای دارید؟ سنگ کلیه خود را با کدام روش درمان کردید؟ تجربیات و پیشنهادات خود را با دیگر کاربران موزیک دان به اشتراک بگذارید. همچنین هر سوالی در این زمینه دارید می توانید از متخصصان ما بپرسید.


در مورد جراحی هیدروسل چه می دانید؟ آیا میتوان هیدروسل مادرزادی را با روش های غیر جراحی درمان کرد؟ هیدروسل، تجمع پاتولوجیکال سیال در لایه  های احشایی و جداری غشای واژینالیس کیسه بیضه یا در امتداد طناب نخاعی است که زمانی اتفاق می افتد که تولید مایع توسط غشا واژینالیس افزایش یافته و یا جذب مجدد سیال تضعیف می شود. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به برررسی هیدروسل، علائم، تشخیص و درمان های جراحی و غیر جراحی آن می پردازیم.

هیدروسل چیست؟

هیدروسل تجمع مایعاتی است که در کیسه بیضه وجود دارند. کیسه بیضه، بیضه ها را نگه می دارد. هیدروسل ها می تواند در یک یا هر دو طرف کیسه بیضه رخ دهند و معمولا به کندی رشد می کنند. این اتفاق در نوزادان تازه متولد شده عادی است. این اتفاق همچنین در کودکان و بزرگسالان نیز رخ می دهد. دو نوع هیدروسل وجود دارد:

هیدروسل

هیدروسل ساده:

یک هیدروسل ساده می تواند در هر سنی تشکیل شود. این نوع هیدروسل بزرگ  تر و یا کوچک  تر نمی شوند.

هیدروسل مرتبط:

هیدروسل مرتبط می تواند در هر سنی تشکیل شود اما در خردسالان و کودکان شایع  تر است. این نوع از هیدروسل بزرگ  تر و کوچک تر می شود. تغییرات اندازه با ایجاد جریان سیال از طریق یک لوله از شکم به کیسه بیضه ایجاد می شوند. این اتفاق زمانی رخ می دهد که لوله ای که باید بسته شود، بسته نمی شود. زمانی که فعال هستید ممکن است هیدروسل بزرگ  تر شده و وقتی در حال استراحت هستید، ممکن است کوچک شود. هیدروسل ممکن است همراه با فتق رخ دهد. فتق زمانی است که بخشی از روده از سوراخ درون غشای شکم می گذرد.

علل هیدروسل

قبل از اینکه پسرتان به دنیا بیاید، امکان شروع هیدروسل وجود دارد. در جنین، بیضه ها در شکم رشد می کند و بعد، از طریق یک کانال کوتاه وارد کیسه بیضه می شود. حجم زیادی از مایع، همراه با بیضه ها حرکت می کند. معمولا قبل از تولد، کانال و کیسه بسته می شوند و بدن نوزاد مایع درون آن را جذب می کند. زمانی که این فرآیند به آن صورت که باید، پیش نمی رود، می تواند موجب ایجاد هیدروسل شود.

انواع هیدروسل

دو نوع از این مشکل وجود دارد:

هیدروسل غیر مرتبط:

وقتی کیسه به حالت عادی بسته می شود، اما بدن کودک مایع درون آن را جذب نمی کند، هیدروسل غیرمرتبط اتفاق می افتد.

هیدروسل مرتبط:

این نوع، زمانی اتفاق می افتد که کیسه بسته نمی شود. در این نوع، کیسه بیضه بیشتر اوقات ورم می کند.

هیدروسل در کودکان

برای نوزادان با هیدروسل مادرزادی، مشکلات بین هفته ۲۸ و ۳۲ بارداری یعنی زمانی که یک ماهیچه برای رها کردن بیضه ها در کیسه بیضه  باز می شود، گسترش می یابد.

در برخی موارد، ماهیچه بیش از آنچه نیاز است باز می ماند، به درستی بسته نمی شود، یا دوباره باز می شود، و اجازه می دهد مایعی از شکم به کیسه بیضه جاری شود و هیدروسل را شکل دهد.

تولد پیش از موعد، فیبروز کیستی و شرایط دیگر احتمال مشکلات مربوط به بسته شدن این ماهیچه را افزایش می دهند.

هیدروسل

هیدروسل در بزرگسالان

در بزرگسالان، هیدروسل حدود ۱ درصد از مردان بالای ۴۰ سال را تحت  تاثیر قرار می دهد. پرتو درمانی به منظور درمان سرطان پروستات می تواند باعث افزایش خطر ابتلا به هیدروسل شود.

هنگامی که در مردان بالغ هیدروسل غیرمرتبط ایجاد می شود، علت آن معمولا نامعلوم است. خود هیدروسل باعث درد نمی شود، اما مردان ممکن است ناراحتی ناشی از اندازه و وزن کیسه بیضه متورم شده را تجربه کنند.

حتی در بزرگسالان، شرایط ممکن است در عرض چند ماه از بین برود، اما اگر این کار انجام نشود، اقدام پزشکی مورد نیاز است و فرد باید آماده هیدروسلکتومی شود.

علائم هیدروسل

هیدروسل دردی را ایجاد نمی کند. تنها نشانه  ای که شما متوجه خواهید شد این است که یک یا هر دوی بیضه ها به ظاهر متورم به نظر می رسند. حتی اگر کودک درد نداشته باشد، نیز باید به پزشک اطفال مراجعه کنید تا مطمئن شود مشکلات سلامتی دیگری که باعث تورم می شود، مثل عفونت، تومور یا فتق دیافراگم وجود ندارد.

تورم ناشی از هیدروسل غیرمرتبط باعث تغییر اندازه نمی شود. یک هیدروسل مرتبط می تواند در طول روز بزرگ  تر شود، و اگر به آرامی آن را فشار دهید، مایعی از کیسه بیضه به سمت شکم حرکت می کند.

خطرات هیدروسل چیست؟

  • ممکن است که هیدروسل شما خود به خود از بین نرود. احتمال دارد بزرگ تر شود و باعث درد و یا احساس سنگینی شود. همچنین اگر دچار هیدروسل مرتبط هستید، ممکن است فتق داشته باشید. اگر فتق مورد درمان قرار نگیرد، ممکن است باعث درد و آسیب به اندام  های شما شود.
  • ممکن است بعد از جراحی دچار عفونت و یا مشکلات باروری شوید. جراحی برای حذف هیدروسل ممکن است باعث ایجاد یک هیدروسل ساده دیگر شود. پس از جراحی و یا نفوذ سوزن، ممکن است این مشکل باز گردد.

تشخیص هیدروسل چگونه است؟

پزشک در مورد تورم کیسه بیضه تان سوالاتی خواهد کرد و شما را معاینه می کند. به پزشک خود درباره هر گونه آسیب وارده به کیسه بیضه تان بگویید. او فشار آرامی را بر روی کیسه بیضه تان اعمال خواهد کرد تا بررسی کند که آیا هیدروسل منقبض می شود یا نه. پزشک ممکن است این آزمایشات یا آزمایشات دیگری را تجویز کند:

ترانس لومینیشن:

در این روش ارایه  دهنده مراقبت  های سلامتی تان یک لامپ روشن را به کیسه بیضه شما می تاباند. این کار به او کمک می کند که مایع درون کیسه بیضه را ببیند. این روش می تواند به شناسایی مشکلات دیگر مانند فتق معده نیز کمک کند.

سونوگرافی:

سونوگرافی از امواج صوتی برای نشان دادن تصویر کیسه بیضه استفاده می کند. سونوگرافی می تواند به تایید حضور یک هیدروسل و شناسایی هر گونه مشکل دیگر موجود در کیسه بیضه کمک کند.

هیدروسل

هیدروسل چگونه درمان می شود؟

هیدروسل معمولا خود به خود از بین می رود. هیدروسل کودک معمولا در دو سالگی از بین می رود. اگر هیدروسل از بین نرود و یا خیلی بزرگ شود، باید حذف شود.

در کودکان، گاهی هیدروسل خود به خود از بین می رود. اما در مردان در هر سنی، برای یک پزشک مهم است که هیدروسل را ارزیابی کند، زیرا می تواند با شرایط حاد پروستات مرتبط باشد.

ممکن است برای هیدروسلی که خود به خود از بین نمی رود نیاز به جراحی سرپایی باشد. جراحی هیدروسل (هیدروسلکتومی) می تواند با بی  هوشی عمومی یا منطقه  ای انجام شود. بریدگی ای در کیسه بیضه یا پایین شکم ایجاد می شود تا هیدروسل را از بین ببرند. اگر در طول جراحی ترمیم فتق معده یا فتق دیافراگم، هیدروسلی پیدا شود، حتی اگر باعث ناراحتی نباشد نیز جراحی ممکن است، آن را از بین ببرد.

بعد از هیدروسلکتومی، ممکن است به یک لوله برای تخلیه مایع نیاز باشد و یا مجبور باشید تا برای چند روز از یک لباس استفاده کنید. احتمال دارد که پزشک شما هیدروسل مجدد را توصیه کند زیرا امکان بازگشت هیدروسل وجود دارد.

حمایت از بیضه: ممکن است نیاز داشته باشید که برای کاهش تورم از یک ابزار حمایتی پارچه ای شبیه به بیضه بند استفاده کنید.

هیدروسلکتومی:

هیدروسلکتومی جراحی ای برای حذف هیدروسل شماست. ارائه دهندگان مراقبت  های سلامتی یک شکاف بین بیضه و یا کشاله ران شما ایجاد می کنند. در طی جراحی درمان یک هیدروسل ساده، یک برش کوچک ایجاد می شود و سیال خارج می شود. در طی جراحی هیدروسل مرتبط، ارائه دهندگان خدمات سلامتی برای بستن لوله از بخیه استفاده می کنند. بخیه عبور جریان سیال از هیدروسل به شکم را متوقف می کند.

نفوذ سوزن:

ارائه دهندگان مراقبت  های سلامتی یک سوزن را به داخل کیسه بیضه و به درون هیدروسل شما وارد می کنند. مایع از از طریق سوزن از کیسه بیضه کشیده می شود.

آسپیراسیون با سوزن

یکی دیگر از روش های درمان هیدروسل، تخلیه کردن آن به وسیله ی یک سوزن بلند است. به این صورت که سوزن به درون کیسه بیضه برای خارج کردن مایع وارد می شود. گاهی اوقات، ممکن است در این روش دارویی برای جلوگیری از پر شدن دوباره ی کیسه بیضه تزریق شود. به دلیل بالا بودن احتمال عود، آسپیراسیون با سوزن برای کسانی استفاده می شود که احتمال وقوع عوارض حین جراحی در آن ها بیش تر باشد. معروف ترین عارضه ی جانبی روش آسپیراسیون با سوزن، درد گذرا درون کیسه و خطر عفونت می باشد.

هیدروسلکتومی برش کیسه بیضه

پس از انجام بی هوشی عمومی، یک برش پوست عرضی در امتداد سطح بالای کیسه بیضه ایجاد می شود. پوست و نوار پیوندی نازک، برش می خورند. جراح به وسیله قطع و کنار زدن بافت های وریدی به بیضه نزدیک می شود. برای تسهیل تشریح برش، بیضه به سمت بالا گرفته می شود، و پوشش طناب و بافت چسب برای اطمینان از طول کافی سیم و احتمالا ورود به نیمه پایینی کانال، از پایین تشریح می شوند. بافت ها و کیسه فتق با دقت از طناب جدا می‎ شوند. سپس بیضه ها جا به جا شده و دو تثبیت کننده برای جلوگیری از افزایش بیضه ها در بین آن ها قرار می گیرند.

هیدروسلکتومی برش اینگوینال

اولین مرحله برش عرضی اینگوینال، ایجاد یک بریدگی بزرگ بر روی پوست حلقه بیرونی کشاله ران است. برای به حداقل رساندن خطر بی  حسی و درد پس از جراحی، عصب ایلیونگوینال موجود در زیر آپونوروز دست نخورده باقی می ماند. طناب نخاعی به سمت کنار و بالا جدا می شود. طناب و بیضه به آرامی از طریق برش جدا شده و سپس تا حد امکان تشریح می شوند. پس از جایگذاری مجدد بیضه از طریق محل برش، کیسه هیدروسل باز می شود و برای جلوگیری از آلودگی زخم حاصل از مایع هیدروسل، مایع موجود به آرامی تخلیه می‎شود. بعد از بررسی بیضه و دیگر اجزا برای وجود تومورها و ضایعات دیگر، PPV  اجرا می شود و بیضه در کیسه بیضه تغییر موقعیت پیدا می کند. برش کشاله ران بسته می شود؛ لایه  های خارجی مورب و لایه  های زیرجلدی با مایعی مخصوص پر می شوند و پوست با بخیه بسته می شود؛ هیچ لوله تخلیه ای نیز قرار داده نمی شود.

هیدروسلکتومی لاپاراسکوپیک

برخی از جراحان با قرار دادن یک لوله مجهز به یک دوربین از طریق شکم، جراحی را از طریق لاپاروسکوپیک انجام می دهند.

در برخی موارد، افراد و پزشکان به دنبال تخلیه هیدروسل هستند که در این مواقع، این روش می تواند موثر باشد. با این حال، این فرآیند خطر بیشتری از بازگشت هیدروسل را دارد.

هیدروسل

هیدروسلکتومی برای چه کسانی مناسب است؟

هیدروسل می تواند در کیسه بیضه شکل بگیرد اما شما را اذیت نکرده و یا باعث مشکلات پزشکی نمی شود. شما می توانید با مصرف داروهای ضد التهاب با آن مقابله کنید و صبر کنید تا ببینید که آیا تورم فروکش می کند یا خیر. اما اغلب در عرض شش ماه خود به خود از بین می رود.

اگر هیدروسل به اندازه کافی بزرگ شود، ممکن است نیاز به اقدام پزشکی داشته باشد. علائمی که نشان می دهند که ممکن است نیاز به جراحی داشته باشید، عبارتند از:

  • تورم یک سمت از کیسه بیضه
  • درد در یک یا هر دو بیضه.
  • سنگینی ناراحت کننده ناشی از بزرگ شدن کیسه بیضه

آماده  سازی برای جراحی هیدروسل

قبل از جراحی، آزمایشات خون و ادرار انجام می شود. یک دکتر یا پرستار توضیح خواهد داد که این جراحی چگونه انجام می شود و آیا جراح باید برای مدت کوتاهی بعد از جراحی یک لوله را برای تخلیه مایعات، ایمپلنت کند یا خیر. این کار به جلوگیری از عفونت و تجمع مایعات پس از جراحی کمک می کند.

دقت کنید که به پزشک خود درباره تمام داروها و مکمل  های غذایی ای که مصرف می کنید، بگویید. برخی از این ها می توانند باعث آسیب زدن به عملکرد انعقاد طبیعی شده و باعث خونریزی شوند. همچنین پزشک شما باید بداند که آیا نسبت به دارویی آلرژی دارید و یا خونریزی بیش از حد را تجربه کرده اید یا خیر.

چند روز قبل از جراحی، باید از مصرف داروهایی مثل آسپرین(بافرین)، وارفارین(کومادین) و کلوپیدوگرل(پلاویکس) خودداری کنید.

دستورالعمل  های پزشک خود در خصوص خوردن و نوشیدن را دنبال کنید. به احتمال زیاد به شما گفته می شود که حداقل شش ساعت قبل از جراحی چیزی نخورید و ننوشید.

جراحی هیدروسل چگونه انجام می شود؟

هیدروسلکتومی معمولا یک روش سرپایی است. این کار معمولا به بی  هوشی عمومی نیاز دارد، که به این معنی است که در طول جراحی کاملا بی  هوش خواهید بود. یک لوله در گلو قرار می گیرد که تنفس شما را تنظیم می کند.

قبل از جراحی، یک خط تزریق وریدی در بازوی خود خواهید داشت تا مایعات و هر نوع داروی لازم را به بدن برساند.

در یک هیدروسلکتومی استاندارد، جراح یک برش کوچک در کیسه بیضه ایجاد می کند و برای خالی کردن هیدروسل از مکش استفاده می کند.

این کار می تواند به عنوان یک روش حداقل تهاجمی با استفاده از لاپاروسکوپ که یک لوله با یک دوربین کوچک در انتهایش است، انجام شود. این کار به جراح اجازه می دهد که قسمت داخلی کیسه بیضه را بر روی یک مانیتور خارجی ببیند. ابزارهای کوچک را می توان از طریق شکاف کوچکی وارد کرد.

اگر در کیسه بیضه درد وجود داشته باشد، مسکن ها می توانند به تسکین علائم هیدروسل کمک کنند. برخی از موارد با گذشت زمان برطرف خواهند شد. با این حال، گاهی اوقات جراحی مورد نیاز است.

در نوزادان، جراحی بر بستن واژینالیسی که باید قبل از تولد بسته می شده، تمرکز دارد. در مردان بالغ، جراحی ممکن است زمانی انجام شود که تورم بیضه دردآور بوده و هیدروسل به اندازه  ای رشد می کند که بقیه بافت  های تناسلی را تهدید می کند.

جراحی معمولا با بی  هوشی عمومی انجام می شود (به بیمار داروهایی داده می شود تا به خواب برود). بعد از این که بیمار تحت عمل جراحی قرار می گیرد، مراحل زیر انجام می شود:

  • جراح بریدگی کوچکی را بر روی کیسه بیضه یا کشاله ران ایجاد می کند و مایع را از طریق مکش تخلیه می کند.
  • جراح همچنین ارتباط بین حفره شکمی و کیسه بیضه را مسدود می کند.
  • سپس کیسه هیدروسل برداشته می شود و برش بسته می شود.
  • اگر بیمار فتق داشته باشد، جراح احتمالا آن را اصلاح خواهد کرد.

هیدروسل

بهبودی و ریکاوری پس از هیدروسلکتومی

یک هیدروسلکتومی معمولی معمولا حدود نیم ساعت طول می کشد. شما معمولا می توانید همان روز به خانه بروید. اما به فردی نیاز دارید تا شما را به خانه برساند. پزشک می تواند یک لوله کوچک در کیسه بیضه نصب کند تا به مایعات اجازه تخلیه بدهد.

بلافاصله بعد از جراحی، برای بررسی به اتاق ریکاوری خواهید رفت و تا زمانی که برای رفتن به خانه آماده شوید، در آن جا می مانید. اگر دچار بی  هوشی عمومی شدید، ممکن است احساس بی  هوشی و حالت تهوع داشته باشید و ممکن است گلو به دلیل وجود لوله تنفسی درد گرفته باشد.

قرار بعدی برای چند هفته دیگر برنامه  ریزی خواهد شد تا پزشک شما بتواند درمان مناسب و علائم احتمالی عفونت و یا عوارض دیگر را بررسی کند.

در خانه برای چند روز انتظار تورم و درد را داشته باشید. در این زمان کیسه بیضه بسته خواهد شد. استفاده از بیضه بند برای پشتیبانی از بیضه ها باعث کاهش ناراحتی می شود.

در چند روز اول، برای کاهش تورم و درد، برای ۱۰ تا ۱۵ دقیقه بسته  های سرد را بر روی بیضه های خود قرار دهید. اگر ناحیه بانداژ شده پوشیده شده باشد، می توانید دوش بگیرید. اما تا زمانی که زخم التیام پیدا می کند، حمام نکنید، شنا نکنید، یا در وان داغ ننشینید. کیسه بیضه ممکن است تا یک ماه دارای تورم باشد.

در طی دوران بهبودی وزنه  های سنگین بلند نکنید و از ورزش شدید اجتناب کنید. به شما توصیه می شود که تا شش هفته رابطه جنسی نداشته باشید. در حالی که داروهای مسکن را مصرف می کنید، رانندگی نکنید.

جایگزین هایی برای جراحی

قرار دادن سوزن در داخل هیدروسل و بیرون کشیدن سیال جایگزینی برای جراحی است. پس از خارج کردن سیال، پزشک یک ماده شیمیایی را در داخل کیسه تزریق می کند. این کار به جلوگیری از ایجاد دوباره سیال کمک می کند.

در مطالعات اخیر انجام شده بر روی ۲۹ مرد ۵۰ ساله، این روش تا ۸۴ درصد در تصحیح هیدروسل موثر بود. اما ممکن است هیدروسل در عرض چند ماه برگردد و نیاز به دور دیگری از جراحی داشته باشد. جراحی، دارای بیشترین ماندگاری و کمترین احتمال بازگشت مجدد است.

عوارض جراحی هیدروسل

مشکلات بسیار نادر هستند. اگر علائم و یا عفونتی مانند موارد زیر را دیدید، فورا با پزشک خود تماس بگیرید:

  • قرمزی و یا احساس گرما در محل جراحی
  • افزایش درد
  • مایعی با بوی بد که از زخم جراحی ترشح می شود
  • افزایش تورم
  • تب

دیگر عوارض ممکن عبارتند از خونریزی بیش از حد، لخته  های خونی، آسیب نزدیک به بیضه که می تواند بر باروری شما تاثیر بگذارد و مشکلات ناشی از بی هوشی.

هیدروسل

درمان هیدروسل مادرزادی با روش اسکروتال

هیدروسل مادرزادی که از طریق ارتباط بین حفره  های صفاقی و غشا با یک PPV ایجاد  می شود، معمولا به صورت خود به خود در اولین سال زندگی بهبود می یابد. رویکرد استاندارد برای درمان از کشاله ران است؛ این روش شامل آزاد کردن طناب نخاعی از بافت متصل، جداسازی بافت  ها و انعقاد سریعPPV  است. به تازگی، هیدروسلکتومی از طریق یک روش اسکروتال انجام شد و با نرخ موفقیت بالا و همراه با کم  ترین مشکل گزارش شد.

مطالعات دیگر نیز نشان دادند که روش “اسکروتال” جایگزینی برای تصحیح آسیب  های اینگوینواسکروتال می باشد. مزایای این روش، به حداقل رساندن جای زخم به دلیل کوچک بودن برش، کوتاه کردن زمان عمل و حذف هر گونه خطر آسیب عصب ایلیونگوینال به دلیل عدم باز شدن طناب نخاعی است. با این حال، هنگامی که PPV  کافی نیست، خطر بعد از عمل فتق مداوم و یا هیدروسل همچنان نگران  کننده است. ممکن است پس از عمل، افزایش سایز بیضه نیز گزارش شود. و این اتفاق هنگامی رخ می دهد که پیوندهای مجاور به اندازه کافی از هم جدا نباشند.

تا به امروز هیچ گزارشی به مقایسه نتایج جراحی با استفاده از روش سنتی وابسته به کشاله ران و وابسته به کیسه بیضه در بیماران تصادفی نپرداخته است. ما این مساله را در اینجا مورد بررسی قرار می دهیم. تا آنجا که ما می دانیم، این مطالعه اولین آزمایشی تصادفی بالینی است که نتایج دو روش هیدروسلکتومی را در پسرها بررسی می کند.

مراقبت از کودک پس از ارکیوپکسی و جراحی هیدروسل

در پسرها، بیضه  ها شکل می گیرند و در طول چند ماه قبل از تولد به کیسه بیضه وارد می شوند. ارکیوپکسی جراحی ای برای آوردن بیضه ها به داخل کیسه بیضه است. بهبود زخم ها حدود ۲ تا ۳ هفته طول می کشد. انتظار تورم و کبودی روی کشاله ران و بیضه ها را پس از جراحی هیدروسل و ارکیوپکسی داشته باشید. حل شدن بخیه ها نیز ممکن است تا ۳ ماه طول بکشد.

فعالیت

  • به مدت ۲ هفته از شنا کردن و یا حمام آب گرم خودداری کنید.
  • برای ۲ هفته از انجام ورزش های برخوردی، کشتی، یا بازی  های سخت خودداری کنید.
  • برای کمک به کاهش تورم کودکان، از بیضه بند استفاده کنید.
  • کودک شما می تواند زمانی که دیگر دارویی مصرف نمی کند و احساس خوبی دارد، به مدرسه باز گردد. این کار معمولا دو تا سه روز طول می کشد.

مراقبت از زخم

  • تا ۴۸ ساعت پس از جراحی از حمام کردن اجتناب کنید. کودک شما می تواند پس از ۲۴ ساعت حمام کند.
  • ناحیه وسط دو ران و کیسه بیضه را تمیز نگه دارید.
  • ممکن است پزشک از شما بخواهد تا در طول روز، پماد آنتی بیوتیک را بر روی محل برش بمالید.

داروی درد

  • داروی درد موضعی که در طی جراحی به کودک شما داده می شود ۴ تا ۶ ساعت اثر دارد.
  • داروهای غیر مخدر را طبق تجویز برای ۴۸ ساعت اول مصرف کنید، سپس به همان اندازه که مورد نیاز است، مصرف کنید.
  • در صورت تجویز، داروهای مخدری را فقط برای دردهای شدید استفاده کنید.
  • داروها ممکن است باعث یبوست شوند. از ملین برای برطرف کردن این مشکل استفاده کنید.
  • برای کاهش درد و تورم می توانید برای ۱۵ تا ۲۰ دقیقه بر روی سطح بیضه خود از بسته های سرد استفاده کنید.

رژیم غذایی

بعد از جراحی ممکن است معده کودک شما ناراحت باشد. ابتدا، مایعات شفاف مانند چیپس های یخی، را امتحان کنید. سپس، غذاهایی را به او بخورانید، که هضم آن  ها آسان باشد. برای روزهای بعد می توانید از رژیم غذایی عادی استفاده کنید. اگر فرزند شما استفراغ کرد، دوباره به او مایعات رقیق بخورانید و مراحل را طی کنید.

به کلینیک مراجعه کنید

ملاقات پی  گیری کودک با پزشک چند هفته پس از عمل جراحی می باشد.

هیدروسل

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنید؟

  • گسترش قرمزی یا رگه های قرمز به دلیل برش و همراه با تب ۱۰۱.۵ ° F و یا بالاتر از آن
  • بوی ناخوشایند و یا ترشح چرک
  • مشکل عبور ادرار
  • اگر درد با داروهای مسکن هم کنترل نشود
  • تب و لرز شدید
  • اسهال و یا استفراغ مداوم

چه زمانی باید با ارائه دهنده خدمات درمانی خود تماس بگیرم؟

  • کیسه بیضه متورم شده است.
  • تورم بزرگ تر می شود و یا از بین نمی رود.
  • سوالات و یا نگرانی هایی در مورد وضعیت یا مراقبت از خود دارید.

چه وقت باید به دنبال مراقبت فوری بروم؟

پس از وارد آمدن آسیب به بیضه، درد و تورم شدید داشته باشید. شما حق دارید به برنامه تان کمک کنید. درباره وضعیت سلامتی خود و نحوه درمان آن یاد بگیرید. گزینه  های درمان را با ارائه دهندگان مراقبت  های سلامتی مورد بحث قرار دهید تا تصمیم بگیرید که مایل به انجام چه روشی هستید.

شما همیشه حق امتناع از درمان را دارید. اطلاعات بالا فقط جنبه آموزشی دارد. این موارد به عنوان جایگزینی برای توصیه پزشکی برای شرایط فردی یا درمان  های پزشکی نمی باشد. پیش از هر گونه رژیم پزشکی با پزشک خود، پرستار یا داروساز صحبت کنید تا ببینید آیا برای شما ایمن و موثر است یا خیر.

هیدروسل و تاثیر آن بر باروری و بیماری های زمینه ای بیضه

در حالت کلی بیماری هیدروسل خطرناک نیست و اکثرا بر باروری فرد تأثیر منفی نمی گذارد. با این وجود، احتمال دارد هیدروسل با بیماری زمینه‌ای در بیضه مرتبط باشد و موجب عوارض جدی شود. بیماری‌ های زمینه‌ ای بیضه عبارتند از:

۱- عفونت یا سرطان بیضه: عفونت یا سرطان بیضه می توانند موجب کاهش تولید اسپرم شوند.

۲- فتق مغبنی: گیر کردن قسمتی از روده در دیواره ی شکم می‌تواند باعث عوارض خطرناک و کشنده‌ای شود.


در مورد راه های درمان بیماری های سینوس چه می دانید؟ سینوس ها فضاهایی درون استخوان های سر و صورتند که پر از هوا هستند و با لایه ای مخاطی پوشیده شده اند. سینوس ها توسط یک مجرا به بینی متصل می شوند. سینوس ها هوایی که از طریق بینی تنفس می شود را تهویه، گرم و مرطوب می کنند که این عملکرد مهم از ریه ها محافظت می کند. فضاهای سینوسی به رزونانس صدا و محافظت از مغز در برابر ضربه هم کمک می کنند. هر ساله حدودا ۳۷ میلیون انسان در آمریکا به بیماری های مربوط به سینوس دچار می شوند. علاوه بر این، هر ساله مبلغ گزافی برای رهایی از بیماری های مربوط به سینوس هزینه می شود و همین باعث شده که این بیماری ها مشکل بزرگی در نظر گرفته شوند. بیماری های مربوط به سینوس گستره عظیمی را در بر می گیرند و ما در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان، به طور کلی به برخی مفاهیم مربوط به این بیماری ها اشاره خواهیم کرد.

درمان بیماری های سینوس – عملکرد و آناتومی سینوس

سینوس ها حفره هایی تو خالی هستند که فضای داخلی آن ها با غشاء مخاطی پوشانده شده است. انواع مختلفی از سینوس در سر انسان وجود دارد که شامل دو سینوس فکی (ماگزیلاری یا گونه ای)، دو سینوس پیشانی، سینوس اسفنوئید (شب پره ای) و چند سینوس اتموئید (پرویزنی) است. اگر چه در خصوص عملکرد سینوس ها بحث های زیادی وجود دارد اما اکثرا موافقند که سینوس ها در تهویه، گرم و مرطوب کردن هوا موثرند.

سینونس

غشاء مخاطی سینوس ها از میلیون ها موی کوچک تشکیل شده که به آن ها مژک های درون بینی هم گویند. این مژک ها مواد بیگانه را به سمت بیرون هدایت می کنند. اگر غشاء مخاطی ورم کند، این اتفاق می تواند سبب تولید ویروس، قارچ، باکتری و التهاب مزمن شود.

آیا من به بیماری های سینوس دچارم؟

تشخیص التهاب سینوس ها (سینوزیت) معمولا دشوار است و گاهی آن را با التهاب آلرژیک مخاط بینی یا میگرن اشتباه می گیرند. به همین خاطر ملاک هایی برای تشخیص سینوزیت از سایر عارضه ها به وجود آمدند. علائم سینوزیت شامل احساس درد یا فشار در صورت، انسداد بینی، عوض شدن رنگ ترشحات بینی و احساس تغییر در حس چشایی و بویایی هستند. علاوه بر این، سینوزیت شامل علائم جزئی دیگری همچون سردرد، دندان درد، فشار به گوش ها و سرفه نیز هست. معمولا برای تشخیص سینوزیت از آندوسکوپ استفاده می کنند. آندوسکوپ وسیله ای کوچک است که با آن درون بینی را بررسی می کنند. علاوه بر این می توان از سی تی اسکن سینوس هم استفاده کرد تا وجود علائمی مثل ورم و التهاب در سینوس ها و بینی بررسی شوند.

انواع بیماری های سینوس

بیماری های زیادی مربوط به سینوس هستند. بیماری التهاب یا عفونت سینوس ها (سینوزیت) می تواند شامل این دو مورد باشد: سینوزیت حاد و مزمن. سینوزیت حاد رایج ترین نوع سینوزیت است و برای درمان آن و کاهش التهاب در بینی می توان از آنتی بیوتیک استفاده کرد. این نوع عفونت بعد از یک یا دو هفته درمان می شود.

در این نوع سینوزیت از جراحی استفاده نمی کنند مگر این که عوارضی همچون (آسیب به چشم ها، مننژ یا مغز) دیده شوند. سینوزیت مزمن شرایطی است که بیمار در زمان طولانی، مثلا یکسال، با علائم سینوزیت دست و پنجه نرم می کند. برای درمان این مشکل، بیماران باید به مدت طولانی از آنتی بیوتیک و اسپری های استروئیدی بینی و سایر روش های درمانی استفاده کنند.

در صورتی که این روش ها برای درمان موثر نباشند، فرد باید جراحی آندوسکوپی سینوس انجام دهد. انواع دیگری از مشکلات سینوس هستند که به قارچ مربوطند. قارچ ها محیط های گرم و مرطوب را دوست دارند و هنگامی که سیستم دفاعی بدن فرد درست کار نکند یا آسیب ببیند، سینوس ها محیط مناسبی برای رشد قارچ ها می شوند. سینوزیت قارچی می تواند از نوع خفیف باشد که در آن تنها یک نوع قارچ در بدن وجود دارد.

یا می تواند از نوع دیگری باشد که در آن قارچ های زیادی وجود دارند که این نوع سینوزیت قارچی خطرناک تر است. با توجه به نوع قارچ و شدت عفونت، می توان از داروهایی استفاده کرد که ورم را کم می کنند و قارچ را از بدن بیرون می کنند یا می توان جراحی آندوسکوپی سینوس را انجام داد. نوع دیگری از بیماری های مربوط به سینوس همراه با پولیپ بینی اتفاق می افتند.

این پولیپ ها در اثر آلرژی و التهاب به وجود می آیند که می توانند بینی را پر کنند و عملکرد سینوس ها را متوقف کنند. این بیماری می تواند با آسم در ارتباط باشد. پولیپ ها به اسپری های استروئیدی حساسند اما این اسپری ها بیشتر از این که بیماری را درمان کنند ورم ها را از بین می برند. اکثر کسانی که دچار این بیماری هستند برای از بین بردن پولیپ ها به جراحی آندوسکوپی سینوس نیاز دارند.

ایجاد تومور در سینوس ها، اگر چه به ندرت اما مشکلی است که احتمال وقوع دارد. این تومورها می توانند خوش خیم باشند، که در این صورت می توان با جراحی آندوسکوپی سینوس آن ها را برداشت. یا می توانند بدخیم باشند که در آن صورت، همه یا قسمتی از استخوان ماگزیلا و سایر ساختارهای استخوانی را بر می دارند. علائم این تومورها مثل سینوزیت است اما نسبت به درمان مقاومند. تشخیص این تومورها با آندوسکوپی بینی، سی تی اسکن و MRI صورت می گیرد.

سینوزیت شامل التهاب و تورم سینوس هاست. سینوس های سالم با هوا پر شده اند. اما هنگامی که مسدود شوند و با برخی از مایعات پر شوند، زمینه برای رشد میکروب و عفونت فراهم می شود. شرایطی که سبب انسداد سینوس ها می شوند شامل این موارد هستند:

  • سرما خوردگی
  • رینیت آلرژیک که شامل التهاب مخاط بینی است.
  • پولیپ بینی
  • انحراف سپتوم بینی (تیغه میانی)

سینوس

انواع بیماری های سینوس

  • سینوزیت حاد معمولا با علائمی مثل سرما خوردگی شروع می شود. این علائم شامل آبریزش بینی و احساس درد در صورت هستند. که ممکن است به طور ناگهانی شروع شوند و تا ۲ الی ۴ هفته دوام داشته باشند.
  • سینوزیت نیمه حاد معمولا بین ۴ تا ۱۲ هفته طول می کشد.
  • سینوزیت مزمن معمولا ۱۲ هفته یا بیشتر طول می کشد.

گاهی فرد در طول یک سال، چند بار دچار سینوزیت می شود.

چه کسانی دچار سینوزیت می شوند؟

خیلی از افراد! در صورت داشتن علائم زیر، احتمال وقوع سینوزیت در شما بالاست:

  • ورم درون بینی
  • خشکی مجاری بینی
  • پولیپ بینی
  • نقص سیستم ایمنی، یا مصرف داروهایی که عملکرد سیستم ایمنی را ضعیف می کنند.

چیزهایی که می توانند سبب سینوزیت در کودکان شوند شامل این موارد هستند:

  • آلرژی
  • بیماری مسری ای که از کودکان مدرسه و دیگران به کودک منتقل شده باشد.
  • پستانک
  • نوشیدن با بطری در حالی که به پشت دراز کشیده اند.
  • بوی دود سیگار

عفونت و سیگار کشیدن دو عامل اصلی هستند که احتمال سینوزیت در بزرگسالان را بالا می برند.

علائم سینوزیت حاد

علائم اصلی سینوزیت حاد شامل این موارد هستند:

  • احساس فشار یا درد در صورت
  • آبریزش بینی
  • از دست دادن حس بویایی
  • سرفه

علاوه بر این ممکن است این علائم را نیز حس کنید:

  • تب
  • تنفس دشوار
  • خستگی
  • دندان درد

علائم سینوزیت مزمن

  • ممکن است برای ۱۲ هفته یا بیشتر دچار این علائم شوید:
  • احساس درد در صورت
  • انسداد بینی
  • چرک در مجاری بینی
  • تب
  • آبریزش بینی
  • احساس خشکی در مجاری بینی

علاوه بر موارد ذکر شده ممکن است دچار سر درد، تنفس دشوار، دندان درد و احساس خستگی مفرط نیز شوید.

موارد ذکر شده می توانند علائم خیلی از بیماری ها باشند پس در صورت مشاهده این علائم، اول به پزشک مراجعه کنید.

سینونس

درمان بیماری های سینوس

اگر دچار عفونت سینوسی ساده شدید، پزشک ممکن است که استفاده از داروی ضد احتقان و شستشوی بینی با آب نمک را توصیه کند. بدون تجویز پزشک بیش از ۳ هفته از داروی ضد احتقان استفاده نکنید. گاهی پزشک برای ۱۰ الی ۱۴ روز مصرف آنتی بیوتیک را تجویز می کند. علائم سینوزیت با درمان از بین می روند. هوای گرم و مرطوب به درمان سینوزیت مزمن کمک می کند. می توانید از دستگاه بخور استفاده کنید یا در معرض حرارت آب گرم قرار بگیرید. البته نباید آب آن خیلی گرم باشد. کارهای دیگری هم هستند که برای درمان سینوزیت مزمن می توانید آن ها را انجام دهید:

  • با استفاده از کمپرس آب گرم می توانید درد در بینی و سینوس ها را کم کنید.
  • می توانید از قطره های بینی استفاده کنید.
  • داروهای ضد احتقان و برخی قطره ها و اسپری ها می توانند مفید باشند. بیشتر از زمان توصیه شده از این داروها استفاده نکنید.

علاوه بر این می توان از این موارد نیز استفاده کرد:

  • اسپری کورتیکواستروئید بینی می توانند در پیشگیری و درمان التهاب موثر باشد. مثال هایی از این اسپری ها شامل فلوتیکازون، تریامسینولون، بودزوناید، مومتازون، بکلومتازون هستند.
  • کورتیکواستروئید خوراکی یا تزریقی: این داروها برای رهایی از التهاب ناشی از سینوزیت به خصوص در افرادی که دچار پولیپ بینی هستند استفاده می شوند. اگر برای مدت طولانی از کورتیکواستروئید خوراکی استفاده کنید سبب عوارض جانبی جدی می شود.
  • اگر منشاء عفونت ایجاد شده توسط باکتری بوده، مصرف آنتی بیوتیک برای درمان سینوزیت ضروری است.
  • اگر علت وجود سینوزیت آلرژی است، ایمونوتراپی میزان عکس العمل بدن نسبت به برخی مواد آلرژی زا را پایین می آورد و شرایط را بهتر می کند.

در برخی شرایط، پزشک برای درمان استروئید و آنتی بیوتیک را با هم تجویز می کند.

موارد دیگر

  • اگر دچار آلرژی هستید، پزشک آنتی هیستامین تجویز می کند.
  • اگر علت سینوزیت قارچ است، پزشک داروی ضد قارچ تجویز می کند.
  • اگر دچار نقص سیستم ایمنی هستید پزشک داروی ایمنوگلوبولین را تجویز می کند که می تواند با چیزهایی که بدن به آن ها واکنش نشان می دهد مقابله کند.

آیا می توان از بیماری های سینوس پیشگیری کرد؟

هیچ روشی نیست که قطعا از سینوزیت پیشگیری کند اما یک سری موارد می توانند کمک کنند:

خود را از عفونت دور نگه دارید: تا حد امکان با افرادی که سرما خورده اند ارتباط برقرار نکنید. مرتب دستان خود را با آب و صابون بشویید.

اگر درگیر آلرژی هستید آن را کنترل کنید: برای تحت کنترل داشتن علائم، با پزشک خود مشورت کنید. در معرض چیزهایی که به آن ها آلرژی دارید قرار نگیرید.

از کشیدن سیگار و قرار گرفتن در معرض هوای آلوده بپرهیزید: سیگار کشیدن و قرار گرفتن در معرض آلاینده های هوا سبب التهاب ریه ها و مجاری بینی می شود.

از دستگاه تهویه هوا استفاده کنید: اگر هوای خانه تان خیلی خشک است استفاده از دستگاه تهویه هوا می تواند به پیشگیری از سینوزیت کمک کند.

سینونس

اگر بیماری های سینوس درمان نشود چه اتفاقی می افتد؟

از شروع سینوزیت تا پایان آن احساس درد و ناراحتی همراه فرد است. در موارد خیلی نادر سینوزیت درمان نشده می تواند سبب مننژیت، التهاب و عفونت پرده مغزی یا عفونت استخوان شود. درباره نگرانی هایتان با پزشک صحبت کنید.

سینوزیت سبب اختلال در خشک شدن عادی مخاط می شود و همین موجب آبریزش بینی و تولید مخاط اضافی می گردد. به علاوه تنفس از بینی را دشوار می کند و در اطراف چشم احساس ورم به وجود می آید. سینوزیت مزمن می تواند با عفونت همراه باشد که به آن رینوسینوزیت مزمن هم می گویند. این بیماری می توانند هم کودکان و هم بزرگسالان را درگیر کند.

دلایل سینوزیت مزمن

دلایل رایج سینوزیت مزمن شامل این موارد هستند:

پولیپ بینی: پولیپ بینی می تواند مجرای بینی یا سینوس ها را مسدود کند.

انحراف سپتوم: که می تواند راه سینوس ها را مسدود کند و سینوزیت را بدتر کند.

سایر بیماری ها: بیماری هایی مثل فیبروز سیستیک، HIV و بیماری های مربوط به سیستم ایمنی می توانند سبب انسداد راه بینی شوند.

عفونت مجاری تنفسی: عفونت هایی مثل سرما خوردگی که مجاری تنفسی را تحت تاثیر قرار می دهند می توانند سبب التهاب سینوس ها شوند. این عفونت می تواند به خاطر ویروس، باکتری یا قارچ ایجاد شود.

آلرژی هایی همچون تب یونجه: التهاب هایی که همراه با آلرژی اتفاق می افتند می توانند سینوس ها را مسدود کنند.

عوارض جانبی بیماری های سینوس

پس از ابتلا به سینوزیت مزمن، اگر چه به ندرت، احتمال ابتلا به این عوارض جدی وجود دارد:

مشکلات بینایی: اگر عفونت سینوس ها به کاسه چشم برسد می تواند سبب ضعیف شدن چشم یا حتی نابینایی دائمی شود.

عفونت: برخی از افرادی که دچار سینوزیت مزمن هستند دچار التهاب غشاء و مایع اطراف مغز و مننژیت می شوند.

سینوس

 

تشخیص بیماری های سینوس

روش های تشخیص سینوزیت مزمن شامل این موارد هستند:

روش های تصویر برداری:

تصاویری که با سی تی اسکن و MRI گرفته می شوند، جزئیات دقیقی از سینوس ها را نشان می دهند. در برخی شرایط، التهاب و انسداد ایجاد شده عمیق هستند و با آندوسکوپ نمی توان آن ها را بررسی کرد. پس در این شرایط، روش های تصویر برداری گزینه بهتری هستند.

معاینه سینوس ها:

آندوسکوپ که یک لوله باریک با نور است به پزشک این امکان را می دهد که سینوس ها را بررسی کند.

تست آلرژی:

اگر پزشک شک کند که آلرژی سبب ایجاد سینوزیت مزمن شده ممکن است که تست پوستی را پیشنهاد دهد. تست پوستی ابزاری دقیق و بی خطر است که به شما کمک می کند تا ببینید چه آلرژنی سبب ایجاد سینوزیت شده است.

نمونه گیری از مخاط:

وقتی سینوزیت در حال وخیم شدن است و به درمان پاسخ نمی دهد، پزشک با نمونه برداری از مخاط به دنبال دلیل ایجاد بیماری می گردد. برای مثال وجود باکتری یا قارچ می توانند دلیل ایجاد عفونت باشند.

علائم سرطان سینوس پارانازال و سرطان حفره بینی

معمولا تشخیص این سرطان ها به طور اتفاقی صورت می گیرد (در حالی که در حال بررسی سایر مشکلات هستند به این مشکل پی می برند). علائم ممکن این نوع سرطان ها شامل این موارد هستند:

  • انسداد بینی که با گذشت زمان نه تنها جبهتر نمی شود بلکه بدتر هم می شود.
  • احساس درد در بالا یا پایین چشم
  • انسداد یک سمت از بینی
  • ترشحات پشت بینی و حلق
  • خونریزی از بینی
  • کاهش یا از دست دادن حس بویایی
  • بی حسی یا درد در برخی از قسمت های صورت
  • احساس درد در دندان ها
  • تولید مداوم اشک از چشم ها
  • ورم یکی از چشم ها
  • تغییر در بینایی یا از دست دادن بینایی
  • احساس درد یا فشار در گوش ها
  • مشکلات شنوایی
  • سر درد
  • مشکل در باز کردن دهان
  • ورم غدد لنفاوی گردن

داشتن یک یا برخی از علائم بالا لزوما به این معنا نیست که فرد دچار سرطان سینوس پارانازال و سرطان حفره بینی است. خیلی از این علائم بین این بیماری و سایر بیماری ها مشترکند. حتی اگر یکی از علائم بالا را دارید به پزشک مراجعه کنید تا پزشک دلیل آن را پیدا کند و درمان متناسب با آن را در نظر بگیرد. اگر درمانی مثل آنتی بیوتیک جواب نداد، برای معاینه بیشتر نزد پزشک بروید.

سینوس

آیا می توان سرطان سینوس پارانازال و سرطان حفره بینی را زود تشخیص داد؟

متاسفانه این سرطان ها سبب ایجاد علائم چشمگیری نمی شوند که پزشکان بتوانند آن ها را زود تشخیص دهند و درمان کنند. خیلی از علائم سرطان سینوس پارانازال و سرطان حفره بینی بین این بیماری ها و سایر مشکلات یکسان هستند. برای مثال علائم آن ها با علائم عفونت ساده شباهت های زیادی دارند. به همین خاطر است که اکثرا این مشکلات زود تشخیص داده نمی شوند. متاسفانه هنگامی آن ها تشخیص داده می شوند که تنفس را سخت می کنند و سینوس ها را مسدود می کنند. گاهی نیز پس از آن که این بیماری ها به بافت های اطراف یا سایر قسمت های بدن منتشر شدند قابل تشخیص می شوند. اما با این همه می توان سرطان سینوس پارانازال و سرطان حفره بینی را زود تشخیص داد. در صورت داشتن علائم ذکر شده حتما با پزشک تماس بگیرید. چون پزشک باید علت آن را تشخیص دهد و بر اساس آن درمان در نظر بگیرد.

آزمایش سرطان سینوس پارانازال و سرطان حفره بینی

پزشک بیمار را معاینه می کند. اگر به وجود سرطان شک کند، بیمار را نزد متخصص می فرستد و برای اطمینان از او آزمایش هایی می گیرند.

سابقه بیماری و معاینه فیزیکی

پزشک از بیمار درباره این که آیا سابقه بیماری داشته یا نه سوال می پرسد. علاوه بر این ممکن است که پزشک با معاینه فیزیکی علائم این سرطان ها یا سایر بیماری ها را بررسی کند. در طول معاینه، پزشک با دقت بینی و سینوس ها را بررسی می کند تا ببیند علت مشکل از کجاست. پزشک همچنین علائمی مثل بی حسی، درد، ورم و تورم غدد لنفاوی گردن را هم می سنجد. به علاوه تغییرات تقارن صورت و چشم ها را هم بررسی می کند (هر دو طرف باید یک شکل باشند)، تغییرات در بینایی و سایر مشکلات را هم بررسی می کند. از آندوسکوپ هم می توان برای بررسی حفره های بینی استفاده کرد. اگر پزشک فکر کند که ممکن است فرد دچار سرطان سینوس پارانازال و سرطان حفره بینی شده باشد او را نزد متخصص گوش، حلق، بینی می فرستد تا به طور دقیق فرد را معاینه کنند.

آزمایش های تصویر برداری

در آزمایش های تصویر برداری از اشعه X، میدان های مغناطیسی یا دیگر ابزار استفاده می شود تا تصاویری از درون بدن ایجاد شود. آزمایش های تصویر برداری برای تشخیص سرطان سینوسی پارانازال استفاده نمی شوند، اما به دلایل دیگر می توانند مورد استفاده قرار گیرند، مانند:

  • کمک به پیدا کردن تومور در فردی که مشکوک به سرطان است.
  • فهمیدن اینکه آیا یک تومور می تواند بدون ایجاد خونریزی زیاد بیوپسی شود
  • اطلاع از این که سرطان چقدر می تواند گسترش یابد
  • فهمیدن این که آیا تومور می تواند با جراحی خارج شود
  • کمک به فهمیدن این که آیا درمان عمل می کند
  • فهمیدن این که آیا سرطان بعد از درمان دوباره بر می گردد

اشعه X

اشعه X می تواند هر مایع یا توده ای که در سینوس ها وجود دارد را نشان دهد (آنها باید با هوا پر باشند). اشعه X نشان می دهد که یک چیزی غلط است، اما ممکن است این مشکل تومور نباشد. بیشتر اوقات، اشعه ایکسی که وارد سینوس ها می شود اگر غیرطبیعی باشد به معنای عفونت است. اشعه X اغلب برای سینوس استفاده نمی شود چون بسیاری از دکترها به جای آن استفاده از توموگرافی کامپیوتری(سی تی اسکن) را ترجیح می دهند. اگر در شما سرطان سینوسی پارانازال تشخیص داده شده است، ممکن است از اشعه X برای قفسه سینه تان استفاده شود تا پزشک تشخیص دهد که آیا سرطان به شش هایتان گسترش یافته یا نه. گسترش سرطان به شش ها رایج ترین مکان گسترش، پس از غدد لنفاوی است.

سی تی اسکن (توموگرافی کامپیوتری)

در سی تی اسکن از اشعه X استفاده می شود تا تصاویر سه بعدی دقیقی از داخل بدن به دست آید. این آزمایش برای شناخت سرطان های حفره بینی و سینوس های پارانازال بسیار مفید است. جزئیات استخوانی به خوبی روی سی تی اسکن نمایان می شوند. از سی تی اسکن قفسه سینه استفاده می کنند تا ببینید که آیا سرطان به شش ها گسترش یافته است یا نه. بر خلاف اشعه X، سی تی اسکن تصاویر دقیقی از بافت های نرم و اندام های بدن ایجاد می کند.

MRI (تصویربرداری رزونانس مغناطیسی)

در MRI به جای اشعه X از امواج رادیویی و مغناطیس قوی استفاده می شود تا تصاویری از داخل بدن ایجاد شود. MRI در بررسی سرطان های حفره بینی و سرطان سینوسی پارانازال بسیار موثر است. MRI در شناخت این که تغییر ایجاد شده در سینوس به صورت مایع است یا تومور، نسبت به سی تی اسکن بهتر عمل می کند. MRI می تواند به پزشک کمک کند که تفاوت بین تومور سرطانی و غیر سرطانی را تشخیص دهد. همچنین می تواند نشان دهد که آیا تومور می تواند در نزدیکی بافت های نرم، مانند چشم، مغز یا رگ های خونی گسترش یابد یا نه. سی تی اسکن و MRI، هر دو کمک می کنند که سرطان های حفره بینی و سینوسی پارانازال را پیدا کنیم و بیشتر درمورد آنها بیاموزیم. برای مثال، سی تی اسکن می تواند نشان دهد که آیا سرطان درون استخوان رشد می کند یا خیر ولی MRI می تواند اندازه و نوع سرطان را نشان دهد و هر دو می توانند نشان دهند که آیا سرطان به غدد لنفاوی گردن گسترش می یابد یا خیر.

سینوس

تشخیص بیماری های سینوسی با پت اسکن (توموگرافی گسیل پوزیترون)

در پت اسکن از یک نوع قند رادیواکتیو استفاده می شود که به داخل خون تزریق می شود (چون سلول های سرطانی نسبت به سلول های عادی مقدار بیشتری گلوکز استفاده می کنند پس بیشتر قند رادیواکتیو را جذب می کنند). سپس از یک اسکنر مخصوص استفاده می شود تا تصاویری از محل هایی در بدن که رادیواکتیویته جمع شده است را ایجاد کند.

پت اسکن اغلب به همراه سی تی اسکن انجام می شود و در آن از یک دستگاه استفاده می شود که می تواند هر دو اسکن را در یک زمان انجام دهد. این ویژگی باعث می شود که پزشک بتواند مناطق دارای رادیواکتیویته بالاتر را روی پت با تصاویر دقیق از سی تی اسکن مقایسه کند. با وجود این که این سرطان ها به ندرت گسترش می یابند،

یک پت اسکن اطلاعات مفیدی درمورد کل بدن می دهد. پت اسکن ممکن است برای بررسی مناطق احتمالی گسترش سرطان استفاده شود، به خصوص اگر سرطان پیشرفته تر است (به این معنا که بزرگ تر است و احتمال گسترش آن بیشتر است).

تشخیص بیماری های سینوسی با بیوپسی

بیوپسی فرایندی است که در آن پزشک یک تکه کوچک از بافت را (به عنوان نمونه) خارج می کند تا آن را با میکروسکوپ بررسی کند. این تنها راه است برای اطمینان از اینکه بیمار سرطان سینوس پارانازال دارد. اگر سرطان شناخته شد، آزمایش دادن در آزمایشگاه می تواند نوع سرطان و سرعت رشد و انتشار آن را تشخیص دهد.

این اطلاعات نیاز است تا به انتخاب بهترین درمان کمک کند. زمانی که پزشکان تصمیم می گیرند در کجا و چگونه یک بیوپسی انجام دهند، با دقت مکان تومور و رگ های خونی اطراف آن را بررسی می کنند. اغلب، بیوپسی ها در مطب پزشک انجام می شوند و داروهایی برای بی حسی محل استفاده می شود.

اگر تومور در جایی است که دسترسی به آن دشوار است یا ممکن است خونریزی زیادی به دنبال داشته باشد، بیوپسی در اتاق عمل انجام خواهد شد. انواع زیادی از بیوپسی ها می توانند برای سرطان سینوس پارانازال استفاده شوند.

بیوپسی آسپیراسیون سوزنی ظریف (FNA)

در این نوع بیوپسی، پزشک یک سوزن نازک، درست در یک تومور یا غدد لنفاوی قرار می دهد تا سلول ها یا چند قطره از مایع آن را خارج کند. ممکن است پزشک این کار را ۲ یا ۳ بار تکرار کند تا چند نمونه بگیرد سپس سلول ها را زیر میکروسکوپ بررسی می کند تا ببیند که آیا شبیه سرطان هستند. بیوپسی FNA اغلب برای بیمارانی با غدد لنفاوی متورم در گردن استفاده می شود. در این بیماران، بیوپسی FNA نشان می دهد که تورم گره لنفاوی به دلیل سرطان است یا واکنشی به یک عفونت است.

تشخیص بیماری های سینوسی با بیوپسی های انسیالیزه و اکسینال

این انواع بیوپسی با یک جراحی جزئی، بیشتر تومور را خارج می کنند و رایج ترین نوع بیوپسی ها برای استفاده در بینی و تومورهای سینوسی پارانازال هستند. بیوپسی تومور های موجود در بینی ممکن است با استفاده از ابزارهای مخصوصی که درون بینی قرار داده می شوند انجام شود. بیوپسی تومورهایی که در عمق جمجمه قرار دارند ممکن است به فرایند های پیچیده تری نیاز داشته باشد. برای یک بیوپسی انسیالیزه، جراح قسمت کوچکی از تومور را برش می زند. برای یک بیوپسی اکسینال، کل تومور خارج می شود. در هر دو مورد، نمونه بیوپسی برای آزمایش کردن به آزمایشگاه فرستاده می شود.

سینوس

آندوسکوپی در مقایسه با بیوپسی باز

برای تومورهایی که در عمق جمجمه قرار دارند، چگونگی انجام بیوپسی به مکان و بزرگی تومور بستگی دارد.

بیوپسی آندوسکوپ:

برای رسیدن به تومورهای که در عمق مجاری بینی قرار دارند از آندوسکوپ استفاده می شود که یک لوله نازک و انعطاف پذیر است. ابزارهای جراحی بلند و نازک می توانند از طریق آندوسکوپ رد شوند تا یک نمونه بیوپسی بگیرند.

بیوپسی باز (جراحی):

برای تومورهای داخل سینوس ها، پزشک ممکن است از طریق پوست نزدیک بینی و استخوان های زیرین برشی ایجاد کند تا به آنها برسد.

بی حسی برای بیوپسی ها

بی حسی، استفاده از داروها برای کمک به کنترل درد در طول روند درمانی است. نوع بی حسی استفاده شده به چگونگی انجام بیوپسی بستگی دارد. بی حسی موضعی اغلب برای بیوسپی انسیالیزه یا بیوپسی سوزنی استفاده می شود. داروها می توانند به پوست و در نزدیکی بافت ها تزریق شوند یا درست در بینی قرار داده شوند تا منطقه را تا زمانی که بیوپسی انجام شود بی حس کنند. استفاده از آرام بخش (که باعث می شود شما خیلی خواب آلود شوید) یا بی هوشی عمومی (که باعث می شود شما در یک خواب عمیق فرو روید) ممکن است برای بیوپسی آندوسکوپی نیاز باشد.

درمان بیماری های سینوس با جراحی آندوسکوپی سینوس

در شرایطی که مصرف دارو و سایر درمان ها تاثیری ندارد می توان از جراحی آندوسکوپی سینوس استفاده کرد. برای این جراحی، پزشک از یک ابزار لوله‌ ای که در سرش دارای نور است ‌(آندوسکوپ) استفاده می کند تا سینوس ها را معاینه کند. با توجه به این که منبع انسداد چه بوده، پزشک از ابزار مختلفی برای برداشتن بافت یا پولیپی که سبب انسداد شده است استفاده می کند.

عفونت قارچی

درمان های خانگی بیماری های سینوس

موارد خفیف سینوزیت می توانند در خانه و بدون نیاز به مراجعه به دکتر درمان شوند. این درمان ها درد را کاهش می دهند، سینوس ها را باز می کنند و به آنها اجازه ی تخلیه شدن می دهند.

درمان های خانگی برای بیماری های سینوسی شامل موارد زیر است:

  • شستشوی بینی: به عنوان شستشوی سینوس هم شناخته می شود، این روند خانگی شامل شستشو و تمیز کردن مجاری بینی با آب نمک یا محلول سالین است.
  • کمپرس گرم: استفاده از یک کمپرس گرم روی مناطق تحت تاثیر صورت می تواند ورم و درد را تسکین دهد.
  • داروی مسکن: این داروها می توانند علائم درد و تب را کاهش دهند.
  • استنشاق بخار: تنفس در هوای مرطوب می تواند گرفتگی سینوس را بهبود بخشد. تنفس بخار حاصل از یک کاسه آب داغ با چند قطره اسانس منتول یا روغن اکالیپتوس می تواند به باز کردن سینوس ها کمک کند. اسانس های روغنی نباید به طور مستقیم استفاده یا خورده شوند.
  • قرص ها و اسپری های ضد احتقان: این قرص و اسپری ها می توانند ورم را کاهش دهند و به سینوس ها اجازه تخلیه شدن دهند. بیماران نباید بیشتر از ۳ روز اسپری استفاده کنند.
  • آبرسانی و استراحت: نوشیدن مایعات به طور مرتب و خودداری از فعالیت بیش از حد می تواند به کاهش علائم سینوزیت کمک کند.
  • استراحت کنید: این کار به بدن این امکان را می دهد که با التهاب بجنگد و سریع تر بهبود پیدا کند.
  • سینوس ها را مرطوب نگه دارید: یک کاسه آب تقریبا گرم آماده کنید، سپس یک حوله روی سر خود بکشید و بخور آب گرم بگیرید. صورت خود را با فاصله مناسبی از آب گرم نگه دارید. علاوه بر این می توانید دوش آب گرم بگیرید. هوای گرم و مرطوب تنفس کنید تا از درد رها شوید و به خشک شدن مخاط کمک کنید.


در مورد عمل زیبایی گوش چه می دانید؟ در پزشکی به عمل زیبایی گوش ، عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی گفته می شود. این جراحی،برای رفع عیوب گوش بکار گرفته می شود و فرمی زیباتر به چهره شما می دهد. آیا می دانید عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی چه عوارضی دارد و چگونه انجام می شود؟ اگر گوش های شما بد شکل، نامتناسب و یا دارای برآمدگی هستند، عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی یک راه امن و مستقیم برای برقراری تعادل بین اجزای صورت تان می باشد. در این مقاله از بخش زیبایی و پزشکی موزیک دان به بررسی عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی می پردازیم.

عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی چیست؟

بسیاری از افراد از درجه اهمیت تاثیر گوش ها بر هماهنگی و تقارن چهره بی خبرند و آن را بی اهمیت می شمارند. کادربندی ویژگی های صورت می تواند بهترین جنبه های ظاهری ما را برجسته کرده و یا به طور قابل توجهی از آنها بکاهد. حتی انجام تنظیمات جزئی در گوش می توانند اثر قابل توجهی داشته باشند، و صورت را زیباتر و متناسب تر جلوه دهند.

جراحی زیبایی گوش

عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی که به تغییر شکل گوش نیز معروف است، یک عمل جراحی موثر برای کسانی است که از نقص های مادرزادی و یا زیبایی رنج می برند. این یکی از قدیمی ترین روش های جراحی زیبایی در جهان است که مبدا آن به سال ۶۰۰ قبل از میلاد مسیح برمی گردد و یکی از معمول ترین و امن ترین روش های جراحی است.

عمل جراحی، ساده است و معمولا بین ۴۵ دقیقه تا یک ساعت برای هر گوش طول می کشد. یک برش در امتداد خط طبیعی پوست صورت (در محلی که گوش به سر متصل می شود)، ایجاد می ‎شود. در برخی موارد (برای مثال، اگر فرد دارای ماکروتیا باشد؛ هنگامی که گوش بزرگ تر از اندازه طبیعی می باشد) برای رسیدن به ظاهر مورد نظر، غضروف و پوست اصلاح می شود.

اکثر روش های عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی با هدف اصلاح گوش های برجسته (که تقریبا ۵ % از افراد را شامل می‎ شود)، انجام می شود. برای آن هایی که دارای میکروتیا (گوش رشد نکرده، یا عدم وجود گوش)، هستند، گوش، بازسازی می شود. برای افرادی که تحت جراحی تغییر شکل گوش قرار می گیرند، غضروف به شکل مطلوب تری اصلاح می شود و در محلی با بخیه های دایمی ایمن می شود. با الصاق کردن گوش، هیچ غضروفی حذف نمی شود، اما گوش به عقب گیر داده می شود، تا غضروف در موقعیت جدید خود باقی بماند.ذبازیابی معمولا بین یک تا چند هفته طول می کشد و با عوارض جدی کمی همراه است.

عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی برای کودکان

عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی عموما در کودکانی با محدوده سنی ۵ سال که گوش هایشان به طور کامل رشد می کنند، انجام می شود تا به آنها کمک کند تا خود را با مدرسه وفق دهند و نسبت به شرایط خود آگاهی کمتری داشته باشند.

دکتر دیوید سفنبرگ، جراح پلاستیک برجسته مقیم شهر نیویورک می گوید: ” یکی از چیزهای گیج کننده که والدین با آن مبارزه می کنند، این است که این نوع جراحی بیهوده است، یا صرفا جنبه زیبایی دارد.”

در عوض، عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی باید به عنوان یک فرآیند ترمیمی در نظر گرفته شود که ویژگی های ظاهری را به حالت عادی باز می گرداند و مخالف افزایش آن است. مطالعه ای در سال ۲۰۱۴ نشان داد که کودکانی که تحت جراحی اصلاحی عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی قرار گرفته اند کاهش قابل توجهی در اضطراب، افسردگی، مشکلات رفتاری و پرخاشگری را تجربه کرده اند.

عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی برای بزرگسالان

جراحی گوش به طور فزاینده ای در میان بزرگسالانی که مدت های مدید در مورد گوش های برجسته خود احساس ناراحتی می کرده اند و اغلب به خاطر ظاهرشان، سال ها خجالت می کشیدند، متداول است. بهبود زیبایی شناسی باعث می شود که گوش ها تقارن صورت را افزایش دهند و نتایج برای یک عمل جراحی نسبتا کوچک با زمان بهبودی کم، می تواند قابل توجه باشد.

به طور کلی، جراحی زیبایی اعتماد به نفس فرد را افزایش می دهد و می تواند تاثیر قابل توجهی بر دیدگاه فرد در زندگی و نحوه تعامل او با دیگران داشته باشد. عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی به بیماران اجازه می دهد تا از چیزهای زیادی مانند جمع کردن مو در پشت سر، لذت ببرند.

یک مطالعه انجام شده توسط انجمن آمریکایی جراحی پلاستیک، اشاره کرد که ۹۵.۲ % از بیماران از این جراحی راضی بوده اند. نتایج جراحی تا آخر عمر پایدار هستند.

آیا من کاندید مناسبی برای عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی هستم؟

بهترین کاندیداها برای عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی کودکان بین سنین ۴ تا ۱۴ سال هستند. کودکان غضروف گوش بسیار نرمی دارند که می تواند به آسانی تغییر یابد. به طور کلی توصیه می شود که افراد در سنین پایین تحت این عمل جراحی قرار گیرند تا از ایجاد اعتماد به نفس و خودآگاهی پایین که می تواند ناشی از آزار و اذیت ایجاد شده در مدرسه باشد، در امان باشند.

در حالی که بزرگسالان نیز می توانند از فواید اصلاح یا تغییر شکل گوش لذت ببرند، اما غضروف گوش بالغ سخت تر است و ممکن است به آسانی تغییر نکند. با این وجود، بزرگسالان هنوز هم می توانند با انجام عمل جراحی از نتایج عالی لذت ببرند.

اگر در مورد گوش های خود، یکی از نگرانی های زیر را داشته باشید، می توانید از مزایای این عمل جراحی بهره مند شوید:

  • بیرون زدگی یا وجود گوش های بزرگ (ماکروتیا)
  • لاله گوش کشیده یا دراز
  • گوش های گل کلمی (به عنوان نتیجه آسیب دیدگی)
  • گوش های شلنگی (که در آن لبه بیرونی غضروف به پایین خم می شود و مسطح به نظر می رسد)
  • گوش های بد شکل و نافرم
  • گوش های کوچک یا رشد نیافته (میکروتیا)
  • گوش هایی که با بقیه صورت نامتناسب است
  • گوش های آسیب دیده و یا نافرم (در نتیجه آسیب دیدگی)
  • نرمه گوش پیمانه ای ناشی از اصلاح بدن.

رزرو قرار مشاوره با یک جراح، بهترین راه برای تعیین این که آیا شما کاندیدای خوبی برای عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی هستید یا خیر و اینکه چگونه جراحی می تواند به شما کمک کند، است. چه کسانی از بهترین نتایج و موفقیت در جراحی لذت می برند:

  • نگرش مثبتی دارند و دیدگاه واقع گرایانه تری نسبت به آنچه عمل جراحی می تواند به آن ها بدهد، دارند.
  • وضعیت سلامتی شان خوب است. عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی تحت یک بی هوشی عمومی یا موضعی انجام می شود. سلامت بالا به مقاومت در برابر اثرات بی حسی کمک می کند و بهبودی سریع را تسهیل می کند.
  • افراد غیر سیگاری. سیگار کشیدن می تواند مانع روند بهبودی شود و حتی امکان تحریک نکروز (مرگ پوست) نیز وجود دارد.

انتخاب یک جراح

انتخاب جراح مناسب برای انجام جراحی گوش، تصمیمی است که باید به دقت مورد توجه و تحقیق قرار گیرد.

اعتبار جراح را بررسی کنید

یکی از قوی ترین شاخص های مهارت جراح و امنیت بیمار، صدور گواهی نامه هیئت جراحان است. جراحانی که مدرک جراحی پلاستیک (ABPS)را دارند، تحت آموزش تخصصی حرفه ای قرار گرفته اند و ملزم هستند که به طور منظم دوره های ایمنی بیمار را بگذرانند.

علاوه بر این، آن ها باید با آخرین یافته ها و تکنیک ها در حوزه تخصص خود آشنا باشند. پیدا کردن یک جراح که دارای گواهی معتبر است، کیفیت جراحی شما را تضمین می کند. از این که از جراح بخواهید که اعتبارنامه خود را به شما نشان دهد، نترسید. عضویت در سازمان های حرفه ای، مانند جامعه آمریکایی جراحان پلاستیک، نیز توانایی حرفه ای جراح را نشان می دهد، چون لازم است که اعضا، سطح خاصی از تجربه را داشته باشند و استانداردهای بالایی را بگذرانند تا واجد شرایط عضویت شوند.

یک جراح را که متخصص جراحی گوش است انتخاب کنید

همانطور که در بالا ذکر شد، انواع مختلفی از جراحی های گوش وجود دارد که به گستره ای از مسائل زیبایی یا ساختاری می پردازند. در حالی که بسیاری از جراحان ممکن است قادر به انجام روش های ساده تر از قبیل الصاق گوش باشند، اما همه جراحان تخصص لازم برای انجام روش های پیچیده تری مانند بازسازی برای درمان میکروتیا را ندارند. جراحی را پیدا کنید که در نوع خاصی از درمان که به آن نیاز دارید، تخصص داشته باشد.

مطمئن شوید که اولین مشاوره تان با جراح است

در برخی از کلینیک ها، اولین فردی که با شما صحبت می کند، مشاور یا نماینده جراحی است که جراحی را انجام می دهد. این فرد اغلب تنها قادر به ارائه مشاوره عمومی و یا طرح کلی در مورد جزئیات جراحی شما خواهد بود. اصرار کنید که با جراح اصلی ای صحبت کنید که در اولین مشاوره تان با شما کار خواهد کرد، زیرا جراح می توانید توضیح مفصلی از این روش و آنچه در انتظار شماست، ارائه دهد.

مطمئن شوید که با جراحی خود احساس راحتی می کنید

مطمئن شوید که با جراح احساس راحتی دارید. به خصوص اگر جراح جراحی را بر روی فرزند شما انجام می دهد، این امر مهم تر می شود. کودک شما قبل از جراحی باید جراح را ملاقات کند تا بداند که چه کسی در روز جراحی بر روی او عمل را انجام می دهد، زیرا این کار به تسکین هر گونه ترس یا نگرانی کمک خواهد کرد. جراح باید شما را وادار کند که احساس راحتی کنید تا سوالاتی بپرسید و آن ها را در ذهن خود حل کنید. او همچنین باید آشکار و صادقانه، در مورد هر گونه خطرات و یا مشکلاتی که ممکن است در نتیجه عمل جراحی پیش بیاید، با شما صحبت کند.

از پزشک درخواست دیدن عکس های قبل و بعد از عمل بیمارانش را داشته باشید

عکس های قبل و بعد از جراحی بیماران سابق، یک منبع ارزشمند از شناخت در مورد مهارت جراح تان فراهم می کند. علاوه بر این، آنها همچنین یک نقطه مرجع واقع گرایانه در مورد نتایجی که شما می توانید به آن امید داشته باشید، ارائه می دهند. با این حال، مهم است به یاد داشته باشید که اگر چه آنها مفید هستند، اما نمی توانند تضمین کنند که شما نتیجه مشابهی را خواهید داشت.

عمل زیبایی گوش

اولین جلسه مشاوره شما: سوالاتی که باید بپرسید

اولین ملاقات با جراح، هم می تواند یک تجربه اعصاب خرد کننده و هم هیجان انگیز باشد. دانستن اینکه باید انتظار چه چیزی را داشته باشید می تواند به شما کمک کند تا آمادگی پیدا کنید و ترس کمتری داشته باشید.

جراح ابتدا شما را به عنوان یک نامزد مناسب برای عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی ارزیابی می کند، شکل، اندازه و موقعیت گوش های شما را ارزیابی می کند تا انواع تغییرات ممکن را تعیین کند. جراح هر دو گوش را معاینه می کند (حتی اگر یکی از گوش ها نیاز به جراحی داشته باشد). برخی از جراحان از گوش ها و صورت شما عکس می گیرند.

تاریخچه پزشکی شما، از جمله اطلاعاتی درباره هر نوع جراحی قبلی، تاریخچه و ارائه شرایط پزشکی، آلرژی ها و داروهایی که در حال حاضر مصرف می کنید، نیز مورد بحث قرار خواهد گرفت.

پرسیدن سوالات مناسب از پزشک تان به این معنی است که اولین جلسه مشاوره شما عاقلانه و مفید بوده است و به شما قدرت می دهد تا اعتماد به نفس بیشتری داشته باشید و از پیامدهای جراحی، انتخاب ها و نتایج خود آگاه باشید.

بیمارانی که به طور فعال تحقیق می کنند و در مشاوره شرکت می کنند، از نتایج بهتری برخوردارند، زیرا اغلب انتظارات واقع گرایانه تری دارند. در اینجا لیستی از سوالاتی که ممکن است در اولین جلسه مشاوره جراحی عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی مفید باشد، آورده شده است:

  • آیا من نامزد خوبی برای عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی هستم؟
  • به طور واقع بینانه می توانم انتظار چه نتایجی را داشته باشم؟
  • آیا عکس های قبل و بعد از جراحی بیماران قبلی موجود است؟
  • کدام روش برای نیازهای شخصی من مناسب تر است؟
  • آیا در اثر جراحی آثار مشهودی وجود خواهد داشت؟
  • هزینه جراحی چقدر است؟
  • بیمه من این جراحی را پوشش می دهد؟
  • چه مدت زمانی برای بهبودی لازم است، و چه زمانی می توانم فعالیت های روزمره را از سر بگیرم؟
  • آیا هیچ خطر یا مشکلی در رابطه با این روش وجود دارد؟
  • آیا به عمل جراحی و یا درمان های اضافی نیاز دارم؟

هزینه عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی

عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی یک روش جراحی است که اغلب نیازمند یک برنامه درمانی اختصاصی برای نیازهای خاص بیمار است. در نتیجه، هزینه، بسته به نوع عمل جراحی انجام شده (کاهش، بازسازی، تغییر شکل یا الصاق) متفاوت است. بهترین راه برای به دست آوردن یک ایده از هزینه ای که می توانید انتظار پرداخت آن را داشته باشید این است که با یک جراح مشورت کنید.

در سال ۲۰۱۵، میانگین هزینه گزارش شده توسط انجمن جراحان پلاستیک آمریکا ۲،۹۶۵ دلار بود. با این حال، این مبلغ تنها هزینه جراح را شامل می شود. به طور کلی، زمانی که تمام هزینه های اضافی اعمال می شود، باید حدود ۵۰۰۰ دلار پول پرداخت کنید.

عوامل دیگری نیز وجود دارند که بر هزینه تاثیر می گذارند:

تجربه و صلاحیت جراح

جراحان ویژه با اعتبار عالی، تجربه گسترده و شهرت بالا در جامعه جراحان زیبایی، اغلب قیمت های بالاتری را برای خدمات خود در نظر می گیرند. بسیاری از بیماران با انجام عمل در زیر دستان یک متخصص کارآزموده احساس راحتی بیشتری دارند. برای این آرامش ذهن، شما باید انتظار پرداخت هزینه بیشتری را داشته باشید. با این حال، فکر نکنید که جراحان گران تر، لزوما بهتر هستند. جراح خود را براساس آموزش و تجربه اش انتخاب کنید.

مکانی که جراحی انجام می شود

هزینه روش های عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی با توجه به موقعیت جغرافیایی فرق می کند. کلینیک های موجود در کلان شهرهای بزرگ ممکن است بیشتر از شهرهای کوچک هزینه بر باشند. برخی از بیماران به کلینیک های خارج از کشور مراجعه می کنند زیرا قیمت گذاری رقابتی را پیشنهاد می کنند، با این حال، هزینه های دیگری نیز وجود دارد که باید در نظر گرفته شود: سفر، مسکن و عدم قطعیت در مورد صلاحیت یا استانداردهای جراحان.

گستره عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی انجام شده

عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی اصطلاحی است که گستره ای از روش های مربوط به جراحی گوش را پوشش می دهد. تفاوت معنی داری بین اصلاح گوش های بزرگ و اصلاح گوش تغییر شکل داده شده، وجود دارد: هر عمل نیازمند مجموعه ای متفاوت از مهارت ها و زمان بندی متفاوتی است. درمان های مکرر نیز به معنای هزینه های بالاتر هستند.

هزینه های اضافی برای جراحی

بی هوشی یا آرام بخش، استفاده از تسهیلات جراحی، پیگیری مشاوره، مراقبت پیش و پس از درمان، دارو و سایر هزینه های متفرقه، همگی باید در هزینه نهایی درمان شما در نظر گرفته شوند. این هزینه های اضافی گاهی می تواند به چندین هزار دلار برسد.

تامین مالی و بیمه جراحی گوش

به نظر می رسد که پرداخت هزینه های جراحی گوش و به خصوص اگر یک جراح معروف و با تجربه اولویت شما باشد، از توان برخی از بیماران خارج است. با این حال، اگر شما یا کودک تان، به خاطر گوش های برجسته و یا نافرم خود، احساس ناراحتی دارید، فواید انجام عمل جراحی می تواند هزینه آن را به یک چشم انداز مفید تبدیل کند.

بسیاری از جراحان برنامه های پرداختی را پیشنهاد می کنند که در آن هزینه کلی می تواند به صورت اقساط و یا دیگر گزینه های تامین مالی پرداخت شود. در برخی موارد، هزینه درمان را می توان با بیمه جبران کرد. اگر عمل جراحی برای اصلاح شکل نافرمی یا ناهنجاری مادرزادی انجام شود، تامین کننده بیمه سلامت شما ممکن است برای جراحی گوش، خدمات بیمه ارائه کند. در اغلب موارد، بیمه دستورالعمل هایی را که برای اصلاح آسیب های ناشی از ضربه یا دلایل زیبایی انجام می شود، پوشش نمی دهد.

اگر به دنبال پوشش جزئی یا کامل هزینه جراحی گوش خود باشید، تماس با عرضه کننده بیمه برای اطلاع از روش های های تحت پوشش، مفید است. شرکت بیمه معمولا نیازمند نامه ای از جراح در مورد پرونده شما و هدف از روند کار است.

عمل زیبایی گوش

اقدامات لازم قبل ازجراحی زیبایی گوش یا عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی

همانند تمام روش های جراحی، این روش نیز برای تضمین بهترین نتیجه، نیاز به آماده سازی پیش از جراحی دارد. جراح شما یک چک لیست از دستورالعمل پیش از عمل و توصیه های مفید در هفته های منتهی به جراحی را به شما ارائه می کند.

اینها برخی از نکاتی هستند که به احتمال زیاد تحت پوشش قرار خواهند گرفت:

انجام آزمایش های اجباری پیش از جراحی

در برخی موارد، ممکن است جراح شما قبل از جراحی نیاز داشته باشد تا تست های پزشکی مختلفی را بر روی شما انجام دهد. اگر این آزمایشات برای شما تجویز شد، دقت کنید که حتما پیش از انجام جراحی، آن ها را انجام دهید.

اگر سیگاری هستید، حداقل شش هفته پیش از جراحی سیگار را کنار بگذارید

سیگار کشیدن می تواند به طور جدی توانایی بدن برای التیام را مهار کند و در برخی موارد حتی می تواند منجر به نکروز (مرگ پوست در محل جراحی) شود که این می تواند منجر به یک دوره بازیابی طولانی شود. پیش از عمل جراحی، ترک سیگار الزامی است. برنامه های زیادی وجود دارند و خدمات پشتیبانی نیز در دسترس شما قرار دارند تا به شما کمک کنند تا سیگار را کنار بگذارید.

از مصرف داروهای رقیق کننده خون اجتناب کنید

آسپرین، داروهای ضد التهاب و مکمل های گیاهی می توانند احتمال خونریزی شدید را افزایش دهند. شما باید در هفته های پیش از جراحی از مصرف این داروها و مکمل ها اجتناب کنید. اگر در مورد دارویی که مصرف می کنید، مطمئن نیستید، لازم است که با جراح خود بررسی کنید تا ببینید که آیا مصرف آن دارو صحیح است و یا آیا گزینه های جایگزینی در دسترس هستند یا خیر.

یک سبک زندگی سالم را انتخاب کنید

در هفته های منتهی به جراحی، غذای سالم و مغذی بخورید، مقدار زیادی آب بنوشید، ورزش کنید و استرس را به حداقل برسانید. حفظ سلامت عمومی در جراحی عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی به این معنی است که بدن شما آماده جراحی و بی هوشی با خطرات کم و دوره بهبودی کوتاه می باشد.

برای دوره بهبودی خود برنامه ریزی کنید

براساس پیش بینی جراح تان از طول دوره بهبودی مورد انتظار، اطمینان حاصل کنید که مرخصی کافی از محل کارتان را درخواست کرده اید (گاهی اوقات کمی بیشتر از آن که فکر می کنید به استراحت نیاز دارید). دقت کنید که در حالی که در خانه بهبود پیدا می کنید، همه ی چیزهایی که نیاز دارید را داشته باشید: وعده های غذایی سالم، آنتی بیوتیک و تمیز کننده فوم برای استحمام محل جراحی.

به شما آموزش داده خواهد شد که از نیمه شب قبل از جراحی، هیچ چیز – مایعات یا جامدات- مصرف نکنید. آخرین وعده غذایی ای که قبل از جراحی می خورید خیلی سبک است. زمانی که دندان های خود را مسواک می زنید، از نوشیدن آب خودداری می کنید. حتی یک جرعه آب غیر عمدی نیز می تواند منجر به لغو جراحی شما شود. این به این دلیل است که هر چیز هضم نشده در معده، می تواند خطر خفگی را در هنگام بی هوشی افزایش دهد.

صبح روز عمل، به خوبی حمام کنید و اطمینان حاصل کنید که پوست شما تمیز و عاری از هر نوع لوسیون، عطر و یا کرم است. لباس های راحت بپوشید و دقت کنید که برای داشتن آرامش کافی، در زمان مناسب در بیمارستان یا اتاق عمل حاظر شوید.

اکثر عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی ها به صورت سرپایی در یک ساختمان یا درمانگاه انجام می شوند. هنگامی که برای جراحی آماده شدید، با توجه به روش درمان به شما داروی بی هوشی تزریق می شود. بی هوشی عمومی استاندارد برای جراحی های بزرگ تر ترمیمی و کودکان است تا اطمینان حاصل شود که بیماران در حین جراحی به اطراف حرکت نمی کنند. روش هایی با پیچیدگی کم تر مانند الصاق گوش ممکن است با بی حسی موضعی یا آرام بخش وریدی انجام شود.

در حالی که در بی هوشی به سر می برید، ناظران، میزان ضربان قلب، فشار خون و اشباع اکسیژن را در خون شما بررسی خواهند کرد. این روش استاندارد است. مهم است که ناخن های شما با جلا یا لاک ناخن ، رنگ آمیزی نشده باشد و اگر اینگونه است باید آن ها را تمیز کنید، چون جلای رنگی می تواند با خوانش صفحه مانیتور اکسیژن (که به یک انگشت می چسبد) تداخل پیدا کند.

عمل زیبایی گوش

نحوه انجام جراحی گوش

عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی می توانند اصلاحی، ترمیمی و یا زیبایی باشد. نقص های مادرزادی نظیر عدم رشد گوش ها را می توان از طریق عمل اصلاحی درمان کرد، در حالی که عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی ترمیمی، قسمت هایی از گوش را که از زمان تولد یا پس از آن آسیب دیده اند، مورد درمان قرار می دهد. همان طور که از نامش پیداست، جراحی زیبایی گوش، ظاهر گوش (از جمله نرمه گوش) را از لحاظ زیبایی، اصلاح و درمان می کند.

همه روش ها از تکنیک های علامت گذاری غضروف، کم کردن غضروف، یا ترکیبی از هر دو استفاده خواهند کرد.

علامت گذاری غضروف مستلزم آن است که به منظور اضافه کردن، حذف یا بازآرایی بافت، بریدگی هایی روی غضروف، ایجاد شوند. در کم کردن غضروف از بخیه برای تغییر موقعیت یا شکل گوش استفاده می کنند. در برخی موارد ممکن است این روش غیر تهاجمی بوده و اثری از زخم باقی نگذارد.

اکثر روش های عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی بین دو تا سه ساعت طول می کشد. با این حال، اگر در حال بازسازی گوش هستید، باید زمان بیشتری را در نظر داشته باشید.

این نوع از جراحی گوش، که به تقویت گوش نیز معروف است، بر روی بیمارانی انجام می شود که دارای گوش های توسعه نیافته یا نقص در اجزای گوش بیرونی هستند. این پیچیده ترین و تهاجمی ترین شکل عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی است.

عمل جراحی بازسازی گوش یک روش است که آسیب یا نافرمی ناشی از وارد آمدن ضربه به گوش را اصلاح می کند. همان طور که گوش برای تقویت ساختار موجود نیاز به بازسازی دارد، پوست و غضروف اغلب از یک محلِ دهنده، در جای دیگری بر روی بدن گرفته می شوند (غضروف معمولا از دنده ها جدا می شود). در برخی موارد، یا بهتر است و یا بیماران ترجیح می دهند که یک گوش مصنوعی ایجاد شود که توسط یک هنرمند متخصص ساخته می شود.

انجام این روش، فرآیند طولانی تر بی هوشی عمومی، دوره بازیابی طولانی و درگیری بیشتر با مراقبت های بهداشتی را در پی دارد. در بازسازی یا تقویت گوش، جراح یا اتولوژیست باید اطمینان حاصل کند که ساختار گوش جدید شنوایی بیمار را تسهیل می کند.

بازسازی گوش ممکن است در موارد زیر مورد نیاز باشد:

اصلاح میکروتیا

افراد مبتلا به میکروتیا از لاله گوش توسعه نیافته یا عدم وجود گوش رنج می برند (گوش خارجی). تقویت گوش می تواند ساختار را بزرگ تر کرده و این نقص مادرزادی را برطرف کند.

نقص گوش و یا آسیب دیدگی

افرادی که بخشی از گوش خود را به دلیل تصادف، سوختگی، بریدگی، نفوذ مواد آلوده و یا سرطان از دست داده اند، می توانند بخش هایی از گوش یا کل گوش خود را بازسازی کنند.

کاهش اندازه و سایز گوش

این روش عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی برای اصلاح گوش های بزرگ یا برجسته انجام می شود که منجر به کوچک تر شدن گوش و ایجاد تناسب می شود. به طور خاص، این جراحی، ماکروتیا (وضعیتی که لاله گوش شکل و ساختار طبیعی دارد، اما بسیار بزرگ است) را درمان می کند.

کاهش اندازه گوش های برجسته نیاز به دستکاری غضروف گوش دارد. در برخی موارد، جراح غضروف اضافی یا بافت نرم را کاهش می دهد، در حالی که گاهی غضروف اضافی بر روی خود گوش و با دقت بخیه زده خواهد شد.

اگر لایه های نرمال داخل گوش وجود نداشته باشند، عموما با شکل دادن غضروف با بخیه های دایمی و یا تراشیدن غضروف، به فراهم کردن بافت کمک می شود. گاهی اوقات، ترکیبی از تکنیک ها برای رسیدن به نتیجه مطلوب مورد نیاز است.

در هر صورت، جراح این روش را با ایجاد یک برش کوچک در شکافی که گوش و سر به هم می رسند، شروع خواهد کرد. این محل برش، اجازه دسترسی به غضروف را می دهد. پس از تکمیل جراحی، محل برش بسته خواهد شد.

الصاق گوش

الصاق گوش معمولا تحت بی حسی موضعی انجام می شود، اما بی حسی عمومی نیز می تواند مورد استفاده قرار گیرد. برش هایی در پشت گوش ایجاد می شوند و بخیه هایی برای ترمیم غضروف قرار داده می شوند و آن را به سر نزدیک تر می کند. از آنجا که برش به طور کلی کاملا کوچک است، جای زخم بسیار کم است و به خوبی پنهان می شود. همچنین ممکن است این عملیات به حذف غضروف اضافی نیز نیاز داشته باشد.

جراحی نرمه گوش

جراحی نرمه گوش که با نام لابولوپلاستی نیز شناخته می شود، می تواند پارگی داخل نرمه گوش را درمان کند، اندازه نرمه گوش را کاهش دهد، یا نرمی نرمه گوش ناشی از پیمانگی را ترمیم کند (استفاده از حلقه هایی که نرمه گوش را می کشد.).

پارگی نرمه گوش

پارگی نرمه گوش اغلب به دلیل تشدید شکاف موجود در نرمه گوش ایجاد می شود و عموما در میان زنانی رخ می دهند که گوشواره های سنگین می آویزند. آسیب به نرمه گوش در نتیجه گیر کردن گوشواره به لباس، برس مو، ضربه و یا حتی در نوزادانی که از گوش هایشان کشیده می شوند، رخ می دهد. با این حال، مردان نیز به دلیل آسیب هایی مانند سوراخ کردن گوش از این مشکل مصون نیستند.

اصلاح نرمه گوش پاره شده جزئی یا کامل، یک روش ساده ۱۰ – ۱۵ دقیقه ای است که با بی هوشی موضعی انجام می شود. اغلب، محلول بی حسی در محل جراحی اعمال می شود، بنابراین هیچ ناراحتی ای احساس نمی شود. قسمت های زخمی و التیام یافته نرمه گوش برداشته می شوند و ترمیم آن در یک خط مستقیم یا به صورت زیگزاگ صورت می گیرد. از بخیه کاملی نیز برای حمایت از ترمیم و به حداقل رساندن هر گونه فرصت ایجاد زخم استفاده می شود. نرمه گوش معمولاً دارای زخم بسیار کم و سطحی ای است که زیبایی گوش را به خطر نمی اندازد.

کاهش اندازه نرمه گوش

کاهش اندازه نرمه گوش را می توان بر روی نرمه گوش بزرگ نیز انجام داد. این جراحی به نام مگالب نیز شناخته می شود. این شرایط می تواند ارثی یا ناشی از پیری باشد. لاله گوش برجسته یا آویخته می تواند باعث شود که بسیاری از بیماران احساس خوبی نداشته باشند. معمولا در بسیاری از روش های جراحی زیبایی ، کاهش نرمه گوش نیز درخواست می شود.

انواع مختلفی از تکنیک های جراحی برای کاهش اندازه نرمه گوش بزرگ وجود دارد که متداول ترین آن ها کاهش “لبه” است. یک مثلث از نرمه گوش خارج می شود و بقیه نرمه گوش دوخته می شود. کاهش نرمه گوش با بی حسی موضعی انجام می شود و به طور کلی با باقی ماندن کوچک ترین جای زخمی درمان می شود.

این عمل جراحی مستلزم سطح تخصصی و توانایی فنی پزشک است. دکتر بر نت ورک، یک جراح پلاستیک مقیم بورلی هیلز، می گوید: “عمل کاهش نرمه گوش کمی دشوار است، زیرا یک جراح باید همیشه گوش را به طور طبیعی جراحی کند، که این نیازمند نگاه هنری، حس تعادل، و یک دست بدون لرزش است!”

دکتر موئلکن اضافه کرد که این جراحی نیازمند تخصص بالای جراح است، چون شکاف ایجاد شده باید پنهان شود و جای زخم نباید تا حد زیادی قابل رویت باشد.

ترمیم نرمه گوش پیمانه ای

ترمیم نرمه گوش برای مشتاقان اصلاح بدن در حال افزایش محبوبیت است. افرادی که لاله گوششان را با استفاده از پیمانه کش داده اند حالا به جراحان پلاستیک روی آورده اند تا لاله گوششان را به شکل اصلی بازگردانند.

برای ترمیم نرمه گوش، در درجه اول پیمانه به شکل مثلثی حذف می شود. سپس پوست پشت گوش بخیه می خورد، بافت میانی تغییر موقعیت داده می شود (برای فراهم کردن قدرت برای تحمل نرمه گوش بازسازی شده)، لبه نرمه گوش و سپس پوست در یک خط مستقیم بسته می شوند.

اگر نرمه گوش کشیده شده و پوست بسیار سست و نرم باشد، پوست نازک اضافی و نرمه گوش برداشته می شوند و نرمه گوش کوچک تر جدیدی ایجاد می شود. دکتر اندرو تراسلر، جراح پلاستیک مستقر در آستین، هشدار می دهد که ممکن است مشکلاتی در نتیجه بازسازی نرمه گوش رخ دهد. این مشکلات شامل آثار زخم جدید، لاله گوش نامتقارن و تغییر شکل بافت اطراف سوراخ گوش و نیز دشواری سوراخ کاری محل جدید است.

عمل زیبایی گوش

بازیابی و مراقبت های پس از جراحی گوش

بهبودی پس از هر عمل جراحی، تا حد زیادی به نوع جراحی، سلامت عمومی و انعطاف پذیری گوش وابسته است. جراح شما مشخص می کند که باید انتظار چه مدتی را برای بهبودی کامل داشته باشید. همچنین در مورد مراقبت های بعد از جراحی، علائم معمولی که ممکن است تجربه کنید و نشانه های هشدار دهنده که می تواند نشان دهنده عوارض باشد، آگاه خواهید شد.

بلافاصله بعد از جراحی، به اتاق بهبودی پس از جراحی منتقل می شوید، که در آن جا به دقت تحت نظارت قرار خواهید گرفت. اغلب افرادی که تحت عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی قرار می گیرند، پس از مدت کوتاهی که معمولا چند ساعت طول می کشد، مجاز به رفتن به خانه هستند.

در برخی موارد، مانند روش های ترمیمی بزرگ تر ، جراح به شما توصیه می کند که یک شب را در بیمارستان بمانید. زمانی که اجازه ترک بیمارستان داده می شود، داروهایی برایتان تجویز می شود تا عفونت به حداقل برسد.

مهم است که مراقب و یا دوستی داشته باشید که بتواند شما را از محل عمل جراحی به خانه برساند، زیرا ممکن است هنوز احساس گیجی ناشی از استفاده از مسکن ها را داشته باشید، یا درد زیادی در بدن تان وجود داشته باشد. برای بیست و چهار ساعت اول بعد از جراحی، وجود فردی برای کمک به شما می تواند کمک بزرگی باشد.

در طول هفته اول بهبودی، استراحت منظم الزامی است. استراحت و خواب، بدن را التیام می بخشد تا به سرعت بهبود یابد. متخصصان توصیه می کنند که در موقعیت درازکشیده و با سر رو به بالا استراحت کنید. از استراحت بر روی گوش جراحی شده خودداری کنید چون این کار منجر به زق زق و ناراحتی می شود. برای حفظ جریان خون، حرکت به اطراف مهم است.

پوشش، لوله تخلیه و بخیه ها

در اتاق عمل یک پانسمان بزرگ بر روی گوش تان قرار داده می شود، و قبل از اینکه به خانه بروید، دستور ویژه ای در مورد نحوه مراقبت از آن (به خصوص در هنگام خواب) داده خواهد شد. پانسمان به طور کلی شامل بسته بندی با پنبه یا تسمه های چرمی است که در یک محلول ضد عفونی یا آنتی بیوتیک آغشته شده اند تا از عفونت جلوگیری شود. پانسمان زخم نیز به حمایت و تثبیت خطوط تازه شکل گرفته گوش کمک می کند.

این پانسمان برای حفظ تمیزی نیاز به تعویض منظم دارد و اگر لازم باشد باید گوش بررسی و تخلیه شود. تعویض پانسمان در اولین یا دومین روز پس از جراحی انجام خواهد شد، و سپس حداقل یک بار در هفته انجام می گیرد. برای برخی از بیماران، یک لوله تخلیه برای جمع آوری ترشحات اضافی موجود در محل برش قرار داده شده و بعد از یک روز برداشته می شود. اگر نیاز به لوله تخلیه داشته باشید، جراح توضیح خواهد داد که چگونه از آن مراقبت کنید.

بخیه و پوشش معمولا هفت یا هشت روز پس از جراحی برداشته می شوند. در برخی موارد، بانداژهایی که برای بستن زخم استفاده می شوند، بانداژهایی هستند که خود به خود حل خواهند شد. پوشش سر به زودی با یک سربند ورزشی جایگزین می شود، که باید برای اولین هفته پس از جراحی به طور مداوم استفاده شود، و سپس فقط شب ها و به مدت ۴ تا ۶ هفته و برای جلوگیری از آسب دیدن ناخواسته گوش به کار می رود.

زمانی که پوشش با سربند تعویض شد، می توانید دوش بگیرید و موهای خود را بشویید، اما باید همیشه بعد از دوش خود، سربند را تعویض کنید. همچنین ممکن است جراح به شما دستور دهد که برای جلوگیری از گسترش زخم، بر روی آن پماد بمالید.

عوارض جانبی مورد انتظار

تجربه عوارض جانبی به عنوان نتیجه عمل جراحی طبیعی است. دانستن اینکه بعد از جراحی باید انتظار چه چیزی را داشته باشید می تواند به شما اطمینان دهد و کمک کند تا احساس آمادگی بیشتری بکنید. در اینجا برخی از علائم پس از جراحی رایج و توضیحاتی در مورد اینکه چگونه می توانید آن ها را کاهش دهید آورده شده است.

تورم

تورم گوش یک مشکل رایج است اما بیشتر بیماران آن را در حد معمول تجربه می کنند. بالا بودن سر در طول خواب و صاف نشستن در روزهای بعد از جراحی به کاهش تورم و تخلیه مایعات اضافی از محل جراحی کمک می کند. همچنین می توانید در صورت اجازه جراح خود به صورت پراکنده یخ را بر روی محل جراحی قرار دهید. بعد از گذشت ده روز بیشتر تورم کاهش می یابد.

سنگینی

احساس “سنگینی” در اطراف گوش نیز طبیعی است. سنگینی، ناشی از تورم و تغییراتی است که در طول درمان رخ می دهد. با کاهش تورم، احساس سنگینی برطرف می شود.

کبودی پس از عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی

جراحی گوش عموما با کبودی در اطراف گوش همراه است و گاهی اوقات این کبودی تا پایین گردن نیز گسترش می یابد. کبودی اغلب در هفته اول بعد از جراحی برطرف می شود. اگر با کبودی ها راحت نیستید، پس از برداشتن پوشش، و با موافقت جراح، می توانید آن ها را با آرایش پنهان کنید.

خونریزی

شما باید به مدت چند روز پس از عمل جراحی انتظار خونریزی و ترشح از بخیه های موجود در منطقه جراحی را داشته باشید. با این حال، ترشحات باید بسیار کم باشند. اگر با وجود فشار ثابت، خونریزی یا ترشح شدید را تجربه کردید، باید به جراح خود مراجعه کنید.

خارش و رخوت

خارش در امتداد خطوط بخیه و در مناطق مجاور صورت (مانند پوست سر) رایج و موقتی است. اگر احساس خارش می کنید، سعی کنید محل زخم را زیاد نخارانید. احساس بی حسی در گوش هم طبیعی است و این احساس باید ظرف چند هفته بر طرف گردد.

درد پس از عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی

احساس ناراحتی و درد بعد از جراحی گوش در بیشتر بیماران تجربه می شود. بسیاری این احساس را بیشتر شبیه درد توصیف می کنند، که به راحتی با داروی درد حاوی کدئین کاهش می یابد. با این حال احساس ناراحتی در اطراف گوش به احتمال زیاد تا چند هفته بعد از عمل جراحی باقی خواهد ماند.

عمل زیبایی گوش

خطرات و مشکلات عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی

اگرچه عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی یکی از امن ترین روش های جراحی زیبایی است اما با این وجود نوعی جراحی تهاجمی است، که این به این معنی است که همیشه احتمال بروز عوارض وجود دارد. برای چند هفته بعد از جراحی با کلینیک جراح خود در تماس بمانید تا تایید کنید که درمان شما طبق انتظار پیش می رود. برای تشخیص زودهنگام هر مورد غیرعادی نیز به او مراجعه کنید.

مشکلات بالقوه عبارتند از:

هماتوم یا سرم

هماتوم و سرم به ترتیب به تجمع خون و یا مایعی در زیر پوست محل زخم اشاره می کنند که ممکن است نیاز به حذف داشته باشند. این دو مشکل در موارد نادری رخ می دهند و به طور کلی بلافاصله بعد از عمل جراحی تجربه خواهند شد. آنها ناشی از روش های جراحی مرتبط با انتیلیکال پلاستی مانند برش و یا تکنیک های علامت گذاری (که غضروف را ضعیف می کنند)، هستند. تخلیه محل درمان ضروری است.

پریکوندریت

پریکوندریت، التهاب و عفونت بافت است که غضروف گوش خارجی یا لاله گوش را پوشش می دهد. هم چنین گاهی منجر به یک آبسه بین غضروف و غضروف پوش (که خون را به غضروف منتقل می کند) می شود.

علائم عبارتند از قرمزی، درد و تورم گوش (که اغلب با تب همراه است). هم چنین ممکن است بین غضروف و بافت، چرک جمع شود. اگر علائم سینوزیت را تجربه کنید و درمان نشود، می تواند مخرب باشد و در نهایت منجر به ایجاد یک گوش ناقص می شود.

تغییرات در احساس

کرخی در داخل و اطراف محل برش در روزها و هفته های پس از جراحی، طبیعی و معمولا یک مشکل موقتی است. با این حال، احساس بی حسی ممکن است ماه ها باقی بماند. از طرف دیگر، ممکن است حساسیت هایی را به علت وجود احساسات مختلف در اطراف گوش تجربه کنید.

واکنش های آلرژی زا

مشابه بسیاری از روش های جراحی پلاستیک، واکنش های حساسیت زا به نوار جراحی، مواد بخیه و یا مواد دیگری که در طول عمل جراحی مورد استفاده قرار می گیرند، وجود دارند. بی هوشی (چه عمومی و چه موضعی)، همیشه خطراتی را به همراه دارد که گاهی اوقات می تواند به علت ضعف سلامت عمومی به وجود آید. قبل از عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی ، جراح شما ارزیابی خواهد کرد که چه نوعی از بی حسی برای شما مناسب است.

نکروز

نکروز (مرگ بافت) یکی از مشکلات جدی ای است که می تواند در نتیجه عمل جراحی رخ دهد. نکروز غضروف می تواند ناشی از عفونت جدی، یا به این دلیل که لباس جراحی و یا بانداژ مانع گردش خون می شوند، باشد. با این حال، این امر بسیار نادر است، چون گوش یک منبع خونی عالی دارد. برای کاهش احتمال وقوع نکروز، اجتناب از سیگار کشیدن در هفته های پیش از جراحی کاملا ضروری است.

مراجعه به همه ملاقات های برنامه ریزی شده خود با جراح به کاهش خطر هر کدام از موارد بالا کمک خواهد کرد. از آنجایی که مشکلاتی مانند کلوئیدها ممکن است ماه ها بعد از عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی رخ دهد، انجام آزمایش های پیگیری کننده در فواصل طولانی نیز توصیه می شود.

جراحی مجدد زیبایی گوش یا عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی

در حالی که اکثر افرادی که تحت عمل جراحی قرار می گیرند از نتایج خود راضی هستند، اما برخی از آن ها با جراحی خود که نیازمند اصلاحات جراحی هستند، دچار مشکل می شوند. ممکن است برای موارد زیر دستورالعمل های اضافی مورد نیاز باشد:

  • عدم تقارن در گوش ها که در نتیجه فرآیند التیام رخ می دهد.
  • فرورفتگی بافت و بی نظمی ها، منجر به چین خوردگی قابل مشاهده بافت گوش و غضروف می شود.
  • درمان اصلاحی بیش از حد، در مواردی که گوش ها بیش از حد ثابت می شوند رخ می دهد.
  • مشکلات مربوط به بخیه، که منجر به ایجاد خطوط یا قرمزی می شود.
  • بازگشت؛ به دلیل این که غضروف گوش “حافظه” دارد، حدود ۲۰ % این خطر وجود دارد که بعد از روش الصاق، گوش به موقعیت اصلی خود باز می گردد. این خطر معمولا زمانی کمتر است که عمل توسط جراحان ماهر و باتجربه انجام شود.

به طور کلی، جراحان حداقل شش ماه قبل از جراحی مجدد صبر می کنند.

جای زخم پس از عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی

وجود جای زخم در محل برش امری معمول است. با این حال، بیشتر زخم ها با گذشت زمان محو خواهند شد. به دلیل موقعیت محل برش، هر گونه زخمی که باقی می ماند به مقدار زیادی قابل توجه نیست و می تواند با استفاده از مواد مغذی مانند ویتامین E (که وقتی زخم بسته می شود می تواند پوست را التیام بخشد و ترمیم کند) درمان شود. در طول درمان استفاده از کرم محافظت از خورشید در اطراف محل زخم بسیار مهم است.

دکتر جاناتان زلکن، جراح پلاستیک تایید شده مقیم نیوپورت بیچ، توضیح می دهد که جای زخم باقی مانده از عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی بر روند کلی جراحی شما تاثیر نخواهد گذاشت.

در موارد نادر، ممکن است زخم های قرمز (زخم های هایپرتروفیک)، یا غدد بزرگ ناشی از بافت زخمی (کلوئیدها) ایجاد شوند. دلیل دقیق تشکیل این شکل از زخم های پیچیده این است که به لایه عمیقی از بافت پوست که به عنوان غشای میانی شناخته می شود، آسیب وارد شده است. در حالی که به طور کلی زخم ها در طول زمان یا با درمان برطرف می شوند، اما کلوئیدها اغلب پایدار و سخت تر هستند.

روش هایی مانند درمان لیزری و سرما درمانی در درمان زخم های تهاجمی تر مفید هستند. برخی از جراحان همچنین از پماد آنتی بیوتیک، برای به حداقل رساندن احتمال باقی ماندن جای زخم هایپرتروفیک استفاده می کنند. اگر سابقه جای زخم ناشی از هایپرتروفیک یا کلوئید ها را دارید، حتما قبل از جراحی به جراح خود اطلاع دهید.

نتایج و میزان رضایت عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی

بیمارانی که تحت عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی قرار گرفته اند به طور کلی نرخ رضایت مندی بالایی دارند. یک مطالعه انجام شده در سال ۲۰۱۲ که در یک مجله علمی منتشر شد، ۳۶ فرد از سنین و جنسیت های مختلف را بررسی کرد تا درک بهتری از چگونگی تاثیر عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی بر زندگی آن ها داشته باشد. محققان دریافتند که اکثریت قریب به اتفاق افراد، از نتایج این درمان ها راضی بوده اند و از بهبود کیفیت زندگی حاصل از این جراحی لذت می بردند.

اگر چه در هنگامی که نوارهای بستن زخم برداشته شوند، نتایج نهایی، قابل مشاهده خواهند بود، اما چند ماه طول می کشد تا یک گوش بازسازی شده یا الصاق شده در موقعیت نهایی خود ساکن شود. شما باید در طول فرآیند درمان انتظار تغییرات کوچکی را داشته باشید.

بسیاری از جراحان به بیماران خود هشدار می دهند که حتی بعد از جراحی ممکن است مقداری عدم تقارن باقی بماند، و این امر در حقیقت طبیعی است؛ به طور کلی بیشتر افرادی که عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی را تجربه نکرده اند، دارای میزانی از عدم تقارن در گوش خود هستند. عدم تقارن اغلب برای چشم غیرمسلح غیر قابل تشخیص است.

مهم است که برای حفظ نتایج زیبا و سالم، با جراح خود در تماس باشید و به هر گونه دستورالعمل برنامه ریزی شده توجه کنید و تغییرات اعمال شده در گوش خود را زیر نظر داشته باشید.

جراحی زیبایی گوش

چه وقت می توانم دوباره به پهلو بخوابم؟

اگر عادت دارید که به پهلو بخوابید، ممکن است به عنوان نتیجه عمل جراحی، اختلال خواب را تجربه کنید، چون نباید فشاری را بر روی گوش (یا گوش های) خود وارد کنید. می توانید زمانی که پوشش و نوار زخم برداشته شد، به پهلو بخوابید اما باید با یک سربند به خواب بروید تا گوش های خود را در جای خود نگه دارید.

کی می توانم به سرکار برگردم و ورزش کنم؟

اکثر بیماران عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی پس از یک هفته به کار و فعالیت سبک باز می گردند. اما کمی زمان می برد تا بافت به درستی التیام یابد. شما می توانید فرآیند التیام را با خودداری از فعالیت فیزیکی (به مدت تقریبا دو هفته) تسهیل کنید؛ این به معنی اجتناب از دویدن، ایروبیک، دوچرخه سواری، وزنه برداری و یا استفاده از دستگاه های ورزشی می باشد. حرکات سبک و ملایم برای این دوره زمانی مناسب است.

بعد از دو هفته می توانید ورزش را شروع کنید؛ تمام ورزش ها به جز دسته وزنه برداری (نه با وزنه های عادی و نه دستگاه ها) که باید برای یک هفته دیگر از انجام آن ها اجتناب شود، مجاز هستند.

آیا بعد از جراحی، گوش های من کاملا متقارن خواهد بود؟

حتی اگر جراح بتواند در طول عمل جراحی به تقارن کامل در گوش شما دست یابد، بسیار محتمل است که در طول فرایند التیام، مقداری عدم تقارن ایجاد شود. درجه کمی از عدم تقارن در بیشتر افراد طبیعی و معمولی بوده و قابل توجه نیست. با این حال، اگر این طور باشد، ممکن است لازم باشد که جراحی مجددی انجام گیرد.

آیا بیمه هزینه جراحی را پوشش می دهد؟

بیمه ، نقص ها و یا ناهنجاری های مادرزادی را پوشش می دهد، اما به طور کلی هزینه جراحی های انجام شده در نتیجه ضربه یا انجام جراحی زیبایی یا ترمیمی پرداخت نخواهد شد. تماس با عرضه کننده خدمات بیمه تان برای بررسی آنچه که ممکن است پوشش داده شود، مهم است.

آیا روش های غیر تهاجمی عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی دیگری وجود دارد؟

در سال های اخیر، برخی روش های غیر تهاجمی عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی به وجود آمده اند. یکی از این روش ها “روش بخیه” است، که به طور نامرئی و به وسیله تغییر شکل یا خم کردن زیر پوست گوش، گوش را در موقعیت جدید خود قرار می دهد. از جراح درباره روش های جایگزین سوال کنید و ببینید که آیا برای شما مناسب هستند یا خیر.

آیا عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی باعث بروز خطراتی می شود؟

هر عمل جراحی ای، به خصوص در صورتی که نیاز به بی حسی باشد، میزان مشخصی از خطر را به همراه دارد. در حالی که عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی یکی از امن ترین جراحی های زیبایی است، اما این احتمال وجود دارد که شما با مشکلاتی مانند هماتوما، بی حسی، پریکوندریت و یا باقی ماندن جای زخم مواجه شوید.

کی می توانم نتایج را ببینم؟

نتایج به محض حذف بانداژ و معمولا یک تا دو هفته بعد از جراحی، قابل مشاهده هستند؛ با این حال، ممکن است در طول روند درمان، تورم یا کبودی باقی مانده، و تغییرات ظریفی رخ دهد.

روش های عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی همگی یک هدف مشترک را دنبال می کنند: ایجاد گوش های متقارن، متعارف و به اندازه مناسب. می توان از روش های مختلفی برای افزایش اندازه گوش های کوچک استفاده کرد، گوش های بزرگ را کاهش داد، گوش های پیمانه ای شده را اصلاح کرد و حتی گوش های از بین رفته یا آسیب دیده را بازسازی کرد.

اگر چه تکنیک های خاص مورد استفاده، بسته به نیازهای شما متفاوت خواهند بود، اما عمل زیبایی گوش یا اتوپلاستی یکی از امن ترین روش های زیبایی ای است که امروزه اجرا می شود. هم کودکان و هم بزرگسالان می توانند از این روش سریع بهره مند شوند و در طول عمر خود از نتایج مداوم آن لذت ببرند.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای موزیک دان محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.