در مورد لاپاراسکوپی سنگ مثانه چه می دانید؟ ممکن است کمی عجیب به نظر برسد، اما در مثانه هم می تواند سنگ وجود داشته باشد. اين سنگ ها توده های سفت و محكمي هستند که از تجمع مواد معدنی موجود در ادرار تشکیل شده اند كه شایعترین آنها در مردان ۵۰ ساله به بالا به وجود مي آيند. گاها، سنگ ها بدون هيچ علامتي و به تنهایی از بدن خارج مي شوند به گونه اي كه حتي شما متوجه نمي شويد که یکی از آنها را داشته اید، اما اكثرا در بدن ايجاد درد و مشكل مي كنند و باید سريعا از بدن خارج شوند. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به بررسی سنگ مثانه می پردازیم.

سنگ مثانه

چه چیزی باعث به وجود آمدن سنگ در مثانه می شود؟

کار مثانه جمع آوری ادرار در کلیه ها است تا زمانی که نیاز به دفع ادرار پيدا شود، پس از دفع ادرار، مثانه باید كاملا خالی شود، اما گاهي به دليل يك سري مسائل بهداشتی مثانه به صورت كامل تخليه نمي شود و كمي ادرار در مثانه باقي مي ماند در اثر همين مسئله برخی از مواد موجود در ادرار شروع به چسبیدن به يكديگر مي كنند و کریستال ها را تشکیل می دهند،در نتيجه سنگ مثانه ایجاد مي شود.

مواردي كه با عث توقف مثانه در تخليه ادرار مي شوند عبارتند از:

۱) زماني كه اندازه پروستات در مردان بزرگتر از حد معمول شود:

با بالا رفتن سن مردان، پروستات بزرگتر می شود در نتيجه مي تواند به مجرای ادرار فشار واردكند، و این باعث می شود مثانه سخت شود و در تخلیه ادرار مشکل ایجاد شود. فقط مردان پروستات دارند، این ارگانی است که به منی کمک می کند.

۲) آسیب عصبی:

در مثانه عصب هايي وجود دارد هنگامي كه اين عصب هانتوانند مانند گذشته عمل كنند باعث مي شود ادرار به طور كامل دفع نشود.

۳) جراحی و تقویت مثانه:

بعضی از افراد براي كمك به مشكل بي اختياري در ادرار تن به جراحي مي دهند كه اين عمل جراحي، خود مي تواند باعث به وجود آمدن سنگ در مثانه شود.

۴) دیورتیکول مثانه:

گاهي کیسه های کوچکي در مثانه شما شکل می گیرند كه حتي برخی از افراد با آنها متولد می شوند، در حالی که برخی دیگر آنها را در اثر عفونت یا مشکل پروستات در مثانه دارند.

 سنگ مثانه

۵) تورم مثانه:

این بیماری در اثر عفونت ادراری به وجود مي آيد.

۶) سیستوسل:

این فقط در زنان اتفاق می افتد كه بخشی از دیواره مثانه ضعیف شده و به داخل مهبل فرو می رود و جریان ادرار را مسدود مي کند.

۷) رژیم غذایی

يك سري رژیم غذایی ها مانند، پر چربی، قندي و نمکی که فاقد ویتامین های آ و بی هستند می توانند احتمال ابتلا به سنگ مثانه را بالا ببرند، اگرچه این مورد در کشورهای در حال توسعه بیشتر است.

۸) سنگ کلیه:

سنگ كليه با سنگ مثانه متفاوت است، اما یک سنگ کلیه کوچک می تواند از کلیه به مثانه منتقل شود و در مثانه رشد کند.

۹) تجهیزات پزشکی:

کریستال هایی که باعث به وجود آمدن سنگ می شوند می توانند روی دستگاه های پزشکی مانند سوند كه از يك لوله نازک تشکیل شده و به تخلیه مثانه کمک می کند تاثير بگذارند.

سنگ مثانه

علائم سنگ مثانه

برخی از سنگ های مثانه هيچ علامتي از خود نشان نمي دهند، اما اكثرا ايجاد ناراحتي در قسمت دیواره هاي مثانه مي كنند و یا مانع از بیرون آمدن ادرار می شوند. هنگامی که این اتفاق می افتد، ممکن است: خون در ادرار داشته باشید، احساس سوزش یا درد داشته باشيد، درد در قسمت پايين شكم،ودر آقايان درد درناحيه آلت تناسلی و بیضه ها احساس شود.

هنگام دفع ادرار مخصوصاً درشب ادرار را چك كنيد که رنگ روشن دارد يا تاريك تر از حد نرمال است.

تشخیص و آزمایش سنگ مثانه

در جلسه اول، پزشک در مورد علائم بيماري سؤال خواهد کرد و بعد معاینه جسمی را در، قسمت هاي پايين شکم و نزديك به مثانه شروع می کند.

سیستوسکوپی :

در اين روش پزشک یک لوله کوچک دوربين دار به نام سیستوسکوپ را در مجرای ادرار قرار می دهد و آن را به مثانه می فرستد تا سنگ را پیدا کند.

تصویربرداری :

این روش به پیدا کردن، محل و اندازه سنگ در مثانه کمک مي کند.در این روش پزشک ممکن است از سی تی، اشعه ایکس یا سونوگرافی استفاده کند.

آزمایش ادرار:

در اين روش پزشک نمونه اي از ادرار را بررسی می کندو مطلع مي شود كه آيا بيمار عفونت ادراري هم دارد يا خير.

سنگ مثانه

درمان سنگ مثانه

اگر سنگ مثانه کوچك باشد، ميتوان با نوشيدن مقداري آب در روز به راحتي آن را دفع كرد. اما اگر نمی توانید مثانه خود را به طور كامل خالی کنید، این روش جواب نخواهد داد. اگر سنگ ها خود به خود دفع نشوند، پزشک شما ممکن است روش هاي زير را پیشنهاد کند:

شکستن سنگ ها به قطعات كوچكتر

این روش سیستولیتولاپکسی نام دارد .در اين روش ابتدا پزشک سنگ را پيدا مي كند سپس، از سونوگرافی، لیزر یا ابزار هاي دیگر یا از طریق سیستوسکوپ برای شکستن سنگ ها و بیرون ریختن قطعات ریز آنها استفاده می کند. در ادامه این روش را به طور کامل توضیح خواهیم داد زیرا این روش رایج ترین روش درمان سنگ مثانه است.

عمل جراحی یا لاپاراسکوپی سنگ مثانه

اگر سنگ ها برای شکسته شدن بسیار بزرگ باشد ، ممکن است نیاز به جراحی داشته باشید تا مثانه خود را باز شود و سنگ برداشته شود.

آيا مي توان از به وجود آمدن سنگ مثانه جلو گيري كرد؟

دیورتیکول مثانه:

برای از بین بردن سنگها می توانید عمل جراحی کنید.هنگامي كه در مردان پروستات بزرگ شده باشد، مانع از ایجاد دیورتیکول می شود. آسیب عصبی: داروها یا سوند هاي مختلف می توانند سنگ مثانه را كمتر كنند.

زنان مبتلا به سیستوسل: در خانم ها ممکن است برای پشتیبانی از مثانه و سایر اندامهای لگن به جراحی نیاز باشد.

گذشته از موارد ذكر شده، حتماً مقدار زیادی آب بنوشید تا از تبدیل مواد معدنی موجود در ادرار به کریستال و تشکیل سنگ مثانه جلو گيري شود و از پزشک خود بپرسید که روزانه چقدر باید آب بنوشید و حتماً در صورت بروز مشکلاتي مانند درد، قطع و وصل شدن ادرار،تكرر ادرار،و يا ادرار زياد به پزشک معالج خود مراجعه كنيد.

سنگ مثانه
سنگ مثانه

سیستوسکوپی و سنگ شکنی مثانه با لیزر ( سیستولیتولاپاکسی )

هنگامی که مثانه به طور کامل از ادرار تخلیه نشود احتمال ایجاد سنگ مثانه وجود دارد. گاهی نیز سنگ مثانه به علت احتباس ادرار یا عفونت مزمن مثانه به وجود می آید. با گذشت زمان ادراری که کاملا تخلیه نشده شروع به تولید باکتری و ایجاد مخاط در مثانه می کند. این مخاط و باکتری ها همراه با سایر مواد موجود در مثانه تولید سنگ مثانه می کنند. افرادی که دچار سنگ مثانه هستند می توانند از این روش های درمانی استفاده کنند:

  • سیستولیتوتومی (عمل جراحی باز سنگ مثانه)
  • پرکوتانئوس سیستولیتوتومی (در آوردن سنگ مثانه از راه پوست)
  • سیستولیتولاپاکسی (خرد کردن سنگ مثانه با آندوسکوپی)

آناتومی مثانه فرد، اندازه سنگ مثانه و سایر عوامل نقش مهمی در انتخاب نوع جراحی و نتیجه آن دارند. به علاوه بسیاری از مردانی که دچار پروستات بزرگ هستند، هنگام برداشتن سنگ مثانه باید جراحی پروستات هم انجام دهند. استفاده از جراحی سیستولیتولاپاکسی در ده سال اخیر رشد چشمگیری داشته است. علت این امر استفاده از لیزر هولمیوم در این جراحی است. قبلا برداشتن سنگ مثانه را با ایجاد برش انجام می دادند اما با روش جراحی سیستولیتولاپاکسی سنگ ها را به تکه های کوچک تری تقسیم می کنند و سپس این تکه های کوچک تر از طریق مجرای مثانه خارج می شوند. این روش بدون درد است و دوره ریکاوری پس از انجام این جراحی به اندازه جراحی باز نیست.

در طول اولین جلسه مراجعه انتظار چه چیزهایی را داشته باشید

قبل از مراجعه برای تعیین وقت برای انجام جراحی، تمام آزمایش ها و گزارشات آن ها (از جمله سی تی اسکن، پیلوگرام داخل وریدی یا IVP، یا ام آر آی) را باید انجام دهید و نتیجه آن ها را برای بررسی نزد پزشک بیاورید. در صورت نیاز، پرونده پزشکی بیمار و آزمایش خون و ادرار باید بررسی شوند. اگر پزشک تشخیص داد که شما برای انجام سیستولیتولاپاکسی مناسب هستید باید برای انجام این جراحی نزد جراح متخصص بروید و وقت بگیرید.

قبل از عمل سیستولیتولاپاکسی سنگ مثانه باید چه کارهایی انجام دهید

وقتی زمان جراحی تان مشخص شد موارد ذکر شده در پایین را باید بر اساس سن و سابقه پزشکی انجام دهید. می توانید درباره انواع بیهوشی و خطرات و مزایای هر کدام با تیم هوشبری صحبت کنید.

  • آزمایش های جسمانی
  • الکتروکاردیوگرام (EKG)
  • آزمایش خون (CBC)
  • تست زمان پروترومبین (PTT)
  • پانل متابولیک جامع

سنگ مثانه

آماده شدن برای جراحی سیستولیتولاپاکسی سنگ مثانه

داروهایی که قبل از جراحی باید از مصرف آن ها بپرهیزید:

بیمارانی که می خواهند عمل سیستولیتولاپاکسی را انجام دهند باید قبل از جراحی مصرف برخی از داروها را قطع کنند. حتما قبل از قطع استفاده از هر دارویی که مصرف می کنید با پزشک خود مشورت کنید. در این جا برای شما لیستی از داروهایی را تهیه کرده ایم که حداقل ۷ الی ۱۰ روز قبل از عمل باید از مصرف آن ها بپرهیزید. خیلی از این داروها می توانند در عملکرد پلاکت های خون مشکل ایجاد کنند و سبب خونریزی زیادی در حین جراحی یا بعد از آن شوند. در این جا لیستی از این داروها تهیه کرده ایم:

آسپرین، موترین، آسپرین، ادویل، آلکا سلتزر، ویتامین E، تیکلوپیدین، کومادین، لاونوکس، سلبرکس، ولتارن، ویوکس، پلاویکس

ممکن است لیستی از این داروها و سایر داروها توسط پزشک برای شما تهیه شود. آمادگی خاصی برای عمل سیستولیتولاپاکسی لازم نیست فقط شب قبل از عمل جراحی نباید چیزی بخورید.

جراحی سیستولیتولاپاکسی سنگ مثانه

وقتی فرد بیهوش است پزشک با لوله کوچکی به اسم سینوسکوپ درون مجرای ادرار و مثانه را معاینه می کند. پس از مشخص شدن جای سنگ، این سنگ را از مثانه بر می دارند. اگر سنگ خیلی بزرگ باشد یا قطر مجرای ادرار کم باشد سنگ را با استفاده از لیزر به تکه های کوچک تر تقسیم می کنند. این تکه های کوچک بعدها از طریق مجرای ادرار برداشته می شوند. در بیشتر موارد تا چند روز پس از جراحی از یک کاتتر ادراری (سوند ادراری) در مثانه استفاده می شود.

خطرات احتمالی و عوارض جانبی سیستولیتولاپاکسی

در جراحی سیستولیتولاپاکسی هم مثل سایر جراحی ها احتمال بروز عوارض جانبی وجود دارد. برخی از عوارض جانبی و خطرات ناشی از این جراحی را در قسمت پایین به صورت یک لیست آورده ایم. اما این لیست به موارد ذکر شده محدود نیست:

سنگ مثانه

اسپاسم/ درد در مثانه:

پس از جراحی اگر مثانه مرتب تخلیه شود فرد زودتر بهبود میابد. به همین خاطر است که به بیماران توصیه می شود که مدتی پس از جراحی از کاتتر ادراری استفاده کنند تا ادرار به طور مرتب در کیسه ای پلاستیکی تخلیه شود. کاتتر به وسیله یک بالون پلاستیکی در مثانه قرار می گیرد. اما مشکل این جاست که گاهی این بالون با مثانه اصطکاک پیدا می کند و سبب اسپاسم مثانه می شود. اسپاسم مثانه حالتی است که در آن فرد حس می کند که نیاز به تخلیه ادرار دارد، در حالی که مثانه او کاملا خالی است. اسپاسم مثانه با گذر زمان و برداشتن کاتتر بهتر می شود، به علاوه داروهای زیادی هستند که می توانند در درمان اسپاسم مثانه به فرد کمک کنند. پس از جراحی، از پزشک خود بپرسید که آیا به کاتتر نیاز دارید یا نه.

جراحی ثانویه:

بسیاری از بیمارانی که جراحی سیستولیتولاپاکسی انجام می دهند به دلایلی دچار سنگ مثانه شده اند. این دلیل می تواند عدم تخلیه مثانه به طور درست یا عفونت مزمن باشد. برداشتن سنگ سایر بیماری ها را درمان نمی کند فقط به مثانه کمک می کند که بهتر تخلیه شود. درباره این که آیا برای تخلیه و کارکرد بهتر مثانه به جراحی دیگری همزمان با جراحی سیستولیتولاپاکسی نیاز است یا نه با متخصص اورولوژی صحبت کنید.

باقیمانده سنگ:

بعد از انجام سیستولیتولاپاکسی احتمال وجود رسوب های سنگ در مثانه یکی از خطرات احتمالی است. ریسک خطر به اندازه سنگی که در مثانه وجود داشته بستگی دارد. برای مثال معمولا سنگ های بزرگ به دو جراحی نیاز دارند و برای هر جراحی ۳ تا ۴ ساعت وقت نیاز است.

پرفوراسیون مثانه (پارگی مثانه):

مثانه یک اندام تقریبا ضخیم است و احتمال پارگی کامل آن خیلی کم است. اما احتمال پارگی های جزئی وجود دارد. این پارگی ها با گذر زمان بهبود میابند. اگر در حین عمل جراحی، پارگی شدید مثانه اتفاق بیفتد ممکن است که جراح عمل را متوقف کند و روز دیگری پس از بهبود مثانه عمل را از سر گیرد. گاهی در صورت انجام جراحی باز مثانه، برای دوختن پارگی ها از بخیه استفاده می کنند. تا زمانی که پارگی ها بهبود نیافته اند بیمار باید از کاتتر استفاده کند. این کاتتر به طور موقت و تا زمان بهبود مثانه برای تخلیه ادرار استفاده می شود.

آسیب به مجرای ادرار:

هنگام خرد کردن سنگ، تکه های سنگ ممکن است که سبب آسیب به مجرای ادرار و پارگی آن شوند. این اتفاق سبب ایجاد زخم در مجاری ادراری و خونریزی می شود. در مثانه دو مجرا وجود دارند که ادرار را از کلیه ها خارج می کنند. درست است که این اتفاق به ندرت می افتد اما احتمال آسیب به این مجاری توسط لیزر وجود دارد.

هماتوری یا وجود ادرار در خون و عفونت:

بسیاری از بیماران تا چند روز بعد از جراحی در ادرار خود خون مشاهده می کنند. پس از خرد شدن سنگ احتمال رها شدن باکتری از سطح سنگ و ایجاد عفونت وجود دارد. این عوارض با مصرف دارو و آنتی بیوتیک قابل درمان هستند.

پس از درمان سنگ مثانه با لیزر باید چه انتظاراتی داشته باشید

بلافاصله پس از جراحی:

پس از جراحی بیمار را باید به اتاق ریکاوری منتقل کنند. اگر در طول جراحی کاتتر ادراری در مثانه قرار داده شده، باید تا چند روز پس از جراحی همان جا بماند تا بعدها پزشک آن را بردارد. وقتی که فرد دردی را حس نکرد و احساس درد جزئی و قابل تحمل بود باید او را از اتاق ریکاوری به خانه منتقل کنند. تا چند روز بعد از جراحی احتمال وجود خون در ادرار وجود دارد پس نترسید. با گذشت زمان این آثار خون از بین می روند. همان طور که در قسمت عوارض در بالا گفتیم پس از جراحی، فرد ممکن است دچار اسپاسم مثانه و درد شود. بسیاری از بیماران برای پیشگیری از عفونت ۴ الی ۵ روز آنتی بیوتیک دریافت می کنند.

درد پس از جراحی:

بسیاری از بیماران پس از جراحی سیستولیتولاپاکسی دچار احساس درد می شوند. این درد با مصرف داروهای نارکوتیک از جمله پرکوست و ویکودین قابل درمان است. با گذشت زمان می توانید از داروهای ضعیف تری مثل تایلنول و موترین استفاده کنید. چون استفاده مداوم از نارکوتیک ها می تواند سبب یبوست شود.

 سنگ مثانه

حالت تهوع:

تقریبا بعد از اکثر جراحی ها به خصوص آن هایی که از بیهوشی عمومی استفاده کرده اند احتمال حالت تهوع وجود دارد. این حالت گذراست و مدت زیادی دوام ندارد. اگر دچار حالت تهوع و استفراغ شدید هستید با پزشک خود تماس بگیرید.

دوش گرفتن:

بیماران بلافاصله پس از مرخص شدن از بیمارستان می توانند دوش بگیرند.

فعالیت:

زمانی که بیماران با نظر پزشک مصرف داروهای نارکوتیک را قطع کردند می توانند رانندگی کنند. بسیاری از بیماران حدود پنج الی هفت روز پس از جراحی سیستولیتولاپاکسی می توانند فعالیت های روزمره خود را انجام دهند. البته بیشتر بیماران به خاطر وجود کاتتر اذیت می شوند. وجود کاتتر می تواند تا حدی فرد را محدود کند.

برنامه غذایی:

بسیاری از بیماران در ۲۴ ساعت اول جراحی باید از مواد غذایی شل استفاده کنند. دلیلش این است که عملکرد معده به خاطر بیهوشی و جراحی کمی تحت تاثیر قرار گرفته و کند شده است. پس از بهبود، بیماران می توانند رژیم غذایی عادی خود را آغاز کنند.

 سنگ مثانه

خستگی مفرط:

پس از جراحی، امکان وجود احساس خستگی مفرط در فرد هست و این احساس پس از چند روز از بین می رود.

نفخ:

ممکن است فرد تا چند روز پس از جراحی سیستولیتولاپاکسی دچار کم کاری روده شود. پزشک برای حل این مشکلات، شیاف و دارو تجویز می کند. استفاده از روغن های معدنی به صورت روزانه به پیشگیری از یبوست کمک می کند. به علاوه باید بدانید که مصرف داروهای نارکوتیک سبب یبوست می شود پس بیماران باید پس از جراحی هر چه زودتر مصرف این داروها را قطع کنند.

ویزیت پس از جراحی:

بیماران باید پس از جراحی، وقت ملاقاتی با پزشک تعیین کنند.

سوالات متداول در مورد درمان سنگ مثانه

 

فواید سیستولیتولاپاکسی نسبت بخ درمان های دیگر چیست؟

سیستولیتولاپاکسی می تواند بیشتر سنگ های مثانه را درمان کند. این جراحی مثل جراحی باز از برش استفاده نمی کند و باید به مدت طولانی از کاتتر استفاده کنید. دوره درمان کامل پس از این عمل سریع تر است و احتمال عفونت نیز کمتر است.

چه کسی مناسب انجام جراحی سیستولیتولاپاکسی نیست؟

سیستولیتولاپاکسی تمام تکه های سنگ ها را ابتدا به قطعات کوچک تر تقسیم می کند و سپس از مثانه خارج می کند. خروج سنگ های خیلی بزرگ به معنی وجود تکه های زیادی از سنگ است. اما وقتی تکه های زیادی از سنگ در مثانه وجود داشته باشد خروج کامل آن ها از مثانه تا حدی غیر ممکن است. به علاوه هر سنگی که به قطعات کوچک تر شکسته می شود باید برای خروج، از مجرای ادرار عبور کند که همین می تواند سبب آسیب و ایجاد زخم در مجرای ادرار شود. از متخصص اورولوژی بپرسید که آیا شما مناسب انجام سیستولیتولاپاکسی هستید یا نه.

درصد موفقیت سیستولیتولاپاکسی چه میزان است؟

با توجه به اندازه سنگ درصد موفقیت از ۶۰% تا ۱۰۰% متغیر است. از پزشک درباره این که شانس موفقیت آمیز بودن عمل شما و خروج تمام سنگ ها به چه میزان است سوال بپرسید.

آیا علاوه بر خروج سنگ از مثانه به جراحی پروستات هم نیاز است؟

خیلی وقت ها وجود سنگ در مثانه به معنای اختلال در گردن مثانه، عفونت مزمن، اختلالات متابولیک و اختلال در پروستات است. برای بسیاری از مردانی که دچار سنگ مثانه و اختلال پروستات هستند این دو عمل همزمان انجام می شود تا بیمار بتواند مثانه اش را کاملا تخلیه کند. خیلی از مطالعات به این نتیجه رسیدند که انجام همزمان دو جراحی پروستات و برداشتن سنگ مثانه بدون خطر و کاربردی است. از پزشک خود بخواهید که تجربیاتش را در خصوص ترکیب این دو عمل در اختیارتان قرار دهد.

 سنگ مثانه

تا چه زمانی کاتتر باید در مثانه قرار بگیرد؟

مدت زمان قرار گرفتن کاتتر در مثانه متغیر است. معمولا ۲ الی ۱۰ روز بعد از جراحی می توانید آن را بردارید.

پس از جراحی سیستولیتولاپاکسی چه زمانی می توان با پزشک تماس گرفت؟

اگر کاتتر سبب ایجاد درد مداوم و غیر قابل تحمل شده با پزشک تماس بگیرید. اگر علائمی که نشان دهنده عفونت مجرای ادرار هستند ( از جمله تب، احساس ناخوشی و درد هنگام خروج ادرار) را دارید، یا اگر رنگ ادرارتان قرمز تیره شده است با پزشک تماس بگیرید.

به جای استفاده از کاتتر می توان از چه چیز دیگری استفاده کرد؟

می توان از یک لوله دیگر هم برای تخلیه مثانه استفاده کرد. این لوله به طور مستقیم در قسمت بیرونی مثانه قرار می گیرد و اسم آن کاتتر سوپراپوبیک است. از آن جایی که این لوله بیرون از بدن قرار می گیرد، فرد با آن احساس راحتی نمی کند و در نتیجه احتمال ابتلا به عفونت بالاتر می رود. به علاوه ممکن است که به طور تصادفی از سر جایش در بیاید. مزایای کاتتر سوپراپوبیک این است که بهتر مثانه را تخلیه می کند و کمتر باعث سوزش مثانه می شود. پس از جراحی، برخی از افراد تا چند روز از کاتتر سوپراپوبیک استفاده می کنند. گاهی پس از چند روز، پزشک کاتتر سوپراپوبیک را در مطب در می آورد.


در مورد تاخیر تکاملی کلامی چه می دانید؟ آیا با انواع آن آشنایی دارید؟ افراد از طریق گفتار افکار، احساسات و ایده های خود را با یکدیگر به اشتراک می گذارند. برای صحبت کردن باید بین قسمت های مختلف بدن ارتباط دقیق به وجود بیاید. این قسمت ها شامل سر، گردن، قفسه سینه و شکم هستند. در این مقاله از بخش روانشناسی موزیک دان، با تاخیر تکاملی کلامیو انواع آن آشنا می شویم. علاوه بر این با علائم، دلایل، تشخیص و درمان تاخیر تکاملی کلامی هم آشنا خواهیم شد.

تاخیر تکاملی کلامی

تاخیر تکاملی کلامی چیست؟

تاخیر تکاملی کلامی روی توانایی تولید صدا در افراد تاثیر می گذارد و افراد با همین تولید صدا با هم ارتباط برقرار می کنند. این اختلال با اختلال زبان متفاوت است. تاخیر تکاملی کلامی مانع از این می شود که فرد صداها را به طور درست تولید کند. در حالی که اختلال زبان شامل این است که فرد در فهم منظور و حرف های دیگران به مشکل بر می خورد. اما به طور کلی هم اختلال گفتار و هم اختلال زبان باعث می شوند که فرد در بیان افکار و احساساتش مشکل داشته باشد.

انواع اختلال گفتار و تاخیر تکاملی کلامی

اختلالات گفتار می توانند هر کسی با هر سنی را تحت تاثیر قرار بدهند. برخی از انواع اختلالات گفتار شامل لکنت، کنش پریشی (آپراکسی) و دیس آرتری هستند. در زیر به هر یک از این موارد اشاره خواهیم کرد:

تاخیر تکاملی کلامی – لکنت

لکنت نوعی از اختلال گفتار است که روی جریان عادی حرف زدن تاثیر می گذارد. افرادی که دچار لکنت هستند ممکن است این حالات را تجربه کنند:

تکرار:

تکرار هنگامی اتفاق می افتد که افراد ناخواسته صداها‌، حرف ها و کلمات را تکرار می کنند.

انسداد:

هنگامی اتفاق می افتد که افراد می دانند که می خواهند چه بگویند اما برای ساختن صداهای مربوطه به مشکل بر می خورند. این حالت باعث می شود که افراد برای حرف زدن به نحوی گیر کنند.

تاخیر تکاملی کلامی

طولانی کردن:

این حالت هنگامی اتفاق می افتد که فرد برخی صداها و کلمات را خیلی بکشد.

علائم لکنت با توجه به موقعیت متفاوتند. استرس، هیجان و ناامیدی می توانند باعث تشدید لکنت شوند. گاهی برخی از افراد متوجه می شوند که تلفظ برخی از کلمات و صداهای خاص باعث تشدید لکنت می شود. لکنت سبب بروز یک سری علائم رفتاری و فیزیکی می شود که همزمان اتفاق می افتند. این علائم شامل این موارد هستند:

  • احساس کشیدگی در صورت و شانه ها
  • پلک زدن سریع
  • لرزش لب ها
  • مشت کردن دست
  • حرکات ناگهانی سر

لکنت دو نوع است:

لکنت رشدی:

این نوع لکنت روی کودکانی تاثیر می گذارد که هنوز در حال یادگیری گفتار و مهارت های زبان هستند. عوامل ارثی و ژنتیکی احتمال بروز چنین لکنتی در افراد را بالا می برند.

لکنت نوروژنیک:

هنگامی اتفاق می افتد که آسیب به مغز مانع از هماهنگی درست بین قسمت های مختلف مغز که در گفتار نقش دارند، می شود.

لکنت زبان چگونه درمان می شود؟

اگرچه درمان قطعی برای لکنت زبان وجود ندارد، اما انواع مختلفی از روش های درمانی در دسترس هستند. درمان ها‌ بر اساس سن فرد، اهداف ارتباطی، و دیگر عوامل، متفاوت هستند. اگر شما یا کودکتان لکنت زبان دارید، باید با یک گفتار درمان مشورت کنید تا بهترین گزینه درمان را به شما معرفی کند. کودکان خیلی کوچک، هرچه زودتر تحت درمان قرار گیرند از افزایش لکنت در آنها جلوگیری می شود و باعث می شود که این موضوع به مشکلی همیشگی برای آنها تبدیل نشود. در گفتار درمانی استراتژی های خاص به کودکان یاد می دهند و شیوایی گفتارشان را بهبود می بخشند. متخصصان معمولا توصیه می کنند که در صورت مشاهده رفتارهای مربوط به لکنت، داشتن سابقه لکنت خانوادگی یا اختلالات ارتباطی مرتبط، کودک را برای معاینه نزد گفتار درمان ببرید. برخی از محققان توصیه می کنند که کودک هر سه ماه یک بار معاینه شود تا مشخص شود که آیا لکنت او افزایش می یابد یا از میزان آن کم می شود.

 تاخیر تکاملی کلامی

درمان لکنت اغلب به صورت آموزش والدین است که شامل موارد زیر می شود:

  • در خانه محیط آرامی فراهم کنید تا کودک فرصت زیادی برای صحبت کردن داشته باشد. زمانی را برای صحبت با کودک اختصاص دهید، به خصوص زمانی که کودک هیجان زده است و حرف های زیادی برای گفتن دارد.
  • زمانی که کودک دچار لکنت می شود از نشان دادن واکنش منفی خودداری کنید. در عوض، والدین باید همان گونه که به دیگر مشکلات کودک توجه می کنند به این مشکل هم توجه کنند. به آرامی اشتباهات او را اصلاح کنید و به روایی گفتار او کمک کنید.
  • از کودک نخواهید که به نحوی که شما می خواهید صحبت کند. او را تحت فشار قرار ندهید که با دیگران صحبت کند چون کودک نباید فشار زیادی را متحمل می شود.
  • سعی کنید کمی آهسته و آرام با کودک صحبت کنید. این کار می تواند فشارهایی که کودک تجربه می کند را کاهش دهد.
  • زمانی که کودک صحبت می کند با دقت به او گوش دهید و منتظر بمانید تا کلمه مورد نظرش را بگوید. سعی کنید جملات کودک را کامل نکنید و به او یاد دهید که حتی با لکنت هم می تواند با موفقیت با دیگران ارتباط برقرار کند.
  • اگر کودک درباره لکنت از شما سوال پرسید با صداقت به او پاسخ دهید و به او بگویید مشکلی ندارد که گاهی اوقات زبانش لکنت بگیرد.

درمان های حاضر که برای نوجوانان و بزرگسالان در دسترس هستند روی روش هایی برای کاهش لکنت هنگام صحبت کردن تمرکز می کنند. برای مثال به افراد می آموزند که با آرام صحبت کردن می توانند نفس کشیدن خود را منظم تر کنند، علاوه بر این می توانند پیشرفت کنند و جملات طولانی و پیچیده را بدون لکنت ادا کنند.

درمان با دارو:

هنوز هیچ داروی خاصی برای درمان لکنت مورد تایید سازمان دارو نیست. اما برخی افراد از داروهای صرع، اضطراب و افسردگی برای درمان لکنت استفاده می کنند. این داروها معمولا عوارض جانبی زیادی دارند و برای مصرف طولانی مدت مناسب نیستند. طبق نتایج تحقیقی که اخیرا درباره لکنت صورت گرفت به این نتیجه رسیدند که داروها نمی تواند لکنت را کنترل و درمان کنند.

تاخیر تکاملی کلامی

دستگاه های الکترونیکی:

بسیاری از افراد از دستگاه های الکترونیکی برای کنترل لکنت و روان صحبت کردن استفاده می کنند. مثلا یکی از این ابزارها درست مثل سمعک در گوش قرار می گیرد. در برخی افراد استفاده از این دستگاه در کوتاه مدت مفید بوده است. اما سوال این است که تا چه مدت می توان از این دستگاه استفاده کرد. پس محققان در حال تحقیق روی تاثیر بلند مدت این دستگاه ها هستند.

افراد مشابه:

خیلی از افراد به این نتیجه رسیده اند که خودشان بهتر از هر شخص دیگری می توانند به خود کمک کنند. آن ها می توانند با افرادی که شبیه خود هستند صحبت کنند و از حمایت عاطفی آن ها برخوردار شوند.

تاخیر تکاملی کلامی کنش پریشی (آپراکسی)

مغز هر فعالیتی که افراد انجام می دهند، از جمله حرف زدن را کنترل می کند. بیشتر نقشی که مغز در حرف زدن ایفا می کند ناخودآگاه و به صورت اتوماتیک است. وقتی فرد می خواهد صحبت کند، مغز سیگنال های مختلفی به ساختارهای مختلف بدن می فرستد که با هم هماهنگ شوند و گفتار را تولید کنند.

مغز این ساختارها را راهنمایی می کند که چگونه و چه هنگام حرکت کنند تا صداهای درست را تولید کنند. برای مثال ممکن است که این سیگنال های گفتاری، تارهای صوتی را باز یا بسته کنند، زبان را حرکت و لب ها را شکل دهند و حرکت هوا درون گلو و دهان را کنترل کنند.

آپراکسی هنگامی اتفاق می افتد که مغز آسیب می بیند و در توانایی های حرکتی فرد مشکل ایجاد می شود، این آسیب می تواند هر قسمتی از بدن را تحت تاثیر قرار دهد. آپراکسی گفتار به اختلال در توانایی هایی حرکتی اشاره می کند که روی توانایی فرد برای تولید درست صدا و گفتار تاثیر می گذارد.

تاخیر تکاملی کلامی دیس آرتری

دیس آرتری هنگامی اتفاق می افتد که آسیب به مغز سبب ضعف ماهیچه های صورت، لب ها، زبان، گلو و قفسه سینه فرد می شود. ضعیف شدن ماهیچه ها در این قسمت های بدن حرف زدن را دشوار می کند. افرادی که دچار دیس آرتری هستند این علائم را مشاهده می کنند:

  • گفتار غیر واضح
  • مِن مِن کردن
  • صحبت کردن با سرعت خیلی آهسته یا خیلی سریع
  • مشکل در حرکات دهان و زبان

تاخیر تکاملی کلامی

علائم تاخیر تکاملی کلامی

علائم تاخیر تکاملی کلامی با توجه به دلیل و شدت اختلال متفاوتند. افراد می توانند چند تاخیر تکاملی کلامی با علائم گوناگون داشته باشند. افرادی که یک یا چند تاخیر تکاملی کلامی دارند ممکن است این علائم را تجربه کنند:

  • تکرار حروف یا کشیدن آن ها
  • نامفهوم ادا کردن حروف
  • افزودن بخش یا حرف به کلمات
  • جابجایی بخش های کلمات
  • به مشکل برخوردن برای تلفظ درست کلمات
  • تلاش زیاد برای ادای شکل درست کلمات و حروف
  • صحبت با صدای خرخر مانند و گوش خراش

دلایل تاخیر تکاملی کلامی

دلایل تاخیر تکاملی کلامیمی توانند شامل این موارد باشند:

  • آسیب به مغز به خاطر سکته مغزی یا آسیب به سر
  • ضعف ماهیچه ها
  • آسیب به تارهای صوتی
  • بیماری هایی مثل بیماری هانتینگتون، پارکینسون، بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک
  • زوال عقل
  • سرطانی که روی دهان و گلو تاثیر بگذارد
  • اوتیسم
  • سندرم داون
  • از دست دادن شنوایی

تاخیر تکاملی کلامی

عواملی که می توانند احتمال وقوع اختلالات گفتار در افراد را بالا ببرند شامل این موارد هستند:

  • مردها بیشتر در معرض این اختلالات هستند.
  • ریسک بروز تاخیر تکاملی کلامیدر نوزادان زود رس بیش از سایر نوزادها است.
  • وزن کم هنگام تولد
  • سابقه خانوادگی در اختلالات گفتاری
  • تجربه مشکلاتی که روی گوش ها، بینی و گلو تاثیر می گذارند

تشخیص تاخیر تکاملی کلامی

متخصص گفتار درمان کسی است که در زمینه درمان اختلالات گفتار و زبان تخصص دارد. متخصص ها اول علائم فرد را بررسی می کنند تا ببینند چه نوع اختلالی دارد. برای تشخیص دقیق، متخصصان باید با تمام انواع اختلالات و علائم آن ها آشنا باشند. علاوه بر این، سابقه خانوادگی این مشکل در فرد را بررسی می کنند. و به بررسی دقیق حرکات لب ها، فک، زبان و ماهیچه های دهان و گلوی فرد می پردازند. سایر روش های بررسی تاخیر تکاملی کلامیشامل این مواردند:

تست غربالگری دنور:

با این تست وضوح تلفظ هایی که شخص انجام می دهد را بررسی می کنند.

تست Prosody voice screening profile:

در این تست جنبه های مختلفی از گفتار فرد (از جمله بالا و پایین رفتن صدا، کلمه بندی، الگوهای گفتاری و صحبت کردن و ولوم صدا) را بررسی می کنند.

بررسی دینامیک مهارت های گفتاری:

با انجام این تست، گفتار درمان ها می توانند تاخیر تکاملی کلامیرا تشخیص دهند.

تاخیر تکاملی کلامی

درمان تاخیر تکاملی کلامی

نوع درمان به شدت تاخیر تکاملی کلامی و دلیل آن بستگی دارد. روش های درمانی می توانند شامل این موارد باشند:

درمان تاخیر تکاملی کلامی با گفتار درمانی

که روی آشنایی با برخی کلمات و صداها تمرکز می کند.

درمان تاخیر تکاملی کلامی با تمرین فیزیکی

که روی قوی کردن ماهیچه هایی که گفتار را تولید می کنند تمرکز می کند. در قسمت پایین به برخی از درمان های تاخیر تکاملی کلامیاشاره می کنیم:

انتخاب هدفمند

در این روش از فرد می خواهند که یک سری حروف و کلمات را تمرین کند تا با الگوهای گفتاری آشنا شود. در این روش، کلمات و صداهای دشواری که سبب بریدگی گفتار می شوند را تمرین می کنند.

استفاده با توجه به متن

در این روش، گفتار درمان به افراد می آموزد که صداها را در متن های مختلف تشخیص بدهند.

کلمات جفت

منظور ادای کلمات متشابهی است که شامل یک یا چند صدای مختلف هستند. مثالی از کلمات جفت شامل “feet” و “beat” است.

درمان تاخیر تکاملی کلامی  با ارتقاء گفتاری حرکتی

ارتقاء گفتاری حرکتی شامل ارتقاء قدرت ماهیچه ها، فعالیت های حرکتی و کنترل تنفس است. این تمرین ها به افراد کمک می کنند که روان تر صحبت کنند و گفتار آن ها طبیعی تر باشد.

تاخیر تکاملی کلامی

درمان تاخیر تکاملی کلامی با سمعک

سمعک ابزاری کوچک است که آن را درون گوش قرار می دهند. سمعک به افراد کمک می کند که فهم بهتری از حرف های دیگران و در نتیجه گفتار با کیفیت تری داشته باشند. این ابزار در کنترل لکنت هم مفید است.

درمان تاخیر تکاملی کلامی با دارو

برخی از اختلالات گفتار باعث می شوند که افراد دچار اختلالات اضطرابی شوند. موقعیت های پر استرس سبب ایجاد اضطراب می شود که این سبب برجسته تر شدن علائم تاخیر تکاملی کلامیمی شود. استفاده از دارو برای کنترل اضطراب به افراد کمک می کند که علائم تاخیر تکاملی کلامیرا کاهش دهند.

پیشرفت زبان در هر کودکی با کودک دیگر فرق دارد. مقایسه یک کودک با دیگری کارساز نیست چون کودکان با هم فرق دارند و عوامل زیادی روی روان صحبت کردن کودکان تاثیر گذارند. برای مثال کودکی که در محیط دو زبانه زندگی می کند برای تسلط به دو زبان به زمان بیشتری نسبت به بقیه احتیاج دارد.

اما بعدها مهارت های گفتاری بهتری نسبت به همسن و سالان خود نشان می دهد. علاوه بر این، تحقیقات نشان داده اند که دخترها زودتر از پسرها حرف می زنند. البته گاهی دیر حرف زدن می تواند نشانه تاخیر در رشد یا مشکلات فیزیکی باشد. در این شرایط کودک را باید نزد گفتار درمان ببرید. اما قدم اول این است که ببینید آیا توانایی گفتار کودک با سن او همخوانی دارد یا نه.

تاخیر تکاملی کلامی

مراحل رشد گفتاری و تشخیص تاخیر تکاملی کلامی از روی علائم

نزدیک تولد دو سالگی کودکتان، گفتار او شروع و به تغییر و پیشرفت می کند. کودک در این سن سعی می کند صداهایی که می شنود را تقلید کند. در ماه های بعد کلمات را کنار هم قرار می دهند و جمله می سازند. بعد از تولد دو سالگی کودک، رشد عظیمی در دامنه لغات و استفاده از ساختارهای پیچیده زبانی دیده می شود. می توانید از این لیست استفاده کنید تا ببینید که آیا گفتار کودکتان نرمال است یا نه.

۱۲ تا ۱۸ ماهگی:

نزدیک تولد یک سالگی کودک، کودکان صداهای مختلفی تولید می کنند. آن ها می توانند به وضوح از کلماتی مثل مامان و بابا استفاده کنند. این کلمات معمولا اولین کلماتی اند که کودک آن ها را فرا می گیرد. ۶ ماه بعد کودک شروع به ارتباط برقرار کردن و انجام این کارها می کند:

  • تلاش برای تکرار کلماتی که می گویید
  • تقلید مکالمات و حرف های دیگران
  • با کمک تک کلمه ها سوال می پرسد یا درخواست می دهد.
  • همزمان کلماتی که دیگران می گویند را تکرار می کند.
  • با استفاده از حرکات مختلف بدن و صداهای مختلف سعی می کند چیزی که می خواهد را بیان کند.

توجه به کلمات و صداهایی که کودک تولید می کند مهم است. علاوه بر این باید ببینید که آیا کودک دستورالعمل های ساده ای که به او می گویید را دنبال می کند یا نه.

۱۸ تا ۲۴ ماهگی:

در طول این دوره از رشد هم تفاوت های زیادی بین کودکان وجود دارد. شخصیت و شرایط کودک هم نقشی اساسی در تولید کلمات دارند. اما به طور کلی تا زمانی که کودک به ۲ سالگی برسد می توانید این انتظارات را از او داشته باشید:

  • مکررا کلماتی را به دامنه لغات خود می افزاید.
  • عبارات دو کلمه ای می سازد. اگر چه ممکن است این عبارات از نظر قواعد دستوری غلط باشند.
  • هنگام تشخیص تصاویر کتاب یا اطراف از کلمات مختلفی استفاده می کند.
  • نام بردن قسمت های مختلف بدن، استفاده از اسم حیوانات و گاهی نیز صدای حیوانات “مثلا میو برای گربه”.

باز هم باید ببینید که کودک تا چه حد می تواند چیزی که می گویید را بفهمد و این که آیا وقتی سوال می پرسید به شما پاسخ می دهد یا نه؟ آیا تا ۲ سالگی می تواند دستورالعمل های دو مرحله ای ساده ای که به او می دهید را دنبال کند؟

۲ تا ۳ سالگی:

بین سن ۲ تا ۳ سالگی، رشد چشمگیری در مهارت های گفتاری کودکان دیده می شود. گفته شده که دامنه لغات کودک به بیش از ۲۰۰ کلمه می رسد. علاوه بر این ممکن است که کودک به طور هفتگی پیشرفت کند و کلمات بیشتری به کار ببرد. برخی از انتظاراتی که در این دوره باید از کودک داشته باشید شامل این مواردند:

  • استفاده از کلمات جدیدی که مرتب در معرض شنیدن آن ها قرار دارد.
  • ترکیب دو یا سه کلمه و ساخت جمله (که ممکن است از نظر ساختار و قواعد اشتباه باشد).
  • تشخیص رنگ ها‌، شکل ها و مفاهیمی مثل “بیشتر” و “کمتر” یا “بزرگ” در مقابل “کوچک”
  • خواندن شعر یا تکرار داستان هایی که با هم خوانده اید.
  • شروع به ابراز احساسات با استفاده از عباراتی مثل “گرسنه هستم” و “سام ناراحت است”.

در این دوره افرادی که رابطه کمی دورتری با کودک دارند نمی توانند به خوبی خودتان منظور کودکتان را متوجه شوند. در سال های بعدی گفتار کودک مرتب پیشرفت می کند. اگر درباره رشد گفتار کودکتان نگرانید با گفتار درمان درباره دلایل این تاخیر حرف بزنید و دنبال راه هایی باشید که می توان به رشد گفتار در خانه کمک کرد.

تاخیر تکاملی کلامی

دلایل تاخیر تکاملی کلامی در کودکان

دلایل زیادی برای تاخیر در رشد مهارت های گفتاری در کودکان وجود دارند. گاهی به علت مشکلات فیزیکی کودک نمی تواند کلمات را درست ادا کند. گاهی مشکلات دیگری وجود دارند به این معنی که سیستم ارتباطی درونی کودک نمی تواند به طور درست یک پیام را بین مغز و اعضای بدن که مسئول صحبت کردن هستند منتقل کند. اگر نگران تاخیراتی هستید که ممکن است در مهارت های گفتاری کودکتان یا فهم زبان وجود داشته باشند؛ این موارد را در نظر بگیرید که می توانند در تاخیرات به وجود آمده در گفتار و زبان نقشی اساسی ایفا کنند:

مشکلات فیزیکی:

شکاف کام یکی از مثال های برجسته مشکلات دهان است که می تواند روی گفتار تاثیر بگذارد. یکی دیگر از این مشکلات که می تواند روی تولید گفتار تاثیر بگذارد کوتاهی فرنولوم زبان است. فرنولوم زبان بافتی است که زبان را با قسمت پایین دهان متصل می کند. این مشکلات کودکان باید قبل از این که شروع به صحبت کنند توسط پزشک برطرف شوند. اما گاهی این مشکلات تا زمانی که به دندانپزشک مراجعه نکرده باشید یا نشانه هایی از تاخیر در گفتار را مشاهده نکرده باشید، مخفی می مانند.

مشکلات گفتاری_ حرکتی:

بسیاری از کودکانی که دچار تاخیر در رشد گفتار می شوند در قسمت هایی از مغز که مسئول تولید گفتار هستند به مشکل بر می خورند. گاهی این مشکلات به خاطر سابقه آپراکسی به وجود می آید. در این شرایط کودک برای کنترل ماهیچه ها و قسمت هایی از بدن که برای صحبت کردن استفاده می شوند به مشکل بر می خورد. گاهی لب ها، زبان و فک کاری که باید انجام بدهند را انجام نمی دهند و مشکلات تولید گفتار ایجاد می شود. این مشکلات می توانند به تنهایی وجود داشته باشند یا در کنار موارد دیگری بروز پیدا کنند.

تاخیرات کلی در رشد:

تاخیر در مهارت های گفتاری می تواند همزمان با تاخیر در سایر مهارت ها به وجود بیاید. درست است که کودکان با هم متفاوتند اما در صورت مشاهده هر گونه تاخیر در مهارت های کودک حتما با پزشک صحبت کنید. علاوه بر این ببینید که آیا مهارت های حرکتی، گفتاری یا شناختی کودک با سن او متناسب هستند یا نه. مشکلات گفتاری که مربوط به تاخیر در رشد گفتار هستند شامل کم صحبت کردن (یا اصلا صحبت نکردن)، متوجه حرف های دیگران نشدن، تکرار نکردن حرف های بقیه و صحبت بدون هیچ گونه احساسات و بیان خاص هستند.

تاخیر تکاملی کلامی

مشکلات شنوایی و بروز تاخیر تکاملی کلامی

یکی دیگر از دلایل تاخیر در رشد مهارت های گفتاری می تواند مشکلات شنوایی باشد. به همین خاطر گاهی وقتی متوجه تاخیر در رشد مهارت های گفتاری در کودک می شوید باید او را نزد متخصص گوش ببرید. کودکی که مشکلات شنوایی دارد ممکن است در فهم صحبت های دیگران و تولید گفتار به مشکل بر بخورد. مشکلات شنوایی مانع از تقلید کلمات توسط کودک و استفاده از زبان به صورت روان و درست می شوند.

عفونت گوش و بروز تاخیر تکاملی کلامی

متاسفانه خیلی رایج است که کودکان قبل از تولد ۳ سالگی شان بیش از یک بار دچار عفونت گوش شوند. البته این به این معنا نیست که کودکی که دچار عفونت گوش است حتما به مشکلات شنوایی و گفتاری دچار خواهد شد. اگر عفونت گوش به طور کامل با درمان برطرف شد هیچ مشکلی برای گفتار کودک به وجود نخواهد آمد. از طرف دیگر عفونت مزمن می تواند روی گفتار تاثیر بگذارد. این نوع از عفونت ها با التهاب و عفونت در گوش میانی کودک همراه هستند. این عفونت ها با درمان برطرف نمی شوند و بعد از مدت کوتاهی دوباره بر می گردند. اگر کودکتان دچار عفونت مزمن شد به متخصص گوش، حلق و بینی مراجعه کنید.

گفتار کودک با خود کودک رشد می کند. با گذر زمان دقت استفاده از کلمات و شفافیت گفتار در آن ها بالا می رود.

چه مقدار از حرف هایی که فرزندم می زند را باید بفهمم؟

  • در ۱۲ تا ۱۸ ماهگی، بزرگ ترها باید حداقل ۲۵ درصد از حرف های کودکان را بفهمند.
  • در ۱۸ تا ۳۰ ماهگی، بزرگ ترها باید حدود ۵۰ درصد از حرف های کودکان را بفهمند.
  • در ۳۰ ماهگی، بزرگسالان باید حدود ۷۵ درصد از حرف های کودکان را بفهمند.
  • در ۴ سالگی، بزرگ ترها باید ۱۰۰ درصد از حرف های کودکان را بفهمند.

کودکان در چه سنی کدام صداها را تولید می کنند؟

مطالعه ای که در سال ۲۰۱۸ انجام شد به طور عمقی رشد صداها در کودکانی از ۲۷ زبان را بررسی کرد. نتایج این مطالعه به این صورت بود:

  • ۲ تا ۳ سال: الف، پ، ب، م، د، ن، ه، ت، ک، گ،ی، ف
  • ۴ سال: ر، ش، س، و، چ،ج، ل
  • ۵ سال: ث، ژ، ز
  • ۶ سال: ق

 تاخیر تکاملی کلامی

آیا در رشد گفتاری کودک من تاخیر به وجود آمده؟

لزوما کودکتان در سنین زیر نباید دقیقا مثل الگوی تعریف شده رفتار کند بلکه این لیست راهنمایی برای بررسی گفتار در کودک است. گفتار درمان با بررسی زبان یا زبان هایی که کودک صحبت می کند، دقت آن ها در صحبت کردن و سایر موارد، چشم اندازی از رشد گفتاری کودک درست می کند.

رشد زبان در کودکان – تاخیر تکاملی کلامی

مشاهده رشد زبان در کودکان شگفت انگیز است. برای مثال کودکان در ۳ ماهگی مهارت نوبت گرفتن در صحبت کردن را یاد می گیرند. مثلا کودک صدایی تولید می کند، بزرگ تر جواب می دهد و منتظر می ماند، دوباره کودک پاسخ می دهد. تا حدود سن ۸ ماهگی کودکان برخی از کلمات را می فهمند. تا زمانی که ۱ ساله شوند ممکن است که ۵۰ کلمه را بفهمند. در قسمت زیر به مراحل رشد گفتار که ممکن است از ۱ تا ۷ سال اتفاق بیفتند اشاره می کنیم:

۱ سالگی تا ۱ سال و ۶ ماهگی:

فهمیدن:

  • کودک ۵۰ کلمه را می فهمد.
  • کودک دستورهای یک مرحله ای را دنبال می کند.

تولید کردن:

  • کودک می تواند ۵۰ الی ۱۰۰ کلمه بگوید.
  • کودک می تواند سخن های نامفهوم زیادی بگوید.

۱ سال و ۶ ماهگی تا ۲ سال:

فهمیدن:

  • کودک می تواند دستورهای دو مرحله ای را دنبال کند.
  • کودک شروع به پاسخ به برخی سوالات اساسی می کند.

تولید کردن:

  • کودک می تواند ۲۰۰ تا ۳۰۰ کلمه را بگوید.
  • کودک می تواند دو کلمه را کنار هم قرار دهد (مثل ماشینِ بابا).

 تاخیر تکاملی کلامی

۲ سالگی تا ۲ سال و ۶ ماهگی:

فهمیدن:

  • کودک می تواند سوالاتی مثل کی، چه کسی، چه چیزی و سوالاتی از این قبیل را بفهمد.

تولید کردن:

  • اولین مراحل رعایت قواعد دستوری در کودک مشاهده می شود.
  • کودک از جملات ۱ الی ۳ کلمه ای استفاده می کند.

۲ سال و ۶ ماهگی تا ۳ سالگی:

فهمیدن:

  • کودک حرف های اضافه ای (مثل “رو”، “زیر”، “در”) را می فهمد.
  • کودک دستورهای سه مرحله ای را دنبال می کند.

تولید کردن:

  • کودک می تواند داستان بگوید.
  • کودک می تواند از جملات ساده استفاده کند.

۳ سالگی تا ۳ سال و ۶ ماهگی:

فهمیدن:

  • فهمیدن کلمات مربوط به رنگ ها

تولید کردن:

  • کودک دامنه لغاتی حدود ۹۰۰ الی ۱۰۰۰ کلمه دارد.
  • جنبه های جدیدی از قواعد دستوری و استثناهای قواعد را تولید می کنند.
  • جملات را با هم ترکیب می کند تا منظورش را بگوید.

۳ سال و ۶ ماهگی تا ۴ سالگی:

فهمیدن:

  • کودک کلماتی که برای اندازه و شکل به کار می روند را متوجه می شود.

تولید کردن:

  • کودک از جملات پیچیده استفاده می کند.
  • کودک می تواند درباره اتفاقاتی که در گذشته افتاده اند صحبت کند، پیش بینی کند، خیال پردازی کند و نسبت به سایرین احساس همدردی نشان دهد.

 تاخیر تکاملی کلامی

۴ تا ۵ سالگی:

فهمیدن:

  • کودک مفاهیم مربوط به زمان مثل قبل و بعد را می فهمد.
  • کودک می تواند مقایسه کند (برای مثال “بزرگ تر” و “بزرگ ترین”)

تولید کردن:

  • سخت ترین قواعد دستوری را یاد می گیرد.
  • دامنه لغات کودک بین ۱۵۰۰ تا ۱۶۰۰ کلمه است.
  • کودک از ساختارهای پیچیده استفاده می کند (مثل کی تولدمه؟ من یک کیک بزرگ برای تولدم می خوام).
  • کودک می تواند داستان تعریف کند اما ممکن است که این داستان نقطه اوج یا نتیجه گیری نداشته باشد.

۵ تا ۷ سالگی:

  • کودک دامنه لغاتی حدود ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ کلمه دارد.
  • به زیبایی داستان تعریف می کند.
  • ۹۰ درصد از موارد از قواعد دستوری به درستی استفاده می کند.

چرا کودک من دچار تاخیر تکاملی کلامی شده است؟

اگر نگران رشد زبان کودکتان هستید در اسرع وقت به گفتار درمان مراجعه کنید. هر چه زودتر مشکلات کودکان را شناسایی کنید نتیجه بهتری خواهید گرفت.

 تاخیر تکاملی کلامی

چرا کودک به گفتار درمان نیاز دارد؟

دلایل زیادی برای این که کودک باید به گفتار درمان مراجعه کند وجود دارند. این دلایل می توانند شامل این موارد باشند:

تاخیر تکاملی کلامی / تاخیر در رشد مهارت های زبانی:

مشکلات زبان مثل تاخیر در شروع گفتار، مشکل در فهم و به یاد سپردن کلمات یا مشکل در استفاده از ترتیب درست کلمات. یک کودک ممکن است در بقیه مهارت ها رشد خوبی داشته باشد اما در رشد مهارت های گفتاری به مشکل بر بخورد. مشکلات زبان ممکن است توسط ترشحات چسبناک گوش اتفاق بیفتند که در آن مجرای گوش توسط مخاط مسدود می شود.

اختلالات گفتار/ تاخیر در رشد مهارت های گفتاری:

این اختلال شامل به مشکل برخوردن در تولید صداها است. ممکن است کودکان در تلفظ برخی از کلمات به مشکل بر بخورند مثلا به جای یک حرف از حرفی دیگری استفاده کنند.

اختلالات/ تاخیر در رشد مهارت های اجتماعی‌:

در این شرایط کودکان با جنبه اجتماعی ارتباط برقرار کردن به مشکل بر می خورند و نمی توانند یک مکالمه را ادامه دهند. اکثر کودکانی که اوتیسم دارند به این مشکل بر می خورند.

مشکلات ژنتیکی و بیماری:

که شامل مشکلاتی مثل شکاف کام، فلج مغزی و مشکلات شنوایی است.

 تاخیر تکاملی کلامی

کودکان چگونه برای درمان تاخیر تکاملی کلامی به گفتار درمان ارجاع داده می شوند؟

راه های زیادی برای ارجاع کودک به گفتار درمان وجود دارد. یکی از راه ها این است که والدین به طور مستقیم با تیم گفتار درمانی تماس بگیرند و درباره مراجعه به آن ها سوال بپرسند. علاوه بر این می توانید از پزشک عمومی بخواهید که آدرس گفتار درمان را در اختیار شما قرار دهد. البته ممکن است که کودک از راه های دیگری مثل مدرسه به گفتار درمان ارجاع داده شود. اگر مدرسه قصد انجام چنین کاری را داشت قبل از هر چیزی باید با والدین کودک مشورت کند.

در مراجعه اول درمان تاخیر تکاملی کلامی چه اتفاقی می افتد؟

این که به گفتار درمان مراجعه کنید لزوما به این معنا نیست که کودکتان مشکل حادی دارد و به درمان خاصی نیاز است. یکی از عناصر اصلی در مراجعه اولیه این است که سابقه کودک مثل زندگی او، بارداری مادرش تا زمان حال در اختیار گفتار درمان قرار بگیرند. ممکن است خیلی ها از این کار خوششان نیاید اما برای فهمیدن علت مشکل ضروری است. در قدم بعد، تراپیست کودک را معاینه می کند، نحوه استفاده از زبان و صحبت کردن او، ارتباط برقرار کردن و رفتارش را بررسی می کند. علاوه بر این استانداردها را بررسی می کنند تا ببینند رفتار کودک مطابق با سن او هست یا نه. اگر کودک بالای ۳ سال باشد، گفتار درمان از او تست می گیرد. مثلا از او می خواهد که به تصویر سگ اشاره کند، سپس نحوه پاسخ دادن او را بررسی می کند. بعد از این گفتار درمان به شما خواهد گفت که باید چه کار کنید. برای مثال برخی از کودکان به درمان خاصی نیاز ندارند و برای رفع مشکلشان باید در خانه یک سری تمرین انجام دهند. سایر کودکان ممکن است که به جلسات درمانی بیشتری نیاز داشته باشند. ممکن است که کودک را نزد متخصص گوش یا اوتیسم بفرستند.

اگر کودک به درمان تاخیر تکاملی کلامی نیاز داشت چه؟

این که در طول جلسات گفتار درمانی چه پیش بیاید به میزان و نوع مشکل کودک بستگی دارد. گفتار درمان می تواند در مدرسه، کلینیک، بیمارستان یا حتی خانه کودکان را معاینه کند. این جلسات ممکن است تکی یا برای گروه کوچکی از کودکان برگزار شوند. به علاوه این جلسات می توانند هفتگی یا در فاصله های زمانی معین برگزار شوند. گفتار درمان با درگیر کردن کودکان در پروسه یادگیری این کار را برای آن ها آسان و جذاب می کند. برخی از استراتژی هایی که کودکتان ممکن است با آن ها روبرو شود شامل این موارد هستند:

فعالیت های زبانی:

بازی کردن، صحبت کردن، استفاده از تصاویر، کتاب ها، اسباب بازی یا سایر وسایل برای تحریک رشد مهارت های زبانی. گفتار درمان شکل درست کلمات را برای کودکان فراهم می کند.

فعالیت های گفتاری:

تمرین برخی از صداهای خاص. متخصص به کودک یاد می دهد که برای تولید صدا چگونه دهان خود را حرکت دهد. ممکن است که گفتار درمان ابتدا صدا را ادا کند و سپس از کودکان بخواهد که همان کار را تکرار کنند.

فعالیت های دهانی:

تمرین زبان، لب ها و فک به قوی کردن ماهیچه های صورت کمک می کند. تمام این تمرین ها باید برای کودکان جذاب باشند چون هدف این است که آن ها را مشتاق و درگیر نگه داریم.

 تاخیر تکاملی کلامی

تمرین در خانه تا چه حد در درمان تاخیر تکاملی کلامی اهمیت دارد؟

گفتار درمان ممکن است که فعالیت هایی را در نظر بگیرد که بین جلسات گفتار درمانی آن ها را در خانه با کودک تمرین کنید. حتما برای انجام این تمرین ها زمانی را اختصاص دهید. این تمرین ها به اندازه خود جلسات گفتار درمانی اهمیت دارند.

تعداد جلسات مورد نیاز برای درمان تاخیر تکاملی کلامی با گفتار درمانی

گفتار درمان باید اهداف واقعی در نظر بگیرد. اگر کودک ۶ تا ۱۲ ماه بعد پیشرفت داشته باشد، دوباره از آن ها آزمون می گیرند تا ببینند که آیا به اندازه کافی پیشرفت کرده اند یا خیر. گاهی کودک به اندازه کافی پیشرفت می کند ولی بعد از اتمام جلسات دوباره سرعت پیشرفت در او کند می شود، در چنین شرایطی اصلا نگران نباشید و در صورت نیاز مجددا او را نزد متخصص ببرید.


این روزها واژه های عجیبی در فضای مجازی به گوش میرسد ،اگر شما هم در شکبه اهای اجتماعی مثل اینستاگرام فعالیت داشته باشید ، واژه اینفلوئنسر را قطعا شنیده اید ، اما بیایین در مورد اینفلوئنسر ها حرف بزنیم .

محسن ایزی و یا محمد امین کریم پور به ازای هر پست در اینستاگرام ۱۵ تا ۳۰ میلیون دریافت میکنند ، فقط همین دو نفر نیستند ، اینستاگرام پر شده از اینفلئنسر و واینر های حرفه ای که روزانه دارند به درامد های بالاتر و بیشتری می رسند.

 

اما اینفلوئنسر به چه کسی میکویند ؟

به طور کلی کاربران پرطرفدار و فعال در اینستاگرام به دو دسته تقسیم می‌شوند:

  1. سلبریتی‌ها: افراد مشهوری که شهرتشان به حضور در اینستاگرام مرتبط نیست و به دلایل دیگری مثل بازیگری ، خوانندگی ، ورزشکاری و یا مواردی از این دست به شهرت و محبوبیت رسیده‌اند.
  2. اینفلوئنسرها: این دسته شامل افرادی می‌شود که شهرتشان را مدیون اینستاگرام هستند؛ به خاطر نوع فعالیت و تولید محتوا در اینستاگرام به شهرت رسیده اند.

 

اما چرا اینستاگرام محل مناسبی برای کسب و کار ها به شمار می آید ؟

اینستاگرام یک پلتفرم قدرتمندی هست که ارزش بسیار بالایی برای برند های مختلف بازار می باشد و امروزه این شبکه اجتماعی بیش از یک میلیارد و دویست کاربر فعال ماهیانه دارد
و این نشان می دهد که بازار تبلیغات اینستاگرام بسیار قوی و پر درآمد هست ، هم برای برند ها و هم برای انفلئونسر ها ، بیشتر خرید های اینترنتی به وسیله اینستاگرام و از طریق انفلوئنسر ها به مشتری ها نشان داده می شود و خرید های کلانی صورت می گیرد.

محبوبیت روز افزون اینفلوئنسر ها باعث شده ، که هر شخصی تلاش کند تا به این جایگاه برسد ، و قطعا هم شما یکی از این افراط هستید که قصد دارد تا به یک اینفلوئنسر حرفه ای تبدیل شود و بازار کار خود را در اینستاگرام آغاز کند. پس با مجله اینترنتی موزیک دان همراه باشید تا به شما کمک کنیم.

 

۱٫ هدف خود را انتخاب کنید

برای تبدیل شدن به یک اینفلوئنسر موفق در اینستاگرام باید هدف خود را انتخاب کنید که قراره امروز و یا در آینده چه کاری را انجام دهید ؟ و یا اینکه چه تخصص و کاری را میتوانید خوب انجام دهید ! و شدیدا به این کار علاقه مند باشید.

برای مثال ، فیتس کار های زیادی هستند که دارند در اینستاگرام فعالیت میکنند ، پست میزارن ، عکس های شخصیشون رو به اشتراک میزاند و یا آموزش میدهند ، که قطعا این کار هم اندام ، تجربه و تخصص زیادی میخواهد ، حالا در نظر بگیرید شما اینکارهارو باید انجام دهید ، آیا میتوانید ؟ و آیا تخصص این کار را دارید ؟ پس باید یه تصمیم مهم برای نوع موضوع کاری و شخصیت مجازیتون در نظر بگیرید.

بنابراین یک هدف و موضوع را انخاب کنید که علاقه و تخصص زیادی داشته باشید بهش ، شاید شما یک آشپز خوبی باشید ، یا یک ورزشکار و شاید شما اهل غذا باشید و حتی اهل مد و پوشاک و استایل ، پس پست های اینستاگرامی شما باید شخصیت و روزمرگی های شما را نشان دهد ، نه به صورت تصادفی و یا فیک در اینستاگرام فعالیت کنید که آینده ای ندارید.

و همچنین شما میتوانید چندین کار را در صفحتون انجام بدهید ، مثلا اهل مسافرت باشید و از سفر های خود با مخاطبانتون حرف بزنید و عکس هایی که میگیرین را به اشتراک بگذارید ، اهل چیدمان هم باشید و همیشه از دکراسیون و طرح هایی که در خانه ایجاد میکنید عکس بگیرید ، و یا از سبک زندگی کردن، طرز لباس پوشیدنتون هم میتوانید استفاده کنید. نمونه ای که در پیج زیر میبینید یکی از انفلوتنسر های ایرانی دختر هستند که بسیار در این زمینه موفق هستند :

 

اینفلوئنسر موفق ایرانی ساناز رستم پور

 

اینفلوئنسر موفق ایرانی ساناز رستم پور
اینفلوئنسر موفق ایرانی ساناز رستم پور

 

۲٫ انتخاب بیو مناسب برای پیج

دومین کاری که باید بعد از انتخاب صفحه و هدفتون انجام بدین ، زیبا سازی و تنظیم صفحه اینستاگرامتون هست ، باید دقیقا مخاطب شما بفهمد که شما چه کسی هستید و چه کاری انجام میدهید تا بتواند با شما ارتباط بگیرد و صفحتون رو دنبال کند. باید به زبان ساده در بیو اینستاگرام خود صحبت کنید تا ذهن کاربر درگیر شما شود.

یک آیدی مناسب انتخاب کنید، ترجیها اسم خودتون یا اسم مستعارتون باشه ! و توی بیو پیجتون از خودتون بگین و یا کارایی که قراره در پیجتون انجام بدین. در بخش ویرایش نمایه > و در کادر Name بهترین کلمه کلیدی را قرار بدین ، دقیقا اون کلمه یا جمله ای که مخاطب در بخش جستجو اینستاگرام قراره تایپ کنه ، مثل خرید ماشین ، ایرانگردی و یا اسم شخصی طرف ، مثل ساناز رستم پور ، با این کار شما در معرض سرچ مخاطب در لیست مخاطبا و پیج ها قرار میگیرید.

در اینجا پیج مهیار حسن را مشاهده مکینید که در بخش name : اسم و فامیلی شخصی خودش را نوشته است که بسیار مناست هست ، و در بخش بیو پیج توضیحاتی راجب به محتوای پیج نوشته شده و از جمله هایی مثل نه به ترویج خشونت و مردم را بخندانیم استفاده کرده است ، و در بخش سایت هم ادرس تلگرام را وارد کرده که برای جذب ممبر تلگرام خیلی خوب است .

مهیار حسن یکی از اینفلوئنسر های موفق ایرانی هست با بیش از یک میلیون فالوور و منبع درامد بسیار بالا ، اگر استوری های پیج مهیار رو مشاهده کنید هر روز ۳ تا ۵ استوری تبلیغاتی رو مشاهده میکنید که بابت انتشار این ویدیو ها مبالغ سنگینی دریافت میکند ، وه منبع درامد اصلی پیج مهیار پست های تبلیغاتی و اسپانسری هست که در ویدیو های یک دقیقه ای و چند دقیقه ای استفاده میکند.

 

 

چگونه اینفلوئنسر شویم


در مورد لاپاراسکوپی سنگ حالب چه می دانید؟ سنگ حالب چگونه ایجاد می شود و چه عوارضی برای بدن دارد؟ آیا درمان های طبیعی و خانگی سنگ حالب را می شناسید. سنگ حالب ، سنگ های کلیوی هستند که در یکی از دو مجرای ادرار منتهی از کلیه به مثانه گیر کرده اند. بسیاری از سنگ های کلیه ریز و کوچک  هستند. برخی دیگر آنقدر کوچک هستند که با چشم غیر مسلح دیده نمی شوند و  از طریق ادرار دفع می شوند و مشکلی را ایجاد نمی کنند. سنگ های بزرگتر که در مجاری ادراری گیر می کنند، می توانند باعث بروز درد های شدیدی شوند. در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به بررسی سنگ حالب و راه های درمان آن می پردازیم.

سنگ حالب چیست؟

سنگ حالب ، سنگ های کلیه هستند که در یک یا هر دو مجرای ادرار گیرکرده اند (لوله هایی که ادرار را از کلیه ‌ها به مثانه حمل می‌کنند).اگر این سنگ به اندازه کافی بزرگ باشد ، می تواند باعث انسداد جریان ادرار از کلیه به مثانه شود. این انسداد می تواند باعث بروز درد شدیدی شود. سنگ کلیه از غلظت بیش از حد مواد معدنی و نمک موجود در ادرار تشکیل می شود. این مواد معدنی کریستال هایی را تشکیل می دهند که به سنگ تبدیل می شوند. بیشتر سنگ های کلیه مبتنی بر پایه کلسیم هستند.

بروز سنگ حالب ، تا چه اندازه رایج است؟

هر ساله در ایالات متحده آمریکا ، حدود ۱  نفر از هر ۱۰۰۰ فرد  بزرگسال به دلیل داشتن سنگ های مجاری ادراری در بیمارستان بستری می شوند. این سنگ ها بیشتر در بین بزرگسالان میانسال رایج هستند. در طول زندگی، شما به میزان ۱ به ۸، شانس تشکیل سنگ را دارید.

علائم و نشانه های سنگ حالب چیست؟

اولین نشانه بروز سنگ در مجرای ادرار معمولا درد شدیدی است که در پشت و یا در دو طرف شکم و یا پهلوها احساس می شود. درد می‌تواند به کشاله ران، لایه های داخلی و خارجی واژن در زنان و یا به کیسه های بیضه در مردان، کشیده شود. ادرار کردن می تواند همراه با احساس سوزش باشد و یا ممکن است در ادرار، خون دیده شود. اگر سیستم ادراری نتواند این انسداد را از بین برد، درد شدیدتر و ثابت تر خواهد شد . علاوه بر بروز درد شدید ، علائم دیگری نیز ممکن است دیده شوند که شامل موارد زیر می باشند:

  • عرق زیاد
  • حالت تهوع
  • استفراغ
  • ضعف عمومی
  • تکرر ادرار
  • لرز ، تب و یا ادرار کدر یا بدبو  به دلیل وجود عفونت
  • وجود درد در هنگام ادرار

سنگ حالب

علل و عوامل خطر

با تجمع  نمک های معدنی طبیعی در ادرار و انباشته شدن آنها در مجرای ادرار ، سنگ ها تشکیل می شوند.

انواع مختلف سنگ های ادراری، به دلایل مختلفی بروز می کنند از جمله:

سنگ های کلسیم

شایع ترین شکل سنگ ها، سنگ های کلسیمی هستند و زمانی رخ می دهند که مقدار زیادی کلسیم و یا اگزالات در خون وجود داشته باشد. مصرف برخی از داروها یا مصرف بیش از اندازه ویتامین D می تواند غلظت کلسیم را افزایش دهد. عامل ژنتیک یا رژیم  غذایی با غذاهای غنی از اگزالات ، مانند اسفناج ، می تواند سطح اگزالات را افزایش دهد.

سنگ های اسید اوریک

اسید اوریک بیش از حد ، یک فرآورده جانبی متابولیسم پروتئینی است که می تواند باعث ایجاد سنگ های کریستالی شود.

سنگ های استروویتی

سنگ های استروویتی به وسیله باکتری هایی ایجاد می شوند که عفونت های دستگاه ادراری را بیشتر در زنان ایجاد می کند.

سنگ های سیستین

این سنگ های نادر در افراد دارای وضعیت ارثی رخ می دهد که باعث دفع حجم و مقدار زیادی از اسیدهای آمینه خاص می شود.

با برآوردهای انجام شده، مشخص شده است که ۱ نفر در ۱۰ نفر، یکبار در طول زندگی خود دچار انواع سنگ های ادراری می شود.

عوامل خطر شامل موارد زیر هستند:

جنسیت (سنگ حالب معمولا در مردان رخ می دهد)

سن (بیشتر سنگ ها در مردان و بین ۴۰ تا ۶۰ سالگی رخ می دهد)

شیوه زندگی: (عواملی مانند استراحت، رژیم غذایی با پروتئین حیوانی و همچنین مصرف نکردن آب کافی).

سابقه خانوادگی ابتلا به سنگ

عفونت های مزمن دستگاه ادراری

سنگ حالب

تشخیص سنگ حالب

گام نخست در ارزیابی پزشکی ، معاینه فیزیکی است که  برای تعیین و تشخیص منبع دقیق هرگونه درد و ناراحتی انجام می گیرد. سایر بیماری هایی که علائمی شبیه به بیماری های سنگ حالب را ایجاد می کنند هم باید مورد توجه قرار بگیرند و از بین بروند.

پزشک همچنین ممکن است یک یا چند آزمایش زیر را هم انجام دهد:

  • آزمایش ادرار
  • اشعه ایکس
  • تصویربرداری کامپیوتری سه بعدی بدون ماده حاجب
  • پیلوگراف داخل وریدی (یک رنگ پزشکی، درون جریان خون تزریق می شود تا کنتراست بصری بر روی اشعه ایکس ایجاد گردد و به پزشک اجازه می دهد تا سنگ را به وضوح ببیند و میزان انسداد آن را ارزیابی کند)
  • در بسیاری از موارد ، نهایتا سنگ های کوچک مجرای ادرار، به خودی خود و بدون هیچ آسیبی از بدن خارج می شوند. برای بیماران اغلب داروهای ضد درد تجویز می شود و به آنها گفته می شود که در طول این مدت به طور روزانه ۱۲ تا ۱۶ لیوان مایعات را بنوشند. در صورت امكان، با گرفتن يك سنگ دفع شده، می توان بر روی ترکیب شیمیایی آن، تجزيه و تحليل انجام گیرد.
  • اگر سنگ دفع نشود و یا یک تهدید و خطر فوری برای وضعیت سلامتی بیمار ایجاد کند، می توان از روش های جراحی حداقل تهاجمی یا عمل جراحی برای خارج کردن سنگ استفاده کرد . این روش های جراحی عبارتند از:
  • روش لیتوتریپسی (امواج صوتی خارج از بدن که باعث سایش و نرم شدن سنگ در داخل بدن می شود)
  • روش تونوسکوپ( به جراح این اجازه را می دهد که سنگ ها را از طریق ادرار مشاهده و خارج کند. پس از تعیین مکان سنگ ها ، جراح می تواند آنها را با یک موچین ریز جمع کرده و خارج کند و یا با استفاده از امواج صوتی یا لیزر، سنگ را خرد و متلاشی کند)
  • عمل جراحی

سنگ حالب

درمان سنگ حالب

عوامل زیادی را باید در تعیین درمان بهینه بیماران مبتلا به سنگ کلیه یا سنگ حالب در نظر گرفت. این عوامل ممکن است به چهار دسته گسترده طبقه‌ بندی شوند : عوامل سنگی ( مکان ، اندازه ، ترکیب ، میزان تکرار و طول مدت زمان انسداد )، عوامل بالینی (شدت علائم، انتظارات بیمار،عفونت، چاقی، انعقاد خون، فشار خون بالا و داشتن یک کلیه ).عوامل آناتومیک ( کلیه نعل اسبی، انسداد اتصال مجرای ادراری و اکتوپیای کلیه) و عوامل فنی(تجهیزات موجود ، تخصص و مهارت و هزینه)

هنگامی که مداخله نشان داده می‌شود، عواملی که در بالا گفته شد، باید در نظر گرفته شوند تا بتوان درمانی را انتخاب کرد که دارای بیشترین مقدار خارج کردن سنگ به همراه کمترین شیوع بیماری در بیمار باشد. در بسیاری از موارد، بیش از یک روش درمانی، مناسب خواهد بود و تصمیم نهایی درمان براساس اولویت های بیماران نسبت به روش های جراحی تهاجمی و عوارض عمل و احتمال رسیدن به یک وضعیت عاری از سنگ خواهد بود. دسترسی به تجهیزات ضروری و تخصص فنی نیز می‌تواند نقش کلیدی و مهمی در گزینه‌ های درمانی ارائه ‌شده به بیماران داشته باشد.

درمان ‌هایی که نیازی به استفاده از روش های جراحی نداشته باشند، همیشه ارجحیت دارند. اگر سنگ ‌ها به اندازه کافی کوچک باشند ، یک رژیم روزانه که شامل نوشیدن دو یا سه لیتر آب می باشد ، می‌تواند باعث این شود که سنگ به طور طبیعی از بدن خارج شود . تجویز دارو های ضد درد نیز  ممکن است توصیه شود ، همچنین داروهای پیگیری به منظور کنترل مقدار اسید یا قلیای ادرار ( عناصر کلیدی در کریستالی شدن سنگ ها) یا کاهش کلسیم آزاد شده در ادرار به وسیله کلیه‌ ها و کمک به حفظ و نگهداری کلسیم در استخوان ها نیز ممکن است تجویز شود.

در هنگام درمان سنگ‌های آلوده ، مهم است که پس از دفع ادرار، عاری را از وجود هرگونه باکتری باشد تا از عفونت بیشتر جلوگیری به عمل آید. تجویز آنتی بیوتیک ها و تجزیه شیمیایی ادرار ممکن است توصیه شود.

اگر سنگ ‌ها موجب بروز درد ، مسدود کردن جریان ادرار ، ایجاد یا پیشرفت عفونت شوند، جراحی معمولا لازم است. گزینه های جدید غیر جراحی و آندوسکوپی نیز در دسترس هستند.

سنگ شکنی برون اندامی با شاک ویو (ESWL)

به دلیل توانایی انجام دادن این روش به صورت سرپایی و مدت زمان کوتاه ریکاوری آن ، در صورت لزوم ، روش سنگ شکنی برون اندامی(ESWL)، معمولا تجویز می شود. سنگ شکنی برون اندامی(ESWL)  انواع مختلفی دارد که در برخی از آنها از اشعه X و در بعضی دیگر از سونوگرافی استفاده می شود. تمام این درمان ها، سنگ ها را با استفاده از این امواج صوتی و از طریق پوست و بافت ها، خرد می کنند. باقیمانده سنگ ها به طور طبیعی از بدن خارج می شوند. در صورت لزوم ، یک استنت را در داخل مثانه به سمت حالب قرار می دهند تا به بتواند به جریان ادرار کمک کند. این روش درمانی تحت بیهوشی انجام می شود.

نفرولیتیتومی از روی پوست

نفرولیتوتومی زیر پوستی در درجه اول برای از بین بردن سنگ یا سنگ های بزرگ است که به روش سنگ شکنی برون اندامی (ESWL) واکنش نشان نمی دهند. در نفرولیتیتوتومی زیر پوستی ، یک برش کوچک، به طور مستقیم در کلیه ایجاد می شود و با استفاده از دستگاهی  به نام نفروسکوپ، محل سنگ تشخیص داده شده و خارج می شود.سنگ های بزرگتر با روش سونوگرافی یا دستگاه الکترو هیدرولیک شکسته می شوند. این روش نیاز به چند روز بستری شدن در بیمارستان دارد.

خارج کردن سنگ با روش یورتروسکوپی

این روش فقط برای خارج کردن سنگ هایی که در حالب میانی و تحتانی قرار گرفته اند، استفاده می شود. خارج کردن سنگ با روش یورتروسکوپی، نیازی به برش و شکاف ندارد. در عوض، یک یورتروسکوپ فیبروپتیک از طریق مثانه به داخل حالب وارد می شود تا سنگ را پیدا کند که توسط دستگاهی شبیه قفس خارج می شود و یا با شاک ویو خرد می شود. از یک استنت ممکن است برای کمک به جریان ادرار استفاده شود.

سنگ حالب

لاپاروسکوپی سنگ حالب

استفاده از عمل جراحی لاپاروسکوپی سنگ حالب به دلیل پیشرفت ‌های تکنولوژیکی افزایش یافته است. از مزایای عمل جراحی لاپاروسکوپی سنگ حالب می توان به  ، درد کمتر، خونریزی کمتر، دوره کوتاه بستری شدن در بیمارستان و نتایج بهتر از جهت زیبایی در مقایسه با جراحی باز اشاره کرد. عمل جراحی اورولوژی لاپاروسکوپی سنگ حالب را می‌توان با روش های ترنسپریشنال(transperitoneal) یا رتروپریشنال (retroperitoneal) انجام داد . اگرچه فضای کاری کاملا باز و چندین علامت اختصاصی از مزایای استفاده از روش ترنسپریشنال می باشد، اما عیب و اشکال این روش، خطر آسیب رسیدن به احشاء داخل شکم می باشد.

در روش رتروپریشنال ، هیچ گونه خطر آسیب دیدگی احشاء داخل شکم  وجود ندارد و انجام آن برای  بیمارانی که تحت عمل جراحی باز شکم قرار گرفته‌اند آسان است ، اما سطح محدود و باریک ، از معایب اصلی این روش هستند.  روش های لاپاروسکوپی سنگ حالب به تجربه و انتخاب جراح بستگی دارد. روش ترنسپریشنال  در تمام بیماران انجام می شود و در یک بیمار زمان انجام عمل جراحی، به خاطر چسبندگی شکم ناشی از عمل جراحی باز که قبلا انجام گرفته است، بیش از حد طولانی است ( ۲۱۰ دقیقه )

استفاده از روش لاپاراسکوپی سنگ حالب در جهان افزایش ‌یافته است . عمل جراحی سنگ با لاپاروسکوپی سنگ حالب یک روش جایگزین در مواقعی است که دیگر روش های درمانی سنگ حالب ، ناموفق عمل کرده اند.

لاپاروسکوپی سنگ حالب چیست؟

لاپاروسکوپی سنگ حالب یک روش تشخیصی است. جراح از یک ابزار چراغ دار و دوربین دار، برای مشاهده دقیق و واضح آسیب دیدگی اعضای داخلی بدن و بیماری استفاده می کند. در طی لاپاراسکوپی ، ارائه دهنده خدمات بهداشتی از طریق ایجاد یک برش کوچک در شکم ، لاپاروسکوپ را به درون شکم وارد می کند. آنها سپس از یک سوند استفاده می کنند تا امکان تصویربرداری واضح تر از اعضای داخل بدن در شکم و لگن فراهم شود.

گاهی اوقات جراح ممکن است از یک ابزار جراحی اضافی، برای پشتیبانی استفاده کند و آن را از طریق محل برش، وارد بدن کند. فردی که تحت عمل لاپاروسکوپی سنگ حالب قرار می‌گیرد ، اغلب باید انتظار روبرویی با چهار برش کوچک را داشته باشد.یک پزشک متخصص که جراحی لاپاروسکوپی سنگ حالب را انجام می‌دهد، ممکن است از یک بازوی رحمی استفاده کند و آن را به داخل واژن، دهانه رحم و رحم وارد کند تا بتواند از طریق حرکت لگن، آناتومی متفاوت لگن را مشاهده کند.

پس از تمام شدن این عمل، جراح قسمت بیشتری از دی اکسید کربن را از داخل شکم خارج می کند ، تمام ابزارها را خارج می کند ، برش ها را بخیه می زند و ناحیه تحت عمل را با باند های کوچکی می پوشاند. به دنبال این روش ، فرد ممکن است به دلیل بیهوشی، احساس خستگی یا حالت تهوع داشته باشد.

اکثر افراد در همان روزی که عمل جراحی را انجام داده اند، از بیمارستان مرخص می‌شوند ، اگرچه ممکن است برای برخی افراد، به منظور داشتن بهبودی کامل، بستری شدن در بیمارستان ضروری باشد، مانند انجام هیسترکتومی لاپاروسکوپی سنگ حالب که شامل برداشتن رحم می باشد.

سنگ حالب

هدف از لاپاروسکوپی سنگ حالب

لاپاروسکوپی سنگ حالب می‌تواند به دلایل زیادی انجام شود از جمله شرایط سلامتی و تشخیصی که شامل بستن لوله های رحمی، روش‌های تشخیصی و درمان برخی از شرایط خاص می شود.

دلایل رایج برای انجام عمل لاپاروسکوپی سنگ حالب عبارتند از:

  • تشخیص و درمان اندومتریوز ، درد مزمن لگن ، بیماری عفونی و التهابی لگن و دلایل بروز ناباروری
  • خارج کردن فیبروم ها ، رحم ، کیست های تخمدانی ، غدد لنفاوی یا حاملگی خارج از رحم
  • درمان طیف گسترده ای از اختلالات از جمله بی اختیاری ادرار ، پائین افتادگی لگن و انواع خاصی از سرطان
  • ارزیابی بروز برخی از سرطان های خاص مانند سرطان تخمدان ، سرطان رحم و سرطان دهانه رحم

فواید لاپاروسکوپی سنگ حالب

مانند هر عمل جراحی دیگر ، لاپاروسکوپی سنگ حالب نیز دارای فواید و خطراتی است. فواید این روش در مقایسه با جراحی باز بسیار واضح و معلوم است.

فواید لاپاروسکوپی سنگ حالب عبارتست از:

  • نسبت به روش جراحی باز، دارای درد کمتری است.
  • بهبودی سریعتر اتفاق می افتد.
  • برش های ایجاد شده کوچکتر هستند.
  • خطر بروز عفونت کمتر است.

 عوامل خطر لاپاروسکوپی سنگ حالب

خطرات روش لاپاروسکوپی سنگ حالب عبارتست از:

  • خونریزی و احتمال نیاز به تزریق خون
  • عفونت
  • فتق
  • خطر بروز آسیب در تشکیلات داخلی بدن مانند عروق خونی ، معده ، روده ، مثانه یا مجاری ادرار
  • عوارض جانبی بیهوشی
  • التهاب یا عفونت شکم
  • لخته شدن خون

سنگ حالب

بهبودی لاپاروسکوپی سنگ حالب

مجموعه ای از علائم که ممکن است چند روز پس از انجام لاپاروسکوپی سنگ حالب اتفاق بیفتند، عبارتند از:

  • خستگی
  • گلو درد که ناشی از گذاشتن لوله تنفسی در گلو در حین انجام عمل است.
  • احساس ناراحتی در محل برش
  • باد و نفخ شکم
  • بروز درد در ناحیه شانه یا پشت به دلیل باقی ماندن دی اکسید کربن در شکم که می تواند باعث تحریک دیافراگم شود.
  • هرگونه درد در ناحیه شانه یا پشت باید در طی چند روز برطرف شود. در صورت داشتن هر یک از موارد زیر به پزشک مراجعه نمائید:
  • بدتر شدن درد یا داشتن درد شدید
  • حالت تهوع یا استفراغ
  • خونریزی زیاد از واژن
  • خونریزی زیاد در دوره قاعدگی یا لخته شدن خون در دوران قاعدگی
  • غش کردن
  • علائم و نشانه های عفونت مانند تب ، لرز یا قرمزی ، تورم و ترشحات در محل برش
  • ناتوانی در تخلیه مثانه
  • تنگی نفس

این علائم نشان دهنده عوارض ناشی از انجام این روش هستند که ممکن است به درمان های بیشتر نیاز باشد.

افراد معمولا می‌توانند فعالیت های معمولی و عادی خود را طی مدت ۱ یا ۲ روز پس از عمل جراحی، انجام دهند. با این حال، در باره محدودیت ‌ها و دستورالعمل ‌های خاصی که هر ارائه کننده خدمات بهداشتی که لاپاروسکوپی سنگ حالب را انجام می دهد، بحث و تبادل نظر کنید .

این محدودیت ها می‌تواند شامل اجتناب از انجام ورزش های سنگین و یا بلند کردن اجسام به مدت چند هفته باشد .

نکاتی درباره قبل و بعد از عمل لاپاروسکوپی سنگ حالب

جراحی لاپاروسکوپی سنگ حالب برای هر کسی متفاوت است. هر یک از ما براساس انتظارات ، وسعت جراحی، مدت زمان عمل جراحی، پزشک جراح، امکانات درمانی ، پرسنل پرستاری ، نحوه واکنش به درد و سایر عوامل دیگر ، با تجربه های متفاوتی روبرو خواهیم شد.

علاوه بر این، نوع بهبودی و التیام در هر فردی با فرد دیگرمتفاوت است. آن چیزی که به یک فرد کمک میکند تا بهبود پیدا کند، ممکن است برای شخص دیگری درست نباشد.متخصصان پزشکی ممکن است به ما بگویند که تنها چند روز بعد از عمل لاپاروسکوپی سنگ حالب ، بهبود پیدا می کنید. با این حال بیشتر ما متوجه این نکته شده‌ایم که بهبودی واقعی، بیشتر از چند هفته به طول می انجامد.

از آنجایی که منابع کمی درباره نظر و دیدگاه بیمار در مورد لاپاروسکوپی سنگ حالب وجود دارد، اطلاعات زیر برای دادن ایده بهتر به زنان درباره اینکه ممکن است قبل و بعد از لاپاراسکوپی، درگیر چه مسائلی شوند، گردآوری شده است.

سنگ حالب

مروری بر روش لاپاروسکوپی سنگ حالب

لاپاروسکوپی سنگ حالب معمولا تحت بیهوشی عمومی انجام می گیرد. به طور کلی ، یک برش کوچک در نزدیک ناف ایجاد می شود و شکم با گاز CO2  پر می شود. این عمل باعث می شود که شکم از سایر اندام های داخلی، به طح بالاتری برسد و به جراح این امکان را می دهد که دید بهتی داشته باشد. سپس لاپاروسکوپ روشن شده به درون شکم وارد می شود. دو برش کوچک دیگر ممکن است در شکم ایجاد شود ه در این صورت می توان از وسایل و ابزارهای جراحی اضافی از قبیل یک پروب جراحی  برای حرکت در بین اندام ها در حین عمل استفاده کرد. همچنین بیشتر جراحان از یک دوربین ویدئویی برای بزرگنمایی به لاپاروسکوپ می چسبانند و به کل تیم جراحی این اجازه را می دهند تا شاهد انجام این روش باشند.

در طی انجام عمل لاپاراسکوپی، پزشک با معاینه اندام های لگن، زخم ها و آسیب های واضح و غیر معمولی آندومتریوز و همچنین آندومتریوما (کیست پر از اندومتریوز) ، چسبندگی و جای زخم را مورد بررسی قرار می دهد. بسته به سابقه و علائم بیماری شما ، پزشک ممکن است به دنبال تومورهای فیبروئیدی یا سایر ناهنجاری ها باشد. دیگر روش ها مانند هیستروسکوپی (معاینه داخل رحم) نیز ممکن است انجام شود.

تشخیص و درمان آندومتریوز ممکن است در طی انجام همین عمل صورت بگیرد.پزشک شما ممکن است این زخم ها را خارج کند و به عنوان آزمایش میکروسکوپی بافت زنده، به آزمایشگاه بفرستد. این کار وجود یا عدم وجود آندومتریوز را به اثبات می رساند.

مدت زمان بستری

لاپاروسکوپی سنگ حالب معمولا به صورت سرپایی انجام می شود ، اگرچه که در صورت پیچیده بودن یا طولانی بودن عمل جراحی نیاز به یک شب بستری شدن در بیمارستان ممکن است لازم باشد. اگر برداشتن روده یا برداشتن یک قسمت جزئی از روده انجام شود ، ممکن است لازم باشد که چند روزی را در بیمارستان بستری شوید. این فکر خوبی است که از نظر ذهنی، برای بستری شدن حداقل یک شب در بیمارستان آمادگی داشته باشید.

ترس

تقریبا همه از عمل جراحی می ترسند. ممکن است در مورد خطرات ، بیهوشی ، درد و یا آنچه که جراح ممکن است پیدا کند یا نکند، نگرانی داشته باشیم. ترس به شما کمک می کند تا آنچه را که باعث ترس شما می شود مشخص کنید و سپس در جهت به حداقل رساندن آن ترس تلاش نمائید. به عنوان مثال ، اگر از بیهوشی می ترسید، قبل از عمل درباره ترس خود  با پزشک و متخصص بیهوشی صحبت کنید. اگر از درد می ترسید ، دقیقا از پزشک خود بپرسید که درد شما چگونه کنترل خواهد شد. بسیاری از خانم ها دریافتند که گوش دادن به نوارهای صوتی آرامش بخش در قبل ، حین و بعد از عمل جراحی، به از بین بردن ترس کمک می کند.

چه چیزهایی را باید به بیمارستان ببرید؟

لباس ‌های گشاد خود را جمع کنید تا بعد از عمل جراحی آنها را بپوشید و ترجیحا لباس هایی را انتخاب کنید که بدون کمربند باشند.. یک پیراهن بزرگ و گشاد ایده‌آل است . همچنین ممکن است بخواهید تشک های کوچک ، جوراب‌ و دمپایی های گشاد و کفش ‌های راحتی خود را نیز به همراه ببرید.. اگر این احتمال وجود دارد که یک شب را در بیمارستان بستری شوید، یک برس ، لوسیون ، یک حوله بلند و گشاد، مسواک و خمیر دندان را نیز به همراه خود داشته باشید.

آماده سازی روده

قبل از عمل جراحی، جراح اغلب دستور آماده ‌سازی روده را صادر می‌کند . این یک فرآیند متفاوت است، اما معمولا شامل یک رژیم غذایی مایع و آمادگی  برای تخلیه روده‌ ها می باشد.. این یک روند خوشایند و مورد پسندی نیست، اما لازم است که هر گونه کار روده ، مورد پیش ‌بینی قرار بگیرد.

سنگ حالب

بروز درد بلافاصله بعد از عمل جراحی

هنگامی که از اتاق ریکاوری بیرون می‌آیید، ممکن است مقداری درد داشته باشید اگر درد داشتید، حتما این موضوع را مطرح کنید تا درد شما به درستی مدیریت و کنترل شود. به هوش آمدن نیز باعث می‌شود که شما احساس سرما کنید . اگر احساس سرما می کنید، پتو های گرم بیشتری را درخواست کنید. همچنین ممکن است به دلیل گذاشتن لوله ای در گلو در حین انجام عمل جراحی، گلو درد داشته باشید. اگر هر نوع  نشانه‌ یا علامتی برای شما آزار دهنده است ، به پرستار یا پزشک خود بگویید. در اغلب موارد ، یک نسخه از داروهای مسکن تجویز می‌شود تا آنها را در منزل مصرف کنید.. در صورت امکان ، این نسخه را قبل از ترخیص و یا خیلی زود بعد از آن، تهیه کنید.

داشتن یک دوست و رفیق

حتی اگر اینطور برنامه ریزی شده باشد که به صورت سرپایی تحت عمل جراحی قرار بگیرید، به فردی نیاز خواهید داشت که شما را به منزل برساند.این ایده خوبی است که فردی را انتخاب کنید که به شما کمک کند و پشتیبان شما باشد و بتواند در منزل نیز به شما کمک کند و اگر بتواند یک شب را نیز در منزل شما بمانند ، خیلی بهتر است. حداقل در شب اول زیرا شما بیحال هستید و ممکن است کمی مشکل داشته باشید.

درد شانه

یکی از تعجب برانگیزترین موارد در مورد روش لاپاروسکوپی سنگ حالب ، درد شانه است که متعاقب این روش بروز می کند. دلیل بروز درد شانه، تجمع گاز CO2 در مقابل دیافراگم است.گرم کردن و داروهای مسکن اغلب باعث تسکین درد می‌شوند . مطمئن باشید که گذشت زمان، این درد را برطرف می کند.

حالت تهوع

به نظر می‌رسد که بیشتر ما بعد از انجام عمل لاپاروسکوپی سنگ حالب ، دچار حالت تهوع می شویم داروهای بسیاری در دسترس هستند که به رفع این حالت کمک می کنند. برخی از داروها را می‌توان قبل از عمل جراحی ، برخی را در طول عمل و برخی را بعد از عمل مصرف کرد. با پزشک و یا متخصص بیهوشی درباره روش‌هایی که می توانند حالت تهوع را به حداقل برسانند، صحبت کنید. بسیاری از زنان متوجه می‌شوند که در هنگام دراز کشیدن، حالت تهوع کاهش می یاید. برخی از درمان های طبیعی مانند مصرف چای زنجبیل نیز ممکن است حالت تهوع را کاهش دهند. به منظور داشتن امنیت، قبل از مصرف هر نوع گیاه و یا مکمل، با متخصص مراقبت های بهداشت و سلامت مشورت کنید.

طول دوره درمان

برای دو یا سه روز اول بعد از عمل لاپاروسکوپی سنگ حالب ، بیشتر زنان خسته و بیحال هستند . در طول این مدت ، داشتن یکی از اعضاء خانواده یا یک دوست صمیمی، در کنار بیمار نیاز می باشد. ممکن است تصمیم بگیرید که این فرد را برای چند روز اول، مسئول مدیریت داروهای خود کنید. احتمالا برای مدت کوتاهی به فرد دیگری نیاز خواهید داشت که وعده های غذایی شما را تهیه کند.

بهبودی و گرفتن نیرویی تازه در طی دو هفته اول

پزشک ممکن است بعد از عمل لاپاراسکوپی، به مدت دو هفته شما را از انجام رانندگی منع کند. مقاربت و آمیزش جنسی، استحمام در وان، دوش گرفتن و شنا نیز محدود خواهد شد. برای چند روز اول زیاد از خودتان توقع نداشته باشید.احتمالا خیلی زیاد خسته خواهید شد و به چرت زدن و خواب نیمروزی زیادی احتیاج خواهید داشت.. با این حال ، مطمئن شوید که می توانید از جای خود بلند شوید و حرکت کنید. اگر تحرک داشته باشید، سریعتر بهبود پیدا می کنید.

سنگ حالب

افسردگی پس از عمل

اکثر ما بعد از انجام یک عمل جراحی، یک دوره از فراز و نشیب‌ های احساسی را تجربه می‌کنیم . در برخی افراد ، حالت افسردگی تا چند هفته باقی می‌ماند. این یک امر غیر عادی نیست که به راحتی گریه کنید و یا نگران، مضطرب، وحشت زده و یا بدگمان شوید. برخی از ما دیدن کابوس بعد از عمل جراحی را نیز تجربه کرده ایم. تمام این حالت ها با گذشت زمان از بین می روند و شما دوباره می توانید احساسات خود را کنترل ‌کنیدو در طی روند بهبودی فیزیکی و عاطفی خود، با خودتان مهربان و صبور باشید.

بی‌حس بودن محل برش

ممکن است در محل برش، احساس سوزن سوزن شدن به دلیل بی حس بودن آن ناحیه را داشته باشید. این سوزن سوزن شدن، به خاطر قطع شدن اعصاب است . با گذشت زمان،  اعصاب التیام پیدا خواهند کرد و این احساس نیز از بین خواهد رفت . اگر با علائم آزار دهنده ای در محل برش مانند وجود غده، تورم و یا قرمزی روبرو هستید، با پزشک خود تماس بگیرید .

پوشیدن لباس های گشاد بعد از عمل جراحی

بسیاری از ما به این نکته پی برده ایم  که پوشیدن لباس های راحت، در طی چند هفته اول بعد از عمل لاپاروسکوپی سنگ حالب خیلی خوشایند هستند. محل برش حساس خواهد بود و شکم نیز ورم خواهد کرد. بنابراین ، شما احتمالا نمی خواهید لباسی را بپوشید که اندازه کمرتان باشد. اگر لباس های گشاد و مناسبی ندارید ، قبل از عمل جراحی چند دست لباس خریداری کنید.

سنگ حالب

اولین قاعدگی بعد از عمل جراحی

تجربه داشتن اولین دوره قاعدگی بطور چشمگیری متفاوت است. اگر دوره قاعدگی شما با درد زیادی همراه است و یا طولانی تر یا سنگین تر از حد معمول می باشد ، وحشت زده نشوید. بهبود داخلی بیشتر از بهبود خارجی طول می کشد.. بنابراین ممکن است اولین دوره های قاعدگی شما با درد بسیاری همراه باشد. با این حال، اگر نگران میزان درد هستید یا اگر درد شما شدید است، با پزشک خود تماس بگیرید.


هالوکس ریجیدوس  یک اختلال در مفصل نوک انگشت بزرگ پا است. این بیماری موجب درد و سفتی در انگشت بزرگ پا می شود و با گذشت زمان خم کردن انگشت پا سخت تر می شود، و ” هالوکس ریجیدوس” یعنی اینکه انگشت پا سفت است و نمی تواند حرکت کند. هالوکس ریجیدوس در واقع نوعی از ورم مفاصل (غضروفی است که در قسمت پایین بدن و قسمت های دیگر بدن قرار دارد) است. اگر در انگشت شست خود احساس درد و یا سفتی دارید، ممکن است دچار این وضعیت شده باشید. در این مقاله از بخش ارتوپدی موزیک دان به بررسی سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس می پردازیم. از آنجا که هالوکس ریجیدوس یک عامل بازدارنده است، حرکت انگشت شست پا پس از گذشت زمان کاهش می یابد. در مرحله اول، حرکت انگشت بزرگ تا حدودی محدود است – سپس وضعیت حرکت به تدریج کاهش پیدا می کند تا زمانی که به مرحله نهایی ” هالوکس ریجیدوس” برسد – که در آن انگشت بزرگ پا خشک می شود و یا چیزی که گاهی “مشترک منجمد” نامیده می شود، به احتمال زیاد اتفاق می افتد. در این مقاله از بخش بیماری ها و ارتوپدی موزیک دان به شما خواهیم گفت که هالوکس ریجیدوس شرایطی است که در آن حرکت انگشت شست پا محدود می شود. این اختلال می تواند بسیار مشکل و حتی سبب از کار افتادن آن شود چون ما از انگشت شست در هر زمانی که راه می رویم، خم می شویم، بالا می رویم، می دویم و یا حتی می ایستیم، استفاده می کنیم.

سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس چیست؟

سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس اصطلاحی برای شرایط حرکت محدود مفصل انگشت بزرگ در جهت رو به بالا استفاده می شود. به عبارت دیگر، وقتی پاشنه پا از زمین توسط راه رفتن یا پوشیدن کفش پاشنه بلند می شود، مفصل انگشت بزرگ به اندازه کافی خم نشود. سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس اصطلاحی است که گاهی اوقات در جاهای مختلف مورد استفاده قرار می گیرد؛ اما معمولاً به شرایطی اطلاق می شود که تحرک مفصل به شدت محدود و یا سفت باشد.

هالوکس ریجیدوس

زمانی که مفصل انگشت بزرگ به اندازه کافی وقتی پاشنه پا با زمین پیاده روی یا پوشیدن کفش پاشنه بلند از زمین بلند شود، خم نشود، تراکم های مفصلی بوجود می آید و می تواند باعث درد شود. با گذشت دوره  های چند ساله، غضروف مفصل ممکن است با ایجاد تلاطم مکرر فرسوده شود. علاوه بر این، مفصل ممکن است به برجستگی استخوانی در بالای مفصل (به نام استئوفیت ها) یا بزرگ شدن کلی مفصل را موجب شود. این تغییرات مفصلی فرساینده؛ التهاب مفصلی و آرتروز به وجود می آورد و می تواند طی سالها پیشرفت کند.

معمولاً درد در قسمت بالای مفصل احساس می شود که ناشی از گرفتگی مفصل در قسمت بالایی مفصل در پیاده روی یا سایر فعالیت هایی است که به خم شدن مفصل احتیاج دارند (مانند دویدن ، چهار زانو نشستن یا پوشیدن کفش پاشنه بلند). در بعضی موارد، درد در برجستگی استخوانی می تواند ناشی از فشار مستقیم کفش باشد. در موارد پیشرفته، بیماری فرساینده التهاب مفصلی (آرتروز فرساینده) نیز می تواند در پایان روز باعث درد شدید مفاصل شود.

این وضعیت معمولاً بخاطر کارکرد مکانیکی غیر طبیعی مفصل انگشت بزرگ ایجاد می شود. شایع ترین علت مکانیکی غیر طبیعی مفصل انگشتان پا که منجر به سفتی انگشت پا می شود، ضایعات موروثی اولین استخوان متاتارس (استخوان های کف پا) است (بسیار طولانی یا زیاد شده). بنابراین، وراثت علت اصلی است. با این وجود، عوامل مسبب دیگری نیز وجود دارد و بعضی اوقات ترکیباتی از این عوامل وجود دارد که در نهایت منجر به سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس می شوند.

سطوح هالوکس ریجیدوس

در سال ۱۹۸۸، هاتروپ و جانسون سیستمی طبقه بندی براساس رادیوگرافی را شرح دادند:

  • درجه اول – تغییرات ملایم با حفظ فضای مفصلی و حداقل برآمدگی روی استخوان.
  • درجه دوم – تغییرات متوسط ​​با باریک شدن فضای مفصلی، تکثیر استخوان از سر کف پایی انگشتی و بند انگشت و اسکلروز (سخت شدگی) زیرغضروفی و کیست.
  • درجه سوم – تغییرات شدید با باریک شدن فضای مفصلی، تکثیر گسترده استخوان ها و اجسام شل یا یک استخوانچه پشتی.

دلایل هالوکس ریجیدوس

علل شایع هالوکس ریجیدوس  عملکرد نادرست (بیومکانیک )و اختلالات ساختاری پا هستند که می تواند منجر به ایجاد آرتروز در مفصل انگشت بزرگ پا شود. این نوع آرتروز – که از “فرسودگی و پارگی” ناشی می شود – اغلب در افرادی ایجاد می شود که نقایصی دارند که در راه رفتن انگشت پای خود را تغییر می دهند. برای مثال، آن هایی که دارای پرونیشن  بیش از حد از قوزک پا هستند، مستعد ابتلا به هالوکس ریجیدوس هستند.

در برخی افراد، هالوکس ریجیدوس  ارثی است و نتیجه به ارث بردن یک نوع بیماری پا است که مستعد ابتلا به این شرایط هستند. در موارد دیگر، استفاده بیش از حد از پا وجود دارد – به خصوص در میان افرادی که درگیر فعالیت ها یا مشاغلی هستند که فشار بر انگشت بزرگ پا زیاد است، مانند کارگرانی که اغلب مجبور به خم شدن یا چمباتمه زدن هستند. هالوکس ریجیدوس نیز می تواند ناشی از جراحت باشد یا ممکن است ناشی از بیماری های التهابی خاص مانند ورم مفاصل و یا نقرس باشد.  جراح پا و قوزک پا می تواند علت بیماری هالوکس ریجیدوس شما را تشخیص دهد و بهترین درمان را توصیه کند.

علل شایع سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس عملکرد معیوب (بیومکانیک) و ناهنجاری های ساختاری کف پا است که می تواند منجر به آرتروز در مفصل انگشتان پا شود. این نوع آرتروز –نتایج ناشی از ساییدگی و پارگی- اغلب در افراد دارای نقایص ایجاد شده و باعث تغییراتی در راه رفتن و عملکرد پا و انگشتان پا می شود. به عنوان مثال، افرادی که قوس های افتاده یا مورب بیش از حد (چرخش در داخل) مچ پا دارند، مستعد ابتلا به سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس هستند. در برخی افراد، سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس در خانواده ارثی است که در آنها ابتلا به این بیماری دارای احتمال بیشتری است.

در موارد دیگر، در معرض گیری بیش از حد یا این شرایط، به ویژه در بین افرادی که مشغول فعالیت یا مشاغلی هستند که فشار روی انگشت بزرگ زیاد است، ممکن است این بیماری اتفاق بیفتد؛ مانند کارگرانی که غالباً باید خم شوند یا چمباتمه بزنند. سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس همچنین می تواند ناشی از آسیب دیدگی باشد؛ از جمله زائده زدگی انگشتان پا یا ممکن است در اثر بیماریهای التهابی مانند آرتروز روماتوئید یا نقرس ایجاد شود. جراح پا و مچ پا می تواند علت بیماری سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوسیتان را تعیین کرده و بهترین درمان را توصیه کند.

هالوکس ریجیدوس

علائم هالوکس ریجیدوس

علائم و نشانه های اولیه شامل موارد زیر است:

  • احساس درد و سفتی در انگشتان بزرگ هنگام استفاده (پیاده روی، ایستادن، خم شدن و غیره)
  • احساس درد و سفتی در اثر اثابت هوای سرد و مرطوب
  • مشکل در فعالیتهای خاص (دویدن، چمباتمه زدن)
  • تورم و التهاب در اطراف مفصل

با جدی تر شدن این اختلال، ممکن است علائم دیگری ایجاد شود؛ از جمله:

  • درد، حتی هنگام استراحت
  • مشکل پوشیدن کفش به دلیل ایجاد چرخش استخوان (رشد بیش از حد)
  • احساس درد در ناحیه ران، زانو یا پایین کمر به دلیل تغییر در نحوه قدم زدن
  • لنگیدن (در موارد شدید)

عوامل خطر هالوکس ریجیدوس

هیچ دلیل شناخته شده ای برای هالوکس ریجیدوس وجود ندارد، اما چندین عامل شناسایی شده اند. عوامل خطر عبارتند از:

مونث بودن

هالوکس ریجیدوس در زنان رایج تر است. از ۱۱۰ شرکت کننده در مطالعه مقطعی در مورد جمعیت شناختی ۶۶ درصد زنان مبتلا به  هالوکس ریجیدوس بودند.

تاریخچه خانوادگی

داشتن یک عضو خانواده با این شرط به نظر می رسد ریسک را برای توسعه آن افزایش می دهد. این ممکن است از به ارث بردن یک نوع بیماری خاص پا یا روش پیاده روی باشد که می تواند منجر به ایجاد این شرایط شود.

آناتومی پای غیر عادی

اختلالات در ساختار پای شما، مانند استخوان بلند، ممکن است ریسک شما را افزایش دهد.

جراحت

آسیب، از قبیل تمیز کردن انگشت پایتان و یا ضربه زدن به مفصل در انگشت بزرگ پای شما، می تواند به ایجاد هالوکس ریجیدوس کمک کند.

بیش از حد مورد استفاده قرار گرفتن

به طور منظم خم شدن و چمباتمه زدن می تواند باعث استفاده بیش از حد از مفصل انگشت بزرگ پای شما شود. افراد دارای مشاغل خاص یا کسانی که به طور مداوم ورزش می کنند و فشار زیادی به انگشت شست پا وارد می کنند ریسک ابتلا به این بیماری را افزایش می دهند.

شرایط پزشکی مشخص

بیماری های التهابی، مانند ورم مفاصل و نقرس، می تواند سبب ایجاد هالوکس ریجیدوس شود.

هالوکس ریجیدوس

تشخیص هالوکس ریجیدوس

هر چه این بیماری زودتر تشخیص داده شود، درمان آسان تر است. بنابراین بهترین زمان برای دیدن یک جراح پا زمانی است که شما اولین بار متوجه می شوید که انگشت بزرگ پای شما وقتی پیاده روی می کنید، می ایستید، خم شوید و یا چمباتمه می زنید، دچار درد می شود. اگر صبر کنید تا بیش از رشد کند، مدیریت وضعیت شما به احتمال زیاد دشوارتر خواهد بود.

در تشخیص هالوکس ریجیدوس، جراح پا،  پاهای شما را بررسی خواهد کرد و شست پای شما را معاینه خواهد کرد تا محدوده حرکت آن مشخص شود. اشعه های ایکس معمولا برای تعیین این که چه میزان ورم مفاصل وجود دارد و همچنین ارزیابی هر گونه رشد بیش از حد استخوان یا ناهنجاری های دیگر که ممکن است ایجاد شده باشد، لازم است.

هرچه زودتر این بیماری تشخیص داده شود، درمان آسانتر خواهد بود. بنابراین بهترین زمان برای دیدن جراح پا و مچ پا زمانی است که برای اولین بار متوجه علائم آن می شوید. اگر منتظر بمانید تا تکه‌های استخوان رشد کنند، احتمالاً وضعیت شما برای مدیریت دشوارتر خواهد شد.

در تشخیص سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس، جراح پاهای شما را معاینه کرده و انگشت شما را حرکت خواهد داد تا دامنه ی حرکت آن مشخص شود. پرتوهای ایکس به تعیین میزان وجود آرتروز و همچنین ارزیابی هرگونه چرخش استخوانی یا سایر ناهنجاریهایی که ممکن است ایجاد شده باشد، کمک می کند.

هالوکس ریجیدوس

درمان غیر جراحی هالوکس ریجیدوس

کفش مناسب بپوشید. کفش های بدون پاشنه بیش از کفش های انعطاف پذیر ترجیح داده می شوند. کفش های چوبی یا چکمه های پیاده روی دو نمونه از کفش های مقاوم و سخت است و از این میان، کفش های چوبی بهترین هستند. نوع دیگری از کفش که می تواند کمک کننده باشد کفش راکردار -نمونه هایی از آن شامل اسکتچر شکل و کفش MBT- است. هر کفش باید به اندازه کافی جای حرکت برای انگشت پا داشته باشد و باید از موادی با نرم تهیه شود. کفش پاشنه بلند نباید پوشیده شود. کفش های خود را فقط پس از اندازه گیری مناسب سایز ترجیحاً بعداً در روز خریداری کنید.

کفش خود را در یک تعمیرگاه کفش گشاد تر کنید. از تعمیرکار کفش بخواهید که دقیقاً نقطه ای از کفش را که برجستگی استخوانی قرار خواهد گرفت، “گشاد” کند. در کفش خود از محافظ های ارتوپدی درون کفش استفاده کنید. ارتوتیک پا به کنترل مکانیکی غیر طبیعی پا کمک می کند که ممکن است در ریشه مشکل داشته است. محافظ های ارتوپدی بدون نسخه هستند. معمولاً بر اساس سایز کفش، ارزان تر از محافظ های سفارشی هستند و ممکن است از محافظ پای سفارشی اثر کمتری داشته باشند.

موارد زیر گزینه های پیشنهادی هستند: انواع سوپرفیت توت (مخصوص زن)، سوپرفیت نارنجی (مخصوص مرد) یا سوپرفیت سبز (بیشترین پشتیبانی قوس). محافظ های ارتوپدی سفارشی پا از قالبهایی گچی از پاهای شما ساخته می شوند؛گرانتر از محافظ های بدون نسخه هستند و معمولاً از محافظ های بدون نسخه پا موثرتر هستند. محافظ های سفارشی پای مزبور از مزایای برنامه درمانی “کیسنت پرمننت” نیست. با این حال، محافظ های سفارشی پا در تسهیلات سانتا روزا کایزر پرمننت با هزینه ای برای ارائه خدمات از طریق یک پزشک غیر کایزر پرمننت در دسترس است.

از بالشتک استفاده کنید. ما محافظ های بانیون ژل سیلیکونی -یک پد سیلیکونی برای بانونیون- را توصیه می کنیم . حداقل دو بار در روز تمرینات کششی ماهیچه ساق پا را به مدت ۳۰-۶۰ ثانیه روی هر پا انجام دهید. (به فاصله ی یک دست کامل از دیوار بایستید. به طرف دیوار تکیه دهید، با یک پا قدم به جلو بردارید، پای دیگر را نیز عقب بکشید. پای عقب باقی مانده در حال کشش است. پای در حال کشش باید دارای زانو صافی باشد (قفل شده) و انگشتان پا را مستقیماً به سمت دیوار بکشید. کشش را به جلو ادامه دهید تا زمانی که سفتی در ماهیچه ساق پا احساس شود. این حالت را به جای تکرار سریع آن به مدت ۳۰ تا ۶۰ ثانیه، نگه دارید. کشش را برای پای مخالف تکرار کنید.)

به مدت ۵-۱۰ دقیقه، ۱ الی۳ بار در روز، به ویژه در عصر، از کمپرس یخ روی ناحیه درد استفاده کنید. یک فنجان استیروفومی یا کاغذی را با آب پر کرده و آن را منجمد کنید. قبل از استفاده، لبه اصلی فنجان را پوست بکنید. به مدت ۱۵-۲۰ دقیقه ناحیه آسیب دیده را ماساژ دهید. احتیاط: در هنگام داشتن مشکلات چرخشی یا حساسیت، از استفاده ی کمپرس یخ خودداری کنید.

از یک داروی ضد عفونت خوراکی استفاده کنید. ایبوپروفن بدون نسخه را توصیه می کنیم. سه قرص ۲۰۰ میلی گرمی، سه بار در روز با غذا مصرف کنید؛ صبحانه، ناهار و شام. برای به دستیابی به اثر ضد عفونت مناسب، شما باید حداقل ۱۰ روز این الگوی دوز را حفظ کنید. در صورت بروز عوارض جانبی از جمله ناراحتی معده، بثورات، تورم یا تغییر در مدفوع (اما فقط بیه اینها محدود آنها نمی شود)، دارو را قطع کنید. اگر از داروهای زیر استفاده می کنید، ایبوپروفن پ مصرف نکنید: کومادین، پلاویکس، یا سایر نسخه های تجویز شده یا استفاده بیش از حد داروهای خوراکی ضد التهابی. اگر از شرایط بهداشتی و درمانی زیر پیروی کرده اید، ایبوپروفن را مصرف نکنید: بیماری کلیه یا بدخیمی، معده یا زخم های دوگانه، ملتوس دیابتی، اختلال با خونریزی.

از گلوکوزامین سولفات بدون نسخه، کندرویتین سولفات و یا MSM استفاده کنید. بسیاری از مارک ها در داروخانه ها، سوپر مارکت ها و فروشگاه های مواد غذایی سالم موجود است. “پشتیبان مفصلِ” تریدِر جوز یک محصول خوب دارای هر سه داروی نام برده است.

پزشک ممکن است مفصل را با کورتیزون تزریق کند. تزریق کورتیزون یک روش قدرتمند برای کاهش التهاب و درد مفاصل است. خطراتی در تزریق کورتیزون برای سفتی یا سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس وجود دارد؛ اما به این موارد محدود نمی شود: افزایش درد به مدت ۲۴-۷۲ ساعت پس از تزریق، دپیگمنتاسیون یا رنگیزه زدایی قسمت بالایی مفصل، تضعیف غضروف مفاصل باقی مانده و پیشرفت فرساینده و عفونت. اما عوارض جانبی سیستماتیک این نوع تزریق، بسیار نادر است.

هالوکس ریجیدوس

تجویز دارو برای هالوکس ریجیدوس

مسکن ها و داروهای ضد التهابی مانند قرص و کرم می توانند توسط پزشک شما برای کمک به کاهش درد تجویز شوند.

چه موقع جراحی هالوکس ریجیدوس نیاز است؟

در بعضی موارد، جراحی تنها راه برای از بین بردن یا کاهش درد است. انواع مختلفی از جراحی برای درمان هالوکس ریگیس (سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس) قابل اجرا است. در انتخاب روش یا ترکیبی از رویه ها برای مورد خاص خود، جراح پا و مچ پا بر اساس یافته های اشعه ایکس، سن شما، سطح فعالیت و سایر عوامل میزان ناهنجاری انگشت شما را در نظر می گیرد. طول دوره بهبودی بسته به روال یا مراحل انجام شده متفاوت خواهد بود.

روند جراحی هالوکس ریجیدوس چگونه است؟

در برخی موارد، جراحی تنها راه از بین بردن یا کاهش درد است. انواع مختلفی از جراحی ها وجود دارد که می توان آن ها را برای درمان هالوکس ریجیدوس انجام داد. این روند جراحی به دو دسته تقسیم می شود:

برخی از روش ها بازسازی و “پاکسازی” را انجام می دهند. جراح آسیب مربوط به ورم مفاصل را از مفاصل و نیز هر گونه محل استخوان پاکسازی می کند و سپس موقعیت یک یا چند استخوان در انگشت بزرگ پا را تغییر می دهد. این روش ها برای حفظ و بازسازی عملکرد انگشت شست پا و نیز کاهش یا حذف درد طراحی شده اند.

هنگامی که این مفصل را نمی توان حفظ کرد، روش های تهاجمی بیشتری مورد استفاده قرار می گیرند. این ها ممکن است شامل ادغام کردن مفصل، یا حذف قسمتی از مفصل و یا بخشی از آن، در برخی موارد، جایگزینی آن با یک ایمپلنت، مانند کاری که برای لگن و یا زانو انجام می شود. این روش ها حرکت دردآور مفاصل از بین می برند و یک انگشت پای ثابت را فراهم می کنند.

روش هایی که برای اصلاح ساختار هالوکس ریجیدوس بکار می رود به عوامل زیادی از جمله علت شرایط و شدت، همچنین سن بیمار و سطح فعالیت بستگی دارد. جراح شما برای انتخاب یک روش جراحی مناسب برای شرایط خاص شما آموزش دیده است.

اگر جراحی انجام شود، طول دوره ریکاوری، بسته به روند یا روال انجام شده، متفاوت خواهد بود.

هالوکس ریجیدوس

درمان هالوکس ریجیدوس با عمل جراحی

چندین روش مختلف جراحی برای درمان هالوکس لیمیتوس یا ریگیس وجود دارد. اگر محدودیت دامنه حرکتی زیاد باشد یا مفصلی درگیر در ورم مفاصل باشد، احتمالاً نجات مفصل امکان پذیر نیست. از طرف دیگر، اگر محدوده دامنه حرکتی شدید نباشد و آرتروز فرساینده خفیف باشد، ممکن است امکان نجات مفصل وجود داشته باشد.

اگر مفصل قابل ترمیم نباشد، سه گزینه جراحی وجود دارد -آمیختن مفصل (به نام مفصل خشکانی)، تعویض مفصل، یا جدا کردن ساده مفصل. مفصل خشکانی رایج ترین روش است که تصحیح پایداری از درد و برجستگی استخوانی را نتیجه می دهد. روش مفصل خشکانی تمام حرکت مفصل انگشتان پا را از بین می برد (اگرچه مقدار حرکت موجود قبل از عمل در حال حاضر کاملاً محدود و دردناک است). روش تعویض مفصل، حرکت را در مفصل حفظ می کند؛ اما به اندازه روش مفصل خشکانی مورد علاقه نیست؛ زیرا تعویض، بیشتر منجر به درد در زیر توپی پا در نزدیکی پایه انگشت دوم می شود و تعویض مفصل می تواند فرسوده شود و به جراحی های آینده احتیاج خواهد داشت. برداشتن ساده مفصل به ندرت پیشنهاد می شود؛ زیرا مفصل را بی ثبات می کند (آن را به عنوان گزینه ای فقط برای بیمارانی که قادر به تحمل آرتروز یا تعویض نیستند، پیشنهاد می کنند).

اگر مفصل قابل نجات باشد، معمولاً از بین بردن جوش در اطراف مفصل (به نام کیلیکتومی) به منظور کاهش درد و بهبود تحرک مفصل، با روشهای مختلف برش استخوان و عمل مجدد اولین استخوان متاتارس ترکیب می شود. این امکان وجود دارد که با وجود آرتروز فرساینده از قبل، حتی اگر مفصل با موفقیت نجات یابد، ممکن است در طی سالها پیشرفت کرده و سالها بعد از عمل باعث علائم مکرری شود.

به طور معمول، جراحی فقط برروی یک پا انجام می شود. معمولاً از پیچ های استخوانی برای تثبیت بریدگی استخوان ها یا جوش ها و ماندن دائمی در کاشتن، استفاده می شود. عمل جراحی معمولاً به صورت سرپایی انجام می شود. بسته به روشهای واقعی موردنیاز، ممکن است بعد از عمل، مجاز به پیاده روی روی پا باشید و ممکن است لازم نباشد که گچ بگیرید.

بهبودی کامل ممکن است ۴ تا ۶ ماه طول بکشد. بسته به نوع کاری که انجام می دهید، به شما توصیه می شود که حداقل ۲ هفته از کار خود دوری کنید (برای یک کار کاملاً بی تحرک و بدون نیاز به تحرک). حداکثر تا ۲-۳ ماه (برای شغلی که نیاز به ایستادن یا پیاده روی دارد).

میزان موفقیت بستگی به رویه و شدت شرایط دارد؛ اما معمولاً ۸۵٪ تقریب زده می شود. تقریباً ۱۲٪ بهبود یافته اند؛ اما همچنان ممکن است محدودیت هایی در پوشیدن کفش یا فعالیت داشته باشد. حدود ۳٪ نه بهتر و نه بدتر شده اند. خطرات شامل موارد زیرند اما محدود به این موارد نیستند: تحت خوردگی، خوردگی بیش از حد، تغییر شکل مکرر، سختی مفاصل انگشت بزرگ، ضعف انگشتان پا، انتقال درد یا کالوس به استخوان یا ناحیه مجاور، شکسته شدن پین ها یا سخت افزارهای تثبیتی، ناسازگاری پین یا سخت افزار تثبیتی، تأخیر یا عدم بهبودی استخوان، آسیب عصبی یا گرفتگی عصب، تاخیر در بهبود ناحیه برش، زخم دردناک یا ناخوشایند، بهبودی طولانی مدت، درد مکرر، تسکین ناقص درد، عدم تسکین درد، عدم کاهش درد، بدتر شدن درد و اختلال در گردش خون یا از بین رفتن انگشت پا.

هالوکس ریجیدوس

آیا جراحی های دیگری هم وجود دارند که بتوان برای بهبود هالوکس ریجیدوس  انجام داد؟

اگر درمان ها کارساز نباشد، پزشک شما ممکن است جراحی را توصیه کند. انواع مختلفی از جراحی برای هالوکس ریجیدوس وجود دارد که بستگی به این دارد که مورد شما چقدر شدید است.

شیلکتومی

این نوع از عمل جراحی برای درمان آسیب های خفیف تا متوسط مورد استفاده قرار می گیرد. این کار شامل اصلاح هر گونه رشد بیش از حد استخوان است.  همچنین ممکن است در ترکیب با روش دیگری به نام osteotomy انجام شود. این کار استخوان را تغییر می دهد تا موقعیت انگشت بزرگ شما تغییر کند و فشار را بر روی مفصل کاهش دهد.

این یک عمل برای حذف برآمدگی اضافی استخوان روی نوک انگشت بزرگ پا است. این کار، حرکت را افزایش می دهد و در کاهش نشانه ها در ۹۰ % بیماران مبتلا به آرتروز موفق عمل می کند. اگر شلیکتومی موفق آمیز نباشد، این امکان وجود دارد که یک عمل دیگر را انجام دهند.

بازیابی از شلیکتومی سریع تر از بازیابی ترکیب است. در طی دو هفته اول شما از یک کفش صندل خشک استفاده می کنید تا اجازه دهید که پوست التیام یابد. بعد از این به شما توصیه می شود که تمرینات ورزشی را آغاز کنید. انجام دادن این تمرینات در ابتدا و به طور منظم به شما کمک می کند بهترین نتیجه ممکن از جراحی را به دست آورید.

آرتوپلاستی موضعی

از این روش برای درمان خفیف تا متوسط هالوکس ریجیدوس استفاده می شود. این یک جایگزین برای ادغام و یا تعویض مفصل است. این روش شامل برداشتن برخی از استخوان های آسیب دیده و قرار دادن فاصله بین استخوان ها برای به حداقل رساندن تماس است. ممکن است از بافت پا و یا از بافت اهدا کننده و یا از غضروف ترکیبی ساخته شود.

آرتروز

این نوع جراحی نیز به عنوان ترکیب مشترک شناخته می شود. این روش برای درمان پیشرفته هالوکس ریجیدوس با آسیب شدید استفاده می شود.

در طی این روند، غضروف آسیب دیده حذف می شود. دو استخوان با پیچ  به هم متصل می شوند. در طول زمان استخوان ها به هم جوش می خورند. این نوع جراحی درد را کاهش می دهد، اما همچنان به طور دائم حرکت انگشت بزرگ پای شما را محدود می کند.

 آرتروپلاستی شست پا

این عمل جراحی جایگزینی مشترک نام دارد. این کار مستلزم جایگزینی یک یا دو طرف اتصال پا با مفاصل مصنوعی ساخته شده از پلاستیک یا فلز است. هدف از این جراحی تسکین علائم شما در عین حال حفظ حرکت مفاصل تان است. جراحان اغلب نسبت به توصیه آرتوپلاستی تردید دارند زیرا این کار با خطراتی همراه است از جمله:

  • عفونت
  • شکست ایمپلنت
  • بی ثباتی بافت نرم

بعد از جراحی هالوکس ریجیدوس چه انتظاری می توانم داشته باشم؟

هر دو نوع جراحی معمولا بدون بستری شدن انجام می شوند (یعنی شما مجبور نیستید در طول شب در بیمارستان بمانید.) بعد از جراحی، احساس درد دارید، اما معمولا کنترل درد با تجویز دارو ممکن است. برای به حداقل رساندن تورم، تا دو هفته پس از جراحی باید پای خود را بالا نگه دارید.

هالوکس ریجیدوس

مراقبت های پس از جراحی هالوکس ریجیدوس

در ابتدا، باید پای خود را روی یک چهارپایه، یا روی بلندی قرا دهید و استراحت کنید. وقتی پای خود را روی زمین قرار می دهید خون در آن جمع شده و متورم می شود. باید از این کار اجتناب کرد. با گذر زمان، می توانید به راحتی پای خود را روی زمین قرار دهید. بعد از دو یا سه هفته باید بتوانید در بیشتر اوقات آن را پایین نگه دارید.

در حدود دو هفته بعد از جراحی، برای کشیدن بخیه به کلینیک مراجعه خواهید کرد. پس از این مرحله، بهبودی شما بستگی به نوع جراحی ای دارد که داشتید.

شلیکتومی: پس از شلیکتومی، تمرینات خود را برای درمان پا آغاز خواهید کرد. به یک صندل نرم، ترجیحا با بندهای های قابل تنظیم، برای پوشیدن بعد از جراحی نیاز خواهید داشت.

فیوژن: به طور متوسط بعد از این جراحی باید شش هفته را بدون کفش سپری کنید. بعد از این، به یک صندل پنجه نرم، ترجیحا با بندهای قابل تنظیم نیاز خواهید داشت. شش تا هشت هفته طول خواهد کشید تا شما بتوانید یک کفش استاندارد برای یک روز کاری بپوشید. معمولا سه تا شش ماه طول می کشد تا شما بتوانید امیدوار باشید که فعالیت های ورزشی تفریحی و یا فعالیت های ورزشی سبک را ازسر بگیرید.

در دراز مدت، بسیاری از بیماران پس از جراحی ترکیبی قادر به دویدن و شرکت در ورزش خواهند بود. البته این نمی تواند تضمین شود.

اگر شما خیلی زودتر یا دیرتر از این زمان های تقریبی، بهبود یافته اید نترسید، این زمان ها تنها میانگین هستند، به جراح اجازه دهید تا به طور کامل شما را درمان کند.

روش های درمان غیر جراحی هالوکس ریجیدوس

اگر شرایط شما زود تشخیص داده شود، به احتمال زیاد نیاز به درمان کم تهاجمی تری می باشد. در حقیقت، در بسیاری از موارد، درمان اولیه ممکن است از نیاز به جراحی در آینده جلوگیری کند و یا به تعویق بیاندازد. به همین دلیل است که معاینه پا توسط پزشک که علائم را تشخیص می دهد مهم است.

مثل ورم مفاصل و جلوگیری از آن فعالیت ها یکی از نشانه های آن است. در خانم ها علائم ممکن است با اجتناب از پوشیدن پاشنه های بلند تسکین پیدا کنند. داروهای ضد التهاب و ژل های آلوئه ورا همچنین ممکن است به آن ها کمک کند.

محکم بستن انگشت نیز ممکن است علائم بیماری را بهبود بخشد، اگرچه این اثرات اغلب کوتاه مدت هستند.

درمان برای موارد خفیف یا متوسط هالوکس ریجیدوسممکن است شامل یک یا چند مورد از این روش ها باشد:

کفش هایتان را عوض کنید

باید کفش هایی پوشیده شود که فضای بیشتری برای انگشت شست پا داشته باشد، چون فشار کمتری روی انگشت شما می گذارند. کفی پاشنه یا کفه کفش نیز ممکن است توصیه شود. به احتمال زیاد مجبور خواهید بود پاشنه بلند پوشیدن را متوقف کنید.

دستگاه های ارتوپدی

دستگاه های ارتوپدی سفارشی ممکن است عملکرد پای شما را بهبود بخشد.

داروها

داروهای ضد التهاب (NSAIDs)، مانند ایبوپروفن، ممکن است برای کمک به کاهش درد و التهاب تجویز شوند. مکمل ها مانند گلوکزآمین سولفات – گلوکزآمین و برخی از ویتامین ها و مواد معدنی نیز می توانند مفید باشند.

درمان تزریقی

استفاده از کورتیکواستروئیدها در مقادیر کم، گاهی اوقات برای انگشت شست آسیب دیده تجویز می شود تا به کاهش التهاب و درد کمک کند.

درمان فیزیکی

روش درمانی یا دیگر شیوه های درمانی فیزیکی دیگری ممکن است انجام شود تا بتوان آن را درمان کرد.

هالوکس ریجیدوس

نتایج یک تحقیق در مورد درمان تزریقی سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس

نتایج این مطالعه نشان می دهد که بیماران مبتلا به سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوسی خفیف (درجه یک) از معالجه و بررسی شش ماهه بعد از تزریق MUA و داروی آرام بخش برخوردار می شوند. حتی در این گروه حداکثر تا یک سوم نیز درخواست درمان جراحی خواهند کرد. درمان هیچ بیماری بیشتر از مدت یک سال طول نکشید؛ اما بسیاری از بیماران به طور مناسب برای مدیریت بدون درمان های بعدی بیشتر بهبود یافته بودند. تمام بیمارانی که نیازی به درمان با جراحی ندارند، اظهار داشتند که اگر علائم آن ها توجیه پذیر نباشد، می توانند MUA دیگری تزریق کنند.

بنابراین درمان سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس درجه ممکن است از لحاظ زمانی به صرفه باشد. هنگامی که MUA و تزریق برای درمان بیماران با تغییرات متوسط ​​(درجه ۲) مورد استفاده قرار می گیرد، ممکن است علائم مزیت بخشی برای مدت سه ماه حاصل شود؛ اما تقریباً دو سوم به عمل نیاز دارند. سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوسی درجه ۳ به دو زیر گروه وابسته به وجود یا عدم وجود پوکی پشتی تقسیم می شود. به دلیل مطالعات کم در این زمینه، مفاصل درجه ۲ تقسیم نمی شوند. با این وجود انتظار می رود که MUA و تزریق در بیمارانی که تغییر درجه ۲ در آنها رخنه می کند، مفید باشد که در نتیجه جداسازی پشتی ناشی از یک زائده استخوانی پشتی بزرگ اتفاق می افتد.

زمانی که بیماران درجه ۲ را در نظر میگیریم، این نتایج حاکی از آن است که MUA و تزریق از مزایای کمتری برخوردار هستند. بيماران مبتلا به سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوسی درجه ۳ تحت درمانی جراحي قرار گرفتند که در طی سه ماه برنامه ريزي شده بود و گاها، از علائم محدودي برخوردار بودند. واضح است که MUA و تزریق برای این گروه نشان داده نشده است. نتیجه درمان بین بیماران با درجه های مختلف در رادیولوژی قبل از عمل به طور چشمگیری متفاوت است. ارزیابی رادیولوژی قبل از درمان ضروری است. دو نمای استاندارد امکان تجسم کافی از فضای مفصلی را فراهم می کند. اگر نمای قدامی-خلفی به تنهایی مورد اعتماد واقع شود، یک زائده استخوانی پشتی ممکن است فضای مفصلی حفظ شده را مبهم کند . این ممکن است منجر به اشتباه گرفتن مفصل به عنوان درجه ۲ در یکی از تغییرات درجه ۳ شود.

عوارض و احتیاطات بعد از عمل هالوکس ریجیدوس

عوارض می تواند بعد از هر نوع جراحی بروز کند؛ اما بعد از عمل سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس، مکرر نیست. عوارض ممکن است شامل عفونت، سفتی مفصل، پیشرفت آرتروز ، عود ناهنجاری و تورم مداوم باشد.

زمان بهبودی بعد از عمل بستگی به روش مورد استفاده دارد:

  • بعد از کلیکتومی، کفش مخصوص حدود ۲ هفته پوشیده می شود، اما تورم ممکن است برای چند ماه دوام داشته باشد.
  • اگر اوستئوتومی انجام شود، تورم معمولاً در ۶ تا ۸ هفته کاهش می یابد؛ اما بهبودی تا ۳ ماه طول می کشد.
  • بعد از جوش خوردگی مفصل، گچ گیری یا چکمه‌ها برای حدود ۳ تا ۶ هفته استفاده می شود و از عصا برای ۲ تا ۶ هفته استفاده می شود.

به طور کلی، بسته به نوع شغلی که دارید، سطح فعالیت شما و پاسخ بدنتان به جراحی، بین ۴ تا ۸ هفته بعد از عمل می توانید دوباره به سر کار خود برگردید.

هالوکس ریجیدوس

میتوان از سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس جلوگیری کرد؟

در حالی که هیچ راه قطعی برای جلوگیری از سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس وجود ندارد، شمامی توانید با انجام تمریناتی قادر به نگه داری تحرک و استراحت مفصل هسیتد و در صورت دردناک شدن با پوشیدن کفش مناسب که فضای کافی در اطراف انگشتان پا داشته باشد، به مفصل تان استراحت دهید.

اگر علائم بیماری سفتی انگشت شست پا یا هالوکس ریجیدوس را مشاهده کردید، با پزشک خود تماس بگیرید. تشخیص زودرس و درمان به موقع می تواند به اطمینان از درمان موفقیت آمیزتان کمک کند.

آرتروز انگشت پا چیست؟

آرتروز انگشت پا در اثر التهاب مفصل انگشتان پا ایجاد می شود. این بیماری اغلب به انگشتان بزرگ حمله می کند؛ اما دیگر انگشتان نیز ممکن است مبتلا شوند.

صدمه یا آسیب های گذشته مانند شکستگی یا رگ به رگ شدگی انگشت می تواند باعث بروز آرتروز شود. آستیوآرتریت (ساییدگی استخوان و مفاصل)، آرتروز روماتوئید و نقرس نیز ممکن است مقصر باشند.

عوامل خطرناک شامل موارد زیر است:

  • افزایش سن
  • اضافه وزن داشتن
  • سابقه خانوادگی و ارثی آرتروز مفاصل
  • زنانی که در بیشتر زندگی خود کفش های پاشنه بلند و تنگ می پوشند، ممکن است در معرض آرتروز انگشتان پا قرار بگیرند.

علائم آرتروز در انگشتان پا

آرتروز معمولاً به مفاصل در دست، زانو و باسن حمله می کند؛ اما ممکن است در هر قسمت از بدن که مفاصل وجود دارد -از جمله انگشتان پا- ایجاد شود. انواع مختلفی از آرتروز می تواند باعث درد پنجه پا شود. بعضی اوقات غضروف بین استخوان ها فرسوده می شود. بدون غضروف محافظ، استخوان ها به هم ساییده می شوند. این، بافت را باد می کند و باعث درد و تورم می شود.

۱- درد

درد به احتمال زیاد اولین علامت قابل توجه آرتروز است. ممکن است احساس دردی کلی در انگشتان پا یا فقط انگشت شست پا داشته باشید.

مردم اینگونه توصیف می کنند که از احساس دردی عمیق و گرفتگی کوبشی مانند هنگام تلاش برای حرکت احساس می شود. بسته به شدت یا التهاب در مفصل ممکن است جزئی، متوسط ​​یا شدید باشد.

درد یکی از شایع ترین و ناتوان کننده ترین علائم آرتروز است. این می تواند لذت بردن از فعالیت های عادی روزمره خود شما را مختل کند.

هالوکس ریجیدوس

۲- سفتی و سختی

با گذشت زمان، آرتروز در غضروف بین مفاصل، تورم بافت ها و مایع بین مفصلی (زلالی) صدمه می بیند. همه این تغییرات باعث می شود مفاصل سفت و سخت شود.

در اثر پوشاندن و پشتیبانی کمتر، اتصالات در برابر خم شدن و کشش مقاوم می شوند. این می تواند به مشکل در راه رفتن منجر شود؛ زیرا انگشتان پا نقش بزرگی در تعادل و فشار پا به زمین دارند.

آن ممکن است هنگام راه رفتن صدمه دیده باشد؛ زیرا مفصل انگشت پا با هر قدم حرکت می کند.

۳- ورم کردن

همه ی انواع از آرتروز باعث التهاب در مفصل می شوند که می توانند تورم قابل مشاهده ای ایجاد کنند. انگشتان پا ممکن است قرمز شوند و در هنگام لمس، گرم بنظر برسند.

ممکن است بعد از مدتی نشستن یا بعد از خارج شدن از رختخواب، این علائم را متوجه شوید.

تورم همچنین می تواند پوشیدن کفش هایتان در صبح را مشکل سازد. ممکن است تا زمانی که قدم میزنید، تورم کاهش یابد و احساس سفتی کنید.

۴- صدای کلیک مانند و سروصدا های ناگهانی

می دانید وقتی قلنج انگشتان دستتان را میشکنید چه صدایی به گوش می رسد؟ در صورت ابتلا به آرتروز ممکن است شروع به شنیدن صداهایی مشابه در انگشتان پا کنید. یک سر و صدای آسیاب گونه نیز یک علامت نسبتاً رایج است.

این صداها به دلیل تخریب غضروف ایجاد می شود که به طور معمول بین دو استخوان، ضربه گیری می کند. از آنجا که غضروف از بین می رود، استخوان ها ممکن است بر بروی یکدیگر ساییده شوند و این صداها را ایجاد کنند.

اگر چرخش استخوان ایجاد شود، می تواند باعث ایجاد صدای کلیک مانند و ترک شود.

هالوکس ریجیدوس

۵- تغییر در ظاهر

آیا انگشتان پا بزرگتر از گذشته به نظر می رسد؟ آیا شروع به چرخش در پای شما می کنند؟ این موارد می تواند از علائم آرتروز انگشت پا باشد.

از آنجا که غضروف از بین می رود و استخوان بر روی استخوان دیگر ساییده می شود، بدن سعی می کند وضعیت را بهتر کند. راه حل آن ایجاد استخوان بیشتری است.

اگرچه این ممکن است مفصل را تثبیت کند، اما می تواند بزرگتر به نظر برسد یا مثل اینکه دارای یک برآمدگی بزرگ بر روی آن باشد؛ نه بر خلاف داشتن ظاهری مثل انحراف های شست پا.

این ممکن است پنجه را در جهت جدیدی منحرف نماید و شکل خمیده ای ایجاد کند یا آنچه را گاهی اوقات “پای چنگالی”می نامند ، ایجاد کند.

۶- گرما

هنگامی که التهاب، خون بیشتری به انگشتان شما وارد می کند، ممکن است احساس گرما یا حرارت در آن ناحیه کنید. این می تواند کمی آزار دهنده باشد؛ اما معمولاً در فعالیت های روزانه شما خلالی وارد نمی کند.

همچنین ممکن است قرمزی بر روی پوست اطراف مفاصل مشاهده شود و ممکن است در لمس کردن ترد باشد.

۷- مفصل قفل شده

مفصل قفل شده می تواند زمانی اتفاق بیفتد که تورم و سفتی زیاد شده که مفصل دیگر به هیچ وجه قادر به خم شدن نباشد.

لبه های زبر روی استخوان ها و برآمدگی های استخوانی نیز می تواند باعث قفل شدن مفصل شود. ممکن است احساس کنید که انگشت پا گیر کرده و همچنین ممکن است دردناک باشد.

این معمولاً شرایطی دائمی نیست. ممکن است مجبور شوید مدتی قدم بزنید یا سعی کنید انگشتان پا را دستکاری کنید تا دوباره خم شود.

۸- مشکل در راه رفتن

همه این علائم می توانند راه رفتن را بسیار دردناک و دشوار کنند. ممکن است در تلاش باشید وزن کمتری را روی انگشتان خود بگذارید و خود را با آن وفق دهید.

حتی ممکن است تصمیم بگیرید که ورزش را متوقف کنید. متأسفانه، این نوع تغییرات می تواند بر بقیه بدنتان تأثیر بگذارد و باعث درد مفاصل ران یا کمر، افزایش وزن و یا سایر مشکلات شود.

افراد مبتلا به آرتروز مفاصل انگشتان پا، به طور خاصی در معرض بی تحرکی هستند.

در صورت بروز هر یک از علائم آرتروز مفاصل پا، فوراً با پزشک خود مشورت کنید. درمان ها، محافظ های ارتوپدی، فیزیوتراپی و کفش های خاص وجود دارند که همگی می توانند به شما در داشتن حالی بهتر و فعال ماندن کمک کنند.

تفاوت هالوکس ریجیدوس و بونون

بر خلاف هالوکس ریجیدوس بونون یک توده در انگشت بزرگ پا است که ناشی از شناور شدن آن در داخل انگشت بزرگ است. یک برآمدگی در داخل انگشت بزرگ پا یافت می شود، که در مقابل هالوکس ریجیدوس قرار دارد.

درد یک بونون معمولا توسط فشار از کفش و یا در موارد دیگر، با تجمع و یا عبور از روی انگشتان کوچک تر ایجاد می شود. برای زبان لاتین bunion hallux valgus است که در مقابل  هالوکس ریجیدوس قرار دارد. بعضی ها هم هالوکس ریجیدوس و هم  هالوکس ریجیدوس دارند.

هالوکس ریجیدوس

ویژگی های بهترین کفش برای هالوکس ریجیدوس

ماده نرم

در حالی که خود کفش باید زیبا و محکم باشد، مواد نرم را انتخاب نکنید. شما باید از لوازم محکم استفاده کنید چون این باعث ایجاد مشکلات بیشتر انگشت بزرگ پای شما خواهد شد. آن ها باید نه محکم و نه خیلی نرم باشند و با پاهای شما تناسب داشته باشند.

کفش جادار برای تکان دادن شست پا

به دنبال یک کفش با قسمت جلوی آزاد بگردید – باید ببینید با این انتخاب به اندازه کافی انگشتان پا تکان می خورد (یا تکان نمی خورد). انگشت بزرگ شما ممکن است کمی بالا برده شود و یا ممکن است در زاویه عجیبی قرار بگیرد که می تواند توسط کفش های تنگ بیشتر دردناک شود. کفش هایی که در جلو باریک تر می شوند و همچنین یک کفش پاشنه بلند مناسب نیستند.

کفی کفش محکم

البته. آیا کفش معقولی وجود دارد که پاشنه محکمی ندارد؟ نگران نباشید، نیازی به استفاده از کفش مدرسه ندارید، اما باید انگشت شست پا را با یک کفی محافظ محکم نگه دارید.

شما به کفشی نیاز دارید که وزن شما را به جای خرد کردن انگشتان پا به خاطر پاشنه های بلند، پاشنه نازک یا کفش های غیر عملی به طور مساوی بین انگشتانتان تقسیم کند.

راحتی شست پا

بسته به دلیل مشکلات انگشت شست پا، قوزک پای شما ممکن است به کمی حمایت نیاز داشته باشند. بعضی از مبتلایان دارای قوزک بلند هستند و این بدان معنی است که وزن آن ها بر روی یک انگشت آن ها یعنی انگشت های بزرگ قرار دارد.

تصور کنید که به طور مداوم در حال قدم زدن بر روی تپه و قرار دادن انگشت پا به جلو کفش تان با هر قدم هستید و بسیار دردناک است، درست است؟ خوشبختانه، کفش با حمایت قوس وجود دارد و وزن شما را به طور مساوی تقسیم می کند، به این معنی است که شما می توانید بدون درد بیشتر راه بروید، بدوید و یا بایستید.

کفی کفش غلتان

این یکی جالب است، و ممکن است واقعا سبک شما نباشد! کف “سول” اساسا کفش هایی هستند که دارای انحنا به سمت بالا هستند به جای صاف کردن کل کف پا. این کفی را می توان در همه انواع کفش ها، قرار داد.

دو نوع اصلی وجود دارد – یکی که جلوی پای (پاها را بالا می برد و هر بار که شما قدم بردارید و به طور کلی حرکت می کند. جایی که مرکز صندلی گهواره ای در وسط پا قرار دارد و به این معنی است که وقتی قدم بر می دارید، پاهایتان از پاشنه پا بلند می شوند. برای هالوکس ریجیدوس ، من پیشنهاد می کنم که از یک منحنی در جلو استفاده کنید.

هالوکس ریجیدوس

آیا می توانم  هالوکس ریجیدوس را در خانه درمان کنم؟

هیچ راهی برای کم کردن پیشرفت هالوکس ریجیدوس وجود ندارد. اما کارهایی هست که می توانید برای کاهش درد و التهاب انگشت شست پای خود انجام دهید.

موارد زیر را در خانه امتحان کنید:

  • چندین بار در روز انگشت شست پای خود را سرد و گرم کنید.
  • پاهایتان را خیس کنید، و به طور متناوب بین آب سرد و گرم قرار بگیرید.
  • داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی، مانند ایبوپروفن (Advil) را مصرف کنید.
  • از فعالیت های بالا مانند دویدن اجتناب کنید.
  • کفش های خود را با کفی محکم بپوشید تا از خم شدن نوک انگشتان پایتان جلوگیری کنید.
  • اگر متوجه شدید که هنوز درد و التهاب زیادی دارید، از پزشک خود در مورد تزریق کورتیکواسترویید سوال کنید. این می تواند باعث تسکین بیشتر شود.


جراحی لیفت ران (تایپلاستی) چیست؟ این جراحی چه عوارضی دارد؟ آیا پوست ران شما با وجود تمرین های زیاد، حالت افتادگی دارد و سفت نمی شود؟ لیفت ران (تایپلاستی) نوعی عمل جراحی برای زیبایی اندام ران است. لیفت ران (تایپلاستی) یک روش درمانی است که حالت افتادگی ران را بهبود و گوشت های اضافی در اطراف ران را از بدن حذف می کند و آن را بهبود می دهد. به گفته انجمن جراحان پلاستیک آمریکا، جراحی لیفت ران (تایپلاستی) به طور پیوسته در حال رشد است و در طول چند سال گذشته، بین مردم محبوبیت بیشتری داشته است. در این مقاله از بخش زیبایی موزیک دان در مورد جراحی لیفت ران (تایپلاستی) صحبت خواهیم کرد.

اساس کلی عمل جراحی لیفت ران (تایپلاستی)

لیفت ران (تایپلاستی)، که با عنوان لیفت ران (تایپلاستی) نیز شناخته می شود، یک روش جراحی زیبایی است که برای سفت کردن و بهبود ظاهر ران های شما به دلیل پوست های اضافی ناشی از افزایش سن ، بارداری یا کاهش وزن روی آنها می باشد. ران های شما ممکن است گود شده یا پوستی آویزان داشته باشد که ظاهر آنها را سست نشان می دهد. هدف از لیفت ران (تایپلاستی) آن است که حد فاصل ران هایتان را بالا آورده و همراه بقیه بدنتان خوش اندام و متناسب کنید. ترکیب تکنیک های لیفت ران (تایپلاستی) و لیپوساکشن (چربی تراشی) می تواند به شما کمک کند که ظاهر ران هایتان را صاف و ظریف تر نمایید. افرادی که در فکر عمل جراحی لیفت ران (تایپلاستی) می باشند، باید بدانند که این روش جراحی برای کاهش وزن نیست. این روش برای کسانی است که نزدیک به وزن ایده آل خود هستند اما از ظاهر ران هایشان راضی نیستند.

لیفت ران (تایپلاستی)

انواع لیفت ران (تایپلاستی)

سه نوع لیفت ران (تایپلاستی) وجود دارد: داخلی، میانی و دو طرفه.

  • یک لیفت ران (تایپلاستی) داخلی، پوست را در قسمت پایینی ران داخلی را مورد هدف قرار می دهد
  • یک لیفت ران (تایپلاستی) میانی، پوست و چربی قسمت بالایی ران داخلی را مورد هدف قرار می دهد
  • یک لیفت ران (تایپلاستی) دو طرفه، بر روی پوست جلویی و خارج از ران تمرکز می کند

روش های داخلی و میانی لیفت ران (تایپلاستی)، معمولا به صورت سرپایی انجام می شود. یک لیفت دو طرفه ممکن است نیاز به یک شب اقامت در بیمارستان را داشته باشد.

روش عمل لیفت ران (تایپلاستی)

لیفت ران (تایپلاستی) معمولا به عنوان یک روش سرپایی با بیهوشی عمومی یا اپیدورال انجام می شود. بسته به نوع لیفت ران (تایپلاستی) و منطقه تحت درمان، الگوی برش متفاوت است. شایع ترین تکنیک لیفت ران (تایپلاستی) با برش در ناحیه کشاله ران آغاز می شود. در تمام موارد، پوست و یا چربی برداشته می شود؛ بافت زیرین تغییر شکل داده و سخت تر می شود و پوست باقی مانده برداشته، نرم و صاف شده و در محل برش قرار می گیرد. معمولا جراحی ۲ تا ۳ ساعت طول می کشد.

لیفت ران (تایپلاستی) چگونه انجام می شود؟

دو نوع روش لیفت ران (تایپلاستی) وجود دارد:

لیفت داخلی ران و لیفت بیرونی ران. هر دو نوع تحت بیهوشی کلی انجام می شود. لیفت ران (تایپلاستی) یک روش پیچیده است که باید تنها توسط تیم جراح پلاستیک که توسط هیئت مدیره تایید شده است، انجام شود، یعنی کسانی که در فرم دهی به بدن تخصص لازم را داشته باشند. اگر اقدامات احتیاطی انجام نشود، عوارض این امر می تواند فاجعه وار باشد.

برای انجام لیفت داخلی ران، برش بر روی چروک و چین های کشاله ران انجام می شود. اگر مقدار پوستی که باید برداشته شود، زیاد باشد، برش ممکن است تا زانو و در سمت داخلی ران ادامه یابد. گاهی اوقات قبل از اینکه برش با استفاده از بخیه بسته شود، از لیپوساکشن برای حذف چربی اضافی استفاده می شود.

لیفت بیرونی ران کمی پیچیده تر است زیرا بر شکل دادن باسن ها و ران ها و حذف بافت های بیشتر تمرکز دارد. در این روش، برش از کشاله ران شروع می شود و ممکن است تا اطراف مفصل ران ادامه داشته باشد. لیفت ران (تایپلاستی) به طور همزمان در هر دو پای چپ و راست انجام می شود و از  ۱٫۵ ساعت تا ۳ ساعت و بسته به مقدار پوست اضافی، طول می کشد.

لیفت ران , تایپلاستی , لیفت باسن

بازیابی (بهبودی) پس از جراحی لیفت ران (تایپلاستی)

پس از عمل، کبودی، تورم و درد در منطقه وجود خواهد داشت. شما باید لباس های فشرده سازی را بپوشانید تا تورم را کم کنید و تسکین دهید. ممکن است در ناحیه عمل، آبگذری برای جمع آوری مایعات اضافی و کاهش خطر ابتلا به عفونت داشته باشید. شما باید مقدار مایع جمع آوری شده را در یک دفتر یادداشت، ثبت کنید. هنگامی که سطح مایع خارج شده، مقدار انتظارات جراح تان را برآورده کرد، آبگذرها را بیرون خواهند آورد.

بخیه جراحی ظرف دو هفته برداشته خواهد شد. داروهای ضد درد و داروهای ضد التهاب معمولا در طول دوره ی پس از عمل تجویز می شوند. شما تا زمانی که از جراح خود اجازه بگیرید، نمیتوانید از وان حمام، شنا و یا از حمام داغ استفاده کنید. شما ممکن است بتوانید ۴۸ ساعت بعد از عمل دوش بکشید و به احتمال زیاد قادر خواهید بود در عرض ۷ تا ۱۰ روز به کار روزمره خود بازگردید و بعد از ۴ تا ۶ هفته فعالیت بدنی خود را ادامه دهید. در حالی که زخم ها وجود دارند، اغلب آنها در چین های طبیعی بدن شما پنهان می شوند و در طول زمان از بین می روند.

به بیماران بعد از عمل جراحی، مقداری دارو داده می شود تا درد آن ها کاهش یابد و از بیماران خواسته می شود که در روز اول لباس های بیمارستان خود را عوض کنند و دوش بگیرند. همچنین از آن ها خواسته می شود که بلافاصله پس از عمل جراحی پیاده روی کنند؛ زیرا این امر به طور قابل توجهی بروز ترومبوز ورید عمقی را کاهش می دهد. حدود دو هفته طول می کشد تا بیماران بهبودی نسبی پیدا کنند، بیماران باید بتوانند سریع راه بروند و ورزش هایی را با اندام فوقانی و تهتانی خود انجام دهند. حدود یک ماه طول می کشد تا به طور کامل بهبود یابند، و بعد از یک ماه، بیماران می توانند فعالیت های سخت تر و شدیدتری مانند بازی تنیس را انجام دهند.

لیفت ران , تایپلاستی , لیفت باسن

خطرات و ریسک های لیفت ران (تایپلاستی)

خطرات در هر نوع جراحی وجود دارد. خطرات لیفت ران (تایپلاستی) عبارتند از:

  • خطرات ناشی از بیهوشی
  • بهبودی ضعیف زخم
  • خون ریزی
  • عفونت
  • عدم متقارن
  • ترومبوز رگی عمیق (لختگی خون)
  • درد
  • عوارض ریوی یا قلب
  • بافت مرده ی چربی
  • از دست دادن پوست یا تغییر رنگ
  • بی حسی
  • پوست شل و سست
  • زخم ناخوشایند و غیر جذاب

شما ممکن است جراحی تجدید نظر برای اصلاح این نوع مشکلات را متحمل شوید. یکی از رایج ترین عوارض لیفت ران (تایپلاستی)، زمانی است که نتایج زیبایی با انتظارات بیمار منطبق نباشد و بیمار از وضعیت جدید خود راضی نباشد. در زمان مشاوره اولیه و قبل از جراحی، در مورد این موضوع باید با پزشک صحبت کرد تا چنین مشکلاتی ایجاد نشود.

باز شدن زخم(هنگامی که پارگی در محل برش رخ می دهد) از عوارض دیگری است که می تواند در برخی از بیماران ظاهر شود. این می تواند به دلایل مختلف اتفاق بیفتد. بیمار ممکن است تغذیه نامناسب داشته باشد یا می تواند سیگاری باشد و در مورد سابقه سیگاری بودن خود با پزشک کاملاً صادق نبوده است.

اگر فرد سیگاری این روش جراحی را انجام دهد و در زمانی که جراحی کرده و تا زمانی که بهبودی کامل را به دست نیاورده است باید از کشیدن سیگار خود داری کند زیرا  ۶٫۵ برابر بیشتر از افراد دیگر، می تواند دچار عوارض کلی این جراحی شود و ۱۱ برابر در معرض کبودی ناشی از جمع شدن خون در بافت ها است.

سبک زندگی در روند بهبودی بیمار خیلی اثر گذار است. بنابراین اطلاعاتی که لازم است پزشک شما بداند، آن را بیان کنید و از پزشک خود مخفی نکنید. اگر هر نوع جراحی پلاستیک را در نظر دارید، این عاقلانه است که در مورد عادات زندگی فعلی و وضعیت سلامتی خود در زمان مشاوره اولیه، با پزشک خود صادق باشید.

ترومبوز وریدی عمقی یکی دیگر از عوارض بالقوه ای است که خیلی ترسناک است. ترومبوز وریدی عمقی نتیجه لخته شدن خون و رشد آن در پاها است. بیماران مبتلا به فشار خون بالا یا بیمارانی که فشار خون آن ها بالا و پایین می شود، در معرض ترومبوز وریدی عمقی قرار دارند. لخته ها می توانند به سمت ریه ها حرکت کنند، باعث مسدود شدن شریان ها شود و در نهایت باعث آمبولی ریه شوند. آمبولی ریه می تواند یک عارضه خطرناک برای سلامت بیمار باشد. تعیین اینکه بیمار در معرض چه نوع عوارضی است، خیلی مهم است و قبل از عمل جراحی، بیمار باید مورد ارزیابی قرار گیرد. همچنین بیمار باید اطلاعات درست را با پزشک خود در میان بگذارد.

یکی دیگر از عوارضی که ممکن است برای بیمار پیش بیاید، عفونت است. به همه بیماران در زمان عمل جراحی، آنتی بیوتیک هایی داخل رگ های آن ها تزریق می شود که به بدن آن ها برای محافظت در برابر عفونت کمک می کند. اما، به عنوان یک وسیله مبارزه با هر نوع عفونت، لازم است که بیماران، دستورالعمل های بهداشتی که جراح به آنها داده است را به طور دقیق انجام دهند.

در حالی که این اطلاعات واقعا دلهره آور است، هدف ارائه و بیان آن، این است که شما از هر چیزی که ممکن است رخ دهد مطلع باشید و آمادگی آن را داشته باشید.  به طور کلی، اکثر عوارض ناشی از عمل جراحی لیفت ران (تایپلاستی) جزئی هستند و بیشتر عوارض های شایع، شامل عفونت و لخته شدن خون در بافت ها است که ممکن است۴٫۷ درصد تا ۶٫۶ درصد اتفاق بیافتد.

کاندیدهای مناسب جراحی لیفت ران (تایپلاستی)

اکثراً لیفت ران (تایپلاستی) بر روی بیمارانی که از طریق رژیم غذایی وزن کم کرده اند، انجام می شود زیرا با کاهش وزن ممکن است قسمت ران حالت افتادگی پیدا کند و پوست اضافی داشته باشد. همچنین افرادی که قبلاً عمل جراحی زیبایی را برای لاغر شدن انجام داده اند، ممکن است از لیفت ران (تایپلاستی) برای سفت شدن ران های خود استفاده کنند. متاسفانه، در مواردی که شلی پوست خیلی زیاد است، داشتن رژیم سالم همراه با ورزش هوازی یا تمرین های مقاومتی به تنهایی نمی تواند مشکل افتادگی پوست در ناحیه ران را حل کند. در این مواقع، بیماران به طور چشمگیری سالم هستند اما آن ها بخاطر ران و اندام های پایین بدنشان احساس نارحتی دارند.

توزیع نا مناسب چربی در بدن موجب تضعیف و شل شدن پوست می شود. هنگامی که پوست بیش از حد کشیده می شود، به پوست به طور قابل توجهی آسیب می رسد و قادر نخواهد بود که به حالت طبیعی یا اولیه خود برگردد. این حالت زمانی اتفاق می افتد که فرد افزایش وزن زیادی داشته و خیلی چاق شده است و حالا تصمیم دارد که لاغر شود. زمانی که فرد با رژیم غذایی وزن خود را کاهش می دهد شل شدگی یا افتادگی پوست در ناحیه ران اتفاق می افتد که ممکن است از نظر زیبایی و ظاهری برای فرد مشکل ساز باشد. لیفت ران (تایپلاستی) بیشتر بر روی زنان انجام می شود. چون مربوط به زیبایی اندام تحتانی است به همین دلیل روشی جذاب برای زنان است.

زخم های لیفت ران (تایپلاستی)

همیشه ایجاد حداقل زخم، هدف جراح است. متاسفانه، چون جراحی لیفت ران (تایپلاستی) به برش پا نیاز دارد، این امکان وجود ندارد که مقدار و شدت زخم به صفر برسد. به علاوه، زخم های ناشی از لیفت بیرونی ران بیشتر از لیفت داخلی ران است. در سال های اخیر روش هایی برای درمان جای ضخم های لیفت ران (تایپلاستی) ارائه شده است و متخصصان در تلاش هستند تا زخم های ناشی از لیفت ران (تایپلاستی) را به حداقل خود برسانند، اما بیمار باید مطلع باشد که ممکن است جای زخم ماندگار شود.

عمل لیفت باسن اسکالپترا پس از لیفت ران (تایپلاستی)

معمولا افراد پس از لیفت ران، لیفت باسن اسکالپترا را نیز انجام می دهند. زیرا چربی های کشیده شده از ران ها در این روش لیفت باسن مورد استفاده قرار می گیرد. لیفت باسن اسکالپترا، هنگامی که به باسن تزریق می شود، می تواند به افزایش حجم کمک کند، سلولیت گودی هارا صاف کرده و بافت کلی پوست را بهبود بخشد. استفاده از لیفت باسن اسکالپترا با کمک گیری از تکنیک های کنترلی بدن مثل کول لیفت باسن اسکالپترا، به عنوان یک گزینه بدون جراحی برای افزایش حجم باسن، به وفور محبوب است. نتایج ممکن است بین دو تا سه سال طول بکشد، هر چند برخی گزارش کرده اند که لیفت باسن اسکالپترا می تواند به افزایش تولید کلاژن تا پنج سال یا حتی بیشتر ادامه دهد.

لیفت ران , تایپلاستی , لیفت باسن

اسکالپترا چیست؟

اسکالپترا یک پلی-ال-لاکتیک اسید پرکننده ی تزریقی است که به طور رایج برای صاف کردن چین و چروک های عمیق صورت استفاده می شود. بر خلاف پرکننده های اسید هیالورونیک مانند یوودرم و ریستیلن که نتایج فیزیکی سریعی را از طریق لیفت کردن پوست نتیجه می دهد، اسکالپترا به تدریج با تحریک تولید کلاژن طی چند ماه عمل می کند. بعد از تزریق پلی-ال-لاکتیک اسید، یک اثر چاق شدگی فوری دیده می شود، اما این فقط به این دلیل است که آنها دارای آب نیز هستند. چند روز بعد پوست دوباره به حالت عادی باز می گردد. در حالی که ذرات بسیار ریز به داخل پوست جذب شده و بدن کلاژن از دست می دهد، این عمل جادویی شروع به کار می کند. باسن تنها منطقه ای نیست که اسکالپترا را می توان تزریق کرد. استفاده های خارج از برچسب شامل درمان های حجم دهنده برای دست و گیجگاه های گود شده نیز می شود.

لیفت باسن برای چه کسی مناسب است؟

دکتر لارا دوگنگ، جراح پلاستیک شهر نیویورک می گوید که عمل لیفت باسن اسکالپترا در سه سال گذشته بخش بزرگی از فعالیت های او بوده است. دیوگان می گوید: “این اتفاق کمی نوپردازی شدن استانداردهای زیبایی است. “پنج تا ده سال پیش مردم می خواستند لاغر باشند، با کوچکترین باسن های ممکن. اما حال این تغییر کرده است. ” با توجه به دیوگان، لیفت باسن اسکالپترا می تواند تقریبا برای هر کسی که به دنبال افزایش متوسط در سایز و برآمدگی باشد، کمک کند. برای کسانی که به تغییرات بزرگتر می اندیشند، لیفت باسن برزیلی –حذف کردن چربی های نواحی نرم مانند معده و ران ها از طریق لیپوساکشن (چربی تراشی) و تزریق آن به باسن- همچنان استانداردی طلایی است. دیوگان می گوید: “شما باید انتظارات درستی را داشته باشید.” “لیفت باسن برزیلی مانند قرار دادن یک بالش زیر یک ورق است. از سوی دیگر، لیفت باسن اسکالپترا مانند قرار دادن یک خوشخواب در بالای ورق است. ”

متخصص پوست نیویورکی، دکتر نیل سادیک، همچنین از لیفت باسن اسکالپترا برای لیفت پایین تنه هایی که دارای خطوط  ناشی از بالارفتن سن هستند، استفاده می کند. سادیق گفت: “این مختص زنانی با باسن افتاده، کاربرد دارد. آنها پشتیبان لگن خود را از دست داده اند که پایین تنه فرد را جوان تر نشان می دهد.”

اساسا، لیفت باسن اسکالپترا به پوست کمک می کند تا کلاژن را خودش ایجاد کند. این می تواند قسمت ضعیف شده یا آویزان شده پوست توسط بالا رفتن سن را چاق تر کند. لیفت باسن اسکالپترا همچنین می تواند در مواردی که بیمار بخشی از ناحیه باسن را نمی خواهد بزرگتر کند، کمک کند.

سلولیت ایجاد شده بوسیله چربی که توسط الیاف فیبری ایجاد می شود، باعث ایجاد گودی ها می شود. متخصصین از سوزن برای از بین بردن این الیاف استفاده می کنند و سپس لیفت باسن اسکالپترا را در این منطقه تزریق می کنند تا زمانی که آن بخش ها را پرتر کند.

لیفت ران , تایپلاستی , لیفت باسن

عملکرد لیفت باسن اسکالپترا

این روش با در نظر گرفتن درک روشنی از نوع تغییری که بیمار می خواهد، توسط دکتر، شروع می شود. بعضی از بیماران باسنی گرد یا C شکل می خواهند. برخی میخواهند باسن قلبی شکل یا ترکیبی از هر دو داشته باشند.

سپس بیمار بلند می شود تا پزشک بتواند باسن ها را علامت بزند. دیوگان می گوید: “من این کار را با توجه به نشانه های مختلف آناتومی به منظور تعیین کردن جاهایی که بیمار می خواهد بیشترین حجم را داشته باشد، انجام می دهم.”

بعد بیمار بر روی یک تخت دراز می کشد و پزشک تزریقات را انجام می دهد. دیوگان می گوید: “مهم است که تمام این فرایند استریل انجام شود، چرا که این عمل را در نزدیکی آلات تناسلی انجام می دهیم.”

این یکی از دلایلی بسیار مهمی است که سراغ پزشک متخصص مجاز بروید: تزریقات غیرقانونی لیفت باسن، متاسفانه هنوز هم با وجود پوشش گسترده رسانه ای در سال های اخیر بسیار رایج است.

در برخی موارد، بیماران با سیلیکون درجه صنعتی و سایر محصولات خطرناک درمان می شوند که باعث آسیب  های برگشت ناپذیر و حتی مرگ می شوند. به طور خلاصه، از کسی که پیشنهاد می دهد تزریق خود را در خانه یا در یک محیط غیر پزشکی انجام دهد، اجتناب کنید و به یاد داشته باشید که اگرچه این پیشنهاد خیلی خوب به نظر برسد؛ اما اصلا اینطور نیست.

بهبودی پس از لیفت باسن اسکالپترا

پس از تزریق ممکن است برای چند روز درد، داشته باشید. برای گسترش دادن لیفت باسن اسکالپترا در میان بافت، پزشکان توصیه می کنند که بیماران پایین تنه خود را برای پنج دقیقه ماساژ دهند. پنج بار در روز برای چند روز این کار باید تکرار شود. به غیر از آن مراقبت کمی نیاز است و بیماران می توانند به طور منظم فعالیت های خود را از سر گیرند.

دیوگان می گوید: “این در مقابل یک لیفت باسن برزیلی است؛ چون در آن چربی که به منطقه منتقل شده، بسیار شکننده است.” “پس از یک لیفت باسن برزیلی، شما نمی توانید روی باسن خود به مدت ۶ الی ۸ هفته بنشینید.”

چه مدت یک لیفت باسن اسکالپترا عمر خواهد کرد؟

کارشناسان عموما بر این باورند که نتایج بین دو تا سه سال باقی می ماند؛ هرچند برخی گزارش کرده اند که لیفت باسن اسکالپترا می تواند به مدت ۵ سال یا حتی بیشتر به افزایش تولید کلاژن ادامه دهد. با این حال، به احتمال زیاد به نظر می رسد که تزریقات برانگیخته سازی به مدت دو سال اثرات ناشی از درمان شما را طولانی تر کند.

نتایج لیفت ران (تایپلاستی)

نتایج بلافاصله بعد لیفت ران (تایپلاستی) دیده می شوند، اما نتایج کامل به طور کلی بعد از چند ماه که تورم پایین می آید، دیده می شوند.


بیکارترین و پرکارترین رشته‌ها در بازارکار ایران کدامند ؟ : فصل انتخاب رشته توسط پذیرفته شدگان در کنکور در حالی فرا رسیده است که بررسی‌ها نشان می‌دهد نرخ بیکاری تحصیلکردگان روندی افزایشی را در سال‌های اخیر تجربه کرده است.

موزیک دان : انتخاب رشته دانشگاهی، بر اساس شواهد موجود در حالی صورت می‌گیرد که نیازها بازار کار در این انتخاب اهمیت چندانی ندارد از این رو تجمع تحصیلکردگان در یک رشته سبب می‌شود بازار کار قادر به جذب ‌این افراد نباشد.

bikariii.jpg

در سال‌های اخیر کارشناسان بارها نسبت به منفک بودن بازار کار از فضای تحصیلات هشدار داده و تاکید دارند باید با برقراری ارتباط میان رشته‌ها و نیاز بازار کار این بحران حل شود اما اهمیت تحصیل در ایران و تنزل این امر به دریافت یک مدرک و نه آموختن یک فن برای ورد به حرفه مرتبط سبب شده است کشور با هزینه‌های گزافی در این عرصه مواجه شود.

به عبارت دیگر تحصیلات در ایران در دو دهه اخیر ملاک تعیین شان اجتماعی شده است. هزینه تحصیل نیروهای جوان و عدم جذب آنها رد بازار کار فشار اقتصادی دو چندانی را به کشور وارد می‌نماید.

 بیکارترین‌ها را بشناسد

کسانی که در صدد انتخاب رشته هستند، با شناسایی بیکارترین رشته‌های دانشگاهی می‌توانند تصمیمات درست تری را اتخاذ نمایند.

بررسی‌های مرکز آمار ایران و مرکز آمار و اطلاعات راهبردی وزارت تعاون، کار ور فاه اجتماعی نشان می‌دهد بالاترین نرخ بیکاری در میان رشته‌های دانشگاهی به گروه معماری و ساختمان، هنر، علوم زیستی و رشته‌های مرتبط، فرآوری و ساخت و فناوری اطلاعات و ارتباطات اختصاص دارد. این بدان معنی است که بر خلاف تصور عموم بازار کار مهندسان در ایران بازار چندان مساعدی نیست.

نکته مهم اینجاست که این وضعیت از اوایل دهه نود در بازار کار وجود دار و رشته‌های مهندسی، محیط‌زیست و… با بازار کار مساعدی روبه‌رو نیستند اما هنوز اقبال برای ورود به این رشته‌ها بالاست.

رشته‌های پیش گفته همگی نرخ بیکاری بالاتر از ۲۰ درصد را دارا هستند. نکته اینجاست که در برخی سال‌ها حتی نرخ بیکاری رشته‌هایی چون علوم کامپیوتری به ۴۰ درصد نیز نزدیک شده است در این میان برخی رشته‌ها با بیکاری متوسطی در محدوده ۱۰ تا ۲۰ درصد روبه‌رو هستند. رشته‌های علوم انسانی بدون تغییر معنادار در این حوزه سال هاست با چنین وضعیت مواجه هستند.

وضعیت فارغ التحصیلان رشته‌های علوم پایه و هنر نیز در زمره بیکارترین‌ها ارزیابی می‌شود.

بیکاری

کمترین بیکاری متعلق به کدام رشته است؟

هر چند نرخ بیکاری در رشته‌های مهندسی بسیار بالاست اما در قابل رشته‌های پزشکی و رشته‌های مرتبط با خمات امنیتی و تربیت معلم نرخ بیکاری پایینی را دارند.

بررسی وضعیت بازار کار نشان می‌دد نرخ بیکاری فارغ التحصیلان دامپزشکی در سال‌های اخیر بسیار کاهش یافته و این گروه توانسته‌اند نرخ بیکاری خود را تک رقمی نمایند.

به نظر می‌رسد تغییر سبک زندگی افراد در شهرهای بزرگ از یک سو و بالا رفتن شمار کسانی که حیوانات خانگی نگهداری می‌کنند از سوی دیگر موجبات اشتغال فارغ التحصیلان علوم مرتبط با دامپزشکی را افزایش داده است.

بازار کار ایران نیازمند حرفه‌ای‌هاست

نرخ بیکاری در ایران نرخ بالایی محسوب می‌شود. بررسی وضعیت بیکاران نشان می‌دد بخش مهمی از بیکاران ایران فاقد مهارت لازم برای در اختیار گرفتن شغل هستند. این چنین است که تراشکاران، آبکاران، تعمیرکاران لوازم برقی، تعیرکاران اتومبیل، تعمیرکاران موبایل و به طور کلی کسانی که در آموزشگاه‌ها دوره‌های مهارت می‌بینند با نرخ بیکاری پایین تری مواجه هستند.

به نظر می‌رسد بررسی وضعیت بیکاری رشته ها، برای کسانی که قصد ورود به بازار کار پس از اتمام تحصیلات را دارا هستند، راهگشا باشد. نکته‌ای که مشاوران انتخاب رشته در سال‌های اخیر چندان بدان توجهی نشان نمی‌دهند.


در مورد بارداری مولار چه می دانید؟ با این بارداری چه خطراتی زنان را تهدید می کند؟ از کجا بفهمیم که  به بارداری مولار دچار شده ایم؟ آیا راه های پیشگیری از آن وجود دارد؟ همانطور که می دانید نام دیگر بارداری مولار ، بیماری تروفوبلاستیک بارداری است. با این که بارداری مولار به ندرت اتفاق می افتد اما می تواند سبب بروز مشکلاتی شود که سلامتی مادر را به خطر می اندازند. هورمون hCG باعث می شود که نتیجه تست بارداری “+” نشان داده شود. وقتی میزان hCG افزایش پیدا کند احتمال بارداری دو قلو وجود دارد. اما گاهی میزان hCG به خاطر دلیل دیگری یعنی بارداری مولار افزایش پیدا می کند. در این مقاله از بخش بیماری ها و زنان و زایمان موزیک دان به بررسی بیماری تروفوبلاستیک بارداری یا بارداری مولار می پردازیم.

بارداری مولار یا بیماری تروفوبلاستیک بارداری

پس از این که اسپرم، تخمک را بارور کرد؛ بافت های جدیدی به وجود می آیند که جنین و جفت را تشکیل می دهند. بارداری مولار که به آن بیماری تروفوبلاستیک بارداری هم می گویند، هنگامی اتفاق می افتد که بافتی که قرار بود جفت را تشکیل دهد به طرز ناهنجاری رشد می کند و سبب ایجاد توده گوشتی به نام مول (mole) می شود که می تواند فراتر از رحم هم پیشرفت کند. در شرایطی که “مول کامل” وجود دارد، هیچ بافت جنینی شکل نمی گیرد. اما هنگامی که “مول جزئی” وجود دارد، یک بافت ناقص جنینی هم شکل می گیرد.

تست بارداری با خمیردندان

معمولا حدود ۸۰ درصد از بیماری های تروفوبلاستیک خوش خیم (غیر سرطانی) هستند. بیماری های تروفوبلاستیک بارداری که خوش خیم هستند سه موردند و شامل: مول تهاجمی، کوریوکارسینوما و تومور تروفوبلاستیک موضع جفت هستند. البته تمام بیماری های تروفوبلاستیک حتی آن هایی که سرطانی و بدخیم هستند هم قابل درمانند. بیشتر انواع بارداری های مولار غیر سرطانی و محدود به رحم هستند (مول هیداتیفرم). در مول هیداتیفرم، بافت غیر عادی جفت دارای پرز است. این پرزها با مایعات متورم شده اند. سپس این پرزهای متورم به صورت خوشه هایی رشد می کنند و شبیه به حبه انگور می شوند. اگر یک جنین شروع به رشد با مول هیداتیفرم کند، نقص های زیادی دارد و هیچ وقت نمی تواند تبدیل به یک نوزاد سالم شود.

یکی دیگر از انواع تومورهای تهاجمی مربوط به بارداری مولار، مول مهاجم است. این مول شامل پرزهای زیادی است و درون لایه عضلانی رحم رشد می کند. به ندرت این مول ها با رسوخ به رحم می توانند سبب خونریزی شوند. در ۱۵ درصد از موارد مول مهاجم می تواند به بافت های اطراف رحم هم نفوذ پیدا کند. اگر این بافت ها بدخیم و سرطانی شوند به آن ها کوریوکارسینوما می گویند. حدود ۵۰ درصد از کوریوکارسینوماها در طول بارداری مولار شکل می گیرند. بقیه انواع آن ها نیز در طول بارداری لوله ای، بارداری منجر به سقط و بارداری سالم شکل می گیرند.

کوریوکارسینوما می تواند حتی ماه ها بعد از وضع حمل هم باعث خونریزی شود. البته این اتفاق به ندرت می افتد چون بیشتر خونریزی های از این قبیل توسط کوریوکارسینوما ایجاد نمی شوند. کوریوکارسینومایی که با بارداری مولار در ارتباط است بیشتر از این که سبب ایجاد مول ناقص گردد باعث ایجاد مول کامل می شود. در ایالات متحده آمریکا از هر ۱۲۰۰ زن باردار یک نفر به بارداری مولار دچار می شود. علاوه بر این، از هر ۴۰۰۰ زن باردار نیز یک نفر دچار کوریوکارسینوما می شود.

انواع بارداری مولار

بارداری مولار جزئی

بارداری مولار جزئی وقتی اتفاق می افتد که مشکلی در خصوص تخمک بارور شده وجود داشته باشد. انسان یک موجود دیپلوئید است به این معنا که به هنگام لقاح، ۲۳ کروموزوم از اسپرم پدر و ۲۳ کروموزوم از تخمک مادر دریافت می کند (در مجموع ۴۶ کروموزوم). اما هنگامی که بارداری مولار اتفاق می افتد در تعداد کروموزوم ها تغییر ایجاد می شود. زمانی که از هر نسخه کروموزوم سه تا در سلول ها وجود داشته باشد تریپلوئیدی رخ می دهد. این وضعیت نیز همانند بسیاری از اختلالات کروموزومی دیگر باعث سقط جنین می‌شود. علاوه بر این، در بارداری مولار، جفت بزرگتر از حد نرمال است.

بارداری مولار کامل

بارداری مولار کامل یا مول کامل نوعی از بارداری است که تنها دارای کروموزوم های پدر است و هیچ کروموزوم مادری در آن وجود ندارد. هر تخمک حاوی ۲۳ کروموزوم است اما برخی از تخمک ها به دلایلی کروموزوم های خود را از دست می دهند. وقتی اسپرم تخمکی که بدون کروموزوم است را بارور می کند، کروموزوم های خود را دوبار تکثیر می کند. نتیجه این می شود که در این بارداری هیچ جنینی به وجود نمی آید و جفت غیر نرمال است. از آن جایی که تخمک هیچ کروموزومی نداشته نمی تواند به ساخت جنین کمک کند.

بیماری تروفوبلاستیک بارداری

خونریزی واژینال در طول سه ماه اول بارداری و ارتباط آن با بارداری مولار

معمولا برخی از زنان باردار در طول سه ماه اول بارداری لکه های خون مشاهده می کنند. این خونریزی معمولا چند روز بعد از لقاح و شروع رشد جنین آغاز می شود. اما اگر بارداری فرد از نوع مولار باشد، این خونریزی جزئی نیست بلکه خیلی شدید است. چون این خونریزی شدید است و در طول سه ماه اول بارداری اتفاق می افتد خیلی ها آن را با سقط جنین اشتباه می گیرند.

علائم بارداری مولار

بسیاری از علائم بارداری مولار شبیه علائم سقط جنین هستند و بسیاری از کسانی که بارداری مولار دارند فکر می کنند که جنین آن ها سقط شده است. مول مهاجم و مول کوریوکارسینوما می توانند در طول بارداری و بعد از آن سبب بروز برخی علائم شوند. رایج ترین این علائم شامل خونریزی واژینال، به خصوص بین هفته ۶ تا ۱۶ بارداری است. یکی دیگر از علائم، خونریزی ای است که مدت ها پس از وضع حمل هم ادامه دارد. خونریزی به میزان کم و ترشحات قهوه ای رنگ واژن هم می توانند جزو این علائم باشند. باید به یاد داشته باشید که بیشتر خونریزی های واژینال در طول بارداری و بعد از آن مربوط به بارداری مولار نیستند. پس از مشاهده هر گونه خونریزی حتما با پزشک خود تماس بگیرید. مول می توانند سبب ایجاد علائم زیر نیز شود:

  • ورم در ناحیه شکم به علت این که رحم بزرگ تر شده است. این ورم خیلی بیش از حد نرمال بالا آمدن شکم در طول اولین سه ماه بارداری است.
  • استفراغ زیاد در طول بارداری
  • خستگی مفرط که معمولا به خاطر کم خونی پس از خونریزی شدید اتفاق می افتد.
  • درد شدید ناگهانی در ناحیه شکم
  • گرفتگی عضلات لگن و ترشحات واژینال
  • تنگی نفس، سرفه یا مشاهده خون در ترشحات سرفه

دلایل دیگری هم می توانند برای این علائم وجود داشته باشند. برای مثال در یک بارداری نرمال هم می توان این مشکلات را مشاهده کرد. پس اگر این مشکلات را داشتید لزوما به این معنا نیست که بارداری مولار دارید. همیشه در صورت مشاهده هر گونه علائمی با پزشک خود مشورت کنید.

حالت تهوع و استفراغ

حالت تهوع و استفراغ از اولین نشانه های بارداری هستند اما وقتی بارداری از نوع مولار باشد این علائم خیلی شدیدتر می شوند و مکررا اتفاق می افتند.

میزان بالای هورمون hCG

اگر میزان هورمون hCG خیلی زیاد باشد نشان دهنده رشد بیماری تروفوبلاستیک و بارداری مولار است.

در بارداری مولار:

  • ۲۵ درصد از زنان جنین بیش از حد بزرگ دارند.
  • ۲۰ درصد از زنان درد و فشار شدید در قسمت تخمدان ها را تجربه می کنند.
  • ۱۰ درصد از زنان کیست های انگوری شکل دارند که گاهی هم از مهبل بیرون می آیند.
  • ۱۰ درصد از زنان حالت تهوع شدید و استفراغ دارند.
  • ۵ درصد از زنان تیروئید پرکار دارند.
  • ۵ درصد از زنان پره اکلامپسی دارند.

سایر علائم شامل این مواردند:

  • خونریزی شدید در سه ماه اول بارداری که این قطرات خون قهوه ای تیره یا قرمزند.
  • جنین خیلی کوچک (از آن جایی که هیچ کودکی وجود ندارد)
  • فشار خون خیلی بالا
  • کمبود آهن شدید (کم خونی) و کمبود سایر مواد مورد نیاز بدن
  • نبود جنین
  • عدم حرکت جنین و نتپیدن قلب جنین
  • ضخیم شدن دیواره رحم
  • بزرگ شدن تخمدان ها

علائم بارداری مولار

عوامل پر خطر و عوارض بارداری مولار

عواملی که می توانند باعث شوند که یک زن بارداری مولار داشته باشد می توانند شامل این موارد باشند:

سن:

زنانی که بالاتر از ۳۵ سال یا زیر ۲۰ سال هستند بیشتر در خطر داشتن بارداری مولار هستند. این یکی از دلایلی است که به زنان پیشنهاد می شود که وقتی به سن خاصی رسیدند، تخمک هایشان را برای بارداری در آینده فریز کنند.

سابقه بارداری مولار:

زنانی که بارداری مولار داشته اند بیشتر در معرض داشتن یک بارداری مولار دیگر هستند.

سابقه سقط جنین:

برخی از زنان پس از داشتن سابقه سقط جنین دچار بارداری مولار می شوند. اگر چه به ندرت اما بارداری مولار می تواند سبب ایجاد عوارض جانبی شود. این عوارض جانبی شامل برخی از انواع نادر سرطان ها هستند.

آیا بارداری مولار خطرناک و سرطانی است؟

در برخی موارد نادر، بارداری مولار می تواند تبدیل به نئوپلازی تروفوبلاستيک حاملگی شود. این شرایط هنگامی اتفاق می افتد که بافت مول حتی بعد از اتمام بارداری مولار هم به رشد خود ادامه می دهد. در این شرایط مول به دیواره رحم نفوذ می کند و سبب خونریزی شدید واژینال می گردد. در ۰.۱ درصد از مواردی که نئوپلازی تروفوبلاستيک حاملگی وجود دارد، این بافت سرطانی می شود و به بقیه اندام های بدن نفوذ می یابد.

بارداری مولار تا چه حد رایج است؟

این شرایط خیلی نادر است. گروه های زیر بیشتر در ریسک داشتن بارداری مولار هستند:

  • زنان آسیایی و آفریقایی
  • زنان مکزیکی، جنوب شرقی آسیا و فیلیپینی
  • زنانی که بیش از دو بار سقط جنین داشته اند
  • زنانی با سن کمتر از ۲۰ یا بیشتر از ۳۵

درمان بارداری مولار

عوارض معمول بارداری مولار چه هستند؟

اگر آزمایش خون نشان دهد که میزان hCG پایین نمی آید، ممکن است تشخیص دهند که مول مهاجم وجود دارد. به این معنی که بافت مولار در بدن وجود دارد و در حال ادامه رشد است. مول مهاجم در حدود ۵ درصد از بارداری های مولار جزئی و ۱۵ الی ۲۰ درصد از بارداری های مولار کامل وجود دارد. معمولا بافت مولار را با جراحی بر می دارند اما اگر سلول ها به رشد خود ادامه دهند احتمال ایجاد سرطان وجود دارد. البته بیشتر کسانی که به مشکلات ناشی از تروفوبلاستیک دچارند درمان می شوند. یکی از زنان بارداری که درباره تجربه بارداری مولار خود نوشته بود این گونه گفته بود: “این مشکل به گونه ای به نظر می رسد که فرد در حال تجربه سقط جنینی است که هیچ وقت پایان نمی پذیرد”. علت گفتن این جمله، عوارض ناشی از سقط و نیاز به پروسه چند ماهه درمان و انجام آزمایش های مختلف است. گاهی حتی اگر به موقع این مشکل را تشخیص دهند و احتمال سرطان هم پایین باشد اما باز هم فرد بیمار دچار استرس و ترس می شود. یکی از راه های دور کردن این ترس از خود این است که با افرادی که تجربه مشابهی مثل شما داشته اند حرف بزنید و از تجربیات آن ها استفاده کنید.

چگونه بارداری مولار را کنترل کنیم

بیمارانی که بارداری مولار دارند باید برای داشتن چنین مشکلاتی (تیروئید پر کار، کم خونی، پره اکلامپسی، مسمومیت خونی در بارداری) مورد آزمایش قرار گیرند. علاوه بر این بیماران باید آزمایش های زیادی را انجام دهند. بعد از این که مشکلات و عوارض مشخص شدند، باید برای بهترین روش درمانی تصمیم گرفته شود. کورتاژ ساکشن انتخاب مناسبی برای بیمارانی است که می خواهند دوباره باردار شوند و خطر خونریزی اضافی، عفونت و نگه داشتن بافت مولار را ندارد. علاوه بر این، بیماران باید تحت نظر باشند تا مولار رشد مجدد نداشته باشد. در صورت رشد مجدد مولار با متوترکسات قابل درمان است.

درمان بارداری مولار

در بارداری مولار امکان تولد جنین وجود ندارد. اما اگر به موقع آن را تشخیص دهید می توانید از عوارض جانبی و ریسک ابتلا به سرطان در امان باشید. معمولا برای درمان این نوع بارداری دو روش وجود دارد:

  • دیلاتاسیون یا کورتاژ (D&C)
  • هیسترکتومی

کورتاژ، بافت معیوب را از رحم بر می دارد. پزشک از بعضی ابزار خاص برای باز کردن گردن رحم استفاده می کند. وی با استفاده از کورت رحمی برای برداشتن بافت از رحم اقدام می کند. این بهترین درمان برای کسانی است که می خواهند دوباره باردار شوند. بعد از این کار هم طی جلساتی سطح hCG را بررسی می کنند و اطمینان حاصل می کنند که تمام بافت مولار خارج شده است. این جلسات تا شش ماه، ماهی یک بار انجام می شوند اما ممکن است که تا یک سال نیاز باشد که هر ماه آزمایش دهید. گاهی بعد از بارداری مولار پزشک توصیه می کند که تا یکسال باردار نشوید. اما اگر نمی خواهید که دوباره باردار شوید می توانید از هیسترکتومی استفاده کنید. که در این جراحی رحم را بر می دارند.

درمان بارداری مولار

تشخیص و نتیجه آزمایش ها به انتخاب برنامه درمانی کمک می کند. درمان شامل جراحی و برداشتن تومور است. در مواقع شدید بارداری مولار از شیمی درمانی یا پرتو درمانی استفاده می شود. از شیمی درمانی با مصرف یک دارو برای درمان تومور های کوچک استفاده می شود. اما از شیمی درمانی با مصرف چند دارو در مواردی استفاده می شود که تومور خیلی بزرگ است. علاوه بر این از پرتو درمانی هم برای از بین بردن سلول های سرطانی در موارد نادری استفاده می شود که تومور به مغز رسیده است. حدود ۸۵% از مول های هیداتیفرم بدون شیمی درمانی قابل درمان هستند. همان طور که قبلا گفته شد درمان شامل کورتاژ و هیسترکتومی است.

سونوگرافی بارداری مولار

سونوگرافی بارداری مولار

تشخیص بارداری مولار با کمک سونوگرافی صورت می گیرد. این مطمئن ترین راه برای تشخیص این است که آیا فرد بارداری مولار دارد یا نه. علاوه بر این می توان از تست خون هم برای تشخیص بارداری مولار استفاده کرد. در تست خون میزان هورمون hCG در جریان خون را اندازه می گیرند. در بارداری نرمال، میزان hCG تا حدی افزایش میابد. اما اگر این میزان بیشتر از آن چیزی باشد که نرمال در نظر گرفته می شود می تواند نشان دهنده بارداری مولار باشد.

با سونوگرافی استاندارد، امواج با فرکانس بالا به بافت های شکم و قسمت هایی از لگن فرستاده می شوند. در طول اوایل بارداری، رحم و لوله های فالوپ بیشتر از این که به سطح شکم نزدیک باشند به واژن نزدیکند. پس سونوگرافی با قرار دادن ترانسدوکتور در واژن صورت می گیرد. سونوگرافی بارداری مولار کامل، که در هفته ۸ یا ۹ بارداری انجام می شود، می تواند این موارد را نشان دهد:

  • نبود جنین
  • نبود مایع آمنیوتیک
  • جفت کیست دار ضخیم
  • کیست تخمدان

سونوگرافی بارداری مولار جزئی می تواند این موارد را نشان دهد:

  • وجود جنین با رشد محدود
  • میزان کم مایع آمنیوتیک
  • جفت کیست دار ضخیم

علل بروز ناهنجاری ژنتیکی یا بارداری مولار

با این که محققان صد در صد مطمئن نیستند اما بر این باورند که سموم محیطی نقشی اساسی در شکل گیری این ناهنجاری دارند. طبق مطالعات، مردانی که در تماس با آلودگی های محیطی هستند چهار برابر بیش از سایرین احتمال این که سبب بارداری مولار شوند وجود دارد. مطالعه ای در سال ۲۰۱۱ صورت گرفت و به این نتیجه رسیدند که ۸۵ درصد از زنانی که بارداری مولار داشته اند در مناطق کشاورزی زندگی می کرده اند، جایی که از سموم و آفت کش ها به وفور استفاده می شود.

نکته:

مراکش بیشترین میزان بارداری مولار را دارد. در آن جا از هر ۴۰۰ زن باردار ۱ نفر بارداری مولار دارد (در حالی که میانگین جهانی آن، ۱ نفر از هر ۱۵۰۰ زن باردار است). دلیل این اتفاق این است که در این کشور از ارگانوکلرین و ارگانوفسفات ها به وفور استفاده می شود. پس باید از خود محافظت کنید و در برابر سموم محیطی قرار نگیرید، اما این تغییرات در شیوه زندگی هم می توانند سودمند باشند:

  • تا حد امکان از میوه های ارگانیکی که سم پاشی نشده اند استفاده کنید.
  • وقتی کشاورزان در حال سم پاشی مزارع هستند از خانه بیرون نروید.
  • برای از بین بردن علف های هرز از مواد طبیعی ای مثل نمک و سرکه استفاده کنید.

اگر پزشک مطمئن شد که بیمار بارداری مولار دارد چه کاری انجام می دهد؟

اگر وجود بارداری مولار تایید شود، پزشک از سی تی اسکن، MRI و تست خون استفاده می کند تا ببیند که آیا مول به خارج از رحم منتشر شده یا نه. علاوه بر این، پزشک بهترین درمان را برای فرد در نظر می گیرد. علاوه بر کورتاژ و هیسترکتومی می توان از قرص میزوپروستول هم استفاده کرد. این قرص به بدن کمک می کند که به طور طبیعی تری بافت را خارج کند.

استثناهای بارداری مولار

بهتر است با استثناهای بارداری مولار آشنا شوید. استثناهای زیادی در این زمینه وجود ندارد اما تنها ۱ درصد از زنانی که بارداری مولار داشته اند، یک بار دیگر دچار بارداری مولار خواهند شد.

مول مهاجم پس از بارداری مولار چیست؟

اگر بعد از کورتاژ و هیسترکتومی بافت مول باز هم به رشد خود ادامه دهد به این مول، مهاجم گویند. در این شرایط بافت مول خود را به دیواره های عضلانی رحم می رساند. رایج ترین خصوصیت مول مهاجم، خونریزی بدون وقفه و ادامه دار پس از جراحی برای برداشتن بافت مول است. مول مهاجم می تواند سبب بروز مشکل شود چون هنگامی که مول به قسمت عضلانی رحم برسد می تواند با جریان خون خود را به اندام های دورتر (مثل ریه، کبد و مغز) هم برساند. مول مهاجم می تواند بعد از بارداری مولار جزئی تشکیل شود اما احتمال وقوع آن بعد از بارداری مولار کامل بیشتر است.

احتمال وقوع این اتفاق در افرادی که بارداری مولار کامل داشته اند کمتر از ۱۵ درصد و در افرادی که بارداری مولار جزئی داشته اند کمتر از ۱ درصد است. اگر این اتفاق بیفتد برای جلوگیری از گسترش آن باید از شیمی درمانی استفاده شود. پزشکان درمان را تا جایی ادامه می دهند که میزان هورمون hCG به حد نرمال برسد. در صورتی که این بافت از رحم فراتر نرفته باشد و به بقیه اندام ها نرسیده باشد ۱۰۰ درصد می توان آن را درمان کرد. البته در صورتی که این بافت به سایر قسمت ها رسیده باشد هم قابل درمان است. در برخی موارد نادر، بارداری مولار کامل می تواند سبب کوریوکارسینوما شود که نوعی از سرطان قابل درمان است. این شرایط از هر ۳۰,۰۰۰ بارداری در یکی از آن ها اتفاق می افتد. علاوه بر بارداری مولار، بارداری نرمال و سقط جنین هم می توانند سبب کوریوکارسینوما شوند.

 

مول مهاجم پس از بارداری مولار

اگر علت مشکلات زن باردار، بارداری مولار نبود چه چیز دیگری می تواند باشد؟

از آن جایی بارداری مولار به ندرت اتفاق می افتد، علائم بیمار ممکن است به خاطر سایر مشکلات بارداری باشند. این مشکلات شامل این موارد هستند:

بارداری خارج از رحم:

این مشکل نیز نادر است و هنگامی اتفاق می افتد که تخمک بارور شده در رحم رشد نمی کند و معمولا در لوله فالوپ جاگیر می شود. این بارداری می تواند سبب ایجاد درد شدید در اطراف تخمدان ها، خونریزی واژینال و فشار خون پایین شود.

سقط جنین:

سقط جنین می تواند به دلایل متفاوتی اتفاق بیفتد. طبق گزارشات حدودا ۲۵ درصد از بارداری ها منجر به سقط جنین می شوند. خونریزی واژینال و مشاهده لخته خون‌ از خصوصیات سقط جنین هستند.

خونریزی لانه گزینی:

وقتی تخمک بارور شده به دیواره رحم می چسبد ممکن است لکه های خون مشاهده شوند که به آن خونریزی لانه گزینی می گویند. این خونریزی عادی است و لزوما به معنای این نیست که مشکلی وجود دارد.

قاعدگی:

ممکن است که اشتباه فکر کرده باشید که باردارید و تنها این ماه پریودتان عقب افتاده باشد. دلیل خونریزی و انقباض عضلات و نفخ هم عقب افتادن پریود است.

هموتام ساب کوریونیک:

این اتفاق هنگامی می افتد که خون در اطراف جفت جمع می شود و سبب خونریزی می شود، این شرایط خیلی جدی نیست اما نباید به آن بی توجه بود.

سوزش واژن:

وقتی در بافت واژینال احساس سوزش ایجاد می شود (درست مثل وقتی که در طول رابطه جنسی از چرب کننده استفاده نشود)، می تواند سبب ایجاد درد و خونریزی شود.

پولیپ گردن رحم یا فیبروئید رحمی:

این مشکلات هم می توانند سبب ایجاد درد و خونریزی شوند.

عفونت‌ گردن‌ رحم‌ یا سرویسیت:

التهاب گردن رحم هم می تواند سبب ایجاد خونریزی و درد گردد.

مشکلات بارداری که از نظر علائم با بارداری مولار شبیه هستند

هیدرآمنیوس

هیدرآمنیوس شرایطی است که در آن مایع آمنیوتیک بیش از حد ترشح می شود. به این شرایط، اختلال مایع آمنیوتیک یا پلی هیدرآمنیوس هم گویند. مایع آمنیوتیک مایعی است که در طول بارداری جنین را احاطه کرده است. مایع آمنیوتیک در ابتدا از آب بدن مادر تشکیل می شود. در روزهای پایانی بارداری قسمت زیادی از مایع آمنیوتیک را ادرار جنین تشکیل می­ دهد. با پیشرفت رشد، جنین نفس می کشد و مقداری از مایع آمنیوتیک را می­ بلعد. تا هفته ۳۶ بارداری میزان این مایع خیلی زیاد می شود و سپس کم کم کاهش پیدا می کند. اگر جنین بیش از حد ادرار کند یا به میزان کافی این مایع را نبلعد، مقدار زیادی مایع آمنیوتیک جمع می شود و سبب هیدرآمنیوس می شود. هیدرآمنیوس شدید ممکن است نشان دهنده مشکلات جنین از جمله نقص سیستم عصبی مرکزی، انسداد روده یا مشکل ژنتیکی باشد. در برخی موارد نادر، این مشکل می تواند سبب زایمان زود رس و گاهی مرگ نوزاد شود. هیدرآمنیوس خفیف رایج تر است و سبب بروز مشکل خاصی نمی شود.

از کجا باید بفهمم که به مشکل هیدرآمنیوس دچارم یا نه؟

هیدرآمنیوس خفیف معمولا علائم خاصی ندارد. اما اگر دچار تنگی نفس، درد شکم و تورم و نفخ هستید به پزشک اطلاع دهید چون این موارد می توانند نشان دهنده هیدرآمنیوس شدید باشند. در این شرایط، پزشک برای بررسی وضعیت جنین از سونوگرافی یا سایر روش ها استفاده می کند تا میزان مایع آمنیوتیک اطراف جنین را اندازه بگیرد.

هیدرآمنیوس چگونه برطرف می شود؟

پزشکان می توانند علائم هیدرآمنیوس را برطرف کنند اما نمی توانند چیزی که سبب این مشکل شده است را برطرف کنند. اگر برای نفس کشیدن یا راه رفتن مشکل دارید ممکن است که پزشک شما را بستری کند. از آن جایی که هیدرآمنیوس می تواند سبب زایمان زود رس شود، پزشک داروهایی به بیمار می داد تا از این موقعیت پیشگیری کند. گاهی پزشک برای خارج کردن مایع آمنیوتیک اضافی و کم کردن درد، آمنیوسنتز را پیشنهاد می دهد. گاهی نیز از فرد می خواهند که آزمایش دهد تا مشخص شود که چرا این مشکل را دارد. علاوه بر این، برای بررسی این که آیا فرد دچار دیابت یا عفونت است یا نه از او تست خون می گیرند. گاهی نیز هیچ دلیلی برای تجمع مایع آمنیوتیک اضافی پیدا نمی کنند.

چگونه می توان از بروز هیدرآمنیوس پیشگیری کرد؟

شما نمی توانید مانع آن شوید. معمولا علت بروز هیدرآمنیوس، به مشکل بر خوردن مکانیسم بلعیدن جنین است. به همین خاطر است که راهی برای گریز از این مشکل وجود ندارد.

آیا الیگوهیدرآمنیوس و هیدرآمنیوس به یک چیز اشاره می کنند؟

خیر. الیگوهیدرآمنیوس دقیقا برعکس هیدرآمنیوس است. به این معنی که در الیگوهیدرآمنیوس به میزان کافی مایع آمنیوتیک وجود ندارد. این شرایط به خاطر مشکلات جنین، جفت و یا وقتی که مادر فشار خون بالا داشته باشد اتفاق می افتد. بزرگترین خطر الیگوهیدرآمنیوس این است که با نبود مایع لازم، رسیدن اکسیژن و مواد مغذی به جنین قطع می شود. اگر پزشک تشخیص داد که به مشکل الیگوهیدرآمنیوس دچارید، برای پیشگیری از قطع رسیدن مواد مورد نیاز به جنین، سلامت او را کنترل می کند.

آیا هیدرآمنیوس به نوزاد صدمه می زند؟

هیدرآمنیوس خفیف معمولا سبب بروز مشکل خاصی برای سلامتی نوزاد نمی شود. اما اگر دچار هیدرآمنیوس شدید هستید پزشک وجود مشکلات روده، سیستم عصبی مرکزی، قلب و نقص کروموزومی مثل سندروم داون را در جنین بررسی می کند.

اگر هیدرآمنیوس اتفاق بیفتد حتما جنین مشکلی دارد؟

نه اصلا. در حقیقت اگر در سه ماه دوم بارداری متوجه هیدرآمنیوس شوید این مشکل به خودی خود برطرف می شود. هیدرآمنیوس در طول بارداری های کاملا سالم هم اتفاق می افتد. اما اگر نگرانید از پزشک بخواهید که وضعیت جنین را بررسی کند.

آیا هیدرآمنیوس می توانند سبب بروز مشکلاتی برای وضع حمل شود؟

اتفاقا جنینی که مایعات زیادی اطرافش باشند برای وضع حمل کار راحت تری دارد.

الیگوهیدرآمنیوس یا کاهش حجم مایع آمنیون

الیگوهیدرآمنیوس

زمانی که یک زن دچار الیگوهیدرآمنیوس شود میزان مایع آمنیوتیک اطراف جنین به شدت کاهش پیدا می کنند. برای فهمیدن این که این شرایط چه تاثیری روی شما و فرزندتان دارد، باید اول با نقشی که مایع آمنیوتیک در یک بارداری سالم ایفا می کند آشنا شوید.

مایع آمنیوتیک چیست؟

مایع آمنیوتیک که در اطراف جنین وجود دارد نقشی اساسی در رشد او دارد. این مایع شفاف از کودک محافظت می کند. جنین این مایع را می بلعد و این مایع به ریه ها و سیستم گوارش او کمک می کند تا بهتر رشد کنند. این مایع به جنین این امکان را می دهد که حرکت کند و ماهیچه و استخوان هایش قوی شوند. کیسه آمنیوتیک که جنین در آن قرار دارد حدود ۱۲ روز پس از لقاح شروع به شکل گیری می کند. در همان زمان، مایع آمنیوتیک هم شروع به رشد می کند. میزان مایع آمنیوتیک در هفته ۲۸ تا ۳۲ بارداری افزایش میابد. پس از این مدت ثابت می ماند و مدتی بعد، میزان آن رو به کاهش می رود.

الیگوهیدرآمنیوس چیست؟

الیگوهیدرآمنیوس (کمبود مایع آمنیوتیک) از هر ۱۰۰ بارداری در ۸ مورد اتفاق می افتد. معمولا در سه ماه آخر بارداری رایج تر است اما می تواند در هر زمان دیگری هم اتفاق بیفتد. این مشکل را با سونوگرافی تشخیص می دهند. دلایل وقوع این مشکل را کاملا تشخیص نداده اند. در حقیقت بسیاری از زنانی که دچار این مشکل شده اند بدون دلیل شناخته شده ای به آن دچار شده اند.

دلایل اصلی چه هستند؟

دلایل اصلی الیگوهیدرآمنیوس شامل این مواردند:

  • وجود نقص در جنین
  • پارگی یا شکاف در کیسه آمنیوتیک که حاوی مایع آمنیوتیک است

نقص های جنین از جمله مشکل کلیه و مجاری ادراری دلیل اصلی این مشکل هستند. به این معنی که برخی کودکان ادرار کمی تولید می کنند و این ادرار است که باید بیشتر مایع آمنیوتیک را تشکیل دهد. گاهی مشکلات مادر سبب بروز الیگوهیدرآمنیوس می شوند. وجود مشکلاتی نظیر دیابت، فشار خون بالا، اختلال خود ایمنی نظیر لوپوس اریتماتوز سیستمیک در مادر سبب بروز الیگوهیدرآمنیوس می شوند.

الیگوهیدرآمنیوس چه تاثیری می گذارد؟

الیگوهیدرآمنیوس می تواند روی جنین، مادر و وضع حمل تاثیر بگذارد. تاثیری که می گذارد به علت و زمان وقوع آن و میزان مایع بستگی دارد. در اولین نیمه بارداری مایع آمنیوتیک پایین می تواند باعث آسیب به ریه های کودک شود. در طول این زمان الیگوهیدرآمنیوس می تواند سبب بالا رفتن ریسک سقط جنین، تولد پیش از موعد و مرده به دنیا آمدن جنین شود. وقتی الیگوهیدرآمنیوس در نیمه دوم بارداری اتفاق بیفتد سبب ایجاد مشکل در رشد جنین می شود. اگر الیگوهیدرآمنیوس نزدیک وضع حمل اتفاق بیفتد سبب افزایش درد در طول زایمان و وضع حمل می شود.

باید چه کاری انجام داد؟

مطالعات اخیر نشان داده اند که بیمارانی که بارداری نرمال دارند و دچار الیگوهیدرآمنیوس می شوند تقریبا به هیچ درمان خاصی نیاز ندارند چون کودک آن ها سالم به دنیا خواهد آمد. بهترین راه، مراجعه به پزشک است تا او اندازه رحم و میزان آمنیوتیک را بسنجد. اگر وی متوجه مشکلی شود اقداماتی برای پیشگیری از عوارض ناشی از آن انجام خواهد داد. اگر فشار خون بالا دارید، قبل از بارداری با پزشک صحبت کنید. در طول بارداری تمام داروها را باید زیر نظر پزشک مصرف کنید. حتما در طی این دوره فشار خونتان باید کنترل شود. اگر پزشک تشخیص داد که شما دچار وضعیت الیگوهیدرآمنیوس هستید، مواد غذایی سالم و با ارزش غذایی بالا مصرف کنید، مایعات کافی بنوشید (آب بهترین نوشیدنی است)، به میزان کافی استراحت کنید و در صورت مشاهده هر گونه علائمی به پزشک مراجعه کنید.

بارداری پوچ

بارداری پوچ هنگامی اتفاق می افتد که تخمک بارور شده خودش را به دیواره رحم می چسباند اما جنینی رشد نمی کند. در حقیقت سلول ها جنین را تشکیل نمی دهند. بارداری پوچ معمولا در اولین سه ماه بارداری و قبل از این که فرد بفهمد باردار است اتفاق می افتد. گاهی ناهنجاری های کروموزومی باعث می شوند که بدن فرد باردار به طور طبیعی سقط جنین انجام دهد.

بارداری پوچ

از کجا باید فهمید که بارداری پوچ اتفاق افتاده یا نه؟

بارداری پوچ اکثرا هنگامی اتفاق می افتد که فرد اصلا نمی داند باردار است. فرد ممکن است نشانه های بارداری نظیر تاخیر در قاعدگی و پریود نشدن را مشاهده کند و حتی نتیجه تست بارداری او مثبت نشان داده می شود. علاوه بر این ممکن است دچار انقباض جزئی عضلات شکم یا خونریزی جزئی واژینال شود. خیلی از زنان فکر می کنند که بارداری نرمال دارند چون میزان hCG در حال افزایش است. جفت بدون جنین شروع به رشد می کند و هورمون های بارداری افزایش میابند که همین موارد باعث می شوند که فرد باور کند که واقعا باردار است. معمولا تا زمانی که فرد آزمایش سونوگرافی ندهد متوجه نمی شود که کیسه بارداری خالی است.

چه چیزی سبب وقوع بارداری پوچ می شود؟

بارداری پوچ دلیل ۵۰ درصد از سقط جنین هایی است که در اولین سه ماه بارداری اتفاق می افتند و معمولا به علت مشکلات کروموزومی اتفاق می افتد. علاوه بر این، دلیل آن می تواند اسپرم یا تخمک بی کیفیت باشد.

چگونه می توان از بارداری پوچ پیشگیری کرد؟

متاسفانه در بیشتر موارد نمی توان از بارداری مولار پیشگیری کرد. خیلی از زوج ها در صورتی که دچار چنین مشکلاتی شوند تست ژنتیکی می دهند. بارداری پوچ معمولا یک بار اتفاق می افتد و به ندرت یک زن بیش از یک بار دچار بارداری پوچ می شود. پزشکان توصیه می کنند که پس از بارداری پوچ کمی صبر کنید و بعد تصمیم به بارداری دوباره بگیرید.

نارسایی دهانه رحم

نارسایی دهانه رحم چیست؟

گاهی اوقات گشادی دهانه رحم به علت زایمان اتفاق نمی افتد بلکه به خاطر نقص هایی که در دهانه رحم وجود دارد ایجاد می شود، به چنین حالتی نارسایی دهانه رحم گویند. این مشکل به خاطر دلایل متفاوتی اتفاق می افتد. از جمله آن ها می توان به آسیب پیشین به دهانه رحم یا مشکل مادر زادی دهانه رحم اشاره کرد. نارسایی دهانه رحم مسبب ۱۵ الی ۲۰ درصد از سقط جنین هایی است که در نیمه دوم بارداری اتفاق می افتند.

تعریف نارسایی دهانه رحم

نارسایی دهانه رحم در طول بارداری هنگامی اتفاق می افتد که دهانه رحم بدون ایجاد انقباض یا درد باز می شود (گاهی کاملا باز می شود). این اتفاق باعث می شود که غشای آمنیوتیک به سمت دهانه رحم بیاید و سرانجام پاره شود. این اتفاق قبل از این که جنین به دنیا بیاید می افتد و گاهی سبب سوزش رحم و زایمان زود رس می شود. گاهی اوقات زمانی متوجه این مشکل می شوند که پیشرفت کرده و برای توقف پیشرفت آن دیر شده است.

دلایل و عوامل مخاطره آمیز در نارسایی دهانه رحم

عواملی که می توانند سبب نارسایی دهانه رحم شوند شامل: سابقه نارسایی دهانه رحم در بارداری پیشین، جراحی‌، آسیب به دهانه رحم، دی اتیل استیل بسترول و ناهنجاری های ساختاری دهانه رحم هستند. برای مثال اگر قبلا کورتاژ داشته اید، این می تواند سبب آسیب به دهانه رحم شود. قبل از بارداری و در سه ماه اول بارداری هیچ روشی وجود ندارد که بتواند به طور دقیق بگوید که آیا سرانجام نارسایی دهانه رحم پیش می آید یا نه.

علائم نارسایی دهانه رحم

زنانی که دچار نارسایی دهانه رحم هستند بین هفته ۱۶ تا ۲۸ بارداری معمولا با گشادی جزئی دهانه رحم مواجه می شوند. آن ها متوجه باز شدن دهانه رحم (۲ سانتی متر یا بیشتر) و علائم جزئی می شوند. اگر این باز شدگی به بیش از ۴ سانتی متر برسد، پاره شدن غشای آمنیوتیک اتفاق می افتد.

تشخیص نارسایی دهانه رحم

تشخیص نارسایی دهانه رحم با بررسی سابقه بیماری، آزمایش و سونوگرافی مشخص می شود. علاوه بر این ممکن است از تست بارداری هم استفاده شود.

درمان نارسایی دهانه رحم

سرکلاژ:

وقتی مشکل نارسایی دهانه رحم را تشخیص دادند، این مشکل با پروسه جراحی ای به نام سرکلاژ (دوختن دهانه رحم) قابل درمان است. از یک یا چند بخیه در اطراف دهانه رحم استفاده می کنند تا آن را کاملا بسته نگه دارند. این کار را معمولا پس از هفته دوازدهم بارداری انجام می دهند چون در این زمان احتمال سقط جنین معمولا در پایین ترین حد ممکن است. اما اگر غشای آمنیوتیک پاره شده باشد یا عفونت وجود داشته باشد این کار را انجام نمی دهند. پس از جراحی، مادر تحت نظر قرار می گیرد تا وجود عفونت یا انقباض ماهیچه در او بررسی شود چون گاهی جراحی با این مشکلات همراه است. پس از جراحی، بیمار باید استراحت کند تا به دهانه رحم فشار وارد نشود و جنین زنده بماند. سرکلاژ را قبل از تولد نوزاد بر می دارند تا مادر بتواند فرزندش را از طریق زایمان طبیعی به دنیا بیاورد. گاهی نیز سرکلاژ را بر نمی دارند و برای تولد کودک از روش سزارین استفاده می کنند.

نارسایی دهانه رحم

آیا بعد از شیمی درمانی بارداری مولار می توان دوباره باردار شد؟

در مواقعی که بافت مولار به طور کامل خارج نمی شود و بافت بدخیم است از شیمی درمانی استفاده می کنند. اگر پزشک تشخیص داد که شیمی درمانی مناسب ترین روش درمانی است پس باید اقدامات احتیاطی را رعایت کنید. شیمی درمانی سبب آسیب به عملکرد تخمدان ها و تخمک می شود. پس توصیه می شود که اگر از شیمی درمانی استفاده کرده اید برای دوباره باردار شدن یک سال صبر کنید. خبر خوب این است که اگر بعد از شیمی درمانی به خاطر بارداری مولار، به میزانی که پزشک توصیه کرده صبر کنید می توانید دوباره بدون هیچ مشکلی باردار شوید. و با مشکلاتی مثل زایمان زود رس، نقص کودک هنگام تولد یا سایر مشکلات روبرو نخواهید شد.

باردار شدن پس از یک بارداری مولار

پس از درمان موفقیت آمیز بارداری مولار امکان باردار شدن وجود دارد. اما حتما در این خصوص با پزشک مشورت کنید و دستورالعمل های پزشک را اجرا کنید. هر آزمایشی که نیاز باشد را انجام دهید تا پزشک اطمینان حاصل کند که درمان موثر است و هیچ مشکلی وجود ندارد. اگر می خواهید دوباره باردار شوید و نگران هستید، پزشک شما را راهنمایی خواهد کرد.

اگر سابقه بارداری مولار داشته اید و می خواهید باردار شوید کمی صبر کنید:

اگر سابقه بارداری مولار داشته اید ریسک داشتن یک بارداری مولار دیگر بالاست. پس دست نگه دارید تا کاملا از بارداری سابق بهبود یابید و اطمینان حاصل کنید که تمام بافت خارج شده است. بهتر است تا زمانی که پزشک توصیه کرده باردار نشوید.

درباره بارداری مولار اطلاعات کافی کسب کنید:

بارداری مولار به خاطر مشکلاتی که هنگام لقاح پیش می آیند اتفاق می افتد و سبب وجود جنین ناقص می شود. این به این معناست که نمی توانید از آن پیشگیری کنید یا باعث آن شوید. ۰.۱% تا ۰.۳% از بارداری ها مولار هستند.

از علائم بارداری مولار آگاه شوید:

اگر باردار هستید و علائم بارداری مولار را دارید حتما برای معاینه نزد پزشک بروید. در صورت مشاهده خونریزی شدید به پزشک مراجعه کنید. خون مشاهده شده می تواند قهوه ای تیره یا قرمز پر رنگ باشد. علائم این بیماری و درد در شکم می توانند آنقدر قوی باشند که فرد به بستری شدن نیاز داشته باشد.

مرتب برای معاینه نزد پزشک بروید:

اگر هر یک از علائمی که در قسمت های بالا به آن ها اشاره شد را مشاهده کردید پزشک باید از شما آزمایش بگیرد.

برای تشخیص دقیق از سونوگرافی استفاده کنید:

بارداری مولار کامل در هفته هشتم بارداری با کمک سونوگرافی کاملا قابل تشخیص است. از تکنولوژی سونوگرافی برای بررسی رحم و رشد جنین استفاده می شود.

حمایت عاطفی دریافت کنید:

از دست دادن جنین و نگرانی درباره خطرات احتمالی و ابتلا به سرطان می توانند روی روحیه فرد تاثیر منفی بگذارند. برای کنار آمدن با این اضطراب با پزشک مشورت کنید. از حمایت خانواده و دوستان نیز برخوردار شوید. با کسانی که تجربه این چنینی داشتند صحبت کنید.

مشاوره با پزشک در مورد بارداری مولار

بارداری مولار برای زنان ترسناک و نگران کننده است. افرادی که بارداری مولار داشته اند از نظر روحی درست مثل افرادی هستند که سقط جنین داشته اند. بسیاری از زنانی که با بارداری مولار روبرو می شوند، تا به حال درباره این مشکل نشنیده اند و خیلی نگران سلامت خود هستند. به علاوه پیش خود فکر می کنند که دیگر نمی توانند باردار شوند. مردها هم نگران همسران خود هستند. گاهی آن ها روحیه خود را از دست می دهند و برای کار کردن به مشکل بر می خورند. گاهی نیز نمی دانند که چگونه باید به همسر خود کمک کنند. بهتر است که با همسر خود صحبت کنید و این مشکل را با هم حل کنید. اگر یکی از شما در کنترل و کنار آمدن با احساساتش مشکل داشت می توانید با پزشک، خانواده، دوستان و حتی مشاور مشورت کنید.


صدور گواهینامه موتور سیکلت برای زنان ایرانی

انتشار حکم دیوان عدالت اداری اصفهان، که پلیس را به صدور گواهینامه برای وی ملزم می‌کرد، موجب شد و این مطالبه جامعه زنان را در مرکز توجه‌ها قرار داد.

به گزارش موزیک دان و به نقل از گسترش نیوز : پس از آن بود که واکنش‌ها درباره صدور این حکم بالا گرفت. ابتدا در خصوص خود حکم و قطعی بودن آن واکنش‌هایی صورت گرفت و بعد از آن بود که ماهیت کلی این حکم و اجازه صدور گواهینامه برای زنان زیر سؤال رفت.

 

 

صدور یک حکم در اصفهان در خصوص اجازه صدور گواهینامه برای زنان، موجب شد تا بار دیگر مسئله پیچیده موتورسواری زنان به سوژه یک خبری کشور تبدیل شود. انتشار حکم دیوان عدالت اداری اصفهان، که پلیس را به صدور گواهینامه برای وی ملزم می‌کرد، موجب شد و این مطالبه جامعه زنان را در مرکز توجه‌ها قرار داد و پس از آن بود که واکنش‌ها درباره صدور این حکم بالا گرفت. ابتدا در خصوص خود حکم و قطعی بودن آن واکنش‌هایی صورت گرفت و بعد از آن بود که ماهیت کلی این حکم و اجازه صدور گواهینامه برای زنان زیر سؤال رفت.

مهم‌ترین واکنش مربوط به معاون فرهنگی قوه قضاییه بود. حجت‌الاسلام هادی صادقی درباره حکم شرعی و قانونی دوچرخه و موتورسواری بانوان گفت: در فرهنگ اسلام، سوار زین شدن برای بانوان مکروه است اما حرام نیست. از طرف دیگر به زنان دستور داده شده کاملا با عفاف و حجاب در صحنه اجتماع ظاهر شوند.

وی افزود: موتور سواری هیچ اشکال شرعی ندارد؛ اما از منظر عفاف و حجاب، سوار شدن بر موتور ممکن است باعث شود تا حجاب خانم‌ها کمتر رعایت شود.

این مقام مسئول در دستگاه قضایی اضافه کرد: اگر این حکم شرعی از یک فقیهی پرسیده شود که آیا سوار شدن بر موتور اشکال دارد، جواب این است که ظاهراً موتور سواری اشکال ندارد؛ اما اگر با عفاف آنها منافات پیدا کند، اشکال دارد.

وی افزود: خانمی از اصفهان برای دریافت گواهینامه تقاضا کرده و حکمی هم از سوی دادگاه بدوی دیوان عدالت اداری صادر شده و این روزها بین مردم دست به‌دست می‌چرخد. قاضی محترم برداشتی کرده که اثبات شیء، نفی ماعدا نمی‌کند.

معاون فرهنگی قوه قضاییه ادامه داد: به احتمال قوی احتمال می‌دهم که این حکم در تجدیدنظر رد خواهد شد. همچنان که مشابه این رأی هم قبلا در دیوان صادر شده و به طور قطعی هم رد شده است. راهنمایی و رانندگی هم بر اساس این قانون نمی‌تواند گواهینامه صادر کند. اما اگر بعدها قانون تغییر کرد یا اصلاح شد، ایرادی ندارد. دولت وظیفه دارد تا شرایط سهل برای بانوان را ایجاد کند.

موافقان اما می‌گویند اولا هیچ منع قانونی برای این مسئله وجود ندارد. ثانیا وقتی زنان می‌توانند به عنوان سرنشین دوم از موتور استفاده کنند، چرا نباید به عنوان راننده از آن استفاده کنند. علاوه بر همه این‌ها استدلالی که منجر به صدور حکم دیوان در اصفهان شد هم موضوع دیگری است. به هر حال بسیاری از زنان توان خرید اتوموبیل را ندارند و برای امرار معاش و گذران زندگی مجبورند از موتور استفاده کنند. چرا باید این حق از آنها گرفته شود؟

حالا سوال گسترش نیوز از مخاطبان محترم این است که آیا با صدور گواهینامه موتور سیکلت برای بانوان موافق هستید یا خیر؟ دلایلتان را هم در بخش نظرات برای ما بنویسید. حتما همگی آنها منتشر خواهد شد.

 


ایمپلنت یا جراحی پروتز آلت تناسلی چیست؟ تاثیر پروتز آلت تناسلی چیست؟ ایمپلنت یا پروتز آلت تناسلی، ابزار بسیار مؤثری برای برطرف کردن اختلال نعوظ در مردانیست که به اقدامات ساده پاسخ نمی دهند. پروتز آلت تناسلی، در بسیاری از موارد، برای کسانی است که مبتلا به آرتریت می شوند، به عنوان یک جایگزین کامل مفصلی عمل می کند و آلت تناسلی فرد را با بازیابی نعوظ و برطرف کردن ناراحتی های روانی و فیزیولوژیکی ناشی از، تحلیل قوه مردانگی و سرزندگی، فعال نگه می دارد و به این ترتیب بر کیفیت زندگی او تاثیر مثبتی می گذارد. برای کسب اطلاعات بیشتر درباره ایمپلنت یا جراحی پروتز آلت تناسلی این مقاله از بخش سلامت مردان و جنسی موزیک دان که در مورد پروتز آلت تناسلی می باشد را مطالعه نمایید.

جراحی پروتز آلت تناسلی

جراحی پروتز آلت تناسلی

از آنجا که پروتز آلت تناسلی، برای اولین بار، بیش از چهل سال پیش اجرا شد، اصلاحات، تغییرات و نوآوری های متعددی در آن صورت گرفته است. پروتزهای کنونی، انواع پیشرفته و مهندسی شده ای هستند که از مواد سنتتیک پیشرفته پزشکی ساخته شده اند. این پروتزها طی عمل جراحی و تحت بیهوشی و معمولا به صورت سرپایی اعمال می شوند. آن ها به صورت کامل در داخل بدن قرار می گیرند و هیچ بخش خارجی قابل رویتی ندارند و آلت تناسلی را تا حدی سفت و شق می کنند که دخول صورت گیرد. پروتز آلت تناسلی مردان – در شرایط مناسب آن- می تواند زندگی یک مرد را دگرگون سازد.

اساسا، تحریک جنسی، توانایی انزال و حساسیت آلت تناسلی فرد، پس از ایمپلنت یا پروتز آلت تناسلی، تغییری نمی کند. برخلاف یک نعوظ معمولی، پروتز آلت تناسلی منجر به تورم سر آلت تناسلی و یا بافتهای قابل نعوظ اطراف مجرای ادراری نمی ‌شود. با این وجود، این پروتز، منجر به نعوظ با دوام و نفوذپذیر آلت مرد می شود و عملکرد جنسی مردی را که قادر به تحقق بخشیدن به این عمل نیست، احیا می کند.

انواع جراحی پروتز آلت تناسلی

انواع مختلفی از ایمپلنت های آلت تناسلی وجود دارد. ولی به طور کلی می توان آن‌ ها را در دو دسته اصلی جای داد: پروتز منعطف (غیربادی) و پروتز بادی که عمدتا در ایالات متحده کاربرد دارند.

  • انواع مختلفی از ایمپلنت های منعطف (غیربادی) با موازنه های مختلف وجود دارد: بعضی از آنها سفتی بیشتری برای رابطه جنسی دارند. با این حال، این مزیت می تواند در شرایط عادی روز ناراحت کننده باشد.
  • انواع پروتز بادی عبارت اند از:
  1. پروتز بادی دو بخشی: استفاده از این پروتز، ساده‌ تر است. با این حال، معمولا یک موازنه بین راست شدن آلت به هنگام نعوظ و چگونگی شل شدن آن وجود دارد. مردها تمایل دارند که هم از راستی آلت و هم از شلی آن، رضایت داشته باشند. این به این دلیل است که اندازه کوچک بخشی از پمپ و مخزن مایع، اجازه ایجاد تغییرات بزرگ را نمی ‌دهد.
  2. پروتز بادی سه بخشی (چند تکه ‌ای): این نوع ایمپلنت، کمی پیچیده تر است. چرا که، علاوه بر پروتز و پمپ، دارای یک مخزن جداگانه است. این مخزن، مزایای زیادی دارد. در این نوع پروتز، آلت تناسلی تخلیه شده، به طور کامل شل می شود. همچنین زمانی که نعوظ طولانی مدت نمی خواهید، یک دریچه برای آزاد کردن فشار داخل آلت تناسلی وجود دارد. فضای این مخزن مازاد همچنین این اجازه را می دهد که نعوظ قوی تری نسبت به پروتز بادی دو بخشی داشته باشید.

جراحی پروتز آلت تناسلی

 جراحی پروتز آلت تناسلی چگونه عمل می کند؟

پروتز منعطف معمولاً از یک جفت میله تشکیل می‌ شود که داخل بافت ‌های سفت آلت قرار داده می‌ شود. آن ‌ها نیمه سخت اند و می ‌توانند در طول فعالیت جنسی به سمت دلخواه تان خم شوند. در حضور چنین پروتزی، آلت تناسلی همیشه سفت است و ممکن است پنهان کردن آن کار دشواری باشد. آلت تناسلی که پروتز منعطف دارد را می توان در طول روز به سمت پایین خم کرد و حین رابطه جنسی راست کرد.

  • بزرگترین مزیت ایمپلنت های غیربادی هزینه و راحتی اعمال آن هاست. جراحی ایمپلنت این دستگاه بسیار ساده تر و ارزان تر از ایمپلنت های بادی است. علاوه بر این، به سبب عدم وجود قطعات مکانیکی در آن، برخی از مردان راحت تر می توانند از آن استفاده کنند. با این حال، در این نوع از ایمپلنت، آلت تناسلی مرد در بیشتر مواقع در حالت نعوظ باقی می ماند.

ایمپلنت بادی آلت تناسلی، وسیله ای پر از مایع است که شامل دو سیلندر بادی تعبیه شده در بافت ‌های قابل نعوظ آلت تناسلی مرد و یک پمپ دستی کنترل شده در داخل کیسه بیضه و یک مخزنی است که در زمان هایی که آلت تناسلی مرد سفت نیست، مایع را ذخیره می کند. این دستگاه، با چند بار فشار دادن پمپ، مایع را از مخزن به سیلندر منتقل می کند و به این ترتیب، آلت تناسلی باد می شود. از این پمپ مجددا برای برگشت مایع به مخزن استفاده می شود.

شما برای هر دو ایمپلنت مذکور باید تحت جراحی قرار بگیرید. هر دو ایمپلنت کاملا داخل بدن قرار می گیرند. ایمپلنت های بادی اغلب به این دلیل که نتیجه طبیعی تری را ارائه می دهند کاربرد بیشتری دارند. ایمپلنت منعطف ممکن است مناسب موارد پیچیده باشد. با متخصص اورولوژیست خود درباره اینکه کدام یک از دو نوع ایمپلنت مناسب شماست، مشورت کنید.

مزایای جراحی پروتز آلت تناسلی

  • خرابی مکانیکی دستگاه، نادر است.
  • دستگاه را می توان مخفیانه باد کرد.
  • پنهان کردن ایمپلنت های بادی آسان است.
  • خطر ابتلا به پریاپیسم وجود ندارد.
  • نسبت به همه متدهای درمانی ممکن، نتایج رضایت بخش تری ارائه می دهد.
  • اگر بیمار و شریک زندگی او، در مورد چیزی که باید از ایمپلنت انتظار داشته باشند، به درستی مطلع شوند، رضایت بیشتری نسبت به همه درمان‌های SS به دست می ‌آورند.

جراحی پروتز آلت تناسلی

معایب جراحی پروتز آلت تناسلی

  • این جراحی هیچ بازگشتی ندارد.
  • اگر حذف دستگاه لازم باشد، بازیابی عملکرد سالم و طبیعی آن ممکن نیست.
  • خطر عفونت (هر چند کم) وجود دارد.
  • خطر خرابی دستگاه (هر چند کم) وجود دارد: به طور کلی، ایمپلنت های بادی ۱۰ تا ۱۵ سال دوام دارند.
  • اگر دستگاه خراب شود، باید جایگزین شود.
  • پس از جراحی، احتمال خونریزی غیر قابل کنترل و نیاز به انجام مجدد جراحی، وجود دارد.
  • ایجاد بافت اسکار، محتمل است.
  • احتمال تحلیل رفتن بافت آلت که مستلزم حذف ایمپلنت است، وجود دارد.
  • احتمال رشد نکردن حَشَفه یا سرنره در طول درمان وجود دارد.
  • ایمپلنت های آلت تناسلی، آن را بزرگ‌ تر نمی ‌کنند و یا رادیکال پروستاتکتومی، پرتودرمانی، لطافت، سنگینی و یا کاهش طول آلت تناسلی ناشی از درمان های SS طولانی مدت را اصلاح نمی‌ کنند.

ایمپلنت یا پروتز آلت تناسلی به درمان مردانی که دچار اختلال نعوظ هستند، کمک می کند. این ایمپلنت، به مردانی که دچار این اختلال هستند این توانایی را می دهد که دوباره رابطه جنسی همراه با دخول، ارگاسم، و انزال را تجربه کنند. (مردانی که با ارگاسم و انزال مشکل دارند، با آنانی که دچار اختلال نعوظ هستند، فرق می کنند و جراحی پروتز آلت تناسلی، درمان مختص آن ها نیست).

جراحی پروتز آلت تناسلی می تواند در مردانی که نوعی دیگری از مشکلات نعوظ همچون بیماری پِیرونی را تجربه می کنند، استفاده شود. هر چند این روش، به یک درمان موثر و در دسترسی مبدل گشته است، با این حال مردان کمی از آن استقبال کرده اند. با این وجود، برای برخی از مردان، تنها گزینه درمانی موثر، همین روش است. این ایمپلنت به خصوص برای مردانی که فالیک هستند، مناسب است. پس از یک فالوپلاستی (بزرگ کردن آلت تناسلی)، ایمپلنت تنها گزینه برای دستیابی به نعوظ است.

جراحی پروتز آلت تناسلی

جایگزینی برای جراحی پروتز آلت تناسلی

پزشکان قبل از توصیه به جراحی پروتز آلت تناسلی چند گزینه دیگر را توصیه می کنند. جراحی برای قرار دادن ایمپلنت بدیهی نیست. همچنین می تواند منجر به عوارض جانبی متعددی شود.

عوارض جانبی بالقوه جراحی پروتز آلت تناسلی عبارتند از:

  • مشکلات مرتبط با ایمپلنت.
  • عفونت.
  • کوتاه شدن آلت تناسلی.
  • تغییر در احساس آلت تناسلی.

بنابراین، جایگزین ‌های ایمپلنت همیشه نقطه شروع خوبی برای درمان اختلال عملکرد نعوظ هستند. شناخته ‌شده ترین درمان برای اختلال عملکرد نعوظ احتمالا مهار کننده‌ های ۵ PDE هستند. این ها داروهای خوراکی چون ویاگرا، سیالیس و لویترا هستند که می ‌توانند به عملکرد نعوظ در برخی از مردان کمک کنند. پمپ های وکیوم، که به مکش خون به آلت تناسلی به کار گرفته می شوند نیز، در برخی دیگر از مردان مفیدند. (پمپ‌ های وکیوم، مثل پمپ های خانگی نیستند. هرگز از پمپ های خانگی برای عملکرد نعوظ استفاده نکنید، این کار خطرناک است). تعدادی از شرکت‌ ها، پروتز قابل نعوظ خارجی می ‌سازند که در طول رابطه جنسی باعث راست شدن آلت می شوند. نهایتا، داروهایی وجود دارند که می‌توانند مستقیما در بافت قابل نعوظ آلت تناسلی تزریق شوند و جریان خون آلت را افزایش دهند و باعث نعوظ گردند.

آیا مردان از جراحی پروتز آلت تناسلی رضایت دارند؟

تحقیقات نشان می ‌دهد که بیشتر مردانی که جراحی پروتز آلت تناسلی را اعمال کرده اند، از انتخاب خود راضی هستند. شریک جنسی آن ها هم همینطور. این خبر خوبی برای مردانیست که جراحی پروتز آلت تناسلی گزینه مستدلی برای آن هاست. این ایمپلنت می ‌تواند تفاوت زیادی در عملکرد و رضایت جنسی فرد ایجاد کند. با این حال، این به این معنی نیست که ایمپلنت، بهترین انتخاب برای همه مردان دچار اختلال نعوظ است. چرا که این عمل، بسیار تهاجمی است. گذشته از این، درصد قابل توجه افرادی که ایمپلنت می کنند در برخی موارد، نیاز به تعویض یا تجدید نظر دارند.

اگر پروتز مخصوصی را مد نظر دارید، با دکتر خود مشورت کنید تا از مزایا و معایب آن، به خوبی آگاهی یابید. قبل از انتخاب عمل جراحی، بحث در مورد اثرات جانبی بالقوه و گزینه ‌های جایگزینی کم‌ تر تهاجمی، مهم است. هم چنین اگر شما تصمیم دارید که ایمپلنت کنید، بررسی گزینه‌ های در دسترس برای این کار، ایده خوبی است. همانطور که در تعدادی از انواع جراحی‌ ها دیده شده، احتمال ایمپلنت موفقیت ‌آمیز یک پروتز در بیمارستان ‌هایی که تجربه بیشتری در این زمینه دارند، بیشتر است. شما طبیعتا می‌ خواهید جراحی پروتز آلت تناسلی خود را توسط پزشکی انجام دهید که تجربه بیشتری در این زمینه دارد، چرا که بهتر از فرد کم تجربه عمل می کند.

پروتز آلت تناسلی به مردان این امکان را می ‌دهد که هر زمانی که بخواهند بدون مصرف دارو، نعوظ سفتی داشته باشند. این ایمپلنت حس جنسی مرد را تغییر نمی ‌دهد و مردها می‌توانند به طور معمول- همچون قبل از ایمپلنت- انزال داشته باشند.

جراحی زیبایی آلت تناسلی زنان

چگونه می توانم جراحی پروتز آلت تناسلی داشته باشم؟

اولین قدم این است که قرار ملاقاتی با پزشک خود داشته باشید تا در مورد اختلال نعوظ خود با همدیگر صحبت کنید تا مشخص شود که آیا پروتز، یک گزینه درمانی مناسب برای شما محسوب می‌ شود یا خیر. اغلب شرکت‌ های بیمه هزینه ‌های درمانی ایمپلنت را پوشش می ‌دهند.

آیا جراحی پروتز آلت تناسلی قابل رویت است؟ آیا کسی متوجه آن می شود؟

ایمپلنت در زیر پوست آلت تعبیه می شود و وقتی که استفاده نمی شود و یا پمپ نمی شود، کسی متوجه آن نخواهد شد. به عبارت دیگر، وقتی آلت تخلیه است، از شلوار پیدا نیست.

هنگامی که جراحی پروتز آلت تناسلی قبل از رابطه جنسی، پمپ می شود، نعوظ آلت تناسلی شبیه یک نعوظ معمولی به نظر می‌ رسد. با نگاه کردن به آلت تناسلی، نمی توان دریافت که آیا این یک نعوظ طبیعی است یا به واسطه جراحی پروتز آلت تناسلی ایجاد شده است.

چه کسانی کاندیدای خوبی برای جراحی پروتز آلت تناسلی هستند؟

هر مردی با اختلال نعوظ که به درمان پزشکی پاسخ ندهد (مصرف داروهایی چون ویاگرا، سیالیس و لویترا و استندرا به خوبی در آن ها اثر نکند) کاندیدای خوبی برای اعمال پروتز آلت تناسلی است.

مردان مبتلا به اختلال نعوظ پس از پروستاتکتومی رادیکال، ناهنجاری ها و آتروفی آلت تناسلی، عوارض جانبی ناشی از دیگر درمان های پزشکی اختلال نعوظ، مردان با فشار خون بالا، چاقی مفرط، تستوسترون کم، مشکلات قلبی، سکته مغزی و مشکلات عصبی نیز کاندیدای خوبی برای جراحی پروتز آلت تناسلی هستند.

چه کسی جراحی پروتز آلت تناسلی را اجرا می کند؟

کمتر از %۱۰ از اورولوژیست ها به صورت روتین، جراحی پروتز آلت تناسلی را انجام می دهند. در صورتی که جراحی پروتز آلت تناسلی درمان مناسبی برای شما باشد برای مراجعه به پزشک متخصص وقت بگیرید.

جراحی پروتز آلت تناسلی

آیا جراحی پروتز آلت تناسلی بر احساس و ارگاسم فرد تاثیر می گذارد؟

جراحی پروتز آلت تناسلی، تنها، مشکل اختلال نعوظ را “اصلاح” می کند. این درمان، امکان نعوظ مناسب برای داشتن یک رابطه جنسی را فراهم می کند. قرار دادن پروتز آلت تناسلی روی احساس جنسی یا ارگاسم مرد تاثیری ندارد. اگر یک مرد، قبل از عمل جراحی پروتز آلت تناسلی، حس جنسی عادی خود را داشته باشد، معمولا بعد از پروتز نیز همان احساس را خواهد داشت. اگر شما به طور معمول حس جنسی نداشته باشید، پروتز آلت تناسلی به شما حس مازادی ارائه نمی دهد.

پروتز آلت تناسلی، توانایی یک مرد برای تجربه یک ارگاسم را افزایش یا کاهش نمی دهد.

آیا جراحی پروتز آلت تناسلی همان پمپ آلت تناسلی است؟

معمولا پمپ آلت تناسلی، به دستگاه وکیوم نعوظ (VED) اشاره دارد که از جراحی پروتز آلت تناسلی متفاوت است برخی از بیماران جراحی پروتز آلت تناسلی را به پمپ آلت تناسلی ترجیح می دهند. مهم است بدانید که دو نوع درمان برای اختلال نعوظ وجود دارد که بسیار متفاوت هستند: دستگاه وکیوم نعوظ و جراحی پروتز آلت تناسلی بادی (پروتز).

کاهش میل جنسی در همسران

آیا پروتز آلت تناسلی توسط شریک جنسی قابل تشخیص است؟

جراحی پروتز آلت تناسلی، با توجه به این که تمام اجزای ایمپلنت زیر پوست قرار می گیرد بسیار به چشم نمی آید. در نگاه دقیق تر، ممکن است جای زخم کوچکی در بالا یا زیر آلت تناسلی مرد دیده شود، که معمولا زیر موهای زائد یا زیر آلت تناسلی پنهان می شود. نیازی نیست که مردی که پروتز آلت تناسلی دارد از رفتن به یک توالت عمومی یا پشت درهای بسته، خجالت بکشد. شریک جنسی تان ممکن است متوجه استفاده شما از پمپ دستی موجود در بیضه تان شود، اما در این ایمپلنت، نعوظ تان شبیه یا حتی سفت تر از یک نعوظ طبیعی است.

آیا بیمارانی که تحت جراحی جراحی پروتز آلت تناسلی قرار می گیرند از عمل خود راضی هستند؟

جراحی جراحی پروتز آلت تناسلی بسیار موثر است و بیماران از تمام گزینه های درمان اختلال نعوظ از جمله داروهای خوراکی، تزریقی، دستگاه های وکیوم و درمان سرپایی، رضایت دارند. طبق گزارشات، میزان رضایتمندی از این روش، ۸۰ تا ۹۰ درصد است و بیش از ۹۰ درصد بیماران قادر به رسیدن به نعوظ رضایت بخش برای مقاربت جنسی هستند.

آیا جراحی جراحی پروتز آلت تناسلی، گزینه درمانی مطمئنی است؟

همه جراحی های روتین همواره با خطر همراهند. عوارض جانبی احتمالی مرتبط با جراحی جراحی پروتز آلت تناسلی عبارت اند از: خرابی مکانیکی دستگاه که نیاز به حذف یا جایگزینی آن دارد، خطر ابتلا به عفونت (کمتر از %۵)، جابجایی مخزن، خونریزی، درد، تحلیل رفتن پوست و بافت اطراف آلت و یا آسیب رسیدن به ساختار داخل شکمی پس از قرار دادن مخزن در آن. بیماران، قبل از جراحی پروتز آلت تناسلی باید مشاوره گسترده ای با اورولوژیست خود در رابطه با معایب و مزایای این روش داشته باشند.

  • خرابی مکانیکی: این عوارض بیشتر در پروتزهای بادی اتفاق می افتد. دکتر هانینگ می گوید: “این وضعیت، در تمامی موارد آن خطرناک نیست.” او یادآوری می کند که این مردان برای اصلاح مشکل خود به عمل جراحی مجددی نیاز دارد. خرابی مکانیکی معمولا سال ها پس از عمل اتفاق می افتد و می تواند با حذف و جایگزینی دستگاه برطرف شود.
  • عفونت: عفونت- هر چند نادر- معمولا طی ۶ هفته پس از عمل جراحی، رخ می دهد. آنتی بیوتیک ها به تنهایی برای درمان این نوع از عفونت اثر نمی کنند، از این رو، معمولا نیاز است که این ایمپلنت حذف شود. دکتر هانیگ می گوید: در عفونت های خفیف تا متوسط، ممکن است دستگاه برداشته شود تا عفونت زخم بهبود یابد و در حدود ۷۵ درصد از بیماران یک دستگاه جدید قرار داده می شود.
  • سایز نادرست: یک ایمپلنت خیلی کوتاه ممکن است منجر به شلی سر آلت تناسلی مرد شود، این در حالی است که ایمپلنت های بیش از حد طولانی نیز ممکن است باعث تحلیل رفتن بافت آلت تناسلی شود. سایز نادرست آلت تناسلی به جراحی مجدد نیاز دارد. دکتر هانیگ می گوید: “این پدیده نادر است، به ویژه در مراکزی مانند ییل که در قرار دادن ایمپلنت های آلت تناسلی تجربه ویژه ای دارند”.
  • جابجایی مخزن: در برخی موارد، مخزن ایمپلنت بادی آلت تناسلی که آب شور را در خود نگه می دارد می تواند از جای خود حرکت کند. اگر چنین اتفاقی بیفتد، می توان با عمل جراحی آن را به محل اصلی خود باز گرداند.

جراحی پروتز آلت تناسلی

آمادگی قبل از جراحی

در ابتدا، با پزشک یا متخصص اورولوژی خود، در مورد ایمپلنت های آلت تناسلی مشورت کنید. در طول ویزیت، دکتر احتمالا از شما درخواست می کند تا:

  • سابقه پزشکی خود را به طور خلاصه توضیح دهید. برای پاسخ به سوالات پزشک در مورد شرایط پزشکی حال و گذشته ی خود- به ویژه تجربه اختلال نعوظ تان- آمادگی داشته باشید. در مورد هر یک از داروهایی که هم اکنون در حال مصرف هستید یا اخیرا مصرف کرده اید و یا هر جراحی که داشته اید نیز، با پزشک تان صحبت کنید.
  • برای اطمینان از اینکه جراحی پروتز آلت تناسلی بهترین گزینه درمانی برای شماست، پزشک یک معاینه فیزیکی- از جمله آزمایش کامل اورولوژی- روی شما انجام می دهد و با این کار، وجود و ماهیت اختلال نعوظ را بررسی می کند، تا در صورت وجود، شما را قانع کند که اختلال نعوظ را نمی توان با روش دیگری درمان کرد.

او همچنین سعی خواهد کرد تا مشخص کند، آیا دلیل دیگری وجود دارد که جراحی جراحی پروتز آلت تناسلی تان، باعث بروز عوارض جانبی در شما شود یا خیر. از آنجا که برخی از ایمپلنت های آلت تناسلی به مهارت دستی بیشتری نسبت به سایرین نیاز دارند، دکتر توانایی شما برای استفاده از دست را نیز بررسی خواهد کرد.

  • درباره انتظارات خود، با پزشک صحبت کنید. مطمئن باشید که شما متوجه روش انجام ایمپلنت و نوع ایمپلنت مختص خود خواهید شد. همچنین مهم است بدانید که این روش، دائمی و برگشت ناپذیر است.

دکتر همچنین در مورد مزایا و معایب این روش، از جمله عوارض جانبی آن، با شما صحبت می کند. ایده آل، این است که به هنگام مشورت با پزشک پارتنرتان را با خود همراه سازید.

جراحی پروتز آلت تناسلی

مقایسه انواع ایمپلنت آلت تناسلی

به هنگام انتخاب نوع مناسب جراحی پروتز آلت تناسلی، اولویت شخصی و سابقه پزشکی تان را در نظر بگیرید. پزشک شما ممکن است بر اساس عواملی چون: سن، خطر عفونت، شرایط سلامتی، جراحات و درمان های پزشکی که قبلا داشته اید، یکی از این ایمپلنت ها را برایتان پیشنهاد کند.

معایب مزایا نوع جراحی پروتز آلت تناسلی
دارای قطعات بیشتری است که می تواند خرابی آن بیشتر باشد.

به وجود یک مخزن در داخل شکم نیاز دارد.

ایجاد طبیعی ترین و سفت ترین نعوظ.

شلی خوب آلت تناسلی هنگام تخلیه.

ایمپلنت بادی سه بخشی
از لحاظ مکانیکی، نسبت به ایمپلنت نیمه سخت، پیچیده تر است.

نسبت به ایمپلنت بادی سه بخشی، نعوظ ضعیف تری ارائه می دهد.

شلی خوب آلت تناسلی هنگام تخلیه. ایمپلنت بادی دو بخشی
آلت تناسلی همیشه نیمه شق است.

مداوما در داخل آلت مرد، فشاری احساس میشود که می تواند باعث صدمه رسیدن به آلت شود.

پنهان کردن آن در زیر لباس می تواند دشوار باشد.

به دلیل تعداد کمی قطعات، احتمال خرابی آن کمتر است.

استفاده آسان از آن برای افرادی که محدودیت مهارت های ذهنی یا دستی دارند.

 

ایمپلنت غیر بادی یا نیمه سخت

 

همچنین قبل از جراحی جراحی پروتز آلت تناسلی ممکن است به موارد زیر نیاز داشته باشید:

  • اجتناب از مصرف داروهای خاص. پزشک ممکن است توصیه کند تا به طور موقت مصرف داروهایی چون آسپیرین و ضد التهاب را متوقف کنید، چرا که این داروها می توانند خطر خونریزی تان را افزایش دهند.
  • برنامه ریزی برای بازگشت به خانه. اگر بعد از جراحی، توانایی مرخصی داشته باشید، به پزشک خود اطلاع دهید. جراحی جراحی پروتز آلت تناسلی، معمولا به بستری شدن نیاز دارد (یک شب).
  • مصرف غذا و مایعات را محدود کنید. نیمه شب قبل از جراحی از خوردن یا نوشیدن اجتناب کنید، یا دستورالعمل های خاص پزشک خود را دنبال کنید.

جراحی پروتز آلت تناسلی

چه انتظاراتی می توان از پزشک خود داشت؟

قبل از جراحی:

جراحی جراحی پروتز آلت تناسلی، معمولا در مراکز جراحی یا بیمارستان انجام می شود. پزشک ممکن است به شما داروی بیهوشی بدهد تا متوجه عمل جراحی خود نشوید یا دارویی تجویز کند که درد را در قسمت پایینی بدن تان بلوکه کند (بی هوشی نخاعی).

پزشک آنتی بیوتیک های IV را برای جلوگیری از عفونت برایتان تجویز می کند. موهای زائد محل جراحی نیز برای جلوگیری از بروز عفونت، بلافاصله قبل از عمل، تراشیده می شود.

در طول جراحی:

در برخی موارد، در طول عمل جراحی، لوله (کاتتر) به منظور جمع آوری ادرار، ممکن است از طریق آلت تناسلی وارد مثانه گردد. جراح بخش زیرین قسمت سری آلت تناسلی مرد یا پایه آلت یا قسمت پایینی شکم را برش می دهد.

سپس جراح، کششی در بافت اسفنجی داخل آلت ایجاد می کند، که معمولاً هنگام نعوظ پر از خون می ‌شود. این بافت داخل هر دو حفره توخالی آلت به نام کورپوس کاورنوس وجود دارد.

نهایتا پزشک، ایمپلنتی با اندازه مناسب آلت را انتخاب کرده و سیلندر آن را داخل آلت تناسلی جایگزین می کند. تمام پروتزها را می‌توان با توجه به اندازه ‌گیری‌ های دقیق انجام شده با بزرگی آلت متناسب کرد.

اگر جراح شما پروتز بادی دو بخشی را انتخاب کرده باشد، پمپ و دریچه تخلیه داخل کیسه بیضه قرار داده می ‌شود و چنانچه پروتز سه بخشی را انتخاب کرده باشد، جراح مخزن مایع را از راه برش داخلی ایجاد شده، زیر دیواره شکم قرار می ‌دهد. جراح پس از قرار دادن پروتز، این برش ها را بخیه می ‌زند. جراحی جراحی پروتز آلت تناسلی معمولاً ۴۵ تا ۶۰ دقیقه به طول می انجامد.

جراحی پروتز آلت تناسلی

بعد از جراحی:

پس از جراحی جراحی پروتز آلت تناسلی، برای تسکین درد، به احتمال زیاد، باید دارو مصرف کرد. بیمار تا چند هفته درد خفیفی را حس می ‌کند. همچنین برای پیشگیری از عفونت، لازم است به مدت یک هفته آنتی ‌بیوتیک مصرف کرد. در طول دوران بهبود پزشک به بیمار توصیه می‌ کند که آلت خود را به سمت بالای شکم یا به سمت ناف نگه دارد تا از خم شدن رو به پایین آن جلوگیری شود.

در نهایت، پزشک زمان از سرگیری و شروع فعالیت‌ های معمول زندگی را اعلام می‌ کند. اکثر آقایان می‌ توانند فعالیت ‌های سنگین بدنی و رابطه جنسی را ۴ تا ۶ هفته پس از جراحی از سر گیرند. احتمالاً دو هفته پس از جراحی باید مجددا به پزشک خود مراجعه کنید تا بخیه های تان را بردارد.

پزشک در این زمان به بیمار توصیه می‌کند تا آلت خود را دو بار در روز به طور کامل پر و تخلیه کند تا تمرینی برای استفاده از آلت داشته باشد و همچنین کششی در ناحیه اطراف سیلندرها ایجاد کند.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای موزیک دان محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.