در مورد انزال زودرس یا زودانزالی چه می دانید؟ وقتی پای رابطه جنسی وسط می آید همه مردان خوب می دانند که رابطه شان چقدر طول می کشد. همه می دانند که ارضا شدن سریع و ناخواسته روی رابطه جنسی تاثیر می گذارد و باعث ناامیدی هر دو طرف می شود. اگر این اتفاق برای شما هم می افتد یعنی دچار زودانزالی هستید که می تواند باعث و ناراحتی و ایجاد احساس خجالت در شما شود. حقیقت این است که انزال زودرس حتی روی قوی ترین رابطه ها هم اثر می گذارد. در این مقاله از بخش جنسی موزیک دان هر چیزی که راجع به زودانزالی باید بدانید را در اختیارتان قرار می دهیم. همه چیز از علائم و انواع مختلف انزال زودرس گرفته تا روش های درمانی آن همه و همه در این مطلب گرد آوری شده اند. اگر با چنین مشکلی دست و پنجه نرم می کنید این مقاله را از دست ندهید.

انزال زودرس یا زودانزالی چیست؟

انزال زودرس (PE) اختلالی رایج است که در آن فرد خیلی زود و قبل از موعد مناسب به اوج لذت جنسی می رسد و ارضا می شود. در موارد شدیدتر ممکن است انزال حتی قبل از دخول رخ بدهد. در بعضی افراد زودانزالی فقط گاهی اوقات اتفاق می افتد اما در خیلی ها هم این مساله دقیقا با هر بار نزدیکی و مقاربت پیش می آید.

انزال زودرس

باید بدانید “زودرس” دقیقا به چه چیزی گفته می شود. دیدگاه های متفاوتی درباره تعریف دقیق انزال زودرس وجود دارند. برخی از متخصصان و کارشناسان مسائل جنسی معتقدند اگر قبل از ۱ دقیقه به اوج لذت جنسی برسید و ارضا شوید یعنی دچار زودانزالی هستید. اما اگر زمان ارضا شدن مردی ۳ دقیقه طول بکشد و شریک جنسی اش در این مدت ارضا نشود و از رابطه جنسی شان راضی نباشد چه؟ آیا در این مورد هم می شود گفت که مرد دچار انزال زودرس است؟

برای اینکه بتوان تعریف مشخص و درستی از زودانزالی داشت ما با توجه به نظر متخصصان انزال زودرس را به این شکل تعریف می کنیم: “زودانزالی وضعیتی است که در آن مرد قبل از اینکه خودش و شریک جنسی اش آمادگی آن را داشته باشند ارضا می شود.”

بدون شک زندگی کردن با چنین اختلالی از نظر احساسی بسیار سخت و ناراحت کننده است. اما اصلا جای نگرانی نیست. اگر تا به حال به خاطر این موضوع احساس شرمندگی و خجالت داشتید دیگر بس است! راه های مطمئن و موثری وجود دارد که می توانید با استفاده از آنها دوباره کنترل زندگی جنسی تان را در دست بگیرید.

انزال زودرس چقدر شایع است؟

انزال زودرس اختلال بسیار شایع و رایجیست. تحقیقات نشان می دهند که تقریبا از هر ۳ مرد در دنیا ۱ نفر به زودانزالی مبتلاست! طبق مطالعات انجام شده در یکی از دانشگاه های آمریکا ۷۸% از مردان انزال زودرس را تجربه کرده اند. بنابراین می توان گفت که این اختلال در هر مردی، با هر زمینه و سنی می تواند اتفاق بیفتد. بر خلاف تصور خیلی ها که فکر می کنند زودانزالی یکی از اختلالات دوره نوجوانیست اما تحقیقات نشان می دهند که در برخی موارد مردان بالاتر ۳۱ سال حتی بیشتر از نوجوانان دچار این اختلال می شوند.

زود انزالی -4

علائم انزال زودرس چیست؟

چهار نوع زودانزالی وجود دارد. اگر از زمان اولین رابطه جنسی تان تا الان همیشه دچار انزال زودرس بوده اید یعنی مبتلا به زودانزالی مادام العمر هستید که اغلب اوقات به دلیل عوامل ژنتیکی اتفاق می افتد. اما ممکن است مردی علی رغم اینکه در گذشته عملکرد جنسی طبیعی و مناسبی داشته الان دچار انزال زودرس بشود. چنین مساله ای بیشتر به دلیل مسائل روحی و روانی و یا عاطفی اتفاق می افتد و نوع دوم زودانزالی است.

نوع سوم انزال زودرس زمانی اتفاق می افتد که شما خودتان مطمئن هستید که زودتر از موعد ارضا می شوید و دچار زود انزالی یا همان زودانزالی هستید؛ اما وقتی به پزشک اورولوژیست مراجعه می کنید به شما می گوید که انزال شما کاملا طبیعی است. این نوع اختلال انزال زودرس ذهنی نام دارد.

در نهایت نوع چهارم انزال هم مربوط به وقتی می شود که فرد به طور تناوبی و در فواصل متفاوت دچار زود انزالی می شود. یعنی گاهی اوقات در رابطه جنسی اش همه چیز کاملا طبیعی و درست پیش می رود و برخی مواقع هم دچار زود انزالی می شود. این مساله که بسیار شایع است و ریشه آن هم به مشکلات عصبی گاه به گاه فرد برمی گردد رایج ترین نوع زودانزالی است. در ادامه همین مقاله می توانید چیزهای بیشتری درباره هر چهار نوع انزال زودرس یاد بگیرید.

انزال زودرس چطور کیفیت زندگی یک مرد را تحت تاثیر قرار می دهد؟

زودانزالی به هر شکل و هر نوعی که باشد روی کیفیت زندگی و سلامت عاطفی و احساسی شما و شریک زندگی تان تاثیر منفی می گذارد. انزال زودرس می تواند باعث بروز برخی اختلالات روانی مثل افسردگی یا اضطراب و یا افزایش استرس و کاهش اعتماد بنفستان شود. این اختلال در خیلی از آقایان باعث ایجاد حس عدم کفایت می شود و ممکن است احساس کنند به اندازه کافی خوب و مورد قبول نیستند.

مهمتر از همه اینکه زودانزالی باعث می شود رابطه شما تحت فشار قرار بگیرد. بدیهی است که اگر قبل از دخول ارضا شوید باردار شدن برایتان به یک چالش تبدیل می شود. به علاوه اینکه این استرس ها و ناراحتی هم می توانند روی قدرت باروری تان تاثیر منفی بگذارند.

انزال زودرس -1

چه عواملی باعث انزال زودرس می شوند؟

معمولا زودانزالی به دلایل متعددی اتفاق می افتد که دقیقا نمی توان آنها را مشخص کرد؛ اما تقریبا تمام مردان مبتلا به این اختلال در تشخیص لحظه نزدیک به اوج لذت جنسی شان با مشکل مواجهند. این لحظه همان لحظه ایست که بدن شما سیگنال هایی می فرستد که نشان می دهند نزدیک ارضا شدن هستید.

مردان مبتلا به انزال زودرس معمولا انقدر دچار استرس و اضطراب هستند که متوجه نشانه های اوج لذت جنسی شان نمی شوند و همین مساله باعث می شود نتوانند سرعت ارگاسم شان را کنترل و از بروز انزال جلوگیری کنند. اگر فردی در تمام طول زندگی اش و به طور دائم مبتلا به زودانزالی بوده است به این معنیست که استقامت جنسی اش هیچ وقت شانس بهبودی نداشته است.

چه عوامل دیگری در زودانزالی موثرند؟

عوامل روانی

برخی از عوامل روانی که می توانند باعث ایجاد انزال زودرس شوند عبارتند از:

  • افسردگی
  • اختلالات اضطرابی
  • اضطراب عملکرد جنسی
  • بی تجربگی جنسی یا اضطراب ناشی از تازگی رابطه
  • تنش و استرس
  • احساس گناه
  • نارضایتی از شکل و ظاهر بدن
  • اعتماد به نفس پایین
  • مشکلات موجود در رابطه عاطفی بین دو نفر

علاوه بر موارد بالا زودانزالی ممکن است به دلیل نگرش محافظه کارانه نسبت به جنس مخالف هم اتفاق بیفتد. به عنوان مثال مردانی که در خانواده های سخت گیر بزرگ شده اند و به رابطه جنسی به چشم عملی کثیف و غیر اخلاقی نگاه میکنند بیشتر از سایرین در معرض ابتلا به این اختلال قرار می گیرند. داشتن تجربه سوء استفاده جنسی و یا هر نوع برخورد روحی و جسمی که در فرد حس شرم و اضطراب ایجاد کند نیز جزو عوامل خطرساز و موثر در بروز انزال زودرس محسوب می شوند.

انزال زودرس -3

عوامل بیولوژیکی و پزشکی موثر در زودانزالی

تحقیقات نشان می دهند که انزال زودرس با ژنتیک افراد در ارتباط است. ژن های شما می توانند روی میزان ترشح سروتونین در بدنتان تاثیر بگذارند. سروتونین نوعی انتقال دهنده عصبی و یکی از مواد شیمیایی ترشح شده مغز است که باعث ایجاد حس شادی و خوشحالی در شما می شود و روی اختلالاتی مثل افسردگی تاثیر می گذارد. بنا به گفته دانشمندان کاهش ترشح سروتونین در مغز تا حدودی می تواند باعث بروز زودانزالی شود.

عوامل مرتبط با سبک زندگی

خود ارضایی کردن هم می تواند باعث بروز انزال زودرس شود. به عنوان مثال اغلب نوجوانان از اینکه کسی متوجه خود ارضایی کردنشان شود خجالت زده می شوند و معمولا این کار را به سرعت انجام می دهند تا مبادا کسی بویی از این قضیه ببرد. اما متاسفانه با این کار به مرور زمان به بدنشان یاد می دهند که خیلی زود و در کوتاهترین زمان ممکن باید ارضا شود.

اختلالات نعوظ

اختلال در نعوظ یکی از اختلالات جنسی است که در آن فرد برای رسیدن به حالت نعوظ یا باقی ماندن در این حالت دچار مشکل می شود. اگر دچار اختلال در نعوظ هستید احتمالا به زودانزالی هم دچار می شوید چون مدام نگران حفظ وضعیت نعوظتان هستید و به همین دلیل سعی می کنید هر چه سریعتر رابطه جنسی را به پایان برسانید. با این کار باعث می شوید بدنتان از طریق فرایند شرطی شدن یاد بگیرد که هر چه زودتر ارضا شود و در نتیجه زود انزالی رخ بدهد.

انزال زودرس -2

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

باید به این مساله توجه داشت که در موارد نادری انزال زودرس ممکن است به دلیل وجود برخی بیماری های زمینه ای مثل دیابت، ام اس یا التهاب مجرای ادرار (اورتریت) اتفاق بیفتد. به همین دلیل اگر دچار زودانزالی هستید و به خصوص اگر علائم آن به شکل ناگهانی و یکدفعه بروز کرده اند لازم است که به پزشک مراجعه کنید. گذشته از این، بهتر است برای بررسی منظم وضعیت سلامتتان هر چند وقت یکبار چکاپ کامل شوید.

درمان انزال زودرس

زودانزالی شرایطی نیست که بتوانید به راحتی با آن کنار بیایید و زندگی کنید. این اختلال را می توان با استفاده از تمرینات درمانی مربوط به رفتار جنسی برطرف کرد و یا با استفاده از داروها یا بی حس کننده های موضعی مخصوص آلت تناسلی علائم آن را کاهش داد.

در ادامه نگاهی کلی به روش های درمانی موجود برای درمان اختلال زودانزالی می اندازیم.

تمرینات درمانی مربوط به رفتار جنسی

در این روش شیوه های صحیح کنترل انزال به مردان به آنها آموزش داده می شود. معمولا در این نوع درمان یک متخصص مسائل و اختلالات جنسی به صورت حضوری آموزش های لازم به فرد را می دهد و بعد از او می خواهد که در خانه این تمرینات را انجام بدهد.

در این روش از دو تکنیک موثر برای درمان انزال زودرس استفاده می شود. اولی تکنیک توقف و شروع است که طی آن باید خودتان یا شریک جنسی تان آلت جنسی تان را تحریک کنید اما قبل از رسیدن به اوج لذت جنسی دست از کار بکشید. چند لحظه صبر کنید تا برانگیختگی تان فروکش کند و بعد دوباره تحریک جنسی تان را شروع کنید.

تکنیک دوم تکنیک فشار است. برای این کار باید قبل از اینکه به نقطه اوج لذت جنسی برسید و انزال اتفاق بیفتد خودتان یا شریک جنسی تان سر آلت تناسلی تان را فشار بدهید. انگشت شست را زیر آلت تناسلی قرار بدهید و با دو انگشت دیگر روی آلت تناسلی را برای ۳ تا ۴ ثانیه فشار بدهید.

تمرین های گفته شده باید به دفعات و قبل از اینکه انزال اتفاق بیفتد چند بار تکرار شوند. این تمرین ها به شما کمک می کنند تا نقطه اوج لذت جنسی تان را بشناسید و ارگاسم تان را به تاخیر بیندازید. وقتی دوره درمان با این تمرین ها کامل شد می توانید بدون استفاده از این تکنیک ها سرعت انزالتان را کنترل کنید.

ما معتقدیم که تمرینات درمانی مربوط به رفتار جنسی باید به عنوان خط اول درمان افراد سالم مبتلا به انزال زودرس قرار بگیرند. شواهد نشان می دهند بیش از نیم قرن است که از این تکنیک ها برای درمان انزال زودرس استفاده می شود و اتفاقا هم ایمن و بی خطر هستند و هم عوارض جانبی در پی ندارند.

انزال زودرس -5

درمان های دارویی انزال زودرس

گاهی اوقات پزشکان برای درمان انزال زودرس از داروهای ضد افسردگی مثل پاروکستین، پروزاک، فلوکستین و یا مسکن هایی مثل ترامادول استفاده می کنند. این داروها برای درمان انزال زودرس ساخته نشده اند اما یکی از عوارض جانبی آنها می تواند تاخیر در ارضا شدن باشد. به این نوع استفاده از داروها “تجویز خارج از برچسب” گفته می شود.

داروی دیگری مثل داپوکستین یا پریلیجی هم وجود دارد که جزو داروهای ضد افسردگی است و به تازگی به شکل گسترده ای برای درمان انزال زودرس استفاده می شود. با این حال این دارو هنوز در ایالت متحده مورد تایید قرار نگرفته است. تحقیقات نشان می دهند تقریبا ۹۰% افراد مبتلا به انزال زودرس بعد از ۱ سال استفاده از این دارو آن را کنار می گذارند. اما به چه دلیل؟

۴۲٫۲۴ درصد از افراد اعلام کردند اثر دارو به اندازه ای که انتظار داشتند نبوده است. ۱٫۲۲ درصد از مصرف کنندگان به خاطر هزینه های دارو، ۱۹٫۸ درصد به دلیل عوارض جانبی آن و ۸٫۱۹ درصدشان هم به خاطر ایجاد بی میلی نسبت به رابطه جنسی مصرف داپوکستین را کنار گذاشته اند. علاوه بر این ۹٫۱۳ درصد از افراد هم اظهار داشتند این دارو برایشان موثر نبوده است. متاسفانه با وجود اینکه در برخی موارد داروها می توانند در درمان انزال زودرس موثر باشند اما نمی توانند آن را به طور کامل درمان کنند و فقط علائم آن را به طور موقت پنهان می کنند.

بی حسی موضعی

برای به تاخیر انداختن ارگاسم می توانید از کرم ها یا اسپری هایی که حاوی مواد بی حس کننده مثل لیدوکائین یا پریلوکائین هستند استفاده کنید. این مواد باید ۱۰ تا ۲۰ دقیقه قبل از شروع رابطه جنسی روی آلت تناسلی استفاده شوند. تحقیقات نشان می دهند استفاده از بی حس کننده های موضعی می تواند تا ۶٫۵ برابر انزال را به تاخیر بیندازد. با این حال چون از یک روش بی حس کننده استفاده می کنید احتمالا لذت جنسی تان کاهش پیدا می کند.

درمان های روحی و روانی

همانطور که قبلا اشاره کردیم اکثر مواقع انزال زودرس به دلیل مسائل روحی و روانی اتفاق می افتد و افسردگی و اضطراب بزرگترین عوامل آن هستند. اگر متوجه شدید که اختلالات روحی و روانی باعث انزال زودرس در شما شده است بهتر است به روانشناس مراجعه کنید و تحت درمان قرار بگیرید. معمولا روان درمانی در کنار استفاده از تمرین ها و تکنیک های جنسی مناسب بهترین نتیجه را در پی دارد.

تمرینات کگل (Kegels)

تمرینات کیگل در واقع تمرینات فیزیکی و جسمانی موثری هستند که باعث تقویت عضلات لگن می شوند. از این تمرینات برای درمان بیماران مبتلا به بی اختیاری ادرار و افرادی که دوره نقاهت بعد از جراحی پروستات را می گذرانند هم استفاده می شود. تمرینات کیگل در بهبود عملکرد جنسی مردان مبتلا به اختلالات نعوظ و انزال زودرس نیز بسیار موثرند. با این حال هنوز شواهد علمی کافی برای اثبات این قضیه وجود ندارد.

چند نکته درباره درمان های جایگزین

اگر در اینترنت جستجوی کوتاهی داشته باشید به سایت های بسیاری برمی خورید که ادعا می کنند محصولاتشان می تواند انزال زودرس را صد در صد برطرف کند. این سایت ها هر چیزی که فکرش را بکنید به شما پیشنهاد می دهند؛ از داروهای گیاهی چینی گرفته تا طب سوزنی، یوگا، آیورودا، مکمل های روی و رژیم های غذایی مختلف. اما آیا این محصولات و شیوه های درمانی موثرند؟ تا جایی که ما می دانیم: “نه!”. هنوز هیچ یک از این روش ها به طور علمی اثبات نشده اند و شواهد کافی برای موثر بودنشان وجود ندارد. پس مراقب باشید که گول وعده های دروغین را نخورید.

انزال زودرس -4

چه ترفندهای دیگری برای به تاخیر انداختن انزال وجود دارد؟

استراتژی هایی وجود دارند که با استفاده از آنها می توانید ارگاسم تان را به تاخیر بیندازید اما این استراتژی ها نباید جایگزین درمان اصلی اختلالات عملکرد جنسی در مردان شوند. درادامه به برخی از این ترفندها اشاره می کنیم.

  • خود ارضایی قبل از رابطه جنسی می تواند طول رابطه جنسی تان را بیشتر کند و انزال را به تعویق بیندازد.
  • استفاده از کاندوم حساسیت آلت تناسلی را کمتر می کند.
  • سعی کنید در طول رابطه جنسی ذهنتان را به مسائل جانبی منحرف کنید.
  • به خودتان از نظر جنسی استراحت بدهید. وقفه های کوتاه مدت باعث کاهش استرس و اضطراب می شوند.

ممکن است این ترفندها روی برخی از مردان مبتلا به انزال زودرس تاثیری نداشته باشد.

داروی اختلال نعوظ چیست؟

قرص های نعوظ در عملکرد نعوظ تفاوت هایی دارند، اما قیمت آنها می تواند انتخاب داروی ED را محدود کند. چه تفاوتی بین داروهای اختلال نعوظ وجود دارد؟ حدود نیمی از مردان ۴۰ تا ۷۰ ساله تا حدی دارای اختلال نعوظ (ED) هستند، اگرچه تنها یک در ۱۰ گزارش ناتوانی کامل در نعوظ را نشان می دهد. مصرف داروی ED باعث ایجاد نعوظ کافی برای شروع مقاربت در حدود ۷۰٪ از مردان سالم می شود.

آیا اختلال نعوظ در هر کدام از چهار داروی موجود ایجاد می کند؟ دکتر لوئیز لیو، رئیس ارولوژی در اتحادیه بهداشت کمبریج وابسته به هاروارد در بوستون، می گوید: “بله، می تواند اختلافاتی داشته باشد.” برای بیماران جدید، من هر یک از آنها را امتحان کرده ام که روش های مختلفی را ببینند و انتخاب کنندکه چه چیزی بهتر است.”

سیلدنافیل (ویاگرا) اغلب اولین دارویی است که پزشک شما پیشنهاد می کند. دارای طولانی ترین زمان برای نغوظ در بازار بوده و عوارض جانبی آن و داروها و غذاهایی که با آنها ارتباط برقرار می کنند مشهور است.

اما مهمترین چالش در یافتن بهترین داروی ED برای شما، مقررات بیمه سلامت است نه بیوشیمی. محدود کردن تعداد قرص هایی که می توانید در هر ماه بدست آورید در بین بیمه گذاران مرسوم است. بعد از اینکه به حد مجاز خود رسیدید، هزینه خارج از بیمه برای یک قرص می تواند تا ۲۰ دلار باشد. دکتر لیو می گوید: “مانع اصلی در تجویز دارو برای من هزینه است.” برای دریافت قرص مورد نیاز خود با قیمتی که می توانید هزینه کنید باید با پزشک خود همکاری کنید.

چه قرص های اختلال نعوظی در دسترس است؟

علاوه بر ویاگرا، سایر داروهای ED موجود در ایالات متحده شامل آوانافیل (استندرا)، تادالافیل (سیالیس) و وردنافیل (لویترا) است. همه اینها خونرسانی به آلت را بهبود می بخشد. در کنار تحریک جنسی، داروها می توانند نعوظ کافی برای شروع و کامل مقاربت ایجاد کنند. همچنین یک فرم سریع حل کننده Levitra به نام Staxyn  وجود دارد که شما آن را زیر زبان خود قرار می دهید.

یک داروی ED، Cialis، برای استفاده روزانه با دوز ۵/۲ یا ۵ میلی گرم، داروی مورد تایید  FDA است. این امر به ایجاد نعوظ در صورت نیاز کمک می کند و همچنین ممکن است به رفع مشکلات ادراری، مانند مشکل در شروع ادرار، که ناشی از بزرگ شدن پروستات است، کمک کند.

هزینه قرص های اختلال نغوظ

هزینه ای که برای شما برای درمان دارویی ED تهیه می کنید، بسته به قیمت داروخانه، نسخه تجویز شده و سطح پوشش برنامه درمانی شما، بسیار متفاوت است. دحتی اگر بیمه خصوصی آن را پوشش دهد، ممکن است شما به چهار دوز در هر ماه نیاز داشته باشید.

قرص های زودانزالی چقدر موثر هستند؟

داروهای ED باعث ایجاد نعوظ کافی برای مقاربت در حدود ۷۰٪ از مردان می شوند. اما نتایج از یک فرد به فرد دیگر کاملا متفاوت است. مردی که دارای اعصاب یا شریان های آسیب دیده در جراحی پروستات، دیابت یا بیماری قلبی عروقی باشد، به شدت به داروهای ED پاسخ نمی دهد. دکتر لیو می گوید: “برخی از مردان وجود دارند که به هیچ یک از این داروها پاسخ نمی دهند.”

قرص های زودانزالی پس از چه مدت تاثیر می گذارند؟

داروها پس از ۱۵ تا ۶۰ دقیقه شروع به اثرگذاری می کنند. اگر ویاگرا را بعد از غذا میل کنید، مانع از جذب آنها می شود. با این حال،Cialis و استندرا با غذا تداخل ندارند. زمان شروع تعیین می کند که چقدر زود می توانید به مقاربت بپردازید. استفاده روزانه استندرا وCialis به داروی نعوظ “در صورت تقاضا” نزدیک هستند. استفاده از داروها نیاز به برنامه ریزی بیشتری دارد.

نحوه استفاده صحیح از قرص های زودانزالی

دکتر لیو می گوید برخی از مردان پس از گرفتن نسخه از پزشکان مراقبت های اولیه، به او مراجعه می کنند و ادعا می کنند که این دارو مؤثر نیست. بعضی اوقات به این دلیل است که آنها از آن نادرست استفاده کرده اند دکتر لیو می گوید: “بزرگترین تصور غلط این است که این داروها سوئیچ روشن / خاموش برای نعوظ هستند.” اما این داروها بدون تحریک جنسی خوب کار نمی کنند. دکتر لیو می گوید: “در این مدت، شما باید در کنار همسر خود باشید و معاقشه را انجام دهید.” “آیا او را در آغوش نمی گیرید و برای رابطه آماده نمی شوید و بعد از آن او را در اتاق خواب ملاقات می کنید، فکر می کنید آماده می شوید. این طور نیست.”

قرص زودانزالی چه مدت تاثیر می گذارند؟

داروهای ED با سرعت متفاوتی در بدن تجزیه می شوند. مدت زمان آن از چهار ساعت تا بیش از روز (برای سیالیس در دوزهای بالاتر) متغیر است. هر دوز برای تأمین چرخه کامل مقاربت، از نعوظ تا اوج، کافی است.

دکتر لیو می گوید: “آیا این روند در یک چرخه دیگر به طول می انجامد؟ تضمین شده نیست.” برای داشتن رابطه جنسی بیش از یک بار در روز، بهترین انتخاب Cialis  است.

عوارض قرص زودانزالی چیست؟

شایع ترین عوارض داروهای ED به ترتیب رایج ترین آنها سردرد،، گرگرفتگی، ناراحتی معده، گرفتگی بینی، عفونت ادراری، مشکلات بینایی، اسهال، سرگیجه و کهیر است. مردی که نعوظ دارد و چهار ساعت یا بیشتر طول می کشد، باید به بیمارستان برود تا از خطر آسیب دائمی جلوگیری کند.

همه داروهای ED با مصرف داروهای قلبی به نام نیترات بسیار خطرناک است زیرا این امر می تواند باعث افت خطرناک فشار خون شود. داروهایی که بسیاری از مردان برای علائم ادراری بنام مسدود کننده های آلفا استفاده می کنند نیز می توانند فشار خون را کاهش دهند، بنابراین حداقل چهار ساعت از داروهای ED استفاده کنید. اگر قبلاً مسدود کننده آلفا مصرف کرده اید، پزشک ممکن است به شما دوز کمتری از داروی ED تجویز کند، یا ممکن است داروی مسدود کننده آلفا تامسولوسین (Flomax) را توصیه کند، که فشار خون را کمتر تحت تأثیر قرار دهد.

سلامت قلب و اختلال در نعوظ

اختلال نغوظ اغلب یک علامت هشدار دهنده اولیه در زمینه بیماریهای قلبی عروقی، مانند شریان گرفتگی (آترواسکلروز) است. دکتر لیو می گوید: “این بیماری می تواند حداقل تا چند سال تشخیص بیماری قلبی و عروقی را پیش بینی کند.” ما هنوز اثبات جدی نداریم که شروع زندگی با یک سبک زندگی سالم می تواند مشکلات نعوظ را از بین ببرد یا خیر.

راهنمایی های بیشتر درباره انزال زودرس

انزال زودرس اختلال جنسی رایج و مهمیست که می تواند همه جنبه های زندگی یک مرد را تحت تاثیر قرار بدهد. با این حال در اغلب موارد این اختلال قابل درمان است. متاسفانه انزال زودرس در بسیاری از مردان باعث ایجاد احساس گناه، شرم، خجالت، اضطراب، افسردگی و مشکلات ارتباطی می شود اما باید بدانید که این اختلال قابل درمان است و راهکارهای مفید و موثری برای کمک به شما وجود دارد.

مهمترین نکته این است که همه ما باید بتوانیم خیلی راحت درباره این اختلال صحبت کنیم تا کسانی که دچار این مشکل هستند و نیاز به حمایت دارند نیز از بیان آن خجالت زده نشوند. ما در این مقااله همه نکات لازم از علائم و علل انزال زودرس تا گزینه درمانی آن، همه و همه را در اختیارتان گذاشتیم. حالا که همه چیز را درباره این اختلال شایع می دانید بهتر است دست به کار شوید و برای بهبود کیفیت زندگی جنسی تان اقدام کنید.


عکس های عروسی لاکچری پسر فاطمه گودرزی

 

پسر بازیگر زن سینما با خانم دریا مرادی دشت ازدواج کرد . به گزارش موزیک دان فاطمه گودرزی بازیگر زن تلویزیون و سینمای ایران عکس های جشن عروسی پسرش را به اشتراک گذاشت .

 

فاطمه گودرزی که جایزه بهترین بازیگر نقش اول زن را از چهاردهمین جشنواره فیلم فجر بخاطر فیلم غزال در کارنامه خود دارد با انتشار تصاویری در کنار دختر و دامادش برای آنها آرزوی خوشبختی کرد.

 

عکس های عروسی لاکچری پسر فاطمه گودرزی

 

وی در اینستاگرام با انتشار عکس های ذیل نوشت:

 

اینم از بچه شیر من که ……بعععله انشاالله همه جوانها خوشبخت شوند

 

در ادامه تصاویری از عروسی پسر فاطمه گودرزی را مشاهده میفرمائید.

 

عکس های عروسی لاکچری پسر فاطمه گودرزی

 

فاطمه گودرزی و پسرش

 

عکس های عروسی لاکچری پسر فاطمه گودرزی

 


در مورد داروی متوکاربامول چه اطلاعاتی دارید؟ نام یکی از برندهای دیگر متاکاربامول، Robaxin است. آیا می دانید با مصرف این دارو، چه عوارضی در کمین شماست؟ متوکاربامول فقط یک دارو یا مسکن نیست. بلکه عامل کاهش دهنده فعالیت بدنی سیستم عصبی مرکزی و آرامش دهنده ماهیچه هاست که برای اسپاسم ماهیچه ها و درد استفاده می شود. احتمالا استفاده دارو یا مسکن آن عوارض جانبی مثل سرگیجه و خواب آلودگی که به نئشگی زیاد می انجامد، می باشد. در این مقاله از بخش داروهای موزیک دان به بررسی داروی متوکاربامول می پردازیم.

 کاربرد متوکاربامول

برای ریلکس کردن ماهیچه ها به کار می رود. متوکاربامول برای رهایی از درد ها و صدمات کوتاه مدت ناشی از جراحت است که شامل شکستگی، پیچ خوردگی و رگ به رگ شدن می باشد. احتمالا در طول درمان های فیزیکی یا روش های درمانی دیگر نیز تجویز می شود. این دارو به شکل قرص در بازار موجود است که شامل نام های برند و عمومی می باشد و فقط با تجویز پزشک در دسترس است. در مراحل کلینیکی احتمالا به صورت تزریقی نیز برای بیمار تجویز می شود.

متوکاربامول

 نحوه مصرف متوکاربامول

طبق دستور پزشک از روباکسین یا متاکاربامول استفاده کنید. تمام اطلاعاتی را که به شما داده می شود بخوانید. تمام دستورالعمل ها را با دقت دنبال کنید. روباکسین به صورت تزریق به عضله یا ورید داده می شود.

این دارو حتما باید توسط پزشک تجویز شود. متوکاربامول را در مقادیر زیاد یا کم و به مدت طولانی مصرف نکنید. حتما میزان دوز مصرفی خود را پیگیری کنید. شما احتمالا باید دوز این دارو را از دو و سه روز بعد از درمان کاهش دهید.

به دستورالعمل های پزشک برای میزان مصرف متوکاربامول توجه کنید. به دلیل اینکه این دارو می تواند بر روی آزمایشات پزشکی تاثیرات مخربی بگذارد و نتیجه آزمایش تان را تحت تاثیر قرار دهد، قبل از انجام هرگونه آزمایشی پزشک خود را در جریان قرار دهید و حتما به او بگویید به چه دلیل پزشک قبلی تان این دارو را برایتان تجویز کرده است.

متوکاربامول تنها بخشی از برنامه درمانی شما است. بقیه موارد درمانی شامل استراحت، درمان فیزیکی یا … می شود. از دستورالعمل پزشک خود پیروی کنید. این دارو باید دور از رطوبت و حرارت نگهداری شود.

 قبل از استفاده

قبل از استفاده از این دارو باید عوارض، معایب و مزایایی که دارد را در نظر بگیرید. این تصمیمی است که شما و پزشک تان گرفته اید. برای این دارو اصولا باید موارد زیر در نظر گرفته شود:

 آلرژی:

حتما به پزشک خود بگوئید که عکس العمل های غیر طبیعی و آلرژیکی در صورت مصرف این دارو داشته اید. همچنین به پزشک خود بگوئید که به چه چیزهای دیگری آلرژی دارید مثل غذا، رنگ های خوراکی، افزودنی ها یا حتی بعضی از حیوانی. حتما لیبل یا دستورالعمل های روی بسته ها را با دقت بخوانید.

 کودکان:

مطالعات مناسبی روی ارتباط سنی افراد و اثرات آن در سنین مختلف و در بچه های زیر ۱۶ سال انجام شده است. البته امنیت و بی خطر بودن آن هم چنان اثبات نشده است.

 کهنسالان:

مطالعاتی روی این گروه نیز انجام شده است. افراد کهن سال با مصرف آن به مشکل خاصی برنخورده اند اما به هر حال بیماران مسن به این گونه اثرات دارویی نسبت به جوانان حساس تر هستند.

 بارداری:

در این زمینه مطالعاتی روی حیوانات انجام شده است و نتیجه این بوده که تاثیر این دارو روی افراد باردار به شکل معکوسی، خود را نشان داده است. در ضمن تحقیقات خوبی در حیطه زنان باردار و امن بودن مصرف این دارو برای آن ها انجام شده است.

 شیر دهی:

مطالعات انجام شده در بحث زنان پیشنهاد می کند که این دارو ریسک زیادی را برای کودکانی که مادرشان در طول دوران شیردهی از این دارو استفاده کرده اند، دارد.

متوکاربامول -2

 تداخلات دارویی با متوکاربامول

اگرچه بعضی از داروهای خاص نباید با همدیگر به یکباره استفاده شوند، اما در بقیه موارد دو داروی مختلف می توانند با هم استفاده شوند و مشکلی پیش نمی آید. حتی اگر یک اثر متقابل اتفاق بیفتد. در این موارد پزشک از شما می خواهد دوز مصرفی تان را تغییر دهید یا دیگر احتیاطات ضروری را رعایت کنید.

وقتی شما این دارو را مصرف می کنید، خیلی مهم است که پزشک متخصص تان بداند شما در حال مصرف یکی از داروهای لیست شده زیر هستید. این تداخلات دارویی با بعضی داروهای دیگر، بر اساس اهمیت پتانسیلی که دارند می باشد. پزشک شما احتمالا دوز مصرفی تان را تغییر می دهد یا به شما می گوید چند وقت به چند وقت می توانید این داروها را با هم مصرف کنید.

  • آلفنتانیل
  • آلپرازولام
  • آموباربیتال
  • آپروباربیتال
  • بنژیکروکودون
  • برومازپا
  • بوپرنورفین
  • بوتاباربیتال
  • بوتالبیتال
  • بوتورفانول
  • کاریوپرودول
  • کلرورال هیدرات
  • کلرودیازپوکسید
  • کلرزوکسازون
  • کلوبازام
  • کلونازپام
  • کلرازپات
  • کودئین
  • دانترولن
  • دیازپام
  • دهیدروکودئین
  • دوکسی لامین
  • اسکتامین
  • استازولام
  • اتکلروینول
  • فنتانیل
  • فلیبانرین
  • فلونیترازپام
  • فلورازپام
  • هالازپام
  • هیدروکودئون
  • هیدرومورفن
  • کتازولام
  • لورفانول
  • لوفکسیدین
  • لورازپام
  • لورمتازپام
  • لوکساپین
  • مدازپام
  • میریدین
  • مفسنین
  • مفوباربیتال
  • مپروبامات
  • متاکزاتون
  • متادون
  • متوهگزیتال
  • متوکلروپرامید
  • میدازولام
  • مورفین
  • مورفین سولفات
  • لیپوزوم
  • نالبوفین
  • نیترازپام
  • اکزازپام
  • اکسی کودون
  • اوکسی مورفین
  • پنتازوکسین
  • پنتوباربیتال
  • پریسیازین
  • فنوباربیتال
  • پرازپام
  • پریمیدون
  • کوازپام
  • رمیفناتیل
  • اسکوپولامین
  • سکوباربیتال
  • سدیم اوکسی باتسوفتانیل
  • تاپنتادول
  • تمازپام
  • تیوپنتال
  • ترامادول
  • تریازولام
  • زولیپدیم

متوکاربامول

تداخلات غذایی با متوکاربامول

این دارو نباید به همراه نوشیدنی ها و مواد غذایی زیر مصرف شود زیرا ایجاد تداخلاتی در بدن می شود که عوارض دارو را تشدید می کند. استفاده از الکل یا تنباکو و دخانیات با این دارو سبب ایجاد تداخلات خطرناکی می شود. در مورد استفاده از دارو به همراه غذا، الکل نوشیدن و مصرف دخانیات حتما باید با پزشک خود مشورت کنید.

 دیگر مشکلات پزشکی

وجود مشکلات پزشکی روی استفاده از این داروها تاثیر می گذارد. مطمئن شوید که پزشک خود را درباره بیماری های دیگر خود مطلع می کنید مخصوصا:

  • بیماری های کلیوی و کبدی (در این مورد اثرات این دارو ممکن است به دلیل دفع آهسته از بدن افزایش یابد)
  • ضعف عضلانی یا سستی ماهیچه ها (با احتیاط آن را مصرف کنید چون ممکن است شرایط را بدتر کند)

استفاده درست از متوکاربامول

این دارو را فقط با تجویز پزشک مصرف کنید و دوز بیشتری استفاده نکنید. همچنین بیشتر از مدت زمانی که پزشک آن را تجویز کرده مصرف نکنید.

 دوز مصرفی داروی متوکاربامول

دوز این دارو در بیماران مختلف متفاوت است. از دستورات پزشک خود پیروی کنید. اطلاعات موجود باید مقدار میانگینی از دوز نام برده شده باشد. اگر این دوز متفاوت بود، آن را تغییر ندهید مگر این که پزشک شما تجویز کرده باشد.

مقدار این دارو که بستگی به قوی بودن دارو دارد نیز مهم است. تعداد دوز هایی که روزانه مصرف می کنید، زمان بین مصرف هر دارو و طول دوره زمانی استفاده از داروها، همه و همه به مشکلات پزشکی شما بستگی دارد.

برای دوز خوراکی قرص ها به منظور شل کردن ماهیچه ها بهتر است در بزرگسالان در ابتدای درمان، سه قرص ۵۰۰ میلی گرمی و یا دو قرص ۷۵۰ میلی گرمی چهار بار در روز مصرف کنند. پزشک شما می تواند این مقدار را نسبت به شرایط تان تعیین کند. در بچه ها دوز مصرف این دارو کاملا به پزشک وابسته است و او تعیین می کند.

متوکاربامول -1

عوارض جانبی متوکاربامول

در کنار اثرات دیگر، یک دارو احتمالا سبب بروز عوارض ناخواسته ای می شود‌. اگرچه هیچ کدام از این عوارض جانبی اتفاق نمی افتند اما اگر به آن ها توجه نکنید ممکن است باعث دردسر شوند. این علائم را فورا به پزشک خود اطلاع دهید.

  • مدفوع سیاه یا قیری رنگ
  • تغییراتی در رنگ پوست
  • درد یا ناراحتی قفسه سینه
  • سرماخوردگی
  • مدفوع به رنگ خاک
  • سرفه
  • ادرار تیره
  • اسهال
  • مشکل قورت دادن و سختی در آن
  • سرگیجه
  • ضربان سریع و تند قلب
  • احساس گرما
  • تب شدید
  • سردرد
  • درد ماهیچه و یا مفصل
  • تورم زیاد در صورت پلک ها، لب ها، زبان، گلو، دست ها، پاها یا اندام های جنسی
  • احساس سبکی در سر، سرگیجه یا حالت غش داشتن
  • از دست داشتن اشتها
  • از دست دادن کنترل صفرا
  • به وجود آمدن مشکلات حافظه و ذهن
  • استفراغ
  • بی حسی صورت، دست ها و پاها
  • درد، حساس شدن بدن یا تورم پاها
  • ادرار سخت یا دردناک
  • تورم پلک ها یا دور چشم ها، صورت، لب ها و زبان
  • قرمزی و کبودی چشم ها
  • قرمزی صورت، گردن، بازو و اغلب قفسه سینه
  • جوش های پوستی
  • خواب آلودگی
  • ضربان قلب آرام یا نامنظم
  • گلودرد
  • زخم یا نقاط و جوش های سفید روی لب ها و اطراف دهان
  • درد معده
  • عرق کردن
  • غده های متورم شده
  • احساس گرفتگی قفسه سینه
  • حرکات تند و سریع بدن
  • بوی نامطبوع و ناخوشایند بدن
  • خونریزی غیر طبیعی یا کبودی بدن
  • خستگی شدید و یا ضعف بدنی
  • استفراغ خونی
  • چشم ها یا پوست زرد

در صورت مشاهده هر گونه از علائم بالا سریعا اورژانس را خبر کنید. علائم اوردوز این دارو شامل عدم هوشیاری و حرکت یا لرزش تمام نقاط بدن می باشد.

بعضی از این عوارض جانبی به موارد پزشکی و اورژانس احتیاجی ندارند‌. این عوارض جانبی در طول درمان با بدن شما خود را هماهنگ می کنند. همچنین پزشک شما احتمالا به شما در مورد راه های جلوگیری یا کاهش بعضی از این عوارض جانبی اطلاعاتی می دهد. در صورت ادامه مشاهده هر گونه عارضه جانبی یا داشتن هر سوال می توانید با پزشک خود آن ها را چک کنید.

عوارض جانبی روباکسین (متاکاربامول تزریقی)

همه داروها ممکن است عوارض جانبی ایجاد کنند. با این حال ، بسیاری از افراد دچار عوارض جانبی نمی شوند یا فقط عوارض جانبی جزئی دارند. اگر هر یک از این عوارض جانبی یا عوارض جانبی دیگر شما را آزار دهد یا از بین نرود ، با پزشک خود تماس بگیرید:

  • ناراحتی معده یا استفراغ
  • سرگیجه
  • احساس خواب آلودگی
  • سردرد
  • گرگرفتگی
  • بی خوابی
  • گرفتگی بینی
  • احساس طعم فلزی در دهان
  • درد محلی که دارو تزریق شده است

اینها همه از عوارض جانبی که ممکن است رخ دهد نیست. اگر در مورد عوارض جانبی سؤال دارید ، با پزشک خود مشورت کنید.

 مشکلات احتمالی دیگر در مورد داروی متوکاربامول

  • آروغ زدن
  • دوگانگی دید
  • سرگیجه
  • احساس حرکت و لرزش مداوم بدن
  • عدم هضم درست غذا
  • تغییرات ذهنی یا خلق و خو
  • احساس چرخش سر
  • ناراحتی و درد معده
  • مشکلات خواب
  • حرکات غیر قابل کنترل چشم ها و عوارض جانبی دیگری که در این مقاله نمی گنجد.

اگر به هر کدام از آن ها توجه کنید می توانید متوجه آن ها شوید و با پزشک خود در میان بگذارید.

هشدار و احتیاطات لازم حین مصرف متاکاربامول

حتی اگر ممکن است نادر باشد ، ممکن است برخی افراد هنگام مصرف دارو عوارض جانبی بسیار بد و گاه کشنده داشته باشند. در صورت بروز هر یک از علائم یا نشانه های زیر ممکن است مربوط به یک عارضه جانبی بسیار بد باشد ، فوراً به پزشک خود بگویید:

  • علائم واکنش آلرژیک مانند کهیر؛ خارش؛ پوستی قرمز ، تورم ، تاول یا لایه لایه شدن پوست با یا بدون تب. خس خس سینه؛ سفتی در قفسه سینه یا گلو. در تنفس ، بلع یا صحبت کردن مشکل دارید. گرمای بدن غیرمعمول؛ یا تورم دهان ، صورت ، لب ، زبان یا گلو.
  • احساس خستگی یا ضعف
  • پوست زرد یا زردی چشم
  • تشنج
  • سرگیجه بسیار بد یا استفراغ
  • کاهش ضربان قلب
  • تب یا لرز
  • گلو درد
  • مشکلات حافظه یا هوشیاری کم
  • احساس گیجی
  • تغییر در بینایی
  • عدم توانایی کنترل حرکات چشم

 

متوکاربامول

آیا ریسک یا هشدار دیگری هم وجود دارد؟

قرص های متوکاربامول شامل اجزای غیرفعالی می باشند‌. باید با پزشک خود در مورد آلرژی و شرایط به وجود آمده صحبت کنید. شرایط پزشکی مثل بیماری های کلیه ای یا کبدی روی متابولیز این قرص اثر می گذارد همان طور که قبلا گفتیم متوکاربامول اثرات پزشکی میاستنی گراویس را محدود می کند.

این قرص می تواند سبب به وجود آمدن عوارض جانبی شود و انجام این اعمال را خطرناک کند. مخصوصا اگر به همراه الکل یا مواد دارو مصرف شود. بزرگسالان مسن تر احتمالا به عوارض جانبی این دارو عکس العمل شدید تر و بیشتری نشان می دهند.

اگر باردار هستید یا در حال اقدام برای بارداری هستید، نباید این قرص را مصرف کنید. این قرص روی شیر پستان مادر تاثیر می گذارد. تست ها و آزمایشات انجام شده روی شیر حیوانات این اثر را اثبات کرده است. پس محتاط باشید و قبل از شیردهی با پزشک خود مشورت کنید.

آیا اوردوز اتفاق می افتد؟

احتمال آن هست که با این قرص اوردوز کنید. گزارشات نشان داده اوردوز در هنگامی که مصرف قرص با الکل یا مواد مخدر باشد، اتفاق می افتد. علائم اوردوز شامل سرگیجه شدید، بی حالی، عدم هوشیاری، عرق کردن، سختی در تنفس، لرزش یک طرفه بدن و حمله قلبی می باشد.

اگر فکر می کنید بیش از حد از دارو مصرف کرده اید ، با مرکز کنترل سم خود تماس بگیرید یا فوراً مراقبت های پزشکی را انجام دهید. به طور کامل توضیح دهید چه دارویی استفاده کرده اید ، چه مقدار و چه زمانی این اتفاق افتاده است.

آیا متوکاربامول اعتیاد آور است؟

این دارو به دلیل این که طبق تجویز پزشک مصرف می شود احتمالا اعتیاد آور نیست‌. در دوز های بالاتر خطر بیشتری دارد مخصوصا برای افرادی که سابقه مصرف دخانیات را دارند. به هرحال این دارو ویژگی های مشابهی با مواد دارو ندارد چون سبب ایجاد درد در بدن نمی شود و احساس نئشگی در انسان دست نمی دهد. دوزهای بالا سبب ریسک های بیشتری در مورد عوارض جانبی می گردند که شامل سرگیجه و بی حالی می باشد. داشتن این اطلاعات سبب می شود بتوانید از عوارض جانبی جلوگیری کنید.

قبل از استفاده از روباکسین یا متاکاربامول باید در چه موردی با پزشک خود صحبت کنم؟

  • اگر به متاکاربامول یا هر نوع دیگری از روباکسین حساس هستید.
  • اگر نسبت به هر گونه دارو مثل این، نسبت به مواد دیگر، مواد غذایی حساسیت دارید. به پزشک خود در مورد آلرژی و نشانه هایی که دارید بگویید؛ خارش، تنگی نفس؛ سرفه، تورم صورت، لب ها، زبان، یا گلو؛ یا هر نشانه دیگری.

این دارو می تواند با دیگر داروها و مشکلات سلامتی تداخل داشته باشد.

به پزشک خود و داروساز درباره تمام داروهایتان (نسخه یا OTC، محصولات طبیعی، ویتامین ها)و مشکلات سلامتی خود توضیح دهید. باید چک کنید تا مطمئن شوید که برای شما ایمن است تا با تمام داروها و مشکلات سلامتیتان تداخل پیدا نکند. دارو را بدون چک کردن با پزشک خود شروع نکنید، تغییر ندهید و یا آنذ را متوقف نکنید.

داروی فکسوفنادین

مراقبت های لازم حین مصرف متاکاربامول

  • به همه ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی خود بگویید که شما روباکسین یا متاکاربامول را مصرف میکنید. این اغفراد شامل پزشکان، پرستاران، داروسازان، و دندانپزشکان می شود.
  • اگر به لاتکس آلرژی دارید، با پزشک خود صحبت کنید. برخی از محصولات دارای لاتکس هستند.
  • از رانندگی اجتناب کنید و کارهای دیگر را انجام دهید و یا کارهایی را انجام دهید که شما را به حالت آماده باش در نمی آورد تا اینکه ببینید چگونه این دارو شما را تحت تاثیر قرار می دهد.
  • این دارو ممکن است بر تست های آزمایشگاهی خاصی تاثیر بگذارد. به همه ارائه کنندگان خدمات بهداشت و درمان خود بگویید که شما روباکسین یا متاکاربامول را مصرف می کنید.
  • پیش از نوشیدن الکل و یا استفاده از دیگر داروها و محصولات طبیعی که فعالیت های شما را کند می کنند، با پزشک خود صحبت کنید.
  • این دارو با استراحت، درمان فیزیکی، داروهای درد و دیگر درمان ها استفاده می شود.
  • اگر آن را زمانی که باردار هستید استفاده میکنید، ممکن است باعث آسیب به نوزاد متولد نشده شود. اگر باردار هستید و یا به هنگام گرفتن روباکسین یا متاکاربامول باردار هستید، سریعا با پزشک خود تماس بگیرید.
  • اگر شیر می دهید به پزشک خود بگویید. شما باید در مورد هر گونه خطر برای کودک خود با پزشک خود مشورت کنید.

چگونه می توان روباکسین یا متاکاربامول را نگهداری کرد؟

اگر نیاز دارید که متاکاربامول را در خانه ذخیره کنید ، با پزشک ، پرستار یا داروساز خود در مورد نحوه نگهداری آن صحبت کنید.

استفاده از اطلاعات مصرف کنندگان متاکاربامول

  • اگر علائم بیماری و یا مشکلات سلامتی شما بهتر نشود و یا بدتر شوند، به پزشک خود زنگ بزنید.
  • داروی خود را با دیگران تقسیم نکنید و داروی دیگری را مصرف نکنید.
  • لیستی از تمام داروها را نگهداری کنید (نسخه، محصولات طبیعی، ویتامین، OTC) این لیست را به پزشک خود نشان دهید.
  • پیش از شروع هر داروی جدید، از جمله تجویز دارو یا OTC، محصولات طبیعی و یا ویتامین با پزشک خود مشورت صحبت کنید.
  • دارو را در جای امنی نگهداری کنید. داروها را از دسترس کودکان و حیوانات خانگی دور نگاه دارید.
  • داروهای بلااستفاده یا داروهای منقضی شده را دور بیندازید. در توالت و یا یک لوله تخلیه نریزید مگر این که به شما گفته شود این کار را انجام دهید. اگر در مورد بهترین روش برای بیرون انداختن داروها سوال دارید، با پزشک خود مشورت کنید. ممکن است برنامه های مرتبط برای از بین بردن دارو در منطقه شما وجود داشته باشد.
  • برخی داروها ممکن است یک برگه اطلاعات بیمار دیگر نیز داشته باشند. با داروساز خود چک کنید. اگر سوالی در مورد روباکسین یا متاکاربامولدارید، لطفا با پزشک، پرستار، داروساز یا دیگر تامین کننده خدمات بهداشتی صحبت کنید.
  • اگر فکر می کنید مقدار زیادی مصرف کرده اید، با مرکز کنترل مسمومیت تماس بگیرید و یا با مراقبت های پزشکی تماس بگیرید. آماده باشید که بگویید چه چیزی مصرف کرده اید، چقدر، و چه زمانی این اتفاق افتاده است.












لوراتادین با نام تجاری کلاریتین، نوعی آنتی هیستامین است که برای درمان آلرژی ها (رینیت آلرژیک) و دیگر علائم آلرژیک از جمله آبریزش بینی، خارش چشم ها، بینی یا گلو، کهیر و گلودرد مورد استفاده قرار می گیرد. لوراتادین از کهیر یا سایر واکنش های پوستی آلرژیک پیشگیری نمی کند. این دارو می تواند برای درمان آلرژی های فصلی یا دائمی استفاده شود. لوراتادین نوعی آنتی هیستامین است که دارای مولکول هایی با سه حلقه متصل است. لوراتادین را بدون نسخه می توان تهیه کرد. در این مقاله از بخش داروهای موزیک دان به بررسی فواید لوراتادین، عوارض و نحوه مصرف آن می پردازیم.

اطلاعات مهم در مورد لوراتادین

اگر نسبت به لوراتادین یا کلارینکس حساسیت دارید، نباید از این دارو استفاده کنید.

لوراتادین

دستوراتی که بر روی بسته دارو درج شده است را دنبال کنید. متخصصان مراقبت های بهداشتی خود را در جریان تمام شرایط پزشکی، آلرژی‌ها و داروهایی که استفاده می‌کنید، قرار دهید.

برخی از انواع داروی تجویز شده جویدنی لوراتادین، حاوی فنیل‌آلانین باشند. اگر شما به فنیل کتونوری مبتلا هستید (PKU)، با پزشک خود صحبت کنید.

چنانچه به بیماری کبدی یا کلیوی مبتلا هستید، قبل از مصرف این دارو، با پزشک یا داروساز خود مشورت کنید.

موارد استفاده لوراتادین

لوراتادین یک آنتی هیستامین است که اثرات هیستامین شیمیایی طبیعی در بدن را کاهش می دهد. هیستامین می تواند علائم عطسه، خارش، آبریزش چشم و آبریزش بینی را به وجود آورد. لوراتادین برای درمان عطسه، آبریزش بینی، آبریزش چشم، کهیر، پوسته پوسته شدن پوست، خارش و سایر علائم سرماخوردگی یا حساسیت به کار می رود.

لوراتادین همچنین برای درمان کهیر و خارش پوست در افرادی که واکنش پوستی مزمن دارند استفاده می شود. لوراتادین همچنین ممکن است برای مقاصد ذکر شده در این راهنمای دارویی نیز مورد استفاده قرار گیرد.

لوراتادین آنتی هیستامینی است که علائمی مانند خارش، آبریزش از بینی، چشم ها و عطسه  ناشی از تب یونجه و سایر آلرژی ها را درمان می کند. همچنین برای از بین بردن خارش از کهیر نیز استفاده می شود.

لوراتادین از کهیر جلوگیری نمیکند و یا از واکنش آلرژیک جدی ( مانندآنافیلاکسی) پیشگیری یا درمان نمی کند. بنابراین، اگر پزشک شما اپی نفرین را برای درمان واکنش های آلرژیک تجویز کرده باشد، همیشه تزریق کننده اپی نفرین را همراه خود داشته باشید. از لوراتادین به جای اپی نفرین استفاده نکنید.

اگر خودتان بدون تجویز پزشک از این دارو استفاده می کنید، مهم است که دستورالعمل های بسته بندی تولید کننده را به دقت بخوانید بنابراین در زمان مشورت با پزشک یا داروساز، اطلاعاتی درباره دارو دارید.

اگر از قرص یا کپسول استفاده می کنید، از این دارو برای کودکان زیر ۶ سال استفاده نکنید، مگر اینکه پزشک دستور داده باشد. اگر از شربت لوراتادین یا قرص های جویدنی آن استفاده می کنید، در کودکان کمتر از ۲ سال استفاده نکنید، مگر طبق دستور پزشک.

لوراتادین

نحوه استفاده از لوراتادین در کودکان

اگر از داروهای بدون نسخه برای خود درمانی استفاده می کنید، قبل از مصرف لوراتادین، تمام دستورالعمل های بسته بندی محصول را بخوانید. اگر پزشک شما این دارو را تجویز کرده است، دستورالعمل های پزشک و دستورالعملهای مربوط به برچسب تجویزی را دنبال کنید. اگر سوالی دارید، با پزشک یا داروساز مشورت کنید.

این داروها را به صورت خوراکی یا بدون غذا یا همراه با غذا، معمولا یک بار در روز و طبق دستور پزشک و یا توصیه روی بسته بندی محصول، مصرف کنید. اگر از قرص های جویدنی استفاده می کنید، هر قرص را خوب بخورید و قورت دهید.

اگر از نوع شربت این دارو استفاده می کنید، از وسایل اندازه گیری دقیق و یا قاشق برای اندازه گیری دوز مصرفی استفاده کنید. از یک قاشق خانگی استفاده نکنید زیرا ممکن است نتوانید دوز مناسب را اندازه گیری کنید.

دوز مصرفی بستگی به سن، وضعیت و پاسخ شما به درمان دارد. دوز مصرفی خود را افزایش ندهید و یا این دارو را بیشتر از چیزی که تجویز شده است مصرف نکنید. این دارو را بیشتر از سنین توصیه شده مصرف نکنید.

اگر علائم آلرژی شما پس از ۳ روز درمان، بهبود پیدا نکردند یا اگر کهیر بیشتر از ۶ هفته طول کشید، به پزشک خود اطلاع دهید. چنانچه وضعیت شما بدتر شد یا فکر می کنید که یک مشکل جدی پزشکی دارید (به عنوان مثال،واکنش حساسیتی شدید یا آنافیلاکسی)، فورا  به پزشک مراجعه کنید.

موارد احتیاط

قبل از مصرف لوراتادین، اگر به این دارو یا به دزلوراتادین  حساسیت دارید، یا اگر آلرژی دیگری دارید، با پزشک یا  داروساز خود در میان بگذارید. این محصول ممکن است حاوی مواد غیر فعالی باشد که می توانند  واکنش های آلرژیک و یا مشکلات دیگری را ایجاد کنند. برای کسب اطلاعات بیشتر، با داروساز خود صحبت کنید.

قبل از استفاده از این دارو، سابقه پزشکی خود را به پزشک یا داروساز بگویید. در صورت داشتن شرایط خاصی از قبیل بیماری کلیوی و بیماری کبدی، با این دارو بدون مشاوره با پزشک خود، خود درمانی نکنید.

هنگامی که این دارو در دوز های توصیه شده مصرف شود،معمولا باعث خواب آلودگی نمی شود. با این حال، از رانندگی،  استفاده از ماشین آلات یا فعالیت هایی که مستلزم هوشیاری هستند، تا زمانی که مطمئن نشدید که میتوانید چنین فعالیت هایی را با خیال راحت انجام دهید، خودداری کنید.

اگر کهیر دارید و پزشک شما لوراتادین را تجویز کرده است یا اگر برای درمان کهیر، خودتان از این دارو استفاده می کنید، در صورت بروز این علائم، به پزشک خود اطلاع دهید چرا که این علائم نشان دهنده شرایط جدی تری هستند، مانند کهیر هایی که به رنگ غیر معمول هستند، کهیرهایی که مانند کبودی یا زخم  هستند و کهیر هایی که خارش ندارند.

لوراتادین

شربت لوراتادین یا قرص های جویدنی ممکن است حاوی قند  یا آسپارتام( شیرین کننده مصنوعی) باشند. اگر دچار دیابت، فنیل کتونوری (PKU)، و یا دیگر شرایطی هستید که نیاز به محدود کردن یا پرهیز از مصرف آسپارتام هستید، با پزشک یا داروساز خود در مورد استفاده بی خطر این دارو مشورت کنید.

افراد سالمند ممکن است حساسیت بیشتری به عوارض جانبی این دارو، به خصوص خواب آلودگی یا سردرگمی داشته باشند. این عوارض جانبی می تواند خطر سقوط را افزایش دهند.

در دوران بارداری، این دارو باید تنها در صورت نیاز مورد مصرف قرار بگیرد. قبل از مصرف این دارو، با پزشک خود در مورد خطرات و مزایای آن صحبت کنید.

این دارو می تواند به شیر مادر منتقل می شود. با این حال، بعید به نظر می رسد که به کودک شیرخوار آسیب برساند. قبل از شیردهی با پزشک خود در این زمینه مشورت کنید.

چگونه باید لوراتادین را مصرف کنم؟

  • دقیقاً مطابق دستورالعمل برچسب یا مطابق نظر پزشک خود استفاده کنید. در مقادیر بیشتر یا کمتر از مقدار توصیه شده از آن استفاده نکنید. برای سرماخوردگی یا حساسیت زایی معمولاً فقط برای مدت کوتاهی مصرف می شود تا زمانی که علائماز بین برود.
  • این دارو را به کودکان کمتر از ۲ سال ندهید. همیشه قبل از دادن داروی سرفه یا داروی سرماخوردگی به کودک با پزشک معالج مشورت کنید. مرگ ناشی از مصرف داروهای سرفه و داروهای سرماخوردگی در كودكان بسیار کم است.
  • لوراتادین معمولاً یک بار در روز مصرف می شود. از دستورالعمل پزشک خود پیروی کنید.
  • قرص معمولی را خرد نکنید، نجویید و یا نشکنید. قرص را کاملاً ببلعید.
  • داروی مایع را با سرنگ دوز شده یا یک قاشق یا فنجان مخصوص اندازه گیری دوز اندازه گیری کنید. اگر دستگاه اندازه گیری دوز ندارید، از داروخانه تهیه کنید.
  • قرص جویدنی قبل از بلع آن باید جویده شود.
  • قرص را در بسته خود نگه دارید تا زمانی که آماده مصرف آن باشید. بسته را باز کنید و فویل را عقب بزنید. قرص را از طریق فویل فشار ندهید چراکه ممکن است قرص را خراب کنید.
  • برای جدا کردن قرص و قرار دادن آن در دهان از دست های خشک استفاده کنید.
  • قرص را کاملاً ببلعید. اجازه دهید بدون جویدن در دهان حل شود. در صورت تمایل، ممکن است مایعات بنوشید تا به بلع قرص حل شده کمک کند.
  • اگر علائم شما بهبود نیافت یا با وخیم تر شد، با پزشک خود تماس بگیرید.
  • در دمای اتاقی به دور از گرما و رطوبت، نگهداری شود.
  • دوز مصرفی شربت لوراتادین را با یک سرنگ یا با یک قاشق مخصوص و یا پیمانه پزشکی اندازه گیری کنید. اگر وسیله اندازه گیری دوز ندارید، از داروساز خود، یکی درخواست کنید.
  • قرص های جویدنی را باید قبل از قورت دادن، بجوید.

لوراتادین

در مورد قرص های خوراکی موارد زیر را رعایت کنید:

  • قرص را تا زمان مصرف آن، در بسته بندی مخصوص خود نگه دارید. بسته بندی را باز کنید و روکش روی قرص را باز کنید. قرص را با فشار از روکش جدا نکنید و یا به قرص آسیبی نرسانید.
  • برای خارج کردن قرص و قرار دادن آن در دهان خود، دست های خود را خشک کنید.
  • قرص را قورت ندهید و اجازه دهيد که قرص بدون جویدن، در دهانتان حل شود. در صورت تمایل، می توانید برای کمک به قورت دادن قرص حل شده، آب بنوشید.
  • در صورت بهبود نیافتن و یا بدتر شدن علائم، با پزشک خود تماس بگیرید.
  • دارو را در دمای اتاق و به دور از گرما و رطوبت، نگهداری کنید.

اطلاعات مربوط به دوز مصرفی لوراتادین

مقدار دوز معمولی لوراتادین برای افراد بزرگسال و مبتلا به رینیت آلرژیک، ۱۰ میلیگرم به صورت خوراکی و یکبار در روز می باشد.

مقدار دوز معمولی برای افراد بزرگسال و مبتلا به کهیر، ۱۰میلیگرم  به صورت خوراکی و یکبار در روز می باشد.

مقدار دوز معمولی برای کودکان ۲ تا ۵ ساله و مبتلا به رینیت آلرژیک،۵ میلیگرم به صورت خوراکی( شربت) و یک بار در روز می باشد.

برای کودکان ۶ سال یا بالاتر، ۱۰ میلیگرم  به صورت خوراکی و یک بار در روز می باشد (قرص، کپسول و قرص های تجزیه شونده)

مقدار دوز معمولی برای کهیر در کودکان ۲ تا ۵ ساله، ۵ میلیگرم به صورت خوراکی( شربت) و  یک بار در روز می باشد

برای کودکان ۶ سال یا بالاتر، ۱۰ میلیگرم  به صورت خوراکی و یک بار در روز می باشد (قرص، کپسول و قرص های تجزیه شونده)

لوراتادین به شکل قرص یا شربت است. دوز استاندارد لوراتادین برای افراد بزرگسال، ۱۰ میلیگرم در روز است. شما می توانید لوراتادین را با غذا یا بدون غذا مصرف کنید.  همچنین باید دستورالعمل های پزشک و داروساز خود را دنبال کنید.

لوراتادین

عوارض جانبی لوراتادین

بروز عوارض جانبی لوراتادین در آزمایشات بالینی خفیف بود. در طول آزمایشات بالینی، خواب آلودگی ناشی از مصرف لوراتادین بیشتر از  پلاسبو (دارونما) گزارش نشد. عوارض جانبی گزارش شده از مصرف لوراتادین شامل سردرد، خشکی دهان، خونریزی بینی، گلودرد، زخم دهان، اختلالات خواب، عصبی بودن،  انجام حرکات غیر طبیعی در کودکان (hyperkinesia )، ضعف، درد معده، سوزش سر دل، اسهال، آلوپسیا (به ندرت)، عملکرد غیر طبیعی کبد (به ندرت) و قرمزی و خارش چشم می باشد. چنانچه پس از مصرف لوراتادین، عوارض جانبی شدیدی را تجربه کردید، با پزشک خود مشورت کنید.

عوارض جانبی زیر باید فورا تحت درمان قرار بگیرند زیرا ممکن است منجر به بروز  واکنش آلرژیک تهدید کننده زندگی با عنوان آنافیلاکسی شوند. این عوارض جانبی عبارتند از به سختی نفس کشیدن، تنگی نفس، تورم چشم ‌ها، صورت، لب‌ ها، زبان، جاری شدن غیر قابل کنترل بزاق دهان و یا خس خس سینه. این شرایط ممکن است با کهیر یا خارش و یا بدون آنها، همراه باشند.

بروز علائم واکنش آلرژیک مانند: کهیر؛ تنگی نفس؛ تورم صورت، لب ها، زبان یا گلو.

در صورت وجود این علائم استفاده از لوراتادین را متوقف کنید و در صورت وجود علائم زیر با پزشک خود تماس بگیرید.

  • ضربان قلب سریع یا ناهماهنگ
  • سردرد شدید
  • احساس سبکی

عوارض جانبی شایع ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • سردرد
  • احساس خستگی یا خواب آلودگی
  • درد معده، استفراغ
  • خشکی دهان
  • احساس عصبانیت یا بیش فعالی

عناوین دیگر برای لوراتادین یا داروهای حاوی لوراتادین

کلاریتین،آلاورت، قرص های کلاریتین ردی، کلاریتین ۲۴ ساعته. این محصولات نیز حاوی لوراتادین هستند: کلاریتین D، کلاریتین D 12 ساعته و کلاریتین D 24 ساعته.

اطلاعات دیگری درباره لوراتادین

در صورت فراموش کردن یک دوز دارو، به محض به خاطر آوردن دوز فراموش شده، آن را مصرف کنید، اما اگر زمان نوبت دوز بعدی رسیده است، از مصرف نوبت دوز فراموش شده صرف نظر کنید. این دارو ممکن است به صورت بدون برچسب تجویز شود یعنی اینکه پزشک ممکن است این دارو را برای بیماری دیگری غیر از آلرژی تجویز کند.

محدودیت های غذایی پس از مصرف لوراتادین چیست؟

دستورالعمل پزشک خود را در مورد هرگونه محدودیت در مورد غذا، نوشیدنی یا فعالیت خود انجام دهید.

داروی فکسوفنادین

اگر یک نوبت لوراتادین را مصرف نکنیم چه اتفاقی می افتد؟

دوز از دست رفته را به محض یادآوری مصرف کنید. اگر تقریباً زمان نزدیک دوز برنامه ریزی شده بعدی است، دوز از دست رفته را استفاده نکنید. برای مصرف دوز از دست رفته داروی اضافی مصرف نکنید.

اوردوز کردن با لوراتادین

فورا با مراقبت های پزشکی تماس بگیرید یا با شماره راهنمای سم تماس بگیرید. علائم مصرف بیش از حد ممکن است شامل سردرد، خواب آلودگی و ضربان قلب تند یا تپش قلب باشد.

چه داروهای دیگری روی لوراتادین تأثیر خواهند گذاشت؟

سایر داروها ممکن است با لوراتادین تداخل کنند، از جمله داروهای بدون نسخه، ویتامین ها و محصولات گیاهی بدون نسخه  در مورد تمام داروهای مورد استفاده و هر دارویی که شروع کرده اید یا استفاده از آن را متوقف کرده اید، به پزشک خود اطلاع دهید.

قبل از مصرف لوراتادین باید با پزشک خود درمورد چه چیزی صحبت کنم؟

اگر به لوراتادین یا به desloratadine (Clarinex) حساسیت دارید، نباید این دارو را مصرف کنید.

در صورت داشتن شرایط پزشکی دیگر، از پزشک یا داروساز سؤال کنید که آیا استفاده از این دارو برای شما بی خطر است یا خیر، به خصوص در موارد زیر:

  • آسم
  • بیماری کلیوی
  • بیماری کبد
  • پیش بینی شده است این دارو به نوزاد متولد نشده آسیب نمی رساند. اگر باردار هستید یا قصد دارید باردار شوید به پزشک خود بگویید.
  • لوراتادین می تواند از شیر مادر منتقل شود و ممکن است به یک کودک شیرده آسیب برساند. در صورت شیردهی کودک به پزشک خود بگویید.
  • برخی از اشکال لوراتادین ممکن است حاوی فنیل آلانین باشد. در صورت وجود فنیل کتونوری (PKU) قبل از مصرف لوراتادین با پزشک خود مشورت کنید.
  • این دارو را بدون توصیه پزشک به کودک کمتر از ۶ سال ندهید.
  • تمام دستورالعمل های موجود در برچسب و بسته بندی داروی خود را به دقت مطالعه کنید. در مورد تمام شرایط پزشکی خود، آلرژی و تمام داروهای مورد استفاده خود به پزشکتان بگویید.


با علائم بیماری آپاندیس آشنایی دارید؟ آپاندیسیت را التهاب آپاندیس می نامند، زائده ای کوچک و انگشتی شکل که از کولون در سمت راست پایین شکم منشعب می شود. آپاندیسیت باعث درد در پایین سمت راست شکم می شود. با این حال، در اکثر افراد، درد از ناف شروع می شود. با بدتر شدن التهاب، درد آپاندیسیت معمولا افزایش یافته و شدیدتر می شود. اگر چه تمامی افراد در معرض خطر ابتلا به آپاندیسیت قرار دارند، آپاندیسیت در افراد ۱۰ تا ۳۰ ساله شایع تر است. درمان استاندارد جراحی و برداشتن آپاندیسیت است. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به بررسی علائم آپاندیس و راه های درمان آن می پردازیم.

آپاندیس چیست؟

التهاب یا عفونت آپاندیس را ورم یا آماس آپاندیس می گویند. آپاندیس یک کیسه کوچک متصل به روده بزرگ است که در پایین قسمت راست شکمتان قرار گرفته است. آپاندیس وظیفه شناخته شده ای ندارد، اما اگر التهاب آپاندیس درمان نشود، میتواند باعث مشکلات جدی در سلامتی فرد شود. ورم آپاندیس زمانی رخ می دهد که نوعی انسداد یا گرفتگی در آپاندیس بوجود بیاید. این انسداد می تواند بوسیله مدفوع، انگل یا اجسام خارجی دیگر ایجاد  شود.

هنگامی که آپاندیس مسدود می شود، باکتری ها درون آن پر می شوند که این منجر به درد، تورم یا عفونت می شود. اگر فورا درمان صورت نگیرد، آپاندیس می ترکد و عفونت را در سراسر بدنتان پخش می کند. پارگی آپاندیس یک عارضه جدی و کشنده است. ورم آپاندیس بسیار رایج است و اغلب بر نوجوانان و بزرگسالان در اوایل دهه بیست زندگی شان اثر می گذارد، اما ممکن است در هر سنی نیز اتفاق بیافتد. آزمایش های ورم آپاندیس به تشخیص شرایط کمک می کنند، بنابراین بیماری می تواند قبل از پارگی عضو درمان شود. درمان اصلی ورم آپاندیس، برداشتن یا جدا کردن آن با عمل جراحی است.

تفاوت درد آپاندیس با درد ناشی از گاز جمع شده در روده

درد شدید در شکم اغلب با ایجاد گاز صورت می گیرد. اما همچنین می تواند نشانه ای از آپاندیس باشد. دانستن بیان چگونگی تفاوت بین این دو بسیار مهم است، زیرا ضایعه ملتهب می تواند یک اورژانس پزشکی تهدید کننده زندگی باشد.

آپاندیس شما یک کیسه کوچک و دراز است که از روده بزرگ در راست شکم شما پایین می آید. این هیچ عملکرد حیاتی را ارائه نمی دهد. اگر انسداد شما ادامه یابد، می تواند باعث التهاب و عفونت شود. این همان چیزی است که به عنوان آپاندیس شناخته می شود. درمان اغلب شامل برداشتن جراحی آپاندیس است.

درد ناشی از گاز کوتاه مدت است و معمولاً نیازی به درمان ندارد. این درد ممکن است در اثر بلع هوا هنگام غذا خوردن یا نوشیدن ایجاد شود. بنابراین به دلیل وجود باکتری های موجود در روده شما که باعث تجزیه غذا می شود، گاز می تواند در دستگاه گوارش شما ساخته شود و در این فرآیند گاز را آزاد می کند. عبور گاز اغلب می تواند به از بین رفتن درد کمک کند.

علائم آپاندیس

 نشانه ها و علائم آپاندیسیت عبارتند از:

  • درد ناگهانی که از پایین سمت راست شکم شروع می شود
  • درد ناگهانی که در اطراف ناف شروع شده و سپس درد به پایین راست شکم کشیده می شود
  • درد با سرفه، راه رفتن و تکان خوردن بیشتر می شود
  • تهوع و استفراغ
  • از دست دادن اشتها
  • تب خفیف که با پیشرفت بیماری بیشتر می شود
  • یبوست یا اسهال
  • نفخ شکم
  • باد شکم

آپاندیس

علائم آپاندیس ترکیده چیست؟

خطر ابتلا به آپاندیسیت این است که در صورت عدم درمان، زائده شما می تواند پارگی کند. این به طور معمول چه مدت طول می کشد؟ از زمانی که برای اولین بار علائمی را مشاهده کردید، می تواند بین ۳۶ تا ۷۲ ساعت قبل از ترکیدن آپاندیس شما طول بکشد. در برخی موارد، این بازه زمانی حتی کوتاهتر است. به همین دلیل بسیار مهم است که آن علائم اولیه را جدی بگیرید.

علائم مربوط به پارگی آپاندیس شما ممکن است برای چند ساعت به تأخیر بیفتد. از آنجا که فشار – و منبع درد – در هنگام ضربان، ضمائم شما از بین می رود، ممکن است در ابتدا احساس بهتری داشته باشید. اما به محض ترکیدن آپاندیس، باکتری هایی که در داخل آپاندیس شما بودند می توانند درون حفره شکم شما ریخته و باعث التهاب و عفونت شوند. به این روش پریتونیت گفته می شود. پریتونیت یک بیماری جدی است که نیاز به مراقبت فوری پزشکی دارد.

علائم پریتونیت ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • درد و حساسیت در سراسر شکم شما
  • دردی که با حرکت یا لمس بدتر می شود
  • تهوع و استفراغ
  • نفخ
  • اسهال یا یبوست
  • مجبور کردن عبور گاز
  • تب و لرز

این علائم می توانند تا زمان شروع درمان ادامه پیدا کنند و با گذشت هر ساعت ممکن است بدتر شوند.

علائم آپاندیس در کودکان

آپاندیس در هر سنی ممکن است رخ دهد، اما بیشتر اوقات بین سنین ۱۰ تا ۲۰ سالگی بروز می کند. اکثر کودکان احتمالاً از درد شدید معده شکایت می کنند. اما علائم دیگری نیز وجود دارد، مانند:

  • قدم زدن در کمر خم شده است
  • دراز کشیده از طرف خود را با زانو کشیده به سمت بالا
  • تهوع و استفراغ
  • حساسیت به لمس

به خاطر داشته باشید که کودکان ممکن است نتوانند علائم یا درد خود را خیلی خوب و یا با جزئیات بسیار توصیف کنند.

علائم آپاندیس در بارداری

اگرچه نادر است، آپاندیس همچنین در دوران بارداری ممکن است رخ دهد.
علائم آپاندیس در دوران بارداری شبیه به علائم آپاندیس در افرادی است که باردار نیستند. با این حال، آپاندیس در دوران بارداری در شکم بیشتر قرار می گیرد زیرا کودک در حال رشد موقعیت روده ها را تغییر می دهد. در نتیجه ممکن است درد شدید همراه با یک آپاندیس ملتهب در سمت راست شکم شما احساس شود.

یک زائد پارگی هم برای مادر و هم برای نوزاد خطرناک است. آپاندکتومی سنتی (برداشتن جراحی آپاندیس) همچنین می تواند در دوران بارداری چالش برانگیز باشد. با این حال، طبق یک مطالعه ۲۰۱۶ منبع قابل اعتماد، یک روش با حداقل تهاجم شناخته شده به عنوان آپاندکتومی لاپاروسکوپی به نظر می رسد یک روش ایمن در دوران بارداری با ریسک کم عارضه است.

آپاندیس

علائم درد ناشی از تجمع گاز چیست؟

درد ناشی از گاز می تواند مانند گره هایی در معده شما احساس شود. حتی ممکن است این حس را داشته باشید که گاز در روده شما حرکت می کند.
بر خلاف آپاندیسیت، که تمایل به ایجاد درد موضعی در سمت راست تحتانی شکم دارد، درد گاز می تواند در هر جایی از شکم شما احساس شود. حتی ممکن است احساس درد در قفسه سینه کنید.

علائم دیگر عبارتند از:

  • دفن کردن
  • نفخ
  • فشار در شکم شما
  • نفخ و دوری (افزایش قابل توجهی در اندازه شکم)

درد گاز چند دقیقه تا چند ساعت طول می کشد و معمولاً بدون هیچ گونه درمانی از بین می رود.

اگر دردی دارید که فکر می کنید در اثر گاز ایجاد شده اما بیش از ۲۴ ساعت طول بکشد، در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید. درد ممکن است نشانه چیز جدی تر باشد.

 

محل درد بسته به سن و حالت آپاندیس فرق دارد. اگر باردار باشید، درد از بالای شکم شروع می شود، زیرا آپاندیس در دوران بارداری در وضعیت بالاتری قرار دارد.

علل آپاندیس

آپاندیسیت انسداد مجرای آپاندیس است که باعث عفونت می شود. باکتری ها به سرعت تکثیر شده و باعث التهاب، تورم و عفونت آپاندیس می شوند. اگر فورا درمان نشود، آپاندیس سوراخ خواهد شد.

عوارض جانبی آپاندیس

عوارض جانبی آپاندیس عبارتند از:

پاره شدن آپاندیس: پارگی آپاندیس باعث عفونت در کل شکم می شود. این وضعیت نیاز به جراحی دارد تا آپاندیس را برداشته و حفره شکم را تمیز کنند، زیرا ادامه این وضعیت منجر به مرگ می شود.

 عفونت شکم: اگر آپاندیس پاره شود، باعث عفونت می شود. در اغلب موارد، جراح ورم چرکی را با قرار دادن لوله به درون ورم چرکی از طریق دیواره شکمی تخلیه می کند. این لوله به مدت دو هفته در ورم باقی مانده و برای ضدعفونی شدن آنتی بیوتیک تجویز می شود.

هنگامی که عفونت خوب شد، جراحی آپاندیس انجام می شود. در برخی موارد ورم چرکی تخلیه شده و آپاندیس فورا جراحی می شود.

آپاندیس

تشخیص آپاندیس

برای کمک به تشخیص آپاندیسیت، پزشک شما احتمالا سابقه علائم را بررسی و شکم شما را معاینه می کند.

آزمایش ها و روش های تشخیص آپاندیسیت عبارتند از:

 معاینه فیزیکی برای بررسی درد

ممکن است پزشک ناحیه درد را فشار دهد. پس از فشار، درد آپاندیسیت بدتر می شود، که نشانه ی التهاب مجاری صفاقی است. پزشک سفتی شکم و عضلات شکمی را در برابر فشار به آپاندیس ملتهب بررسی می کند. پزشک مقعد را معاینه می کند و لگن زنان باردار برای بررسی مشکلات احتمالی زایمان که عامل درد هستند، معاینه می شود.

 آزمایش خون:

دکتر تعداد گلبول های سفید  را که ممکن است نشانه ی عفونت باشند بررسی می کند.

 آزمایش ادرار. دکتر ادرار را معاینه می کند تا مطمعن شود که عفونت ادراری یا سنگ کلیه عامل درد نیستد.

آزمایشات تصویربرداری. پزشک رادیوگرافی شکمی، سونوگرافی شکمی، سی تی اسکن و MRI را برای تایید آپاندیسیت یا پیدا کردن دیگر علل درد توصیه می کند

آپاندیس

آزمایش های ورم آپاندیس چیست؟

این آزمایش ها برای کسانی که دارای علائم ورم آپاندیس هستند، مناسب است و می تواند به تشخیص تورم، قبل از اینکه باعث عواقب جدی شود، کمک کنند.

اگر علائم آپاندیس را دارا باشید، ممکن است به آزمایش نیاز پیدا کنید. رایج ترین علامت، درد شکم می باشد. معمولا درد در ناحیه نافتان شروع و به قسمت پایین راست شکمتان تغییر مکان می دهد. دیگر علائم ورم آپاندیس شامل :

  • درد شکمی که وقتی سرفه یا عطسه می کنید بیشتر می شود.
  • درد شکمی که بعد از چند ساعت افزایش می یابد.
  • حالت تهوع و استفراغ
  • اسهال یا یبوست
  • تب
  • کاهش اشتها
  • نفخ معده

آزمایش های ورم آپاندیس معمولا شامل یک معاینه فیزیکی از شکمتان و چندی از موارد زیر می باشد:

آزمایش خون برای بررسی علائم عفونت: تعداد زیاد گلبول های سفید در خون نشانه ای از عفونت است که شامل علائم ورم آپاندیس می باشد(البته فقط محدود به آن نیست).

آزمایش عکس برداری، مانند عکس برداری فراصوتی(سونوگرافی) یا سی تی اسکن شکمی برای دیدن داخل شکمتان. آزمایش عکس برداری معمولا برای کمک به تأیید یک تشخیص، اگر معاینه جسمی و یا آزمایش خون امکان ورم آپاندیس را نشان دهند؛ به کار می روند.

در حین آزمایش خون، پرستار با استفاده از یک سوزن نازک، یک نمونه خون از سیاهرگ دستتان می گیرد. بعد از ورود سوزن، مقدار کمی از خون داخل یک شیشه نمونه جمع آوری می شود. ممکن است کمی سوزش یا درد هنگام ورود یا خروج سوزن حس کنید. این عمل معمولا کمتر از پنج دقیقه زمان می برد.

برای آزمایش ادرار، شما باید یک نمونه از ادرارتان را آماده کنید. آزمایش ممکن است دارای مراحل زیر باشد:

 دستانتان را بشویید.

ناحیه تناسلی تان را با یک پد تمیز کننده که توسط پرستار به شما داده خواهد شد، تمیز کنید.

 شروع به ادرار کردن کنید.

محفظه جمع آوری را زیر مجاری ادرارتان بگیرید. حداقل یک یا دو اونس(هر اونس ۳۰ گرم) از ادرارتان را که باید برای تشخیص مقادیر علامت گذاری شود؛ داخل محفظه انباشته کنید.

 ادرارتان را خاتمه دهید.

محفظه نمونه را همانطور که توسط پرستارتان به شما گفته شده، بازگردانید. سونوگرافی برای دیدن داخل شکمتان از امواج صوتی استفاده می کند. طریقه فرآیند به صورت زیر می باشد:

  • شما روی تخت آزمایشگاه می خوابید.
  • یک ژل مخصوص روی پوست شکمتان مالیده می شود.
  • یک میله بازرسی که مبدل گفته می شود بالا یا روی شکمتان حرکت می کند.

آپاندیس

سی تی اسکن با استفاده از یک کامپیوتر که به یک ماشین اشعه ایکس متصل شده، مجموعه  تصاویر از داخل بدنتان تهیه می کند. قبل از اسکن، ممکن است به استفاده از یک ماده که به کنتراست رنگ معروف است؛ نیاز داشته باشید. کنتراست رنگ کمک می کند که تصاویر در اشعه ایکس بهتر نشان داده شوند. ممکن است کنتراست رنگ را از طریق تزریق وریدی یا با خوردن آن دریافت کنید.

درحین انجام سی تی اسکن:

  • شما روی یک تخت که به سمت دستگاه سی تی اسکن حرکت می کند، می خوابید.
  • میله یا پرتوی اسکنر در حالی که عکس میگیرد، دور شما می چرخد. اسکنر عکسهایی از زاویه های مختلف برای ایجاد عکس های سه بعدی از آپاندیس شما خواهد گرفت.

آیا برای انجام آزمایش ها آمادگی نیاز است؟

برای آزمایش خون و ادرار هیچ گونه آمادگی خاصی نیاز نیست.

برای انجام سونوگرافی شکمی یا سی تی اسکن ممکن است از شما خواسته شود که چند ساعت قبل از آزمایش چیزی نخورید و نیاشامید. اگر سوالی درباره نحوه آمادگی برای آزمایش دارید با متخصص مربوطه صحبت کنید.

آیا این آزمایش ها خطری به همراه دارند؟

احتمال خطر در انجام آزمایش خون بسیار اندک است. ممکن است در محل فرو رفتن سوزن به پوست خود دردی جزئی احساس و یا مقداری کبودی مشاهده کنید، با این حال بیشتر این نشانه ها به سرعت از بین خواهند رفت.

آزمایش ادرار کاملا بی خطر است .

ممکن است دستگاه آلتراسوند احساس ناخوشایندی به شما بدهد اما مطلقاً بی زیان است.

اگر پیش از انجام سی تی اسکن کنتراست رنگ انجام دهید ممکن است طعم گچ یا فلز را در دهان خود احساس کنید.اگر محلول کنتراست را از طریق تزریق وریدی دریافت کرده باشید، احساس کمی سوزش را خواهید داشت. کنتراست رنگ در اکثر موارد بی خطر است، اما احتمال بروز واکنش در بعضی افراد وجود دارد.

آپاندیس -5

نتایج آزمایش های ورم آپاندیس

اگر آزمایش ادرار شما مثبت است،  ممکن است به معنای وجود عفونت دستگاه ادراری به جای ورم آپاندیس باشد.

اگر نشانه های ورم آپاندیس را دارید آزمایش خون تعداد گلبول های سفید خون زیادی را نشان میدهد، متخصص شما ممکن است سونوگرافی شکمی و یا همان سی تی اسکن را برای تائید تشخیص خود تجویز کند.

اگر تشخیص متخصص صحیح باشد، شما ملزم به خارج کردن آپاندیس هستید. شما باید این جراحی را، که آپاندکتومی برداشتن زائده آپاندیس   نام دارد، به محض تشخیص پزشک انجام دهید.

بیشتر مردم اگر آپاندیس را قبل از پاره شدن آن جراحی کنند به سرعت بهبود می یابند. اگر جراحی بعد از پاره شدن آپاندیس صورت گیرد، دوره نقاهت طولانی مدت خواهد شد و زمان بیشتری را میبایست در بیمارستان بگذرانند. بعد از عمل، برای جلوگیری از عفونت به آنتی بیوتیک نیاز خواهید داشت. اگر جراحی بعد از پاره شدن آپاندیس صورت گیرد طول مدت مصرف آنتی بیوتیک افزایش می یابد. بدون زائده آپاندیس هم می توان زندگی را به طور معمول سپری کرد.

آیا نتایج آزمایش آپاندیس می تواند اشتباه شود؟

گاهی اوقات آزمایش ها منجر به تشخیص اشتباه می شوند. بدین شکل که جراح حین عمل، متوجه خواهد شد که آپاندیس شما طبیعی و بدون مشکل است. در هر صورت برای جلوگیری از بروز ورم آپاندیس در آینده عضو را از بدن خارج می کند. وی به دنبال منشا علائم ناحیه شکمی را بررسی خواهد کرد و حتی ممکن است قادر باشد همزمان مشکل را نیز برطرف کند. با این همه، پیش از هرگونه تشخیصی ممکن است به آزمایش های بیشتری نیاز پیدا کنید.

۱. سی تی اسکن، توموگرافی کامپیوتری و یا مغزنگاری کامپیوتری یک سری از تصاویر گرفته شده را از زوایای مختلف با اشعه ایکس ترکیب کرده و با کمک پردازش کامپیوتری، تصاویر عرضی یا قطعه ای از استخوان ها، عروق خونی و بافت های نرم داخل بدن تولید می کند.

۲. دستگاهی که امواج با فرکانس بالا را در ساختارهای بدن منعکس می کند. کامپیوتر این امواج را دریافت و با استفاده از آن یک تصویر ایجاد می کند.

۳. ماده رنگی ویژه ای به نام حاجب یا کنتراست که به شکل وریدی به بازو تزریق می کنند تا ناحیه تحت بررسی واضح تر دیده شود. ماده حاجب اشعه ایکس را بلوکه کرده و در تصویر به صورت رنگ سفید دیده می شود، که می تواند عروق خونی، روده یا سایر بخش ها را بیشتر نمایان کند.

آپاندیس

درمان آپاندیس

درمان آپاندیسیت معمولا جراحی برای برداشتن آپاندیس ملتهب است. قبل از جراحی یک دوز آنتی بیوتیک برای درمان عفونت تجویز می شود.

جراحی برای برداشتن آپاندیس

برداشتن آپاندیس جراحی باز است و با استفاده از شکاف شکمی در حدود ۲ تا ۴ اینچ (۵ تا ۱۰ سانتی متر) (لاپاراتومی) انجام می شود. یا عمل جراحی را می توان با چند برش شکمی کوچک انجام داد (جراحی لاپاروسکوپی). در طی آپاندکتومی لاپاروسکوپی، جراح ابزاهای خاص جراحی و دوربین فیلمبرداری را در شکم شما قرار داده تا بتواند آپاندیس را جراحی کرده و آن را بردارد.

به طور کلی، در جراحی لاپاروسکوپی درد و زخم کمتر بوده و بهبودی سریع تر است که برای افراد مسن و افراد چاق بهتر است. اما جراحی لاپاروسکوپی برای همه مناسب نیست. اگر آپاندیس پاره شده و عفونت در بیشتر قسمت های بدن گسترش یافته یا ورم چرکی داشته باشید، ممکن است به آپاندکتومی باز نیاز داشته باشید که جراح بتواند حفره شکم را تمیز کند.

پس از آپاندکتومی یک یا دو روز در بیمارستان بستری خواهید شد. درمان آپاندیس معمولاً شامل برداشتن جراحی آپاندیس است. به نام آپاندکتومی، این روش اغلب به عنوان یک عمل سرپایی انجام می شود. دو نوع زائده وجود دارد و با هر دو نوع جراحی، اغلب آنتی بیوتیک ها برای درمان هرگونه عفونت باقی مانده تجویز می شوند:

جراحی باز

جراحی باز شامل یک برش در قسمت تحتانی شکم راست است. این به خصوص در صورت ترکیدن زائده شما مفید است و ناحیه اطراف آپاندیس برای عفونت باید درمان شود.

آپاندیس

جراحی لاپاروسکوپی

جراحی لاپاروسکوپی شامل چند برش کوچک است. لوله ای به نام کانول در یکی از برش ها وارد می شود. این لوله شکم را با گاز پر کرده و آن را منبسط می کند و به جراح کمک می کند تا از آپاندیس بهتر ظاهر شود. ابزار نازک و انعطاف پذیر دیگری به نام لاپاروسکوپ سپس از طریق آن برش وارد می شود. این دوربین حاوی یک دوربین کوچک است که تصاویر را در یک مانیتور نزدیک نشان می دهد. دوربین کمک می کند تا جراح را با ابزار (برای برداشتن آپاندیس)، که از طریق برش کوچک دیگر وارد شده است، راهنمایی کند. جراحی لاپاروسکوپی خطرات کمتری نسبت به جراحی باز دارد و مدت زمان بهبودی کمتری دارد.

تخلیه ورم چرکی قبل از جراحی آپاندیس

اگر آپاندیس پاره شده و اطراف آن ورم چرکی باشد، می توان ورم چرکی را با قرار دادن یک لوله از طریق پوست به درون ورم تخلیه کرد. آپاندکتومی را می توان چندین هفته پس از خوب شدن عفونت انجام داد .

داروهای خانگی برای کاهش نفخ یا گاز معده

بیشتر درد گاز ناشی از رژیم غذایی است، بنابراین ایجاد تغییراتی در آنچه می خورید و می نوشید ممکن است به شما کمک کند از بروز این نوع درد جلوگیری یا محدود کنید.
ممکن است نگه داشتن یک دفتر خاطرات غذایی از هر آنچه که می خورید و بنوشید، مفید باشد و در هنگام احساس درد در گاز توجه داشته باشید. این به شما کمک می کند ارتباط بین غذاها یا نوشیدنی ها و علائم خود را شناسایی کنید.
محرک های متداول بنزین شامل موارد زیر است:

  • لوبیا
  • محصولات لبنی
  • نوشیدنی های گازدار
  • غذاهای پر فیبر
  • غذاهای چرب

آپاندیس

برای کمک به کاهش درد گاز، ممکن است بخواهید این داروهای خانگی را امتحان کنید:

  • چای نعناء
  • چای بابونه
  • سرکه سیب مخلوط با آب

درمورد داروهایی مانند سیموتیکون (گاز ایکس، میلانتا)، ممکن است حباب های گازی در کنار هم جمع شوند تا بتوانند راحت تر عبور داده شوند.
در صورت عدم تحمل لاکتوز و داشتن درد و علائم دیگر پس از خوردن محصولات لبنی ممکن است مکمل های لاکتاز مفید باشد. پیاده روی و سایر فعالیت های بدنی همچنین ممکن است به شما در آزاد کردن گاز به دام افتاده کمک کند.

شیوه زندگی و درمان خانگی آپاندیس

انتظار می رود بهبودی چند هفته یا بیشتر طول بکشد، اگر آپاندیس پاره شده باشد. برای کمک به بهبودی بدن کارهای زیر را انجام دهید:

از فعالیت شدید اجتناب کنید. اگر آپاندکتومی لاپاروسکوپی انجام داده باشید، فعالیت خود را برای سه تا پنج روز محدود کنید. اگر آپاندکتومی باز انجام داده اید، فعالیت خود را به مدت ۱۰ تا ۱۴ روز محدود کنید. همیشه با پزشک خود درباره محدودیت های فعالیت و از سرگیری فعالیت ها پس از جراحی مشورت کنید

هنگام سرفه، مراقب شکم خود باشید. قبل از سرفه، خنده و یا تکان خوردن، برای کمک به کاهش درد روی شکم خود بالش قرار داده و آن را فشار دهید.

اگر داروهای مسکن درد را کاهش نمی دهید، با دکتر تماس بگیرید. درد استرس بیشتری بر بدن شما وارد کرده و روند بهبودی را کاهش می دهد. اگر با وجود داروهای مسکن هنوز درد دارید، با پزشک تماس بگیرید.

هنگامی که آماده هستید، بلند شده و حرکت کنید. به آرامی حرکت کرده و فعالیت خود را افزایش دهید. فعالیت خود را با پیاده روی آرام شروع کنید.

هنگامی که خسته شدید بخوابید. با بهبودی بدن متوجه خواهید شد که احساس خستگی مفرط می کنید. هر زمان که لازم باشد استراحت کنید.

درباره بازگشت به کار یا مدرسه با پزشک خود صحبت کنید. هنگامی که احساس بهتری داشتید می توانید به سر کار بازگردید. کودکان می توانند کمتر از یک هفته بعد از جراحی به مدرسه بازگردند. اما دو تا چهار هفته بعد می توانند فعالیت های شدید ورزشی را ادامه دهند.

درمان جایگزین آپاندیس

پزشک داروهایی برای کنترل درد پس از آپاندکتومی تجویز می کند. برخی از درمان های مکمل و جایگزین همراه با داروهای تجویزی به کنترل درد کمک می کنند. در مورد گزینه های بهتر با پزشک مشورت کنید:

  • فعالیت هایی که درد را از خاطر شما می برند، مانند گوش دادن به موسیقی و صحبت کردن با دوستان که برای کودکان مفید است.
  • تخیل فعال، از قبیل بستن چشم ها و فکر کردن به مکان مورد علاقه.
  • آماده شدن برای قرار ملاقات

در صورت درد در شکم به دکتر مراجعه کنید. اگر آپاندیسیت دارید، به احتمال زیاد در بیمارستان بستری شده و به جراح ارجاع داده شده تا آپاندیس شما را جراحی کند.

آپاندیس

چه زمان به دکتر مراجعه کنیم؟

در صورتی که شما یا فرزندتان علائم یا نشانه های نگران کننده داشته باشید، با پزشک مشورت کنید. درد شدید شکمی باید فورا معاینه شود. یک پزشک برای تشخیص صحیح نیاز به معاینه جسمی دارد. این کار باعث می شود پزشک به آرامی روی ناحیه دردناک فشار یابد. اگر با فشار آمدن پزشک و رها شدن آن از درد، بدتر شود، می تواند نشان دهد که بافت اطراف آپاندیس ملتهب است.

پاسخی که به عنوان “محافظت” شناخته می شود همچنین ممکن است نشان دهد که بدن شما سعی در محافظت از یک زائده ملتهب دارد. این بدان معنی است که، وقتی پیش بینی فشار بر روی ناحیه دردناک می شود، عضلات شکم را محکم تر می کنی تا اینکه آنها را شل کنید. بررسی علائم اخیر و تاریخچه پزشکی شما نیز برای انجام تشخیص ضروری است.

سوالاتی که ممکن است پزشک از شما بپرسد

پزشک یا ارائه دهنده خدمات بهداشتی شما باید جزئیات مربوط به علائم و سابقه پزشکی خود را بدانید.
برای پاسخ به سؤالات زیر آماده باشید:

  • چه زمانی علائم شروع شد؟
  • چگونه درد (تیز، درد، گرفتگی و …) را توصیف می کنید؟
  • آیا قبلاً علائم مشابهی داشته اید؟
  • آیا درد آمده و رفته است یا از زمان شروع آن ثابت بوده است؟
  • در ۲۴ ساعت گذشته چه چیزی خورده اید؟
  • آیا اخیراً تمریناتی انجام داده اید که ممکن است باعث شود عضله بکشید یا دچار گرفتگی عضله شوید؟

سایر دلایل شکم درد

گاز و آپاندیس تنها دو مورد از بسیاری از بیماری ها هستند که می توانند باعث درد شکم شوند. علل دیگر درد می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • سنگ های صفراوی
  • سنگ کلیه
  • کیست های تخمدان
  • عفونت مجاری ادراری
  • گاستروانتریت
  • زخم معده
  • حساسیت غذایی
  • حاملگی خارج رحمی
  • درد تخمک گذاری
  • مسمومیت غذایی

نتیجه گیری

درد شکم ناشی از گاز و آپاندیس در ابتدا ممکن است مشابه باشد. ساده ترین راه برای بیان تفاوت بین این دو، توجه دقیق به سایر علائم است.
اگر شروع به درد شکمی، به خصوص در قسمت تحتانی سمت راست خود کرده اید، تب، حالت تهوع و از دست دادن اشتها مواظب باشید. این علائم به همراه درد شکمی می تواند نشانه ی آپاندیس باشد.
درد مشابهی که به خودی خود و بدون علائم دیگر از بین برود، احتمالاً تولید گاز است. اگر به آپاندیس مشکوک هستید، احتیاط کاری کنید و سریعاً از نظر پزشکی مراقبت کنید. یک آپاندیس پارگی می تواند یک اورژانس جدی برای سلامتی باشد.


آسپرین یک داروی ضدالتهابی غیر استروئیدی (NSAID) است که در درمان تب، درد و التهاب بدن موثر است. همچنین از لخته شدن خون (ضد ترومبوز) جلوگیری می کند. در این مقاله از بخش داروهای موزیک دان به بررسی نحوه مصرف آسپرین می پردازیم. به عنوان گروهی از داروهای ضد التهابی غیر استرویدی (NSAIDs)، یک مسکن غیر مخدر است و برای تسکین دردهای خفیف تا متوسط  بسیاری کاربرد دارد از جمله:

  • سردرد
  • صدمه و آسیب
  • گرفتگی های دوران قاعدگی
  • آرتریت
  • سایر شرایط اسکلتی عضلانی

سایر داروهایی که در گروه آسپرین قرار دارند

ایبوپروفن (Motrin)، اندومتاسین (Indocin)، نابومیتون (Relafen) و چندین نمونه دیگر در دسته آسپرین قرار می گیرند. تمام این داروها باعث کاهش سطح پروستاگلاندین ها می شوند. پروستاگلاندین ها مواد شیمیایی هستند که در زمان وجود التهاب، آزاد شده و باعث درد و تب می شوند.

آسپرین

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی، آنزیم هایی که باعث تولید پروستاگلاندین ها می شوند را مسدود می کنند (سیکلواکسیژناز) و منجر به کاهش غلظت پروستاگلاندین ها می شوند و در نتیجه التهاب، درد و تب کاهش پیدا می کند. مهار کننده های پروستوگلاندین ها، عملکرد پلاکت ‌ها و توانایی لخته شدن خون را کاهش می‌دهند.

این دارو به گونه ای متفاوت تر از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانع از عملکرد پلاکت ها می شود و اثرات ضد ترومبوزی آن طولانی‌تر است.  به همین دلیل این دارو برای پیشگیری از حملات قلبی و سکته استفاده می‌شود. سازمان غذا و داروی آمریکا، در ژوئن ۱۹۶۵، آسپرین بایر را تائید کرد.

آسپرین در چه مواردی استفاده می شود؟

آسپرین به منظور درمان التهاب، تب و درد ناشی از انواع مختلف آرتریت استفاده می شود، از جمله:

  • آرتریت روماتوئید
  • آرتریت روماتوئید نوجوانان
  • لوپوس اریتماتوی سیستمیک
  • انسداد اسپوندیلیت
  • سندرم رایدر
  • آرتروز
  • آسیب به بافت های نرم، مانند تاندونیت و بورسیت (تورم کیسه های مفصلی)

از این دارو برای درمان تب، درد و التهاب استفاده می‌شود. همچنین این دارو را می‌توان برای درمان علائم آرتریت روماتوئید، آرتروز، لوپوس و سایر بیماری‌های روماتیسمی تجویز کرد. مصرف آسپرین با دوز پایین ممکن است به بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر نیز پیشنهاد شود.

آسپرین همچنین برای تسکین سریع درد های خفیف تا متوسط و تب ناشی از سایر شرایط التهابی استفاده می شود. از آنجایی که آسپیرین عملکرد پلاکتها را برای مدت زمان طولانی مهار می کند، برای کاهش خطر ابتلا به سکته یا حمله قلبی در افرادی که دچار سکته یا حمله قلبی شده اند نیز استفاده می شود.

آسپرین

مقدار دوز مصرفی آسپیرین به چه میزان است؟

آسپرین باید به همراه غذا خورده شود. دوزهای مصرفی روزانه بین ۵۰ تا ۶۰۰۰ میلیگرم است و بسته به نوع استفاده، متغیر می باشد.

دوزهای معمول برای درمان درد های خفیف تا متوسط، ۳۵۰ یا ۶۵۰ میلیگرم در هر ۴ ساعت یا ۵۰۰ میلیگرم در هر ۶ ساعت است.

دوزهای مصرفی برای آرتریت روماتوئید ۵۰۰ میلیگرم در هر ۴ تا ۶ ساعت، ۶۵۰ میلیگرم در هر ۴ ساعت، ۱۰۰۰ میلیگرم در هر ۴ تا ۶ ساعت، ۱۹۵۰ میلیگرم دو بار در روز می باشد.

در صورت بروز علائم حمله قلبی، باید به میزان ۱۶۰ تا ۳۲۵ میلیگرم از قرص آسپرین روکش دار غیر روده ای، بلافاصله جویده شود.

دوز مصرفی برای جلوگیری از بروز یک سکته دیگر، ۷۵ تا ۱۰۰ میلیگرم در روز است .

آسپرین یک داروی ضد التهابی غیر استروئیدی سالیسیلات است (NSAID)

سه دسته از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی سالیسیلات (NSAIDs)وجود دارد: سالیسیلات، داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی سالیسیلات مرسوم و رایج و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی سالیسیلات انتخابی سیکلواکسیژناز ۲ (COX2). آسپرین یک نوع  سالیسیلات است.

فرمولاسیون آسپیرین

اسید استیلسالیسیلیک، یک عنوان کلی برای آسپرین است و اسامی تجاری دیگری برای این دارو وجود دارد. این دارو به عنوان یک قرص که در طولانی مدت آزاد می شود، شاخته می شود یعنی این که دارو در طول زمان و به مرور، به صورت آرام، آزاد می شود. آسپیرین به عنوان یک قرص که باید طبق یک الگوی ثابت خورده شود، قرص های روکش دار روده ای، قرص های تاخیری آزاد شونده (دارو  پس از مصرف آزاد می شود)، قرص های آزاد شونده طولانی مدت (دارو به آرامی در طول زمان آزاد میشود)، قرص های جویدنی، قرص های جویدنی به صورت آدامس و شیاف نیز در دسترس است. این دارو همچنین می تواند جزء تشکیل دهنده  در ترکیب یک دارو باشد. به عنوان مثال، پرکودان شامل آسپرین و اکسی کدون است.

قرص های جویدنی برای کودکان، شامل ۸۱ میلیگرم آسپرین است. میزان آسپرین در قرص ها و کپسول ها، به مقدار ۳۲۵ میلیگرم یا ۵۰۰ میلیگرم است. قرص ها و کپسول های آسپرین روکش دار روده ای نیز به همین مقدار حاوی آسپرین هستند.

علاوه بر این، پیدا کردن قرص‌ها و کپسول های آسپرین با دوز ۸۱ میلیگرم، آسان است زیرا  بیشتر متخصصان قلب، این مقدار دوز مصرفی را برای بیماران مبتلا به بیماری عروق کرونر توصیه می‌کنند.

آسپرین

چگونگی مصرف آسپرین

آسپرین باید مطابق دستور درج شده بر روی بسته بندی و یا دقیقا مطابق با دستور تجویزی پزشک مصرف شود. برای درمان درد یا تب، هر ۴ تا ۶ ساعت می توان از آسپرین غیر تجویزی و بدون نسخه استفاده کرد. برای اطمینان از مصرف درست و موثر آسپرین، بیماران مبتلا به آرتریت باید به طور دقیق از دستورات پزشک خود پیروی‌کنند.به غیر از دستورات دوز مصرفی، برای استفاده صحیح از آسپرین، پیشنهادات زیر را نیز دنبال کنید:

قرصهای آزاد شده در طولانی مدت باید به طور کامل بلعیده شده و با یک لیوان پر از آب خورده شوند. شکستن، خرد کردن و یا جویدن قرص ها توصیه نمی شود، زیرا با اثر آزاد شدن طولانی مدت دارو تداخل پیدا می کند و می تواند خیلی زود، آزاد شود.

قرص های آسپیرین باید با یک لیوان پر از آب، بلعیده شود.

قرص های قابل جویدن آسپیرین را می توانید بجوید، خرد کنید و یا به صورت کامل مصرف کنید.. پس از خوردن قرص، نوشیدن یک لیوان پر از آب توصیه می شود.

اقدامات احتیاطی در رابطه با مصرف آسپرین برای کودکان یا نوجوانان

قبل از دادن این دارو به یک کودک یا نوجوان، با پزشک خود مشورت کنید. برخی از کودکان یا نوجوانان پس از مصرف این دارو، ممکن است دچار سندرم ری شوند، به خصوص اگر مبتلا به ویروس، آبله مرغان یا آنفلوآنزا باشند. سندرم ری یک بیماری جدی است. سندرم ری باعث تجمع چربی در مغز، کبد و اندام های دیگر بدن می شود.

آسپرین

عوارض جانبی آسپرین

بیشتر بیمارانی که آسپرین مصرف می‌کنند با عوارض جانبی چندانی روبرو نمی شوند، اگرچه که عوارض جانبی جدی نیز ممکن است بروز کند. پیشنهاد می‌شود که بیماران از پایین‌ترین مقدار دوز این دارو استفاده کنند تا بروز عوارض جانبی را به حداقل برسانند. عوارض جانبی احتمالی مربوط به مصرف این دارو شامل موارد زیر می باشد:

  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • دل درد
  • سوزش سر دل
  • سوزش شکم
  • التهاب معده
  • خونریزی خطرناک و جدی معده و روده
  • مشکلات کبدی
  • زخم معده و خونریزی بدون وجود درد شکم
  • وز وز یا زنگ زدن گوش که معمولا به دوز مصرفی مربوط می شود.
  • خارش و تحریک پوست
  • مشکلات کلیه
  • سرگیجه

پیشگیری از بروز فعل و انفعالات دارویی با آسپرین

عقل حکم می کند که در مورد مصرف هر گونه مکمل‌، داروهای گیاهی و داروهای بدون نسخه با پزشک خود مشورت کنید. ممکن است فکر کنید که لزومی ندارد به پزشک خود بگویید که آسپرین مصرف می‌کنید، اما این دارو می‌تواند با بسیاری از داروهای دیگر فعل و انفعالاتی را ایجاد کند.

در صورت مصرف هر یک از داروهای زیر و همزمان با مصرف آسپیرین، با پزشک خود مشورت کنید زیرا ممکن است به تنظیم دوز مصرفی نیاز داشته باشید و یا لازم باشد که نظارت دقیق تری بر روی عوارض جانبی داشته باشید.این داروها عبارتند از:

  • دیاموکس (داروی آب سیاه یا داروهای تشنج)
  • دیلانتین (دارو ضد تشنج)
  • دیپاکوت(تشنج، میگرن، دو قطبی)
  • مهار کننده های ACE (فشار خون)
  • رقیق کننده های خون شامل کومادین، هپارین
  • مسدود کننده های بتا (فشار خون)
  • دیورتیک ها
  • داروهایی برای بیماری دیابت
  • داروهایی برای بیماری آرتریت یا نقرس

آسپرین

افزایش خطر ابتلا به آلرژی با مصرف آسپرین

اگر قبلا مبتلا به آسم بوده اید و یا دچار گرفتگی، آبریزش یا پولیپ بینی هستید، به پزشک خود اطلاع دهید. در صورت داشتن این شرایط چه قبلا و چه در حال حاضر، احتمال خطر واکنش آلرژیک به آسپرین وجود دارد. پزشک شما ممکن است گزینه دیگری را به شما پیشنهاد کند.

مصرف الکل و آسپرین

اگر هر روز، سه بار یا بیشتر از نوشیدنی های الکلی استفاده می کنید، از پزشک خود سوال کنید که آیا می‌توانید از آسپرین یا داروهای ضد درد دیگر استفاده کنید یا خیر و در مورد سوزش و درد قلب، درد معده، سابقه زخم معده، کمخونی و یا خونریزی با پزشک خود صحبت کنید. هدف از صحبت کردن در مورد این مسائل با پزشک خود، قبل از مصرف این دارو این است که  از مشکلات کلیوی، کبدی و مشکلات خونریزی ناشی از اضافه کردن این دارو پیشگیری کنید.

اجتناب از مصرف آسپرین در زمان بارداری و دوران شیر دهی

آسپرین در دوران بارداری و در مادرانی که شیرده هستند، نباید مصرف شود. اگر در هنگام مصرف این دارو باردار شوید، در این مورد با پزشک خود مشورت کنید. اگر آسپیرین در چند ماه آخر بارداری مصرف شود، می تواند به جنین صدمه بزندو احتمالا باعث بروز مشکلاتی در زمان زایمان می شود.

آسپرین و نقش آن در درمان سرطان

استفاده منظم از آسپیرین می تواند به درمان برخی سرطان ها کمک کند، بررسی جدیدی از ۷۱ مطالعه پزشکی انجام شده است. بررسی سیستماتیک، که به بررسی بقای ۱۲۰۰۰۰ بیمار مبتلا به سرطان که آسپیرین مصرف کرده بودند، در مقایسه با ۴۰۰۰۰۰ بیمار که از آسپرین استفاده نکردند، نشان داد که در هر زمان پس از تشخیص برخی از سرطان ها، نسبت بیمارانی که هنوز زنده بودند ۲۰-۳۰٪ بود در مصرف دارو بیشتر است. شیوع سرطان به سایر قسمتهای بدن نیز در بیمارانی که از آسپرین استفاده می کردند، به میزان قابل توجهی کاهش یافته است.

پیتر الوود، استاد افتخاری در دانشگاه کاردیف، که هدایت این مطالعه را بر عهده داشت، گفت: استفاده از آسپرین با دوز کم به عنوان پیشگیری در بیماری های قلبی، سکته مغزی و سرطان به خوبی تثبیت شده است اما اکنون شواهدی در دست است که نشان می دهد این دارو می تواند نقش ارزنده ای داشته باشد. یک درمان اضافی برای سرطان نیز هست. ”

داروی آسپرین

محققان یکی از مطالعات سرطان روده بزرگ را مورد بررسی قرار دادند که یک مرد غیر دیابتی حدود ۶۵ سال که آسپرین مصرف می کند، مشابه با مردی است که ۵ سال کمتر از او سن دارد که هیچکدام را مصرف نمی کند. برای یک زن در سن مشابه با سرطان روده بزرگ، افزودن آسپرین می تواند منجر به تشابه با یک زن چهار سال جوان تر شود.

تقریبا نیمی از مطالعات موجود در این بررسی مربوط به بیماران مبتلا به سرطان روده بود و بیشتر مطالعات دیگر مربوط به بیماران مبتلا به سرطان پستان یا پروستات بود. مطالعات بسیار کمی در مورد بیماران مبتلا به سایر سرطانهای شایع وجود دارد، اما به طور کلی شواهد جمع آوری شده برای همه سرطانها حاکی از بهره مندی از آسپیرین است.

همه این شواهد سودمند محدود است. اول، مطالعات مشاهده ای بیمارانی که آسپیرین را به دلایل دیگری غیر از درمان سرطان مصرف می کردند، ناشی می شود، آزمایشات تصادفی مناسب که برای آزمایش آسپرین و سرطان استفاده شده است، نمی باشد. علاوه بر این، شواهد کاملاً سازگار نیستند و برخی از مطالعات نتوانستند فواید قابل انتساب به آسپرین را کشف کنند. بنابراین شواهد بیشتری لازم است. تعدادی کارآزمایی تصادفی جدید تنظیم شده است، اما بعید است که اینها برای چند سال آینده گزارش شوند.

در این بررسی موضوع خونریزی با دقت بررسی شد. اطلاعات مربوط به خونریزی از هر ۷۱ نفر مورد آزمایش قرار گرفته و پاسخ ۳۱ نفر مثبت بوده است.تعداد بسیار کمی از بیماران خونریزی جدی داشتند. در میان کسانی که مبتلا به آن بودند، نسبت بیمارانی که از آسپیرین خونریزی جدی داشتند، بیشتر از نسبت بیمارانی است که آسپرین مصرف نکرده و معده خودبخود و دلایل دیگری غیر از آسپیرین خونریزی کرده است. در دو مطالعه تعداد بسیار کمی خونریزی معده کشنده رخ داده است، اما دوباره این نسبت در بیمارانی که آسپرین مصرف نمی کنند بیشتر از بیماران بود.

پیتر الوود، استاد افتخاری در دانشگاه کاردیف، که این تحقیق را هدایت می کند، می گوید: “به بیماران مبتلا به سرطان باید مدارکی که اکنون موجود است داده شود و به آنها کمک می شود تا قضاوت خود را در مورد تعادل بین خطرات و مزایای استفاده از دوز کم روزانه انجام دهند. مطالعات بیشتر ضروری است، و بیماران باید به شدت برای شرکت در مطالعات تحقیقاتی مناسب تشویق شوند. همه بیماران قبل از شروع داروهای جدید باید با پزشک معالج خود مشورت کنند.”

داروی آسپرین

خطر مصرف روزانه از آسپرین 

بسیاری از مردم با مصرف روزانه قرص آسپرین به اشتباه تصور می کنند که به قلب آن ها کمک می کند. اما مصرف این دارو هر روز می تواند خطر خونریزی و دیگر مشکلات قلبی و عروقی را افزایش دهد. متخصصان می گویند که شما باید در مورد اینکه آیا مصرف آسپرین روزانه ایمن است یا نه، مشورت کنید. برای سال های متمادی، ارائه دهندگان خدمات بهداشتی استفاده روزانه از آسپیرین را برای کمک به جلوگیری از حمله قلبی و سکته مغزی در افرادی که خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری های قلبی عروقی دارند ، توصیه می کنند.

سپس، در سال ۲۰۱۸ ، سه مطالعه بر این واقعیت تأکید کردند که آسپرین همیشه برای سلامتی ما مفید نیست و می تواند با خطر بیشتری از جمله خونریزی شدید همراه باشد. با این حال، با وجود این یافته ها ، این ایده که آسپرین می تواند به سلامت قلب ما ، به ویژه برای سالمندان کمک کند ، هنوز پا برجاست.

و اکنون تحقیقات جدید در مرکز پزشکی Deaconess Beth Israel نشان داده است که میلیون ها بزرگسال آمریکایی هر روز بدون در نظر گرفتن اینکه پزشک آنها آن را توصیه نمی کند ، هنوز آسپرین مصرف می کنند. این یافته ها مغایر با دستورالعمل های انجمن قلب فعلی آمریکا و کالج قلب و عروق آمریکا است ، که به صراحت بیان می کنند بزرگسالان بالای ۷۰ سال که دچار حمله قلبی نشده اند و افرادی که خطر خونریزی بالاتری دارند ، نباید آسپیرین مصرف کنند.

منبع مطالعه Trusted این هفته در Annals of Medicine داخلی منتشر شد. در حالی که آسپرین می تواند برای افرادی که دچار حمله قلبی یا سکته مغزی شده اند ، سودمند باشد ، اما برای همه ضروری است که در مورد مصرف آسپیرین با پزشک خود مشورت کنند.

دکتر آدیتا بهارداواج ، متخصص قلب و عروق مداخله ای با موسسه بین المللی قلب دانشگاه لما لیندا گفت:”تصمیم پزشکی در مورد آسپرین درمانی باید چندین عامل را در نظر بگیرد، از جمله سن بیماران ، سابقه قبلی بیماری قلبی، خطر خونریزی و استفاده همزمان از سایر رقیق کننده های خون. نکته اصلی این است که با پزشک خود مشورت کنید که آیا آسپرین برای شما مفید است .”

داروی آسپرین

میلیون ها نفر بدون اطلاع پزشک آسپرین مصرف می کنند

محققان برای درک چگونگی استفاده گسترده از آسپرین ، داده های سلامت ۱۴۳۲۸ بزرگسال از بررسی ملی مصاحبه بهداشت ملی ۲۰۱۷ را بررسی کردند. تیم، پاسخ شرکت کنندگان را بر اساس سه سوال ارزیابی کردند:

  • اگر پزشک یا متخصص بهداشتی توصیه کرده اند که هر روز آسپرین با دوز کم مصرف کنند تا بیماری قلبی را کنترل کنند.
  • اگر اکنون این توصیه را دنبال کنند.
  • اگر آنها به خودی خود آسپرین مصرف می کنند تا از بیماری قلبی جلوگیری و کنترل شود.

این مطالعه نشان داد که حدود ۲۳ درصد یا ۲۹ میلیون نفر گزارش شده است که روزانه آسپیرین مصرف می کنند تا از بیماری های قلبی جلوگیری کند. از این تعداد ، تقریباً ۲۳ درصد یا ۶٫۶ میلیون نفر ، هر روز قرص آسپرین را بدون توصیه پزشک مصرف می کنند. از این گذشته ، نیمی از بزرگسالان آمریکایی ۷۰ ساله و بالاتر که به بیماری قلبی مبتلا نیستند ، گزارش دادند که روزانه آسپرین مصرف می کنند.

مصرف آسپرین گسترده و خطرناک است

محققان با توجه به اینکه تعداد زیادی از مردم در ایالات متحده بدون نیاز پزشک به آسپیرین مصرف می کنند ، باید پزشکان متخصص مراقبت های بهداشتی می بایست از بیماران خود در صورت استفاده از آسپرین سؤال کنند. علاوه بر این ، آنها باید به بیماران خود در مورد مزایا و خطرات استفاده از آسپرین ، به ویژه در بزرگسالان مسن و کسانی که به بیماری زخم معده مبتلا هستند ، آموزش دهند.

دکتر دیوید کاتلر ، پزشک داروهای خانواده در مرکز بهداشت Providence Saint John گفت: “همانطور که یک قرص آسپرین ساده به نظر می رسد ، اقدامات آن در بدن انسان پیچیده است، و اثرات آن می تواند فایده و آسیب قابل توجهی به همراه داشته باشد.” اگرچه آسپرین می تواند از لخته شدن جلوگیری کند و بنابراین مانع از سکته مغزی و سکته قلبی می شود ، اما می تواند منجر به خونریزی خطرناک و عوارض جانبی دیگر شود.

علاوه بر خونریزی در دستگاه گوارش، آسپرین درمانی روزانه می تواند خطر سکته مغزی را افزایش دهد. همچنین می تواند در بعضی از افراد واکنش آلرژیک شدید ایجاد کند. به گفته کارشناسان بهداشت ، این امر خصوصاً برای افرادی که بالای ۷۰ سال سن دارند نگران کننده است. وی گفت: “بیماران سالخورده بیشتر در معرض خطر خونریزی و زخم معده هستند. خطر ابتلا به این عوارض جانبی افزایش می یابد اگر بیماران به طور همزمان از رقیق کننده های خونی دیگر (مانند وارفارین ، کلوپیدوگل) ، مسکن های ضد درد NSAID (مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن) یا استروئیدها استفاده کنند.

داروی آسپرین

آسپرین برای بعضی از افراد مفید است. به گفته کارشناسان بهداشت ، همه افراد گفته اند که افراد خاصی می توانند از مصرف آسپرین بهره مند شوند. به عنوان مثال ، اگر دچار سكته مغزی یا سكته قلبی شده اید ، پزشكان هنوز هم توصیه می كنند كه از آسپرین استفاده كنید. به گفته دکتر رابرت گرینفیلد ، متخصص قلب و عروق، لیپیدولوژیست و مدیر پزشکی. قلب و عروق غیر تهاجمی و توانبخشی قلب در موسسه قلب و عروق : علاوه بر این ، کسانی که فشار خون بالا، دیابت، کلسترول بالا یا استنت های کرونر دارند ، ممکن است به طور بالقوه از مصرف آسپرین نیز بهره مند شوند ، زیرا این مزایا ممکن است خطرات را کاهش دهد.

با این وجود ، مهم است که با پزشک متخصص قلب و عروق خود تماس بگیرید. گرینفیلد می گوید ، مراقبت های پزشکی باید فردی و شخصی باشد. گرینفیلد گفت: “گرچه دستورالعمل هایی برای استفاده بسیاری از داروها از جمله آسپیرین وجود دارد ، اما همیشه باید به خاطر داشته باشیم که معاینه بالینی لازم است.”

تحقیقات جدید مرکز پزشکی Deaconess نشان داده است که میلیون ها بزرگسال آمریکایی در حال حاضر هر روز آسپیرین مصرف می کنند با وجود این واقعیت که دستورالعمل های فعلی توصیه نمی شود که آسپرین برای بزرگسالان مسن تر که بیماری قلبی ندارند، استفاده شود. از آنجا که مصرف آسپرین می تواند عوارض جانبی جدی در برخی از افراد ایجاد کند ، مانند خونریزی خطرناک، برای پزشکان بسیار مهم است که از بیماران خود بپرسند که آیا قرص آسپرین مصرف می کنند یا نه و آنها را در مورد خطرات و مزایای احتمالی آموزش می دهند.

 آیا دارویی قوی تر از آسپیرین برای درمان شریان محیطی پاها وجود دارد؟

افراد مبتلا به بیماری شریان محیطی (PAD) در شریان های پاهای خود دارای انسداد- پلاک های آترواسکلروز- هستند  که جریان خون شریان ها را مختل می کند. پزشکان طبق مطالعات علمی جامعی که در بیش از ۵۰۰۰ نفر مبتلا به این بیماری انجام دادند؛ مصرف روزانه آسپرین را توصیه کردند. در بیماران مبتلا بهPAD ، ترک سیگار، ورزش منظم و داروهای دیگری چون استاتین می تواند به جلوگیری از ایجاد پلاک بیشتر و کاهش علائم بیماری کمک کند.

فواید آسپیرین در مبتلایان به PAD در پاها چیست؟ آسپرین تمایل خون به لخته شدن را کاهش می دهد. با این حال؛ جالب اینجاست که آسپرین تمایلی به کاهش تشکیل لخته در شریان های پا یا بهبود جریان خون در پاها؛ نشان نداده است. در واقع، دلیل اصلی درمان آسپرین ربطی به پاها ندارد. در عوض، منطق این است که افراد مبتلا به PAD اغلب در عروق قلب و مغز خود تصلب شرایین دارند، اما متوجه آن نیستند. مصرف روزانه آسپرین به طور مرتب؛ خطر ابتلا به حمله قلبی یا سکته مغزی را کاهش می دهد. بنابراین، پزشک؛ با توصیه یک آسپرین ساده و بدون نسخه، بیماری شما را درمان نمی کند: شما در حال دریافت یک مشاوره خوب هستید و محتوای این سایت، هرگز نباید به عنوان جایگزینی برای مشاوره مستقیم با یک متخصص باشد.

داروی آسپرین

آسپرین و پیشگیری اولیه از بیماری های قلبی عروقی

با کمال تعجب، یکی از بحث برانگیزترین زمینه های پزشکی پیشگیری، این است که آیا افراد بدون بیماری قلبی عروقی شناخته شده، باید برای پیشگیری اولیه از آسپرین روزانه استفاده کنند. یعنی آیا باید آسپیرین مصرف کنید تا خطر حمله قلبی، آنژین بی ثبات، سکته مغزی، حمله ایسکمیک گذرا یا مرگ ناشی از دلایل قلبی عروقی کاهش یابد؟ آسپرین برای پیشگیری ثانویه به دلیل وجود مزایای غیرقابل انکار است.

قبل از در نظر گرفتن تأثیر آسپیرین در افراد فاقد بیماری قلبی عروقی، ابتدا مهم است که موارد مصرف آسپرین که مورد بحث نیست، روشن شود. در افرادی که دچار سکته قلبی یا انواع خاصی از سکته مغزی شده اند، استفاده از آسپرین برای جلوگیری از وقوع رویداد دوم – بالقوه کشنده – کاملاً ثابت شده است. این استفاده از آسپرین پیشگیری ثانویه نامیده می شود. به طور مشابه، در افرادی که استنت یا جراحی بای پس داشتند، استفاده اغز آسپرین به طور مادام العمر و روزانه ضروری است. در حالی که یک خطر بسیار ناچیز وجود دارد که آسپیرین می تواند باعث خونریزی در مغز شود، و یک خطر دیگر مانند خونریزی تهدید کننده زندگی مانند معده شود، به طور کلی این خطرات برای تنظیم پیشگیری ثانویه ارزش آن را دارند.

مطالعه ARRIVE نشان می دهد فواید آسپیرین در پیشگیری اولیه وجود ندارد. پیشگیری اولیه به معنای تلاش برای جلوگیری از بروز اولین رویداد، مانند حمله قلبی یا سکته مغزی (یا درگذشت از این دلایل) است. در این تنظیم، ایجاد خطرات واقعی یک رویداد قلبی عروقی بسیار کم است، اگرچه خطرات خونریزی همچنان ادامه دارد. بنابراین، حاشیه سود بالقوه بسیار کمتر است.

اخیراً در مونیخ، در کنفرانس انجمن قلب و عروق اروپا – که بزرگترین نشست قلب و عروق در جهان است – نتایج مهم مربوط به آسپیرین در پیشگیری اولیه به شکل آزمایش ARRIVE منتشر شد. این کارآزمایی بالینی بالغ بر ۱۲۰۰۰ بیمار را به ۱۰۰ میلی گرم آسپرین روکش دار روزانه یا به یک دارونما (خالی) تجویز شد. به طور کلی، بعد از متوسط ​​۵ سال پیگیری این بیماران، آزمایش مزایای قابل توجهی برای آسپرین نشان نداد، اگرچه افزایش قابل توجهی در خونریزی دستگاه گوارش وجود داشت. در میزان مرگ و میر، سکته قلبی یا سکته مغزی تفاوت معنی داری مشاهده نشد.

بیماران با مطالعه کمی عمیق تر در نتایج، در معرض خطر ابتلا به قلب و عروق بسیار پایین تر قرار گرفتند. بنابراین، این امکان وجود دارد که در یک جمعیت پرخطرتر و میزان بیشتری از وقایع قلبی عروقی، آسپیرین مفید باشد. علاوه بر این، بسیاری از بیماران مصرف آسپرین خود را متوقف کردند در بیمارانی که در واقع آسپرین منصوب شده خود را مصرف کرده اند، در واقع کاهش قابل توجهی در میزان حمله قلبی مشاهده شده است. با این حال، این نوع از تجزیه و تحلیل “در مورد درمان” باید با احتیاط انجام شود، زیرا مطمئناً بیمارانی هستند که عوارض خونریزی یا عوارض جانبی دیگری دارند که ممکن است منجر به قطع آسپرین شود.

داروی آسپرین

در حال حاضر آسپرین برای استفاده در پیشگیری اولیه برچسب گذاری نشده است. در حقیقت، بر اساس آزمایشات قبل از ARRIVE، FDA ایالات متحده احساس نمی کند که داده ها به اندازه کافی قوی بوده اند تا این نشانه را برای استفاده به آسپرین قبول کنند. بعید به نظر می رسد که آنها این نظر را بر اساس آزمایش ARRIVE تغییر دهند.

یک گروه قابل توجه از ARRIVE مستثنی نیست. یک کارآزمایی تصادفی جداگانه به نام ASCEND در کنفرانس انجمن قلب و عروق اروپا ارائه شد. این مطالعه حاکی از کاهش معنی داری در عواقب نامطلوب قلبی عروقی با آسپرین روزانه در مبتلایان به دیابت است، هرچند که میزان مشابهی از افزایش خونریزی عمده نیز وجود دارد. با این وجود، بسیاری از افراد ترجیح می دهند به دلیل خونریزی در بیمارستان بستری شوند تا در مقابل سکته قلبی که باعث صدمات دائمی قلب شود، در بیمارستان بستری شوند. برخی دیگر ممکن است تفاوت زیادی بین دو نوع رویداد مشاهده نکنند و ممکن است ترجیح دهند که یک داروی اضافی مصرف نکنند.

آیا باید روزانه آسپرین مصرف کنید؟

بنابراین، یک فرد معمولی را که نگران حمله قلبی است نگران می کند و می خواهد همه تلاش خود را برای کاهش این خطر انجام دهد؟ باز هم، برای مبتلایان به بیماری های قلبی عروقی – پیشگیری ثانویه – هیچ چیز در مورد ARRIVE قطعی نیست. در غیر این صورت افراد سالم در معرض خطر ابتلا به بیماری های قلبی یا سکته مغزی هستید، حتماً سیگار نکشید، وزن و رژیم سالم خود را حفظ کرده و در صورت لزوم فشار خون و کلسترول بالا را با دارو کنترل کنید. اگر دیابت دارید، اطمینان حاصل کنید که اگر رژیم به تنهایی کافی نیست، با داروها کنترل کنید.

تصمیم به شروع آسپرین روزانه در افراد سالم، کاملاً پیچیده است، و دارای مزایای بالقوه و خطرات واقعی که به طور متوسط ​​تقریباً مشابه هستند. ممکن است خونریزی جدی رخ دهد. ماشین حساب های ریسک آنلاین ممکن است در محاسبه عینی تر درجه خطر قلبی عروقی مفید باشد. اما در غیاب دیابت، در غیر این صورت افراد سالم احتمالاً نباید از آسپرین روزانه استفاده کنند تا از حملات قلبی جلوگیری کند.

در آینده، اگر شواهد تصادفی از آن پشتیبانی کنند، آزمایشات تصویربرداری که میزان آترواسکلروز خاموش را اندازه گیری می کنند (ایجاد پلاک در شریان هایی که علایمی ایجاد نمی کند) ممکن است به تصمیم گیری در مورد طبقه بندی مجدد بیمار از پیشگیری اولیه تا ثانویه کمک کند. تجزیه و تحلیل های دیگر در آزمایش بزرگ ASPREE در حال انجام است، و باید به زودی گزارش شود، و ممکن است مقیاس های بیشتری را نشان دهد. در حال حاضر، افراد سالم بدون آترواسکلروز نباید خودسرانه آسپرین مصرف کنند.


ملاتونین یک هورمون تولید شده از غده صنوبری (پینه آل) در مغز است. وظیفه اصلی و مهم این هورمون، تنظیم ریتم بدن شما برای مدیریت و کنترل چرخه طبیعی خواب می باشد. بنابراین، اغلب به عنوان یک بهبود دهنده خواب و به منظور مبارزه با مشکلاتی مانند بی خوابی استفاده می شود. این دارو به طور گسترده ای در ایالات  متحده آمریکا و به عنوان یک داروی بدون نسخه در دسترس است اما در دیگر نقاط جهان مانند اروپا و استرالیا به نسخه نیاز دارد. در این مقاله از بخش داروهای موزیک دان به بررسی کاربرد ملاتونین می پردازیم و نحوه مصرف، عوارض و فواید آن را مورد تحلیل قرار می دهیم.

کاربرد ملاتونین

علاوه بر بهبود خواب، ملاتونین در عملکرد سیستم ایمنی بدن، فشار خون و میزان سطح کورتیزول نقش دارد. همچنین ملاتونین یک آنتی اکسیدان است که برخی از تحقیقات نشان داده اند که اثرات مهم و چشمگیری بر روی بسیاری از شرایط بهداشتی و سلامتی داشته است. در حقیقت، مطالعات نشان می دهند که ملاتونین ممکن است موجب سلامت چشم شود، علائم افسردگی فصلی را کاهش دهد و حتی از بروز رفلاکس معده جلوگیری کند.

ملاتونین

ملاتونین می تواند به خواب بهتر کمک کند

هورمون ملاتونین را اغلب به نام هورمون خواب می شناسند و دلیل خوبی برای نامگذاری این هورمون وجود دارد.  این هورمون یکی از محبوب ترین بهبود دهنده های خواب و درمان طبیعی رایج برای درمان مشکلاتی مانند بی خوابی است.

مطالعات متعددی نشان داده اند که ملاتونین می تواند به داشتن یک خواب بهتر کمک کند. در یک مطالعه ای که بر روی ۵۰ نفر مبتلا به بی خوابی انجام شد، نشان داد که مصرف ملاتونین دو ساعت قبل از خواب موجب می شود که افراد سریعتر به خواب بروند و باعث می شود که کیفیت کلی خواب، افزایش پیدا کند.

آنالیز و  تحلیل بزرگ به دست آمده از تعداد ۱۹ مطالعه برای بررسی تاثیر ملاتونین بر روی کودکان و بزرگسالان مبتلا به اختلالات خواب نشان داد که مصرف ملاتونین، مدت زمان به خواب رفتن را کاهش می دهد، مدت زمان خوابیدن را افزایش می دهد و کیفیت خواب را نیز بهبود می بخشد. با این حال، اگرچه ملاتونین عوارض جانبی کمتری  نسبت  به سایر دارو های خواب آور دارد، ممکن است تاثیر کمتری نیز داشته باشد

کاهش علائم افسردگی فصلی

اختلال فصلی یا افسردگی فصلی، نوعی بیماری افسردگی است که در بین مردم شایع است و برآورد شده است که ۱۰٪ جمعیت جهان را تحت تاثیر خود قرار می دهد. این نوع از افسردگی با تغییرات فصول در ارتباط است و هر ساله تقریبا در یک زمان رخ می دهد و معمولا از اواخر پاییز تا اوایل زمستان علائم خود را نشان می دهد.

بعضی از تحقیقات نشان می دهند که این نوع افسردگی می تواند مربوط به تغییر فصول و روشنایی روز شود که همین امر موجب بروز  تغییراتی در ریتم طبیعی بدن شما می شود. از آنجایی که ملاتونین در تنظیم ریتم شبانه روزی نقش مهمی بازی می کند، مصرف دوزهای پایین، اغلب برای کاهش علائم افسردگی فصلی استفاده می شود.

بر اساس مطالعه انجام گرفته بر روی ۶۸ نفر، با تغییراتی در ریتم شبانه روزی بدن، افسردگی فصلی در آنها نشان داده شد، اما مصرف روزانه کپسول های ملاتونین در کاهش علائم و  نشانه های بیماری موثر بود. با این حال، تحقیقات دیگری در مورد اثرات ملاتونین بر افسردگی فصلی انجام نگرفته است.

به عنوان نمونه، نتایج  بررسی ۸ مطالعه دیگر نشان داد که ملاتونین در کاهش علائم اختلالات خلقی از جمله اختلالات دوقطبی، افسردگی و افسردگی فصلی موثر نبوده است. تحقیقات بیشتری برای مشخص کردن اینکه چگونه ملاتونین ممکن است بتواند بر روی علائم افسردگی فصلی تأثیر بگذارد، مورد نیاز است.

ملاتونین

افزایش سطح هورمون رشد انسانی

هورمون رشد انسان نوعی هورمون است که برای رشد و بازسازی سلولی، لازم و حیاتی است. سطوح بالاتری از این هورمون مهم، با افزایش قدرت و توده عضلانی نیز در ارتباط است. برخی از مطالعات نشان داده اند که مکمل ملاتونین ممکن است سطوح هورمون رشد انسانی را در مردان افزایش دهد.

یک مطالعه جزئی نیز بر روی هشت مرد نشان داد که مقدار کم (۵/۰میلی گرم ) و مقدار بالایی  (۵ میلی گرم ) از ملاتونین در افزایش سطوح هورمون رشد انسانی موثر هستند. مطالعه دیگری که بر روی ۳۲ مرد دیگر انجام گرفت، نتایج مشابهی را نشان داد.

با این حال، تحقیقات و مطالعات بیشتر و در مقیاس بزرگتری برای فهمیدن این که چگونه ملاتونین ممکن است به افزایش سطح هورمون رشد انسانی کمک کند، مورد نیاز است.

ارتقاء سلامت چشم

ملاتونین دارای مقادیر بالایی آنتی اکسیدان  است که می تواند از بروز آسیب سلولی پیشگیری کند و به حفظ سلامتی چشم شما کمک کند. در واقع، تحقیقات نشان می دهد که ملاتونین می تواند در درمان بیماری هایی نظیر گلوکوم و دژنراسیون ماکولا (AMD) مرتبط با سن مفید و موثر باشد.

در یک مطالعه انجام شده بر روی ۱۰۰ نفر که مبتلا به دژنراسیون ماکولا(AMD) بودند، به مدت ۶ تا ۲۴ هفته، مقدار ۳ میلیگرم ملاتونین به منظور محافظت از شبکیه چشم و  تاخیر در بروز آسیب های ناشی از افزایش سن که باعث تاری دید می شود،تجویز شد.

علاوه بر این، یک مطالعه بر روی موش آزمایشگاهی نیز نشان داد که مصرف ملاتونین می تواند شدت و بروز بیماری رتینوپاتی را کاهش دهد. رتینوپاتی، یک بیماری چشمی است که بر روی شبکیه چشم تاثیر می گذارد و می تواند منجر به از دست دادن بینایی و کاهش دید افراد شود.

با این وجود، تحقیقات انجام گرفته، محدود است و مطالعات انسانی بیشتری برای تعیین اثرات بلند مدت مکمل های ملاتونین در رابطه با سلامتی چشم ضروری است.

درمان رفلاکس معده

بیماری رفلاکس معده (GERD) یک نوع بیماری است که ناشی از برگشت اسید معده به دهانه مری است که موجب علائمی مانند سوزش سر دل، حالت تهوع و خلط می شود. تحقیقات نشان داده است که مصرف ملاتونین،جلوی ترشح اسید معده را می گیرد.همچنین باعث کاهش تولید اکسید نیتریک می شود.اکسید نیتریک، ترکیبی است که باعث شل شدن قسمت زیرین اسفنکتر مری می شود و به اسید معده اجازه می دهد که وارد مری شود.

به همین دلیل، برخی از تحقیقات نشان می دهند که مصرف ملاتونین می تواند برای درمان سوزش سر دل و رفلاکس معده (GERD) مورد استفاده قرار بگیرد. انجام یک مطالعه بر روی ۳۶ نفر که به رفلاکس معده مبتلا بودند نشان داد که مصرف ملاتونین به تنهایی یا به همراه قرص امپرازول، دارویی معروف و شناخته شده برای رفلاکس معده، در کاهش سوزش سر دل و ناراحتی معده مؤثر بوده است.

در مطالعه ای دیگر، اثرات امپرازول و یک مکمل غذایی حاوی ملاتونین د رکنار چند اسید آمینه، ویتامین و ترکیبات گیاهی روی ۳۵۱ نفر مبتلا به رفلاکس معده (GERD،) مورد مقایسه و بررسی قرار گرفت. پس از پایان ۴۰ روز دوره درمان، ۱۰۰٪ افرادی که از مکمل های حاوی ملاتونین استفاده می کردند، در مقایسه با ۶۵٫۷٪ از افرادی که  امپرازول مصرف می کردند، کاهش علائم رفلاکس معده را گزارش دادند.

ملاتونین

میزان مصرف ملاتونین

ملاتونین را می توان در دوزهای ۵/۰ تا ۱۰ میلی گرم در روز مصرف کرد. با این حال، به دلیل اینکه تمام مکمل های ملاتونین یکسان نیستند، بهتر است از میزان مصرف توصیه شده بر روی برچسب آن استفاده کنید تا از بروز عوارض جانبی ناخواسته جلوگیری به عمل آید.

علاوه بر این ممکن است خواسته باشید که از دوزهای پایینتر شروع کنید و در صورت نیاز، دوز آن را افزایش دهید.  برای بهبود کیفیت خواب، ملاتونین را به منظور کارایی بیشتر، ۳۰ دقیقه قبل از خواب مصرف کنید.

در عین حال، برای تنظیم ریتم شبانه روزی خود، ملاتونین را قبل از به خواب رفتن و ۲ تا ۳ ساعت مانده به زمان خواب مصرف کنید.

طریقه مصرف ملاتونین  

  1. در زمان مصرف مکمل های گیاهی از مشورت با پزشک غافل نشوید. همچنین، با یک فرد خبره و آگاه به علوم داروها و درمان های گیاهی مشورت کنید.
  2. اگر شما تصمیم به مصرف ملاتونین دارید، حتما طبق دستورالعمل روی پاکت دارو یا طبق توصیه پزشک و یا داروساز عمل کنید. بیش از مقداری که مجاز هستید دارو را مصرف نکنید.
  3. استفاده دارو را با پایین ترین دوز شروع کنید البته اگر سابقه مصرف این دارو را نداشته باشید.
  4. زمان مصرف ملاتونین پیش از خواب است.
  5. اگر بدلیل مسافرت طولانی با هواپیما دچار بی خوابی شده اید و برای درمان اختلال پیش آمده ملاتونین مصرف می کنید زمانی که به مقصد رسیدید پیش از خواب به مدت ۲ الی ۵ روز این دارو را برای رفع اختلال خواب استفاده کنید.
  6. اگر ملاتونین را برای درمان مشکلاتی بجز اختلال خواب مصرف می کنید حتما نحوه استفاده آن را از پزشک سوال فرمایید.
  7. قرص سریع الاثر را خرد نکنید و نجوید و نشکنید، آن را درسته قورت بدهید.
  8. قرص هایی را که زیر زبانی هستند درسته قورت ندهید. اجازه دهید تا در دهان بدون جوییدن حل شود. اگر لازم شد می توانید با نوشیدن آب به حل شدن قرص و بلع آن کمک کنید.
  9. داروهایی که بصورت مایع( شربت) هستند را با دقت اندازه گیری کنید. بدین منظور از سرنگ یا قاشق مخصوص همراه شربت و یا به شرط احتیاط و دقت از قاشق غذاخوری برای اندازه گیری استفاده کنید.
  10. در صورتی که مقدار مصرفی دارو بهبودی برای شما نداشت یا شرایط را وخیم تر کرد حتما به پزشک مراجعه کنید.
  11. این دارو باید دور از گرما و رطوبت نگه داری شود.

ایمنی و اثرات جانبی ملاتونین

مطالعات نشان داده است که مصرف ملاتونین برای کوتاه مدت و طولانی مدت در بزرگسالان اعتیاد آور نیست. علاوه بر این، علیرغم این شواهد، مصرف مکمل های حاوی ملاتونین که می تواند توانایی بدن شما را برای تولید آن به طور طبیعی کاهش دهد، باعث نگرانی می شود.

با این حال، چون مطالعات طولانی مدت در مورد اثرات ملاتونین بر روی افراد بزرگسال محدود است، مصرف آن در حال حاضر برای کودکان یا نوجوانان توصیه نمی شود. برخی عوارض جانبی گزارش شده ناشی از مصرف ملاتونین عبارتند از تهوع، سردرد، سرگیجه و خواب آلودگی.

ملاتونین همچنین ممکن است با داروهای خاصی از جمله دارو های ضد افسردگی، رقیق کننده های خون و دارو های فشار خون تعامل داشته باشد. در صورت استفاده از هر یک از این داروها، قبل از مصرف ملاتونین، به منظور  پیشگیری از بروز عوارض جانبی، با پزشک خود مشورت کنید.

ملاتونین

ملاتونین چگونه عمل می کند؟

مصرف مکمل های ملاتونین ممکن است با افزایش دادن سطح ملاتونین در افرادی که بدن آنها به اندازه کافی از این هورمون تولید نمی کند، باعث بهبود خواب شود. این مکمل ها همچنین ممکن است باعث بهبود یافتن خواب در افرادی شوند که بدن آنها به اندازه کافی ملاتونین تولید می کنند اما هنوز هم بنا به دلایل دیگر، برای خوابیدن تلاش می کنند.

ملاتونین،چگونگی پاسخ بدن به تاریکی را تغییر می دهد و به بدن کمک می کند تا به ریتم خواب شبانه وارد شود. قرار گرفتن در معرض نور در هنگام شب، از جمله نور صفحه کامپیوتر و تلویزیون، ممکن است مانع از تولید طبیعی ملاتونین و اختلال در خواب شود.

به همین ترتیب، افرادی که به دلیل کار کردن در طول شب، در روز می خوابند، ممکن است در زمان خواب، ملاتونین تولید نکنند. مصرف مکمل های ملاتونین می توانند به خنثی کردن این کار کمک کنند. تحقیقات مرتبا نشان می دهند که ملاتونین می تواند به افراد کمک کند بیشتر بخوابند و سریع تر به خواب بروند.

در یک متاآنالیز که در سال ۲۰۱۳ انجام گرفت و شامل ۱۶۸۳ شرکت کننده بود، نشان داد افرادی که از ملاتونین استفاده کردند نسبت به افرادی که از دارونما استفاده کرده بودند، مدت زمان به خواب رفتنشان کاهش یافته بود و همچنین طول مدت زمان خوابیدنشان افزایش پیدا کرده بود.

تحقیقات دیگری نیز نشان داده اند که ملاتونین می تواند خواب افرادی که دارای شرایط زیر می باشند را بهبود بخشد:

  • پرواز زدگی (جت لگ)
  • تنظیم خواب افرادی که در شیفت های شب کار می کنند.
  • اختلال تاخیر در فاز خواب
  • اختلال خواب مربوط به نابینایی
  • مشکلات خواب ناشی از مقدار کم ملاتونین در افراد مبتلا به اسکلروز چندگانه (MS)
  • مشکلات خواب در کودکان مبتلا به درماتیت آتوپیک

ملاتونین

میزان مصرف ملاتونین

مقدار دوز مناسب و  ایده آل برای مصرف ملاتونین، از فردی به فرد دیگر، متفاوت است. عوامل مختلفی از قبیل وزن بدن، متابولیسم و سلامت کلی نیز ممکن است بر میزان پاسخ بدن به ملاتونین، موثر باشد. بنیاد ملی خواب، مصرف بین ۲/۰ میلی گرم و ۵ میلی گرم را برای بزرگسالان به صورت روزانه، توصیه می کند که بهتر است یک ساعت قبل از رفتن به رختخواب، خورده شود.

افراد می توانند مصرف ملاتونین را با دوز پایین شروع کنند و مراقب بروز هر گونه عوارض جانبی مضر و نامطلوبی باشند. سپس می توانند به تدریج مقدار دوز مصرفی خود را افزایش دهند تا اینکه خوابشان بهبود پیدا کند.این نکته مهم است که بیشتر از ۵ میلی گرم مصرف نکنید، مگر اینکه پزشک مصرف مقدار دوز بالاتری را توصیه کند.

آیا ملاتونین به بچه ها در خوابیدن، کمک می کند؟

بسیاری از والدین از اینکه مکمل های ملاتونین می توانند به خواب رفتن فرزندشان کمک کنند، تعجب می کنند. شواهد خوبی وجود دارد که میتواند این ادعا را ثابت کند. ملاتونین به ویژه در کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی کمبود توجه (ADHD)، اوتیسم و سایر بیماری های عصبی که می تواند توانایی آنها در خوابیدن تحت تأثیر قرار دهد، به کار رود.

به عنوان مثال، تجزیه و تحلیل ۳۵ مطالعه در کودکان مبتلا به اوتیسم مشخص کرد که مکمل های ملاتونین به آنها کمک می کرده است که سریع تر به خواب بروند و مدت زمان بیشتری در خواب بمانند. به همین ترتیب، تجزیه و تحلیل ۱۳ مطالعه دیگر نشان داد که کودکان مبتلا به بیماری عصبی، با مصرف کردن ملاتونین، ۲۹ دقیقه سریعتر به خواب می روند و به طور متوسط ۴۸ دقیقه بیشتر می خوابند.

شواهد مشابهی از تاثیر ملاتونین در کودکان و نوجوانان سالمی که برای خوابیدن تلاش می کنند، نیز وجود دارد. با این حال، مشکلات مربوط به خواب پیچیده هستند و می توانند از طریق عوامل مختلفی ایجاد شوند. به عنوان مثال، استفاده از دستگاه های تابش نور در اواخر شب می تواند تولید ملاتونین را متوقف کند. در این صورت محدود کردن استفاده از فناوری ها قبل از خواب، می تواند به مسائل و مشکلات خواب کمک کند.

در موارد دیگر، یک وضعیت سلامتی ناشناخته ممکن است باعث شود تا کودک شما نتواند بخوابد و یا بیدار بماند. بنابراین بهتر است قبل از دادن مکمل خواب به کودک خود، با پزشک مشورت کنید زیرا پزشک می تواند تحقیقات کاملی را برای رسیدن به ریشه این مشکل انجام دهد.

اختلال خواب شیفت کاری یا SWSD

آیا مصرف ملاتونین برای کودکان مناسب است و خطری ندارد؟

بیشتر مطالعات نشان می دهند که مصرف کوتاه مدت ملاتونین برای کودکانی که دارای عوارض جانبی اندکی و یا حتی بدون عوارض هستند، بی خطر است. با این حال، برخی از کودکان ممکن است علائم و عوارضی از قبیل تهوع، سردرد، شب ادراری، عرق کردن بیش از حد، سرگیجه صبحگاهی، درد شکم و مشکلات بیشتری را تجربه کنند.

در حال حاضر، متخصصان بهداشت در مورد اثرات جانبی بلند مدت ملاتونین مطمئن نیستند، چرا که تحقیقات کمی در این زمینه انجام گرفته است. بنابراین، بسیاری از پزشکان، درباره مصرف ملاتونین برای مشکلات خواب در کودکان، محتاطانه عمل می کنند.

علاوه بر این، مکمل های ملاتونین توسط اداره غذا و داروی آمریکا (FDA) برای استفاده در کودکان مورد تایید نمی باشد. تا زمانی که تحقیقات درازمدتی در این زمینه صورت نگرفته است،به طور قاطع نمی توان گفت که ملاتونین به طور کامل برای کودکان ایمن و مناسب است. اگر فرزند شما در تلاش برای به خواب رفتن یا خواب ماندن است، بهتر است با پزشک خود مشورت کنید.

تداخلات دارویی با ملاتونین 

مصرف همزمان این دارو با دیگر داروها بر تاثیر آن اثر گذاشته و باعث خواب آلودگی می شود. با پزشک خود  قبل از استفاده این گروه از داروها مشورت کنید؛ مسکن ها، خواب آورها، شل کننده های ماهیچه، داروهای ضد اضطراب یا تشنج و یا دیگر مکمل های گیاهی که ممکن است خواب آور باشند( تریپتوفان، شقایق کالیفرنیا، بابونه، کاوا، نعنای کلاهی، سنبل کوهی، عصاره تام گیاه هیپریکوم پرفوراتوم، مکمل Gotu Kola).

در صورت مصرف داروهای زیر، بدون توصیه پزشک ملاتونین را مصرف نکنید:

  • آنتی بیوتیک ها
  • آسپرین یا استامینوفن
  • داروهای ضد بارداری
  • انسولین یا داروهای دیابت
  • مسکن ها
  • داروهای معده ( لانسوپرازول، امپرازول، اندانسترون)
  • داروهای پیش فعالی ( متیل فنیدات، آدرال، ریتالین و دیگر داروها)
  • داروهای قلب و فشار خون- مگزلیتین، پروپرانولول، وراپامیل
  • داروهای ضد لخته شدن خون
  • داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی- ایبوپروفن، ناپروکسن، سلکوکسیب، دیکلوفناک، ایندومتاسین، ملوکسیکام و سایر داروها
  • داروهای استروئیدی- پردنیزون

لیست ارائه شده کامل نیست. داروهای دیگری چون ویتامین ها و داروهای گیاهی که تجویز می شوند یا می توان از داروخانه ها تهیه کرد نیز می توانند بر عملکرد ملاتونین تاثیر بگذارند. لازم به یادآوری است که تمام داروهایی که با این دارو تداخل دارند در اینجا ذکر نشده اند.

سندرم تأخیر در فاز خواب

عوارض جانبی ملاتونین چیست؟  

در واقع ملاتونین دارو نیست بلکه یک مکمل است که در صورت حساسیت به آن می تواند عوارضی را برای شما داشته باشد.  برعکس، عوارض جانبی ملاتونین معمولا خفیف و تحلیل رونده و سازگارانه با بدن است.

عوارض جانبی مختلف که شامل موارد زیر می باشد:

  • کج خلقی
  • خواب آلودگی
  • حالت تهوع
  • اسهال
  • سردرد

به گفته پزشکان، افرادی که از افسردگی رنج می برند باید این دارو را محتاطانه مصرف کنند چرا که ملاتونین عامل تشدید علایم افسردگی می شود.

بروز عوارض جانبی در شما بخاطر مصرف این دارو همیشه به معنای قطع مصرف ملاتونین نیست. تصمیم به قطع مصرف باتوجه به وخامت عوارض در بدن و یا تشدید و ادامه یافتن عوارض می باشد.

البته، این بسته به تحمل شما نیز دارد. اگر شما مکررا، گرفتگی عضلات و اسهال را در روز بعد از مصرف مکمل تجربه کردید، شاید به ملاتونین حساسیت دارید و نیاز به گزینه های مناسب تر مانند چای بابونه یا روغن اسطوخودوس است.

برای کاهش عوارض جانبی ملاتونین همانطور که گفته شد از پایین ترین دوز مصرف را شروع کنید و به مرور دوز آن را افزایش دهید.

بسیاری از برندهای ترکیبی ملاتونین برای هر بار مصرف حاوی ۵ تا ۱۰ میلی گرم دارو است، که اغلب بیش از میزانی است که برای داشتن خواب منظم می باشند.

بعضی از افراد بزرگسال فقط به مقدار کمی نیاز دارند اما در سایرین اینگونه نیست. همچنین، بطورمعمول کم ترین مقدار این دارو برای کودکان کافی است.

این بدین معنا نیست که شما نمی توانید دوزهای ۵ یا ۱۰ میلی گرم را هر شب استفاده کنید، بلکه باید در ابتدا با پزشک مشورت کنید تا مطمئن شوید بدنتان تحمل دوزهای بالاتر را دارد.

همچنین، اگر داروهای تجویزی مانند داروهای ضد افسردگی، دیابت، داروهای ضد انعقاد، داروهای سرکوب کننده سیستم ایمنی بدن و کورتیکواستروئیدها مصرف می کنید، حتما با پزشک خود در میان بگذارید.

پزشکان هشدار داده اند برای جلوگیری از واکنش آلرژیک حتما پزشک را از داروهایی را که مصرف می کنید، آگاه کنید.

ملاتونین می تواند عامل یک واکنش التهابی در بدن شود، بنابراین این مکمل برای افرادی که بیماری خودایمنی دارند مناسب نیست.

بی خوابی

آیا مصرف بیش از حد ملاتونین خطرناک است؟ 

مصرف به اندازه این دارو مشکلی را پیش نخواهد آورد اما در صورت مصرف بیش از حد احتمال بروز علایم اوردوز ( overdose) ممکن است.

علایم بیش مصرفی می تواند مشابه عوارض جانبی شایع این مکمل باشد. برای تشخیص عوارض شایع و علایم بیش مصرفی باید به حد وخامت علایم و مقدار مکمل خورده شده توجه کرد.

برای مثال، اگر شما ۳ میلی گرم ملاتونین استفاده کنید و دچار اسهال خفیف شوید، این شاید از عوارض جانبی سازگارانه با بدن باشد. از طرفی، اگر ۱۵ میلی گرم دارو را مصرف کنید ممکن است دچار اسهال متوسط تا شدید همراه با لرزش، کاهش دمای بدن، اَفت فشار خون شوید که این علایم بیانگر مصرف بیش از حد مکمل می باشد.

همچنین، استفاده زیاده از این مکمل عامل برگشت عارضه بی خوابی نیز می شود. بنابراین در عوض بهبود اختلال خواب، بیش مصرفی عامل بروز اختلالات در خواب و بی خوابی است.

از دیگر عوارض بیش مصرفی ملاتونین می توان به بی تحرکی در خواب اشاره کرد. در حالت ایده آل، شما برای رفع بی خوابی این مکمل را استفاده می کنید و در طول شب، خواب راحت خواهید داشت و صبح با نشاطی را نیز آغاز خواهید کرد.

اما در صورت مصرف بیش از حد ملاتونین روز را با کسالت شروع می کنید. پزشکان می گویند خوردن این مکمل در ساعات پایانی شب عامل عارضه بی تحرکی در خواب می شود. بهتر است ۷ ساعت پیش از خوابیدن آن را خورده و تا زمانی که تخت تاثیر مصرف دارو هستید به امور فنی و حساس نپردازید.

همیشه اینگونه نیست که در صورت بیش مصرفی ملاتونین نیاز به معالجه دارویی باشد بلکه در مواردی با استراحت تدریجی اثر دارو کاهش و عوارض آن رفع می شود.

انتظار می رود در صورتی که علایم وخیمی در شما عارض شد مانند افت فشار خون در اسرع وقت به پزشک مراجعه کنید زیرا این علامت خطرناکی است. علایم افت فشار خون عبارتند از عدم تمرکز، تاری دید و غش.

ملاتونین

سوالات متداول در مورد ملاتونین

۳.۱ میلیون آمریکایی به امید رسیدن به خواب بیشتر از “ملاتونین” استفاده می کنند تا استراحت بهتری داشته باشند. محبوبیت این مکمل در حال افزایش است، اما ما چقدر در این مورد آگاه هستیم؟ ما با پزشکان و متخصصان خواب صحبت کردیم تا به سوالات ما درباره “ملاتونین” و نحوه کار آن پاسخ دهند.

ملاتونین چیست؟

دکتر آنتونی کوری می گوید: “ملاتونین هورمونی است که از تریپتوفان ساخته شده است و به طور طبیعی در بدن تولید می شد.” “این در درجه اول در غده پینهال تولید می شود و چرخه خواب بیدار، ریتم شبانه روزی و سایر ریتم های فصلی را تنظیم می کند.” در شب، تولید ملاتونین در حدود ۹ بعد از ظهر افزایش می یابد. برای کمک خواب بدن و حدود ساعت ۹ صبح، تولید ملاتونین از بین می رود.
گرچه این هورمون تمایل دارد در یک برنامه روز / شب تنظیم شود، اما تحت تأثیر نور قرار دارد. اگر در معرض نور باشید، حتی در نیمه شب، مغز شما تولید ملاتونینرا  متوقف می کند. این که آیا شما در ظهر از خورشید لذت می برید و یا اینستاگرام را در رختخواب خود چک می کنید، هر دو در مورد هورمون تأثیر یکسانی دارد.
دانشمندان هنوز مطمئن نیستند که دقیقا چگونه ملاتونین روی خواب تأثیر می گذارد، اما به نظر می رسد یک ارتباط نسبتاً محکم وجود دارد. کوری می گوید: “گرچه ملاتونین برای خواب ضروری نیست، اما با ترشح آن بهتر میخوابیم.”

مکمل های ملاتونین چگونه کار می کنند؟
اصولاً مکمل های ملاتونین، ملاتونین بیشتری را در بدن تولید می کنند. نیکول آونا، دکتر، استادیار علوم اعصاب دانشکده پزشکی کوه سینا می گوید: “بدن ما به طور طبیعی ملاتونین تولید می کند تا به ما در خوابیدن کمک کند.” “مصرف مکمل می تواند برای افرادی که مشکل خواب طبیعی دارند مفید باشد.” با افزایش مقدار ملاتونین، به بدن خود سیگنال های بیشتری می دهید تا به رختخواب بروند، این ممکن است به شما کمک کند سریع تر بخوابید و در شب خواب با کیفیت بیشتری داشته باشید.

افرادی که در شیفت شب کار می کنند، دارای جت تاخیر هستند یا با اختلال در مرحله خواب آن را تأخیر انداخته اند (وقتی نمی توانید تا دیروقت خواب بخوابید و در بیدار شدن زود هنگام مشکل دارید) برای کمک به ملاتونین نیاز دارید. از آنجا که این هورمون به تنظیم ریتم شبانه روزی کمک می کند، ملاتونین ممکن است در احیا مجدد برنامه منظم خواب روز / شب کمک کند.

دوز ملاتونین می تواند متفاوت باشد، زیرا هر فرد به هورمون واکنش متفاوتی نشان می دهد. Avaa می گوید: “از آنجا که بعضی از افراد نسبت به سایر افراد نسبت به اثرات ملاتونین حساس هستند، بهتر است از مقدار کم شروع به مصرف کنند و در صورت لزوم مقدار خود را افزایش دهند.” “دوزهای ۰٫۲-۵ میلی گرم بی خطر در نظر گرفته شده است.”

چرا ملاتونین اینقدر محبوب است؟

براساس آمار انجمن خواب آمریكا، ۵۰ تا ۷۰ میلیون آمریکایی دچار اختلال خواب هستند، ۳۰٪ از بزرگسالان بی خوابی گاه به گاه دارند و ۳۵٫۳٪ از بزرگسالان در یك روز معمولی كمتر از هفت ساعت خواب دارند. دکتر شاون تالبوت، دکتر شیمی بیوشیمی، می گوید: “فکر می کنم ملاتونین بسیار محبوب است زیرا مردم از چیزی که برای خوابیدن به آنها کمک می کند ناامید هستند.” “آنها به دنبال گزینه های دیگری به غیر از داروهای خواب مانند Ambien و Lunesta هستند.”

ملاتونین

داروهای خواب تجویز شده می تواند اعتیاد آور باشد یا عوارض جانبی جدی مانند بی حسی و خواب آلودگی در هنگام رانندگی را به همراه داشته باشد. بنابراین مردم به یک راه حل طبیعی یعنی ملاتونین روی می آورند. مغز ما بر خلاف سایر هورمون ها، ملاتونین را ایجاد می کند و به طور طبیعی در مواد غذایی وجود دارد (به ویژه پسته). از آنجا که در مواد غذایی این ماده وجود دارد، ملاتونین یک مکمل رژیم غذایی محسوب می شود، به این معنی که نیازی به تأیید سازمان غذا و دارو ندارد و به گفته بنیاد ملی خواب به اندازه داروهای تجویز شده کنترل نمی شود. در حقیقت، این تنها مکمل هورمونی است که از طریق پیشخوان های داروخانه در دسترس است.

از آنجا که مکمل های ملاتونین “دارو” نیستند و عوارض جانبی خطرناک دیگر کمک کننده های خواب را ندارند، مردم به این گزینه طبیعی روی می آورند.

آیا می توانید بیش از حد از داروی ملاتونین استفاده کنید؟

از نظر فنی، بله کارل دبلیو بازیل، دكتر مدرس بخش صرع و خواب در دانشگاه کلمبیا می گوید: “دوزهای زیاد می تواند باعث افزایش خواب آلودگی شود، اما خیلی خطرناک نیست.” مطمئناً از ملاتونین بیش از حد نخواهید مرد، اما می تواند ناخوشایند باشد. دکتر آونا می گوید تهوع، تحریک پذیری، سرگیجه و سردرد عوارض جانبی رایج در مصرف بیش از حد این مکمل است.

چقدر از این مکمل نیاز است؟ دکتر ربکا رابینز، نویسنده کتاب خواب برای موفقیت گفت: “دوز را پایین نگه دارید: ۱-۳ میلی گرم”. و عضو هيئت مشاوره علمي دادگمجان: “به طور معمول بیش از ۵ میلی گرم توصیه نمی شود.”

آیا می توانید ملاتونین و الکل را مخلوط کنید؟

دکتر رابینز می گوید: “الکل با بسیاری از داروها به ویژه با داروهای خواب ارتباط متقابل دارد.” حتی اگر مقدار طبیعی ملاتونین مصرف کنید، الکل می تواند اثرات آن را کاهش دهد.

دکتر کوری می گوید: “بزرگترین نگرانی های ایمنی در مورد مخلوط کردن الکل و ملاتونین شامل خواب آلودگی، مشکل در تنفس، سرگیجه و بیهوشی است.” دکتر آونا توصیه می کند حداقل ۲-۳ ساعت بعد از نوشیدن الکل منتظر بمانید و سپس ملاتونین مصرف کنید. البته، چند نوشیدنی و قرص ملاتونین به احتمال زیاد شما را نمی کشند، اما شما قطعاً خواب عمیقی که دوست دارید را نخواهید گرفت.

درباره ماری جوانا و ملاتونین چه آیا میتوان آنها را با هم مخلوط کرد؟

از آنجا که بسیاری از ایالت ها دارای اشکال قانونی ماری جوانا هستند، مهم است بدانید که این دارو چگونه می تواند بر ملاتونین تأثیر بگذارد. دکتر آونا می گوید: “ماری جوانا سطح ملاتونین شما را به طور طبیعی افزایش می دهد، بنابراین در صورت استفاده از آن، نیازی به مصرف مکمل ملاتونین نیست.” “در صورت بروز هر علائم، ممکن است با برخی از عوارض ناخواسته مصرف بیش از حد ملاتونین روبرو شوید.”

مخلوط کردن مای جانا و ملاتونین بسیار خطرناک نیست، اما باز هم توصیه نمی شود. همچنین استفاده از ماری جوانا به عنوان مکمل خواب چیزی است که باید قبل از امتحان از پزشک خود در مورد اینکه آیا این دارو در منطقه شما قانونی است یا خیر، سوال کنید.

آیا ملاتونین برای کودکان بی خطر است؟

بزرگسالان تنها کسانی نیستند که در خوابیدن مشکل دارند. در یک مطالعه مشخص شد که ملاتونین به کودکان به ایجاد خواب راحت در شب بیشتر می تواند کمک کند. اکنون، این تنها یک مطالعه با اندازه نمونه کوچک است، بنابراین قطعاً قبل از استفاده کودکتان از مکمل، با پزشک متخصص اطفال مشورت کنید. اما اگر كودكی در خوابیدن دچار مشكل شدید باشد، ممكن است ملاتونین یك روش مفید برای استراحت باشد.

ملاتونین

چرا ملاتونین تا این اندازه افراد را تحت تأثیر قرار می دهد؟

شما ممکن است دوستی داشته باشید که به ملاتونین قسم می خورد، یا با داشتن یک همکار، که به شما بگوید که این مکمل کاملاً هیچ کاری برای آنها انجام نداده است. واکنش ها چقدر می تواند متفاوت باشد؟ بخشی از دلیل این امر این است که افراد به دلایل مختلف در خوابیدن مشکل دارند و ملاتونین نمی تواند تمام مشکلات خواب را برطرف کند. دکتر بازیل می گوید: “بسیاری از افراد به دلیل بی خوابی ملاتونین مصرف می کنند، اما اگر به دلایل دیگری وجود داشته باشد بدن آنها بیدار می ماند (استرس کار، استرس شخصی، عادت بد خواب و غیره) این مکمل ها به شما کمک نمی کند.”

اگر تلفن خود (یا رایانه یا لپ تاپ) را کنار نگذارید، ممکن است روی کارآیی ملاتونین نیز تأثیر بگذارید. دکتر آونا گفت: “نور آبی می تواند ملاتونین را مهار کند.” “بنابراین اگر مکمل مصرف می کنید در حالی که انتظار دارید که بخوابید، ولی به سمت صفحه نمایش می روید، ممکن است مانع از توانایی ملاتونین در خواب آلودگی شوید.”

آیا مصرف ملاتونین هر شب بی خطر است؟
به گفته دکتر کوری، ملاتونین برای استفاده کوتاه مدت از نظر ایمنی اثبات شده است، اما در مورد اثرات طولانی مدت آن مطالعات قابل توجهی وجود ندارد. این بدان معنا نیست که هورمون در طولانی مدت مضر است، این بدان معناست که متخصصان نمی توانند از این هورمون اطمینان حاصل کنند که هورمون در اثر استفاده شبانه عوارض جانبی ندارد. با این وجود، دکتر Avena و دکتر Bazil هر دو موافق هستند که احتمالاً این مکمل هر شب بی خطر است، تا زمانی که شما از یک دوز ۵ میلی گرم استفاده می کنید.

آیا مکمل های ملاتونین واقعاً موثر هستند؟

اینجا جایی است که کارشناسان با آن مخالف هستند. یک بررسی منظم از ملاتونین در این زمینه که مکمل ملاتونین برای کمک به بی خوابی، کار در شیفت کاری، مطالعات کمی انجام داند. در بررسی دیگر هیچ مدرکی اثبات نشد که ملاتونین به افراد کمک کند تا سریعتر بخوابند. و دکتر تالبوت بسیار تردید است.

او می گوید: “ملاتونین تقریباً برای نیمی از افرادی که آن را امتحان می کنند، کار نمی کند.” “اگر این دارو برای شما” کار کند “، شما فقط کمی طولانی تر از می خوابید (به طور متوسط ​​هفت دقیقه در هر شب)، شما هیچ پیشرفت کیفیت در خواب ندارید (میزان زمان صرف شده در خواب عمیق).

با این وجود، سایر متخصصان این مکمل را مؤثر دانستند. دکتر آونا احساس می کند ملاتونین کمک کننده خواب مفید است، در حالی که دکتر بازیل گفت: “اگر یک ماده برای تنظیم ریتم شبانه روزی برای مشکل خواب وجود داشته باشد قطعاً می تواند مفید باشد.”

از آنجا که مطالعات در مورد ملاتونین دارای نتایج منفی است، معدود کارشناسان این مکمل را توصیه می کنند، اگرچه احساس می کنند ملاتونین کاملاً بی خطر است. دکتر رابینز گفت: “بعضی از افراد ممکن است از تاثیرملاتونین بهره مند شوند، در حالی که برخی دیگر ممکن نیست.” “اگر در ۱-۲ هفته اول تفاوتی مشاهده نکردید، مصرف ملاتونین را متوقف کنید.”

گزینه های دیگر برای بهتر خوابیدن چیست؟

ممکن است ملاتونین به شما کمک کند تا به سرزمین رویا بروید، اما کارهای زیادی وجود دارد که می توانید انجام دهید تا شانس خواب خوب خود را افزایش دهید. دکتر رابینز گفت: “سالمترین روش خوابیدن، داشتن برنامه خواب سالم است که می توانید تمام هفت روز هفته حفظ کنید.” او توصیه می کند قبل از خواب آرام باشید، از خوردن غذاهای تند در شب اجتناب، خنک نگه داشتن اتاق خواب، پوشیدن لباس راحتی برای خواب و هر شب در همان زمان بخوابید.

پس از ایجاد روال آرامش بخش، مراقب نور آبی باشید. دکتر کوری گفت: “استفاده از دستگاه هایی مانند لپ تاپ و تلفن های هوشمند در رختخواب می تواند باعث اختلال در خواب شود.” حداقل ۳۰ دقیقه قبل از رفتن به رختخواب از صفحه نمایش استفاده نکنید. این امر به تولید ملاتونین طبیعی در بدن شما کمک خواهد کرد و هرگونه اضطراب Facebook FOMO را کاهش می دهد تا به شما در خواب کمک کند.

مکمل های ملاتونین دارای نتایج ترکیبی هستند اما در صورت کنجکاوی کاملاً بی خطر هستند. فقط حتماً با دوز کم (۱ میلی گرم) شروع کنید، از مخلوط کردن با الکل خودداری کنید و صفحه های نمایش را از اتاق خواب خود دور نگه دارید.

اگر یک وعده مصرف دارو فراموش شود، چه کنیم؟  

اگر مصرف ملاتونین لازم باشد، شاید برنامه مقدار مصرفی نیازی نباشد. در صورت فراموش کردن یک وعده مصرفی، از آن چشم پوشی کنید و در نوبت بعدی قرص را میل نمایید. لازم نیست میزان مصرف را در نوبت بعدی دوبرابر کنید.

در صورت مصرف دوز بیش تر چه باید کرد؟

در صورت مصرف بیش از حد حتما به اورژانس مراجعت نمایید.

از خوردن چه چیزهایی باید در زمان مصرف ملاتونین اجتناب کنید؟  

ملاتونین شاید فرآیند اندیشیدن و عکس العمل های شما را تحت شعاع قرار داده و اخلال ایجاد می کند. تا ۴ ساعت بعد از مصرف ملاتونین از رانندگی و کارهای فنی پرهیز کنید. این دارو برای مدتی، ساعات خواب و بیداری شما را مختل می کند بویژه اگر در حال سفر کردن باشید.

مصرف ملاتونین همراه با داروهای گیاهی مجاز است؟

 استفاده این دارو با سایر داروهای گیاهی ممکن است احتمال خونریزی، حمله صرع و کاهش فشار خون را افزایش دهد. مصرف ملاتونین با داروهای خاصی می تواند این موارد را افزایش دهد. از مصرف قهوه، چای، کولا، نوشیدنی های انرژی زا یا دیگر موادی که حاوی کافیئن هستند، اجتناب کنید.

 


چسبندگی گوش یا اتواسکلروز به چه معناست؟ نشانه های چسبندگی گوش یا اتواسکلروز چیست؟ آیا چسبندگی گوش یا اتواسکلروز درمانی دارد؟ چسبندگی گوش یا اتواسکلروز روی استخوان های گوش میانی که مسئول تولید صدا هستند تاثیر می گذارد. چسبندگی گوش یا اتواسکلروز یکی از دلایل از دست دادن تدریجی شنوایی در بزرگسالان است. دلیل بروز چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هنوز مشخص نیست. اما معمولا کارشناسان این مشکل را ارثی می دانند. البته این مشکل همیشه ارثی نیست و گاهی افرادی دچار این اختلال می شوند که هیچ سابقه پیشینی از این بیماری در خانواده خود نداشته اند. در ادامه این مقاله به توضیح کامل درباره چسبندگی گوش یا اتواسکلروز که در بخش بیماری ها و گوش، حلق و بینی از موزیک دان وجود دارد می پردازیم.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز چیست؟

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز یک بیماری نادر است که در نتیجه آن شنواییِ فرد بیمار از دست می رود. این بیماری زمانی اتفاق می افتد که استخوانِ کوچکِ گوش میانی – که به آن استخوان رکابی نیز گفته می شود- در جای خود حبس شود. در اکثر موارد هنگامی که بافت گوش میانی فرد به نحوی نامطلوب در اطراف این استخوان رکابی رشد کند، شاهد چسبندگی گوش یا اتواسکلروز خواهیم بود.

برای شنیدن، استخوان رکابی شکلِ گوش باید لرزش داشته باشد. اما زمانی که فرصت برای لرزشِ این استخوان فراهم نباشد، در واقع صدا و امواج نمی توانند از گوش میانی فرد به گوش داخلیِ او برسند. این موضوع عمل شنیدن را برای فرد دشوار خواهد ساخت.

چه کسانی به چسبندگی گوش یا اتواسکلروز دچار می شوند؟

این بیماری در آمریکا بیش از ۳ میلیون نفر را گرفتار خود کرده است. متخصصان هنوز با قطعیت نمی توانند از دلایل وقوع آن صحبت کنند؛ اما آنها بر این باورند که:

این بیماری عموما در سنین پایین خود را نشان می دهد.هر فرد ممکن است بین سنین ۱۰ تا ۴۵ این بیماری راتجربه کند، اما می توان سن بیست سالگی  را زمان ابتلا به این بیماری در نظر گرفت. البته باید گفت علائم مربوط به این بیماری معمولا در سن ۳۰ سالگی به اون خود می رسند. چسبندگی گوش یا اتواسکلروز بیشتر به دلایل ژنتیکی در بدن بیمار اتفاق می افتد. قریب به نیمی از مبتلایان به این بیماری ژنی را دارند که به این بیماری ارتباط پیدا می کند. اما ذکر این نکته ضروری ست که صرفا داشتنِ این ژن به معنای ابتلا به این بیماری نخواهد بود.

هم مردان و هم زنان به این بیماری دچار می شوند. با این حال احتمال ابتلا به آن در زنان بیشتر است. زنان حامله در صورتیکه به چسبندگی گوش یا اتواسکلروز دچار شوند، احتمال از دست دادن شنوایی شان نسبت به زنانی که حامله نیستند یا نسبت به مردان بیشتر است؛ موضوعی که دانشمندان هنوز دلیل قانع کننده ای برای آن پیدا نکرده اند. موضوع بعدی اینست که سفید پوستان احتمال ابتلای بیشتری به این بیماری دارند. احتمال برای سفید پوستان به ۱۰% میرسد، حال آنکه در نژاد های آفریقایی-آمریکایی این احتمال کمتر است.

مشکلات خاصِ جسمی می تواند احتمال ابتلا به این بیماری را افزایش دهد. به عنوان مثال، اگر در هر زمانی به سرخک دچار شده باشید، این موضع به افزایش احتمال ابتلا به چسبندگی گوش یا اتواسکلروز می انجامد. همچنین اختلالات سیستم ایمنی که در آنها سیستم ایمنی بدن به اشتباه به بخشی از خود بدن حمله می کند نیز در حاد تر شدن این بیماری موثر است.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

علائم چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

اصلی ترین علامت چسبندگی گوش یا اتواسکلروز همان از دست دادن شنوایی ست. ابتدا ممکن است فرد متوجه شود که صداهای ضعیف تر –مثل پچ پچ کردن دو نفر- را نمیشنود، که البته این با گذشت زمان احتمالا بدتر خواهد شد. بیشتر کسانی که به چسبندگی گوش یا اتواسکلروز دچار هستند شنوایی هر دو گوش را از دست می دهند. ۱۰ الی ۱۵% از آنها نیز تنها از یک ناشنوا می شوند. سایر علائم شامل موارد زیر می شوند:

  • سرگیجه یا اشکال در حفظ تعادل
  • حس کردن صدای فریاد، زنگ خوردن یا هیس در گوش

برخی از حقایق درباره چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

بیش از ۳ میلیون نفر در ایالات متحده دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هستند. در ایالات نوادا هم افراد زیادی دچار این بیماری می شوند. اما به نظر می رسد که شیوع آن در حال کاهش است. این بیماری که گاهی ریشه ارثی دارد به طور برجسته قفقازی هایی که رگ و ریشه اروپایی دارند و زنان سفید پوست را تحت تاثیر قرار می دهد. در ایالات متحده حدود ۱ نفر از هر ۱۰ قفقازی دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز می شود. ریسک ابتلا به این بیماری در زنان سفید پوست بیش از سایرین است.

به طور کلی اگر یکی از والدین شخصی دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز باشند، احتمال ابتلای آن فرد به این بیماری ۲۵ درصد است. کارشناسان تخمین زده اند که اگر پدر و مادر، هر دو دچار این بیماری باشند احتمال بروز این بیماری در فرزند به ۵۰ درصد می رسد. چسبندگی گوش یا اتواسکلروز، هندی ها را هم تحت تاثیر قرار می دهد اما شیوع آن بین آفریقایی ها، بومی های آمریکا و آسیایی ها کمتر است. علاوه بر این چسبندگی گوش یا اتواسکلروز بیماری ای است که بیشتر روی افراد جوان تاثیر می گذارد.

علائم چسبندگی گوش یا اتواسکلروز بین سن ۱۰ تا ۴۵ سالگی و به خصوص در دهه بیستم زندگی هر شخصی خود را نشان می دهند. با این که چسبندگی گوش یا اتواسکلروز می تواند سبب از دست دادن شنوایی شود اما به ندرت سبب ناشنوایی کامل می گردد. افرادی که این اختلال را دارند معمولا از داشتن آن آگاه نیستند و زمانی متوجه آن می شوند که شنوایی خود را از دست می دهند و این از دست دادن شنوایی به مرور شدیدتر می شود.

برخلاف از دست دادن شنوایی ای که به علت سر و صدا اتفاق می افتد و روی توانایی شنیدن صداهایی با فرکانس بالا تاثیر می گذارد؛ چسبندگی گوش یا اتواسکلروز روی شنیدن صداهایی با تن پایین و صدای پچ پچ تاثیر می گذارد. بسیاری از کسانی که دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هستند اظهار کرده اند که گفت و گو در مکانی پر سر و صدا برای آن ها راحت تر است، شاید دلیلش این باشد که با صداهای بلندتر و با تن بالا بهتر ارتباط برقرار می کنند. چسبندگی گوش یا اتواسکلروز روی هر دو گوش تاثیر می گذارد اما معمولا از یک گوش شروع می شود. افراد دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز ممکن است دچار علائمی نظیر زنگ زدن گوش و سرگیجه شوند.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز شامل رشد غیر عادی و تدریجی استخوانی است که مانع از عملکرد درست یکی از استخوان های کوچک گوش میانی می شود. چسبندگی گوش یا اتواسکلروز روی انتقال صدا تاثیر می گذارد و سبب از دست دادن شنوایی می شود. گوش میانی شامل سه استخوان کوچک است (استخوانچه های شنوایی) که کوچک ترین استخوان ها در بدن انسان هستند. این سه استخوانچه گوش میانی شامل مالئوس (چکشی)، اینکوس (سندانی) و استاپس (رکابی) هستند.

استخوانچه رکابی کوچک ترین استخوانچه گوش است که اندازه آن (۳×۲٫۵ میلی متر) است. چسبندگی گوش یا اتواسکلروز معمولا روی استخوانچه رکابی تاثیر می گذارد. تمام این سه استخوانچه نقشی اساسی در پروسه شنوایی ایفا می کنند. برای به وقوع پیوستن شنوایی، امواج صدا باید در گوش بیرونی جمع شوند، از مجرای گوش عبور کنند و سبب لرزش پرده گوش شوند.

سپس استخوانچه های گوش این لرزش ها را به گوش میانی منتقل می کنند و پروسه شنوایی ادامه میابد. دقیقا در کنار این استخوانچه های کوچک، کپسول اوتیک قرار دارد که همچون دیواری سخت از گوش میانی محافظت می کند. کپسول اوتیک سخت ترین استخوان در بدن انسان است. چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هنگامی اتفاق می افتد که بافت استخوانی کپسول اوتیک شروع به رشد به صورت غیر طبیعی می کند. در ابتدا این بافتی که رشد کرده نرم است اما با گذشت زمان این قسمت نرم، زخم و سفت می شود.

وقتی این رشد غیر طبیعی و زخم شدن بافت استخوان ها ادامه داشته باشد و به استاپس، یا سایر استخوانچه های کوچک گوش میانی، برسد توانایی لرزش و تولید صدا محدود می شود، پروسه شنوایی به مشکل بر می خورد و سبب از دست دادن شنوایی می شود. گاهی مواقع بافت آسیب دیده از چسبندگی گوش یا اتواسکلروز روی عملکرد گوش میانی و عصب های آن قسمت تاثیر می گذارد و سبب کم شنوایی حسی عصبی و سایر مشکلات می شود. کم شنوایی آمیخته هنگامی اتفاق می افتد که چسبندگی گوش یا اتواسکلروز روی دو استخوانچه گوش، حلزون گوش و سلول های مویی تاثیر بگذارد.

این درست است که بافت های استخوانی بدن طی پروسه ای بازسازی می شوند. اما در چسبندگی گوش یا اتواسکلروز این ترمیم استخوانی به درستی صورت نمی گیرد. وقتی این اتفاق ادامه دار باشد سبب کم شنوایی ای می شود که با گذشت زمان بدتر می شود. معمولا پس از رسیدن رشد غیر عادی استخوان به استاپس یا سایر استخوانچه های گوش و کم شنوایی، افراد متوجه می شوند که دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هستند که به این شرایط چسبندگی گوش یا اتواسکلروز بالینی می گویند.

بسیاری از افراد هم دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هستند اما هیچ گاه متوجه آن نمی شوند چون علائم آن به اندازه کافی پیشرفت نکرده اند تا خود را نشان دهند که به این شرایط چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هیستولوژیک گویند. چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هیستولوژیک نسبت به چسبندگی گوش یا اتواسکلروز بالینی رایج تر است. کلمه چسبندگی گوش یا اتواسکلروز ریشه یونانی دارد و به معنای سخت شدن غیر طبیعی بافت های گوش است.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

داستان پشت چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

با این که امروزه می دانند که پس از چسبندگی گوش یا اتواسکلروز چه اتفاقی برای گوش می افتد اما علت این اختلال هنوز مشخص نیست. اکنون اعتقاد بر این است که شمار زیادی از عوامل سبب این بیماری می شوند و این که ژنتیک به تنهایی نمی تواند سبب این اختلال شود. بسیاری از کارشناسان بر این باورند که چسبندگی گوش یا اتواسکلروز در اثر ترکیبی از عوامل ژنتیکی، محیطی، هورمونی و سایر موارد ایجاد می شود. محققان بر این باورند که چسبندگی گوش یا اتواسکلروز به موارد زیر ارتباط دارد:

ژنتیک:

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز یک بیماری نسبتا ارثی است. تخمین های موجود در این زمینه متفاوتند اما بسیاری از کسانی که این اختلال را داشتند (حدود ۵۰% از افراد)، سابقه ژنتیکی آن را در خانواده خود داشتند. اما سوالی که مطرح می شود این است که چرا تمام کسانی که سابقه خانوادگی چسبندگی گوش یا اتواسکلروز دارند به آن مبتلا نمی شوند؟ و چرا برخی از افرادی که هیچ سابقه خانوادگی ای از این بیماری ندارند به آن دچار می شوند؟ تحقیقات هنوز ادامه دارند تا ژن های دخیل در چسبندگی گوش یا اتواسکلروز را تشخیص دهند.

بارداری:

به نظر می رسد که برخی زنان در طول بارداری یا بلافاصله پس از آن علائم اولیه چسبندگی گوش یا اتواسکلروز را از خود نشان می دهند. در این زنان، علائم کم شنوایی به سرعت دیده می شوند. طبق گزارشات حاصل از یک مطالعه، زنان بارداری که دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز در دو گوش خود هستند ۳۳ درصد کاهش شنوایی را پس از بارداری خود تجربه می کنند. کارشناسان اظهار کرده اند که تغییرات هورمونی در طول بارداری می تواند چسبندگی گوش یا اتواسکلروز را بدتر کند.

سرخک و سایر عفونت های ویروسی:

برخی از دانشمندان به این نتیجه رسیده اند که بین چسبندگی گوش یا اتواسکلروز و سرخک رابطه ای وجود دارد. خیلی از آن ها می گویند که عفونت های ویروسی می توانند سبب اختلال چسبندگی گوش یا اتواسکلروز شوند. در برخی از نمونه های تهیه شده از بافت گوش افرادی که دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز بودند شواهدی از وجود ویروس سرخک دیده شد. علاوه بر این، مطالعات کاهش چشمگیر چسبندگی گوش یا اتواسکلروز در بین افرادی که واکسن سرخک زده بودند را نشان دادند.

آسیب فیزیکی و شکستگی های ناشی از فشار:

دانشمندان عقیده دارند که فشار زیاد به گوش و بافت استخوانی اطراف گوش میانی، ریسک بروز چسبندگی گوش یا اتواسکلروز در افراد را بالا می برد.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

خود ایمنی:

برخی از محققان اعتقاد دارند که چسبندگی گوش یا اتواسکلروز می تواند به علت پاسخ خود ایمنی بدن اتفاق بیفتد. پاسخ خود ایمنی هنگامی اتفاق می افتد که سیستم ایمنی بدن بافت های سالم بدن را بیگانه می پندارد و آن ها را از بین می برد. عوامل محیطی و ژنتیکی نقشی اساسی در پاسخ خود ایمنی ایفا می کنند.

زندگی کردن با چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

وقتی افراد متوجه آثار کم شدن شنوایی می شوند برای تشخیص درست و دقیق باید به پزشک مراجعه کنند. هر کسی که دچار مشکلات شنوایی می شود باید به متخصص گوش، حلق و بینی مراجعه کند. اگر کسی در شنیدن صداهایی با تن پایین به مشکل بر بخورد، شاهد کم شنوایی در اعضای خانواده خود باشد و سایر علائم را هم داشته باشد باید به پزشک متخصص مراجعه کند. تشخیص این بیماری با بررسی سابقه بیماری و خانوادگی فرد، معاینه گوش با اتوسکوپ، تست شنوایی و گاهی سی تی اسکن اتفاق می افتد. شناخت سایر اختلالاتی که می توانند علائم مشابه به چسبندگی گوش یا اتواسکلروز ایجاد کنند نیز حائز اهمیت است.

درمان چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

درمان چسبندگی گوش یا اتواسکلروز به شرایط شخص، شدت علائم و تصمیم دکتر و خود شخص بستگی دارد. روش های مختلفی که برای درمان و کنترل چسبندگی گوش یا اتواسکلروز استفاده می شوند شامل این موارد هستند:

مشاهده و صبر:

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز می تواند در افراد مختلف با سرعت متفاوتی رشد کند. افرادی که دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هستند علائم کم شنوایی خفیف تا شدیدی از خود نشان می دهند. برای برخی از افراد این اختلال با سرعت خیلی پایین پیشرفت می کند. با توجه به میزان کم شنوایی، سلامتی فرد و سایر عوامل فردی، متخصصان ممکن است تکنیک مشاهده و صبر را پیشنهاد دهند. به این معنی که به طور مرتب شنوایی فرد را بررسی می کنند.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

سمعک:

بسیاری از کسانی که دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هستند از سمعک برای جبران کم شنوایی استفاده می کنند. سمعک سبب تقویت صدا می شود و می تواند برای برطرف کردن نیازهای افراد به صورت اختصاصی طراحی شود. مدل های جدید سمعک خصوصیات کاربردی زیادی برای شخص فراهم می کنند. متخصصان گاهی به افرادی که دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هستند استفاده از سمعک را پیشنهاد می دهند. علاوه بر سمعک ابزار دیگری هم هستند که به افراد دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز کمک می کنند که شنوایی شان را تقویت کنند. متخصصان می توانند افراد را درباره کاربردی و مناسب بودن این ابزار راهنمایی کنند.

مکمل فلوراید سدیم:

برخی از پزشکان این مکمل را با دوز مشخصی و با توجه به برنامه خاصی تجویز می کنند تا از پیشرفت بیماری پیشگیری کنند. به علت نبود شواهد کافی مبنی بر کارآمد بودن این مکمل، متخصصان درباره استفاده از آن مطمئن نیستند.

جراحی چسبندگی گوش یا اتواسکلروز:

جراحی روشی موثر برای درمان چسبندگی گوش یا اتواسکلروز است. جراحی چسبندگی گوش یا اتواسکلروز را استاپدکتومی گویند. در این جراحی، جراح تمام یا قسمتی از استخوان استاپس را با لیزر یا سایر روش ها بر می دارد. سپس پیستون کوچکی بین اینکوس (دومین استخوانچه گوش) و گوش میانی قرار می دهد. در برخی موارد جراح از گوش بیرونی، بافت اضافی بر می دارد تا به ترمیم ورودی گوش میانی کمک کند. افرادی که جراحی چسبندگی گوش یا اتواسکلروز را انجام می دهند معمولا همان روز جراحی مرخص می شوند.

این جراحی بین یک یا دو ساعت وقت می برد و افراد حدود یک هفته بعد از آن می توانند فعالیت های همیشگی خود را انجام دهند. بهبود کامل گوش و تقویت شنوایی حدود ۴ الی ۶ هفته زمان می برد. جراحی می تواند کم شنوایی ناشی از ناحیه استخوان استاپس را درمان کند ولی نمی تواند به درمان کم شنوایی ناشی از گوش میانی کمک کند. درست مثل هر جراحی دیگری این جراحی هم خطرات خاص خود را دارد.

درباره جزئیات خطرات احتمالی با پزشک مشورت کنید. حدود ۹۰ درصد از بیماران پس از انجام این جراحی تقویت شنوایی را گزارش کرده اند. در حدود ۸ درصد از افرادی که جراحی دارند، گوش میانی کمی بدتر می شود و باید از سمعک استفاده کنند. در حدود ۱ یا ۲ درصد از افرادی که جراحی دارند، کم شنوایی خیلی شدید می شود. در موارد خیلی نادر (حدود یک نفر از هر صد نفر) عملکرد گوش میانی به طور کامل متوقف می شود و استفاده از سمعک هم هیچ تاثیری ندارد.

گاهی جراحی دیگری نیاز است. محققان در حال انجام مطالعاتی هستند تا دانش خود از چسبندگی گوش یا اتواسکلروز را بالاتر ببرند. برای مثال مطالعات زیادی صورت گرفته تا ژن های دخیل در این عارضه شناخته شوند. سایر محققان در حال مطالعه روی کاربردی بودن روش هایی مثل ابزار کمک شنوایی و لیزر استفاده شده در جراحی هستند. علاوه بر این محققان در حال ارتقاء تکنیک های تشخیصی هستند.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

خطرات جراحی چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

خطرات جراحی تیمپانوپلاستی (ترمیم استخوانچه های گوش میانی) و ماستوئیدکتومی شامل این موارد هستند:

  • اگر پرده گوش به طور درست ترمیم نشود ممکن است که سوراخ شود.
  • ممکن است که کلستاتوم یا عفونت گوش برگردد.
  • در کمتر از ۱۰ درصد از مواقع، کم شنوایی شدیدتر می شود. ناشنوایی کامل معمولا رایج نیست.
  • آسیب به عصب های صورت می تواند سبب فلج صورت شود. این اتفاق نیز به ندرت می افتد.
  • ممکن است در یک سمت از زبان حس چشایی از دست داده شود. این حالت موقت است و تنها چند هفته دوام دارد.
  • ممکن است بعد از جراحی احساس سرگیجه یا زنگ زدن گوش ایجاد شود که هر دو رایج نیستند.

خیلی از موارد بالا در صورتی که دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز باشید و درمان نکنید هم می توانند اتفاق بیفتند. عدم درمان عفونت یا کلستاتوم گوش می تواند سبب ایجاد عوارض جدی شود.

کنترل زندگی با وجود چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز می تواند اختلال خیلی سختی برای دست و پنجه نرم کردن باشد. افرادی که دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هستند باید درباره چالش هایی که با آن ها روبرو می شوند و درمان مناسب با پزشک خود صحبت کنند. دنبال کردن شیوه سالم زندگی به افراد کمک می کند که استرس مربوط به مشکلات شنوایی را کنترل کنند. کارهایی که بیمار باید انجام دهد شامل کم کردن استرس، ورزش کافی (تا جایی که توسط پزشک مورد قبول باشد)، برنامه سالم غذایی، خواب کافی و دوری از نیکوتین یا سایر مواد مضر است.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز چگونه تشخیص داده می شود؟

متخصص از شما می پرسد که چه هنگامی علائم شما شروع شدند و آیا آن ها در حال بدتر شدن هستند یا نه. اگر سابقه خانوادگی در چسبندگی گوش یا اتواسکلروز دارید حتما پزشک را مطلع کنید. اگر سرخک، آسیب به گوش یا اختلال خود ایمنی را هم تجربه کرده اید حتما به پزشک اطلاع دهید. ممکن است به یکی از موارد زیر احتیاج داشته باشید:

  • از دیاپازون گوش برای سنجیدن شنوایی استفاده می کنند. دیاپازون از فلز ساخته شده است و هنگامی که به چیزی برخورد می کند تولید سر و صدا می کند. متخصص از دیاپازون برای هر دو گوش استفاده می کند و از شما می پرسد که آیا صدای آن را می شنوید و لرزش آن را در هر گوش حس می کنید یا نه. به این کار انتقال هوا می گویند.
  • شنوایی سنجی یا ادیومتری تستی است که برای بررسی این که چگونه صداهای مختلف را می شنوید صورت می گیرد. در این تست هدفونی که به یک دستگاه متصل است را روی گوش خود می گذارید. صداها به هدفون منتقل خواهند شد. هنگامی که صدایی را می شنوید می توانید زنگ را فشار دهید یا دستتان را بالا ببرید. در این تست هر گوش را به صورت جداگانه بررسی می کنند.
  • تیمپانومتری تستی است که برای پیدا کردن مشکل شنوایی در گوش میانی از آن استفاده می کنند. در این تست یک ابزار در گوش فرد قرار می دهند. این ابزار سبب ایجاد فشاری می شود که پرده گوش را می لرزاند.
  • گاهی از گوش میانی سی تی اسکن یا MRI می گیرند. تصاویر حاصل ممکن است هر مشکلی که سبب بروز علائم بیماری شده اند را نشان دهند.

مردان بیشتر در معرض دچار شدن به چسبندگی گوش یا اتواسکلروز هستند یا زنان؟

هم مردان و هم زنان دچار چسبندگی گوش یا اتواسکلروز می شوند. اما ریسک بروز این اختلال در زنان بالاتر است. همان طور که گفته شد زنان باردار بیش از سایر زنان و مردان در معرض این اختلال هستند اما دلیل آن هنوز مشخص نیست.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

راه های تقویت شنوایی و مبارزه با کم شنوایی و چسبندگی گوش

مغز نقشی اساسی در پردازش صداهایی که می شنویم دارد. تحقیقات نشان داده اند که بین کم شنوایی و مشکلات ذهنی مثل اضطراب و افسردگی ارتباط وجود دارد. این می تواند به علت آتروفی مغز باشد که هنگامی اتفاق می افتد که سلول های مغز منقبض می شوند و آسیب می بینند. درست مثل ماهیچه ها، مغز هم برای قوی ماندن و ادامه عملکرد خود به ورزش و تمرین نیاز دارد. حل معماهایی مثل جدول کلمات متقاطع و سودوکو در روز یا در طول هفته تمرین های جالبی برای تقویت مغز و پیشگیری از آتروفی مغز هستند. بازی های جمعی مثل بینگو و بازی های کارتی (مثل بازی کارتی بی دل و پوکر) نیز راه های مناسبی برای تقویت مغز هستند.

برای تقویت شنوایی یوگا انجام دهید:

یوگا به خاطر تاثیرات زیادی که روی سلامتی می گذارد معروف است و به طور گسترده در سرتاسر دنیا انجام می شود. خوشبختانه برخی از تمرین های یوگا شنوایی را تقویت می کنند. هدف اصلی این تمرین ها افزایش گردش خون در گوش و مغز است. افزایش گردش خون عملکرد عصبی را تقویت می کند و سموم را دفع می کند. حرکات یوگا که به گردش خون کمک می کنند شامل حرکت درخت، حرکت نیلوفر آبی، حرکت کبری و حرکت مثلث هستند. یوگا می تواند احساس زنگ زدن گوش را هم برطرف کند.

روزانه ورزش کنید تا شنوایی خود را تقویت کنید:

برای سالم نگه داشتن مغز و گوش ها باید ورزش کنید. ورزش و تمرین روزانه، قدم زدن، یوگا، باغبانی و حتی انجام کارهای خانه برای بالا بردن گردش خون موثرند. پیشنهاد می دهیم که با وجود هدفون در گوش یا موزیک بلند ورزش نکنید چون قرار گرفتن به طور مداوم در برابر سر و صدای بلند به گوش ها آسیب می زند. اگر خواستید با موسیقی ورزش کنید صدای آن را پایین بیاورید. از کجا بفهمیم صدای موسیقی بلند است؟ اگر قصد استفاده از هدفون را دارید باید بدانید که اگر افرادی که اطرافتان هستند بتوانند صدای آهنگتان را بشنوند این به این معناست که صدای آهنگتان خیلی بالاست.

برای تقویت شنوایی مدیتیشن را امتحان کنید:

در پارک یا جاهای عمومی که صداهای مختلفی وجود دارند مدیتیشن را امتحان کنید. هنگام مدیتیشن نفس عمیق بکشید تا گردش خون و افزایش اکسیژن در بدن را تقویت کنید. سعی کنید روی صداهایی که می شنوید تمرکز کنید و بفهمید که هر صدایی از کجا می آید. این تمرین سبب تقویت تمرکز روی صداها در محیطی شلوغ و تعیین منبع هر صدا می شود. این تمرین می تواند شنوایی شما را تقویت کند. درمان نشدن کم شنوایی روی سلامت ذهن و جسم تاثیر منفی می گذارد.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

گرومت چیست؟

به گرومت تمپانوستومی هم می گویند و همان طور که گفته شد در گوش قرار داده می شوند. اندازه گرومت خیلی کوچک است. گرومت های گوش لوله هایی مصنوعی هستند که وارد پرده گوش می شوند تا باعث عبور هوا از گوش میانی شوند و مایعات اضافی گوش را تخلیه می کنند. این عمل معمولا روی کودکانی انجام می شود که در گوششان مایعات زیادی جمع شده است و عفونت های مکرر گوش، آنها را آزار می دهد. تجمع مایعات در گوش (عفونت گوش میانی) زمانی اتفاق می افتد که شیپور استاش مسدود می شود و مایعات در آن به دام می افتند. موارد زیر دلایلی برای عفونت گوش میانی هستند:

  • تجمع جرم در کانال گوش
  • بزرگ شدن آدنوئیدها یا بافت سینوسی
  • رشد سلول های خوش خیم در گوش، از جمله پولیپ
  • حالت افقی شیپور استاش در کودکانی که با انباشتگی جرم و مایعات در گوششان مواجه هستند.

گرومت برای درمان چسبندگی گوش در کودکان

اگر کودک شما دچار چسبندگی گوشی باشد که تمیز نمی شود یا دائما دچار عفونت گوش می شود، پزشک ممکن است که گرومت گوش را توصیه کند. گرومت ها لوله های پلاستیکی کوچکی هستند که در گوش قرار داده می شوند. گرومت ها سبب عبور هوا در گوش میانی (قسمتی که پشت پرده گوش قرار دارد) می شوند. اگر در گوش عفونت به وجود بیاید چرک از طریق گرومت خارج می شود.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

چه هنگامی کودک مبتلا به چسبندگی گوش به گرومت نیاز خواهد داشت؟

گرومت برای برطرف کردن عفونت بعد از چسبندگی گوش استفاده می شود. اگر کودک شرایط زیر را داشته باشد، پزشک گرومت را پیشنهاد می دهد:

  • چسبندگی گوش که بیش از ۳ ماه به طول بینجامد و سبب از دست دادن موقت شنوایی شود.
  • ۶ عفونت حاد گوش در یک سال، به خصوص اگر عفونت برای هر دو گوش اتفاق افتاده باشد.
  • تکرار عفونت در ماه های تابستان، هنگامی که احتمال وقوع عفونت گوش خیلی پایین است.
  • ایجاد عوارض ناشی از عفونت گوش

چگونه گرومت ها وارد گوش می شوند؟

اگرچه عمل جراحی قرار دادن گرومت در گوش فقط حدود ۱۵ دقیقه زمان می برد اما معمولا بیهوشی عمومی نیاز است تا جراح بتواند به راحتی برشی کوچک در پرده گوش ایجاد کند (عملی که به عنوان میرینگوتومی شناخته می شود).
این عمل جراحی شامل مراحل زیر است:

۱. شما باید از شب قبل از جراحی تان از خوردن و نوشیدن خودداری کنید. این کار به جلوگیری از استفراغ، زمانی که در معرض مسکن قرار می گیرید کمک می کند.
۲. قبل از عمل، یک پرستار، فشار خون و سطح اکسیژن شما را اندازه می گیرد و درباره داروهایی که مصرف می کنید از شما سوال می پرسد.
۳. احتمالا با متخصص بیهوشی ملاقاتی خواهید داشت تا درباره تجربیات قبلی تان از بیهوشی گفتگو کنید. سپس پرستار یا متخصص بیهوشی یک لوله IV برای شما قرار می دهند.
۴. زمانی که بیهوش هستید، میرینگوتومی انجام می شود و مایعات انباشته شده در گوش با یک دستگاه گوش پاک کن خارج می شوند.
۵. گرومت گوش در سوراخ کوچکی که در پرده گوش شما ایجاد شده است قرار داده می شود.
۶. سپس قطره های آنتی بیوتیک برای جلوگیری از عفونت استفاده می شوند.

گرومت های گوش نیازی به بخیه ندارند چرا که به وسیله خود پرده گوش نگه داشته می شوند. در کودکان، گرومت ها اغلب اوقات خود به خود می افتند چون شیپور استاش آنها در حال رشد و تغییر است.
در بزرگسالان، گرومت گوش می تواند زمان بیشتری در محل نگه داشته شود، به خصوص برای افرادی که با عفونت های مکرر گوش مواجه هستند. گرومت یک برجستگی مخصوصی دارد که آن را محکم در جایش نگه می دارد و برای خارج کردن آن به عمل جراحی دیگری نیاز است.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

مراقبت های پس از گرومت گذاری

بسیاری از مردم پس از میرینگوتومی درد زیادی تجربه نمی کنند. بیماران در صورت نیاز می توانند از تیلنول (استامینوفن) برای تسکین درد استفاده کنند. پس از بیهوشی عمومی تجربه سرگیجه، حالت تهوع یا سردرد کاملا عادی است، به همین دلیل باید ۲۴ تا ۴۸ ساعت پس از عمل جراحی از رانندگی یا کار کردن با ماشین آلات سنگین خودداری شود.
احتمالا برای چند روز اول، قطره های گوش آنتی بیوتیک تجویز می شود. همینطور ممکن است از شما خواسته شود که از فرو بردن سرتان در آب تا زمان بهبودی کامل جلوگیری کنید و یا در هنگام شنا، دوش یا استحمام از گوش گیر استفاده کنید.

گرومت چگونه عمل می کند؟

گرومت اجازه نفوذ هوا به گوش میانی را می دهد. وجود گرومت به چرک اجازه خروج از گوش را می دهد. پزشک در مواقعی که گوش عفونت کرده معمولا به جای آنتی بیوتیک قطره گوش تجویز می کند. مطالعات نشان داده اند که برای درمان عفونت گوش، این قطره ها از آنتی بیوتیک ها موثرترند. استفاده از گرومت موقت است و تا زمانی از آن استفاده می کنند که لوله استاش کودک به طور طبیعی عمل کند. لوله استاش گوش میانی را به پشت بینی متصل می کند. معمولا برای ۶ تا ۸ ماه از گرومت استفاده می کنند.

گرومت گذاری تا چه حد موفقیت آمیز خواهد بود؟

با وجود گرومت در گوش، از دست دادن شنوایی بهبود خواهد یافت. طبق گزارشات والدین، کودکان پس از استفاده از گرومت خواب بهتر و راحت تری داشتند.

چه کسی گرومت گذاری را انجام خواهد داد؟

معمولا متخصص گوش، حلق و بینی این کار را انجام خواهد داد.

چه اتفاقی در طول گرومت گذاری برای کودک خواهد افتاد؟

  • کودک به بیهوشی عمومی نیاز خواهد داشت.
  • جراح با ایجاد شکاف در پرده گوش کودک، گرومت را در جای مناسب قرار خواهد داد.
  • این جراحی حدود ۱۰ الی ۱۵ دقیقه زمان می برد.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

پس از گرومت گذاری کودک تا چه مدت باید در بیمارستان بستری باشد؟

وقتی کودک کاملا به هوش بیاید می توانید او را به خانه ببرید. که معمولا کودک یک ساعت یا کمی بیشتر، پس از انجام جراحی به هوش خواهد آمد.

پس از انجام جراحی گرومت، کودک چه انتظاراتی می تواند داشته باشد؟

معمولا پس از قرار دادن گرومت در گوش، هیچ درد خاصی حس نمی شود. اگر چه در ابتدا ممکن است که کودک کمی اذیت شود اما بعد از چند ساعت کاملا به حالت عادی باز خواهد گشت. علاوه بر این، کودک می تواند فردای همان روز به مدرسه برود. بسیاری از والدین بلافاصله پس از جراحی متوجه پیشرفت در شنوایی کودک خواهند شد. تا چند روز بعد، کودک نباید در معرض صداهای بلند قرار بگیرد. بعد از قرار دادن گرومت در گوش ممکن است متوجه خروج ترشحاتی از گوش کودک شوید. این ترشحات دردناک نیستند و با قطره گوش درمان می شوند. اگر چنین اتفاقی افتاد به پزشک عمومی مراجعه کنید. اما اگر این ترشحات ادامه داشتند باید به متخصص گوش، حلق و بینی مراجعه کنید.

آیا هنگامی که در گوش کودک گرومت وجود دارد احتیاج به انجام کار متفاوتی دارد؟

پزشکان برای محافظت از گوش های کودکان هنگام شنا، دوش گرفتن و حمام پیشنهادات متفاوتی دارند چون ممکن است که برخی از کودکان دچار عفونت گوش و تخلیه ترشحات گوناگون شوند. در خصوص محافظت از گوش، پس از جراحی از پزشک کودک سوال بپرسید.

آیا کودک به جراحی گرومت دیگری هم نیاز دارد؟

در بسیاری از کودکان مشکلات مربوط به گوش (چسبندگی گوش یا عفونت مداوم گوش) پس از برداشتن گرومت بر می گردند. به همین علت ممکن است که دوباره به گرومت نیاز داشته باشند. گاهی ممکن است پزشک پیشنهاد دهد که غدد لنفاوی کودک برداشته شوند. در کودکانی که به بیش از یک دست گرومت نیاز دارند برداشتن غدد لنفاوی موثر است. غدد لنفاوی در قسمت عقبی لوله های استاش و پشت بینی قرار دارند و می توانند سبب عفونت گوش شوند.

چسبندگی گوش یا اتواسکلروز

عوارض احتمالی گرومت گذاری چه هستند؟

ممکن است که گرومت مسدود شود در این صورت کودک برای تمیز کردن آن نیاز به قطره دارد. ممکن است برخی از کودکان دچار ترشحات مداوم و مکرر از گوش شوند. درست است که به ندرت اما پس از خروج گرومت از گوش احتمال ایجاد حفره در پرده گوش وجود دارد. اگر این اتفاق افتاد، هنگامی که سن کودک بالاتر رفت یعنی حدود ۸ تا ۱۰ سالگی باید برای ترمیم حفره جراحی انجام دهند. گرومت ها معمولا پس از مدتی می افتند. اما در برخی از کودکان، گرومت تا سه سال به خودی خود بیرون نمی آید. در چنین شرایطی به بیهوشی عمومی دیگری برای برداشتن گرومت نیاز است.

چه هنگام برای گرومت کودک باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر شاهد هر گونه ترشحات از گوش کودکی که گرومت در گوشش قرار دارد بودید حتما به پزشک مراجعه کنید. پزشک گوش کودک را معاینه می کند و ممکن است متوجه وجود باکتری های شود که سبب این ترشحات شده اند. پس از آن، کودک درمان متناسبی همچون استفاده از قطره گوش را دریافت می کند.


آهنگ امیر حسین صادقی به همراه حسام الدین حرآبادی

امیر حسین صادقی بازیکن پیشین باشگاه فوتبال  استقلال به همراه حسام الدین حرآبادی آهنگی را با عنوان ” با یاد تو ” را اجرا کردند که مشاهده می کنید.

امیرحسین صادقی (زاده ۱۵ شهریور ۱۳۶۰) بازیکن سابق فوتبال اهل ایران است.

وی یک خواهر و برادر بزرگتر از خود و یک خواهر و برادر کوچکتر از خودش دارد. وی همچنین متأهل و دارای دو فرزند پسر می‌باشد.

فوتبالش را در تیم تخت جمشید با مربیگری مجید مالمیر در دسته دوم جوانان تهران شروع کرد و به مدت ۲ سال در این تیم بود، در سال ۱۳۷۵ به تیم جوانان شاهشد. در سال ۱۳۷۷ به تیم مقاومت تهران با مربیگری محسن آقازاده، بابا رضی و نقوی جهت گذراندن خدمت سربازی پیوست و تا سال ۱۳۷۹ در تیم‌های امید و بزرگسالان مقاومت بازی کرد در سال ۱۳۷۹ و با دید صمد مرفاوی به امیدهای استقلال دعوت شد و در سال ۱۳۸۰ برای تیم بزرگسالان استقلال بازی کرد.

صادقی پس از چندین سال عضویت در باشگاه استقلال تهران، در فصل ۸۷–۸۸ به باشگاه مس کرمان پیوست اما دوباره به تیم استقلال بازگشت. در لیگ یازدهم وی به تیم باشگاه فوتبال تراکتورسازی تبریز پیوست و بعد از یک فصل حضور در این تیم در لیگ دوازدهم بار دیگر به استقلال برگشت. وی در بهمن ماه سال ۱۳۹۵ خورشیدی در مربیگری کنفدراسیون آسیا شرکت کرد.

 

 


اختلالات تعادل چیست؟ نشانه های اختلالات تعادل چیست؟ اختلالات تعادل شرایطی است که در آن شما بی ثباتی یا گیجی را احساس می کنید. اگر ایستاده، نشسته یا دراز کشیده باشید، احساس حرکت، چرخش، یا شناور بودن به شما دست می دهد. اگر قدم می زنید، ممکن است ناگهان احساس کنید که در حال وارونه شدن هستید.  هر شخصی برخی اوقات به تناوب دچار حملۀ گیجی می شود، اما عبارت گیجی یا سرگیجه می تواند برای افراد مختلف، معانی مختلفی داشته باشد. برای یک شخص، گیجی ممکن است به معنای احساسی گذرا از ضعف تلقی شود، در حالیکه فردی دیگر آن را بصورت احساسی شدید و قوی از چرخش (سرگیجه) که مدت زیادی به طول می انجامد درک نماید. در حدود ۱۵ درصد از افراد بالغ آمریکا (۳۳ میلیون نفر) در سال ۲۰۰۸ مشکل گیجی یا تعادلی داشته اند. اختلالات تعادل می تواند به دلیل قرارگیری در شرایط خاصی از سلامت و بهداشت، یا بروز مشکلی در گوش داخلی یا مغز ایجاد شود. اختلالات تعادل می تواند بطور عمیقی فعالیت های روزانه را متأثر نموده و سبب سختی و مشقت روانشناختی یا احساسی گردد. در این بخش از گوش، حلق و بینی و بیماری های موزیک دان به توضیح بیشتر درباره درمان اختلالات تعادل می پردازیم.

درمان اختلالات تعادل

نشانه های یک اختلالات تعادل یا آتاکسی کدامند؟

اگر یک اختلالات تعادل دارید، نشانه های بیماری ممکن است شامل:

  • گیجی و سرگیجه (احساسی از چرخش).
  • افتادن یا احساسی مبنی بر در حال سقوط یا افتادن.
  • تلوتلو خوردن به هنگام تلاش برای گام برداشتن.
  • سرسبکی، ضعف، یا احساس شناور بودن.
  • بینایی یا دیدِ تار.
  • پریشانی یا اختلال در جهت یابی.

دیگر نشانه ها ممکن است شامل احساس تهوع و استفراغ؛ اسهال؛ تغییرات ضربان قلب و فشار خون باشند. این نشانه ها ممکن است در دوره های زمانی مختلف و کوتاه گذرا باشند یا به مدت زیادی به درازا بیانجامند، و ممکن است به خستگی روانی و افسردگی بیانجامند.

چه مواردی اختلالات تعادل را سبب می شوند؟

عوامل مشکلات و اختلالات تعادلی شامل مصرف دارو، عفونت گوش، آسیب وارده به سر، یا هر چیز دیگری که بر گوش داخلی یا مغز را اثر بگذارد، می شوند. فشار خون پایین می تواند به احساس گیجی به هنگام از جا برخاستن سریع منجر شود. مسائل و مشکلاتی که سیستم های کالبدی یا بینایی را متأثر می کنند، همچنین ممکن است سبب بروز اختلالات تعادل شوند. هر چه از سن تان می گذرد احتمال بروز احساس مشکلات تعادلی بیشتر می شود. متأسفانه، بسیاری اختلالات تعادل، ناگهانی و بدون دلیلی مشخص آغاز می شوند. مسائل و مشکلات تعادلی تحت تأثیر چندین وضعیت و شرایط مختلف ایجاد می شوند. دلیل مشکلات تعادلی عموماً به نشانه  یا سمپتومی مشخص مربوط می گردد.

درمان اختلالات تعادل

احساس حرکت یا چرخش (سرگیجه)

اختلالات تعادل سرگیجه می تواند با شرایطی عدیده همراه باشد، از جمله :

سرگیجه مکانی پاروکسیمال خوش خیم (BPPV). این عارضه زمانی رخ می دهد که بلورهای کلسیم در گوش داخلی – که در احساس تعادل به شما یاری می رسانند – از موقعیت طبیعی خود جدا شده و به مکانی دیگر در گوش داخلی نقل مکان می کنند. BPPV شایع ترین عامل سرگیجه در افراد بالغ برشمرده می شود. شما ممکن است احساس چرخش به هنگام چرخیدن در بستر یا خم شدن سر به عقب برای نگاه کردن را تجربه کنید.

بیماری مِنیِر (Meniere’s disease). علاوه بر سرگیجۀ ناگهانی و شدید، بیماری مِنیِر می تواند سبب نوسان در از دست دادن قدرت شنوایی و صدای وزوز، زنگ زدن یا حسی دال بر پُر شدن در گوش شما گردد. عامل بیماری مِنیِر کاملاً شناخته شده نیست. این بیماری نادر بوده و بیشتر در افراد ۲۰ تا ۴۰ ساله گسترش می یابد.

میگرن . گیجی و حساس بودن به حرکت (میگرن دهلیزی) به دلیل سردردهای میگرنی رخ می دهند. میگرن دلیل و عامل شایع گیجی است.

نوروم صوتی یا اکوستیک (Acoustic neuroma). این تومور غیرسرطانی (خوش خیم)، و با رشد کند بر روی عصبی توسعه می یابد که وظیفۀ شنوایی و احساس تعادل را بر عهده دارد. شما ممکن است در این حالت، گیجی یا از دست دادن تعادل را تجربه کنید، اما شایع ترین نشانه های بیماری از دست دادن شنوایی و شنیدن صدای زنگ در گوش می باشند. نوروم صوتی در شرایطی نادر ظهور می کند.

سندروم رمزی هانت (Ramsay Haunt Syndrome) . این سندروم همچنین تحت عنوان اُتیکوس هرپِس زوستر (herpes zoster oticus) شناخته شده، و زمانی رخ می دهد که عفونتی زونا مانند (shingles-like) اعصاب صورت، شنوایی و دهلیزی در مجاورت یکی از گوش های شما را تحت تأثیر قرار می دهد. ممکن است احساس سرگیجه، درد گوش، ضعف صورت و از دست دادن شنوایی را تجربه کنید.

آسیب و صدمه به سر. به دلیل ضربۀ مغزی یا دیگر جراحات وارده به سر ممکن است سرگیجه احساس کنید.

بیماری حرکت. ممکن است در حالت سوار قایق شدن، اتومبیل یا هواپیما، یا به هنگام گردش های تفریحی در پارک، گیجی را تجربه کنید. بیماری حرکت در افراد مبتلا به میگرن شایع است.

گیجی مداوم وضع ادراکی . این اختلال اغلب همراه با انواعی از سرگیجه رخ می دهد. نشانه های بیماری شامل ناپایداری یا احساسی از حرکت در ناحیۀ سر می گردد. این نشانه ها اغلب به هنگامی که اشیاء در حال حرکت را تماشا می کنید، یا زمان مطالعه، یا زمانی که در محیطی به لحاظ بصری پیچیده و بغرنج نظیر یک مرکز خرید قرار دارید، بدتر می شوند.

 

درمان اختلالات تعادل

احساس ضعف یا سَرسبکی

احساس سرسبکی که از اختلالات تعادل می باشد می تواند با موارد زیر همراه باشد:

افت فشار خون (Postural Hypotension) . ایستادن یا نشستن بسیار سریع می تواند در برخی افراد سبب تجربۀ افت شدید فشار خون گردد، که منجر به پیش سنکوپ (presyncope) می گردد.

بیماری قلبی-رگی (Cardiovascular disease) . ریتم های ضربانی غیرعادی قلب (آریتمی قلبی)، باریک یا مسدود شدن مجاری خونی، یک عضلۀ قلب ضخیم شده (hypertrophic cardiomyopathy)، یا کاهشی در حجم خون می تواند جریان خون را کاهش داده به بروز پیش سنکوپ منجر شود.

از دست دادن تعادل یا عدم ثبات

از دست دادن تعادل به هنگام قدم زدن، یا احساس اختلالات تعادل، می تواند ناشی از این موارد باشد:

  • مشکلات دهلیزی گوش . ناهنجاری های رخ داده در گوش داخلی می تواند سبب بروز احساس شناور بودن یا سنگینی سر، و ناپایداری در تاریکی گردند.
  • آسیب عصبی به پاهای شما ( نوروپاتی محیطی). این آسیب می تواند منجر به بروز مشکلاتی در هنگام راه رفتن شوند.
  • مشکلات مفصلی، عضلانی یا بینایی. ضعف عضلانی و مفاصل ناپایدار می توانند در از دست دادن تعادل شما سهمی داشته باشند. بروز مشکلاتی در بینایی نیز به احساس ناپایداری منجر می شوند.
  • عوارض دارویی. از دست دادن تعادل یا ناپایداری می تواند اثرات جانبی داروهای مصرفی باشد.
  • شرایط خاص عصب شناختی . این موارد می توانند شامل اسپوندیلوز و بیماری پارکینسون گردند.

دوران یا سرگیجه

احساس سرگیجه یا سرسبکی می تواند از اختلالات تعادل باشد که از موارد زیر ناشی شود:

  • مشکلات مربوط به گوش داخلی. ناهنجاری های سیستم دهلیزی گوش به احساس شناور بودن یا دیگر احساسات دورغینِ حرکت منجر می شوند.
  • اختلالات روانپزشکی. افسردگی (اختلال افسردگی بزرگ)، اضطراب و دیگر اختلالات شایع روانپزشکی می تواند به سرگیجه بیانجامد.
  • تنفس سریع نابهنجار (hyperventilation). این شرایط اغلب با اختلالات اضطرابی همراه بوده و ممکن است سبب احساس سرسبکی گردند.
  • عوارض دارویی. سرسبکی می تواند یکی از اثرات جانبی مصرف داروها تلقی شوند.

درمان اختلالات تعادل

بدن چگونه اختلالات تعادل خود را حفظ می کند؟

احساس تعادل شما بر مجموعه ای از نشانه های ارسالی به چندین اندام و ساختار از مغزتان در بدن شما، خصوصاً چشمان، گوش ها، و عضلات و حسگرهای لامسه در پاهایتان دلالت دارد. قسمتی از گوش که در حفظ تعادل مساعدت می کند به عنوان سیستم دهلیزی، یا لابیرنت، ساختاری پیچ درپیچ در گوش داخلی که از استخوان و بافت نرم ساخته شده، شناخته می شوند.

درون لابیرنت ساختارهایی تحت عنوان کانال های نیمه مدوّر وجود دارند. کانال های نیمه مدوّر شامل سه مجرای پرشده از مایع است که حلقه هایی را با زاویۀ ۹۰ درجه نسبت به یکدیگر شکل می دهند. درون هر کانال یک ساختار ژلاتین-مانند به نام کاسه یا فنجان (cupula) وجود دارد، که به مانند قایقی ضخیم کشیده شده و انتهای هر کانال را مسدود می کند. این فنجان ها بر روی خوشه هایی از سلول های موییِ حس کننده قرار می گیرند. هر سلول مو گستره هایی ریز و نازک به نام استریوسیلیا (stereocilia) دارد که به درون فنجان یا کوپولا برآمدگی دارند.

هنگامیکه سر خود را می چرخانید، مایع یا سیال درون کانال های نیمه مدوّر به حرکت درآمده، سبب می شود فنجان یا کاسه به مانند قایق هایی در مقابل باد خمیده یا موّاج شوند، که این به نوبۀ خود سبب ایجاد خمیدگی در استریوسیلیا می گردد. این عمل خمش یک سیگنال عصبی تولید می کند که به مغز ارسال می شود تا بگوید شما سرتان را به چه جهتی چرخانده اید.

بین کانال های نیمه مدوّر و حلزون گوش (cochlea) (حلزونی شکلِ، ساختاری پرشده از مایع در گوش داخلی) دو اندام اتولیتیک (otolithic) قرار گرفته اند. کیسه هایی مملو از مایع به نام گوشک (utricle) و انبانچه یا ساکول (saccule). این اندام ها به مغز موقعیت قرارگرفتن سر را نسبت به گرانش، از قبیل آنکه آیا شما نشسته اید، یا تکیه داده اید، یا دراز کشیده اید، به مانند جهت حرکت سر را، مثل حرکت جانبی، بالا و پایین، به جلو یا به عقب را گزارش می کنند.

گوشک و انبانچه همچنین واجد سلول های موییِ حس کننده ای هستند که در کف یا دیوارۀ هر اندام به طور مخطط قرار گرفته اند، در این حالت استریوسیلیا به درون لایۀ ژل مانند پوشاننده ای گسترش می یابد. در اینجا، این ژل حاوی دانه هایی متراکم و ریزی از کربنات کلسیم به نام اتوکونی (otoconia) می باشد. سر شما به هر موقعیتی قرار گرفته باشد، جاذبه این دانه ها را به سوی خود می کشد، که سپس جابجایی استریوسیلیا موقعیت قرارگیری سر را به صورت سیگنال هایی به مغز ارسال می نماید. هر حرکت سر خود سیگنالی را ایجاد می کند که به مغز می گوید چه تغییری در موقعیت آن رخ داده است.

هنگامیکه شما حرکت می کنید، سیستم دهلیزی گوش نیروهای مکانیکی را شامل گرانش، که به نوبۀ خود کانال های نیمه مدوّر و اندام های اتولیتیک تحریک می کند را مشاهده می کند. این اندام ها با دیگر سیستم های حس کننده در بدن شما، نظیر بینایی و سیستم حس کنندۀ عضله ای – اسکلتی، بمنظور کنترل موقعیت بدن شما به هنگام استراحت و حرکت همکاری می کنند. این عمل به شما کمک می کند تا موقعیتی پایدار را بدست آورده و تعادل خود را به هنگام راه رفتن یا دویدن حفظ کنید. این همچنین به شما کمک می کند تا تمرکز بیناییِ پایداری بر روی اشیاء به هنگام تغییر موقعیت بدن تان حفظ نمایید.

هنگامیکه سیگنال های ارسال شده از دیگر سیستم های حسگر بد عمل می کنند، ممکن است با احساس توازن و تعادل خود بصورت گیجی یا سرگیجه دچار مشکل شوید. اگر در سیستم کنترل موتور مشکلاتی دیگر نظیر ضعف، آهستگی، لرزش یا تصلّب پدیدار شود، تواناییِ خود را برای بازیابی صحیح از حالت عدم توازن از دست می دهید. این خود سبب بالا رفتن ریسک افتادن یا مجروح شدن می گردد.

درمان اختلالات تعادل

برخی انواع اختلال تعادل کدامند؟

بیش از دوازده گونۀ مختلف از اختلالات تعادل وجود دارند. برخی از شایع ترین آنها عبارتند از:

سرگیجۀ موقعیتی پاروکسیمال خوش خیم (BPPV) یا سرگیجۀ موقعیتی : دوره ای کوتاه و شدید از سرگیجه که محرّک آن تغییری مشخص در موقعیت سر فرد است. ممکن است احساس کنید که هنگام خم شدن به پایین برای نگاه کردن به پایین شیءای ، کج کردن سر خود برای نگاه از روی شانه، یا هنگام غلطیدن در بستر، دچار حس چرخش شده اید. BPPV هنگامی رخ می دهد که اتوکونیای سست به درون کانال های نیمه مدوّر لغزیده و نحوۀ عملکرد فنجان یا کوپولا را متأثر می کند. این عمل فنجان را از خمشِ صحیح بدور نگاه داشته، و اطلاعاتی غلطی را دربارۀ موقعیت سر به مغز ارسال می کند، و سبب بروز سرگیجه می شود. BPPV می تواند از صدمۀ وارده به سر ناشی شده، یا بسادگی نشانۀ کهولت و مسن شدن باشد.

عفونت لابیرنت (Labyrinthitis):

عفونت یا التهابی در گوش داخلی است که سبب گیجی یا از دست دادن تعادل می شود. این عارضه اغلب با عفونت دستگاه تنفس فوقانی، نظیر آنفلوآنزا همراه است.

بیماری مِنیِر (Meniere disease) :

دوره های سرگیجه، از دست دادن شنوایی، تینیتوس (tinnitus) یا همان صدای زنگ و وزوز در گوش، و احساسی دالّ بر پربودن گوش. این بیماری می تواند همراه با تغییری در حجم درون قسمت های لابیرنت دیده شود، اما عامل یا عوامل آن هنوز ناشناخته هستند. برای کسب اطلاعات بیشتر، به خلاصۀ گزارش NIDCD دربارۀ بیماری مِنیِر رجوع کنید.

نورنیت دهلیزی (Vestibular nruronitis):

التهابی در عصب دهلیزی گوش که می تواند عاملی ویروسی داشته باشد، و در ابتدا سبب بروز سرگیجه می شود.

فیستول پری لنف (Perilymph fistula) :

ترشح مایع یا سیّال گوش داخلی به درون گوش میانی. این عمل سبب بروز ناپایداری شده که خود با آغاز فعالیت، همراه با وقوع گیجی و احساس تهوع افزایش می یابد. فیستول پری لنف می تواند پس از یک جراحت وارده به سر شخص ایجاد شود، و به دلیل تغییراتی شدید در فشار هوا (مانند هنگام غواصی با ابزار هواگیری یا اسکوبا)، فعالیت بدنی شدید، جراحی گوش، عفونت های دوره ای گوش رخ دهد. برخی افراد نیز با این عارضه به دنیا می آیند.

عارضه یا سندروم اشکال در امتناع ( Mal de Debarquement syndrome (MdDS)) :

احساس لغزش، نوسان کردن، یا وارد آمدن ضربۀ مداوم، نوعاً پس از اقیانوس پیمایی یا سفرهای دریایی دیگر، یا حتی پس از دویدن و استفادۀ درازمدت از تردمیل رخ می دهد. معمولاً نشانه های بیماری در طی چند ساعت یا چند روز پس از رسیدن به خشکی یا توقف استفاده از تردمیل پایان می یابد. هرچند، مواردی شدید از آن می توانند ماه ها یا حتی سال ها بطول بیانجامند، اما همچنان عامل آن ناشناخته باقی مانده است.

درمان اختلالات تعادل

چگونه اختلالات تعادل تشخیص داده می شوند؟

تشخیص یک اختلالات تعادل مشکل است. برای درک علت بروز مشکل اختلالات تعادلی شما، پزشک اولیۀ شما ممکن است چنین عقیده داشته باشد که بهتر است شما از یک متخصص گوش و حلق و بینی یا متخصص شنوایی سنجی کمک بگیرید. یک متخصص گوش و حلق و بینی، یک پزشک یا جراحی است که در تشخیص بیماری ها و اختلالات گوش، بینی، گردن، و گلو تخصص دارد. یک متخصص شنوایی سنجی یک پزشک بالینی است که در زمینۀ عملکرد شنوایی و سیستم دهلیزی گوش تخصص دارد.

ممکن است از شما خواسته شود تا در یک آزمون شنوایی سنجی، آزمون های خونی، یک نیستاگموگرام ویدئویی (video nystagmogram) (تستی که حرکات چشم و عضلات کنترل کنندۀ آنها را اندازه گیری می کنند)، یا بررسی های تصویربرداری از سر و مغز شرکت کنید. آزمون احتمالی دیگر پساتوگرافی (posturography) نامیده می شود. برای این آزمون، شما بر روی سکوی مخصوص متحرکی و در برابر صفحه ای الگودار می ایستید.

پساتوگرافی چنین اندازه گیری می کند که شما به چه خوبی یک تعادل پایدار را در حین قرار گرفتن تحت شرایط مختلف سکویی، نظیر ایستاده بر روی سطحی قابل جابجایی و تثبیت نشده حفظ می کنید. دیگر آزمون ها، مانند آزمون صندلی چرخان، آزمون سریع لرزشِ سر، یا حتی آزمون هایی که واکنش های عضلات چشم یا گردن نسبت به اصوات ناشی از تلنگرهای مختصر، نیز ممکن است بعمل آید. سیستم دهلیزی گوش پیچیده است، بنابراین این آزمون های چندگانه ممکن است بمنظور بعمل آوردن بهترین ارزیابی از عامل مشکل تعادلی شما مورد نیاز تشخیص داده شوند.

درمان اختلالات تعادل

اختلالات تعادل چگونه درمان می شوند؟

اولین کاری که یک متخصص گوش و حلق و بینی در هنگام مواجهه با مشکل اختلالات تعادلی انجام خواهد داد، تعیین آن است که آیا شرایط سلامت یا مداوای دارویی دیگری مسئول این عارضه هستند یا خیر. اگر چنین باشد، پزشک شما این شرایط را با تجویز و توصیۀ مصرف داروهای مختلفی درمان نموده، یا شما را به متخصصی که مداوای شما در حیطۀ تخصص اوست ارجاع خواهد داد.

اگر دچار عارضۀ BPPV باشید، متخصص گوش و حلق و بینی یا شنوایی سنجی ممکن است مجموعه ای از حرکات ساده را، نظیر مانور اِپلی (Epley maneuver)، بقصد جدا کردن اتوکونیا از کانال نیمه مدوّر به عمل آورد. در بسیاری موارد، یک جلسه انجام حرکات کافی خواهد بود؛ ولی دیگر افراد نیاز به تکرار چندین و چند بارۀ رویه برای رهایی از گیجی خواهند داشت.

اگر تشخیص ابتلا به بیماری مِنیِر باشد، متخصص گوش و حلق و بینی شما ممکن است توصیه کند تا تغییراتی در رژیم غذایی خود اعمال کنید،و در صورت اعتیاد به دخانیات، آن را متوقف کنید. داروهای تجویزی ضدسرگیجه یا ضد حالت تهوع ممکن است شما را از داشتن این نشانه های مرضی رهایی بخشد، اما همچنین می توانند سبب ظهور علائم خواب آلودگی و کسلی در شما گردند. دیگر مداواهای دارویی، نظیر جنتامایسین (یک آنتی بیوتیک) یا کورتیکواستروئیدها ممکن است بکار گرفته شوند. اگرچه جنتامایسین ممکن است گیجی شما را بهتر از کورتیکواستروئیدها بهبود بخشند، اما باعث از دست رفتن شنوایی دائم می گردند. در برخی موارد پیشرفتۀ این بیماری،    جراحی اندام های دهلیزی گوش ممکن است نیاز باشند.

برخی افراد مبتلا به اختلالات تعادل ممکن است به طور کامل از عوارض گیجی خلاصی پیدا نکنند و نیاز به یافتن راه هایی برای مقابله با آن داشته باشند. یک درمانگر توانبخشی مجرای دهلیزی می تواند از توسعۀ طرحی درمانی و تخصصی در درمان شما کمک بجوید. با پزشک خود دربارۀ امکان ایمن بودنتان به هنگام رانندگی، و دربارۀ راه هایی برای کاستن ریسک سقوط و صدمه دیدن در حین انجام فعالیت های روزانۀ خود، نظیر بالا رفتن یا پایین آمدن از پله ها، استفاده از حمام، یا تمرین و ممارست مشوت نمایید. برای کاهش ریسک جراحت به دلیل گیجی، از پیاده روی و گام برداشتن در مکان های تاریک پرهیز نمایید. در فضاهای خارج از منزل، از کفش های پاشنه کوتاه یا از کفش های پیاده روی استفاده کنید. در صورت لزوم، از عصا و واکر استفاده کنید و شرایط موجود در خانه یا محل کارتان را نظیر افزودن نردۀ مخصوص دستی اصلاح نمایید.

درمان اختلالات تعادل

در صورت ابتلا به اختلالات تعادل چه زمانی باید در جستجوی کمک و امداد باشم ؟

برای یاری رسانی دربارۀ اینکه آیا باید در هنگام بروز مشکلات عدم اختلالات تعادل یا گیجی به دنبال درمان دارویی باشیم یا خیر، از خود سئوالات زیر را بپرسید. اگر پاسخ شما به هر یک از سئوالات “بله” بود، با پزشک خود مشورت کنید.

  • آیا احساس ناپایداری می کنم؟
  • آیا احساس می کنم حتی در زمانی کوتاه اتاق به دور سرم می چرخد؟
  • آیا احساس می کنم در حالت نشسته یا ایستادۀ ثابت، در حال  حرکت هستم؟
  • آیا تعادلم را از دست داده و در حال افتادن هستم؟
  • آیا احساس سقوط یا افتادن می کنم ؟
  • آیا به حالت ضعف، احساس سرسبکی می کنم؟
  • آیا هرگز احساس از دست دادن جهات کرده ام- حس درک زمان و مکان را از دست می دهم؟

چگونه می توانم پزشک خود را در انجام یک تشخیص پزشکی یاری دهم؟

شما بوسیلۀ پاسخ به سئوالات زیر می توانید پزشک خود را در تشخیص بیماری خود و ارائۀ یک طرح درمان یاری دهید. آمادگی لازم را برای بحث دربارۀ این اطلاعات هنگام تعیین وقت با وی کسب کنید.

بهترین راه برای توصیف گیجی یا مشکل عدم تعادل عبارت است از :

  • آیا احساس چرخش دارم، و اگر چنین است، اتاق به چه سمتی می چرخد؟
  • اگر گیجی/ چرخش ایجاد شده به دلیل هر گونه حرکت مشخصی سبب شده باشد، یا آیا این حالت در زمان نشستن و آرمیدن رخ می دهد؟
  • هیچ نشانه و عارضۀ دیگری که در همین زمان به صورت گیجی/ چرخش، از دست شنوایی، صدای وزوز در گوش، احساس فشار بر روی یک یا هر دو گوش، یا سردرد رخ داده است؟
  • آیا چیزی می تواند در هنگام احساس گیجی/ چرخش یاری رسان باشد؟
  • در چه زمان هایی احساس گیجی می کنم یا در حفظ تعادل خود دچار مشکل می شوم؟ چه مدت زمانی این دوره های گیجی یا چرخش ادامه می یابد (ثانیه ها، دقایق، ساعت ها، روزها)؟
  • آیا تا به حال زمین خورده ام؟
  • چه زمانی به زمین خورده ام؟
  • کجا به زمین خورده ام؟
  • چه مدت و زمان هایی به زمین افتاده ام؟

این داروهایی است که مصرف می کنم. شامل تمام تجویزهای پزشکی؛ تمامی داروهای آماده بر روی پیشخوان داروخانه ها، نظیر آسپیرین، آنتی هیستامین ها، داروهای خواب آور؛ و تمامی مکمل های ویتامینی و جایگزین ها یا درمان های هومیوپاتی :

  • نام دارو یا مکمل دارویی : ——————————–
  • چه مقدار (میلی گرم) ——————– چه زمان ها (دفعاتی) ———– در طی روز مصرف می شود.

درمان اختلالات تعادل

چه بررسی ها و مطالعاتی بر روی اختلالات تعادل انجام شده است؟

متخصصین تحت حمایت از جانب مؤسسۀ ملی ناشنوایی و دیگر اختلالات ارتباطی (NIDCD)  در حال مطالعه و بررسی عوامل بر روی گوش حیوانات هستند تا بیاموزند که ساختارهای گوش داخلی که در ایجاد حس تعادل دخالت دارند به دلیل سالخوردگی، مصرف داروها، ابتلا به عفونت ها، یا بروز انواع تروما می تواند روزی در افراد مبتلا به اختلالات تعادل رشدی دوباره یابند.

دیگر متخصصین حمایت شده از جانب NIDCD در حال آزمایش بر روی پروتزهای دهلیزی- ابزار و وسایلی مینیاتوری که در خارج از بدن یا درون گوش پوشیده و نصب می شوند تا عملکرد اندام های تعادلی را در گوش داخلی و تسهیل مورد گیجی تنظیم نمایند. برخی از این وسایل و ابزار در آزمایش های داوطلبانه بالینی تحت بررسی قرار گرفته اند، و انواع دیگر آن هنوز در حال توسعه و بهبود هستند. به وب سایت “آزمون های تحقیقاتی بالینی NIH و شما” برای مطالعه دربارۀ این موارد و دیگر آزمون های بالینی که در حال آموزش داوطلبان هستند، رجوع کنید.

متخصصین تحت حمایت NIDCD همچنین در حال مطالعه و بررسی بر روی توسعۀ آزمون های ضروری تر بمنظور تشخیص مناسب اختلالات تعادل می باشند. آزمون های استانداردشده به پزشکان در امر تعیین بهترین روش برای بازیابی حس تعادل در افراد مبتلا و کیفیت زندگی یاری می رسانند. این آزمون ها همچنین ما را یاری می کنند تا درک کنیم چند نفر از اختلال تعادل رنج می برند، و پیگیری کنند که حس تعادل در درمان های متعاقبِ آن بازیابی شده اند یا خیر.

قرار گرفتن در معرض بی وزنی در فضا اغلب به صورت تعادل گسسته هنگام بازگشت به زمین و واقع شدن در میدان جاذبه شناخته شده است. یک تیم از محققین NIDCD و NASA قبلاً تأثیرات قرار گرفتن در معرض ریزجاذبه ها (microgravity) بر روی کنترل تعادل در میان فضانوردانی که از مأموریت های فضاییِ کوتاه مدت به زمین بازگشته اند را بررسی کرده اند، اما این مطالعات شامل افراد مسن نبوده است. در حین ۲۹ اکتبر – ۷ نوامبر سال ۱۹۹۸، مأموریت شاتل فضایی دیسکاوری، NIDCD و NASA بر روی آغاز مطالعه ای دیگر بر کنترل تعادل پس از پرواز به توافق رسیدند. برای اولین بار، یک فضانورد سابق با تجربه و اکنون سالخورده، سناتور جان گلِن، در این مطالعه شرکت نمود. داده های جمع آوری شده در حین انجام این مأموریت، که جزئیان آن مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته اند، ممکن است بتواند سازوکارهای بازتوانی و بازیابی از اختلالات تعادل بر روی زمین را به مانند قرار گرفتن در محیط فضا تشریح نماید. متخصصین همچنین امیدوارند که این داده ها در توسعۀ استراتژی هایی برای جلوگیری از وارد آمدن صدمات ناشی از سقوط، یک عارضۀ شایع در میان افراد مبتلا به اختلالات تعادل، خصوصاً در هنگام پیر شدن آنها، یاری رسان باشند.

درمان اختلالات تعادل

در نتیجه چگونه یک اختلالات تعادل تشخیص داده می شود؟

تشخیص یک اختلالات تعادل مشکل است. عوامل و دلایل بالقوۀ بسیاری نظیر شرایط مصرف داروها و مداواهای دارویی وجود دارند. برای کمک به ارزیابی یک مشکل تعادلی، پزشک شما توصیه می کند که یک متخصص گوش و حلق و بینی شما را معاینه کند. یک متخصص گوش و حلق و بینی، پزشک و جراحی است که در امر گوش، بینی، و حلق یا گلو تخصص دارد. این متخصص ممکن است آزمایش هایی را برای ارزیابی دلایل و گسترۀ مشکل عدم تعادل بسته به نشانه های بیماری و شرایط سلامتی شما توصیه کند.

متخصص گوش و حلق و بینی ممکن است یک آزمایش شنوایی، آزمایش های خون، یک الکترونیستاگموگرام (که حرکات چشم و عضلات کنترل کنندۀ آنها را اندازه می گیرند)، یا بررسی های تصویربرداری از سر و مغز را برایتان تجویز کند. دیگر آزمایش محتمل پوستوروگرافی نامیده می شود. برای این آزمایش، شما در مقابل سکویی مخصوص و در حال حرکت در مقابل صفحه ای الگودار می ایستید. پزشک اندازه می گیرد که بدن شما چگونه در پاسخ به حرکت سکو، صفحۀ الگودار، یا هر دو حرکت می کند.

اختلالات تعادل چگونه درمان می شود؟

اولین کاری که یک پزشک برای درمان اختلالات تعادل می کند، تعیین آن است که آیا گیجی شما به دلیل مصرف دارو و معالجات دارویی ایجاد شده است. اگر چنین است، پزشک تان شرایط و معالجات دارویی دیگری را برای شما تجویز خواهد نمود. پزشک ممکن است روش ها و راه هایی را به شما توصیه کند که بدان طریق ریسک فعالیت های روزانه تان با احتساب ریسک زمین خوردن و بروز آسیب و صدمه، نظیر رانندگی، بالا رفتن و پایین آمدن از پله ها، و استفاده از حمام را کنترل کنید. اگر شما دچار یک مورد BPPV  شده باشید، پزشک ممکن است انجام مجموعه ای از حرکات ساده، تحت عنوان مانور اِپلی، برای کمک به جدا شدن اتوکونیا از کانال نیمه مدوّر را تجویز کند.

شما مانور اپلی را با نشستن قائم، با کمک یک درمانگر مجرّب آغاز کرده، و سپس بلافاصله بر پشت خود دراز کشیده، سر خود را به یک جهت چرخانده، و یک یا دو دقیقه قبل از نشستن قائم مجدد در آن حالت بمانید (شکل ۳). در مورد برخی افراد، یک تمرین تنها مورد ضروری خواهد بود. در دیگر موارد ممکن است احتیاج باشد تا این رویه چندین بار در منزل برای خلاصی از گیجی تکرار شود. اگر شما را مبتلا به بیماری مِنیِر تشخیص دهند، پزشک شما تغییراتی در رژیم غذایی، نظیر کاهش مصرف نمک در غذای خود و محدود کردن مصرف الکل و کافئین را ممکن است توصیه کند. عدم استفاده از دخانیات هم می تواند یاری رسان باشد. برخی داروهای ضدسرگیجه و ضد حالت تهوّع ممکن است نشانه های بیماری را کاهش دهد، اما آنها نیز ممکن است خواب آور و کسل کننده باشند.

دیگر توصیه های دارویی، نظیر آنتی بیوتیک جنتامایسسین یا کورتیکواستروئیدها را می توان در پشت پردۀ صماخ برای رسیدن به گوش داخلی تزریق نمود. اگرچه جنتامایسین سبب کاهش گیجی می شود، اما اغلب سلول های حسگر را در حلزون گوش را نابود کرده و سبب از دست دادن دائمِ قدرت شنوایی می گردد. خطر یا ریسک از دست دادن شنوایی را با استفاده دُزهای اندک جنتامایسین به طور متناوب و تا زمان کاهش نشانه های بیماری می توان پایین آورد.

کورتیکواستروئیدها سبب از دست دادن حس شنوایی نمی شوند؛ هر چند، تحقیقاتی در حال انجام است که تعیین می کند آیا آنها به اندازۀ جنتامایسین مؤثر هستند. در صورتیکه شما دچار موردی شدید از ابتلا به بیماری مِنیِر باشید، ممکن است انجام یک عمل جراحی ضروری بنظر بیاید. برخی افراد دچار به اختلال تعادل ممکن است قادر نباشند تا بطور کامل از این حالت گیجی و انجام روش هایی برای مقابله با آن در طی فعالیت های روزانه رهایی یابند. یک درمانگر توانبخشی دهلیزی گوش می تواند در توسعۀ طرح مداوای انفرادی که تمرین ها و ممارست های سر، بدن، و چشم را شامل می شود مفید فایده باشد.

برای کاهش ریسک وارد آمدن صدمه و آسیب به دلیل گیجی، راه نرفتن در تاریکی است. شما همچنین بایستی کفش های پاشنه کوتاه یا کفش های پیاده روی خارج از خانه را پوشیده و از عصا یا واکر در صورت لزوم استفاده کنید. اگر شما در منزل نردۀ دستی (handrail) دارید، آنها را بطور متناوب جهت حصول از ایمنی شان بررسی کنید. انجام اصلاحاتی در ابزار و وسایل حمام می تواند آنها را ایمن تر نماید. شرایط در محل کار نیز ممکن است حداقل به گونه ای گذرا نیاز به اصلاح یا محدود شدن داشته باشند. رانندگی یک وسیلۀ نقلیه ممکن است بخصوص خطرناک باشد. بهتر است از پزشک خود برای ایمنی و سلامت در هنگام رانندگی جویا شوید.

بنابراین ما چنین تشخیص داده ایم که برخی اختلالات تعادل بسادگی و با انجام مانورهایی ساده مداوا می شوند، و برخی موارد دیگر نیاز به مداوای دارویی، در مواردی دیگر، ارجاع به متخصص فیزیوتراپی تعادلی، روانشناس، درمانگر حرفه ای یا آسیب شناس گفتاری دارا می باشند. در برخی شرایط اعمال اصلاحاتی در سبک زندگی توصیه می شوند، و در برخی موارد پیشرفته، مداوای جراحی راه علاج خواهد بود.

درمان اختلالات تعادل

اگر بخواهیم درمان ها را در گروه های مختلف طبقه بندی کنیم، چنین فهرستی را تدارک خواهیم دید:

تمرین ها و ممارست های بازیابی تعادل (توانبخشی دهلیزی گوش). درمانگران متخصص در درمان اختلالات تعادل برنامه ای سفارشی از بازیابی تعادل و تمرین های لازم را طراحی می کنند. درمان می تواند عدم تعادل شما را جبران نموده، و فرد را با عدم تعادل همراه با حفظ فعالیت فیزیکی سازگار نماید. برای جلوگیری از برخورد به زمین و افتادن، درمانگر شما ممکن است ابزارهای کمکی تعادلی، مانند یک عصا، و روش هایی برای کاهش ریسک سقوط و افتادن در خانه را به شما توصیه کند.

رویه های تعیین موقعیت. اگر شما مبتلا به موردی از BPPV هستید، درمانگر ممکن است رویه ای (تعیین موقعیت مجدد کانال) را توصیه کند که ذرات موجود در گوش داخلی شما را پاک نموده و آنها را در نواحی دیگر گوش تان رسوب دهد. این رویه شامل مانور موقعیت سر می باشد.

رژیم غذایی و تغییرات سبک زندگی. اگر دچار بیماری مِنیِر یا سردردهای میگرنی هستید، تغییرات رژیم  غذایی اغلب برای تسهیل علائم بیماری توصیه می شوند. اگر شما کاهش شدید فشار خون را تجربه کرده اید، ممکن است نیاز به نوشیدن مایعات بیشتر و پوشیدن جوراب های فشاری داشته باشید.

درمان های دارویی. اگر از سرگیجۀ شدید رنج می برید که ساعت ها و روزها استمرار می یابند، به استفادۀ از داروهایی نیاز دارید تا گیجی و استفراغ را کنترل نماید.

عمل جراحی. اگر دچار بیماری مِنیِر یا نئورومای صوتی یا اکوستیک هستید، تیم درمانی شما ممکن است انجام یک عمل جراحی را توصیه کنند. یک جراحی رادیوییِ استریوتاکتیک (stereotactic radiosurgery) ممکن است برای افرادی که نشانه های نئورومای صوتی را به همراه دارند، یک انتخاب برشمرده شود. در طی این رویه یک تابش یا پرتو دقیقاً بر روی تومور تابانیده می شود و در آنصورت دیگر نیاز به ایجاد یک برش یا انقطاع نخواهد بود.

روش یا سبک زندگی و مدیریت

برخی روش های ساده و ملموسی برای کاستن از اثرات از دست دادن تعادل یا احساس گیجی وجود دارد.

نکاتی برای جلوگیری از دست دادن تعادل شامل موارد زیراند:

  • اگر احساس گیجی می کنید بطور قائم بنشینید یا دراز بکشید.
  • در حین حملۀ سرگیجه، از انجام اعمالی که احساستان را بدتر می کنند، جلوگیری کنید. بآرامی حرکت کنید و سعی کنید که موقعیت سرتان را تغییر ندهید. چشمانتان را برهم گذارید و از قرار گرفتن در معرض انوار تابان و روشن و نور تلویزیون اجتناب کنید. از مطالعه دوری کنید.
  • تا آنجا که می توانید استراحت کنید و سعی کنید پیش از آماده شدن به فعالیت های جاری مرتب و روزانۀ خود بازنگردید.
  • دخانیات مصرف نکنید.
  • در معرض اشیائی که ممکن است سینوس های شما را فشرده سازند قرار نگیرید.
  • سعی بر مدیریت میزان تنش و سطوح اضطراب خود نمایید. مصرف داروها، یوگا، مدیتیشن، یا روان درمانی روش های مؤثری هستند.
  • تمرین و ممارست

محققین دریافته اند که تمرین ها و استراتژی های روزمره و نامبردۀ ذیل می توانند تعادل شما را بهبود بخشیده و از ریسک سقوط یا زمین خوردن بکاهند:

  • تای چی، رقصیدن، هشیاری موقعیتی، یا برنامه های یوگا.
  • آموزش راه رفتن (برنامه هایی برای بهینه کردن روش راه رفتن).
  • تمرین های تقویتی و مقاومتی، شامل آئروبیک و آموزش مقاومت در آب.
  • درمان توانبخشی دهلیزی گوش . این برنامۀ ویژه ای شامل ممارست ها و تمرین ها و فعالیت های طراحی شده برای هم آوردی و همکاری بدن و مغز با یکدیگر برای بهینه کردن تعادل است.

آموزش حفظ تعادل را می توان در تمام طول روز انجام داد. این فعالیت ها گام برداشتن به عقب، راه رفتن از پاشنه به پنجه، یا ایستادن بر روی یک پا و سپس بمدت چندین ثانیه بر روی هر دو پا را (در ابتدا با کمک گرفتن) شامل می گردند. تعادل نیز به مانند هر مهارت موتورگونۀ دیگری نیاز به ممارست و انجام آن در یک محیط ایمن را دارد. به هنگام بهبود یافتن قدرت و تحرک فیزیکی، شما قادر خواهید بود تا بیشتر مستقل باشید. به خانواده و دوستان خود یادآوری کنید تا اجازه دهند وظایف و فعالیت هایی را که قادر به انجام آنها هستید را انجام دهید، در نتیجه وضعیت شما رو به بهبود خواهد گذارد.

درمان اختلالات تعادل

اصلاحات رژیم غذایی برای اختلالات تعادل

برخی تغییرات در رژیم غذایی شما بسته به تشخیص شما مفید خواهند بود. عموماً، سعی بر استفاده از یک رژیم غذایی سالم، نوشیدن مایعات بیشتر، و اجتناب از مصرف بیش از حد الکل داشته باشید. همچنین مهم است تا از جذب ویتامین D در بدن خود مطمئن گردید. سطوح پایینی از ویتامین D با افزایش ریسک داشتن مشکلات تعادلی، به زمین خوردن، و شکستن استخوان ها همراه می باشد. فرد مراقبت کننده از سلامتی شما می تواند میزان ویتامین D بدن شما را همراه با یک تست یا آزمایش خون تعیین کند.

در صورتیکه مبتلا به بیماری مِنیِر هستید، پزشک شما موارد زیر را به شما پیشنهاد خواهد نمود:

  • اجتناب از مصرف کافئین (در قهوه، چای، شکلات، سودا) زیرا تحریک بواسطۀ کافئین ممکن است نشانه های بیماری شما نظیر وزوز گوش را بدتر نماید.
  • سعی کنید در طی روز غذاهای خود را در شش وعدۀ کوچک به جای سه وعدۀ بزرگ مصرف کنید، و هر بار همان مقادیر را در وعده های غذایی خود تکرار نمایید.
  • میزان نمک ورودی بدن خود را کمتر از ۱۵۰۰ میلی گرم برای کاستن از جذب مایعات نگاهدارید.
  • از استفاده و مصرف مونوسدیم گلوتومات (MSG)، اشتهاآور و ترغیب کننده به استفاده از گوشت و گسترش دهندۀ طعم اجتناب کنید. MSG می تواند سبب جذب مایعات شود.
  • اگر دچار فشار خون پایینِ ناگهانی هستید (orthostatic hypotention)، بایستی :
  • روزانه مایعات زیادی مصرف کنید.
  • از نوشیدن الکل خودداری کنید.
  • افزایش نمک ورودی به بدن خود را مد نظر قرار دهید تا جذب مایع بدن شما تضمین شود (اگر دچار فشار خون بالا بین دوره های فشار خون پایین نیستید). با مسئول مراقبت کننده از سلامتی خود هماهنگ کنید تا دریابید آیا افزایش میزان نمک خون در بدنتان به صلاح شماست یا خیر.

دیگر درمان های غیردارویی برای اختلالات تعادل

  • ابزار و وسایل اصلاح کنندۀ مشکلات شنوایی و بینایی
  • ابزار کمکی شنوایی و عینک های توصیه شدۀ صحیح می تواند نشانه های گیجی و عدم تعادل را کاهش دهد. برای عارضه های آب مروارید، آب سیاه و نازایی عضلانی در صورت ابتلا مداوا و درمان بجویید.
  • استفاده از ابزارهای کمکی برای راه رفتن

متخصصین فیزیوتراپیست آموزش دیده اند تا مشکلات راه  رفتن افراد را با کمک اسباب و وسایل کمکی و بسته به نوع مشکل تعادلی و شرایط سلامت شما برطرف نمایند. این طیف از عصای ساده تا واکرهای حرفه ای تر و ویلچیر تشکیل شده اند. ابزار یاری رسان به هنگام راه رفتن باید با نیازهای ویژۀ شما تطابق داشته باشند.

  • ابزار کمکی در هنگام راه رفتن، می تواند به هنگام استفادۀ صحیح شما را ایمن و مستقل نگاهدارند.
  • پیچیدگی ها

گیجی، از دست دادن تعادل، و سرگیجه می تواند ریسک ابتلا به موارد زیر را افزایش دهد:

  • دهیدراسیون (از دست دادن آب بدن) : اگر حالت تهوع دارید و بطور مرتب به استفراغ کنترل نشده دچار می شوید.
  • تصادفات اتومبیل : به هنگام احساس نشانه های گیجی یا سرگیجه از رانندگی پرهیز کنید.
  • افسردگی یا اضطراب : به دلیل مشکلاتی که بر فعالیت های روزانۀ طبیعی شما تحمیل شده و کیفیت کاهش یافتۀ حیات.
  • از دست دادن دائمی قدرت شنوایی
  • ضربه، آسیب مغزی یا جنون : در مواردی بسیار نادر از نوسان های فشار خون، شما ممکن است ریسک ابتلا به این سختی ها را افزایش دهید.
  • سقوط و شکستگی ها

ریسک افزایش یافتۀ زمین خوردن ها و شکستگی ها یکی از شدیدترین مصائب همراه با عارضۀ عدم تعادل است. ملاقات و تحت نظر بودن با پرستاران و درمانگران حرفه ای آموزش دیده می تواند ایمنی منزل شما را تا سرحد امکان تضمین نماید. آنها اغلب برخی تغییرات توصیه می کنند، نظیر:

  • نورافشانی بهتر منزل
  • برداشتن موانع و مخاطراتی مانند قالیچه های سُست، سیم کشی الکتریکی، و مبلمان ناپایدار
  • قرار دادن نرده های دستی در سالن ها، حمام ها، یا پلکان ها

درمان اختلالات تعادل

دیگر رویکردهای سبک زندگی سبب کاهش موارد سقوط مانند :

  • استفاده از پوشش های مناسب پا (کفش های مناسب قدم زدن با پاشنه های کوتاه، پوشش کف نازک، پوشش یقۀ پاشنه)
  • ایجاد اصلاحاتی در موارد استفادۀ دارویی
  • انجام تمرین ها و ممارست هایی، شامل برنامه های بهبود تعادل
  • گروه های حمایتی

اگر شما دچار مشکلات عدم تعادل ادواری هستید، این می تواند تمام دورنماهای زندگی شما را متأثر سازد: روابط خانوادگی و اجتماعی، عملکرد در محیط کار، توانایی انجام وظایف در خانه، توانایی رهایی از تنش. گروه های حمایتی می توانند شما را از تشویق و ادراک به هنگام به اشتراک گذاردن چالش هایی که شما با دیگران تجربه می کنید برخوردار نماید.

گروه های حمایتی همچنین منابعی خوب از اطلاعات و نکات قابل تذکر برای فائق آمدن با مشکلات هستند. جستجوی آنلاین، یا از مسئول مراقبت کنندۀ سلامتی خود بخواهید تا یک گروه حمایتی را در منطقۀ شما، در صورت تمایل در به اشتراک گذاشتن تجربیات و ملاقات با دیگرانی که همین چالش ها را در زندگی روزمرۀ خود تجربه می کنند توصیه و معرفی کند.

تمامی حقوق مطالب برای موزیک دان محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.