در مورد پای ضربدری  چه می دانید؟ پای ضربدری، به دلیل بدشکلی زاویه ای در زانو ایجاد می شود که در آن قسمت بدشکل زانو می تواند به سمت داخل حرکت کند. یک کودک ممکن است که زانوهایش در ظاهر سالم باشد اما هنگامی که با دقت بررسی می شود زانوهایش دچار مشکل است. در این مقاله از بخش ارتوپدی موزیک دان می خواهیم به بررسی پای ضربدری بپردازیم. در دوران کودکی، زانوها در یک مرحله رشد طبیعی (physiologic valgus) هستند. بین سال های تولد و ۱۸ ماهگی، یک همترازی از سمت خارج  (varus)از مفصل ران تا زانو در وضعیت عادی ایجاد می شود. بین ۱۸ تا ۲۴ ماهگی این همترازی معمولا از بین می رود. زمانی که کودک بین ۲ تا ۵ سالگی است، یک همترازی مجدد درونی (valgus)ایجاد می شود. هنگامی که کودک رشد می کند این همترازی نیز از بین می رود.

علائم پای ضربدری چه هستند؟

راه رفتن غیر عادی می تواند نشانه این شرایط باشد. این شرایط معمولا زمانی آشکار می شود که یک کودک ۲ تا ۳ ساله است و ممکن است تا حدود ۴ سالگی به شدت افزایش یابد. آن معمولا توسط زمانی که کودک حدود ۷ یا ۸ ساله است اصلاح می شود. اما اگر این وضعیت تا زمانی که یک کودک ۶ یا بزرگ تر باشد ظاهر نشود، می تواند نشانه این باشد که یک بیماری استخوان زیربنایی وجود دارد.

پای ضربدری

در دوران کودکی، پای ضربدری در واقع به کودک کمک می کند تا تعادل خود را حفظ کند، به خصوص زمانی که کودک شروع به راه رفتن می کند، یا اگر پا به سمت داخل و یا به سمت بیرون می چرخد. هنگامی که کودک در پای ضربدری، هر دو زانوها به طور قرینه به سمت داخل متمایل می شوند. با این حال یک زانو ممکن است کم تر از یک زانوی دیگر به سمت داخل باشد و یا ممکن است صاف بماند.

گاهی ممکن است پای ضربدری در سنین بلوغ رخ دهد. این وضعیت در دختران کمی رایج تر است، اگرچه پسران هم می توانند به آن مبتلا شوند.

چه چیزی باعث می شود پای ضربدری ایجاد شود؟

پای ضربدری معمولا بخشی از رشد طبیعی و رشد اندام های انتهایی پایینی هستند. برخی از موارد، به ویژه در کودکانی که ۶ سال یا بزرگ تر هستند، ممکن است نشانه ای از یک بیماری استخوانی زیربنایی مانند osteomalacia یا ریکی باشد. چاقی می تواند در پای ضربدری نقش داشته باشد و یا می تواند در راه رفتن (پیاده روی) باعث ایجاد مشکلاتی شود که شبیه به هم نیستند، اما در واقع پای ضربدری وجود دارد. این شرط ممکن است گاهی منجر به آسیب به ناحیه رشد استخوان ساق پا (درشت نی شود که ممکن است منجر به  پای ضربدری ) شود.

در روند رو به رشد نرمال بدن، تمام کودکان کم سن و سال در یک دوره زمانی پای ضربدری داشته اند. در سن ۳ سالگی، بیش از ۲۰ درصد از کودکان حداقل یک فاصله ۵ سانتی متری بین مچ پا دارند. در سن ۷ سالگی، تنها ۱ درصد از کودکان این مشکل را دارند.

چگونه پای ضربدری را تشخیص دهیم؟

هنگامی که کودک بر روی پا می ایستد، پاها به جلو متمایل می شود. پزشک کودک شما می تواند با مشاهده موقعیت پاها، زانوها و مچ پا و با اندازه گیری فاصله بین استخوان های قوزک پا، شدت زانوی آسیب دیده را مشخص کند.  بیشتر به فاصله ای که از زانو تا مچ پا دارد، در نظر گرفته می شود.

آزمون پزشک برای تشخیص زانو ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • اندازه گیری اندازه و قد فرزند شما
  • اندازه گیری وزن و شاخص توده بدنی (BMI)
  • اندازه گیری مفصل زانو و چرخش های مفصل زانو
  • ارزیابی تقارن پا و ساق پا
  • مشاهده و ارزیابی راه رفتن

چه آزمایشاتی برای تشخیص پای ضربدری نیاز است؟

پای ضربدری

اگر کودک شما در سن رشد دارای  پای ضربدری است، یک آزمایش معمولی انجام می شود و هیچ مشکل کارکردی وجود ندارد، پزشکان معمولا آزمایش اشعه های ایکس را می گیرند و ترجیح می دهند از تشعشع غیر ضروری اجتناب کنند. اگر کودک شما بزرگ تر از محدوده سنی معمول است و یا اگر پاها متقارن نیستند، پزشک شما معمولا آزمایش اشعه  ایکس را انتخاب می کند.

گزینه های درمانی برای پای ضربدری چه هستند؟

پزشکان بیشتر کودکانی را درمان می کنند که دارای پای ضربدری هستند که این وضعیت بخش طبیعی رشد پای کودک را مختل می کند (معمولا ۲ تا ۵ سال)، زیرا این شرایط معمولا با زمان اصلاح می شود. زمانی که کودک رشد می کند، الگوهای راه رفتن عادی – به ۷ تا ۸ سال سن (یا گاهی اوقات تا زمانی که کودک نوجوان می شود) کودک را درمان می کند.

گزینه های غیر جراحی برای پای ضربدری

در موارد بسیار کمی، والگوس ممکن است سخت باشد و ممکن است قابل درمان با روش های طبیعی نباشد. چوب دستی و وسایل دیگر معمولا برای یک کودک در مرحله طبیعی تا ۷ سالگی مورد نیاز نیستند. این وسایل هنگامی می توانند مفید باشند که ولگوس طبیعی کودک در زمانی که کودک شما ۷ یا ۸ ساله است درست نشود – یا اگر ولگوس یک وضعیت سیستمیک یا متابولیک پایه داشته باشد که موجب آن شود.

برای کودکان با زانوهای سخت و دارای پای ضربدری، پزشکان می توانند توصیه کنند:

  • اگر تاریخچه خانوادگی مشکل زانو وجود داشته باشد، پایه به یک کفش متصل می شود و با کشیدن زانو به سمت داخل، کار می کند.
  • کفش های ارتوپدی که معمولا به یک گوه چوبی و گاهی با نوک قوس مجهز می شوند.

گزینه های جراحی برای پای ضربدری

در این رویداد نادر که در رشد طبیعی، پای ضربدری کودک شما اصلاح نمی شود، پزشک شما ممکن است جراحی را توصیه کند. جراحی ممکن است بر رشد استخوان تاثیر گذار باشد (فرآیند “رشد هدایت شده” نامیده می شود) و با بریدن استخوان ران یا استخوان ساق پا ( osteotomy استخوان ران یا درشت نی) به اصلاح پای ضربدری بپردازد.

عمل رشد هدایت شده به معنای توقف رشد طرف خمیده استخوان (برای پای ضربدری، قسمت داخلی زانو) است. این کار اغلب با جایگذاری دستگاه های کوچک فلزی انجام می شود که بخش های میانی و داخلی مراکز رشد را مهار می کند و به بخش جانبی و بیرونی آن اجازه می دهد تا رشد کنند و زانوی صاف شود.

کودکان معمولا در هنگام نزدیک شدن به سن بلوغ (تقریبا ۱۱ سال در دختران و ۱۳ در پسران) تحت عمل جراحی قرار می گیرند. این کار زمان را برای استخوان های کودک فراهم می کند تا در طول سال های رشد باقی مانده، به رشد خود ادامه دهند. این روش حداقل عمل جراحی با درمان فوری و بازگشت سریع به حالت عادی است.

جراحی برای تغییر شکل بیشتر و یا پس از اتمام رشد مورد نیاز است. بعد از جراحی، کودک شما احتمالا چند روز در بیمارستان خواهد ماند و داروهای مسکن تجویز می شود. زمانی که فرزندتان به خانه می رود، فعالیت های مربوط به استفاده بیش از حد پا را محدود کنید. ممکن است برای شش تا هشت هفته لازم باشد که عصای زیربغل استفاده کند. درمان فیزیکی به بازیابی قدرت ماهیچه ها کمک می کند. معمولا بعد از شش ماه فعالیت های کامل از جمله ورزشی ممکن است ازسر گرفته شود.

طول مدت اصلاح پای ضربدری چقدر است؟

پای ضربدری

از آنجا که پای ضربدری تا ۹۹ درصد از موارد تصحیح می شود، چشم انداز بلندمدت برای بسیاری از کودکان دارای این شرایط بسیار مثبت است. برای کودکانی که نیاز به جراحی برای اشکال جدی از این شرایط دارند، چشم انداز نیز عالی است. این روش ها کاملا ایمن هستند – و معمولا استخوان های کودکان سریع تر و مطمئن تر از بزرگسالان التیام می یابند. برای کودکان مبتلا به جراحی ترمیمی که توسط یک شرایط اساسی (pathologic valgus)ایجاد شده اند، در بزرگسالی می تواند خطرات آرتروز، اشک های منیسک، درد و جابه جایی را به همراه داشته باشد.

چگونه پای ضربدری را با ورزش اصلاح کنیم؟

پای ضربدری وضعیتی است که در آن یک شکاف بین پاهایتان ایجاد می شود و زمانی که پاهایتان را به هم می چسبانید وجود دارد. اگر نوجوان یا بزرگسال هستید با ورزش و تغییر سبک زندگی می توانید به حمایت و تقویت زانوهای خود کمک کنید، اگر چه این موارد شرایط شما را درمان نخواهند کرد. برای موارد شدید و یا اگر در مورد شرایط نگران هستید، به پزشک خود مراجعه کنید. آن ها ممکن است اصلاح جراحی را توصیه کنند. اگر کودک شما پای ضربدری دارد ، یا اگر علائمی از قبیل درد یا ناراحتی را داشته باشند، آن ها را به پزشک برای ارزیابی و درمان ببرید.

اصلاح پای ضربدری با فیزیوتراپی

با یک فیزیوتراپیست مشورت کنید که درمان زانو را تجربه کرده باشد. اگر شما به عنوان یک نوجوان یا بزرگسال پای ضربدری دارید، ممکن است ریسک ابتلا به درد زانو، ورم مفاصل و آسیب های مربوط به ورزش را افزایش دهند. از پزشک خود بخواهید یک درمانگر فیزیکی را معرفی کند که می تواند برای تقویت زانوها و جلوگیری از مشکلات، تمرینات مناسب را پیشنهاد کند.

متاسفانه، نرمش و ورزش به تنهایی نمی تواند ظاهر زانوهای شما را اصلاح کند. با این حال، آن ها می توانند به جلوگیری از آسیب کمک کنند و شرایط شما را از بدتر شدن حفظ کنند.

انواع تمرین هایی که باید انجام دهید به عواملی مانند شدت پای ضربدری، سن، نوع بدن شما و سلامت کلی شما بستگی خواهد داشت.

اصلاح پای ضربدری با تزریقات مفصلی

گاهی درد بیمار به حدی شدید است که پزشک تزریقاتی مانند تزریق اوزون و اپیدورال را انجام می دهد. معمولا برای کاهش فشار از روش رادیوفرکوئنسی نیز بهره برده می شود. یکی از روش های پر استفاده برای کاهش درد پای ضربدری، ماساژ درمانی می باشد که به همراه تزریقات تاثیر موثری خواهد داشت.

اصلاح پای ضربدری با تمرینات کم فشار

تمرین های دارای فشار کم را امتحان کنید تا زانوهای خود را تقویت کنید. زمانی که زانوهایتان انحراف دارند، مهم است که ماهیچه های پا را تقویت کنید در حالیکه ضربه روی زانوهای خود را به حداقل می رسانید. پزشک و یا درمانگر فیزیکی ممکن است توصیه کند که تمرینات ورزشی دوستانه مانند دوچرخه سواری، شنا کردن و یا پیاده روی را انجام دهید. علاوه بر این، با آن ها در مورد تمرین هایی صحبت کنید که به طور خاص برای زانوها مورد استفاده قرار می گیرند اما ریسک آسیب و یا ورم مفاصل شما را افزایش نمی دهند، مانند:

  • انجام دادن الفبا با انگشتان پا
  • به پشت ایستادن
  • وزنه برداری با کمک دیوار
  • بالا رفتن از پله

اصلاح پای ضربدری با یوگا

پای ضربدری

زانوهایتان را با یوگا قوی سازید. انواع یوگا و تمرین های یوگا وجود دارد که شما می توانید برای ایجاد قدرت، انعطاف پذیری و ثبات در زانوهایتان انجام دهید. یوگا به ویژه برای درمان مشکلات زانو در هنگام ترکیب با درمان فیزیکی مفید است.  به دنبال یک متخصص یوگا واجد شرایط بگردید که درمان مشکلات زانو را تجربه کرده، و یا از پزشک متخصص بالینی تان بخواهید یک نفر را به شما معرفی کند. آن ها می توانند به شما یاد دهند که چگونه حرکات را به درستی انجام دهید تا به زانوهای شما آسیب نرسد.

برخی حالت های تقویت زانو شامل ژست جنگجو و ژست مثلث هستند. یوگا به سبک iyengar می تواند به ویژه برای درمان مشکلات ، از جمله آرتروز و درد زانو، مفید باشد. یک جستجوی برای پیدا کردن یک مربی یوگای iyengar در نزدیکی خود انجام دهید.

اصلاح پای ضربدری با پلاتس

ورزش پیلاتس برای زانو را انجام دهید. همچنین می توانید از پیلاتس برای تقویت زانو، تسکین تنش، و بهبود تحرک مفاصل زانو استفاده کنید. یک مربی پیلاتس را پیدا کنید که می تواند شما را از طریق تمرینات خوب تقویت زانو، راهنمایی کند و یا از پزشک یا درمانگر فیزیکی بخواهید که کسی را معرفی کند.

اصلاح پای ضربدری با روش فلدن کرایس

روش فلدن کرایس برای بهبود پایداری و هم ترازی مشترک را امتحان کنید. روش فلدن کرایس شامل کار با یک مربی تایید شده برای اصلاح روش ایستادن، حرکت و استفاده از بدن است. این روش ها ممکن است برای بهبود راه رفتن شما و هم تراز شدن و ثبات زانو مفید باشند. به صورت آنلاین جستجو کنید تا یک درمانگر روش فلدن کرایس را در نزدیکی خود پیدا کنید، یا از پزشک یا درمانگر فیزیکی بخواهید یک مشاور را معرفی کند.

قبل از کار با یک پزشک متخصص، اطمینان حاصل کنید که آن ها دارای تجربه کافی هستند.

اصلاح پای ضربدری با انتخاب کفش مناسب

کفش های مناسب برای دویدن بپوشید تا از زانوهای شما محافظت کند. کفش های خوب برای دویدن می توانند خیلی مفید باشند تا فشار زانو و قوزک پا را کاهش دهند و شما می توانید از آن ها بهره مند شوید، حتی اگر یک ورزش کار نیستید. به فروشگاهی بروید که کفش های ورزشی می فروشد و برای فروشنده توضیح می دهد که شما به دنبال کفشی هستید که بتواند به شما در مشکلات زانو کمک کند. آن ها می توانند به شما کمک کنند یک جفت کفش مناسب برای نیازهای خاص خود انتخاب کنید.

آن ها به احتمال زیاد کفش های دویدن را توصیه می کنند که برای اصلاح صحیح (پا در هنگام دویدن یا پیاده روی) طراحی شده اند.

اصلاح پای ضربدری با کفش ارتوپدی

کفش های ارتوپدی برای پشتیبانی تعبیه شده اند و راه رفتن را اصلاح می کنند. پزشک یا درمانگر فیزیکی شما ممکن است کفش های مخصوص یا پرانتزی را توصیه کند که می تواند به تصحیح همخوانی پاها و زانوها کمک کند. این وسایل همچنین می توانند برخی از فشار زانوهای شما را به خود بگیرند و مانع از بدتر شدن زانوهای شما شوند. از پزشک و یا درمانگر جسمی خود بپرسید که چه نوع کفش هایی برای شما بهتر خواهند بود.

بسیاری از افراد پایی دارند که بلندتر از دیگری است. کفش های ارتوپدی می توانند به اصلاح این تفاوت کمک کنند و پیاده روی کردن و دویدن بدون فشار گذاشتن بر روی زانوها و پاهای شما را آسان تر می کنند.

علاوه بر این، کفش های ارتوپدی می توانند از حرکت به سمت داخل به هنگام راه رفتن جلوگیری کنند. این یک مساله راه رفتن رایج در مردم در رابطه با پای ضربدری است. هم چنین ممکن است از یک مفصل ران که قسمت بیرونی مفصل زانو را پشتیبانی می کند، بهره مند شوید.

اصلاح پای ضربدری با رژیم غذایی مناسب

پای ضربدری

یک رژیم غذایی سالم داشته باشید که از استخوان شما و سلامت مفاصل شما پشتیبانی کند. علاوه بر ورزش کردن ایمن و مناسب، می توانید با خوردن غذاهایی که استخوان ها و بافت های اطراف شما را تقویت می کنند، از زانوهای خود محافظت و حمایت کنید. با پزشک خود و یا متخصص تغذیه در مورد این که چه غذایی برای سلامتی زانوی شما بهتر است صحبت کنید. آن ها می توانند موارد زیر را معرفی کنند:

  • طیف وسیعی از میوه ها و سبزیجات رنگی، به خصوص مواد دارای آنتی اکسیدان مانند توت فرنگی و سبزیجات تیره و سبز.
  • غذاهای غنی از اسیدهای چرب امگا ۳ مثل ماهی، دانه ها و آجیل ها، و روغن های گیاهی
  • پروتئین های خالص، مانند ماهی، سینه مرغ و لوبیا.
  • ادویه های ضدالتهابی مانند زرد چوبه و زنجبیل.
  • غذاهایی که غنی از کلسیم و ویتامین D هستند، مثل محصولات لبنی، تخم مرغ، غلات، و ماهی کنسرو شده با استخوان.

اصلاح پای ضربدری با کاهش وزن

اگر مشکل زانوهای شما مربوط به چاقی است، روی کاهش وزن خود کار کنید. حمل وزن اضافی بدن می تواند به زانوهای شما فشار وارد کند و زانوهای شما را بدتر کند. اگر نگران وزن خود هستید و اینکه چطور ممکن است بر روی پاهای شما تاثیر بگذارد، با پزشک خود، یک مشاور فیزیکی، یا یک متخصص تغذیه صحبت کنید. آن ها می توانند استراتژی های کاهش وزن را که ایمن و سالم برای شما هستند، توصیه کنند.

پزشک شما احتمالا ترکیبی از اصلاح رژیم غذایی و ورزش را توصیه خواهد کرد تا به شما کمک کند وزن خود را مدیریت کنید.

اصلاح پای ضربدری با دریافت کمک پزشکی

اگر زانودرد تان، جدید و یا جدی است به پزشک خود مراجعه کنید. اگر شما اخیرا در زانوهای خود احساس درد دارید و یک نوجوان یا بزرگسال هستید، مهم است که با یک پزشک ملاقات کنید تا بفهمد چه اتفاقی دارد می افتد. آن ها می توانند شما را معاینه کنند و مشخص کنند که آیا یک دلیل پزشکی اساسی وجود دارد، از جمله ورم مفاصل در زانوهای شما، کمبود ویتامین و یا آسیب به زانوها.

شما همچنین باید پزشک خود را ملاقات کنید اگر زانوهای شما بدتر می شود، و باعث می شود که شما درد داشته باشید و یا برای پیاده روی مشکل داشته باشید (به طور مثال، اگر یک فاصله بیش از ۳ اینچ (۷.۶ سانتی متر)بین قوزک پا وجود داشته باشد زمانی که زانوهایتان به هم می چسبند).

پزشک شما ممکن است تست خون و یا اشعه های ایکس را به منظور شناسایی هر گونه شرایط یا پیچیدگی های مرتبط با زانوهای شما انجام دهد.

بسته به علت و شدت زانوهایتان، آن ها ممکن است شما را به یک متخصص ارتوپدی (یک پزشک متخصص در مشکلات استخوان و مفاصل)ارجاع دهند.

اصلاح پای ضربدری با مصرف دارو و مکمل

اگر پزشک شما آن را توصیه می کند، دارو و یا مکمل ها را استفاده کنید. اگر زانوهای شما را با یک مشکل پزشکی اساسی مانند کمبود ویتامین D و یا ریکیت مرتبط باشد، پزشک شما ممکن است توصیه کند که از مکمل های غذایی و یا داروهایی برای درمان شرایط خود استفاده کنید. بگذارید آن ها بدانند که آیا شما در حال حاضر هر گونه دارو یا مکمل ها را مصرف می کنید یا خیر و یا اگر نگرانی های بهداشتی دیگری دارید باید آن ها را بدانند تا به راحتی دارو تجویز کنند.

به عنوان مثال، اگر زانوی شما توسط ریکیت ایجاد شود، ممکن است مکمل های حاوی ویتامین D و کلسیم تجویز کنند. اگر زانوهایتان دچار آرتروز باشند، ممکن است پزشک شما داروهای ضد التهاب و یا مکمل های غذایی مانند گلوکوزامین و کندروتین را توصیه کند.

اصلاح پای ضربدری با جراحی

جراحی انجام دهید تا پای ضربدری را اصلاح کنید. اگر پای ضربدری دارید که باعث درد شما می شوند و یا برای شما مشکل ایجاد می کنند، جراحی اصلاحی ممکن است گزینه خوبی برای شما باشد. استئواتومی رایج ترین نوع جراحی برای درست کردن زانوها در نوجوانان و بزرگسالان است. این روش شامل بریدن بخشی از استخوان های پا اطراف زانو و تنظیم استخوان برای درست کردن هم ترازی اتصال است. از پزشک خود بخواهید که اگر یک استئواتومی را توصیه می کند، شما را به یک جراح استخوان معرفی کند.

اگر پای ضربدری به علت التهاب مفاصل شدید ایجاد شود، پزشک شما ممکن است یک جراحی تعویض زانو را توصیه کند. درمان جراحی برای زانوها معمولا در اصلاح این مشکل بسیار موفق هستند.

اصلاح پای ضربدری کودکان

پای ضربدری

اگر کودکتان به پای پرانتزی دچار است باید صبر پیشه کنید. در بچه های کوچک بسیار رایج است که این مشکل با رشد ماهیچه ها مرتفع تر گردد. این شرایط معمولا در کودکان بین سنین ۲ تا ۵ سالگی ظاهر می شود و علائم پای پرانتزی در انها، اغلب اوقات وقتی ۷ ساله می شود از بین می رود. اگر کودک شما در این سن پای ضربدری دارد،  با اینکه ایده خوبی است که با پزشک کودکتان صحبت کنید اما به احتمال زیاد به هیچ درمانی نیاز نخواهند داشت. اگر کودک شما قبل از ۲ سالگی پای ضربدری داشت، با پزشک اطفال خود صحبت کنید.

اگر شرایط تا ۷ سالگی بهبود نیافت از یک پزشک بخواهید که کودک شما را معاینه کند. اگر زانوی کودک شما در زمان ۷ سالگی به تنهایی درمان نشود، با پزشک اطفال خود قرار ملاقات بگذارید تا بفهمند که آیا یک مساله اساسی وجود دارد یا خیر. آن ها احتمالا یک معاینه فیزیکی انجام خواهند داد و همچنین ممکن است آزمایش تشخیصی دیگری مانند اشعه ایکس و یا آزمایش خون را توصیه کنند.

اگر کودک شما بعد از سن ۷ سالگی پای ضربدری  داشته باشد و یا در صورتی که پای ضربدری باعث بروز مشکلاتی مانند درد، راه رفتن به سختی، و یا مسائل عزت نفس می شود باید با یک پزشک ملاقات داشته باشید.

هر شرایطی که ممکن است باعث ایجاد مشکل شود، درمان کنید. دلایل رایج پای ضربدری در کودکان عبارتند از:

  • کمبود ویتامین (مانند راشیت)
  • آسیب های زانو

اگر پزشک کودک شما قادر به تشخیص و درمان یک دلیل اساسی برای پای ضربدری مداوم کودک باشد، آن ها ممکن است قادر به درمان این مساله و کمک به مساله درست باشند.

بسته به اینکه چه چیزی باعث پای ضربدری می شود، ممکن است پزشک شما دارو و یا مکمل به کودک شما تجویز کند.

یک مشاور ورزشی پیدا کنید تا به کودک خود در مسائل مربوط راه رفتن کمک کند. اگر زانوی کودک شما باعث درد و یا تاثیر بر نحوه راه رفتن آن ها شود، درمان فیزیکی می تواند مفید باشد. از پزشک اطفال خود بخواهید یک درمانگر فیزیکی را معرفی کند که تجربه کار با کودکان دارای پای ضربدری را تجربه کرده است.

اگر کودک برای درمان نیاز به اصلاح جراحی داشته باشد، درمان فیزیکی حائز اهمیت خواهد بود. درمانگر آن ها می تواند تمرین هایی را برای بازیابی قدرت و گستره حرکت پس از جراحی توصیه کند.

گاهی پزشک تان توصیه می کند، braces یا کفش های مخصوص برای کودک خود داشته باشید. اگر زانوی کودک شما تا زمانی که آن ها ۷ ساله هستند، اصلاح نشوند، دستگاه های ارتوپدی می توانند بسیار مفید باشند. پزشک اطفال یا مشاور فیزیکی کودک شما ممکن است یک کفش ویژه را برای کمک به اصلاح طرز راه رفتن کودک توصیه کند. آن ها هم چنین ممکن است یک گیره مخصوص شب را هم تجویز کنند – یک مفصل ران که شب ها استفاده می شود و به پای ضربدری کمک می کند و آن را همتراز می کند.

از پزشک، درمانگر فیزیکی و یا متخصص ارتوپدی بخواهید تا به شما نشان دهد چگونه کفش های فرزندتان را در بیاورید و یا به درستی از آن استفاده کنید.

اگر روش های دیگر موثر نبودند، از جراحی استفاده کنید. در حالی که جراحی معمولا برای درمان زانو در کودکان لازم نیست، ولی اگر زانوی کودک دارای پای ضربدری شدید باشد یا به درمان های دیگر پاسخ ندهد پزشک شما ممکن است این روش توصیه کند. رایج ترین درمان جراحی برای کودکان “جراحی رشد هدایت شده” نامیده می شود و از پزشک خود بپرسید که آیا این روش برای کودک شما مناسب است یا نه.

جراحی رشد هدایت شده به طور معمول در زمان بلوغ بین سنین ۱۱ تا ۱۳ سال برای اغلب کودکان انجام می شود. این روش شامل قرار دادن یک دستگاه فلزی در قسمت داخلی مفصل زانو برای درست کردن همترازی زانو به هنگام رشد آن می باشد. بعد از عمل جراحی زانو، ممکن است کودک شما برای چند هفته از یک عصا یا روروئک استفاده کند. آن ها معمولا بعد از ۶ ماه می توانند به تمام فعالیت های منظم خود بازگردند.

پای ضربدری

چرا گاهی برای درمان پای ضربدری به جراحی تعویض زانو نیاز است؟

استئوآرتریت دلیل اصلی است که نیاز به جراحی تعویض زانو خواهید داشت. شرایط مربوط به سن بسیار رایج است و زمانی اتفاق می افتد که غضروف – کوسن بین زانو و مفاصل استخوان –  از بین می رود.

دلایل دیگر عبارتند از:

آرتروز روماتوئید :  ورم مفاصل وقتی که سیستم ایمنی بدن حمله می کند و پوشش زانو را از بین می برد.

ناهنجاری ها:  افراد با پاهای خمیده یا ” پای ضربدری ” اغلب برای ترمیم موقعیت زانو جراحی می کنند

آسیب زانو: استخوان های شکسته یا رباط های زانو گاهی منجر به آرتروز می شود که موجب درد زیاد می شود و حرکت شما را محدود می کند.

بنابراین پای ضربدری شدید به تنهایی ، یا پای ضربدری متوسط به همراه یکی از این بیماری ها، نیاز به جراحی مفصل زانو دارد.

نتیجه گیری

پس می دانید که در حقیقت راه هایی برای اصلاح پای ضربدری وجود دارد و شما می توانید آن را درمان کنید، بدون اینکه لزوما نیازی به جراحی خطرناکی داشته باشید که حتی مشکل را هم حل نکند!

اگر می خواهید در این رابطه مطمئن شوید، پیشنهاد می کنم خم شوید و زانوهای خمیده خود را چک کنید و دنبال راهی خوب برای درمان این مسئله باشید.

به یاد داشته باشید، اگر شما از زمان کودکی این مساله را داشتید و یا موارد شدید هر کدام از این مسائل ایجاد شده اند باید با پزشک خود مشورت کنید.


واژن یک مجرای ارتجاعی و عضلانی با پوششی نرم و انعطاف  پذیر است که روان کاری و احساس جنسی را ایجاد می کند. واژن، رحم را به دنیای بیرون مرتبط می کند. فرج و لبه بزرگ، ورودی را تشکیل می دهند و دهانه رحم از واژن خارج می شود و انتهای داخلی را شکل می دهد. در این مقاله از بخش بیماری ها و جنسی موزیک دان به بررسی واژینیسموس می پردازیم. در طول روابط جنسی واژن به عنوان ورودی آلت تناسلی مردانه و همچنین به عنوان یک مجرا، برای تخلیه جریان قاعدگی خروجی از رحم عمل می کند. هنگام زایمان، نوزاد از واژن (کانال تولد) عبور می کند. پرده بکارت غشای نازکی از بافت است که محیط و دهانه واژن را احاطه و محدود می کند. این پرده ممکن است توسط فعالیت جنسی و یا در هنگام ورزش پاره شود.

مشکلات واژن و واژینیسموس

واژینیت

التهاب مهبل، عموما از عفونت قارچی و یا رشد باکتری ایجاد می شود. خارش، ترشح و تغییر بو از علائم معمول هستند. واژینیت معمولا به وسیله آنتی  بیوتیک  ها و داروهای ضد قارچ درمان می شود.

واژینیسموس

واژینیسموس

به انقباض غیرارادی ماهیچه  های واژن در طول روابط جنسی گفته می ‎شود. پریشانی عاطفی در مورد سکس، یا مشکلات پزشکی، ممکن است دلیل این اتفاق باشد. این بیماری بسته به علت، می تواند با دارو، مشاوره و یا انواع دیگر درمان ها برطرف شود.

زگیل ناحیه تناسلی

این زگیل ها ممکن است بر روی لبه بزرگ، واژن و دهانه رحم تاثیر بگذارد. درمان  ها می توانند زگیل های واژینالی که از ویروس پاپیلوم انسانی (HPV)ناشی می شوند، را حذف کنند.

تريکومونيازيس

عفونت مهبل که توسط یک انگل میکروسکوپی به نام تریکوموناس ایجاد می شود. تريکومونيازيس از طریق رابطه جنسی منتقل می شود و به راحتی قابل  درمان است.

واژینوز باکتریایی (BV)

اختلال در تعادل باکتری سالم موجود در مهبل، که اغلب موجب بو و ترشح می شود. دوش واژینال یا رابطه جنسی با یک شریک جنسی جدید می تواند باعث BV شود. BV  با آنتی  بیوتیک  ها درمان می شود.

ویروس هرپس سیمپلکس (HSV)

ویروس هرپس سیمپلکس می تواند لبه بزرگ، مهبل و دهانه رحم را آلوده کند و باعث ایجاد تاول و زخم های کوچک، دردناک و مکرر شود. عدم وجود علائم قابل  توجه نیز متداول است. ویروس از طریق رابطه جنسی منتقل می شود. این ویروس نیز درمان می شود.

سوزاک

این عفونت باکتریایی که از طریق رابطه جنسی منتقل می شود اغلب رحم را تحت تاثیر قرار می دهد. نیمی از اوقات، هیچ نشانه  ای وجود ندارد، اما ممکن است ترشح واژن و خارش رخ دهد. این بیماری می تواند باعث بروز بیماری  های التهابی در لگن و ناباروری شود. سوزاک با آنتی  بیوتیک  ها، درمان می شود.

کلامیدیا

باکتری کلامیدیا تراکوماتیس باعث عفونت مقاربتی می شود. تنها نیمی از زنان علائم بیماری را دارند که ممکن است شامل تخلیه واژینال یا درد مهبل یا شکم باشد. این بیماری می تواند باعث بروز بیماری های التهابی لگن و ناباروری شود. کلامیدیا با آنتی  بیوتیک  ها درمان می شود.

سرطان واژینال

سرطان واژینال بسیار نادر است. خونریزی غیرطبیعی واژینال یا تخلیه از علائم آن هستند.

پرولاپس واژن

به علت انقباض ماهیچه  های لگن (معمولا پس از زایمان)، رکتوم، رحم، و یا مثانه به مهبل فشار وارد می شود. در موارد شدید، مهبل از بدن خارج می شود.

واژینیسموس

مروری بر واژینیسموس

برای برخی از زنان، ماهیچه  های واژینال به طور غیرارادی یا دائم در هنگام تلاش برای دخول واژینال منقبض می شوند. این را واژینیسموس می نامند. انقباضات می تواند از آمیزش جنسی جلوگیری و یا آن را بسیار دردناک کند.

این اتفاق در این مواقع رخ می دهد:

  • زمانی که همسر اقدام به دخول می کند
  • زمانی که زن از تامپون استفاده می کند
  • زمانی که ناحیه واژینال زن لمس می شود

واژینیسموس با برانگیختگی جنسی تداخل ندارد، اما می تواند از دخول جلوگیری کند. معاینه لگنی ملایم معمولا هیچ علتی را برای انقباض نشان نمی دهد. هیچ ناهنجاری فیزیکی ای نیز باعث ایجاد این وضعیت نمی شود.

اختلال عملکرد جنسی هم در مردان و هم در زنان رخ می دهد و معمولا می توان آن  ها را درمان کرد. این تقصیر شما نیست، و چیزی نیست که از آن شرمنده باشید. با این حال، این اختلالات می تواند بر روی روابط و کیفیت زندگی شما تاثیرگذار باشد.

متخصصان دقیقا نمی دانند که چه تعداد از زنان از واژینیسموس رنج می برند، اما این شرایط غیرمعمول است.

انواع واژینیسموس

انواع مختلفی از واژینیسموس وجود دارد که می توانند در سنین مختلف بر روی زنان تاثیر بگذارند.

واژینیسموس اولیه

این یک مشکل مادام العمر است که همیشه با درد همراه است. استفاده از تامپون و انجام آزمایشات زنان و زایمان در این شرایط دشوار خواهد بود.

اغلب زنان در اولین تلاش خود برای داشتن رابطه جنسی این مشکل را تجربه می کنند. مرد قادر به وارد کردن آلت تناسلی در مهبل نیست. او ممکن است احساسی مانند “ضربه زدن به یک دیوار” در ورودی واژن را توصیف کند.

ممکن است درد و گرفتگی عضلات وجود داشته باشد و زن ممکن است به طور موقت تنفس را متوقف کند. این نشانه  ها زمانی معکوس می شوند که تلاش برای دخول واژینال متوقف  شود.

واژینیسموس ثانویه

این مشکل پس از آن که یک زن در گذشته عملکرد جنسی معمولی را تجربه کرده است، شکل می گیرد. این مشکل همیشگی نیست. می تواند در هر مرحله ای از زندگی رخ دهد، و ممکن است قبلا اتفاق نیفتاده باشد.

این بیماری معمولا از یک رویداد خاص مثل عفونت، یائسگی، حادثه آسیب  زا، رشد یک مشکل پزشکی، مسائل مربوط به رابطه، جراحی، یا زایمان ناشی می شود.

حتی بعد از اصلاح پزشکی، درد می تواند ادامه یابد.

واژینیسموس سراسری

واژینیسموس همیشه وجود دارد و هر شی ای می تواند آن را تحریک کند.

واژینیسموس موقعیتی

این حالت تنها در برخی موقعیت ها رخ می دهد. این ممکن است در طول رابطه جنسی اتفاق بیفتد. اما در طول آزمایشات زایمان یا استفاده از تامپون مشکلی ایجاد نمی کند.

واژینیسموس

نشانه های واژینیسموس

علائم بین افراد فرق می کنند. آن  ها می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • رابطه جنسی دردناک (dyspareunia)، همراه با سفتی و درد که ممکن است منجر به سوزش شود.
  • دخول سخت یا غیر ممکن
  • درد جنسی بلند مدت، با یا بدون علت شناخته شده
  • درد در حین قرار دادن تامپون
  • درد در طی معاینه زایمان
  • گرفتگی عضلات ماهیچه یا توقف تنفس در حین تلاش برای دخول

درد می تواند از ملایم تا شدید و احساس نیز از ناراحتی تا سوزش متفاوت باشد.

واژینیسموس از برانگیختگی جنسی افراد جلوگیری نمی کند، اما ممکن است در مورد روابط جنسی نگران باشند، به طوری که آن  ها سعی می کنند از رابطه جنسی یا واژینال دوری کنند.

علل واژینیسموس

واژینیسموس شرایطی است که می تواند ناشی از استرس فیزیکی، استرس عاطفی، یا هر دو باشد. این مشکل قابل پیشبینی است، به طوری که فرد انتظار آن را دارد.

محرک های عاطفی

این موارد عبارتند از:

  • ترس، برای مثال، از درد یا بارداری
  • اضطراب، در مورد عملکرد یا به دلیل احساس گناه
  • مشکلات مربوط به روابط، به عنوان مثال، داشتن همسر بد و یا احساس آسیب پذیری
  • اتفاقات مربوط به زندگی، از جمله تجاوز و یا سابقه آزار و اذیت
  • تجربیات کودکی مانند نمایش سکس در حین بزرگ شدن و یا قرار گرفتن در معرض مشاهده تصاویر جنسی

محرک های فیزیکی

این موارد عبارتند از:

  • عفونت، مانند عفونت دستگاه ادراری (uti)و یا عفونت قارچی
  • شرایط بهداشتی، مانند سرطان یا لیگن اسکلروزیس
  • زایمان
  • یائسگی
  • جراحی لگن
  • فعالیت جنسی پیش از مقاربت ناکافی
  • روانکاری واژینال ناکافی
  • عوارض جانبی دارو

مشکلات جنسی می تواند هم مردان و هم زنان را تحت  تاثیر قرار دهند. آن  ها تقصیر هیچ  کس نیستند، و نباید از آن ها شرم داشته باشید.

در اغلب موارد، درمان می تواند کارساز باشد.

واژینیسموس

تشخیص واژینیسموس

تشخیص واژینیسموس معمولا با توصیف نشانه  های شما آغاز می شود. احتمالا پزشک شما سوال خواهد کرد که اولین بار چه زمانی مشکل را مشاهده کردید، چندبار اتفاق می افتد و چه چیزی باعث تحریک آن می شود. به طور معمول، پزشک شما درباره سابقه رابطه جنسی شما سوال خواهد کرد، که ممکن است شامل سوالاتی در مورد اینکه آیا شما تا به حال آسیب یا سو استفاده جنسی را تجربه کرده اید یا خیر، باشد. به طور کلی، تشخیص و درمان نیازمند آزمایش لگن است.

عصبی یا نگران بودن در مورد آزمایش لگن در زنان رایج است. اگر پزشک شما انجام آزمایش لگن را تجویز کند، می توانید در مورد روش  هایی صحبت کنید که تا جایی که امکان دارد آزمایش به راحتی انجام شود. برخی از زنان ترجیح می دهند تا از رکاب استفاده نکنند و موقعیت فیزیکی دیگری را امتحان کنند. اگر می توانید از یک آینه برای دیدن آنچه که پزشک شما انجام می دهد، استفاده کنید، ممکن است احساس راحتی بیشتری بکنید.

زمانی که یک پزشک به واژینیسموس مظنون است، عموما آزمایش را تا آنجا که می تواند با ملایمت انجام خواهد داد. آن  ها ممکن است پیشنهاد کنند که به هدایت دست و یا ابزار پزشکی برای ورود به مهبل خود کمک کنید تا نفوذ را آسان  تر کنید. شما می توانید از پزشک خود بخواهید که هر کاری که انجام می دهد را برای شما توضیح دهد.

در طی این آزمایش، پزشک شما به دنبال نشانه  ای از عفونت و یا زخم خواهد بود. در واژینیسموس، هیچ دلیل فیزیکی ای برای انقباض ماهیچه واژینال وجود ندارد. این یعنی، اگر واژینیسموس داشته باشید، پزشک شما دلیل دیگری برای علائم شما پیدا نخواهد کرد.

درمان واژینیسموس

برای تشخیص واژینیسموس، پزشک، سابقه پزشکی شما را دریافت و یک آزمایش لگن انجام می دهد. درمان، بسته به دلیل ممکن است نیازمند متخصصان مختلفی باشد.

ممکن است قبل از تمرکز بر روی واژینیسموس، هر گونه علل اساسی ممکن، مانند عفونت، تحت کنترل و یا درمان قرار گیرد.

هدف از درمان، کاهش کنترل اتوماتیک ماهیچه  ها و ترس از درد و مقابله با هر نوع ترس دیگری است که ممکن است مربوط به این مشکل باشد.

درمان معمولا شامل ترکیبی از موارد زیر است:

تمرینات کنترل کف لگن

کف لگن مجموعه  ای از ماهیچه ها است که از اندام  های لگن مانند مثانه و روده حمایت می کند. این ماهیچه  ها به کنترل ادرار، انسداد و عملکرد جنسی کمک می کنند.

هم مردان و هم زنان ممکن است در طول زمان ضعف کف لگن را تجربه کنند. همانند دیگر ماهیچه  ها، افراد می توانند تمریناتی را برای تقویت کف لگن، بهبود حرکات روده و کنترل مثانه انجام دهند.

تمرینات کف لگن مزایای بسیاری از جمله خطر پایین  تر ایجاد پرولپس واژینال، کنترل بهتر روده و مثانه و بهبود ریکاوری بعد از زایمان را به زنان ارائه می دهد.

آن  ها همچنین می توانند با سرعت بخشیدن به بهبودی پس از عمل پروستات، کاهش خطر پرولپس مقعد و بهبود کنترل روده و مثانه به مردان کمک کنند.

هر فردی که اخیرا جراحی یا زایمان داشته است باید قبل از شروع برنامه ورزشی برای ناحیه کف لگن با پزشک صحبت کند تا مطمئن شود که می تواند دوباره این ماهیچه  ها را تقویت کند یا خیر.

واژینیسموس

کگل ها

تمرینات کگل ماهیچه  های کف لگن که از رحم، مثانه، روده کوچک و راست  روده حمایت می کنند را تقویت می کنند. شما می توانید ورزش  های کگل، که به عنوان تمرین ماهیچه کف لگن نیز شناخته می شوند، را در هر زمانی انجام دهید.

با درک این که تمرین  های کگل چه کاری را برای شما انجام می دهند، شروع کنید. سپس از این دستورالعمل برای انقباض و آرام کردن ماهیچه  های کف لگن تان پیروی کنید.

چرا تمرینات کگل اهمیت دارند؟

بسیاری از عوامل از جمله بارداری، زایمان، جراحی، پیری، فشار بیش از حد به دلیل یبوست یا سرفه مزمن و اضافه  وزن می توانند ماهیچه  های کف لگن شما را تضعیف کنند.

اگر شما دارای موارد زیر هستید می توانید از انجام تمرینات کگل بهره  مند شوید:

  • در حین عطسه کردن، خندیدن یا سرفه، چند قطره ادرار از بدن تان خارج می شود. (بی اختیاری استرسی)
  • داشتن میل شدید و ناگهانی برای ادرار کردن قبل از از دست دادن مقدار زیادی ادرار (بی اختیاری ادرار)
  • نشت مدفوع (بی اختیاری مدفوع)

همچنین می توانید تمرینات کگل را در دوران بارداری یا پس از زایمان انجام دهید تا علائم خود را بهبود بخشید.

تمرینات کگل همچنین برای زنانی که در حین سرفه یا خنده، نشت ادرار زیادی دارند و یا برای زنانی که به طور غیر منتظره  ای مقدار کمی از ادرار را به خاطر پر بودن مثانه دفع می کنند، مفید هستند.

چگونه تمرینات کگل را انجام دهیم؟

برای شروع:

  • ماهیچه های صحیح را پیدا کنید. برای مشخص کردن ماهیچه  های کف لگن، در وسط ادرار، این کار را متوقف کنید. هنگامی که ماهیچه  های کف لگن خود را شناسایی کردید، می توانید این کار را در هر موقعیتی انجام دهید؛ با این حال ممکن است راحت  ترین موقعیت را برای انجام دادن آن  ها پیدا کنید.
  • تکنیک خود را عالی کنید. برای این کار، تصور کنید که روی یک سنگ مرمر نشسته اید و ماهیچه  های لگن تان را سفت کنید، انگار که سنگ مرمر را بلند می کنید. برای سه ثانیه آن را امتحان کنید، سپس برای سه ثانیه استراحت کنید.
  • تمرکز خود را حفظ کنید. برای کسب بهترین نتیجه، تنها بر انقباض ماهیچه های کف لگن تان تمرکز کنید. مراقب باشید که ماهیچه  های شکم، ران یا کفل را منقبض نکنید. از نگه داشتن نفس خود خودداری کنید. در عوض، در طول تمرینات، آزادانه نفس بکشید.
  • تمرینات را سه بار در روز تکرار کنید. هدف خود را برای حداقل سه ست ۱۰ تا ۱۵ تایی در روز تنظیم کنید.

به استفاده از تمرینات کگل برای شروع و توقف جریان ادرار خود عادت نکنید. انجام تمرینات کگل در هنگام خالی کردن مثانه می تواند منجر به خالی نشدن کامل مثانه شود که خطر عفونت دستگاه ادراری را افزایش می دهد.

چه موقع کگل را انجام دهید؟

تمرینات کگل را به عنوان بخشی از برنامه روزمره خود قرار دهید. شما می توانید حرکات کگل را در هر زمانی، چه در پشت میز نشسته  اید یا استراحت می کنید، انجام دهید.

زمانی که دچار مشکل شدید

اگر در این تمرینات دچار مشکل شدید، برای درخواست کمک دست  پاچه نشوید. پزشک شما یا دیگر ارائه دهنده های خدمات سلامتی و درمانی در پیدا کردن ماهیچه های صحیح و نحوه درست انجام تمرینات به شما کمک می کنند.

در برخی موارد، مخروط  های کاجی واژینال یا بازخورد زیستی ممکن است به شما کمک کند. برای استفاده از یک مخروط واژینال، آن را وارد مهبل خود می کنید و از انقباضات ماهیچه لگن برای نگه داشتن آن در طول فعالیت  های روزانه خود استفاده می کنید. در طی یک جلسه بازخورد زیستی، پزشک شما، یک سنسور فشار را در مهبل و یا راست  روده شما وارد می کند. وقتی شما استراحت می کنید و یا ماهیچه  های کف لگن را منقبض می کنید، یک مانیتور می تواند فعالیت کف لگن شما را اندازه گیری و نمایش دهد.

چه زمانی انتظار مشاهده نتایج مثبت را داشته باشید

اگر تمرینات ورزشی را به طور مرتب انجام دهید، می توانید در عرض چند هفته تا چند ماه انتظار نتایجی – مانند نشت کمتر ادرار – را داشته باشید. برای کسب فواید بیشتر، کگل را به عنوان بخشی دائمی از برنامه عادی روزانه خود تمرین کنید.

فشار دادن و رها کردن

این تمرین یک حرکت سریع فشار دادن و رها کردن است که توانایی ماهیچه  های کف لگن را برای واکنش سریع افزایش می دهد.

برای انجام این تمرین، فرد باید:

  • در موقعیت راحتی بنشینید.
  • ماهیچه های کف لگن را تصور کند.
  • بدون تلاش برای حفظ انقباض، ماهیچه ها را به سریع  ترین شکل ممکن فشار داده و آزاد کند.
  • برای ۳ تا ۵ ثانیه استراحت کند.
  • این حرکت را ۱۰ تا ۲۰ بار تکرار کند.
  • تمرین را دو بار در روز تکرار کند.

پل

در حالی که پل  ها عمدتا کفل را تقویت می کنند، اما بر روی کف لگن نیز تاثیر می گذارند.

افراد می توانند با استفاده از این مراحل پل را انجام دهند:

  • به پشت دراز بکشید، زانوهای خود را خم کنید، و پاهایتان را بر روی زمین و به پهنای باسن از هم جدا کنید. بازوهای خود را با کف دست و رو به پایین قرار دهید.
  • برای بلند کردن کفل و لگن در چند اینچی از زمین، کفل و کف لگن خود را منقبض کنید.
  • این موقعیت را برای ۳ تا ۸ ثانیه نگه دارید.
  • کفل و ماهیچه های کف لگن را شل کنید تا کفل را به زمین برسانید.
  • این کار را تا ۱۰ بار تکرار کنید.
  • استراحت کنید، سپس ۲ مرتبه دیگر این کار را انجام دهید.

وقتی که قدرت کف لگن افزایش می یابد، بسیاری از مردم متوجه خواهند شد که می توانند تکرار بیشتری انجام دهند.

واژینیسموس

اسکات ها

در کنار پل، اسکات می تواند باعث تقویت کف لگن و کفل شود.

برای انجام اسکات، باید:

  • پاهایتان را به اندازه عرض لگن از هم جدا کنید – و آن ها را روی زمین و به صورت صاف نگه دارید.
  • به منظور رساندن کفل به کف زمین، تا آن جا که راحت هستید زانوهایتان را خم کنید. پشت خود را صاف نگاه دارید و کمی به جلو خم شوید. زانوها باید با انگشتان پا حرکت کنند.
  • در هنگام بازگشت به وضعیت ایستاده بر روی انقباض کفل و لگن، تمرکز کنید.
  • این تمرین را ۱۰ بار تکرار کنید.
  • قبل از اجرای هر ست اضافی استراحت کنید.

همه اسکات ها، کف لگن را هدف قرار نمی دهند. اسکات از پا انقباض در لگن را سخت می کند. وقتی کف لگن را تقویت کنید، اسکات سبک و سطحی مفیدتر می شود.

اجتناب از برخی تمرینات

برخی تمرینات ممکن است برای فردی که دارای کف لگن بسیار ضعیف است، بسیار مشکل باشد. انجام این تمرینات ممکن است باعث تضعیف بیشتر عضلات شده و منجر به مشکلات بیشتر و یا بی  اختیاری شود.

واژینیسموس

تا زمانی کف لگن فرد به قدر کافی قوی نشده است، باید از تمرین  های زیر اجتناب کند:

  • سیت-اپ با پاهای راست در هوا
  • وزنه برداری سنگین با حداقل تکرار
  • بلند کردن دوپا
  • دویدن، پریدن و دیگر فعالیت های با تاثیر بالا

یک تصور غلط رایج در مورد تمرین لگن این است که این تمرینات برای متوقف  کردن ادرار و کنترل ماهیچه های کف لگن مفید است. این یک عمل موثر نیست چون ممکن است منجر به عدم خالی کردن کامل مثانه شود.

خالی کردن ناکامل می تواند خطر عفونت  های مجاری ادراری و دیگر اختلالات ادراری را افزایش دهد.

یک فرد باید با درمانگر، پزشک، یا درمانگر فیزیکی خود درباره اینکه آیا ورزشی خاصی وجود دارد که باید بعد از جراحی و یا زایمان از انجام آن اجتناب کند، صحبت کند.

آموزش و مشاوره

ارائه اطلاعات درباره آناتومی جنسی و چرخه واکنش جنسی می تواند به فرد کمک کند تا درد و فرآیندهای بدن را درک کند.

تمرینات عاطفی

این کار می تواند به فرد برای تشخیص، بیان و حل هر گونه عوامل احساسی که ممکن است واژینیسموس را بهبود دهد، کمک کند.

کاهش حساسیت به دخول

یک زن تشویق خواهد شد تا هر روز و بدون ایجاد درد و تا آن جا که ممکن است واژن خود را باز کند. زمانی که او قادر به لمس کردن ناحیه اطراف مهبل شود، پس از آن تشویق خواهد شد که لبه  های واژن را لمس کرده و باز کند. قدم بعدی قرار دادن یک انگشت در داخل واژن است.

آموزش دخول یا گشاد کنندگی

هنگامی که یک زن بتواند این کار را بدون درد انجام دهد، یاد خواهد گرفت که از یک گشادکننده پلاستیکی استفاده کند. اگر او بتواند این شی را بدون درد وارد کند، گام بعدی آن خواهد بود که آن را به مدت ۱۰ تا ۱۵ دقیقه رها کند تا اجازه دهد ماهیچه  ها به فشار آن عادت کنند. سپس، می تواند از یک وسیله دخول بزرگ  تر استفاده کند، و سپس می تواند به همسر خود نحوه دخول را آموزش دهد.

وقتی که زن با این ابزار احساس راحتی می کند، می تواند به همسر خود اجازه دهد که آلت تناسلی خود را در کنار مهبل اما نه در داخل آن، قرار دهد. زمانی که او کاملا با این مساله احساس راحتی کند، زوج می توانند دوباره رابطه شان را امتحان کنند.

زمانی که طول می کشد تا واژینیسموس با موفقیت درمان شود، به فرد بستگی خواهد داشت. نیاز به جراحی برای درمان واژینیسموس بسیار نادر است. هر فردی که در مورد علائم مربوط به واژینیسموس نگران باشد، باید با ارائه  دهنده خدمات سلامتی خود برای ارزیابی مشکل، صحبت کند.


در مورد تاخیر تکاملی حرکتی چه می دانید؟ همان طور که شاهد رشد کودکتان هستید این را به خاطر بسپارید که هر کودکی با سرعت متفاوتی نسبت به سایر کودکان رشد می کند. به علاوه میزان رشد نرمال مفهومی وسیع است و نمی توان عدد یا میزان خاصی برای آن در نظر گرفت. البته بهتر است که از عواملی که سبب تاخیر تکاملی حرکتی کودکان می شوند آگاه باشید. این تاخیر تکاملی حرکتی می تواند در زمینه احساسی، ذهنی و فیزیکی باشد. اگر حس کردید که رشد کودکتان دچار تاخیر است با درمان به موقع به رشد او کمک کنید تا بتواند خود را به همسن و سالانش برساند. در این مقاله از بخش روانشناسی و سلامت کودک موزیک دان، به بررسی تاخیر تکاملی حرکتی می پردازیم.

تاخیر تکاملی حرکتی

انواع تاخیر تکاملی حرکتی کودکان شامل چه هستند؟

انواع مختلفی از تاخیر تکاملی حرکتی، در نوزادان و کودکان وجود دارد. این تاخیرات در رشد شامل این موارد هستند:

  • تاخیر رشدی گفتار و صحبت کردن
  • تاخیر رشدی بینایی
  • تاخیر تکاملی حرکتی
  • تاخیر رشدی مهارت های احساسی
  • تاخیر رشدی مهارت های شناختی و تفکری

گاهی در یک یا تمام این موارد تاخیر به وجود می آید. وقتی چنین اتفاقی بیفتد به این شرایط “تاخیر کلی رشد” گویند. تاخیر کلی رشد می تواند به یکی از این دلایل اتفاق بیفتد:

  • نقص ژنتیکی، مثل سندرم داون
  • سندرم جنینی الکل، این سندرم توسط مادری که در طول بارداری الکل مصرف می کرده به وجود می آید.
  • سندرم ایکس شکننده، این سندرم نوعی اختلال شناختی ارثی است.
  • بیماری های شدید که بلافاصله بعد از تولد به وجود می آیند مثل بیماری ها در نوزادان زود رس
  • گاهی نیز برای این مشکل هیچ دلیلی نمی توان یافت.

علائم تاخیر تکاملی حرکتی می توانند هنگام نوزادی و گاهی تا دو سالگی خود را نشان دهند. والدین کودکان باید درباره انواع، دلیل این تاخیرها و درمان آن ها آگاه شوند.

تاخیر تکاملی حرکتی

تاخیر رشدی گفتار و زبان در کودکان

تاخیر در گفتار در کودکان نوپا امری رایج است. به طور کلی رایج ترین نوع تاخیر تکاملی حرکتی، تاخیر در صحبت کردن است. گفتار یعنی نحوه ای که کلام ادا می شود و زبان کلمه ای وسیع تر است و شامل بیان اطلاعات و دریافت اطلاعات است. زبان به فهمیدن معنی اشارات و حرکات بدن نیز دلالت دارد.

دلایل ممکن:

مشکلات متعددی می توانند سبب تاخیر در گفتار و صحبت کردن کودک شوند. این دلایل شامل این مواردند:

  • قرار گرفتن در معرض بیش از یک زبان_ که سبب تاخیر در صحبت کردن کودک می شود اما این تاخیر تا هنگام مدرسه رفتن کودک نباید ادامه داشته باشد.
  • ناتوانی در یادگیری
  • سوء استفاده از کودک و نادیده گرفتن او
  • عدم هماهنگی در ماهیچه های گفتاری کودک و مشکلات تکلم، اختلالی که به آن دیس آرتری گویند.
  • مشکلات شنوایی، که این مشکل در کودکانی که دچار عفونت گوش بوده اند اتفاق می افتد. گاهی مشکل شنوایی به علت مصرف برخی از داروها، آسیب جسمی یا اختلالات ژنتیکی به وجود می آید.
  • اختلال اوتیسم، که نوعی اختلال نورولوژیک است و سبب اختلال در ارتباط برقرار کردن و به مشکل خوردن مهارت های اجتماعی و شناختی می گردد.
  • گاهی هیچ دلیل خاصی برای این مشکل پیدا نمی شود.

انواع درمان:

اگر خودتان یا پزشک متوجه اختلال گفتاری در کودک شدید باید او را برای معاینه نزد متخصص گفتار درمانی ببرید. متخصص گفتار درمانی، شنوایی کودک و توانایی درک و استفاده از زبان را در او می سنجد. سپس برای کودک جلسات گفتار درمانی تعیین می کند. اگر این تاخیر و مشکل گفتاری کودک خفیف باشد پزشک یا متخصص موارد زیر را توصیه می کند:

  • با کودک خود بیشتر صحبت کنید، برای او آواز بخوانید و او را تشویق به تکرار کنید.
  • هر روز برای کودک خود کتاب بخوانید.
  • در طول روز با او خیلی صحبت کنید.
  • اگر مشکل گفتار کودک به خاطر عفونت گوش است باید برای درمان عفونت او را نزد متخصص ببرید.

علائم رشدی حرکتی گفتار کودک:

در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر و در سنی که گفته شده با پزشک تماس بگیرید.

در سن ۳ تا ۴ ماهگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • در صورتی که به صداهای بلند واکنش نشان نمی دهد.
  • در صورتی که من من کردن را شروع نکرده باشد.
  • من من کردن را شروع کرده ولی صداها را تقلید نمی کند (تا ۴ ماهگی).

در ۷ ماهگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • در صورتی که به صداها واکنش نشان نمی دهد.

در ۱ سالگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • از کلمات تکی (مثل مامان) استفاده نمی کند و معنی کلماتی مثل (بای بای) یا (نه) را نمی داند.

در دو سالگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • در صورتی که کودک حداقل ۱۵ کلمه را بلد نیست.
  • در صورتی که از عبارات دو کلمه ای استفاده نمی کند و تنها در صورتی چیزی را می گوید که کسی از قبل آن را گفته باشد.
  • در صورتی که نمی تواند از زبان برای بیان نیازهایش استفاده کند.

تاخیر تکاملی حرکتی

تاخیر تکاملی حرکتی در بینایی در کودکان

تا ۶ ماهگی دید کودک تار است. سپس بعد از این که بینایی دو چشم هماهنگ شد دید کودک بهتر می شود. اما بعضی وقت ها این اتفاق نمی افتد و فرد دچار مشکلات بینایی می شود.

دلایل ممکن:

مشکلات بینایی مثل نزدیک بینی و دور بینی در بین کودکان رایج هستند. سایر مشکلات بینایی شامل این موارد هستند:

  • آمبلوپی (تنبلی چشم)، ضعیف بودن یکی از چشم ها
  • کاتاراکت (آب مروارید در کودکان) که سبب تیرگی عدسی چشم می شود.
  • سایر مشکلات ارثی مربوط به چشم (که این مشکلات نادر هستند)
  • رتینوپاتی نوزادان زودرس، این بیماری نوعی مشکل چشم است که نوزادان زودرس را تحت تاثیر قرار می دهد.
  • انحراف چشم

انواع درمان:

اگر مشکلات بینایی کودک را زود تشخیص دهید، سریع تر می توانید او را درمان کنید. با توجه به مشکل بینایی ای که کودک دارد، ممکن است که به یکی از موارد زیر نیاز داشته باشد:

  • عینک یا لنز طبی
  • جراحی
  • چشم بند

علائم تاخیر تکاملی حرکتی در بینایی کودک:

اگر در سنین ذکر شده کودک این مشکلات را داشت با پزشک او تماس بگیرید.

در ۳ ماهگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • با چشم هایش اشیاء را دنبال نمی کند.
  • به حرکات دست دیگران توجه نمی کند (تا دو ماهگی)
  • برای حرکت دادن یک یا دو چشمانش در تمام جهات مشکل دارد.
  • انحراف چشم ها

در ۶ ماهگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • یک یا دو چشم کودک همیشه یا بعضی اوقات دچار انحراف می شوند.
  • اگر او دچار خشکی چشم یا تولید اضافی اشک است.
  • با یکی از چشم هایش اجسامی که ۱ فوت دور هستند را دنبال نکند. یا با دو چشمانش اجسامی که ۶ فوت دور هستند را دنبال نکند.

اگر پزشک کودک متوجه هر یک از این مشکلات در او شد ممکن است او را برای معاینه بیشتر نزد چشم پزشک بفرستد.

تاخیر تکاملی حرکتی

تاخیر تکاملی حرکتی در مهارت های کودکان

اختلال در رشد مهارت های حرکتی می تواند شامل اختلال در مهارت هایی مثل راه رفتن یا سینه خیز رفتن باشد. علاوه بر این می تواند شامل ناتوانی در استفاده از انگشتان برای نگه داشتن قاشق باشد.

دلایل ممکن:

ماهیچه های کودکان زود رس با سرعتی که ماهیچه های بقیه کودکان رشد می کنند پرورش پیدا نمی کنند. سایر دلایل ممکن برای اختلال در رشد مهارت های حرکتی شامل این موارد هستند:

  • آتاکسی، که شامل ناهماهنگی در حرکات عضلات است.
  • فلج مغزی، این مشکل توسط آسیب به مغز قبل از تولد ایجاد می شود.
  • تاخیر در مهارت های شناختی
  • میوپاتی که یکی از مشکلات عضلات است.
  • مشکل بینایی
  • اسپینا بیفیدا، که یکی از مشکلات مادرزادی ستون فقرات است

انواع درمان:

پزشک به والدین کودک توصیه می کند تا برای بالا بردن فعالیت فیزیکی کودک، در خانه یک سری تمرین ها را با او انجام دهند. برخی از کودکان برای درمان اختلالات حرکتی نیاز به فیزیکال تراپی دارند.

تاخیر تکاملی حرکتی

علائم اختلال در رشد مهارت های حرکتی:

اگر کودک شما در سنین ذکر شده دچار این مشکلات بود با پزشک او تماس بگیرید.

در ۳ تا ۴ ماهگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • در صورتی که نتواند اشیاء را در دست بگیرد.
  • در صورتی که نتواند به خوبی حرکات سرش را کنترل کند.
  • اشیاء مختلف را با دست به سمت دهان نبرد (تا ۴ ماهگی)

در ۷ ماهگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • در صورتی که ماهیچه های کودک خیلی سفت و خشک یا خیلی نرم و سست باشند.
  • در صورتی که در حالت نشسته نتواند سرش را کنترل کند.
  • تنها با یک دستش اشیاء را در دست بگیرد یا برای در دست گرفتن اشیاء تلاش نکند.
  • برای قرار دادن اشیاء در دهانش مشکل داشته باشد.
  • نتواند به دو جهت بچرخد (تا ۵ ماهگی)
  • وقتی او را به حالت ایستاده نگه می دارید نتواند وزن خود را تحمل کند و پاهایش را صاف نگه دارد.

تا ۱ سالگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • در صورتی که کودک نتواند سینه خیز برود.
  • وقتی سینه خیز می رود یک سمت از بدنش را با زحمت حرکت دهد.
  • حتی با کمک هم نتواند بایستد.

تا ۲ سالگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • در صورتی که کودک نتواند راه برود (تا ۱۸ ماهگی)
  • در صورتی که وقتی راه می رود نتواند اسباب بازی هایش را همراه با خود روی زمین بکشد.

تاخیر تکاملی حرکتی

تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های احساسی و اجتماعی در کودکان

کودکان ممکن است که در ارتباط با بزگسالان یا سایر کودکان به مشکل بر بخورند. به این حالت تاخیر در مهارت های احساسی و اجتماعی گویند. این مشکلات معمولا قبل از زمانی که کودک به مدرسه برود پیش می آیند.

دلایل ممکن:

برخی از دلایل تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های احساسی و اجتماعی شامل این موارد هستند:

  • نادیده گرفتن کودک توسط خانواده یا سایرین
  • مشکلات خانوادگی و وابستگی بیش از حد کودک به والدین
  • تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های شناختی
  • دلایل نامشخص

دلیل دیگری که سبب تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های احساسی و اجتماعی می شود اختلال اوتیسم است. این مشکل را با نام اختلال فراگیر رشد و آسپرگر نیز می شناسند. اختلال اوتیسم باعث می شود که کودک در ارتباط برقرار کردن، در برخی از رفتارها و صحبت کردن به مشکل بر بخورد.

انواع درمان:

تقریبا هیچ درمان خاصی برای این مشکلات وجود ندارد. اما به طور کلی درمان می تواند شامل موارد زیر باشد:

  • انواع خاصی از رفتار درمانی
  • به علاوه با مصرف دارو می توان برخی از مشکلات رفتاری را درمان کرد.

درست مثل همه تاخیرهایی که در رشد رفتار کودکان وجود دارند، اگر تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های احساسی و اجتماعی کودک را زود شناسایی کنید بهتر و سریع تر می توانید او را درمان کنید. درمان این مشکل شامل بازی درمانی یا مراحلی است که به رابطه خوب والدین با کودک کمک کند.

تاخیر تکاملی حرکتی

علائم تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های احساسی و اجتماعی:

در صورتی که هر یک از این علائم را در سنین ذکر شده مشاهده کردید با پزشک تماس بگیرید.

در ۳ ماهگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • در صورتی که کودک به دیگران نخندد.
  • به افراد جدید نگاه نکند و یا از آن ها بترسد.

در ۷ ماهگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • از این که او را در آغوش بگیرید می ترسد.
  • هیچ علاقه و محبتی نسبت به والدین یا دیگران نشان نمی دهد.
  • هیچ علاقه ای به بودن با دیگران نشان نمی دهد.
  • شب ها نمی تواند استراحت کند. (تا ۵ ماهگی)
  • لبخند نمی زد (تا ۵ ماهگی)
  • نمی خندد یا جیغ نمی زند (تا ۶ ماهگی)
  • هیچ علاقه ای به بازی دالی نشان نمی دهد (تا ۸ ماهگی)

در ۱ سالگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • در صورتی که کودک نمی خندد و حالات چهره مختلفی از خود نشان نمی دهد (تا ۹ ماهگی)
  • هیچ یک از حرکات مختلف بدن مثل دست تکان دادن یا اشاره کردن را از خود نشان نمی دهد.

تاخیر تکاملی حرکتی

تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های شناختی و تفکری

مشکل در فکر کردن یا تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های شناختی می تواند به یکی از دلایل زیر اتفاق بیفتد:

  • مشکلات ژنتیکی
  • مشکلات قبل از تولد
  • قرار گرفتن در برابر مواد مضر (از جمله سموم) در محیط
  • نادیده گرفته شدن

دلایل ممکن:

  • ناتوانی در یادگیری
  • قرار گرفتن در معرض الکل و مواد سمی، پیش از تولد و پس از تولد
  • مورد غفلت واقع شدن در هنگام نوزادی و در سنین کم
  • سندرم داون و سایر اختلالات ژنتیکی
  • اختلال اوتیسم
  • بیماری های شدید هنگام تولد
  • دلایل ناشناخته

تاخیر تکاملی حرکتی

انواع درمان:

درست مثل سایر تاخیرهای ذکر شده در رشد مهارت ها، شناخت زود هنگام تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های شناختی و تفکری می تواند در پروسه پیشرفت رشد کودک تاثیر به سزایی داشته باشد. تراپیست ها با بازی درمانی یا رفتار درمانی به افراد این امکان را می کنند که حتی در خانه نیز به کودک خود کمک کنند.

علائم تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های شناختی و تفکری:

اگر هر یک از این علائم را در سنین ذکر شده در کودک خود مشاهده کردید با پزشک تماس بگیرید.

در ۱ سالگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • دنبال اشیایی که قایم کرده اید نمی گردد.
  • از حرکات بدن مثل دست تکان دادن استفاده نمی کند.
  • به تصاویر و اشیاء اشاره نمی کند.

در ۲ سالگی در صورت دیدن موارد زیر با پزشک تماس بگیرید:

  • نقش وسایلی مثل شانه، تلفن و قاشق را نمی داند.
  • دستورالعمل های ساده را انجام نمی دهد.
  • کلمات و حرکات دیگران را تکرار نمی کند.

به خاطر بسپارید:

بسیاری از تاخیرها در رشد مهارت های کودکان جدی نیستند و کودکان بعدها به بقیه همسن و سالان خود می رسند. حتی کودکانی که نسبت به بقیه تاخیر زیادی در رشد مهارت ها دارند، بعدها با درمان می توانند پیشرفت عظیمی در رشد مهارت ها داشته باشند. اگر درباره تاخیر تکاملی حرکتی کودک خود شک دارید قبل از هر چیزی با پزشک خود صحبت کنید و دستورالعمل های او را انجام دهید. علاوه بر این باید کودک را به جلسات درمانی ببرید. در طول همین جلسات است که رشد کودک سنجیده می شود.

تاخیر تکاملی حرکتی

تاخیر تکاملی حرکتی مهارت ها در کودکان بین ۳ تا ۵ سال

تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های گفتاری

آن چه که کودکان باید قادر به انجام آن باشند:

برای حرف زدن کودک سن مشخصی وجود ندارد. اما بیشتر کودکان در سن خاصی حرف زدن را شروع می کنند. اگر کودکتان قادر به انجام موارد زیر نبود حتما با پزشک او صحبت کنید. به علاوه اگر کودک مهارت هایی که یاد گرفته بود را فراموش کند با پزشک او مشورت کنید.

تا ۳ سالگی کودکان معمولا می توانند:

  • از جملات کوتاه استفاده کنند.
  • اعضای بدن را تشخیص دهند.
  • کلمات جمع به کار ببرند.

تا ۴ سالگی کودکان معمولا می توانند:

  • حداقل یک داستان کوتاه و شعر بخوانند.
  • جملاتی بسازند که حداقل ۵ کلمه داشته باشند.
  • کلماتی مثل “من” و “تو” را درست به کار ببرند.

تا ۵ سالگی کودکان معمولا می توانند:

  • دستورهای دو قسمتی با حرف اضافه هایی مثل “رو” یا “زیر” را بفهمند.
  • نام و نام خانوادگی خود را بگویند.
  • از افعال گذشته به درستی استفاده کنند.
  • سوالاتی مثل “چرا” و “چه کسی” بپرسند.
  • درباره کارهایی که آن روز انجام داده اند حرف بزنند.

تاخیر تکاملی حرکتی

تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های حرکتی

آن چه که کودکان باید قادر به انجام آن باشند:

کودکان معمولا با رشد، پیشرفت می کنند و کارهای هماهنگ تری انجام می دهند. در صورتی که کودکتان قادر به انجام کارهای زیر نیست و مهارت هایی که آموخته را فراموش می کند با پزشک او مشورت کنید.

تا ۳ سالگی کودکان معمولا می توانند:

  • تعادل خود را حفظ کنند و از پله ها بالا و پایین بروند.
  • با اشیاء کوچک بازی کنند.
  • از هر دو قسمت بدن خود استفاده کنند.
  • برای چند ثانیه تنها روی یکی از پاهای خود بایستند.

تا ۴ سالگی کودکان معمولا می توانند:

  • توپ را بالای سر خود ببرند و آن را پرت کنند یا یک توپ بزرگ را دنبال کنند.
  • بپرند و تنها روی یک پای خود بایستند.
  • یک سه چرخه را برانند.
  • ماژیک را بین انگشتان خود بگیرند و نقاشی بکشند.

تا ۵ سالگی کودکان معمولا می توانند:

  • بدوند و بپرند.
  • از قیچی های کودکان استفاده کنند.
  • به راحتی از ماژیک استفاده کنند.
  • به راحتی لباس های خود را در بیاورند.
  • برای ۱۰ ثانیه تنها روی یک پای خود بایستند.
  • بدون کمک نرده از پله ها بالا و پایین بروند.
  • دندان های خود را مسواک بزنند.
  • دست های خود را بشویند و خشک کنند.

تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های احساسی و اجتماعی

آن چه که کودکان باید قادر به انجام آن باشند:

تا ۳ سالگی کودکان معمولا:

  • به سایر کودکان احساس علاقه نشان می دهند.
  • با دور شدن از والدین برای مدت خیلی کوتاه، احساس ترس نمی کنند.
  • می توانند ارتباط چشمی خوبی با دیگران برقرار کنند.

تا ۴ سالگی کودکان معمولا:

  • وقتی پدر و مادرشان برای مدت کوتاهی ترکشان می کنند کمتر گریه می کنند.
  • به بقیه کودکان توجه می کنند.
  • با افرادی به جز خانواده خود صحبت می کنند.

تا ۵ سالگی کودکان معمولا:

  • احساسات مختلفی از خود بروز می دهند.
  • می توانند از والدین خود جدا باشند.
  • با بقیه کودکان به راحتی ارتباط برقرار می کنند و بازی می کنند.

تاخیر تکاملی حرکتی

تاخیر تکاملی حرکتی مهارت های شناختی

آن چه که کودکان باید قادر به انجام آن باشند:

تا ۳ سالگی کودکان معمولا:

  • می توانند یک دایره بکشند.
  • دستور العمل های ساده را می فهمند.
  • می توانند با بقیه کودکان بازی کنند.
  • به بازی با اسباب بازی هایشان علاقه نشان می دهند.

تا ۴ سالگی کودکان معمولا:

  • در بازی های جمعی شرکت می کنند.
  • می توانند برخی از اشکال را بکشند.

تا ۵ سالگی کودکان معمولا:

  • حواسشان به راحتی پرت نمی شود.
  • بیش از ۵ دقیقه می توانند روی یک فعالیت تمرکز کنند.


در مورد سرطان مثانه چه می دانید؟ علائم و نشانه های آن چیست؟ چه درمان هایی برای سرطان مثانه وجود دارد؟ آیا تنها راه، جراحی سرطان مثانه است تا از این بیماری رهایی یابیم؟ عوارض جراحی سرطان مثانه چیست؟ در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان به بررسی سرطان مثانه و راه های تشخیص و درمان آن می پردازیم و علائم و عوارض آن را مورد بررسی قرار می دهیم.

سرطان مثانه – آناتومی مثانه

مثانه یک کیسه عضلانی در لگن، درست بالا و پشت استخوان شرمگاهی است. سایز و شکل مثانه در هنگام خالی بودن حدودا مثل یک گلابی می باشد. ادرار در کلیه ها تشکیل می شود و از طریق دو لوله به نام میزنای به مثانه می ریزد. مثانه ادرار را ذخیره می کند و این امکان را فراهم می آورد که فرآیند دفع ادرار گهگاه و کنترل شده انجام گیرد. مثانه توسط لایه هایی از بافت عضله ای پوشانده شده است که برای نگه داشتن ادرار کش می آیند. گنجایش نرمال مثانه ۴۰۰ تا ۶۰۰ میلی لیتر است.
در طول فرآیند دفع ادرار، عضله های مثانه فشرده شده و دو ماهیچه باسطه (دریچه) باز می شوند تا به ادرار اجازه دهند که به بیرون بریزد. ادرار از مثانه به داخل پیشابراه می ریزد که آن را به خارج از بدن حمل می کند. به این دلیل که ادرار از میان آلت تناسلی عبور می کند مجرای ادرار در مردان نسبت به زنان بلندتر است. که مردان ۸ اینچ و در زنان ۱/۵ اینچ است.

سرطان مثانه

سرطان مثانه و انواع دیگر بیماری های مثانه

سیستیت (التهاب مثانه)

التهاب یا عفونت مثانه که باعث درد مزمن یا حاد، ناراحتی در دفع ادرار، تکرر ادرار یا تاخیر در شروع ادرار می شود.

سنگ های ادراری

سنگها (کالکولی ها) ممکن است در کلیه تشکیل شده و به سمت مثانه حرکت کنند. اگر سنگ ادراری مانع از جریان ادرار از کلیه به سمت مثانه شود یا مانع از جریان ادرار از مثانه به بیرون شود می تواند باعث ایجاد درد بسیار شدید گردد.

بی اختیاری ادراری

دفع ادرار کنترل نشده که ممکن است مزمن باشد. بی اختیاری ادراری می تواند نتیجه علت های دیگری نیز باشد.

مثانه پرکار (بیش فعال)

عضله مثانه (دتروسور) به صورت بی اختیار و غیر قابل کنترل منقبض می شود که باعث می گردد مقداری از ادرار بی اختیار نشت کند.

هماچوری (وجود خون در ادرار)

ممکن است بی خطر باشد یا ممکن است به علت عفونت یک بیماری جدی مثل سرطان مثانه ایجاد شده باشد.

احتباس ادراری

به علت انسداد یا مهار فعالیت عضلات مثانه، ادرار به طور نرمال از مثانه خارج نمیشود. ممکن است مثانه بیشتر از یک لیتر ادرار را در خود نگه دارد.

سیستوسل

عضلات ضعیف لگن (که این ضعف معمولا از دوران بچگی نشات می گیرد) باعث فشار لگن روی واژن می گردد که ممکن است سبب ایجاد مشکلاتی در دفع ادرار شود.

خیس کردن بستر (شب ادراری)

شب ادراری به این صورت تعریف می شود که یک کودک پنج ساله یا بزرگتر بستر خود را حداقل یک یا دو بار در هفته به مدت بیشتر از سه ماه خیس کرده باشد.

سوزش ادرار (دفع ادرار دردناک)

درد یا احساس ناراحتی در هنگام دفع ادرار که به علت عفونت، تحریک یا تورم مثانه، پیشابراه یا دستگاه تناسلی خارجی به وجود می آید.

سرطان مثانه

یک تومور در مثانه که معمولا بعد از دیده شدن خون در ادرار کشف می شود. سیگار کشیدن و بودن در معرض مواد شیمیایی در محل کار بیشترین علت ابتلا به سرطان مثانه می باشند.

سرطان مثانه

علائم و نشانه های سرطان مثانه

علائم و نشانه های سرطان مثانه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • خون در ادرار (هماچوری)
  • دفع ادرار دردناک
  • درد لگن

اگر دچار هماچوری باشید ممکن است ادرارتان قرمز روشن یا به رنگ نوشابه سیاه باشد. گاهی ممکن است ادرار به نظر متفاوت نیاید اما با یک آزمایش میکروسکوپی ادرار، ممکن است خون در ادرار شناسایی شود.

افرادی که دچار سرطان مثانه می شوند، شاید موارد زیر را نیز تجربه کنند:

  • کمر درد
  • تکرر ادرار

اما این نشانه ها اغلب به علت های دیگری غیر از سرطان مثانه نیز رخ می دهند.

فاکتورهای خطر سرطان مثانه

فاکتورهایی که ممکن است خطر سرطان مثانه را افزایش دهند عبارتند از:

سیگار کشیدن

کشیدن سیگار، سیگار برگ یا پیپ ممکن است خطر سرطان مثانه را با ایجاد و انباشتن مواد شیمیایی مضر در ادرار افزایش دهد. وقتی سیگار می کشید بدنتان مواد شیمیایی موجود در دود سیگار را پردازش کرده و مقداری از آن را به ادرار شما پس می دهد. این مواد شیمیایی خطرناک ممکن است به جدار مثانه شما آسیب بزند که می تواند خطر سرطان مثانه را افزایش دهد.

افزایش سن

خطر سرطان مثانه با زیاد شدن سن شما افزایش می یابد. سرطان مثانه در هر سنی ممکن است اتفاق بیفتد اما در افراد کمتر از ۴۰ سال به ندرت رخ می دهد.

سفید پوست بودن

خطر ابتلای سفیدپوست ها به سرطان مثانه نسبت به افراد نژادهای دیگر بیشتر است.

مرد بودن

احتمال ابتلای مردان به سرطان مثانه نسبت به زنان بیشتر است.

قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی خاص

کلیه های شما در فیلتر کردن خون از مواد شیمیایی مضر و فرستادن آن به مثانه نقشی کلیدی ایفا می کنند. به این علت تصور می شود که سر و کار داشتن با مواد شیمیایی خاص ممکن است خطر سرطان مثانه را افزایش دهد. مواد شیمیایی مرتبط با خطر سرطان مثانه عبارتند از آرسنیک و مواد شیمیایی استفاده شده در ساخت رنگ ها، لاستیک، چرم، پارچه و منسوجات و فرآورده های رنگی.

داشتن سابقه درمان سرطان

درمان با داروهای ضد سرطان سیکلوفسفامید خطر ابتلا به سرطان مثانه را افزایش می دهد. ریسک ابتلا به سرطان مثانه در افرادی که لگن آنها قبلا به خاطر سرطان در معرض اشعه قرار گرفته است، بسیار بالاست.

تورم مزمن مثانه

تورم یا عفونت مزمن یا مکرر دستگاه دفع ادرار (سیستیتیس مثانه) ممکن است خطر سرطان سلول سنگفرشی مثانه را افزایش دهد. مانند عفونتی که ممکن است فرد زمانی که به صورت طولانی مدت از کاتتر ادراری استفاده می کند به آن دچار شود. در بعضی مناطق دنیا کارسینومای سلول های سنگفرشی به تورم مزمن مثانه که به وسیله عفونت انگلی ایجاد می گردد مرتبط می شود. این عفونت انگلی به نام شیستوزمیازیس شناخته می شود.

داشتن سابقه شخصی یا خانوادگی سرطان

اگر تاکنون به سرطان مثانه دچار شده باشید احتمال اینکه دوباره به آن مبتلا شوید وجود دارد. اگر یکی از اقوام درجه یک شما مثلا پدر یا مادر، خواهر یا برادر یا فرزند، سابقه سرطان مثانه داشته باشد ممکن است شما نیز در معرض خطر ابتلا به این بیماری قرار داشته باشید. اگر چه که سرطان مثانه در خانواده ها به ندرت شیوع پیدا می کند. سابقه خانوادگی ابتلا به سرطان کلورکتال غیر پولیپوزی وراثتی که به نام سندرم لینچ نیز نامیده می شود خطر سرطان را در سیستم ادراری بدن افزایش می دهد. همچنین خطر سرطان را در روده بزرگ، رحم، تخمدان و دیگر ارگان ها نیز افزایش می دهد.

سرطان مثانه

تشخیص سرطان مثانه

برای اینکه بفهمید که آیا سرطان مثانه دارید یا خیر اولین کاری که پزشکتان انجام خواهد داد پرسیدن تاریخچه پزشکی شما به طور کامل است. او درباره سلامت کلی شما و همچنین هر چیزی که خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می دهد (مثل افرادی از خانواده که دچار سرطان مثانه بوده اند) سوالاتی خواهد پرسید.
سپس احتمالا از شما معاینه فیزیکی به عمل خواهد آورد که ممکن است شامل معاینه لگن برای زنان یا معاینه رکتوم دیجیتال یا DRE در مردان باشد. در این روش پزشکتان دستکش پوشیده و یک انگشت خود را داخل مقعد شما قرار خواهد داد. این کار به پزشک این امکان را می دهد که وجود تومور در مثانه را احساس کند. همچنین می تواند حدس بزند که تومور تا چه اندازه بزرگ است و اینکه آیا گسترش پیدا کرده است یا خیر.

اگر پزشکتان به چیزی غیر عادی مشکوک شد برایتان آزمایش خواهد نوشت. همچنین ممکن است شما را به دیدن متخصص اورولوژیست بفرستد. اورولوژیست پزشکی است که بر بیماری های سیستم ادراری (کلیه ها و مثانه و غیره) و دستگاه تولید مثل جنسی در مردان متمرکز است. اورولوژیست شما ممکن است برای درک بهتر این مطلب که مثانه شما چطور کار می کند آزمایش های زیر را برایتان تجویز کند:

آزمایش های ادرار

وقتی که شما در ظرفی که در مطب پزشک در اختیارتان قرار داده می شود ادرار می کنید موارد زیادی وجود دارد که دکتر شما و دیگر متخصصین موضوع سلامت، می توانند آنها را بررسی کنند.

آزمایش کامل ادرار (تجزیه شیمیایی ادرار): پزشک شما چک خواهد کرد که خون یا ماده دیگری در خون شما وجود نداشته باشد.

سیتولوژی ادرار: پزشک شما از میکروسکوپ برای چک کردن سلول های سرطانی در ادرارتان استفاده می کند.

کشت ادرار: پزشکتان ادرار شما را به آزمایشگاه می فرستد. بعد از چند روز تکنسین های آزمایشگاه چک خواهند کرد که چه نوع میکروب هایی داخل ادرارتان رشد کرده اند. این نتایج به دکترتان خواهد گفت که دچار عفونت مثانه هستید یا خیر.

آزمایش های ادراری نشانگر تومور: این آزمایش ها موادی را که به وسیله سلول های سرطانی مثانه در ادرار رها می شوند شناسایی می کنند. ممکن است پزشک شما یکی یا تعداد بیشتری از این آزمایش ها را به همراه سیتولوژی ادرار برای تشخیص اینکه شما بیمار هستید یا خیر به کار ببرد.

سیستوسکوپی

پزشک شما یک سیستوسکوپ را با عبور از مجرای ادراری (مجرایی که از طریق آن ادرار می کنید) داخل مثانه قرار می دهد. سیستوسکوپ یک لوله باریک است که یک چراغ و یک دوربین ویدیویی در انتهای آن قرار گرفته است. پزشکتان آب نمک را از طریق این لوله به داخل مثانه شما تزریق می کند. این کار به پزشکتان این امکان را می دهد که لایه داخلی مثانه را با دوربین ببیند.
پزشک ممکن است به شما دارویی بدهد که مثانه و مجرای ادراری تان را بی حس کند. اگر این عملیات در اتاق عمل صورت گیرد شما تحت بیهوشی قرار خواهید گرفت و لذا بیدار نخواهید بود.

تراشیدن تومور از راه مجرا (TUBRT)

اگر در طول سیستوسکوپی به نظر پزشکتان چیزی غیر معمول بیاید، یک نمونه (بیوپسی) از آن بر می دارد تا ببیند آیا سرطانی است یا نه.
با استفاده از TUBRT جراح، تومور و مقداری از بافت عضله مثانه که نزدیک به تومور است را بر می دارد و آنها را برای چک کردن سرطانی بودن آنها به آزمایشگاه می فرستد.

آزمایش های تصویربرداری

برای انجام این آزمایش ها از اشعه ایکس، میدان های مغناطیسی، امواج صوتی یا مواد رادیو اکتیو برای ایجاد تصاویری از آنچه داخل بدن تان اتفاق می افتد استفاده می شود. در این قسمت فقط چند نمونه از آزمایش های تصویربرداری که ممکن است پزشکتان برای تشخیص اینکه شما مبتلا به سرطان هستید یا خیر استفاده کند، آورده شده است:

پیلوگرام داخل وریدی یا آی وی پی (IVP)

این یک اشعه ایکس از سیستم ادراری شما است. پزشکتان ابتدا ماده حاجب را در یکی از وریدهای شما تزریق میکند. ماده حاجب تومورها را در دستگاه ادراری شما برجسته تر نشان می دهد.

پیلوگرام معکوس

پزشک شما یک لوله نازک (کاتتر) را داخل پیشابراه و مثانه تان قرار می دهد. سپس ماده حاجب را از طریق کارتتر تزریق می کند. بنابراین پزشک می تواند لایه داخلی مثانه را ببیند. اگر هر توموری در دستگاه ادراری وجود داشته باشد، ماده حاجب در این مناطق وارد عمل شده و تومورها را نمایان می کند.

سی تی اسکن

سی تی اسکن، تصویری از کلیه، مثانه و میزنای (لوله هایی که ادرار را از کلیه ها به سمت مثانه حمل می کنند) را به پزشکتان می دهد. این تصاویر، تومورهای دستگاه ادراری و غدد لنفی درگیر سرطان را نشان می دهند.

ام آر آی (MRI)

در این آزمایش برای ایجاد تصاویری از دستگاه ادراری شما، از امواج رادیویی و امواج مغناطیسی استفاده می  شود.

 امواج صوتی اولتراسوند

تصاویری از دستگاه ادراری شما فراهم می کنند. این تصاویر به پزشک این امکان را می دهد که مقدار بزرگی تومور مثانه را تشخیص دهد.

اشعه ایکس قفسه سینه

اگر سرطان مثانه تان به شش ها گسترش پیدا کرده باشد این آزمایش به پزشکتان این امکان را می دهد که آنها را ببیند.

اسکن استخوان

سرطانی که از مثانه به استخوان هایتان گسترش پیدا کرده است از طریق این اسکن قابل مشاهده می باشد.

سرطان مثانه

انواع سرطان مثانه

انواع مختلفی از سلول ها می توانند در داخل مثانه سرطانی شوند. نوع سلول مثانه که سرطان از آنجا شروع می شود نوع سرطان مثانه را تعریف می کند. نوع سرطان مثانه مشخص می کند که کدام درمان ها ممکن است برای شما بهتر باشند.

انواع سرطان مثانه عبارتند از:

یوروتلیال کارسینوما (کارسینوم سلول بینابینی)

کارسینوم یوروتلیال که قبلا کارسینوم سلول ترانزیشنال نامیده می شد، در سلول هایی که در درونی ترین لایه پوششی مثانه قرار می گیرند رخ می دهد. سلول های یوروتلیال وقتی که مثانه پر است منبسط می شوند و زمانی که مثانه خالی است منقبض می گردند. این سلول ها داخل لوله های میزنای و پیشابراه قرار دارند و تومورها می توانند در این مکان ها تشکیل شوند. یوروتلیال کارسینوما رایج ترین نوع سرطان مثانه در ایالات متحده آمریکا است.

کارسینوم سلول های سنگفرشی

کارسینوم سلول های سنگفرشی با تحریک مزمن مثانه همراه است. برای مثال عفونت یا استفاده دراز مدت از یک کاتتر ادراری. سرطان مثانه سلول های سنگفرشی در ایالات متحده آمریکا  نادر است. این نوع سرطان در قسمت هایی از دنیا که عفونت انگلی خاصی (شیستوزومیازیس) رایج است در نتیجه عفونت مثانه ایجاد می گردد.

آدنوکارسینوم

آدنوکارسینوم در سلول هایی که غدد ترشح کننده مخاط در مثانه را تشکیل می دهند شروع می شود. آدنوکارسینوم مثانه در ایالات متحده آمریکا  نادر است.

بعضی از انواع سرطان مثانه بیشتر از یک نوع سلول را درگیر می کنند.

گرید (درجه) سرطان مثانه

تومورهای سرطان مثانه بیشتر بر اساس این که سلول های سرطانی زیر میکروسکوپ چطور به نظر می آیند طبقه بندی می شوند. که به عنوان گرید تومور شناخته می شود. پزشک ممکن است سرطان مثانه شما را با گرید بالا یا پایین توصیف کند.

تومور مثانه با گرید پایین

این نوع تومور حاوی سلول هایی است که از نظر ظاهر و ساختار به سلول های نرمال شبیه هستند. یک تومور با گرید پایین معمولا آهسته تر رشد می کند و احتمال حمله آن به عضله مثانه کمتر از تومور با گرید بالا است.

تومور مثانه با گرید بالا

این نوع تومور حاوی سلول هایی است که ظاهری غیر عادی داشته و شباهتی به بافت  های سالم ندارند. یک تومور با گرید بالا نسبت به یک تومور با گرید پایین به صورت تهاجمی تری رشد می کند و احتمال اینکه به عضله مثانه و دیگر بافت ها و ارگان ها گسترش پیدا کند بیشتر است.

سرطان مثانه

درمان سرطان مثانه

گزینه های درمان برای سرطان مثانه به تعدادی از عوامل شامل نوع سرطان، گرید سرطان و مرحله بیماری بستگی دارد که به همراه سلامت عمومی شما و ترجیحات شما برای درمان مدنظر قرار می گیرند.
درمان سرطان مثانه ممکن است شامل موارد زیر باشد:

جراحی:

برداشتن بافت سرطانی.

شیمی درمانی مثانه (شیمی درمانی اینتراوزیکال):

درمان تومور هایی که به جداره مثانه محدود می شوند اما خطر عود سرطان یا پیشرفت و گسترش آن به مراحل حاد تر بیماری وجود دارد.

بازسازی:

ایجاد یک راه جدید برای خروج ادرار از بدن بعد از برداشتن مثانه.

شیمی درمانی کل بدن (شیمی درمانی سیستمیک):

این روش، شانس معالجه را در افرادی که مثانه خود را با جراحی برداشته اند افزایش می دهد. همچنین به عنوان درمان اولیه در مواردی که جراحی به عنوان یک گزینه انتخابی نمی تواند مورد استفاده قرار گیرد، به کار گرفته می شود.

پرتو درمانی:

پرتو درمانی برای نابود کردن سلول های سرطانی استفاده می شود و اغلب به عنوان یک درمان اولیه در مواردی که جراحی چندان مناسب و مطلوب نیست به کار می رود.

ایمونوتراپی:

ایمونوتراپی باعث می شود که سیستم ایمنی بدن علیه سلول های سرطانی چه در مثانه و چه در کل بدن مبارزه کند.
ترکیبی از رویکردهای درمانی ممکن است توسط پزشک یا اعضای تیم درمانی شما پیشنهاد گردد.

سرطان مثانه

جراحی سرطان مثانه

برای بیشتر سرطان های مثانه جراحی قسمتی از درمان است. نوع جراحی انجام شده به مرحله سرطان (وسعت سرطان) بستگی دارد. همینطور به انتخاب های شما بر اساس تاثیرات جانبی بلند مدت برخی از انواع جراحی نیز بستگی دارد.

تراشیدن تومور از راه مجرا (TURBT)

تراشیدن تومور مثانه از راه مجرا TURBT یا TUR  اغلب برای فهمیدن اینکه شخص مبتلا به سرطان هست یا خیر استفاده می شود و اگر شخص مبتلا باشد از این روش به این منظور استفاده می شود که آیا سرطان به لایه ماهیچه ای دیواره مثانه حمله کرده است یا خیر.

همچنین روشTURBT  متداول ترین روش درمان سرطان های مثانه سطحی (که حمله به دیواره مثانه صورت نگرفته باشد) یا سرطان مثانه در مراحل اولیه است. در بیشتر بیماران، وقتی برای اولین بار سرطان مثانه در آنها تشخیص داده می شود، سرطانشان در مرحله سطحی است. بنابراین معمولا اولین درمان مبتلایان به سرطان مثانه روش TURBT  می باشد. گاهی دومینTUBRT  نیز به صورت گسترده تر انجام می شود تا اطمینان بیشتری حاصل شود که تمام سرطان نابود شده است. هدف این است که سلول های سرطانی و بافت های اطراف آنها به سمت لایه عضله ای دیواره مثانه برداشته شوند.

روش TUBRT  چگونه انجام می شود؟

این عمل با استفاده از یک وسیله که داخل پیشابراه گذاشته می شود انجام می گردد. بنابراین شکم برش داده نمی شود و یا تحت بیهوشی کلی قرار می گیرید (با مصرف داروهایی که شما را به خواب می برد) یا بی حسی موضعی (قسمت پایینی بدن بی حس می شود).

یک نوع سیستوسکوپ باریک و غیرقابل انعطاف که رسکتوسکوپ نامیده می شود از طریق پیشابراه داخل مثانه قرار می گیرد. رسکتوسکوپ یک حلقه سیمی در انتها دارد که از آن برای برداشتن تومور ها و بافت های غیر عادی استفاده می شود. بافت برداشته شده برای آزمایش به آزمایشگاه فرستاده می شود.
بعد از این که تومور برداشته شد مراحل بیشتری باید انجام شود تا اطمینان حاصل شود که سرطان به طور کامل نابود شده است. برای مثال ممکن است بافت های اطراف تومور حین معاینه شدن توسط رسکتوسکوپ سوزانده شوند. این روش، فولگوریشن (درمان با جرقه الکتریکی) نامیده می شود. سلول  های سرطانی همینطور می توانند با استفاده از یک لیزر پر انرژی از طریق رسکتوسکوپ نابود شوند.

سیستکتومی (جراحی برداشتن مثانه)

وقتی سرطان مثانه، به عضله حمله می کند لازم است که تمام یا قسمتی از مثانه برداشته شود. این عمل سیستکتومی نامیده می شود. بیشتر اوقات قبل از سیستکتومی، شیمی درمانی انجام می گیرد. در هر دو نوع سیستکتومی از بیهوشی عمومی (وقتی در حال خواب عمیق هستید) استفاده می شود.

پارشیال سیستکتومی (برداشتن ناقص مثانه)

اگر سرطان به لایه عضله ای دیواره مثانه هجوم برده باشد و خیلی بزرگ نبوده و فقط در یک محل باشد عمل جراحی می تواند با برداشتن قسمتی از دیواره مثانه بدون در آوردن کل مثانه انجام شود. سپس سوراخی که در دیواره مثانه ایجاد می شود با بخیه بسته خواهد شد. غدد لنفی اطراف تومور نیز برداشته شده و آزمایش می شوند که آیا سرطان به آنها نفوذ کرده است یا خیر. فقط بخش کوچکی از افراد مبتلا به سرطان که عضله مثانه آنها مورد حمله قرار گرفته است تحت این عمل قرار خواهند گرفت. مزیت اصلی این جراحی این است که مثانه فرد برداشته نمی شود و به جراحی بازسازی نیاز پیدا نمی کند. اما ممکن است مثانه باقیمانده قادر نباشد مقداری زیادی ادرار را نگه دارد که به این معنی است که این افراد مجبورند بیشتر از معمول نیاز، دفع ادرار داشته باشند. نگرانی اصلی با این نوع جراحی این است که سرطان مثانه هنوز می تواند در قسمت های دیگر دیواره مثانه عود کند.

رادیکال سیستکتومی

اگر تومور بزرگ باشد یا اینکه در بیشتر از یک قسمت مثانه پخش شده باشد، لازم است که یک جراحی رادیکال سیستکتومی انجام شود. این عمل کل مثانه و غدد لنفاوی مثانه و اطراف آن را برمی دارد. در مردان همچنین پروستات و کیسه های منی برداشته می شود. در زنان تخمدان ها، لوله های فالوپ (لوله هایی که رحم و تخمدان ها را به هم وصل می کنند)، رحم، گردن رحم (سرویکس) و قسمت کوچکی از واژن نیز برداشته می شود.

بیشتر اوقات سیستکتومی از طریق ایجاد یک شکاف در شکم انجام می شود. لازم است که به مدت حدود یک هفته بعد از عمل در بیمارستان بمانید. معمولا بعد از چند هفته می توانید فعالیت های عادی خود را از سر بگیرید.

در بعضی موارد ممکن است جراح از طریق ایجاد تعداد زیادی برش کوچک تر و با استفاده از ابزارهای باریک و درازی عمل جراحی را انجام دهد. یکی از این ابزارها یک دوربین ویدیویی باریک در انتها دارد که به وسیله آن پزشک می تواند داخل بدن بیمار را ببیند. این عمل لاپاراسکوپی یا جراحی کیهول نامیده می شود. ممکن است جراح خودش ابزارها را مستقیما نگه دارد یا اینکه در یک پنل کنترل در اتاق عمل قرار گرفته و از بازوهای رباتیک برای انجام جراحی استفاده کند. این عمل گاهی به نام سیستوسکوپی رباتیک نیز شناخته می شود. این نوع جراحی ممکن است به خاطر برش های کوچک تر، موجب درد کمتر و ریکاوری سریع تر شود. اما این نوع جراحی به اندازه جراحی استاندارد مورد استفاده قرار نمی گیرد. بنابراین هنوز معلوم نیست که این روش هم به خوبی روش استاندارد عمل کند.
مهم این است که هر نوع سیستکتومی به وسیله یک جراح با تجربه در درمان سرطان مثانه انجام شود. اگر جراحی به خوبی انجام نشود احتمال اینکه سرطان دوباره عود کند زیاد است.

سرطان مثانه

جراحی بازسازی مثانه

بعد از رادیکال سیستکتومی اگر کل مثانه برداشته شده باشد به روش دیگری برای ذخیره سازی ادرار و عبور آن از بدن نیاز پیدا خواهید کرد. چندین نوع جراحی بازسازی می تواند انجام گیرد.

دایورژن اینکانتیننت

یک گزینه درمانی، ممکن است حذف و تمیز کردن یک قسمت کوچک از روده شما باشد و سپس متصل کردن آن به میزنای (لوله هایی که ادرار را از کلیه ها خارج می کنند). این روش یک مسیر به نام مجرای ایلئوم برای عبور ادرار از کلیه ها به خارج از بدن ایجاد می کند. ادرار از طریق میزنای از کلیه ها به سمت مجرای ایلئوم جاری می شود. یک سر این مجرا با یک دریچه به نام استوما به پوست جلوی شکم متصل است که با آن یوروستومی گفته می شود.
بعد از این مرحله یک کیسه کوچک به پوست شکم و دور تا دور استوما چسبیده می شود تا ادرار را جمع آوری کند.ادرار به آرامی و بدون توقف به بیرون میریزد بنابراین کیسه باید همیشه در محل چسبیده باشد. وقتی کیسه پر شد باید خالی شود. به این روش دایورژن اینکانتیننت گفته می شود. به این دلیل که شما نمی توانید ریزش ادرار به بیرون از بدن خود را کنترل کنید.

دایورژن کانتیننت

روش دیگر برای جمع آوری و خروج ادرار، دایورژن کانتیننت است. کیسه از تکه ای از روده ساخته می شود و به میزنای متصل می گردد. یک سرکیسه به یک دریچه (استوما) روی پوست جلوی شکم متصل می شود. یک شیر کنترل کننده در این دریچه تعبیه می شود. این شیر اجازه می دهد که ادرار در کیسه ذخیره شود. بنابراین می توانید با گذاشتن یک لوله تخلیه باریک (کاتتر) درون استوما و از طریق شیر کنترل چندین بار در روز آن را خالی کنید. بعضی افراد این شیوه را به علت عدم وجود کیسه روی پوست بدن ترجیح می دهند.

ایجاد نئوبلادر

در این روش ادرار به پیشابراه می ریزد. بنابراین می توانید مانند قبل ادرار کنید. برای انجام این کار، جراح یک مثانه جدید (نئوبلادر) از تکه ای از روده ایجاد می کند. به همان صورت که در دایورژن کانتیننت و دایورژن اینکانتیننت انجام می شود مجراهای میزنای به نئوبلادر متصل می  گردند. تفاوت اینجاست که نئوبلادر به پیشابراه دوخته می شود. این به شما اجازه می دهد که به طور نرمال و طبق برنامه ادرار کنید. در این روش حس ادرار کردن وجود ندارد. بنابراین به یک زمان بندی برای دفع ادرار خود نیاز دارید. با گذشت زمان، بیشتر افراد توانایی ادرار کردن در طول روز را دوباره به دست می آورند. اما هنوز مشکل بی اختیاری ادرار در شب وجود دارد.

اگر سرطان پیشرفت کرده باشد یا با جراحی قابل درمان نباشد، ممکن است از یک دایورژن (انحراف ادراری) بدون خارج کردن مثانه استفاده شود. در این موارد، هدف جراحی مهمتر از معالجه سرطان می باشد و آن هم جلوگیری از انسداد ادراری و از بین بردن انسداد ادراری است.

سرطان مثانه

عوارض و خطرات جراحی سرطان مثانه

عوارض جانبی جراحی سرطان مثانه با روش TURBT

عوارض جانبی این روش معمولا ملایم هستند و اغلب خیلی طول نمی کشند. درست بعد از TURBT  ممکن است در هنگام ادرار کردن کمی خونریزی و درد داشته باشید. معمولا می توانید همان روز یا روز بعد از آن به خانه بروید و در طی یک هفته یا دو هفته می توانید فعالیت های معمول خود را از سر بگیرید.

حتی اگر روش TUBRT  تومور را به طور کامل از بین ببرد معمولا سرطان دوباره در قسمت های دیگر مثانه عود می کند. شاید بشود این تومورها را با انجام دوباره TUBRT  درمان کرد. اما اگر لازم باشد که TUBRT را بارها تکرار کنیم امکان ایجاد زخم در مثانه وجود دارد و در این صورت مثانه قادر به نگهداشتن مقدار زیادی ادرار نخواهد بودکه این امر می تواند به عوارض جانبی مثل تکرر ادرار یا حتی بی اختیاری ادرار (فقدان کنترل ادرار) منجر شود.

در بیمارانی که سابقه طولانی داشتن تومورهایی با گرید های پایین غیرتهاجمی تکرار شونده دارند (تومورهایی با رشد آرام که هر چند وقت یکبار عود می کنند)، ممکن است جراح (به جای برداشتن تومور) فقط از روش فولگوریشن برای سوزاندن تومورهای کوچکی که در طی سیستوسکوپی دیده می شوند استفاده کند که می توان آن را با استفاده از بی حسی موضعی (داروهای بی حس کننده) در مطب دکتر انجام داد. این یک روش مطمئن است اما ممکن است کمی برای بیمار ناخوشایند باشد.

خطرات عوارض جانبی سیستکتومی

خطرات همراه با هر نوع سیستکتومی، خیلی شبیه به خطرات همراه با هر نوع جراحی مهم دیگری است. مشکلاتی که در حین جراحی و یا کمی بعد از آن ممکن است اتفاق بیفتند عبارتند از:

  • عکس العمل نسبت به بیهوشی
  • خونریزی
  • لخته شدن خون در پاها و ریه
  • آسیب به ارگان های مجاور
  • عفونت

بیشتر افراد بعد از عمل، حداقل کمی درد دارند که می توان با مصرف داروهای مسکن و ضد درد آن را کنترل کرد.

عوارض سیستکتومی بر دفع ادرار

جراحی مثانه می تواند بر چگونگی عبور ادرار شما تاثیر بگذارد. اگر پارشیال سیستکتومی انجام داده باشید این مشکل شاید به اینکه مجبور به دفع بیشتر ادرار شوید محدود شود زیرا مثانه شما قادر به ذخیره مقدار زیادی ادرار نیست.

اگر رادیکال سیستکتومی انجام داده باشید به جراحی بازسازی مثانه نیاز پیدا می کنید (که قبلا توضیح داده شد) تا مسیر جدیدی برای خروج ادرار از بدن ایجاد شود. بسته به نوع بازسازی مثانه شاید لازم باشد که نحوه خالی کردن کیسه یوروستومی یا گذاشتن کاتتر درون استوما را یاد بگیرید. در کنار همه این تغییرات، انحراف ادراری و یوروستمی ممکن است به موارد زیر منجر شود:

مشکلات در جذب (بسته به مقداری از روده که به عنوان مثانه مورد استفاده قرار گرفته شده است).

تغییرات فیزیکی که از برداشتن مثانه ناشی می شود و همچنین داشتن یوروستومی می تواند کیفیت زندگی را نیز تحت تاثیر قرار دهد. در مورد احساسات و دغدغه های خود در این مورد با تیم بهداشتی درمانی خود صحبت کنید.

عوارض جنسی رادیکال سیستکتومی در مردان

در رادیکال سیستکتومی، غده پروستات و کیسه های منی برداشته می شوند. به این دلیل که این غده ها بیشتر مایع منی را تولید می کنند، برداشتن آنها به این معنی است که این فرد دیگر قادر به تولید منی نخواهد بود. این فرد هنوز هم می تواند به ارگاسم برسد ولی ارگاسم او خشک (بدون منی) خواهد بود.
بعد از جراحی بسیاری از مردان متحمل آسیب های عصبی میشوند که توانایی آنها را برای نعوظ تحت تاثیر قرار می دهد. در بعضی مردان این مشکل به مرور زمان بیشتر می شود. در بیشتر مواقع احتمال اینکه افراد جوان تر توانایی خود را برای نعوظ کامل به دست بیاورند بیشتر است.
اگر این بافت برای شما مهم است در مورد آن قبل از عمل با جراح خود صحبت کنید. ممکن است تکنیک های جراحی جدیدتر احتمال ایجاد مشکلات نعوظ را پایین بیاورند.

عوارض جنسی رادیکال سیستکتومی در زنان

در این جراحی اغلب قسمت جلوی واژن برداشته می شود. این امر می تواند در بعضی زنان باعث شود که رابطه جنسی راحتی نداشته باشند. اگرچه در بیشتر مواقع رابطه جنسی هنوز امکان پذیر است. یک گزینه این است که واژن بازسازی شود که به آن بازسازی واژینال گفته می شود. بیشتر از یک روش برای یک چنین عملی وجود دارد. بنابراین در مورد مزایا و معایب هر کدام از این روش ها با جراح خود صحبت کنید. چه بازسازی واژینال را انجام بدهید چه ندهید، راه های زیادی برای این که رابطه جنسی راحت تری داشته باشید وجود دارد.

همینطور اگر در حین رادیکال سیستکتومی بافت های عصبی که در دوطرف واژن وجود دارند آسیب ببینند در توانایی یک زن در رسیدن به ارگاسم اثر می گذارد. در مورد اینکه آیا می توان در حین جراحی این عصب ها را در جای خودشان باقی گذاشت یا خیر با جراح خود صحبت کنید.
اگر جراح انتهای پیشابراه را در جایی که به خارج از بدن باز می شود خارج کند، ممکن است مقداری از بافت تامین کننده خون کلیتوریس از بین برود که ممکن است بر میزان تحریک جنسی فرد اثر بگذارد. در مورد اینکه آیا می توان انتهای پیشابراه را بازسازی کرد یا خیر نیز با جراح خود صحبت کنید.

عوارض جنسی یوروستومی

طبیعی است که هم مردان و هم زنان در مورد زندگی جنسی شان با یوروستومی نگران باشند. کیسه استومی خود را به درستی در محل خود قرار دهید و با خالی کردن آن قبل از رابطه جنسی احتمال نشتی عمده ادرار را کاهش دهید. می توانید یک کاور یا یک کیسه کوچک استومی روی کیسه ادرار خود بپوشید و به وسیله یک کمربند کیسه را عقب نگه دارید تا کیسه مانع از فعالیت جنسی شما نشود. پوشیدن لباس فیت و نسبتا تنگ نیز ممکن است کار را برایتان راحت تر کند. پوزیشن هایی را انتخاب کنید که باعث نشود شریک جنسی تان با کیسه ادرار، تماس داشته باشد.

سرطان مثانه

جلوگیری از سرطان مثانه

اگرچه که هیچ راه تضمین کننده ای برای جلوگیری از سرطان مثانه وجود ندارد، اما شما می توانید مراحل زیر را برای کاهش خطر ابتلا به این سرطان دنبال کنید. برای مثال:

سیگار نکشید:

سیگار نکشیدن به این معنی است که مواد شیمیایی سرطانزای موجود در دود سیگار نمی توانند در مثانه شما جمع شوند. اگر سیگار نمی کشید پس شروع به کشیدن سیگار نکنید. اگر سیگار می کشید با دکترتان درباره برنامه ای که بتواند در ترک سیگار به شما کمک کند صحبت کنید. از گروه های حمایتی، داروها و دیگر روش هایی که ممکن است در ترک سیگار به شما کمک کنند استفاده کنید.

در برخورد با مواد شیمیایی احتیاط کنید:

اگر در محل کار خود با مواد شیمیایی سر و کار دارید تمام دستورالعمل های ایمنی را رعایت کنید تا در معرض آلودگی قرار نگیرید.

از سبزیجات و میوه های متنوع استفاده کنید:

یک رژیم غنی از سبزیجات و میوه های رنگارنگ بگیرید.آنتی اکسیدان موجود در میوه ها و سبزیجات می تواند خطر ابتلا به سرطان را در افراد کاهش دهد.


در مورد تزریقات داخل مفصلی چه می دانید؟ التهاب مفاصل و بیماری های مربوط به آنها می توانند مشکلات حرکتی ایجاد کنند. گاهی برای درمان بیماری های مفاصل نیاز به تزریقات داخل مفصلی داریم که در این مقاله از بخش پزشکی و ارتوپدی موزیک دان به بررسی روند انجام تزریقات داخل مفصلی و التهاب مفاصل می پردازیم. اگر می خواهید در مورد عوارض و خطرات تزریقات داخل مفصلی بیشتر بدانید با ما همراه باشید. ما همچنین به بررسی بیماری های مفصلی و درمان های دیگر آن پرداخته ایم.

تزریقات داخل مفصلی

تزریقات داخل مفصلی – آناتومی مفاصل

برای آسان شدن حرکت اندام های بدن، لازم است قسمت های مختلف بدن با هم دیگر ارتباط برقرار  کنند. این ارتباط به وسیله مفصل برقرار می شود. مفاصل برای انواع مختلفی از حرکت ها طراحی شده اند. برخی مفاصل از جمله مفصل زانو، آرنج و مفصل شانه به صورت طبیعی روان و اغلب بدون اصطکاک هستند. این مفاصل می توانند در برابر فشارهای سنگین دوام بیاورند. حرکات این مفاصل روان و دقیق است. سایر مفاصل مثل مفصل بین استخوان های جمجمه حرکات خیلی ریزی فقط در طول تولد نوزاد دارد تا بتواند از مغز محافظت کند. ارتباط بین دندان ها و استخوان آرواره هم تشکیل یک مفصل می دهد. این مفصل الیافی است و با نام گومفوزیس شناخته می شود. مفاصل با توجه به کارکرد و ساختار به انواع مختلفی تقسیم می شوند. به طور کلی مفاصل از این قسمت ها ساخته شده اند:

غضروف:

نوعی از بافت است که سطح استخوان ها در مفاصل را می پوشاند. غضروف به کاهش اصطکاک درون مفصلی کمک می کند.

غشاء زلالی (پرده سینوویال):

لایه سینوویال یک لایه سلولی است که سطح داخلی کپسول مفصلی را می پوشاند. وظیفه آن ترشح مایع سینوویال و محافظت از آن است. این مایع چسبناک و شفاف است و در اطراف مفاصل وجود دارد تا حرکت آن ها را روان کند.

رباط یا لیگامان:

لیگامان از بافت همبند و محکم ساخته شده است. این بافت در اطراف مفاصل وجود دارد. رباط به مفاصل این امکان را می دهد که فقط در جهت های خاصی حرکت کند و مانع از حرکت آن ها در هر جهتی می شود.

تاندون (زردپی):

تاندون نوعی دیگر از بافت همبند محکم است. وظیفه تاندون اتصال ماهیچه به استخوان است. این بافت حرکات مفاصل را کنترل می کند.

کیسه زلالی:

یک کیسه الیافی است که حاوی مایعی شفاف است. کیسه زلالی در میان زردپی و استخوان یا سایر ساختارهای نزدیک به هم قرار دارد و مانع اصطکاک درون مفصلی می شود.

مایع سینوویال:

مایعی شفاف و چسبناک است که توسط غشاء زلالی یا پرده سینوویال ترشح می شود.

تزریقات داخل مفصلی

مفاصل انواع مختلفی دارند. از جمله آن ها می توان به مفاصلی که در بزرگسالان حرکت نمی کنند (مثل مفاصل موجود در جمجمه) اشاره کرد. بعضی مفاصل حرکت نمی کنند و سایر مفاصل به میزان کمی حرکت می کنند. مفاصل متحرک شامل این موارد هستند:

مفاصل گوی و کاسه ای:

مفاصل ران و شانه از جمله مفاصل گوی و کاسه ای هستند. این مفاصل تقریبا در تمام جهات حرکت می کنند. از جمله حرکات آن ها شامل حرکت به عقب، جلو، کنار و حرکت چرخشی است.

مفاصل لولایی:

مفاصل انگشت های دست، زانو، آرنج و انگشت های پا از این نوع مفاصل هستند. مفاصل لولایی فقط در یک جهت خم و راست می شوند.

مفاصل محوری:

مفاصل بین مهره های گردن از جمله مفاصل محوری هستند. این مفاصل اجازه حرکات چرخشی جزئی دارند.

مفاصل لقمه ای:

مفاصل مچ دست از جمله این مفاصل هستند. این نوع مفصل اجازه هر نوع حرکتی به جز حرکت چرخشی را می دهد.

دسته بندی مفاصل بر اساس آناتومی

مفاصل از نظر آناتومی به گروه های زیر دسته بندی می شوند:

  • مفاصل دست
  • مفاصل آرنج
  • مفاصل مچ دست
  • مفاصل مربوط به زیر بغل
  • مفصل ستونکلولیکولار
  • مفاصل مهره های کمر
  • مفصل فکی گیجگاهی
  • مفصل ساکروایلیاک
  • مفصل ران
  • مفاصل زانو
  • مفاصل پا

تزریقات داخل مفصلی

التهاب مفاصل یا آرتریت

وقتی صحبت از آرتریت می شود باید بدانید که منظور التهاب است. التهاب پروسه ای است که در آن گلبول های سفید و پروتئین های ایمنی به محافظت از ما در برابر عفونت و عوامل خارجی مثل باکتری می پردازند. اما در برخی مواقع حتی هنگامی که عوامل خارجی برای جنگیدن نباشند، سیستم ایمنی بدن سبب بروز پاسخ التهابی می شود. در این بیماری که به آن خود ایمنی هم می گویند سیستم محافظت کننده بدن به بافت های خود آسیب می زند. بدن با بافت های عادی مثل بافت های عفونی یا غیر عادی رفتار می کند. برخی از آرتریت ها، نه همه آن ها، نتیجه التهاب نادرست هستند. آرتریت اصطلاحی است که التهاب مفاصل را هم توصیف می کند. برخی از انواع آرتریت شامل این موارد هستند:

  • آرتریت روماتوئید (روماتیسم مفصلی)
  • آرتریت پسوریاتیک
  • آرتریت نقرسی
  • لوپوس اریتماتوز سیستمیک

رایج ترین نوع آرتریت، استئوآرتریت نام دارد. معمولا التهاب نقشی در استئوآرتریت ندارد. چون برخی از عوارض دردناک این نوع آرتریت که مربوط به مفاصل و سیستم ماهیچه ای_ اسکلتی اند مربوط به التهاب نیستند. عوارضی که مربوط به التهاب نیستند شامل فیبرومیالژی، درد عضلات کمر و درد عضلات گردن هستند.

به طور کلی علت درد ناشی از آرتریت (منظور استئوآرتریت نیست) می تواند یکی از این موارد باشد:

سینوویتیس:

سینوویتیس شامل التهاب غشاء سینوویال است. این التهاب سبب رها شدن مواد شیمیایی ای می شود که سبب آسیب به عصب ها و افزایش مایع مفصلی می شود.

ساییدگی استخوان:

گاهی استخوان های آسیب دیده سبب ایجاد درد می شوند.

ورم کپسول مفصلی:

مایعات موجود در مفاصل که به علت سینوویتیس به وجود آمده اند سبب ایجاد فشار و درد می شوند.

آسیب به لیگامان:

تاثیر التهاب ناشی از آرتریت می تواند سبب آسیب به این بافت های انعطاف پذیر موجود در مفاصل شود.

ضعف ماهیچه ها:

کم شدن قدرت و استحکام ماهیچه ها سبب ایجاد فشار به مفاصل می شود.

فیوژن مفاصل:

به خصوص در اسپوندیلیت آنکیلوزان، استخوان های کوچکی که ستون فقرات را تشکیل داده اند ممکن است که با هم ادغام شوند، همین امر حرکت آن ها را دشوارتر و دردناک تر می کند.

درد متمرکز:

در بعضی موارد درد ماندگار و مزمن ناشی از آرتریت التهابی می تواند فرد را نسبت به درد حساس کند.

علائم آرتریت یا التهاب مفاصل

علائم آرتریت یا التهاب مفاصل

آرتریت یا التهاب مفاصل در ابتدا روی مفاصل تاثیر می گذارد اما در ۱۵ الی ۲۵ درصد از موارد روی سایر اندام های بدن هم تاثیر می گذارد. مشکلاتی که آرتریت می تواند ایجاد کند شامل بیماری قلبی عروقی، پوکی استخوان، بیماری ریوی بینابینی، عفونت، سرطان، احساس خستگی، افسردگی و مشکلات ذهنی است.

مفاصل:

آرتریت مفاصل شامل التهاب غشاء سینوویال است. در این نوع التهاب مفاصل متورم، حساس و گرم می شوند. به علاوه احساس خشکی در مفاصل ایجاد می شود که حرکات آن ها را محدود می کند. هنگامی که چند مفصل تحت تاثیر قرار بگیرند به این شرایط پلی آرتریت گویند. اکثرا مفاصلی که تحت تاثیر قرار می گیرند مفاصل دست و پا هستند. اما گاهی مفاصل بزرگ تری مثل مفاصل شانه و زانو هم تحت تاثیر قرار می گیرند. گاهی سینوویتیس و ساییدگی استخوان ها سبب کند شدن حرکت و اختلال در عملکرد مفاصل می گردند. علائم ذکر شده معمولا صبح زود، هنگام بیدار شدن یا پس از نداشتن فعالیت به مدت طولانی خود را نشان می دهند.

احساس خشک بودن مفاصل که در صبح حس می شود، یکی از علائم برجسته آرتریت است و معمولا بیش از یک ساعت طول می کشد. در اولین مراحل بیماری آرتریت پس از حرکات آرام، علائم آن برطرف می شوند. این علائم باعث می شوند که روماتوئید را از مشکلات غیر التهابی مثل استئوآرتریت تشخیص دهید. در استئوآرتریت احساس خشکی مفاصل در صبح خیلی جزئی است و معمولا برجسته نیست.

در آرتریت معمولا درد مفاصل به صورت نا منظم شروع می شود و ممکن است در برخی از قسمت ها، فرد احساس درد بیشتری داشته باشد. با پیشرفت آسیب شناسی، تاثیر التهاب روی ساییدگی استخوان ها که سبب نقص در حرکت مفاصل می شود، بیشتر قابل کنترل است. مشکلات ناشی از استئوآرتریت شامل انحراف مچ دست، دفورمیتی بوتونیر، دفورمیتی سوان نک، انحراف انگشت شست هستند.

پوست:

آرتریت یا التهاب مفاصل می تواند روی پوست هم تاثیر منفی بگذارد. بر خلاف باور همه که فکر می کنند آرتریت فقط می تواند مفاصل را تحت تاثیر قرار دهد باید بدانید که آرتریت می تواند روی پوست هم تاثیر منفی بگذارد و سبب ایجاد دانه و برآمدگی هایی روی پوست شود. حدودا برای ۳۰ درصد از افرادی که دچار آرتریت می شوند مشکلات پوستی به وجود می آید. تاثیری که آرتریت روی پوست می گذارد نوعی تاثیر التهابی است که به آن گرانولوم هم می گویند.

دلیل شکل گیری ابتدایی این نوع التهاب و دانه ها هنوز به طور کامل شناخته نشده است. اما علائمی که در شکل گیری آن ها نقش دارند شبیه سینوویتیس هستند. چون ساختار این برآمدگی ها با ساختار سینوویتیس تقریبا یک شکل است. این برآمدگی ها گاهی شامل نکروز فیبرینوئید هستند که این نکروز شبیه به نواحی ای است که تحت تاثیر سینوویتیس قرار گرفته اند. طول این برآمدگی ها از چند میلی متر تا چند سانتی متر متفاوت است. به علاوه در قسمت هایی پیدا می شوند که استخوان ها برجستگی بیشتری دارند.

از جمله این قسمت ها می توان به آرنج و قوزک پا اشاره کرد. در آرتریت روماتوئید شکل های مختلفی از واسکولیت دیده می شود. در واسکولیت، رگ های کوچک و متوسط ملتهب می شوند. واسکولیت روماتوئید می تواند با زخم های پوستی همراه باشد. سایر عوارض پوستی ناشی از آرتریت روماتوئید شامل پیودرما گانگرنوزوم، سندرم شیرین، اریتم گرهی، پانیکولیت، آتروفی، پالمار اریتم، آلوپسی آره آتا (طاسی منطقه ایی) هستند.

ریه ها:

فیبروز ریوی یکی از عوارض ناشی از آرتریت روماتوئید یا التهاب مفاصل است. البته گاهی فیبروز ریوی در اثر استفاده از متوترکسات و لفلونوماید ایجاد می شود. سندرم کاپلان هم در بیمارانی که دچار آرتریت روماتوئید هستند و در معرض گرد و غبار زغال قرار گرفته به وجود می آید. پلورال افیوژن هم بیماری ای است که در ارتباط با آرتریت روماتوئید است.

تزریقات داخل مفصلی

قلب و رگ های خونی:

افرادی که دچار آرتریت روماتوئید هستند بیشتر در معرض ابتلا به آترواسکلروز (تصلب شرایین)، حمله قلبی و سکته هستند. سایر تاثیراتی که آرتریت روی قلب و رگ های خونی دارد شامل این موارد هستند: پریکاردیت، اندوکاردیت (التهاب پوشش داخلی قلب)، مشکل بطن چپ قلب، فیبروز قلب. بسیاری از کسانی که دچار آرتریت روماتوئید هستند وقتی دچار میوکاردیت یا آنژین قلبی می شوند درد زیادی در ناحیه قفسه سینه حس نمی کنند. برای کاهش ریسک ابتلا به بیماری های قلبی عروقی باید التهابی که توسط آرتریت روماتوئید ایجاد می شود را کنترل کرد. به علاوه می توان برای پایین آوردن ریسک ابتلا به بیماری های قلبی عروقی از دارو استفاده کرد. پزشکانی که می خواهند برای بیماران دچار آرتریت روماتوئید داروهای ضد التهابی تجویز کنند باید خطرات قلبی عروقی ناشی از برخی از داروها را هم در نظر بگیرند.

خون:

تاکنون کم خونی رایج ترین ناهنجاری مربوط به سلول های خونی بوده که می تواند به دلایل مختلفی اتفاق بیفتد. التهاب مزمنی که توسط آرتریت روماتوئید به وجود می آید سبب بالا رفتن میزان هپسیدین می شود و سپس باعث ایجاد بیماری کم خونی مزمن می شود. در بیماری کم خونی مزمن آهن به خوبی جذب نمی شود. کم خونی نورموسیتیک و نورموکرومیک هنگامی اتفاق می افتند که اندازه گلبول های قرمز بدون تغییر می مانند و هموگلوبین کاهش می یابد. در سندرم فلتی میزان گلبول های سفید خون کم می شود و اندازه طحال و کبد بزرگ می شود. وقتی التهاب کنترل نشود، پلاکت های خون افزایش میابند.

عوامل مخاطره آمیز در آرتریت

آرتریت یا التهاب مفاصل یک بیماری خود ایمنی است. برخی عوامل محیطی و ژنتیکی احتمال ابتلا به آرتریت روماتوئید را بالا می برند.

عوامل ژنتیکی:

اگر خانواده فرد دچار آرتریت روماتوئید بوده اند احتمال ابتلا به این بیماری در آن فرد ۳ الی ۵ برابر دیگران است.

عوامل محیطی:

عوامل اپی ژنتیک و محیطی در ابتلا به آرتریت روماتوئید نقش دارند. برای مثال افراد سیگاری ۳ برابر بیشتر از افرادی که سیگار نمی کشند در معرض ابتلا به آرتریت روماتوئید قرار دارند. علاوه بر این، قرار گرفتن در معرض سیلیکا نیز ریسک ابتلا به آرتریت روماتوئید را بالا می برد.

تشخیص آرتریتتشخیص آرتریت

تصویر برداری:

وقتی خیلی از مفاصل تحت تاثیر قرار گرفته باشند با اشعه ایکس از پا و دست تصویر برداری می کنند. گاهی در مراحل اولیه آرتریت روماتوئید هنگامی که این بیماری هنوز پیشرفت نکرده، با تصویر برداری آثار این بیماری نشان داده نمی شوند. و اشعه ایکس ممکن است که تنها پوکی استخوان، ورم بافت و کاهش فاصله مفصلی را نشان دهد.

پس از پیشرفت این بیماری ممکن است ساییدگی استخوان ها و در رفتگی مفاصل نیز دیده شوند. سایر تکنیک های تصویر برداری از جمله MRI در تشخیص آرتریت روماتوئید کاربرد دارند. سونوگرافی داپلر رنگی می تواند میزان التهاب سینوویال را تشخیص دهد چون می تواند سیگنال های عروقی که نشان دهنده سینوویتیس هستند را نشان دهد. این تکنولوژی اهمیت بسیار دارد چون در مراحل اولیه آرتریت روماتوئید، سینوویال هم تحت تاثیر قرار می گیرد و سینوویتیس بهترین وسیله برای پیش بینی آسیب های آینده است.

تست خون:

وقتی پزشک شک می کند که بیمار دچار آرتریت روماتوئید هست یا نه، با آزمایش، میزان آنتی بادی ضد سیترولین (CCP) و فاکتور روماتوئید (RF) را می سنجد. حدود ۷۵ الی ۸۵ درصد از موارد، نتیجه مثبت است. هنگامی که وجود آنتی بادی ضد سیترولین (CCP) منفی بود به این معنا نیست که فرد حتما دچار آرتریت روماتوئید نیست بلکه ممکن است فرد دچار آرتریت از نوع دیگری باشد که به آن آرتریت سرونگاتیو می گویند. حدود ۱۵ الی ۲۵ درصد از بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید دارای فاکتور روماتوئید منفی، (آرتریت سرونگاتیو) هستند.

در سال های اولیه بیماری آرتریت، فاکتور روماتوئید معمولا منفی است و با گذشت زمان مثبت می شود. فاکتور روماتوئید نوعی از آنتی بادی است که حدود ۱۰ درصد از افراد سالم هم آن را دارند. به علاوه این آنتی بادی در سایر عفونت های مزمن مثل هپاتیت C و بیماری های خود ایمنی مثل سندروم اسجوگرن و لوپوس اریتماتوز سیستمیک نیز دیده می شود. پس آزمایشی که فرد می دهد منحصرا میزان فاکتور روماتوئید را اندازه نمیگیرد. آزمایش دیگری هم هست که میزان آنتی بادی ضد سیترولین را می سنجد.

نتیجه این تست هم در ۶۱ الی ۷۵ درصد از موارد مثبت است. درست مثل فاکتور روماتوئید آنتی بادی های ضد سیترولین هم قبل از شروع علائم وجود دارند. گاهی آزمایش های دیگری از فرد گرفته می شوند تا دلیل آرتریت را پیدا کنند. این آزمایش ها می توانند شامل این موارد باشند: آزمایش اندازه گیری میزان سدیمانتاسیون (ESR)، میزان پروتئین واکنشی سی، شمارش کامل سلول های خونی، تست عملکرد کلیه، تست میزان آنزیم های کبد و سایر آزمایش ها مثل (تست ANA). بالا رفتن میزان فریتین می تواند نشان دهنده هموکروماتوز، وجود آرتریت روماتوئید یا نشانه ای از وجود بیماری استیل باشد.

درمان آرتریت یا التهاب مفاصلدرمان آرتریت یا التهاب مفاصل

درمان آرتریت یا التهاب مفاصل شامل رهایی از علائم و بهبود عملکرد مفاصل است. گاهی بیماران باید برخی از درمان ها (یا ترکیبی از درمان ها) را امتحان کنند تا ببینند کدام یک برای آن ها مناسب تر است.

داروهای موثر در درمان التهاب مفاصل

داروهایی که برای درمان آرتریت یا التهاب مفاصل به کار می روند با توجه به نوع آرتریت متفاوتند. به طور کلی این داروها شامل این موارد هستند:

داروهای مسکن:

این داروها به کاهش درد کمک می کنند اما هیچ تاثیری روی التهاب ندارند. دارویی که عموما برای رفع درد و حتی بدون تجویز پزشک استفاده می شود استامینوفن (مثل تایلنول) است. اگر درد خیلی شدیدی را حس کردید می توانید از داروهای آرام بخش و اپیوئید مثل ترامادول (اولترام)، اکسی کدون (اکسی کانتین) و هیدروکودون استفاده کنید. داروهای اپیوئیدی با تاثیر گذاشتن روی مرکز سیستم عصبی، فرد را از درد رهایی می بخشند. به یاد داشته باشید که اگر داروهای اپیوئیدی را به مدت طولانی استفاده کنید، مصرف آن ها عادت می شود و سبب وابستگی ذهنی و فیزیکی می شود.

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs):

داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی درد و التهاب را کاهش می دهند. این داروها شامل ایبوپروفن (ادویل، موترین و سایر داروها) و ناپروکسن (Aleve) هستند. برخی از انواع داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی تنها با نسخه پزشک قابل ارائه هستند. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی خوردنی می توانند ریسک ابتلا به حمله قلبی و سکته را افزایش دهند. خیلی از انواع این داروها در فرم کرم و ژل قابل تهیه هستند که می توانید آن ها را روی مفاصل بمالید.

سفیکسیم

داروهای کانترایریتانت:

برخی از انواع کرم ها و پمادها حاوی منتول و کپسایسین هستند. منتول و کپسایسین موادی هستند که در فلفل های تند یافت می شوند. با استفاده از این کرم ها روی پوست و روی قسمتی از مفصل که درد را حس می کنید می توانید درد را کاهش دهید.

داروی ضد روماتیسمی اصلاح کننده بیماری (DMARDs):

این داروها اغلب برای درمان آرتریت روماتوئید استفاده می شوند. این داروها مانع از حمله سیستم ایمنی به مفاصل می شوند یا سرعت این حمله را کم می کنند. این داروها شامل متوترکسات (ترکسال) و هیدروکسی کلروکین (پلاکونیل) هستند.

داروهای بیولوژیک:

داروهای بیولوژیک معمولا همراه با داروهای ضد روماتیسمی اصلاح کننده بیماری استفاده می شوند. داروهای بیولوژیک مولکول های پروتئینی که در پاسخ خود ایمنی نقش دارند را مورد هدف قرار می دهند. داروهای بیولوژیک انواع مختلفی دارند. رایج ترین نوع آن ها فاکتور نکروز دهنده تومور (TNF) است. داروهای بیولوژیک شامل اتانرسپت (انبرل، ارلزی) و اینفیلیکسیماب (رمیکید، اینفلکترا) هستند. سایر داروها نیز بقیه مواردی که در التهاب نقش دارند را مورد هدف قرار می دهند. مواردی که در التهاب نقش دارند شامل اینترلوکین ۱، اینترلوکین ۶ و نوع خاصی از گلبول های سفید به اسم لنفوسیت‌های B و لنفوسیت‌های T هستند.

داروهای کورتیکواستروئیدی:

این گروه از داروها شامل پردنیزون (پردنیزون اینتنسول) و کورتیزون (کورتف) هستند. این داروها التهاب را کم می کنند و مانع از آسیب سیستم ایمنی به سلول های خودی می شوند. کورتیکواستروئید را می توان از طریق مصرف دهانی استفاده کرد. گاهی نیز آن را درون مفصلی که درد می کند تزریق می کنند.

فیزیکال تراپی برای درمان التهاب مفاصل

فیزیکال تراپی می تواند در درمان برخی از آرتریت یا التهاب مفاصل مفید باشد. ورزش هم می تواند ماهیچه ها را قوی کند.

جراحی التهاب مفاصلجراحی التهاب مفاصل

اگر مصرف دارو کمکی به درمان نکرد، پزشک جراحی را توصیه می کند. جراحی به یکی از سه روش زیر انجام می شود:

ترمیم مفصل:

بعضی اوقات برای کاهش درد و ارتقاء عملکرد ماهیچه ها، سطح مفاصل را تنظیم می کنند. این عمل به صورت آرتروسکوپی انجام می شود. به گونه ای که برش کوچکی روی مفصل ایجاد می کنند.

تعویض مفصل:

در این عمل مفصل آسیب دیده را بر می دارند و به جای آن از مفصل مصنوعی استفاده می کنند. مفاصلی که معمولا برداشته می شوند مفصل ران و زانو هستند.

فیوژن مفصل:

نوعی از جراحی است که معمولا برای مفاصل کوچک تر مثل مفاصل مچ دست، قوزک پا و انگشتان دست استفاده می شود. در این عمل دو سر دو استخوان را بر می دارند و آن ها را به هم می چسبانند و به اصطلاح یکی می کنند.

تزریقات داخل مفصلی

تزریقات داخل مفصلی (تزریق داخل مفصلی) پروسه ای است که در درمان عارضه های مربوط به التهاب مفاصل از جمله آرتریت روماتوئید، آرتریت پسوریاتیک، نقرس، ورم زردپی، بورسیت، سندرم تونل کارپال و گاهی استئوآرتریت استفاده می شود. در این پروسه، در ناحیه مفصل آسیب دیده از یک تزریق زیر پوستی استفاده می کنند. هدف این تزریق انتقال عناصر ضد التهابی (که رایج ترین آن ها کورتیکواستروئید است) به قسمت های آسیب دیده است. هیالورونیک اسید به خاطر خاصیت چسبناکی که دارد برای خارج کردن مایعات بورس استفاده می شود.

از این تکنیک برای خارج کردن مایعات اضافی از مفاصل هم استفاده می کنند. در استئوآرتریت، تزریق گلوکوکورتیکوئید (هیدروکورتیزون) سبب رهایی موقت از درد می شود. این حالت رهایی از درد بین چند هفته تا چند ماه طول می کشد. با تزریق هیالورونیک اسید ریسک ابتلا به درد در آینده بالا می رود. موثر بودن تزریق پلاسمای غنی از پلاکت نیز هنوز مورد سوال است. خیلی از افراد اعتقاد دارند که این تزریق ها برای بهبود وضعیت کلی هستند و روی کاهش درد تاثیری ندارند.

به علاوه تزریقاتی از این قبیل ریسک ابتلا به عوارض جانبی در آینده را بالا می برند. تزریق استروئید شامل کورتیکواستروئید (مثل تریامسینولون، متیل پردنیزولون، دگزامتازون) و ماده بی حسی (مثل لیدوکائین یا بوپیواکائین) است. این داروها درون مفاصلی که درد می کنند و ‌در قسمت کپسول مفصلی تزریق می شوند. تزریق کورتیکواستروئید اگر مستقیما در ناحیه آسیب دیده صورت گیرد می تواند مفید باشد. حالت رهایی از درد می تواند از چند روز تا چند سال ادامه داشته باشد. با فیزیکال تراپی و ورزش به بیماری خود این اجازه را بدهید که بهبود بیابد. تزریق می تواند در قسمت های زیر صورت بگیرد:

  • مفاصل فاست (مفاصل بین مهره ای) در ستون فقرات
  • مفصل خاجی خاصره ای یا ساکروایلیاک
  • مفصل ران
  • شانه، آرنج، دست
  • زانو‌، قوزک پا و پا

جراحی سرطان بیضه

چه کسی مناسب انجام تزریقات داخل مفصلی است؟

اگر دردی دارید که این درد از التهاب مفاصل نشات می گیرد آن وقت است که تزریق استروئید می تواند برای شما سودمند باشد. تزریقات داخل مفصلی به کسانی پیشنهاد می شود که سایر روش های درمانی مثل داروهای ضد التهابی و فیزیکال تراپی برای آن ها کاربردی نبوده است. تزریقات داخل مفصلی استروئید با کمک فلوروسکوپی (اشعه ایکس) انجام می شود. این روش نباید روی کسانی که دچار عفونت هستند، باردارند یا مشکلات خونریزی دارند انجام شود. به علاوه این تزریق ممکن است در بیمارانی که دچار دیابت هستند باعث بالا رفتن ناگهانی میزان قند خون شود. علاوه بر موارد ذکر شده، این تزریق می تواند سبب بالا رفتن فشار خون یا فشار چشم در بیمارانی شود که دچار گلوکوما هستند. در صورتی که دچار این مشکلات هستید قبل از تزریق با پزشک صحبت کنید.

چه کسی تزریقات داخل مفصلی را انجام می دهد؟

پزشکانی که تزریقات داخل مفصلی انجام می دهند فیزیاتریست، رادیولوژیست، متخصص بیهوشی، نورولوژیست (متخصص مغز و اعصاب) و جراحان هستند.

قبل از تزریقات داخل مفصلی چه اتفاقاتی می افتد؟

پزشک سابقه درمانی بیمار و پرونده پزشکی او را بررسی می کند. به علاوه از عکس هایی که بیمار قبلا با تکنیک های عکس برداری تهیه کرده استفاده می کند تا بهترین نقطه برای تزریق را انتخاب کند. تمام سوالاتی که می خواهید از پزشک بپرسید را از قبل آماده کنید. بیمارانی که از آسپرین و برخی از داروها استفاده می کنند باید چند روز قبل از تزریق، مصرف آن ها را قطع کنند. درباره هر دارویی که مصرف می کنید با پزشک صحبت کنید. حتما با یکی از دوستان یا اعضای خانواده خود هماهنگ کنید که پس از تزریق شما را به خانه برساند.

در طول تزریقات داخل مفصلی چه اتفاقی می افتد؟

زمانی که می خواهید این تزریق را انجام دهید باید رضایت نامه امضا کنید، لیستی از داروهایی که مصرف می کنید را بنویسید. به علاوه در صورتی که به دارویی آلرژی دارید آن را قید کنید. این پروسه بین ۱۵ الی ۴۵ دقیقه زمان می برد.

مرحله اول: آماده کردن بیمار

بیمار باید روی میز مخصوص دراز بکشد. برای این که بیمار در طول انجام کار، دردی را حس نکند از بی حسی موضعی استفاده می کنند. بیمار در طول این تزریق هوشیار است و می تواند با جراح صحبت کند. می توان از مسکنی با دوز پایین مثل والیوم نیز استفاده کرد.

مرحله دوم: انجام تزریق و وارد کردن سرنگ

با کمک فلوروسکوپی (نوع خاصی از اشعه ایکس)، پزشک سرنگ خالی را درون پوست بیمار و در قسمتی که منشاء درد است تزریق می کند. فلوروسکوپی به پزشک این امکان را می دهد که سرنگ را با مانیتور ببیند تا اطمینان حاصل کند که سرنگ به جایی که می خواهد فرستاده می شود. در حین انجام این کار ممکن است که فرد احساس درد جزئی داشته باشد. البته بیمار بیشتر از احساس درد، فشار را حس می کنند.

مرحله سوم: تزریق دارو

وقتی سرنگ در جای مناسب قرار گرفت پزشک می تواند داروها را تزریق کند. داروهای بیهوشی و کورتیکواستروئید درون کپسول مفصلی تزریق می شوند. سپس سرنگ را در می آورند. با توجه به محل درد، در یک یا چند مفصل تزریق صورت می گیرد.

تزریقات داخل مفصلی

پس از تزریقات داخل مفصلی چه اتفاقی می افتد؟

بسیاری از بیماران بلافاصله پس از درمان می توانند راه بروند. پس از تحت نظر بودن برای مدت کوتاهی، می توانید مطب پزشک را ترک کنید. البته باید از کسی بخواهید که شما را به خانه برساند. بسیاری از بیماران، روز بعد از تزریق می توانند فعالیت های روزانه خود را به طور کامل انجام دهند. درد در اطراف قسمتی که تزریق صورت گرفته، می تواند با استفاده از کمپرس یخ و مصرف تایلنول برطرف شود. بعد از این که اثر داروی بی حسی از بین رفت و کورتیکواستروئید شروع به تاثیر کرد، احساس درد می کنید.

نتایج تزریقات داخل مفصلی چه هستند؟

اگر مفصلی که در آن تزریق صورت گرفته منشاء درد بوده، ممکن است که ۲ الی ۷ روز پس از انجام این تزریق درد شروع به برطرف شدن کند. این احساس رهایی از درد می تواند چند روز تا چند ماه دوام داشته باشد. اگر این تزریق مفید بوده و به فرد کمک کرده، می توان آن را دوباره انجام داد. اگر این تزریق مفید نبود می توانید سایر روش های درمانی را امتحان کنید.

خطرات احتمالی تزریقات داخل مفصلی چه هستند؟

صرف نظر از عوارض جانبی تزریقات داخل مفصلی استروئید، باید بگوییم که روش درمانی مناسبی برای بیمارانی است که نمی خواهند جراحی انجام دهند. خطراتی که بعد از تزریق سرنگ وجود دارند شامل خونریزی، عفونت، آلرژی، سر درد و آسیب عصبی هستند. عوارض جانبی کورتیکواستروئید می توانند شامل افزایش موقت وزن، قرمز شدن ناحیه تزریق، تغییرات روحیه، بی خوابی و بالا رفتن میزان قند خون در افراد مبتلا به دیابت باشند. این علائم پس از ۷ الی ۱۰ روز از بین می روند. بیمارانی که به بیماری های مزمنی نظیر (بیماری قلبی، دیابت، آرتریت روماتوئید، گلوکوما و فشار خون کنترل نشده) دچار هستند یا آن هایی که نمی تواند مصرف داروهای ضد انعقاد خون را به طور موقت قطع کنند باید قبل از هر چیزی درباره شرایط خود با پزشک صحبت کنند.

مکمل های غذایی مفید برای درمان التهاب مفاصل و پیشگیری از تزریقات داخل مفصلی

اسیدهای چرب:

گاما لینولنیک اسید که یکی از اسیدهای چرب امگا ۶ است می تواند درد را کم کند و خشکی مفاصل را کاهش دهد. مصرف آن معمولا خطری ندارد.

داروهای گیاهی:

تقریبا هیچ داروی گیاهی ای کاملا طبیعی نیست و آن گونه که ادعا می کنند، کاربردی و سالم نیستند. هیچ شواهدی وجود ندارد که ثابت کند داروهای گیاهی که ادعای طبیعی بودن دارند از داروهای عادی بهتر و مفیدترند. داروهای گیاهی هم حاوی مواد شیمیایی هستند و ممکن است سمی و خطرناک باشند.

تزریقات داخل مفصلی

درمان خانگی برای درمان التهاب مفاصل و پیشگیری از تزریقات داخل مفصلی

در بسیاری از موارد، علائم آرتریت یا التهاب مفاصل با انجام دادن موارد زیر کاهش می یابند:

کاهش وزن:

اگر دچار چاقی مفرط هستید، باید بدانید که کاهش وزن می تواند از فشاری که به مفاصل وارد می شود کم کند. به علاوه می تواند توانایی حرکت کردن را در فرد بالا ببرد و احتمال آسیب های آینده به مفاصل را کاهش دهد.

ورزش:

ورزش کردن به صورت مداوم می تواند سبب انعطاف پذیری مفاصل شود. شنا و به طور کلی ورزش های آبی انتخاب مناسبی هستند چون آب، فشار وارد بر مفاصل را کم می کند.

گرما و سرما:

کیسه یخ و حوله گرم می توانند درد ناشی از آرتریت یا التهاب مفاصل را به صورت موقت برطرف کنند.

ابزار کمکی:

استفاده از عصا، کفش مناسب، واکر، صندلی توالت فرنگی و سایر ابزار می توانند به سالم نگه داشتن مفاصل کمک کنند و به فرد این امکان را بدهند که فعالیت های روزانه خود را انجام دهد.


نوزادان پس از تولد به مراقبت و توجه زیادی نیاز دارند. بدن نوزاد به دلیل حساسیت نسبت به هرگونه محرک خارجی، واکنش سریع تری دارد و در صورت بروز هرگونه اختلال نوزاد باید تحت مراقبت های پزشکی خاص برای درمان بیماری قرار بگیرد.

دل درد در بین نوزادان ۱ هفته تا ۳ ماهه بسیار شایع است. بیش از نیمی از تمام نوزادانی که به دنیا می‌آیند یکبار هم که شده قبل از رسیدن به ۳ ماهگی دچار دل درد خواهند شد. گاز معده، قولنج نوزادی، عدم تحمل شیر گاو، عفونت روده، فتق، عفونت ادراری، و غیره.. از شایع‌ترین دلایل دل درد در بین نوزادان ۱ هفته تا ۳ ماهه شناخته شده‌اند.

دل پیچیده و نفخ بعنوان یک اختلال شایع نوزادی باعث ناراحتی و گریه های شدید در نوزادان می شود. برای بهبود این عارضه به دلیل حساس بودن معده نوزاد نمی توان از هر دارو و مکملی استفاده نمود. شربت مورد استفاده مخصوص نفخ نوزاد باید گیاهی و کاملا طبیعی و بدون هیچ عارضه ی جانبی باشد تا به دستگاه گوارش کاملا تکامل نیافته کودک آسیب نرساند.

کولیک چیست؟

کولیک یا قولنج در نوزادان معمولا باعث می شود کودک گریه مداوم و غیر قابل توضیح داشته باشد. این کودکان معمولا چند ساعت در روز و حداقل ۳ بار در هفته گریه بی دلیل دارند. قولنج نوزادان معمولا از ۲ الی ۳ هفتگی شروع می شود و به تدریج در ۴ تا ۶ ماهگی نوزاد برطرف می شود. نوزادان دچار کولیک بسیار دردناک گریه می‎کنند و ممکن است دست‌هایشان را مشت کرده و در طول زمان های گریه کردن پاهایشان را به هم بپیچند.

علت دقیق کولیک هنوز ناشناخته است. اما یکی از دلایلی که پزشکان به آن مشکوک هستند، به دام افتادن گاز در داخل حفره شکمی است که موجب ناراحتی و درد شکم می شود. نوزادانی که مادرانشان در زمان بارداری یا پس از زایمان دخانیات استعمال می کنند در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به کولیک قرار دارند. لازم به ذکر است که بعضی از نوزادان در مقایسه با بقیه در مقابل محرک‎های محیطی حساس‌ترند. این تحریک‎پذیری بیش از حد سبب استرس در آنها می‎شود، که این به نوبۀ خود آنها را وادار به گریه کردن می‎کند. هنگامی که نوزاد کمی بزرگ‎تر می‎شود، قابلیت بیشتری در انطباق خود با محیط پیدا می‎کند و میزان گریه های او کاهش می‎یابد.

برای پیشگیری و درمان قولنج نوزادان همیشه بعد از تغذیه آروغ او را بگیرید. این کار کمک خواهد کرد گاز، منتشر شده و از احتباس آن در معده و دستگاه گوارش جلوگیری شود. ورزش ملایم نیز برای هضم دستگاه گوارش کودک ضروری است. یکی از تمریناتی که می تواند در تسکین و درمان قولنج نوزادان نقش مهمی داشته باشد هل دادن زانو اوست.

گاز معده در کودکان

آشنایی با شرب گرایپ واتر دینه :

گرایپ واتر از زمان‎های قدیم مورد استفاده قرار می‎گرفته است. اولین مورد ثبت شده از استفادۀ آن به ۱۸۴۰ میلادی در انگلستان برمی‎گردد.

در صورتی که دل درد نوزاد با روشهای سنتی و مرسوم بهبود پیدا نکرد، پزشکان برای بهبود نفخ شکم و دل درد مصرف شربت گرایپ واتر دینه را تجویز می کنند و بر این باورند که کولیک بر اثر مشکلات معده یا گاز معده در نوزاد ایجاد می‎شود. با استناد به منابع علمی معتبر گیاهان بکار رفته در ساخت محلول خوراکی گرایپ واتر سبب رفع گاز معده می شوند، بنابراین گریه ناشی از  دل درد بچه را کاهش می‎دهند.

اجزا و مواد موثره ی محلول خوراکی گرایپ واتر دینه :

محلول خوراکی گرایپ واتر مجتمع صنایع دینه ایران حاوي اسانس های طبیــعی دانه گیاهان شوید با نام علمی  Anethum graveolens و زیره با نام علمی Carum  Carvi  (معادل ۸/۰ ميلي گرم كاروون در هر ۵ میلی لیتر شربت) مي باشد. در این شربت، از اسانس طبیعی اسپیرمنت به عنوان طعم دهنده استفاده شده است که علاوه بر طعم و بوی مطبوع، دارای اثرات درمانی ضد نفخ نیز هست.

در صورتی که نوزاد شما مبتلا به مشکلات گوراشی است که سبب ناراحتی و علائم کولیک در نوزاد می شود، شربت گریپ واتر دینه  می تواند یک گزینه طبیعی مناسب برای تسکین علایم کولیک باشد. شوید و زیره گیاهان موثری هستند که در ساخت شربت گریپ واتر از آنها استفاده می شود. زیره و شوید گاز های دستگاه گوارش را کاهش داده و به هضم غذا در دستگاه گوارش کمک می کنند.

اثرات درمانی و فارماکولوژی گرایپ واتر:

اسانس های موجود در این فرآورده با تاثیر موضعی بر روی غشای مخاطی جدار معده سریعا موجب افزایش فعالیت عصب واگ و در نتیجه افزایش شدت حرکات معدی می گردد که این امر باعث خروج گازهای ناشی از نفخ و افزایش ترشحات سیستم گوارشی شده و موجب بر طرف شدن نفخ و همچنین تسریع در هضم مواد غذایی و جلوگیری از تخمیر غذا و ایجاد گاز می گردد.

از مزیت های محلول خوراکی گرایپ واتر، عدم استفاده از الکل، طعم دهنده و شیرین کننده های مصنوعی و بیکربنات سدیم( جوش شیرین) می باشد. این امر موجب افزایش ضریب اطمینان مصرف فرآورده به خصوص در نوزادان و کودکان می گردد. زیرا استفاده از سدیم بی کربنات علاوه بر آنکه موجب اختلال در جذب اسید فولیک و آهن می گردد، در کودکان زیر ۶ سال به علت عدم تکامل عملکرد سیستم گوارشی مناسب نمی باشد.

گاز معده در کودکان

راهنمای مصرف شربت گرایپ واتر :

هرچند که میزان استفاده و راهنمای استفاده از این شربت برای سنین مختلف متفاوت است اما به صورت کلی نحوه مصرف این شربت به صورت زیر می باشد :

برای نوزادان: یک قاشق چایخوری یا ۵/۲ میلی‌لیتر

برای کودکان: یک قاشق مرباخوی یا ۵ میلی‌لیتر

برای بزرگسالان: یک قاشق سوپخوری (۱۰ تا ۲۰ میلی‌لیتر)

در صورت نیاز شما می توانید تعداد دفعات مصرف را تا شش بار در روز تکرار نمایید.

چه افرادی نباید از این شربت استفاده کنند :

در صورت داشتن بیماری های دیگر به غیر از کولیک در نوزاد یا حساسیت شدید باید قبل از مصرف با پزشک اطفال مشورت شود. بیماران دارای دیابت نیز قبل از مصرف این شربت حتما با پزشک خود مشورت نمایند، زیرا این دارو حاوی مقدار اندکی قند می باشد.

مصرف در زمان بارداری و شیردهی :

تاکنون عوارض و خطرات خاصی از مصرف شربت گراپ واتر در زمان حاملگی و شیردهی گزارش نشده است.

عوارض احتمالی مصرف این شربت :

به دلیل طبیعی بودن و گیاهی بودن این محصول عوارض زیادی نسبت به داروهای مشابه برای درمان نفخ نوازد برای شربت گرایپ واتر گزارش نشده است.

ملاحظات مهم برای مصرف شربت گراپ واتر دینه :

حتما این شربت را دور از نور و در حرارت کمتر از ۳۰ درجه سانتی گراد نگهداری کنید.

در صورت بروز هرگونه حساسیت ، پزشک معالج را در جریان گذاشته و در خصوص نحوه مصرف با او مشورت نمایید.

دارو را دور از دسترس کودکان نگهداری کنید.


یبوست (Constipation) یا خشکیِ مزاج عارضه‌ای در دستگاه گوارش است که بر اثر آن، مواد دفعی در رودهی بزرگ سفت می‌شوند و دفع آن‌ها با درد و سختی همراه می‌شود. . این عارضه زمانی به وجود می آید که انسان کمتر از ۳ بار به طور متوسط در هفته اجابت مزاج کند و مواد اضافه از بدن خارج شود. یبوستِ حاد ممکن است سبب بسته‌شدن روده شود، که به نوبه ی خود حتی ممکن است نیاز به عمل جراحی داشته باشد. علل بروز این عارضه ممکن است رژیم غذایی نامناسب، برهم خوردن تعادل هورمونی، اثر جانبی داروهای مصرفی یا آناتومی بدن باشد. روش‌های درمان شامل اصلاح رژیم غذایی، تمرینات ورزشی و استفاده از داروهای گیاهی بی ضرر است.

آشنایی با علائم یبوست :

تعداد دفع کمتر و اختلال گوارش لزوما به معنی ابتلا به یبوست نمی باشد و اگر دو و یا تعداد بیشتری از علائم یا نشانه های زیر در مورد شما مصداق داشته باشند، احتمال بروز این اختلال در شما وجود دارد:

دفع مدفوع به شکل سفت و سخت همراه با فشار زیاد، کاهش تعداد دفعات دفع مدفوع به ۳ الی ۴ بار در هفته، کاهش حجم و اندازه ی مدفوع در هر بار دفع، احساس مسدود شدن مقعد در حین دفع، درد و دل پیچه، نفخ شکم، تهوع، بی اشتهایی، ورم کردن شکم

عوامل زیادی ممکن است یبوست را تشدید ‌کنند که عبارتند از:

نوع رژیم غذایی، مصرف شیر و لبنیات، نداشتن رژیم غذایی حاوی سبزیجات و میوه‌ها، کم مصرف‌کردن مایعات و نداشتن فعالیت فیزیکی مناسب. مصرف برخی داروها مثل داروهای ضد فشار خون بالا و برخی داروهای پایین‌آورندهی چربی‌های خون هم در ایجاد یبوست مؤثرند. شرایط فیزیولوژیکی مثل حاملگی و افزایش سن، تعدادی از بیماری‌ها که با کاهش حرکت همراه است، مانند قطع نخاع یا بیماری‌های عضلانی مثل دیستروفی ماهیچه‌ای نیز از علل یبوست‌اند. برخی بیماری‌های رودهی بزرگ که به‌جهت اختلال در حرکات روده ی بزرگ پدید می‌آید، مانند سندرم رودهی تحریک‌پذیر، بیماری دیورتیکولوز و باریک شدگی غیر طبیعی روده یا رکتوم، بیماری‌های مرتبط با عضلات کفِ لگن خاصره، و بالاخره اختلالات افسردگی از علل دیگر ایجاد یبوست هستند. مصرف مواد مخدر و همچنین قرص‌های حاوی مواد مخدر سنتی و صنعتی، همانند تریاک و ترامادول و متادون نیز می‌توانند باعث ایجاد یبوست شوند. تغییر در روال عادی زندگی مثلا زمانی که در سفر هستیم نیز می‌تواند بر روی سیستم گوارش اثر گذار باشد.

روش های درمان یبوست :

روش درمان براساس علت یبوست تعیین می‌شود. در ابتدا باید رژیم غذایی فردِ مبتلا اصلاح شود و فعالیت فیزیکی مناسب در رژیم فرد گنجانده شود. چنانچه جواب مناسب گرفته نشد،  به ناچار می توان از داروهای ملیّن بی‌ضرر وکم‌ضرر با منشا گیاهی استفاده کرد تا نتیجهی مطلوب حاصل گردد.

برخی از داروهای گیاهی نقش مهمی در بهبود و درمان یبوست دارند. البته به تحرک بدنی مناسب و مصرف زیاد مایعات نیز در زمان مصرف دارو باید توجه گردد.

گرانول پسیلیوم یکی از بهترین فرآورده های مجتمع صنایع دینه ایران برای درمان یبوست و بهبود دفع مواد زائد از بدن می باشد. استفاده از این محصول باعث بهبود عملکرد دستگاه گوارش و روده ها می شود. هم چنین به دلیل طبیعی و گیاهی بودن این فرآورده، عوارض جانبی خاصی برای آن گزارش نشده و متخصصین گوارش، استفاده ازگرانول پسیلیوم را برای درمان یبوست های مزمن تجویز می کنند.

شربت لاکتولوز + لاکتولوز

استفاده از گرانول پسیلیوم دینه برای درمان یبوست :

گرانول پسیلیوم یک فرآورده ی گیاهی ضد یبوست می باشد که برای بهبود و درمان يبوست‌های مزمن، يبوست‌ بارداری، هموروئيد و سندروم روده تحریک پذیر (IBS) مورد استفاده قرار می‌گیرد. استفاده از این دارو باعث افزايش حجم مدفوع شده و حرکات دودی روده را افزايش داده و دفع مواد زائد را تسهیل می بخشد.

با وجود آن که مصرف این فرآورده در زمان بروز یبوست می‌تواند مفید واقع شود، اما توجه داشته باشید که مصرف مداوم آن‌ها در کار روده‌ها اختلال ایجاد می‌کند. مصرف دائمی ملین‌ها سبب می‌شود که معده و دستگاه گوارش شما برای درست کار کردن به این ملین‌ها وابسته شود و عملکرد طبیعی خود را از دست بدهد. بنابراین، این دارو باید تا زمانی که عملکرد طبیعی روده وابسته به تاثیر دارو نشود استفاده گردد.

اجزای به کار رفته در ساخت گرانول پسیلیوم دینه :

هر ساشه از این فرآورده دارای ۲/۴ گرم دانه پسیلیوم و ۸/۲ گرم دکستروز می باشد.

تاثیر درمانی گرانول پسیلیوم :

تاثیر فرآورده ی گیاهی پسيليوم که يک ملين گياهی حجم دهنده (Bulk- forming laxative) می باشد به واسطه تورم موسيلاژ موجود در پوسته دانه ظاهر می گردد. تورم در اثر جذب آب موجب افزايش حجم مدفوع شده و حرکات دودی روده را افزايش و دفع را تسهيل می نمايد.

درمان بیماری های گوارشی به کمک طب سوزنی

روش مصرف گرانول پسیلیوم :

هرچند که قبل از مصرف هر دارو باید با پزشک متخصص مشورت و طبق دستور متخصص از دارو استفاده کرد، اما به طور کلی دستور مصرف این قرص به شرح ذیل می باشد :

بزرگسالان : یک تا سه بار در روز در هر بار یک ساشه گرانول پسیلیوم را با یک لیوان آب یا آب میوه یا شیر مخلوط کرده و مصرف نمایید.

کودکان۱۲-۶ سال : نصف دور مصرف در بزرگسالان

افرادی که از این پودر استفاده می کنند باید روزانه مقدار زیادی مایعات (مثلا ۲ لیوان آب با هر ساشه) مصرف نمایند تا عمل دفع تسهیل شود.

آشنایی با تداخلات دارویی :

۱ـ تجویز همزمان پسيليوم باعث کاهش جذب برخي مواد معدني، ويتامينB12، گليكوزيدهاي قلبي و مشتقات كوماريني مي‌گردد.

۲ـ استفاده همزمان پسيليوم با نمكهاي ليتيم باعث كاهش غلظت پلاسمايي ليتيم و وقفه در جذب آنها از مجراي گوارشي مي‌شود.

۳- پسيليوم ممكن است باعث كاهش سرعت و ميزان جذب كاربامازپين شود.

در هنگام مصرف گرانول پسیلیوم به این نکات توجه کنید :

  • برای درمان یبوست ، افزایش فعالیت بدنی و رعایت رژیم غذایی مانند مصرف سالاد، روغن زیتون و میوه توصیه می شود.
  • در شروع درمان ممکن است ایجاد نفخ و سنگینی در فرد ایجاد شود که این عارضه با مصرف بالای مایعات برطرف خواهد شد.
  • در صورت بروز واکنش های آلرژیک مصرف دارو متوقف گردد.
  • مصرف مقادیر زیاد پسیلیوم ممکن است موجب انسداد مری و روده معمولا به دلیل مصرف کم مایعات گردد. توصیه می شود همراه این دارو آب زیاد مصرف شود.
  • مصرف پسیلیوم در شرایط آپاندیسیت و یا نشانه های آن، خونریزی رکتوم با علت نامشخص، زخم و چسبندگی قسمت هایی از دستگاه گوارش، دردهای روده ای، تهوع، استفراغ، آلرژی مفرط نسبت به دارو ممنوع است. در صورت ابتلا به دیابت، در مصرف دارو به علت وجود قند احتیاط شود.
  • در زمان بارداری و شیردهی شما می توانید با مشورت پزشک از این فرآورده ی گیاهی استفاده کنید.
  • گرانول پسیلیوم دور از دسترس اطفال و در جای خنک و به دور از تابش مستقیم نور خورشید نگهداری شود.
  • مصرف این دارو برای کودکان زیر ۶ سال توصیه نمی شود.


خرید دستگاه تصفیه آب با توجه به مشکلات سیستم آبرسانی شهری به یکی از ملزومات زندگی امروزه بدل شده است و مشاهده می‌شود که روزانه خانواده‌های زیادی نسبت به خرید این دستگاه‌ها اقدام می‌کنند. شاید در نگاه اول خرید دستگاه تصفیه آب ساده به نظر برسد اما باید گفت که اگر در انتخاب این دستگاه‌ها دقت نشود ممکن است در همان ابتدای کار کیفیت و کارایی لازم را نداشته باشد. از این رو باید حتما آگاهانه خرید کنید و قبل از هر چیز تمام اطلاعات لازم برای خرید دستگاه تصفیه آب را مطالعه کنید. ما در ادامه یک راهنمای خرید دستگاه تصفیه آب به صورت جامع برای شما‌ آماده کرده‌ایم که امیدواریم مفید واقع شود.

این راهنمای خرید دستگاه تصفیه آب به چند دلیل می‌تواند به درد شما بخورد:

  • دستگاه‌های تقلبی و بدون کیفیت زیادی در بازار وجود دارند و اگر به مشخصات آن‌ها دقت نکنید نمی‌توانید آن‌ها را تشخیص دهید.
  • باید بدانید که کدام دستگاه با کدام ویژگی‌ها با میزان سختی و آلایندگی آب مصرفی شما تطابق دارد و سپس متناسب با آن بهترین دستگاه تصفیه آب خانگی را انتخاب کنید.
  • دستگاه‌های برندهای ناشناخته و یا کمتر شناخته شده که عمدتا کیفیت بالایی هم ندارند را بهتر بشناسید.
  • با برندهای مطرح تولیدکننده دستگاه تصفیه آب آشنا شوید.

مشخصات بهترین دستگاه تصفیه آّب خانگی

برای خرید بهترین دستگاه تصفیه آب خانگی باید دستگاه را از جنبه‌های مختلف آن بررسی کنید و مشخصات آن را با مشخصات دستگاه ایده‌آل خود بسنجید.

نکته: دستگاه ایده‌آل همان دستگاهی است که بتواند تمام آلاینده‌ها و مواد محلول و رسوبات را از آب مصرفی خانه‌ی شما حذف کند. این دستگاه ایده‌آل معمولا توسط یک متخصص آب تعیین می‌شود.

پیشنهاد می‌شود که اگر قصد خرید یک دستگاه منطبق و متناسب با آب مصرفی منزل یا محل کار خود را دارید حتما از مشاوره خرید تصفیه آب بهره ببرید تا بهترین دستگاه تصفیه آب خانگی را تهیه کنید.

در ادامه‌ی این راهنمای خرید دستگاه تصفیه آب به تمام جنبه‌های موردنیاز یک دستگاه تصفیه آب خانگی خواهیم پرداخت.

  • مصرف برق: بهتر است دستگاهی با مصرف انرژی کمتر انتخاب کنید تا برق کمتری مصرف شود. چون اگر دستگاه تصفیه آب روی شیر آشپزخانه یا هر جای دیگری نصب شود معمولا در ساعات طولانی‌تری از شبانه‌روز روشن می‌ماند و مصرف برق آن هر چقدر کمتر باشد به‌صرفه‌تر است.
  • تعداد مراحل آب تصفیه: مراحل آب تصفیه تاثیر زیادی در کیفیت آب خروجی دارد. به طور مثال یک تصفیه آب ۶ مرحله‌ای عمدتا بهتر از یک تصفیه آب ۳ مرحله‌ای عمل می‌کند چون تعداد فیلترهای بیشتری برای جذب آلایندگی‌ها دارد.
  • نوع دستگاه تصفیه آب: انواع مختلفی از تصفیه آب داریم که در حال حاضر سه مدل RO به معنای اسمز معکوس، UV به معنای فرابنفش و UF به معنای الترافیلتراسیون جزو شاخص‌ترین‌ها هستند. این روش‌های تصفیه آب کارایی خاص خودشان را دارند. به طور مثال نوع UF بدون مخزن و بدون برق کار می‌کند و مانند یک فیلتر به شیر متصل می‌شود. اما نوع فرابنفش و اسمز معکوس با برق کار می‌کنند و پتانسیل بیشتری برای جذب آلاینده‌ها و مخصوصا نمک‌های محلول دارند.
  • نوع فیلترها: نوع فیلترها هم تاثیر زیادی در فرایند تصفیه آب دارند. به طور مثال فیلتر اینفرارد باید حتما از نوعی سرامیک خاص ساخته شده باشد. فیلترهای اسمز معکوس لایه‌ای هستند و فیلتر فرابنفش هم دارای یک لامپ جیوه‌ای برای از بردن باکتری‌ها و میکروب‌هاست.
  • حجم مخزن: در دستگاه‌هایی که از برق استفاده می‌کنند برای مواقع قطع آب و قطع برق یک مخزن خاص دارند که حجم زیادی از آب تصفیه شده را در خود دارند تا در مواقع نیاز استفاده شود. به حجم این مخزن دقت کنید. مخصوصا اگر می‌خواهید دستگاه را زیر سینک نصب کنید دقت داشته باشید که جای زیادی اشغال نکند. مخزن‌های ۱۲ لیتری در حال حاضر پراستفاده‌ترین نوع مخزن هستند.
  • قیمت: حالا می‌توانید سراغ قیمت بروید. قیمت دستگاه تصفیه آب اصلا نمی‌تواند معیار مناسبی برای تشخیص کیفیت دستگاه باشد. اما می‌توانید قیمت‌های دستگاه‌های مختلف را هم با یکدیگر مقایسه کنید. برخی به اشتباه فکر می‌کنند هر دستگاهی که قیمت بالاتری داشته باشد کیفیت بالاتری هم دارد. اما در مورد دستگاه تصفیه آب این قضیه صدق نمی‌کند. چون اولا در برخی مراکز غیرمعتبر دستگاه‌های تقلبی هم با همان قیمت اورجینال به فروش می‌رسند و از طرفی دستگاه تصفیه آب باید حتما متناسب با نوع آب مصرفی و میزان آلودگی آن باشد.

 

برندهای برتر تصفیه آب موجود در بازار ایران

علاوه بر موارد گفته شده در مشخصات بهترین دستگاه تصفیه آب خانگی باید به برند آن هم توجه داشته باشید. می‌دانید بهترین برند دستگاه تصفیه آب کدام است؟ ما در ادامه سه مورد از برندهای شاخص تولید کننده دستگاه‌های تصفیه آب خواهیم پرداخت که محصولات این برندها در ایران هم وجود دارند.

با بهترین برندهای تصفیه آب در ایران آشنا شوید.

  • تصفیه آب سی سی کا

برند سی سی کا از سال ۱۹۷۳ در تایوان شروع به فعالیت کرده است. می‌توان گفت بهترین برند دستگاه تصفیه آب از نظر تولید اختصاصی دستگاه‌های اسمز معکوس است که از تکنولوژی پیشرفته‌ای در تولید این دستگاه‌ها بهره می‌ّبرد. بیشتر در زمینه‌ی اسمز معکوس کار می‌کند و اکثر محصولات آن از نظر کیفیت و کارایی بسیار پرقدرت و با بازدهی بالا هستند.

این دستگاه‌ها از انواع ساده تا انواع دیجیتالی عرضه می‌شوند که مصرف برق نسبتا کمی هم دارند. از فیلترهای باکیفیتی در تولید آن‌ها استفاده می‌شود و انواع استانداردهای لازم برای تصفیه بهتر آب در این دستگاه‌ها لحاظ می‌شوند. دستگاه‌های ۵ و ۶ مرحله‌ای سی سی کا جزو دستگاه‌های پراستفاده نه‌تنها در ایران بلکه در اروپا و کشورهای آمریکایی هستند. به سادگی نصب می‌شوند و احتمال نشتی آب در آن‌ها صفر است. از مخزن‌های استریلیزه با قابلیت میکروب‌زدایی استفاده می‌شود و سرویس و هواگیری آن‌ هم بسیار ساده است.

  • تصفیه آب آکوا پرو

برند Aqua از سال ۱۹۹۸ در زمینه‌ی تولید دستگاه‌های تصفیه آب فعالیت دارد. برندی نام‌آشنا که زمینه‌ی فعالیت آن بسیار گسترده‌تر است. دستگاه‌هایی باکیفیت و کارایی بالا تولید می‌کند. سیستم‌های RO و UV و دستگاه‌های واتر سافتنر یا نرم‌کننده‌ی آب هم تولید می‌کند. انواع فیلترها را هم تولید می‌کند و در دستگاه‌های جدید خود تست می‌کند.

فیلترهای مخصوص شستشو، فیلترهای کاهش میزان آرسنیک، فیلترهای کاهش میزان ترکیبات اسیدی به همراه کیت‌های مخصوص تست کیفیت آب هم بخشی دیگر از محصولات این برند هستند. این مجموعه‌ی بزرگ دستگاه‌های پیشرفته‌ِ‌ای تولید می‌کند که کمتر نیاز به هواگیری دارند و تعویض فیلترهای آن هم به سادگی امکان‌پذیر است. از نظر مصرف برق هم جزو دستگاه‌های کم‌مصرف قرار دارند.

  • تصفیه آب سافت واتر

برند سافت واتر بیش از ۶۶ سال است که در زمینه‌ی تصفیه آب و فیلترهای رسوبگیر و … فعالیت دارد. در حال حاضر در اکثر کشورهای جهان تولیدی فیلتر دارد و مجموعه‌ی مرکزی آن‌ هم در زمینه‌ی تولید دستگاه‌های دیجیتال تصفیه آب فعالیت دارد. این مجموعه هم بیشتر در زمینه‌ی دستگاه‌های اسمز معکوس فعالیت دارد. اما دستگاه‌های فرابنفش، فروسرخ، الترافیلتراسیون و … هم تولید می‌کند.

این کمپانی دستگاه‌های ترکیبی با بازده بالا هم تولید می‌کند که برای مصارف خاص و ویژه با درصد آلایندگی بالا مورداستفاده قرار می‌گیرند. برند سافت واتر جزو اولین‌هایی بود که وارد بازار ایران شد و هنوز هم جزو برندهای پراستفاده است که توانسته است تا حد زیادی رضایت استفاده‌کنندگان را جلب کند.

این سه برند فعال در زمینه تصفیه آب در حال حاضر بهترین برند دستگاه تصفیه آب در ایران هستند. با میزان سختی و آلایندگی آب در نقاط مختلف ایران همخوانی دارند و برای هر منطقه و ناحیه‌ای کاربرد دارند. در برخی دستگاه‌های دیجیتالی و پیشرفته امکان تنظیم سختی و تنظیم فشار به صورت دستی هم وجود دارد که می‌تواند خیال شما از هر جهت راحت کند.

مشاوره و خرید دستگاه تصفیه آب از شرکت راد گستر نوین

یک مشاوره خرید تصفیه آب رایگان دریافت کنید و تمام نگرانی‌های خود را برطرف کنید. متخصصین خبره‌ی تصفیه آب راد گستر نوین به شما کمک خواهند کرد تا بهترین دستگاه‌ تصفیه آب خانگی را را متناسب با آب مصرفی، شرایط و بودجه‌ی خاص خود تهیه کنید.

مشاوره خرید تصفیه آب در راد گستر نوین شامل چند مرحله است. مرحله‌ی اول بررسی وضعیت آب منطقه‌ی مسکونی شماست. نرخ سختی و مواردی از این دست از طریق سامانه‌ی آب بررسی می‌شود و در مرحله‌ی دوم دستگاه‌های سازگار با شرایط شما به شما معرفی می‌شوند و تمام ویژگی‌ها و قابلیت‌های آن‌ها برای شما تشریح می‌شود. قیمت و مواردی از این دست هم با توجه به بودجه‌ی شما بررسی می‌شود و می‌توانید اطمینان حاصل کنید دستگاهی که خریداری کرده‌اید در وهله‌ی اول اصل و اورجینال است. بهترین برند دستگاه تصفیه آب متناسب با وضعیت آب منطقه‌ی شماست. تمام فیلترهای لازم و کافی را دارد. کم‌مصرف و پرقدرت است و آبی سالم و گوارا در اختیار شما قرار می‌دهد.

خرید دستگاه تصفیه آب از راد گستر نوین به شما آرامش خاطر می‌دهد و می‌توانید بدون نگرانی و دغدغه بهترین دستگاه تصفیه آب خانگی را درب منزل خود تحویل بگیرید. ارسال و نصب دستگاه کاملا رایگان است و هیچ هزینه‌ای از این بابت از شما گرفته نمی‌شود. یک سال گارانتی طلایی هم دارید. یعنی در طول این یک سال هرگونه ایراد و نقص در دستگاه بدون هیچ هزینه‌ای برطرف می‌شود. تازه این تمام ماجرا نیست. شما می‌توانید دستگاه را به صورت نقد و اقساط هم خریداری کنید. راد گستر نوین تمام شرایط را برای راحتی و آرامش خاطر شما فراهم کرده است. حتی از بابت هزینه هم نگرانی نخواهید داشت.

بهترین دستگاه تصفیه آب خانگی را به کمک مشاوره خرید تصفیه آب راد گستر نوین برای منزل و محل کار خود تهیه کنید و از یک سال گارانتی طلایی و خدمات نقد و اقساط راد گستر نوین بهره‌مند شوید.


در مورد سرطان کلیه چه می دانید؟ آیا می دانید چه بیماری هایی کلیه های شما را تحت تاثیر قرار می دهد؟ در مورد راه های درمان سرطان کلیه چه اطلاعاتی دارید؟ در این مقاله از بخش بیماری های موزیک دان، در ابتدا آناتومی کلیه و بیماری های شایع آن را برایتان توضیح خواهیم داد و سپس به بررسی جراحی سرطان کلیه می پردازیم و راه های درمان غیر جراحی آن را نیز مورد بررسی قرار می دهیم.

سرطان کلیه – آناتومی کلیه ها

کلیه ها یک جفت عضو لویبایی شکل در طرفین ستون فقرات، زیر دنده ها و پشت معده هستند. هر کلیه حدودا ۱۱ سانتی متر و به اندازه یک مشت بزرگ است. وظیفه کلیه ها در بدن تصفیه خون و دفع سموم بدن است. سطح مایعات بدن و الکترولیت ها را در حد متعادل حفظ می کند. در یک روز، کل خون بدن، چندین بار توسط کلیه ها تصفیه می شوند.

عفونت کلیه

خون وارد کلیه ها و در آنجا تصفیه می شود، در صورت لزوم نمک، آب و مواد معدنی داخل خون تنظیم شده و دوباره به کل بدن برمی گردد و اما مواد زاید خون به شکل ادرار در لگنچه کلیه جمع شده و وارد یک عضو قیفی شکل به نام مثانه می شود.

حتی اگر ۱۰% کلیه کار کند شما متوجه هیچ گونه نشانه یا مشکلی نمی شوید اما در صورتی که خون وارد کلیه ها نشود بخش یا تمام کلیه از کار می افتاد و این عارضه منجر به نارسایی کلیوی می شود.

مشکلات کلیوی

پیلونفریت (عفونت لگنچه کلیه) :

باکتری که بدلیل عفونت مثانه گسترش یافته عامل این بیماری است. معمولا همراه با درد در دو طرف پهلو و تب می باشد.

گلومرولونفریت:

اختلالات سیستمیک عامل عفونت و آسیب رسیدن به کلیه ها می شوند. دفع خون و پروتئین به همراه ادرار از نشانه های گلومرولونفریت است. این بیماری منجر به نارسایی کلیوی می شود.

سنگ کلیه:

مواد معدنی اضافه تبدیل به کریستال می شوند. این کریستال ها بزرگ شده و راه مثانه را مسدود می کنند. سنگ کلیه بسیار دردناک است اما بیش تر سنگ ها به خودی خود دفع می شوند و فقط در صورتی که خیلی بزرگ باشند نیاز به درمان دارند.

سندروم نفروتیک:

یک نوع آسیب کلیوی است و باعث ورود مقادیر زیادی پروتئین به مثانه می شود. از علایم این بیماری ورم و تجمع غیرطبیعی آب زیر پوست است.

بیماری کلیه پلی کیستیک: عامل ژنتیک در این بیماری عامل بوجود آمدن کیست های متعدد در هر دو کلیه می شود و عملکرد کلیه ها را مختل می کند.

نارسایی کلیوی:

اختلال ناگهانی در عملکرد کلیه است. کمبود آب، مسدود شدن راه مثانه و آسیب رسیدن به کلیه را نارسایی کلیوی می گویند که گاهی قابل درمان است.

نارسایی مزمن کلیه:

کاهش تدریجی عملکرد کلیه بدلیل بیماری هایی چون دیابت یا فشار خون بالا شایع است. این روند کند شدن را نارسایی مزمن کلیه می گویند.

بیماری التهابی کلیه یا نارسایی کلیه:

یک نارسایی شدید کلیوی است. درمان بیماران مبتلا به این نارسایی دیالیز است. پیشرفت نارسایی مزمن منجر به این نوع شدید نارسایی می شود.

ناکروز پاپیلاری:

نارسایی شدید کلیوی است و منجر به شکستن و از بین رفتن بافت های داخلی کلیه می شود. در صورت عدم درمان نارسایی کلیه رخ می دهد.

نفروپاتی دیابتی:

افراد مبتلا به دیابت در معرض این بیماری هستند. نفروپاتی دیابتی باعث نارسایی کلیوی نیز می تواند شود. دفع پروتئین یا سندروم نفروتیک از نتایج این بیماری است.

نفروپاتی هیپرتانسیو:

آسیب کلیوی بدلیل فشارخون بالا را نفروپاتی هیپرتانسیو می نامند که منجر به نارسایی مزمن کلیه نیز می شود.

سرطان کلیهسرطان کلیه:

کارسینوم سلولی کلیه که شایع ترین عامل سرطان کلیه است و سیگار کشیدن عامل تشدید آن است.

نفریت بینابینی:

عفونت بافت های داخلی کلیه است و اغلب منجر به نارسایی کلیه می شود. معمولا حساسیت ها و عوارض دارویی عامل نفریت بینابینی هستند.

بیماری حداقل تغییر:

نوعی از سندروم نفروتیک است و سلول ها در زیر میکوسکوپ طبیعی به نظر می آیند. این بیماری باعث تجمع مقادیر زیادی آب غیرطبیعی در زیر پوست می شود. داروهای استروئیدی در درمان این بیماری کاربرد دارنند.

دیابت بی مزه کلیوی:

کلیه ها توانایی نگه داشتن ادرار را ندارنند، معمولا حساسیت های دارویی عامل این بیماری هستند. از عوارض آن می توان به تکرر ادرار و تشنگی اشاره کرد. لازم به ذکر است دیابت بی مزه کلیوی به ندرت خطرناک است.

کیست کلیوی:

کیسه هایی که در کلیه به وجود می آیند. با افزایش سن احتمال ابتلا به کیست کلیوی وجود دارد که تقربیا بی خطر هستند. کیست های ضخیم و توده ای باعث سرطان می باشند.

سرطان کلیه

سلول های کلیه به سلول های بدخیم سرطانی، کنترل ناپذیر و در نهایت تومور تبدیل می شوند. تقربیا در ابتدا، بیشتر سلول های سرطانی به شکل لوله های کوچک در کلیه ظاهر می شوند. این نوع سرطان را کارسینوم سلولی کلیوی یا سلول های بدخیم سرطانی می گویند. خبر مسرت بخش این است که بیش تر سرطان های کلیوی قبل از گسترش به سایر اعضا تشخیص داده می شوند. سرطان به شرط تشخیص بهنگام به راحتی قابل درمان است. اما تا زمانی که تومورها از بین نرفته اند سلول های سرطانی رشد می کنند.

انواع سرطان کلیه

سلول بدخیم کلیوی

سلول بدخیم کلیه که با نام های سرطان سلول های کلیوی یا تومور بدخیم سلولی کلیوی معروف است و تاکنون شایع ترین نوع سرطان کلیه است. حدود ۹ مورد از ۱۰ سرطان کلیه، کارسینوم سلولی کلیه یا سلول های بدخیم سرطانی هستند.

اگرچه این تومورها به شکل واحد در کلیه رشد می کنند اما گاهی تعداد تومورها حتی بیش از یک عدد می باشند و حتی همزمان در هر دو کلیه تومور وجود دارند.

براساس شکل سلول های سرطانی در زیر میکروسکوپ، کارسینوم سلولی به چند نوع دسته بندی می شود که شامل موارد زیر است:

سلول روشن:

 شایع ترین نوع سرطان است. ۷ مورد از ۱۰ کارسینوم سلولی کلیه، سلول روشن هستند.

در زیر میکروسکوپ سلول های سرطانی زرد-طلایی هستند.

پاپیلاری:

دومین نوع شایع سرطان کلیه می باشد. از هر ۱۰ مورد مبتلا به سرطان کلیه، ۱ نفر پاپیلاری است. این سلول ها در برخی نه تمام موارد، به شکل شبه کپسول است. بعضی از پزشکان به آن رنگ دوست نیز می گویند زیرا زیر میکروسکوپ به رنگ صورتی است.

کروموفوب:

 فقط ۵ مورد از ۱۰۰ کارسینوم سلولی کلیه، کروموف هستند. این سلول ها نیز مانند سلول روشن به رنگ زرد کم رنگ هستند اما خیلی بزرگ تر و دیگر ویژگی های مشخص که با میکروسکوپ قابل مشاهده هستند.

انواع نادر سلول های سرطانی بدخیم کلیه: احتمال این انواع از این بیماری کمتر از ۱ % است.

  • Collecting duct Rcc
  • Multilocular cystic Rcc
  • Medullary carcinoma
  • Mucinous tubular and spindle cell carcinoma
  • Neuro blastoma-associated Rcc

 

کارسینوم سلولی طبقه بندی نشده:

برخی از انواع این سرطان قابل طبقه بندی نیست زیرا به هیچ طبقه ای تعلق ندارنند و گاها بیش از یک مورد از ویژگی گروه های دیگر در آن ها مشاهده می شود.

انواع سرطان کلیه

دیگر انواع سرطان کلیه

دیگر انواع سرطان عبارتند از سرطان سلول انتقالی، تومور ویلمز، سرطان سارکوم هستند.

سرطان سلول انتقالی:

از بین ۱۰۰ نفر مبتلا به سرطان کلیه، تقربیا ۵ تا ۱۰ نفر دچار سرطان سلول انتقالی هستند و همچنین نام دیگر این بیماری کارسینوم اوروتلیال است.

این بیماری از کلیه آغاز نمی شود بلکه در لوله لگنچه کلیوی( منطقه ای از بدن که میزنای به کلیه ها متصل می شود) سلول های سرطانی شکل می گیرد. این لوله متشکل از سلول های سرطانی انتقالی که شبیه سلول های لوله میزنای و مثانه هستند، می باشد. سلول های سرطان های پیشرفته زیر میکروسکوپ شبیه سایر کارسینوم اوروتلیال هستند مانند سرطان مثانه.  عامل این سرطان ها همچون سرطان مثانه، سیگار کشیدن و عوامل شیمیایی در محل کار است.

افراد با سرطان سلولی انتقالی عوارض و نشانه ها مشابه سرطان مثانه دارند،  این عوارض عبارتند از: وجود خون در ادرار و گاهی درد کمر.

تومور ویلمز:

 این نوع سرطان اغلب در کودکان شایع است و در افراد بالغ خیلی نادر است.

سرطان سارکوم:

این نوع سرطان کلیه در رگ های خونی یا بافت های کلیه ایجاد می شود. کمتر از ۱ % سرطان های کلیه را تشکیل می شود.

تومورهای خوش خیم غیر سرطانی کلیوی

برخی از تومورهای کلیوی غیرسرطانی هستند. این نوع تومورها به دیگر اعضای بدن گسترش نمی یابند اما در همان نقطه رشد و مشکل ایجاد می کنند.

تومورهای خوش خیم کلیوی با حذف و تخریب سلول های سرطانی قابل درمان هستند، درمان هایی چون جراحی، فرسایشی و آمبولیزاسیون شریانی. روش درمان به عوامل بسیاری چون اندازه تومور، علایم، تعداد تومورها، وجود تومور در کلیه و سلامت عمومی فرد بستگی دارد.

تومور خوش خیم کلیوی:

شایع ترین نوع تومورهای خوش خیم کلیوی هستند. تومورهای خوش خیم کلیوی کوچک هستند و رشد کندی دارند و ممکن است اتفاقی در عکس برداری طبی تشخیص داده شوند. در زیر میکروسکوپ این غدد شبیه سلول های بدخیم سرطانی هستند.

در موارد نادری ابتدا به نظر می رسد که تومورها، غدد خوش خیمی هستند که تبدیل به یک سلول سرطانی کوچک بدخیم می شوند. از آنجا که آن ها کاملا از هم مجزا هستند سلول های خوش خیم مشکوک اغلب مانند سرطان های سلولی کلیوی درمان می شوند.

انکوسیتوما:

تومورهای خوش خیم کلیوی هستند که گاهی می توانند کاملا بزرگ شوند. همانند سلول های خوش خیم از سرطان کلیه مجزا می باشند. بطور طبیعی این تومورها به سایر اعضای بدن نفوذ نمی کنند، بنابراین اغلب با جراحی قابل درمان هستند.

آنژومیولیپوما:

آنژومیولیپوماها نادر هستند. پیشرفت و بروز این بیماری  در افراد مبتلا به توبروزاسکروزیس یا افرادی با مشکلات ژنتیکی که بر روی قلب، چشم ها، مغز و ریه ها و پوست تاثیر می گذارند، شایع است.

نشانه ها و علایم سرطان کلیه

نشانه ها و علایم سرطان کلیه

سرطان کلیه در مراحل اولیه نشانه و علامتی ندارد. در حال حاضر هیچ آزمایش معمول برای تشخیص سرطان کلیه وجود ندارد مگر آنکه علایم آن در فرد مشاهده شود. در مراحل بعدی علایم و نشانه های سرطان کلیه شامل موارد زیر هستند:

  • خون در ادرار، ممکن است به رنگ صورتی، قرمز یا قهوه ای باشد
  • درد کمر یا پهلو که ادامه دار باشد
  • کاهش اشتها
  • کاهش ناگهانی وزن
  • خستگی
  • تب البته موقتی

عوامل خطر سرطان کلیه

  • افزایش سن: با افزایش سن خطر ابتلا به سرطان کلیه نیز افزایش می یابد
  • سیگار کشیدن: افرادی که سیگار استعمال می کنند نسبت به سایرین بیشتر در خطر ابتلا هستند. ترک سیگار خطر ابتلا به سرطان کلیه را کاهش می دهد
  • چاقی: افرادی که اضافه وزن دارند بیشتر در معرض سرطان کلیه هستند
  • فشار خون بالا: فشار خون بالا نیز از عوامل خطرساز می باشد
  • درمان نارسایی کلیوی: در صورتی که به مدت طولانی دیالیز برای درمان نارسایی کلیوی مزمن انجام شود، عامل افزایش خطر ابتلا به سرطان کلیه می شود
  • سابقه خانوادگی: سابقه ابتلا به سرطان کلیوی در خانواده یک عامل خطرساز است زیرا ممکن است دیگر افراد خانواده حتی بدون سندرم وراثتی دچار این بیماری شوند
  • قرار گرفتن در معرض مواد خاص در محیط کار: برای مثال ممکن است، شامل سدیم یا مواد سمی ضد گیاه باشند

تشخیص سرطان کلیه

ممکن است شما علایم سرطان کلیه مانند درد پهلو، کاهش وزن و خستگی مفرط داشته باشید. ممکن است پزشک توده ای را در طی آزمایشات معمول در پهلوی شما مشاهده کند و یا تصادفا در طی آزمایشات دیگر متوجه سرطان کلیه شود. علیرغم تایید بیماری، شما به آزمایشات کامل فیزیکی و بررسی سابقه سلامت بدن نیاز دارید.

پزشک شکم و پهلوها را برای یافتن توده معاینه می کند و تب و فشار خون بالا را با دیگر موارد بررسی می کند. شما لازم است به پرسش هایی در زمینه عادت های سلامتی خود و همچنین بیمارهایی که داشته اید و درمان آن ها به پزشک پاسخ دهید. برای تشخیص سرطان کلیه انجام این آزمایشات لازم است:

  • آزمایش ادرار: بررسی وجود خون یا دیگر نشانه ها  
  • آزمایش خون: بررسی میزان عملکرد کلیه ها
  • عکس رنگی از کلیه ها: برای گرفتن عکس رنگی بعد از تزریق ماده حلب و ورود آن به مجرای ادراری توده ها مشخص می شوند.

با سونوگرافی نیز از کلیه ها تصوبرداری می شود. این تصوبرداری مشخص می کند که تومور از جامد یا مایع تشکیل شده است.

  • سی تی اسکن: در این روش تصویر برداری بعد از تزریق ماده حلب می توان چندین عکس از جزییات کلیه به دست آید. سی تی اسکن تقربیا جایگزین عکس رنگی و سونوگرافی برای تشخیص سرطان کلیه است.
  • ام آر آی: در تصوبرداری در این روش از تشدید مغناطیسی و سونوگرافی برای تصویر برداری از بافت های نرم بدن استفاده می شود. تزریق ماده کنتراست برای تصویربرداری بهتر است.
  • آرتریوگرام کلیوی: این آزمایش برای ارزیابی میزان خون موجود در تومور انجام می شود. لازم به ذکر است که اغلب آرتریوگرام کلیوی انجام نمی شود اما در تشخیص تومورهای کوچک کمک می کند. آرتریوگرام در موارد دیگر کاربرد دارد.

برخلاف سایر سرطان ها، سرطان کلیه بدون بافت برداری قابل تشخیص است. گاهی اوقات بافت برداری برای تایید تشخیص انجام می شود. در بافت برداری پزشک متخصص با کمک یک سوزن ضخیم بخشی از بافت کلیه را برداشته ها و از طریق میکروسکوپ برای تشخیص سرطان نمونه بافت بررسی می شود. در بافت برداری میزان تهاجمی بودن و سطح پیشرفت سرطان مشخص می شود. معمولا، جراح می تواند تمام سلول های سرطانی را  از روی بافت برداشته و آن را آزمایش و بررسی کند.

بعد از تشخیص سرطان کلیه، آزمایشات دیگر برای تشخیص میزان گسترش سرطان به کلیه و یا دیگر اعضای بدن لازم است. در صورت گسترش سلول های سرطانی از نقطه شروع به دیگر اعضا وجود متاستاز تایید می شود، متاستاز عامل گسترش سلول های سرطانی است. ممکن است ام آر آی و سی تی اسکن لازم باشد. تصوبرداری با اشعه ایکس از سینه مشخص می کند سلول سرطانی به ریه ها گسترش یافته است یا خیر. سی تی اسکن از استخوان، گسترش سلول سرطانی به استخوان را نشان می دهد. تمام این آزمایشات نشان می دهد که سرطان در چه مرحله ای است.

کیست کلیه

مراحل سرطان کلیه

در گام نخست آسیب کلیه مشخص شده و پزشک میزان گسترش آن را مشخص می کند. برای تعیین میزان گسترش سلول های سرطانی سی تی اسکن و دیگر آزمایشات و تصویربرداری لازم است.

مراحل سرطان کلیه شامل این سطوح است:

مرحله اول: در مرحله نخست ضخامت تومور ۷ سانتی متر است و محدود به کلیه است.

مرحله دوم: این مرحله نسبت به مرحله اول وسعت بیشتری دارد اما همچنان تومور محدود به کلیه است.

مرحله سوم: تومور به بافت های اطراف کلیه و نزدیک غدد لنفاوی گسترش یافته است.

مرحله نهایی:  در مرحله نهایی تومور به خارج از کلیه و غدد لنفاوی یا قسمت های دورتر مانند استخوان ها، کبد و ریه ها گسترش می یابد.

درمان سرطان کلیه

عمل جراحی

درمان اصلی سرطان کلیه جراحی است که بدون آن احتمال درمان و نجات بیماران مبتلا بسیار کم است.

حتی در بیمارانی که سلول های سرطانی به دیگر اعضای بدنشان نفوذ کرده است، عمل جراحی و خارج کردن تومور از کلیه مفید و موثر خواهد بود. حتی در شرایطی که سلول های سرطانی در اعضای دیگر بدن انتشار یافته اند، خارج کردن کلیه آسیب دیده و سرطانی از بدن، به بیماران فرصت بیشتری برای زندگی می دهد، بنابراین پزشکان جراحی را توصیه می کنند. همچنین خارج کردن کلیه از بدن در کاهش برخی علایم بیماری مانند درد و خونریزی موثر است.

باتوجه به مرحله بیماری و مکان تومور و دیگر عوامل ممکن است جراحی نفرکتومی جزیی یا جراحی محدود( خارج کردن بخش های سرطانی کلیه و بافت های اطراف آن) یا نفرکتومی ساده یا جراحی کامل( خارج کردن کامل کلیه) انجام می شود. ممکن است در جراحی کلیه، غده فوق کلیوی که در قسمت فوقانی کلیه ها قرار دارد و بافت های چربی اطراف کلیه نیز برداشته شوند.

رادیکال نفرکتومی یا جراحی باز کلیه

در این جراحی، کلیه، غدد لنفاوی، غده فوق کلیوی و بافت های چربی اطراف کلیه بطور کامل از بدن توسط جراح خارج می شوند. بسیاری از افراد فقط با یک کلیه نیز به راحتی زندگی می کنند.

جراح معمولا در وسط شکم، زیر دنده ها منطبق با مکان سلول های سرطانی، کمر و یا پشت کلیه ها چندین بریدگی ایجاد می کند. هر کدام از این روش ها مزایایی برای درمان سرطان در وسعت های مختلف و بخش های متفاوتی از بدن دارنند. اگرچه برداشتن غده فوقانی کلیوی در جراحی رادیکال نفرکتومی یا جراحی باز کلیه لازم است اما اگر سرطان به این غده نفوذ نکرده باشد و سلول های سرطانی در قسمت تحتانی کلیه باشند، جراح می تواند از برداشتن غده فوق کلیوی صرف نظر کند.

اگر تومور پیشرفت کند از طریق ورید کلیوی( وریدهایی به خارج از کلیه منتهی می شونند) به سمت ورید خروجی قسمت تحتانی کلیه( سیاهرگ بزرگی که به قلب منتهی می شود) ممکن است قلب به منظور دفع تومور برای لحظه ای متوقف شود. در این شرایط عمل پای پس برای خارج کردن تومور از قلب انجام می گیرد. برای انجام این عمل جراح قلب و گوارش باهم همکاری دارند.

لاپاراسکوپی نفرکتومی کلیهلاپاراسکوپی نفرکتومی کلیه و لاپاراسکوپی با کمک ربات

این جراحی ها جدیدترین روش ها هستند، در این روش چند برش کوچک به جای یک بریدگی بزرگ بر روی بدن ایجاد می شود. اگر رادیکال نفرکتومی لازم باشد پزشکان و بیماران این روش را ترجیح می دهند.

برای انجام عمل لاپاراسکوپی، وسایل مخصوص بلندی وارد بریدگی های ۱٫۲۷ سانتیمتری می شود. یکی از لوازم لاپاراسکوپی، لوله ای بلند است که در انتهای آن یک دوربین قرار دارد. این دوربین به جراح اجازه می دهد تا داخل شکم را ببیند. معمولا، یکی از این بریدگی ها به منظور خارج کردن کلیه، بزرگ تر از دیگر بریدگی ها می باشد، هر چند تمام بریدگی های ایجاد شده در این روش کوچک تر از بریدگی های عمل نفرکتومی هستند.

دیدگاه جدید این است که جراحی لاپاراسکوپی از طریق سیستم رباتیک کنترل از راه دور انجام شود. جراح در کنار میز کار و صفحه الکترونیکی نشسته است و بازوهای ربات را برای عمل جراحی کنترل می شود. برای جراح سیستم رباتیک می تواند مانور بیش تر و برای دقت بیش تری و استاندارتری را در زمان استفاده از ابزارهای جراحی لاپاراسکوپی مهیا کند. اما مهم ترین عامل موفقیت هر دو نوع جراحی لاپاراسکوپی عبارتند از تجربه و مهارت جراح است. آموزش این امر دشوار است. اگر شما قصد اعمال این جراحی را داشته باشید مطمنا بایستی یک جراح بسیار مجرب را بیابید.

رویکرد لاپاراسکوپی می تواند برای درمان بیش تر تومورهای کلیوی که نمی توانند با جراحی های محدود کلیوی یا نفرکتومی ساده درمان شوند به کار می روند. با دستان مجرب، این تکنیک از جراحی رادیکال یا جراحی های باز کلیوی موثرتر است و معمولا موجب می شود مدت زمان بستری در بیمارستان کم تر شده و یک بهبودی سریع تر و درد کم تر بعد از جراحی نیز به دنبال دارد. این روش نمی تواند برای تومورهایی که بیش از ۱۰ سانتی متر انتشار یافته یا تومورهایی که به وریدهای داخلی کلیه یا غدد لنفاوی اطراف کلیه سریت کرده به کار رود.

نفرکتومی جزیی  یا جراحی محدود

در این روش، جراح فقط بخش سرطانی کلیه را خارج می کند و قسمت های سالم همان طور باقی می مانند

همانند رادیکال نفرکتوم یا جراحی باز کلیه، جراح می تواند چندین بریدگی طبق محل تومورها ایجاد کند.

بیمارانی که در مراحل اولیه سرطان کلیه هستند نفرکتوم جزیی را به دیگر روش های درمانی ترجیح می دهند. اغلب این روش برای خارج کردن تومورهایی که حدود ۴ سانتی متر یا حداکثر ۷ سانتی متر هستند موثر می باشد. تحقیقات نشان می دهد که خارج کردن کامل کلیه تاثیر بلندمدتی دارد. بازرترین مزیت این روش این است که بیمار بیشتر عملکرد کلیه خود را حفظ می کند.

نفرکتومی جزیی در بعضی شرایط قابل اجرا نیست؛ زمانی که تومور در میانه کلیه قرار دارد یا اندازه تومور بزرگ است، زمانی که تومور به سایر اعضای بدن مانند غدد لنفاوی گسترش یافته باشد یا بیش از یک تومور وجود داشته باشد. تمام پزشکان قادر به انجام این عمل نیستند و شرط داشتن تجربه بسیار مهم است.

نفرکتومی جزیی با روش لاپاراسکوپی و لاپاراسکوپی با کمک ربات

بیشتر پزشکان عمل نفرکتومی جزیی را با روش لاپاراسکوپی یا لاپاراسکوپی با کمک ربات انجام می دهند اما دوباره خاطر نشان می شود که جراح عمل لاپاراسکوپی باید باتجربه و حاذق باشد.

جراحی و برداشت و نمونه برداری غدد لنفاوی موضعی

در این روش غدد لنفاوی که سرطانی شده اند را خارج می کنند. بعضی از پزشکان در صورت مشاهده خطر گسترش سرطان هنگام انجام عمل باز کلیه غدد لنفاوی سرطانی را نیز از بین می برند.

بیشتر پزشکان بر این عقیده هستند که اگر در عکس برداری غدد لنفاوی بزرگ یا در جریان جراحی غیر عادی مشاهده شدند باید برداشته شوند. البته نمونه برداری از غدد لنفاوی حتی اگر اندازه طبیعی داشته باشند جهت تعیین میزان پیشرفت سرطان انجام می شود. قبل از جراحی، حتما در مورد برداشت غدد لنفاوی از پزشک سوال کنید.

حذف غده فوق کلیوی

اگرچه برداشتن غده فوق کلیوی در جراحی رادیکال نفرکتومی یا جراحی باز کلیه یک استاندارد است اما در صورتی که سرطان در قسمت های تحتانی کلیه و دور از غده فوق کلیوی باشد و در عکس های سی تی اسکن اثری از تاثیر سرطان در این غده نباشد می توان از برداشتن غده فوق کلیوی صرف نظر کرد، مانند برداشت غدد لنفاوی. برداشت غده فوق کلیوی بصورت فردی تصمیم گیری می شود و قبل از عمل جراحی با پزشک مشورت شود.

حذف متاستازحذف متاستاز (فراگستری و مهاجرت سلول های سرطانی از یک بافت به بافت دیگر)

در حدود ۱ نفر از ۴ نفر مردم که سرطان کلیه دارند زمانی مورد تشخیص سرطان قرار می گیرند که سلول های سرطانی به سایر بافت های بدن سرایت کرده است. ریه، غدد لنفاوی، استخوان ها و کبد شایع ترین اعضایی هستند که سرطان به آن ها سرایت می کند. برای برخی از افراد ممکن است جراحی تنها راه حل باشد.

تلاش برای معالجه

در موارد نادری که تنها یک متاستاز یا تعداد کمی متاستاز به وجود آمده باشد می توان بدون عوارض جدی آن ها را از بدن خارج کرد. به نحوی که منجر به حیات طولانی این افراد گردد.

متاستاز ممکن است اولین بار از طریق جراحی باز کلیوی خارج شود یا بار دیگر که سرطان عود می کند مجددا با عمل باز کلیوی برداشته شود. ( برگشت مجدد متاستاز)

جراحی برای کاهش علایم (جراحی تسکینی):

 زمانی که سایر درمان ها موثر نیستند جراحی برای خارج کردن متاستاز گاهی می تواند موجب تسکین درد و کاهش سایر علایم بیماری شود اگرچه این روش کمکی به طولانی تر شدن حیات فرد نمی شود.

سرطان کلیه - آناتومی کلیه

خطرات و عوارض جانبی جراحی سرطان کلیه

هر جراحی می تواند پیامدها و عوارض کوتاه مدتی شامل خونریزی زیاد( ممکن است تزریق خون لازم باشد)، واکنش به بیهوشی، لخته شدن خون و عفونت را داشته باشد. بیش تر افراد بعد از عمل جراحی حداقل درد را خواهند داشت که در صورت لزوم مسکن ها برای تسکین این درد تجویز می شوند.

دیگر خطرات احتمالی جراحی:

  • آسیب به اعضای داخلی بدن و رگ های خونی( مانند طحال، پانکراس، آئورت، سیاهرگ، روده بزرگ و کوچک) در طول جراحی
  • آسیب به ریه و قلب بدلیل فشار زیاد هوا
  • فتق برشی( به فتق هایی گفته می شود که ناحیه ای از شکم قبلا در جراحی برش خورده و یک زخم ترمیم نشده است.)
  • ورود ادرار به شکم( بعد از نفرکتومی جزیی)
  • نارسایی کلیوی( اگر بخش سالم کلیه نتواند درست کار کند)

درمان های بدون جراحی  سرطان کلیه

برای برخی از بیماران گزینه های دیگر درمانی بدون عمل جراحی وجود دارد که شامل:

درمان با فریز کردن سلول های سرطانی (کرایوبلیشن):

در طی کرایوبلیشن، یک سوزن تو خالی مخصوص از طریق پوست وارد تومور و با استفاده از سونوگرافی یا دیگر تصویربرداری های طبی حرکت سوزن هدایت می شود. گاز سرد از سوزن وارد تومور شده و آن را سرد یا فریز می کند.

درمان از طریق گرم کردن سلو ل های سرطانی (ریشه کنی از طریق رادیو تراپی):

در خلال ریشه کنی از طریق رادیو تراپی یک لوله مخصوص از طریق پوست شما وارد تومور کلیه می شود به منظور سونوگرافی و تصویربرداری این میله وارد بدن شده است. یک جریان الکتریکی از طریق سوزن به سلول های سرطانی هدایت می شود که منجر به سوختن سلول های سرطانی می شود.

این روش ها می توانند برای بیماران خاص یا کسانی که نمی توانند روش های جراحی دیگر را داشته باشند و همچنین افرادی که تومورهای کوچک کلیوی دارند.

درمان سرطان های پیشرفته و عود کننده کلیه 

درمان سرطان های پیشرفته و عود کننده کلیه

سرطان کلیه پیشرفته و سرطان کلیه انتشار یافته به سایر عضای بدن ممکن است قابل درمان نباشد اما قابل کنترل باشد در چینین شرایطی درمان ها ممکن است شامل موارد ذیل باشد:

عمل جراحی به منظور حذف تومورها تا حدی که امکان دارد:

حتی اگر در عمل جراحی تمام سلول های سرطانی از بین نروند، در برخی موارد جراحی باعث می شود تا حدی که امکان دارد سلول های سرطانی حذف شوند همچنین از جراحی برای حذف سلول های سرطانی که به دیگر اعضای داخلی بدن انتشار یافته است، استفاده می کنند.

داروهایی که از سیستم ایمنی بدن شما برای مقابله با سرطان استفاده می کند (درمان بیولوژیک) :

بیولوژیک درمانی(ایمنی درمانی) از سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با سرطان استفاده می کند. داروهای این طبقه شامل اینترفرون و پرولیکن که مدل ترکیبی شیمیایی است که در بدن شما ساخته می شوند. گاهی اوقات داروی اوپویدو که یک ایمونوتراپی است برای درمان سرطان های بدخیم و پیشرفته کلیه استفاده می شود.

درمان هدفمند:

درمان های هدفمند با انتشار سیگنال های غیر طبیعی به سلول های سرطانی کلیه از تکثیر آن ها جلوگیری می کنند. آثار درمانی این داروها در سرطان های کلیوی که به سایر قسمت های بدن انتشار یافته ثابت شده اند. داروهای هدفمند: کابوزانیتیب، آوستین، بواسیزماب، پازوپانیب، سورافنیب، سانیتینیب ایفای نقش در مسدود کردن سیگنال های رگ های خونی تغذیه کننده سلول های سرطانی از انتشار آن ها جلوگیری به عمل می آورند. اورولیمس، توراسیل  داروهای هدفمند هستند که سیگنال رشد و حیات سلول ها را مسدود می کنند. محققان همچنان به مطالعه اینکه چگونه بیماران با ژن های خاص ممکن است به درمان های هدفمند پاسخ دهند می پردازند.

پرتودرمانی:

در پرتو درمانی از قوی ترین اشعه ها مانند اشعه ایکس برای از بین بردن سلول های سرطانی استفاده می شود. گاهی اوقات نیز برای کنترل یا کاهش علایم سرطان کلیه و سلو ل های سرطانی انتشار یافته به دیگر اعضای بدن مانند مغز، استخوان پرتو درمانی موثر است.

آزمایشات بالینی:

بسته به نوع تومور، مرحله و پیش آگهی سرطان، پزشک شما ممکن است آزمایشات تحقیقاتی بالینی متناسب برای شما تجویز کند. در آزمایشات بالینی ایمنی و اثربخشی درمان های بالقوه را سنجش می کنند. سایر آزمایشات بالینی کوشش می کند شیوه های جدیدی برای پیشگیری یا تشخیص بیماری بیابند.

سرطان کلیه پیشگیری از سرطان کلیه

ترک سیگار: اگر سیگار استعمال می کنید، گزینه های بسیاری برای ترک کردن سیگار وجود دارد که عبارتند از برنامه های حمایتی، داروها و محصولات جایگزین نیکوتین. تصمیم خود را برای ترک سیگار با پزشک در میان بگذارید و در مورد گزینه های ترک با او مشورت کنید.

حفظ وزن متناسب و سالم: برای حفظ وزن خود در حد متناسب و سلامت تلاش کنید، اگر اضافه وزن دارید یا دچار چاقی هستید مصرف روزانه کالری را کاهش دهید و برای انجام تمرینات بدنی در بیشتر روزهای هفته تلاش کنید. همچنین از پزشک در مورد دیگر راهکارهای سالم برای کاهش وزن سوال کنید.

کنترل فشار خون بالا: از پزشک بخواهید فشار خون شما در جلسات بعدی کنترل کند. اگر فشارخون بالایی دارید حتما راه های کاهش آن را بررسی کنید. سبک زندگی خود را با ورزش کردن، کاهش وزن و تغییر رژیم غذایی بهبود بخشید. برخی از افراد لازم است برای کاهش فشار خون دارو مصرف کنند. در مورد گزینه های کاهش فشار خون با پزشک مشورت کنید.


این میوه خوشمزه، خواص بسیار زیادی دارد که از میان آنها می توان به درمان اختلالات جنسی، یبوست، سوء هاضمه، شقاق مقعد، دیابت، سرفه، برونشیت و آسم اشاره کرد. علاوه بر این خیلی ها از انجیر برای قوت گرفتن و افزایش وزن بعد از گذراندن یک دوره سخت بیماری استفاده می کنند. ما در این مقاله از بخش تغذیه موزیک دان، هر چیزی که باید درباره این میوه خوشمزه و پر خاصیت بدانید در اختیارتان می گذاریم.

انجیر چیست؟

انجیر در واقع میوه ای شیرین است که پوستی نرم و دانه های ریز دارد و هم به صورت تازه و هم به شکل خشک مصرف می شود. به این میوه خوشمزه، آب نبات طبیعی هم گفته می شود چون شیرینی این میوه کاملا طبیعی و سالم است. درخت انجیر جزو خانواده توت ها محسوب می شود و معمولا در کشورهای آسیایی رشد می کند. این میوه خوشمزه، به رنگ های مختلف از بنفش و قرمز گرفته تا سبز و زرد طلایی موجود است.

انجیر

 

رایج ترین انواع انجیر عبارتند از:

  • انجیر سیاه خسروی (Black mission figs)
  • انجیر قهوه ای (Brown turkey)
  • انجیر سیرا (Sierra figs)
  • انجیر کالی میرنا (Calimyrna figs)
  • انجیر کادوتا (Kadota figs)

انجیر خشک شده تقریبا در تمام طول سال در دسترس است و می توان از آن استفاده کرد. بر اساس مطالعات انجام شده در یکی از مجلات پزشکی آمریکا، انجیر و به خصوص انجیر خشک به خاطر دارا بودن مقادیر بالای آنتی اکسیدان هایی مثل فنول، فیبر و سایر مواد معدنی حتما باید در برنامه غذایی گنجانده شود.

خواص انجیر

انجیر میوه ای نرم و شیرین است و می تواند جایگزین بسیار خوبی برای قند و شکر باشد. از شیرینی طبیعی این میوه خوشمزه می توانید در انواع کیک و شیرینی ها و همینطور پودینگ ها و غذاهای مختلفتان استفاده کنید. انجیر ارگانیک میان وعده ای سالم و مقویست که هر جا و لحظه می توانید آن را نوش جان کنید.

مصرف این میوه خوشمزه، روی سلامتی بدن تاثیرات مثبت زیادی می گذارد که در ادامه به برخی از آنها اشاره می کنیم:

کاهش وزن

فیبر موجود در این میوه پر خاصیت به کاهش وزن کمک می کند و به همین دلیل خوردن این میوه خوشمزه، به افراد چاق توصیه می شود. طبق تحقیقات انجام شده میوه های خشک و به خصوص انجیر خشک منبع غنی مواد مغذی و با ارزش هستند. اما یادتان باشد که در خوردن انجیر زیاده روی نکنید. مصرف چند عدد از این میوه خوشمزه، در روز کافیست که از همه خواص تغذیه ای آن بهره مند شوید؛ پس نیازی به دریافت کالری بیشتر و زیاده روی کردن در خوردن این میوه خوشمزه، نیست. شیرینی ها و کوکی های تهیه شده از انجیر هم گزینه خوب و سالمی برای میان وعده به شمار می روند.

درمان اختلالات جنسی

قرن هاست که از انجیر برای درمان مشکلات جنسی، نازایی و همانطور اختلالات نعوظ استفاده می شود. این میوه زیبا و شیرین بخش مهمی از فرهنگ اساطیری کشورها مختلف بوده است و از آن به عنوان یک مکمل جنسی قوی یاد می شود. البته به نظر می رسد که مقدار زیاد ویتامین ها و مواد معدنی ارزشمند موجود در این میوه خوشمزه، باعث افزایش انرژی و استقامت در فرد می شود و همین مساله با افزایش عملکرد جنسی در فرد اشتباه گرفته می شود. اما به هر حال کاملا واضح است که این میوه خوشمزه، می تواند با افزایش انرژی و استقامت عملکرد جنسی تان را هم تحت تاثیر قرار بدهد. امتحانش ضرری ندارد! هر شب ۲ تا ۳ عدد انجیر بخورید تا قوای جنسی تان تقویت شود.

انجیر -7

درمان فشار خون بالا

اگر برنامه غذایی تان پر از نمک است و پتاسیم کمی به بدنتان می رسد شک نکنید که خیلی زود مبتلا به فشار خون بالا می شوید. اما خوشبختانه انجیر سرشار از پتاسیم است و سدیم کمی هم دارد. پس به راحتی می تواند با فشار خون بالا مقابله کند. برای اینکه فشار خونتان را کنترل و اعصابتان را آرام کنید حتما این میوه خوشمزه، را در برنامه غذایی تان بگنجانید.

تقویت استخوان ها با انجیر خشک

تحقیقات نشان می دهند که این میوه خوشمزه، سرشار از کلسیم است و همه می دانند که کلسیم یکی از مهمترین عناصر سازنده استخوان هاست و به همین دلیل مصرف آن خطر ابتلا به پوکی استخوان را از بین می برد. علاوه بر این مشخص شده است که این میوه خوشمزه، حاوی مقدار زیادی فسفر است. فسفر نیز نقش مهمی در سلامت و رشد استخوان ها دارد. اگر دچار مشکلات استخوانی هستید ما مصرف مربای انجیر طبیعی را به شما توصیه می کنیم.

کنترل دیابت

طبق اعلام انجمن دیابت آمریکا، فیبر بالای موجود در انجیر به کنترل میزان قند خون کمک می کند. مصرف برگ انجیر هم نیاز بدن به انسولین را کاهش می دهد و بنابراین برای آن دسته از بیماران دیابتی که باید به طور منظم انسولین تزریق کنند بسیار مفید است. علاوه بر این این میوه خوشمزه، سرشار از پتاسیم است. پتاسیم میزان قند جذب شده در بدن را تنظیم می کند و مانع از بالا و پایین رفتن های مداوم قند خون می شود.

خواص آنتی اکسیدانی

همان طور که اشاره شد این میوه خوشمزه، سرشار از پلی فنول است. پلی فنول ها در واقع آنتی اکسیدان هایی هستند که از بدن در برابر آسیب اکسیداتیو محافظت می کنند. از این گذشته برگ های انجیر روی تری گلیسیرید خون که یکی از عوامل مهم بروز بیماری های قلبیست اثر مهار کننده دارد و باعث کاهش تری گلیسیرید خون می شود.

ضد یبوست

بر اساس تحقیقات انجام شده توسط دانشگاه اسکرانتون آمریکا، میوه هایی مثل انجیر حاوی مقدار زیادی فیبر هستند. این میزان فیبر باعث عملکرد سالم و منظم روده ها می شود و از بروز یبوست جلوگیری می کند. در واقع فیبر موجود در این میوه خوشمزه، نه تنها از یبوست جلوگیری می کند بلکه اسهال و اجابت مزاج نامنظم را هم برطرف می کند.

درمان شقاق مقعد

اگر از شقاق مقعد رنج می برید یکی از بهترین درمان های خانگی برای حل این مشکل این است که مقداری انجیر خشک شده را در آب بخیسانید و هر روز صبح از آن میل کنید. انجیر خیسانده شده در آب اثر ملین دارد و هموروئید و شقاق مقعد را درمان می کند. طبق تحقیقات منتشر شده در سال ۲۰۱۳ انجیر خواص ضد اسپاسمی و ضد التهابی دارد و می تواند درد ناشی از شقاق مقعد و هموروئید را کاهش بدهد.

انجیر -8

کاهش کلسترول خون

انجیر حاوی نوعی فیبر محلول به نام پکتین است که نه تنها باعث اجابت مزاج آسان تر و سریع تر می شود بلکه می تواند کلسترول اضافه را هم از بدن دفع کند. تحقیقات نشان داده اند که مصرف این میوه خوشمزه، باعث کاهش کلسترول و خطر ابتلا به سرطان می شود.

کاهش علائم آلزایمر

این میوه خوشمزه، یکی از بهترین و موثرترین میوه ها برای کاهش التهابات عصبیست. مطالعات انجام شده در مرکز تحقیقات بیماری های مغز و اعصاب آمریکا نشان می دهند که مصرف این میوه خوشمزه، از التهابات ناشی از سیتوکین ها در دوران پیری جلوگیری می کند و به این ترتیب باعث کاهش بیماری های سیستم عصبی مثل آلزایمر می شود.

درمان برونشیت

مواد شیمیایی طبیعی موجود در برگ انجیر آن را به یک جایگزین عالی برای چای تبدیل می کند. دمنوش برگ انجیر برای درمان مشکلات تنفسی مثل برونشیت و همین طور کاهش علائم آسم بسیار توصیه می شود.

درمان بیماری های آمیزشی

مدت هاست که در شبه قاره هند و برخی نقاط دیگر جهان به طور سنتی از انجیر برای درمان بیماری های مقاربتی استفاده می شود. گفته می شود خوردن این میوه خوشمزه، و یا مصرف موضعی آن به تسکین بیماری های آمیزشی کمک می کند اما با این وجود تحقیقات بیشتری باید در این مورد انجام شود.

جلوگیری از دفع کلسیم در ادرار

اگر رژیم غذایی تان پر از نمک و سدیم باشد با افزایش کلسیم در ادرار مواجه می شوید. اما جای نگرانی نیست! طبق مطالعات انجام شده وجود پتاسیم بالا در انجیر مانع از بروز این اتفاق می شود. مصرف انجیر نه تنها جلوی دفع کلسیم از بدن را می گیرد بلکه به جای آن سموم و مواد مضر را از بدن خارج می کند.

جلوگیری از ابتلا به دژنراسیون ماکولا

علت اصلی از دست رفتن قدرت بینایی در افراد سالمند ابتلا به نوعی بیماری به نام دژنراسیون ماکولا است. مصرف انجیر ارگانیک به شما کمک می کند تا جلوی بروز این اتفاق را که بر اثر افزایش سن بروز می کند بگیرید.

درمان گلو درد

انجیر، حاوی مقدار زیادی موسیلاژ است که به درمان و تسکین گلو درد کمک می کند. علاوه بر این مصرف انجیر ارگانیک و آبمیوه طبیعی آن تارهای صوتی را هم تقویت می کند و باعث نرم شدن گلو می شود.

انجیر -1

سلامت پوست و مو

انجیر، سرشار از آنتی اکسیدان های با ارزشی مثل فلاونوئید و پلی فنول است که هر دو جلوی اثرات مخرب رادیکال های آزاد در بدن را می گیرند. انجیر همچنین مقدار زیادی آلکان در خود دارد که به تنظیم pH بدن کمک می کند. از انجیر برای درمان بیماری های پوستی مثل اگزما و پسوریازیس هم استفاده می شود.

جلوگیری از چین و چروک پوست

تحقیقات نشان می دهند که عصاره انجیر، خواص آنتی اکسیدانی دارد و با افزایش تولید کلاژن در پوست مانع از چین و چروک آن می شود. علاوه بر این مشخص شده است که مصرف انجیر باعث کاهش ملانین پوست و در نتیجه روشن تر شدن و همچنین افزایش رطوبت پوست می شود. از طرف دیگر این میوه شگفت انگیز درمان موثری برای آکنه و جوش، کک و مک و چین و چروک به شمار می رود.

جوان سازی پوست

انجیر یکی از بهترین و موثرترین مواد غذایی برای جوان سازی پوست است. از این میوه می توانید هم به صورت خوراکی استفاده کنید و هم با آن ماسک های پوستی بسازید و برای جوان کردن پوستتان به کار ببرید.

تهیه ماسک انجیر، بسیار راحت است. برای این کار فقط کافیست یک انجیر بزرگ یا دو عدد انجیر کوچک را از وسط نصف کنید و بعد آن را کامل له کنید تا به شکل خمیر در بیاید. برای اینکه ماسکتان اثر قوی تری داشته باشد می توانید به آن یک قاشق چایخوری عسل یا ماست هم اضافه کنید.

بعد ماسک را روی صورتتان بگذارید و اجازه بدهید ۵ دقیقه بگذرد. بعد از این مدت صورتتان را کاملا بشویید و از طراوت و شادابی پوستتان لذت ببرید.

درمان جوش، کورک و زگیل

برای این کار کافیست یک تکه انجیر تازه را روی پوستتان بمالید تا هر نوع جوش، کورک و التهابات پوستی را درمان کند. تحقیقات نشان می دهند آنزیم های لاتکس موجود در انجیر به حفظ سلامت پوست و درمان التهابات پوستی کمک می کند.

انجیر -5

نرم و لطیف کردن پوست

انجیر، حاوی مقدار زیادی ویتامین Cاست که خاصیت آنتی اکسیدانی دارد و باعث نرم و لطیف شدن پوست می شود. برای تهیه ماسک نرم کننده انجیر ۵ عدد انجیر تازه را کاملا له کنید تا به صورت خمیر در بیاید. بعد یک قاشق چایخوری پودر بلغور جو دوسر، یک قاشق چایخوری شیر و نصف قاشق چایخوری پودر زنجبیل خشک را به آن اضافه و کاملا مواد را با هم مخلوط کنید. از این ماسک می توانید ۲ تا ۳ بار در هفته استفاده کنید تا پوستی نرم و لطیف برایتان به ارمغان بیاورد.

جلوگیری از ریزش مو

استفاده از انجیر در محصولات مراقبت از پوست و مو خیلی رایج است چون عصاره این میوه برای پوست و مو بسیار مفید است. از عصاره انجیر، برای جلوگیری از ریزش موها استفاده می شود. علاوه بر این انجیر نه تنها پوست را مرطوب نگه می دارد بلکه به حفظ رطوب موها و درخشندگی و طراوت آنها هم کمک می کند.

افزایش رشد موها

تغذیه بد معمولا جلوی رشد موها را می گیرد یا آن را کند می کند. خوشبختانه انجیر، حاوی همه مواد مغذی لازم برای رشد مو یعنی منیزیم، ویتامین C و ویتامین E است که همگی گردش خون را در پوست سر افزایش می دهند و سرعت رشد موها را بیشتر می کنند.

خواص دیگر انجیر

علاوه بر مواردی که در بالا ذکر شد انجیر در درمان بیماری های زیر نیز موثر است:

انجیر -4

اطلاعات تغذیه و ارزش غذایی انجیر

انجیر و به خصوص انجیر خشک شده حاوی مواد معدنی مختلف، ویتامین ها، آنتی اکسیدان ها و مواد مغذی بسیاری است. این میوه پر خاصیت قند طبیعی و فیبر محلول دارد که هر دوی آنها برای بدن مفیدند. جدول زیر همه چیزهایی که باید درباره ارزش غذایی انجیر بدانید را در اختیارتان می گذارد.

جدول ارزش غذایی انجیر

مواد مغذی ارزش غذایی درصد مقدار توصیه شده روزانه (RDA)
انرژی ۷۴ Kcal ۴%
کربوهیدرات ۱۹٫۱۸ g ۱۵%
پروتئین ۰٫۷۵ g ۱٫۵%
چربی کل ۰٫۳۰ g ۱%
کلسترول ۰ mg ۰%
فیبر ۲٫۹ g ۷%
ویتامین ها
ویتامین B9 ۶ µg ۱٫۵%
نیاسین ۰٫۴۰۰ mg ۲٫۵%
اسید پانتوتنیک ۰٫۳۰۰ mg ۶%
پیریدوکسین ۰٫۱۱۳ mg ۹%
ریبوفلاوین ۰٫۰۵۰ mg ۴%
تیامین ۰٫۰۶۰ ۵%
ویتامین A ۱۴۲ IU ۵%
ویتامین C ۲ mg ۳%
ویتامین E ۰٫۱۱ mg ۱%
ویتامین K ۴٫۷ µg ۴%
الکترولیت ها
سدیم ۱ mg ۰%
پتاسیم ۲۳۲ mg ۵%
مواد معدنی
کلسیم ۳۵ mg ۳٫۵%
مس ۰٫۰۷۰ mg ۸%
آهن ۰٫۳۷ mg ۵%
منیزیم ۱۷ mg ۴%
منگنز ۰٫۱۲۸ mg ۵٫۵%
سلنیوم ۰٫۲ µg <1%
روی ۰٫۱۵ mg ۱%
ریز مغذی ها
بتاکاروتن ۸۵ µg
لوتئین زاکسانتین ۹ µg

انجیر -3

طرز تهیه مربای انجیر و کیک آن

حالا که با خواص فوق العاده انجیر برای سلامتی بدن آشنا شدید بهتر است نگاهی هم به دستورهای غذایی خوشمزه که با این میوه شگفت انگیز می توان تهیه کرد بیندازیم.

مربای انجیر

مواد لازم برای تهیه مربای انجیر

  • ۹۰۰ گرم انجیر بزرگ خرد شده
  • نصف فنجان آب
  • یک و یک دوم فنجان شکر
  • یک چهارم فنجان آبلیموی تازه

طرز تهیه

  • انجیرهای خرد شده را به همراه شکر در یک قابلمه کوچک بریزید و برای ۱۵ دقیقه روی حرارت بگذارید. صبر کنید تا شکر کاملا حل شود و به خورد انجیرها برود.
  • بعد آبلیمو را به مواد اضافه کنید و کاملا همه مواد را با هم مخلوط کنید.
  • حالا اجازه بدهید مواد با حرارت متوسط جوش بزند تا بافت مربا شکلی پیدا کند.
  • این روند تقریبا ۲۰ دقیقه طول می کشد.
  • بعد از این مدت مربای شما آماده است. آن را در یک ظرف شیشه ای بریزید و در دمای اتاق قرار بدهید تا خنک شود. بعد می توانید آن را در یخچال بگذارید و برای چند ماه نگهداری کنید.

انجیر -2

کیک انجیر

مواد لازم برای تهیه کیک انجیر

  • ۳ فنجان انجیر تازه خرد شده
  • ۱ عدد تخم مرغ
  • ۲ فنجان آرد
  • ۱ فنجان شیر بدون چربی
  • ۱ فنجان شکر سفید
  • یک چهارم فنجان آب
  • ۱ قاشق غذا خوری آبلیمو
  • ۲ قاشق غذا خوری بکینگ پودر
  • ۱ قاشق چایخوری عصاره وانیل
  • نصف قاشق چایخوری نمک
  • یک چهارم فنجان شکر قهوه ای
  • یک چهارم فنجان کره
  • یک چهارم فنجان عصاره بادام

طرز تهیه

  • آرد، بکینگ پودر و وانیل را در یک کاسه مخلوط کنید و آن را کنار بگذارید.
  • فر را با دمای ۱۷۵ درجه گرم کنید.
  • ظرف مخصوص پخت کیک را با روغن گیاهی چرب کنید.
  • حالا در یک ظرف دیگر کره و شکر را تا زمانی که بافت ترد و پوکی به شما بدهد مخلوط کنید.
  • بعد تخم مرغ ها را به مخلوط کره و شکر اضافه کنید و خوب هم بزنید.
  • مخلوط آرد و بکینگ پودر و وانیل را به همراه شیر به مواد اضافه کنید.
  • حالا عصاره بادام و یک فنجان از انجیرهای خرد شده را با مواد قبلی مخلوط کنید.
  • مخلوط را در ظرف مخصوص بریزید و در فر قرار بدهید.
  • می توانید یک خلال دندان را به صورت عمودی در مواد کیک فرو کنید و بعد آن را در فر بگذارید.
  • حدود ۳۰ دقیقه طول می کشد تا کیکتان کاملا پخته شود. اگر کیک پخته شده باشد وقتی خلال دندان را بیرون می آورید نباید چیزی به آن بچسبد. بعد از این مدت کیک را بیرون بیاورید و اجازه بدهید تا خنک شود.
  • برای تهیه مواد رویه کیک دو فنجان انجیر خرد شده را با شکر قهوه ای، آب و آبلیمو مخلوط کنید و بعد این مواد را تا زمانی که کاملا غلیظ شوند روی حرارت بجوشانید. تقریبا ۲۰ دقیقه طول می کشد تا مواد رویه کیک آماده شوند.
  • حالا این مواد را روی کیک بریزید و کاملا سطح کیک را با آن بپوشانید.
  • کیکتان آماده است. نوش جان!

انجیر

چطور انجیر را در برنامه غذایی مان بگنجانیم؟

از انجیر می توان هم به شکل خام و هم به صورت خشک استفاده کرد. انجیر تازه نسبت به انجیر خشک مقوی تر است بنابراین سعی کنید تا حد امکان این میوه خوشمزه و پر خاصیت را به شکل تازه مصرف کنید. شیرینی انجیر هیچ نوع قند مضر و غیر طبیعی در خود ندارد بنابراین خیلی راحت می توانید از شیرینی طبیعی آن برای شیرین کردن کیک ها و غذاهایتان استفاده کنید.

قبل از خوردن انجیر حتما آن را کاملا بشویید و ساقه آن را جدا کنید. می توانید انجیر را پوست بگیرید و یا به صورت کامل و با پوست آن را میل کنید.

برای تهیه یک نوشیدنی فوق العاده و طبیعی مقداری انجیر را در کمی آب بخیسانید و بعد آن را نوش جان کنید. علاوه بر این می توانید از انجیر خشک به عنوان میان وعده ای مقوی و سالم استفاده کنید.

از انجیر خرد شده در انواع و اقسام ساندویچ ها، سالادها و یا به همراه مخلوط میوه های دیگر می توان استفاده کرد. اگر انجیر خرد شده را با کمی روغن زیتون و سرکه بالزامیک مخلوط کنید طعم بسیار دلچسب و فوق العاده ای به شما می دهد.

از انجیر روی بستنی ها و کیک هایتان هم می توانید استفاده کنید و از مزه فوق العاده آن لذت ببرید. علاوه بر این چون انجیر میوه ای سرشار از آلکالین است می توانید آن را با مواد غذایی دیگر هم مخلوط کنید و مطمئن باشید که طعم فوق العاده آن هرگز تغییر نخواهد کرد.

احتیاط ها و هشدارهای لازم درباره مصرف انجیر

یادتان باشد مصرف بیش از حد انجیر باعث ابتلا به اسهال می شود. از طرف دیگر چون انجیر خشک قند بالایی دارد زیاده روی در مصرف آن ممکن است موجب پوسیدگی دندان ها شود. علاوه بر این باید بدانید که خوردن انجیر ممکن است باعث بروز حساسیت و آلرژی در شما شود. بنابراین قبل از اینکه بخواهید از انجیر به مقدار زیاد در رژیم غذایی تان استفاده کنید حتما این مساله را با پزشکتان در میان بگذارید.

همچنین توصیه می کنیم که طی چند هفته قبل از جراحی از خوردن این میوه خوشمزه، خودداری کنید چون ممکن است باعث خونریزی دستگاه گوارش شود.

برچسب ها

تمامی حقوق مطالب برای موزیک دان محفوظ است و هرگونه کپی برداری بدون ذکر منبع ممنوع می باشد.